audition

  • SM-toestanden in Walk All Over Me met Leelee Sobieski

    Pin it!

    Liefhebbers van latex, SM en het erotische rollenspel zullen met deze prent zeker aan hun trekken komen. De trailer maakt in ieder geval duidelijk dat het hier gaat om een independent film die niet noodzakelijk een soort 'intellectuele benadering van de menselijke seksualiteit' is, maar eerder als een komische thriller die met een paar clichés wil lachen. Walk All Over Me (2007) van de Canadese Robert Cuffley.

    Walk All Over Me poster

    Korte inhoud: Alberta (Leelee Sobieski) is op de vlucht voor haar gewelddadige vriend en krijgt onderdak bij haar vriendin Celine (Tricia Helfer). Tot haar schrik blijkt Celine een zeer succesvolle SM-meesteres te zijn. Omdat Alberta toch geld nodig heeft, neemt ze een klant van Celine over en volgt hem naar zijn huis. Daar wordt deze Paul (Jacob Tierney) door drie mannen overvallen die geld van hem eisen. Alberta weet nog net op tijd te ontkomen, maar de drie denken nu dat zij het geld heeft. De volgende dag komt één van de mannen naar het huis van Celine. Dankzij de vechtkunsten van Celine weten ze de man te overmeesteren en binden hem vast in de SM kelder. Ze besluiten om naar het huis van Paul terug te gaan om een deel van het geld te bemachtigen. Maar de dingen lopen niet altijd zoals gepland…

    Het onderwerp van sado masochisme zorgt meestal voor platvloerse cinema, maar er zijn in het verleden toch aan aantal uitzondering. Zo had je de uitstekende Belle De Jour (1967) van Louis Bunuel met de aantrekkelijkeCatherine Deneuve. Ook Sauve Qui Peut la Vie (1980) van Jean-Luc Godard met een aanstekelijke Isabelle Huppert leverde uiterst boeiende cinema op. De Japanse cineast Ryû Murakami heeft dan weer op zoek gegaan naar decadente driften, met het verhaal van een jong en onervaren meisje die haar eerste stappen zette in een gewelddadige en seksueel alternatieve wereld in Tokyo Decadence (1992). Murakami schreef trouwens ook het scenario van één van mijn favoriete films, Audition (1999) van Takashi Miike. En onlangs was er nog Secretary (2002) van Steven Shainberg over twee mensen die elk een voorliefde hebben voor sadomasochistische spelletjes.

    Of Walk All Over Me het niveau zal halen van bovenvermelde films is sterk te betwijfelen. De SM-context lijkt een onderdeel te zijn van een komische, donkere thriller. Maar de acteurs lijken op het eerste gezicht wel buitensporig genoeg om te zorgen voor wat ludieke momenten. Het "onschuldige meisje" van dienst wordt gespeeld door Leelee Sobieski en de meesteres (dominatrix, of hoe noem je die mensen) wordt gespeeld door Tricia Helfer, bekend van de serie Battlestar Galactica. De SM-achtergrond biedt uiteraard een mooi excuus om de actrices in prikkelende fetish-outfits te zien rondlopen. Ze doen het alsof het de normaalste zaak van de wereld is, wat zo zijn charme, en humor heeft. Leelee Sobieski is niet de meest talentvolle actrices maar dit verhaal lijkt toch op haar mooi gevormde lichaam geschreven.

    Walk All Over Me 001Walk All Over Me 002

    De film heeft geen bioscoop-release gehad en werd maar door een handvol mensen gezien, dus moet je de film het voordeel van de twijfel gunnen. De film was trouwens ook in de officiële selectie van het filmfestival van Toronto. Het zal toch wel een moeilijke klus zijn om de film te pakken te krijgen. Ik weet alvast één videotheek in het Brusselse, maar de verdeling zal beperkt zijn. De trailer laat in ieder geval een pretentieloze, grappige film zien, te bekijken met chips en/of popcorn.

  • Pathology (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het plot van Pathology (2008) van Marc Schoelermann is al zo belachelijk als het idee van een Live-Action TMNT film, maar ik heb er toch van genoten. Een groepje jonge pathologen speelt een ziek spelletje waarbij ze de perfecte moord proberen te plegen, en elkaar vervolgens op de rooster leggen tijdens de autopsie. "Hoe is deze persoon om het leven gekomen?"

    david cronenberg,takashi miiki,marc schoelermann,milo ventimiglia,filmbespreking,review,dvd,alyssa milano,audition,brian taylor,crank,crash,hostel,lauren lee smith,mark neveldine,michael weston,pathology,saw,tmnt,the last supper,gore

    Korte inhoud: Ted Grey (Milo Ventimiglia) is een briljante student medicijnen die de kans krijgt om stage te lopen bij een prestigieuze afdeling pathologie, waar lijkschouwers leren elke doodsoorzaak te herkennen: geweld, vergiftiging of iets anders... Door zijn talent en ambitie valt Ted al snel op bij zijn jonge collega’s en wordt hij ook aangetrokken door het lief van Jake Gallo (Michael Weston), de knappe Juliette Bath (Lauren Lee Smith) ook al heeft Ted een relatie met de advocate Gwen Williamson (Alyssa Milano). Opgenomen in hun gezelschap voelt Ted zich gelukkiger dan ooit. Maar dan doet hij een schokkende ontdekking: zijn nieuwe vrienden gebruiken hun kennis en kunde om de perfecte moord te kunnen plegen, die niemand kan traceren. Ted beseft dat als hij zich keert tegen zijn vrienden, hij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn...

    Pathology is van de hand van de Crank makers (Mark Neveldine en Brian Taylor), en dat is eraan te zien. De film is zwartgallig en controversieel, en gaat als een sneltrein vooruit. Het behoeft geen uitleg dat gevoelige kijkers zich best onthouden van dit lijkenhuisje, want de scenaristen zijn verzot op gruwel, seks … en necrofilie. Terwijl er een lijk op de ene tafel ligt, wordt er op de tafel ernaast driftig de liefde bedreven, op een zeker moment gepaard gaande met live tepelpiercings en een soort acupunctuur over de gehele borstkas. Het is duidelijk dat de inspiratie werd gehaald uit het werk van David Cronenberg (Crash) of Takashi Miiki (Audition), maar alles is iets meer gericht naar 'braindead' jonge adolescenten.

    De film heeft ook wel iets weg van The Last Supper (1995), waarin een groep intellectuelen samen komen om uitschot sneller de dood in te jagen. Iedere keer moet een ander groepslid een lijk voor het spel aanvoeren om te kunnen analyseren, en bij voorkeur natuurlijk iemand die toch al snel dood gaat of iemand met een zwaar strafblad, maar grenzen vervagen en het blijkt al snel dat het deze pathologen er helemaal niet om gaat om de maatschappij een dienst te bewijzen als wel om hun eigen bloedlust te bevredigen en genieten van hun intellectuele superioriteit. Het komt allemaal neer op de door Ted uitgesproken filosofie dat alle mensen beesten zijn en, indien het ongestraft zou kunnen, om het even welke medemens zouden willen vermoorden.

    Maar de film is uiteraard ook geïnspireerd door de nieuwe shock-trend met films als Saw en Hostel, waar de nadruk ligt op de perverse manier waarop iemand sterft. Het is luguber, maar je raakt als kijker toch geïntrigeerd door de perverte gedachtengang, net zoals we geboeid kunnen zijn om videospelletjes te spelen waar iemand met een kettingzaag een horde zombies te lijf gaat. Het is moreel verwerpelijk, maar het is zuivere guilty pleasure.

    parhology 001parhology 002

    Het verhaal heeft een mooi twist op het einde, maar verwacht er hoe dan ook niet al teveel van. Het is en blijft een lichtvoetige gore-thriller, die misschien in de handen van een andere regisseur veel beter kon zijn. De casting is ook teleurstellend, want geen van de acteurs kunnen beter met emoties om dan de lijken die op de autopsietafels liggen. Het krankzinnige plot zet uiteraard de deur open voor al even belachelijke plotwendingen, maar na 40 minuten til je niet zo zwaar meer aan de geloofwaardigheid van het verhaal. De film heeft bij ons geen bioscoop-release gehad, dus moeten jullie naar de videotheek om deze film te zien.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 25 oktober 2008

    ***Related Posts***
    23/08/2007: Filmposters & kleuren
    23/04/2008: Bai Ling in Crank 2 High Voltage

     

    *** Pathology trailer ***

  • Tokyo Gore Police van Yoshihiro Nishimura

    Pin it!

    Voor de fans van intellectuele-no-nonsense-elitaire-auteurs cinema is er binnenkort Tokyo Gore Police (2008). Welkom in de Gouden jaren van de Japanse retro-splatter. Ik weet dat jullie er niet zullen aan weerstaan.

    Tokyo Gore Police poster

    Deze Tokyo-shock is geregisseerd door Yoshihiro Nishimura, de man die de speciale effecten heeft verzorgd van The Machine Girl (2008). En volledig te begrijpen, want deze prent is om van te smullen, zeker op horror-filmfestival. Ik denk niet dat distributeurs in België deze film ooit zullen opmerken, maar misschien vinden jullie wel een videotheek in de buurt met goeie connecties. En mochten jullie weten waar ik zo één van die posters kan verkrijgen, let me know.

    In de hoofdrol zien we Eihi Shiina, die we nog kennen van de heerlijke gore-horror Audition (1999), in de rol van een flik die het moet opnemen tegen een zwerm huiveringwekkende mutanten die op de wereld worden gezet door een menselijke virus. Het scenario is van de hand van Kengo Kaji en Sayako Nakoshi en de stunts en vechtscènes worden verzorgd door Tak Sakaguchi.

    Korte inhoud: In de nabije toekomst…De Tokyo politie is ingelijfd en geprivatiseerd geworden en heeft zijn handen vol met de strijd tegen een nieuwe vorm van agressie in de vorm van genetisch gemuteerde gedrochten die de straten onveilig maken. Luca, een top-officier bij de ordehandhavers, heeft speciale gaven maar haar duistere verleden speelt haar parten. Toch wil ze alles in het werk zetten om de zogenaamde "Ingenieur" te vinden en uit te schakelen.

    De trailer laat opnieuw een vettig spektakel naar goeie ouwe Japanse traditie met veel bloed, zwaardgevechten, afgerukte lichaamsdelen, gemuteerde gedrochten en uiteraard een overdosis aan schoolgirl fetish. Ik ben opgegroeid als puber met Power Rangers en Sankuokai, dus dit zijn echt wel hoogdagen. Heerlijk absurde gore met zowel classy als trashy allures, gewoon pure nostalgie. Enkel spijtig dat ik ze die dingen niet in de reguliere bioscopen draaien, met een speciale screening voor mega-fans.

    *** Tokyo Gore Police trailer ***

    ***Related Post***
    20/12/2007: The Machine Girl van Noboru Iguchi

  • Welke filmposter hangt in jouw kamer?

    Pin it!

    Ik heb nogal wat vrienden die het behangpapier in hun kamer vervangen hebben met filmposters, en vaak kan je via de filmposters ook een idee krijgen van 'wie' de persoon is. Vergeet dus, 'kleren maken de man' of 'de theorie van het schudden van handjes', kijk gewoon naar wat de persoon aan zijn (of haar) muur heeft hangen. Jongeren in een identiteitscrisis en zij die gewoon op zoek zijn naar een identiteit met posters van Tokio Hotel en Britney Spears komen hier niet in aanmerking. Dit postje legt ook de nadruk op mannen in plaats van vrouwen, gezien vrouwen minder geneigd zijn hun behangpapier of muurverf op te offeren.

    Als er een persoon gigantisch veel posters aan zijn muur heeft hangen, moet je op zoek gaan naar de exemplaren die een belangrijke positie bekleden in de kamer (boven de haard, dicht bij het bed,…). Er zijn uiteraard uitzonderingen aan de theorie, maar over het algemeen kan je de volgende conclusies trekken wanneer je de volgende affiches zou aantreffen. Voel jullie vrij om de theorie aan te vullen in de reacties.

    RockyRocky, Million Dollar Baby

    Een poster die je regelmatig aantreft is deze van Rocky (1976). Bij meisjes zal dit dan Million Dollar Baby (2004) zijn. Meestal heb je dan ook te maken met ambitieuze én sportieve mensen. De film is voor hen een bron van inspiratie en in vele gevallen hebben ze ook wel ergens de CD liggen met "The Eye of the Tiger".

    Het zijn vaak heel joviale mensen die regelmatig eens een blockbuster op dvd zien, maar niet echt wakker liggen van de nieuwe David Cronenberg. Ze lopen ook niet te koop met hun filmkennis en zijn zich goed bewust dat het om entertainment gaat.

    Een paar jaar gelden trof ik nog Bloodsport (1988) posters aan, maar deze zijn ondertussen helemaal verdwenen nadat JC iets teveel met een scheef oog wordt bekeken.

    Star WarsStar Wars, Star Trek

    Welkom in het huis van een gepassioneerde filmgeek! In dit geval is hij ook meestal mannelijk én vrijgezel. Je weet maar best "iets" af van Star Wars (1977) of Star Trek als je met zo iemand een relatie wil beginnen.

    Bij mijn weten zijn de Star Trek fans iets ouder en iets meer geeky, dan de Star Wars posterboys. Maar wees gerust, er zitten ook geeks bij de SW-fans. Ze bekijken ook hopen films en hebben een enorme filmbagage, waaronder ook film noir films of Amerikaanse exploitation films. Een discussie over Star Trek en Star Wars schepen, en welke beter zijn, is stof voor een uitdeinende discussie waar zelfs Einstein en andere geleerden bijgesleurd kan worden. Maar ook op filosofisch of psycho-analitisch vlak weten de SW-fans heel wat. The Lord of the Rings begint stilaan een gelijkaardige fanbase.

    the matrixThe Matrix

    Wees op je hoede van mensen die The Matrix (1999) poster aan hun muur hebben hangen. In veel gevallen zijn ze ook verzot op wapens en steekt er ene in het nachtkastje of in een kartonnen doos in de kleerkast.

    Ze zijn iets intelligenter dan het doosnee NRA-lid, maar diepgaande filmdiscussies ga je niet met hen hebben. Buiten de Matrix-filosofie hebben ze een vrij beperkte filmkennis.

    Ze zijn ook verzot op computer-spelletjes, grunge en hardrock muziek. Ze zijn vaak opvliegend wanneer je hun favoriete films durft te bekritiseren. Hun levensstijl kan vaak ook heel excentrieke vormen aannemen. Maar bon, het zijn niet allemaal 'problem childs' ... sommigen zijn gewoon verzot op latex, trenchcoats en Keanu Reeves.

    SpidyX-Men, Spiderman, Batman

    In tegenstelling tot Matrix fans, bezitten de superhero-posterboys geen wapens, wel poppetjes van hun helden (tot 500 euro per figuurtje) en heel wat comic t-shirts in hun kast. Ze lezen nu en dan eens een comic en zijn verzot op vintage issues die geïmporteerd zijn uit de States of uit Azië. Ze bezitten quasi allemaal een universitair-diploma (filosofie/geschiedenis) of hebben een Master-Degree uit een kunst-academie (film of animatie), en denken daarmee de top bereikt te hebben. Ze staan echter even ver in hun leven als de dag wanneer ze hun studies hebben aangevat. Ze zijn niet getrouwd en hebben moeite om 'de ware' te vinden. Ze zijn ook verzot op het Fantastische genre en beluisteren heel wat filmmuziek. Het zijn ook meestal vegetariërs en onverbeterlijke betweters.

    Zij hebben net zoals de Star Wars posterboys een enorme filmbagage. They love Bryan Singer, they hate Brett Ratner. Van mensen als Lindsay Lohan of Sarah Michelle Gellar krijgen ze spontaan braakneigingen, maar je kunt met hen op café urenlang discussiëren over het Batman-pak in de Schumacher-films of de Spiderman-villains. Ze weten niets van musicals of romantische komedies, of beter, ze willen er niets van weten.

    SmokeClerks, Dogma, Smoke

    Zij bezitten geen poppetjes of vuurwapens, maar misschien wel een plastiekzakje met marihuana. In tegenstelling tot de Rocky posterboys hebben zij geen grotere ambitie dan genieten van het moment. Ik weet niet hoe het komt, maar ze hebben bijna allemaal CD’s van Prins, The Police of Public Enemy in hun kast liggen, en situeert zich hun muziekvoorkeur tussen de late jaren ’80 en beginjaren ’90. Ze liggen niet wakker van hedendaagse muziek, en zijn niet echt verzot op videogames, maar wel op een spelletje poker.

    Clerks-posterboys zijn plezierige mensen met een groot gevoel voor humor en een zachtaardig karakter. Zij hebben meestal geen diploma’s, maar zijn veruit de meest intelligente mensen die je zal tegenkomen, met niet alleen een enorme filmbagage maar tevens ook heel wat levenswijsheid – al lopen er ze niet mee te koop.

    Zij hebben geen problemen om de ideale vrouw te vinden, ze vinden quasi elke vrouw geschikt. Het probleem is dat vrouwen niet zo verzot zijn op mensen wiens enige ambitie is om 'status quo' te blijven.

    03Planet Terror, Dukes of Hazzard, Barbarella, Death Proof

    Als je verzeilt in een kamer vol met sexy posters van Barbarella (1968), Planet Terror (2007) of zelfs The Dukes of Hazzard (2005), let dan vooral goed op waarop je gaat zitten.
    Tip: breng een fluorescerend licht mee, rubber handschoenen en wat anti-bacteriën crème. Handen schudden doe je beter niet. Groet de persoon in kwestie van op een veilige afstand en vergeet uw handen niet te wassen na vertrek.

    requiemTop Gun, Brokeback Mountain, Requiem for a Dream

    De jongen in deze kamer is homoseksueel, en is er zich (nog niet) van bewust. Indien hij er voor uit komt zal je er ook wel een poster aantreffen van Brokeback Mountain (2005), maar zij die het weten dat ze gay zijn, maar nog geen "coming-out" ondernomen, hebben meestal ook nog een filmposter hangen van Y Tu Mama También (2001) en/of Requiem for a Dream (2000).

    Het zijn geen grote filmkenners en gaan ook niet bijster veel naar de bioscoop … om naar een film te kijken (if you know what I mean), maar ze weten wel welke films in de prijzen is gevallen op filmfestivals en lopen maar lopen er niet mee te koop.

    4American Gigolo, Risky Business, Swingers

    Op zoek naar een playboy, in deze kamer heb je hem gevonden – of toch iemand die denk van zichzelf een playboy te zijn. Maar in realiteit zijn ze niet bijster knap of intelligent, en hebben ze ook niet veel geluk met vrouwen. Het is te zeggen, ze zijn voor vrouwen véél te doorzichtig.

    Hij weet niet dat de regisseur van American Gigolo (1980) het scenario schreef van Taxi Driver (1976), maar heeft wel overwogen een cursus Zweeds te volgen of een paar lessen gitaar of drum, om zo indruk te maken.

    Ze zijn niet vies om hun haar vol met gel in te wrijven, ook al worden ze hierdoor vrijwel kaal op hun 35e. Ladies, you have been warned!

    4Rebel Without A Cause, Taxi Driver, Reservoir Dogs

    Dit zijn rustige zielen die klassiekers kunnen waarderen en ze zelfs verkiezen boven blockbusters. Voor hen zijn er een duidelijke verschillen tussen een gewone film en een artfilm en ja, met hen kan er grondig gediscussieerd worden over smaak.

    Maar hij is geen conformist, zoals de superhero’s posterboys wel kunnen zijn. Hij maakt geen regeltjes en laat zich graag verrassen. Toch zal hij liever naar het filmmuseum trekken dan naar een groot filmcomplex.

    Ze zijn meestal ook gek op regisseurs als Spike Jonze en Wes Anderson.

    4Scarface, Goodfellas, Lost Highway

    Er zijn 3 soorten mensen die deze posters hebben hangen. Enerzijds heb je de echte fans van Martin Scorsese, Brian De Palma of David Lynch. Ze zijn ook in het bezit van de boeken en in het geval van de Lynch ook de filmmuziek. Ze hebben ook een duidelijke voorkeur voor bepaalde films en vinden niet noodzakelijk alles goed.

    Het tweede soort mensen, die posters van Scarface (1983) en Goodfellas (1990) ophangen, zijn de materialisten. Alles wat ruikt naar geld, vrouwen en macht is hun ding.

    De derde soort – en zij behoren tot de overgrote meerderheid – zijn de "posers" of nog, de echte conformisten. Zij hebben regeltjes nodig omdat ze zich heel onzeker voelen. Dus, "blockbusters zijn bij voorbaat verderfelijk en alternatieve films moet je gezien hebben". Ze pakken graag uit met klassieke voorbeelden van regisseurs met ronkende namen, maar weten vaak niet veel meer dan de quotes uit de film. Ze beschouwen zichzelf als filmkenners omdat ze af en toe een alternatieve film zien, maar zouden in geen geval weten wat ze ervan moeten denken als het niet op voorhand door prominente filmcritici is beoordeeld. Zelden heb ik er al ontmoet met een 'eigen mening'. Meestal heb ik hun mening al ergens gelezen in een filmmagazine.

    4Audition, Chungking Express, Sympathy for Mr. Vengeance

    Dat zijn geeks die verzot zijn op goeie entertainment, zoals Odishon (1999), Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Chungking Express (1994). Zij die deze posters hebben hangen kunnen gerust urenlang zitten palaveren over aziatische remakes, of Wong Kar-Wai al dan niet overroepen is of de analyse van Blue Velvet (1986).

    Na deze post zou het kunnen gebeuren, maar in de meeste gevallen zijn dit geen 'posers', maar echte filmliefhebbers die zowel thuis zijn op de markt van blockbusters als independent producties. Ze houden niet van Vlaamse films en zijn niet vies om naar Transformers te gaan zien.

  • Top 10 Killer Babes

    Pin it!

    The Movie Blog Talk

    Onder het mom van beter laat dan nooit is hier dan uiteindelijk de 10de editie van de Movie BlogTalk.

    Er zijn heel wat meer mannelijke helden dan vrouwelijke soortgenoten, en als er al vrouwelijke heroïnes op het scherm verschijnen is dat niet altijd met evenveel overtuiging. Ik denk dan aan films zoals Elektra (2004), Aeon Flux (2005), Catwoman (2004) en Barb Wire (1996). Het waren allemaal niet meteen Kill Bill achtige Uma Thurman’s. Maar de vrouwelijke villains en de Femmes Fatales daarentegen laten meestal wel een indruk achter.

    Voor mijn top 10 Killer Babes heb ik voornamelijk gezocht bij vrij recente vrouwelijke boosdoeners die er niet voor terugschrikken om hun tegenstanders te roosteren op de grill, om die nadien te serveren met wat Bechamelsaus. Hier zijn ze dan:

    Top 10 Killer Babes

    10. Naomi uit The Spy Who Loved Me (1977)

    Uit de Bondfilms zou je heel wat stoute vrouwelijke villains kunnen halen, en laat ik daarmee ook meteen uitpakken. Ze had misschien een pietluttig klein rolletje maar de presence van Caroline Munro zal me altijd bijblijven. Niet alleen de scène waar ze – zoals de traditie het voorschrijft – haar intrede doet aan de kustlijn zal me bijblijven. Ze is verzot op speedboats en haar favoriete wapen is een helikopter geladen met genoeg afweergeschut om een klein dorpje weg te blazen.

    banner 10

    9. Catherine Tramell uit Basic Instinct (1992)

    Ook al is Basic Instict overroepen, de vertolking van Sharon Stone is onvergetelijk. Het klinkt vreemd, maar hoezeer de film verwerpelijk en smaakloos kan zijn, werkt het. Dat moest ik toch constateren na een tweede visie een paar jaar geleden. Ik denk niet dat dit alleen maar te danken was aan de geslaagde muziek. Stone straalt evenveel sex-appeal uit als dat ze gevaarlijk is. Ik zwijg over Basic Instinct 2. Het favoriete wapen van Catherine is de ijspik.

    banner 09

    8. Cherry Darling uit Planet Terror (2007)

    Rose McGowan moet de meest sexy actrice zijn van het moment en de eerste beelden uit Planet Terror wijzen erop dat deze dame zeker niet mag ontbreken aan het lijstje van top babe killers. Van sexy girl power gesproken. Haar favoriete wapen: machine gun with rocket launcher.

    banner 08

    7. Hu Li uit Rush Hour 2 (2001)

    Ziyi Zhang is niet enkel bijzonder aantrekkelijk, maar de dame kan ook klappen uitdelen in pure Jet Li stijl. Het mag dan misschien wel een inspiratieloos vervolg zijn op de eerste Rush Hour, maar het is gewoon fun om te zien. Haar favoriete wapen: martial art.

    banner 07

    6. Lola uit Transporter 2 (2005)

    Kate Nauta heeft een indruk gemaakt in deze oersaaie sequel, en was misschien het enige wat de film enigszins nog memorabel maakte. Met haar lange benen, hoge hakken, sexy lingerie en zware machinegeschut kon je toch maar beter uit haar buurt blijven. Helaas is haar acteer-talent vrij beperkt, maar bon, dat is nu ook het laatste wat je bij haar zal bekijken. Zeg nu zelf. Haar favoriete wapen: twee Glock 18C's met 33-round magasines en silencer.

    banner 06

    5. Yuriko Oyama a.k.a. Deathstrike uit X2 (2003)

    Geen katje om zonder handschoenen vast te pakken. Kelly Hu ziet er in X2 op het eerste gezicht vrij onschuldig uit, maar eenmaal ze de strijd aanbindt met Wolverine, ontwaakt een geduchte vijand. Ze is zowat de vrouwelijke versie van Wolverine, en vecht met iets meer soepelheid en snelheid. Hadden ze een soortgelijk personage gecast in T3 (2003) in plaats van die blondine in rood-lederen pakje, had het resultaat er veel beter uit gezien. Favoriete wapen: maar metalen klauwen.

    banner 05

    4. Baby Firefly a.k.a. Vera-Ellen uit The Devil's Rejects (2005)

    Pure evil has never come that beautiful. Sheri Moon ziet er uit als een losbollige countrygirl, maar verwacht niet al te veel medelijden van haar wanneer ze bezig is jou te bewerken met een scheermesje. Voor de echte fans van de 70’ties exploitation films. Het resultaat is niet alleen walgelijk, maar straalt tevens karakter uit met een goede dosis zwartgallige humor. Sheri Moon bewijst dat ze een intelligente actrice is en dat ze zeker ander filmmateriaal zou aankunnen. Of ze het zelf zou willen zou ik eigenlijk betwijfelen. Sheri is geen gewone actrice. Haar favoriete wapen: alles wat schiet en snijdt.

    banner 04

    3. Takako Chigusa uit Battle Royale (2000) en Gogo Yubari uit Kill Bill: Vol 1 (2003)

    Kijk, een lijstje over Killer Babes zonder de dames uit Kill Bill te vernoemen zou een ware zonde zijn. Maar de vrouw die mij nog het meest kon overtuigen was Chiaki Kuriyama, een rol die veel weg had van de rol die ze had vertolkt in Battle Royale, daarom ook de dubbele vermelding. Beware of Japanese school girl who wields a ball and chain!

    banner 03

    2. Asami Yamazaki uit Audition (1999)

    Zelden werd zo een supermodel zo goed gecast voor een rol als Eishi Shiina voor de rol van Asami in deze shock-horror extravaganza. De jonge dame blijkt bizarre voorliefde te hebben voor mutilaties en decapitaties. Ze voldoet niet echt aan het beeld van de ideale vrouw, maar de film is om van te smullen in perfecte Takashi Miike-stijl. Favoriete wapen: een snijdraad.

    banner 02

    1. Xenia Zirgavna Onatopp uit GoldenEye (1995)

    Ik ben begonnen met een Bondgirl, misschien moet ik ook maar eindigen met een bondgirl. En waarom niet Famke Janssen die in GoldenEye de rol vertolkte van Alex Trevelyan's sexy assistente die een orgasme kreeg bij het vermoorden van haar slachtoffers. Haar favoriete wapens zijn haar dijen.

    banner 01

  • Top 10 Beste Folterscènes

    Pin it!

    Ja, ik weet het, folteringen zijn fout. Maar het moet gezegd worden, in films zijn het vaak momenten van pure entertainment – vooral omdat men zich snel identificeert met het slachtoffer en de pijn als een koude rilling door onze ruggengraat voelen kruipen. Noem het quilty pleasure maar ik ben er verzot op. Tenminste als het de scène goed in elkaar zit en perfect geregisseerd. Daarentegen, ‘gratuit geweld’ heeft geen enkel effect, behalve dat van op mijn zenuwen te werken.

    De mensen van Filmwad kwamen echter op het leuke idee om eens een lijstje samen te stellen van de Top 10 Beste Folterscènes. Jullie kunnen op hun site een kijkje nemen om de beschrijving van de folteringen te lezen, maar ik geef hier even hun top 10.

    Cannibal Holocaust Saw II Casino Royale Braveheart Oldboy

    10. Cannibal Holocaust (1980) (Ruggero Deodato) – The Starfish Skewer
    9. Saw 2 (2005) (Darren Lynn Bousman) – The Needle Pit Swan Dive
    8. Casino Royale (2005) (Martin Campbell) – The Ball-Sac Beating
    7. Braveheart (1995) (Mel Gibson) - The Hanging, Racked, Innard Twist
    6. Oldboy (2003) (Chan-wook Park, 2003) – 15 Years Locked Up Without Knowing Why
    5. Hostel (2005) (Eli Roth) – The Ankle Slice
    4. The Texas Chainsaw Massacre (1974) (Tobe Hooper) – Dinner With The Family
    3. Casino (1995) (Martin Scorcese) – The Big Squeeze
    2. Hostel (2005) (Eli Roth) – Japanese BBQ
    1. Audition (1999) (Takashi Miike) – Old Pincushion Face

    Hostel 01 The Texas Chainsaw Massacre Casino Hostel 02 Audition

    Een fijn lijstje maar volgens mij ontbreken er nog een aantal belangrijke folter-scènes. Ik denk dan aan de fameuze scène van het oor in Reservoir Dogs (1992), de scène met de geplette tenen in Payback (1999), het tanden-trekken in Marathon Man (1976), Christus die zweepslagen krijgt in The Passion of the Christ (2004), de verkrachting in Irréversible (2002), zelfs de psychologische beeldenfoltering in A Clockwork Orange (1971),…en ik vergeet er waarschijnlijk nog honderden op te noemen. Vul maar aan in de commentaren…