assassins

  • Babylon A.D. (2008) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Al wie Mathieu Kassovitz (La Haine, Assassin(s)) kent weet dat de man een aantal uitzinnig knappe films heeft geregisseerd en dat hij als acteur best wel zijn mannetje staat (Amen, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, Munich). Maar als regisseur van Amerikaanse blockbusters had hij toch wat meer moeite (remember Gothika). Nu heeft de Franse cineast 5 jaar lang al zijn energie gestoken in de Frans-Amerikaanse Babylon A.D. (2008), gebaseerd (en dus geen echte adaptatie) op de comic van Maurice G. Dantec (Babylon Babies).

    Babylon AD

    Het bleek echter een zenuwslopende productie te worden want de geruchtenmolen dat Vin Diesel het niet gemakkelijk maakte voor de Franse regisseur, dat hij zijn budget nauwelijks in bedwang kon houden (Kassovitz was ook producent), dat hij tijdens de montage heel wat scènes heeft mogen wegknippen,… draaide op volle toeren. En hoewel Mathieu er alles aan deed om al deze geruchten de kop in te drukken, zie je gewoon het teleurstellende resultaat op het scherm.

    Korte inhoud: Europa in de nabije toekomst. De wereld wordt geteisterd door oorlogen en andere narigheid. Oorlogsveteraan Toorop (Vin Diesel), nu huursoldaat, wordt geronseld voor een gevaarlijke klus. Hij moet een meisje en haar begeleider via Rusland naar New York loodsen, dwars door het geteisterde Azië. Toorop komt er al snel achter dat het meisje een geheim met zich meedraagt, een geheim waar de halve wereld achteraan zit. De huurling zal alles op alles moeten zetten om haar en haar geheim veilig en zonder al teveel kleerscheuren in New York te krijgen.

    Net zoals in Alfonso Cuaron’s Children of Men (2006) zien we hier een post-apocalyptische wereld waarin een jong meisje naar een bestemming moet worden gebracht. Maar waar het in Children of Men om een zwanger meisje ging dat een volledig onvruchtbare wereld weer hoop moest geven, blijven in Babylon A.D. de herkomst en missie van het meisje lange tijd onbekend. En precies dit gegeven maakt Babylon A.D. in ieder geval een stuk meer intrigerend.

    Helaas kan ik Babylon A.D. niet echt aanraden, gezien hij de bal op heel wat vlakken laat vallen. Het acteerwerk is troosteloos, Vin Diesel die binnenkort opnieuw te zien is in de Fast and Furious (2009) sequel, speelt op automatische piloot en zelfs de ervaren Michelle Yeoh en Gérard Depardieu liepen inspiratieloos in het rond en vreselijk out-of-place. De enige acteurs die min of meer overeind blijven zijn de jonge Franse actrice Mélanie Thierry en de altijd betrouwbare Charlotte Rampling. Maar zij kunnen het zinkende schip nauwelijks redden. De portrettering van de apocalyptische samenleving overtuigt evenmin. De wereld waarin iedereen leeft ziet er rijkgevuld uit, maar is gewoon "too far fetched" en een productiebudget van 60 miljoen dollar is gewoon tegenwoordig te krap om alles een futuristische touch te geven. Terwijl het universum van Blade Runner nog steeds herkenbare elementen bevat van onze huidige samenleving, is de visuele wereld in Babylon A.D. iets te artificieel. De bombastische muziek, samen met het constante geschreeuw en hysterie maakt alles nog erger.

    Maar het grootste probleem, en dit bij tal van films, is de zwakte van het script. Terwijl de eerste act van de film veelbelovend is, valt de tweede act als een kaartenhuisje in elkaar. Charlotte Rampling mag dan wel één van de betere acterende mensen zijn op het scherm, haar personage is één van de pijnpunten in de film. Ook de eindsequentie is een gemiste kans die veel meer verdiende dan die overdaad aan slow-motions en visuele effecten. En ik begin het stilaan op mijn heupen te krijgen om in Franse actiefilms "jumpers" aan te treffen. Sinds Yamakasi (2001) loopt het de spijgaten uit met rondspringende klimmers. Zelfs nu al Amerikaanse producties (Casino Royale, The Bourne Ultimatum,...).

    babylon_ad_01babylon_ad_02
    babylon_ad_03babylon_ad_04

    Toch moet Babylon A.D. het voornamelijk hebben van zijn actie-sequenties. Het eerste half uur is een langgerekte aaneenschakeling van grof geweld, uitzinnige gevechten en oogverblindende explosies. De fotografie van de film van Thierry Arbogast is bij momenten bijzonder knap, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat de film langdradig is, hoewel veel actie-sequenties veel te donker waren dat je nauwelijks kon zien wat er precies gebeurde. Ook veel gevecht-scènes verliezen aan kracht omdat de camera de verkeerde hoeken uitkiest en alles iets te haastig gemonteerd is. Spijtig dat de film op veel vlakken hetzelfde pad bewandelt als Children of Men en dat deze laatste op vele vlakken de betere film is. Maar zet het verstand op nul, zak door in je bioscoopzetel, en geniet van de kinetische energie en de mooie plaatjes.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 22 augustus 2008

    ***Realted Posts***
    03/11/2012: Making of Babylon AD : Fucking Kassovitz
    28/08/2008: Mathieu Kassovitz spuwt zijn gal over Babylon A.D. uit

     

    *** Babylon A.D. trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.