De FilmBlog

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Vreemd genoeg was ik deze Top 10 van de Slechtste films uit 2010 compleet vergeten, maar op aanvraag van een aantal bezoekers ga ik deze met wat vertraging dan toch publiceren. Zoals ik bij mijn Top 10 van de Beste Films al liet weten is 2010 mij niet zo goed bevallen. Voor mij zaten er meer teleurstellingen in dan leuke verrassingen. Het is dan ook niet simpel om een keuze te maken welke films nu al dan niet in deze ‘list of shame’ moeten komen. Er zijn namelijk veel potentiële kandidaten. Maar kiezen is verliezen en ik verwacht dan ook dat er hier en daar mensen zullen zijn die andere films liever hadden willen zien. Jullie kunnen deze in ieder geval kenbaar maken in de reacties. Maar veel van die films stonden al in mijn Films om te mijden in 2010.

Eén van de slechtste films van het voorbije jaar was Birdemic: Shock and Terror (2010). Maar ik heb de film echter niet opgenomen in deze lijst, om de simpele reden dat niemand iets had verwacht van de Vietnamese regisseur James Nguyen die misschien maar een paar honderd euro had om The Birds (1963) van Hitchcock te verkrachten. Ook een dwaze film als Furry Vengeance (2010) zit er niet in, omdat deze film uiteindelijk gemaakt is voor pubers en deze wel zijn publiek heeft bereikt. Zelfs Vampires Suck (2010) heb ik vermeden, omdat er nu films zijn die echt wel de bedoeling hebben om slecht te zijn. Wat mij meer interesseert voor deze Top 10, zijn films die de middelen hadden (acteurs, geld, talent, ...) om een sterke of ontspannende film te maken, maar uiteindelijk een beschamende prent hebben afgeleverd.

10. The Romantics (2010) Galt Niederhoffer

Met The Romantics probeert Katie Holmes hopeloos te bewijzen dat ze meer is dan gewoon de vrouw van Tom Cruise, maar met deze onaannemelijke vertolking heeft ze in ieder geval niemand kunnen overtuigen. Maar ook de rest van de cast staat er wat verloren bij. Anna Paquin, Candice Bergen, Malin Akerman, Josh Duhamel en Adam Brody zijn op zich geen slechte acteurs, maar je merkt dat ze hier geen bevlogen acteerprestatie opwekken. De personages waren compleet oninteressant en hun confrontaties zijn van een stuitende banaliteit. Met de bewegende schouder-camera en de snelle woordenwisseling wil de film de indruk wekken dat het in het indy circuit wil spelen, maar wijkt hiervoor te weinig af van de romcom formule.

9. Jonah Hex (2010) Jimmy Hayward

Regisseur Jimmy Hayward heeft van Jonah Hex één van de zwakste comic-adaptatie gemaakt van de laatste 10 jaar. Alles in deze film is verkeer op één uitzondering na, en dat is het acteerwerk van Josh Brolin die klaarblijkelijk geen aanwijzingen nodig had van een inspiratieloze pseudo-filmmaker die hier waarschijnlijk zijn natte droom heeft willen waar maken door Megan Fox te casten. De film duurt amper 82 minuten en dat is al een eeuwigheid.

8. Killers (2010) Robert Luketic

Killers is een Ashton Kutcher romcom. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar compleet de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier dook ze opnieuw op in een gelijkaardige prent. En zoals ik eerder had verwacht heeft Tom Selleck de film niet kunnen redden van de ondergang. De film probeert grappig en cool te zijn, maar slaagt daar nooit in.

7. Saw 7 (2010) Kevin Greutert

Als je het mag geloven zou Saw 7 / Saw 3D de 'final chaper' zijn, maar zoiets hebben ze ons eerder verkocht met de The Final Destination die uiteindelijk verder werd gezet met Final Destination 5. Maar deze Saw franchise lijdt al een tijdje aan een ver gevorderd stadium van lethargie. Laten we hopen dat ze deze Jigsaw puzzle nooit meer in elkaar wordt gestoken.

6. My Soul to Take (2010) Wes Craven

My Soul to Take is meteen de zwakste Wes Craven film uit zijn gehele carrier, en het is me een stinker. Het is een verwarrende en verschrikkelijk saaie thriller, ook al was er materiaal genoeg om een deftige film te maken. Maar Craven weet niet wat hij met zijn karakters moet aanvangen en was waarschijnlijk gaandeweg de shooting bewust van de vele zwaktes van het script. Spijtig genoeg was het iets te laat om er nog veel aan te doen. Was dit gemaakt door een waardeloze debutant, dan had ik er niet zo heel veel ophef over gemaakt. Maar dit is Wes Craven begod!

5. Season of the Witch (2010) Dominic Sena

Jullie moeten niet zeggen dat jullie niet gewaarschuwd waren. Season of the Witch had alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen was er de aanwezigheid van Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn (vooral de laatste jaren). Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen de meest fijnzinnige acteur is. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). En het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, was er nog de oerslechte trailer en het feit dat de film een slechte beurt maakte in de States .

4. Twelve (2010) Joel Schumacher

En Joel Schumacher lijkt hetzelfde pad op te gaan als Wes Craven, en brengt met Twelve een nieuw dieptepunt in zijn carrière. Misschien niet zijn meest verderfelijke film, maar Schumacher is dan ook al veel lager gevallen dan Craven. Het verschil met My Soul to Take is dat deze prent niet alleen verwerpelijk is, maar ook nog eens ten onder gaat aan zijn eigen opgeblazen pretenties. En wat is de bedoeling met die voice-over stem? Ok, Kiefer Sutherland creëerde een dreigende onzichtbare tegenspeler in Phone Booth (2002), maar hier werkt de stem gewoon op de zenuwen. Deze prent is nog geen 12 op 100 waard.

3. Dylan Dog: Dead of Night (2010) Kevin Munroe

Onze Superman Brandon Routh is laag gevallen met deze Dylan Dog: Dead of Night, de tweede comic-adaptatie uit 2010 die het bekijken nauwelijks waard is. Het is het soort film dat goed zou passen op het Studio 100 kanaal, maar is zeker niet bestemd voor diffusie in de bioscoop. Ook al moesten er geen vampieren / weerwolf films en series zijn gemaakt de laatste jaren, dan nog blijft deze prent oeverloos vervelend. De Canadees Kevin Munroe zal met deze flop waarschijnlijk een punt zetten achter zijn regie-carrière.

2. Grown Ups (2010) Dennis Dugan

Grown Ups is troep die waarschijnlijk werd bedacht door een paar mannen in hun mid-life crisis die op een zondagnamiddag uit verveling in-joke grapjes bedachten, en eens wilden zien of ze hier ook geld mee konden maken. Spijtig genoeg is dit flauw excuus voor een film nauwelijks grappig en allesbehalve voor 'grown ups'. Dit is een nieuw dieptepunt in de neerwaartse Adam Sandler spiraal, die samen met Eddie Murphy wil weten hoe laag je kan vallen in het komedie-genre.

1. The Last Airbender (2010) M. Night Shyamalan

The Last Airbender is zo slecht dat deze wel eens Battlefield Earth (2000) de troon kan stoten als meest verderfelijke big budget Hollywood prent van de laatste 25 jaar. Vroeger had je niet te klagen over het acteerwerk in de Shyamalan films. Het mocht er nauwelijks aan mankeren met ervaren rotten als Bruce Willis, Mel Gibson, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt,… Maar in deze The Last Airbender probeert de regisseur te bewijzen aan iedereen dat hij het ook kan met onervaren acteurs. Een enorme gok met een productiebudget van maar liefst 150 miljoen dollar. Spijtig genoeg blinkt de film uit met houterig acteerwerk. Komt daar nog bij het vreemde montagewerk, walgelijke speciale effecten met amateuristische 3D en een ridicuul en vervelend verhaaltje, en dit zou wel eens The Last Shyamalan kunnen worden…

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Actrice Natalie Portman zal niet meer weg te branden zijn van het witte doek. Je kan haar nu zien in de schitterende thriller Black Swan (2010) van Darren Aronofsky, en binnenkort in de avonturenfilm Your Highness (2011) en de comic-adaptatie Thor (2011).

Ze verschijnt zelfs aan de zij van Ashton Kutcher in de romantische komedie No Strings Attached (2011) van Ivan Reitman (Ghost Busters, Up in the Air, Kindergarten Cop). Ik heb haar zelfs geplamuurd op de achtergrond van mijn twitter-pagina. Er is met andere woorden geen ontkomen aan. Zelf zie ik er geen graten in. Portman is niet alleen een streling voor het oog, ze kan ook nog acteren en heeft haar films altijd wel goed uitgekozen.

Korte inhoud: Emma Franklin (Natalie Portman) en Adam Kurtzman (Ashton Kutcher) zijn vrienden en proberen dat te blijven terwijl ze een zuiver fysieke relatie hebben. Als ze echter beseffen dat ze meer dan alleen maar seks willen moeten ze vechten tegen de verleidingen van de liefde, met alle gevolgen van dien.

Mijn probleem met No Strings Attached is Ashton Kutcher. Hij mag dan nog wel een enorme twitter-account hebben en de lakens delen met Demi Moore; hij kan met moeite een geloofwaardige rol neerzetten. Hij is anderzijds wel in staat irritatie op te wekken. Zijn vorige romantische komedie What Happens in Vegas (2008) was een regelrechte ramp. Ashton is echter goed in actie-films waar hij volledig zijn irritante-zelven kan zijn, zoals in The Guardian (2006). Voor al de rest zijn er veel betere acteurs te vinden. Maar acteurs verouderen en kunnen soms groeien in hun acteerwerk. Toch betwijfel ik dat Kutcher mij zal verrassen met een aangrijpende vertolking. De toekomst zal het uitwijzen.

Wat de trailer betreft hoop ik niet dat de makers hun doelpubliek zullen verjagen. De trailer is niet meteen grappig, en dat is toch een beetje van een manco. Ook de gehele opzet heeft veel weg van Date Movie (2006). Ik denk niet dat ik deze film ooit zal zien, maar mochten er onder jullie zijn die de film toch een kans willen geven, laat weten wat jullie ervan vonden in de commentaren. De film komt op 9 februari 2011 in onze zalen.

Love Actually. Ik zal lang niet de enige zijn die na het bekijken van de romantische komedie Valentine’s Day moet denken aan deze Britse romcom uit 2003. Maar dat hebben de makers grotendeels aan zichzelf te danken, want Valentine’s Day doet ook erg weinig moeite om te verbergen dat het een Amerikaanse poging is om het succes van Love Actually te evenaren. Maar waar de Britten met een grote dosis humor en sympathieke personages met interessante verhaallijnen konden uitpakken, blijft Valentine’s Day steken in een krampachtige en geforceerde poging tot vrolijkheid en romantiek en wordt het niet meer dan een flauw afkooksel van de Britse variant. Om niet helemaal van plagiaat te kunnen worden beschuldigd, hebben de Amerikanen wel een andere feestdag gekozen. Verder bewijst Valentine’s Day echter vooral dat één van de indrukwekkendste ensemblecasts van de laatste jaren niet voldoende is om een boeiende film te maken.

Korte inhoud: Met een twintigtal hoofdpersonages is het natuurlijk onbegonnen werk om alle verhaallijnen tot in de kleinste details neer te schrijven. Maar de situatie is ongeveer als volgt: Ashton Kutcher is een bloemist die op Valentijnsdag zijn vriendin Jessica Alba ten huwelijk vraagt. Kutchers beste vriendin Jennifer Garner heeft dan weer een oogje op de getrouwde dokter Patrick Dempsey. Garner woont in hetzelfde gebouw als tiener Taylor Swift, die verliefd is op Taylor Lautner en naar dezelfde school gaat als Emma Roberts. Roberts is de babysitter van de tienjarige Bryce Robinson die smoorverliefd is, maar geen gehoor vindt bij zijn grootouders Hector Elizondo en Shirley MacLaine en dan maar bloemen gaat bestellen bij Kutcher.

Topher Grace heeft het op zijn beurt aangelegd met Anna Hathaway die werkt bij een sekslijn, terwijl American Footballster Eric Dane een geheim meedraagt waar zelfs zijn agent Queen Latifah geen weet van heeft. Latifahs assistente Jessica Biel heeft dan weer een ‘anti-Valentijnclubje’ opgericht. Sportjournalist en notoir Valentijnhater Jamie Foxx is kandidaat voor Biels clubje wanneer hij van zijn meedogenloze baas Kathy Bates een romantische reportage moet draaien, terwijl hij liever iets over de carrière van Dane wil maken. Ondertussen bevinden Julia Roberts en Bradley Cooper zich hoog boven de wolken in een vliegtuig.

Met zoveel personages kan je natuurlijk niet verwachten dat alle karakters even goed worden uitgewerkt en de meesten blijven dan ook vooral steken in eendimensionaliteit. Alleen Kutchers personage krijgt wat meer body en screentime, omdat de bloemist zowat fungeert als het centrale personage en aanspreekpunt van de film. Want zoals wel vaker in dit soort films met een megacast hebben sommige verhaallijnen wat meer om het lijf dan andere. Het verrassendste (lees: minst te voorspellen) verhaal is dat rond Julia Roberts, Bradley Cooper en Eric Dane waarbij je vrij lang in het ongewisse wordt gelaten over hun onderlinge relatie.

Valentine’s Day is echter overduidelijk een Amerikaanse productie gemaakt om bij een ruim publiek te scoren tijdens die artificieel romantische periode van het jaar. De film blijft dus wel heel braaf en netjes binnen de lijntjes, zelfs al schreeuwen sommige verhalen om een beetje meer durf en pit. Maar met regisseur Garry Marshall die in 1990 de carrière van Julia Roberts lanceerde met Pretty Woman, kan je bijna niet anders verwachten dan kleffe romantiek. Net als Runaway Bride of The Princess Diaries kan Marshall ook met deze Valentine’s Day het succes van Pretty Woman niet evenaren en blijft hij steken op het niveau van een doorsnee liefdesverhaaltje.

Een grote cast betekent dat er voor alle generaties wel een min of meer herkenbaar personage in de film steekt. Zo zullen tieners in volle Eclipse-mania vooral de aanwezigheid van Taylor Lautner opmerken. Dat leidt alvast tot een tongue in cheek grapje wanneer Lautners personage zegt: "I don't feel comfortable taking my shirt off in public." En zou het overigens toeval zijn dat Patrick Dempsey wéér een dokter speelt? Verder vallen vooral Anne Hathaway en Jessica Biel op, die niet toevallig de meest flamboyante personages van de hele bende spelen en vrijwel de enigen zijn die met hun acteerprestatie zorgen voor de vrolijke noot.

Marshall hoopt overigens zijn cast opnieuw samen te brengen voor een sequel die zich afspeelt rond Nieuwjaarsdag. Hopelijk zijn er toch een paar sterren die passen, zodat de cast wat kan worden afgeslankt. Met een twintigtal hoofdpersonages is het immers makkelijk om je met een personage verwant te voelen, maar Valentine’s Day mist vooral wat het zelf 2 uur lang wil verkondigen: een ziel en een hart.

*** Valentine's Day trailer ***

Er zijn gewoon teveel films die ieder jaar uitkomen, dat het onmogelijk is om ze allemaal te bekijken, mocht je hierin al de goesting en de tijd voor hebben. Een lijstje opsommen van de films die wel eens de moeite kunnen zijn, is onbegonnen werk. Daarentegen zitten er een aantal misbaksel aan te komen, waarvan de stank nauwelijks weg te moffelen valt. Een aantal films heb ik reeds gezien, een aantal andere films moeten nog uitkomen. Dit zijn in ieder geval films die jullie beter mijden in 2010 en waar je jouw drinkgeld beter niet aan verspilt, zeker met ticketprijzen van 8 en 15 euro. Hier is het lijstje:

1. The Bounty Hunter
Laten we beginnen met een romantische-komedie. The Bounty Hunter (2010) van Andy Tennant met Jennifer Aniston en Gerard Butler lijkt te zijn bedacht door een aantal producers en reclamemakers die iets teveel de roddelblaadjes aan het lezen waren, en toevallig ook nog de dag voordien Midnight Run (1988) hadden gezien op tv. Het resultaat is troosteloos. Er is geen chemie tussen die twee met Botox bewerkte acteurs, en het verhaal overstijgt nauwelijks het sitcom-niveau. De trailers waren al slecht, de film zelf doet nog slechter.

2. Season of the Witch
Season of the Witch (2010) had al bij ons in de bioscoop moeten zijn, maar de release laat blijkbaar op zich wachten (en dat is zelden een goed voorteken). Velen vrezen trouwens dat het direct-to-dvd zal worden. De film heeft alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen hebben we Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn. Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen duidelijk maakt dat dit geen fijnzinnige prent zal worden. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). Het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, bekijk de trailer en alle twijfel zal verdampen als sneeuw voor de zon.

3. Killers
Killers (2010) is een Ashton Kutcher film. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar complete de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier duikt ze opnieuw op in een gelijkaardige romantische komedie. Maar ik denk dat zelfs de aanwezigheid van Tom Selleck niet zal kunnen verhinderen dat deze film zal zuigen.

4. Meet the Fockers Sequel
Jawel, dit is de titel van deze film, ik ging ervan uit dat ze zouden gaan voor Little Fockers, maar de producers dachten waarschijnlijk dat het minder grappig zou worden indien er teveel op de baby’s gefocust zou worden. Dan maar Meet the Fockers Sequel (2010). Ik verwacht wel dat ze deze titel nog wel zullen veranderen, maar een film die eind dit jaar in de bioscoop moet draaien en nog steeds geen titel heeft (en dus geen marketing-campagne) is niet goed bezig. Komt daar nog bij dat regisseur Jay Roach de film had moeten regisseren, maar de klus uiteindelijk overliet aan de wisselvallige Paul Weitz (American Pie, About A Boy). Vond hij het script niet goed genoeg? En als ik de casting bekijk zie ik dat ook Barbara Streisand heeft bedankt voor een terugkeer. Dit is dan ook de derde film in het rijtje. De eerste was grappig, de tweede viel mee maar was op vele vlakken gewoon niet grappig genoeg. Ik betwijfel sterk dat deze vernieuwend uit de hoek zal komen.

5. A Nightmare on Elm Street
Mochten jullie de film nog niet hebben gezien, don't bother, het is wel degelijk een ‘nachtmerrie’ maar dan niet op de manier je zou verwachten. Nochtans had ik nog een beetje hoop dat A Nightmare on Elm Street (2010) ons behoorlijk aan het schrikken zou brengen. Maar Platinum Dunes van Michael Bay heeft opnieuw zijn reputatie alle eer aan gedaan met een nieuwe klote film. Anderzijds is het een ode aan Robert Englund (de originele Freddy), die hier op een onovertuigende manier wordt vervangen door een kleurloze en allesbehalve demonische Jackie Earle Haley. Zoals we gewoon zijn van deze PD-producties is de fotografie top-notch, maar het probleem zit hem altijd in de karakter-ontwikkeling en de inspiratieloze regie, dit keer van Samuel Bayer. De film is ook SAAI en dit zou wel eens de zwakste van alle Bay producties kunnen zijn. Je vraagt je af waarom ze het geld niet beter hadden gespendeerd aan een her-uitgave van het origineel in plaats van deze lachwekkende remake. De franchise overleefde 6 sequels, een tête-à-tête met Michael Voorhees en een afschuwelijke tv-spin-off. Maar deze remake heeft Freddy Krueger voor goed afgemaakt. Bravo!

6. The Back-Up Plan
The Backup Plan (2010) is een Jennifer Lopez film. Need I say more? J-Lo probeert hier aan iedereen duidelijk te maken dat ze nog steeds 'Jenny from the Block' is, en dat ze wel degelijk weet hoe het "echte leven" in elkaar zit. In deze romantische komedie wil ze graag moeder worden en is van mening dat het veel te lang duurt om op een juiste man als vader te wachten. Ze besluit zich kunstmatig te laten bevruchten. Juist op de grote dag ontmoet ze de man van haar leven (Alex O'Loughlin). Zie je, een compleet geloofwaardig verhaaltje. Alle aandacht gaat trouwens naar ons Jenny, want haar partner in de film is de zo goed als onzichtbare Australische acteur Alex O'Loughlin, die zelfs op bepaalde affiches helemaal niet wordt vermeld. Dit is de eerste grote speelfilm van Alan Poul en misschien meteen ook zijn laatste.

7. Furry Vengeance
Tammy Sanders (Brooke Shields) verhuist samen met haar man, makelaar Dan Sanders (Brendan Fraser), van Chicago naar Oregon. Dan wil daar een zooitje dure appartementen uit de grond stampen. Hij krijgt er een zak poen voor en is van plan zonder problemen een lokaal bos neer te halen. De bosbewoners zijn helaas wat minder enthousiast. Er worden eikeltjes gelanceerd in katapults en de bijen gaan op zelfmoordmissie als ze hun angels planten in Dan’s personeel. Hoe dan ook, er moet iemand gevild worden in deze strijd van mens tegen natuur. Dat is de plot van Furry Vengeance (2010), en dat zou al genoeg mogen zeggen over de kwaliteit van dit pronkstuk. De film werd geregisseerd door Roger Kumble, de maker van afstotelijke troep als Cruel Intentions 2, The Sweetest Thing, Just Friends. De film heeft alvast zijn plaatsje gereserveerd op mijn Top 10 Worst Movies of 2010.

8. Prince of Persia: The Sands of Time
Spijtig genoeg is ook deze game-adaptatie crap. Prince of Persia: The Sands of Time (2010) had nochthans alle troeven in handen met een gigantisch budget van 150 miljoen dollar en Jake Gyllenhaal in de hoofdrol. Regisseur Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco, Four Weddings and a Funeral) lijkt zichtbaar overdonderd door al het cgi geweld. Het is het sort popcorn film die je twee minuten na het verlaten van de bioscoop compleet bent vergeten, met uitzondering van de dingen die zijn tegengevallen. Het is alsof je iemand anders bekijkt die een spel aan het spelen is en waarbij je een voice-over vertelstem hoort. M.a.w. BORING! Waar zit die 'reboot' knop!

9. The Karate Kid
Is het mogelijk om een geslaagde remake te maken van The Karate Kid, die uiteindelijk een typische teenage 80’ties film is? Ja, maar niet op de wijze waarop de Nederlandse regisseur Harald Zwart (The Pink Panther 2, Agent Cody Banks) zijn versie van The Karate Kid (2010) in gedachten had. Tenzij je de carrière van de zoon van Will Smith wil steunen of Jackie Chan de mogelijkheid geven om een nieuwe villa te bouwen met aanliggend golfterrein, ga dan maar een ticketje kopen.

10. Sex and the City 2
De absolute draak van het jaar moet deze Sex and the City 2 (2010) zijn van de tv-regisseur Michael Patrick King. Vier ouwe, lelijke wijven met teveel vrije tijd en teveel geld, gaan op reis naar Abu Dhabi om er te leuteren over seks in wansmakelijke outfits. En of dit nog niet genoeg was, zien we ook nog eens die irritante kwezel Miley Cyrus opduiken. En neen, dit is zelfs geen film voor vrouwen! Het gros van de moderne vrouwen zijn hiervoor véél te geconfisqueerd en intelligent om te kunnen genieten van deze materialistische en exhibitionistische aanval op de goede smaak. Zonder plot, of dialogen die grappig zijn, duurt deze ‘aanfluiting op de westerse vrouw’ een slordige 146 minuten, alsof 60 minuten van deze inhoudloze modeshow nog niet volstond. En voor de snoepers onder jullie: niettegenstaande de “sex” in de titel, komt er geen seks in voor…en misschien maar goed ook.

De Amerikaanse actrice Brittany Murphy is op 32-jarige leeftijd aan een hartstilstand overleden. Haar echtgenoot, scenarioschrijver Simon Monjack, belde het alarmnummer en ze werd met spoed naar een ziekenhuis vervoerd. Maar de actrice overleed korte tijd later in het Ceders-Sinai Medical Center in Los Angeles. De entertainment website TMZ weet te melden dat de moeder van Murphy haar dochter bewusteloos had aangetroffen onder de douche. Voorlopig is de officiële doodsoorzaak een hartstilstand. ''Er zijn tot dusver aan de buitenkant geen sporen van verwondingen of letsel gevonden'', zei de lijkschouwer van de stad Los Angeles. Simon Monjack, haar echtgenoot, verzet zich naar verluidt fel tegen de lijkschouwing. Hollywoodblogger Perez Hilton vraagt zich dan ook luidop af wat Monjack probeert te verbergen.

Naar verluidt had de actrice last van misselijkheid in de uren voor haar dood. Ze zou bewusteloos gevonden zijn in de badkamer met een flinke hoeveelheid braaksel om zich heen. Murphy zou al een aantal dagen medicijnen hebben gebruikt tegen de griep. Volgens haar moeder leed de actrice ook aan suikerziekte. De autopsie moet nu uitwijzen of haar conditie en de medicijnen een hartaanval hebben veroorzaakt. De lijkschouwer hoopt de autopsie vandaag af te ronden. De resultaten van die onderzoeken zijn pas over enkele weken beschikbaar. Enkele weken geleden werd Brittany Murphy ontslagen bij het filmen van The Caller (2010) waarin ze een hoofdrol speelde. Als reden werd "moeilijk gedrag ten opzichte van de crew" aangehaald. Eén van haar vrienden vertelde The Sun: "We waren al een hele poos ongerust dat dit ging gebeuren. Brittany was niet goed bezig. Ze had een probleem met pijnmedicatie en we hebben haar nog gesmeekt om hulp te zoeken."

Murphy was de dochter van de Italiaans--Amerikaanse Angelo Bertolotti en Sharon Murphy. Toen haar ouders scheidden, nam ze de achternaam van haar moeder aan. De uit de stad Atlanta afkomstige Murphy begon op jonge leeftijd te acteren in televisieseries. In 1995 werd ze filmactrice dankzij haar rol in Clueless, waar ze met Alicia Silverstone in speelde. Ze won in 2005 een Annie Award voor het inspreken van de stem van Luane Platter in de animatieserie King of the Hill. Daarnaast werd ze genomineerd voor onder meer een Golden Satellite Award voor haar bijrol in de thriller Don't Say a Word. Verder werd ze bekend door films als 8 Mile, Eight en Sin City (2005). Haar stem is ook in een aantal tekenfilms te horen, zoals de stem van de pinguïn Gloria in Happy Feet (2006). Haar laatste films zijn Abandoned (2009) van Michael Feifer en Something Wicked (2010) van Darin Scott.

Murphy had een relatie met acteur Ashton Kutcher, met wie ze samen in Just Married (2003) speelde. Ze was verloofd met zowel talentscout Jeff Kwitanetz als met cameraman Joe Macaluso, zonder dat er een bruiloft volgde. In 2007 stapte ze uiteindelijk in het huwelijksbootje met Simon Monjack. Brittany was tevens ook gecast voor de nieuwe Sylvester Stallone actie-prent The Expendables (2010) en gezien de productie momenteel in post-productie is, denk ik dat de actrice haar vertolking had afgewerkt.

Rest in Peace, Brittany.

*** Brittany Murphy hq picture gallery ***

***Related Post***
10/04/2009: HQ picture gallery Brittany Murphy

Het gebeurt wel eens dat ik een trailer in mijn schoot krijg geworpen, die op de ballen trekt. Vaak zijn het films met een vreselijk slechte regisseur, een casting om van te gruwen of een weinig overtuigende plot. Ik wordt dan meteen gegrepen door een overheersend gevoel van: "Dit gaat zuigen als geen ander!" Neem als voorbeeld Street Fighter, Outlander, Labor Pains en The Pink Panther 2, die binnenkort in première gaan en waarvan ik nu al voorspel dat het zuigfilms worden die naar alle waarschijnlijkheid ook zwaar zullen floppen. En ik ben in vele gevallen zelfs vaak niet de enige die er zo over denkt. Maar dan heb je die commentaren van mensen waarvan je nog nooit heb gehoord, die met volle overtuiging declameren: "Hoe kun je zeggen dat het op niets zal trekken als je de film nog niet hebt gezien?!" Ik dacht meteen, hierover moet ik een postje schrijven.

Het opmerkelijke aan de reacties van diegene die mij verwijten om "vooroordelen" te hebben, is dat ze in de meeste gevallen afkomstig zijn van mensen die deze rotzooi op voorhand al goed vinden. Misschien zijn ze helemaal weg van de hoofdacteur, zijn ze fan van de regisseur of compleet ondersteboven van het onderwerp. Ze staan dan ook klaar om je te berispen dat je niet over de film kan oordelen omdat deze nog niet in de bioscoopzalen uit is. En met de basis van hun opmerking ben ik het in principe zelfs niet oneens. Als je een prent nog niet hebt gezien kan je niet met volle overtuiging zeggen dat de film 'slecht' of 'goed' is. Dit hebben gezegd vind ik wel dat je een "voorspellende opinie" kan formuleren over de film, en wil nu net dat De Ultieme FilmBlog bij uitstek een opinieblog is. Met andere woorden: ik kan niet zeggen van een film die ik nog niet heb gezien "Deze film is slecht", maar ik kan wel zeggen "Deze film ZAL zuigen als geen ander" of "Dit ziet er teleurstellend uit." Het is een kleine nuanceverschil, maar wel één van belang.

*** Wie heeft er geen mening over een film alvorens deze gezien te hebben?***

Dat de ene in zijn opinie meer erkenning verdient dan de andere, staat buiten kijf. Iemand die geen kaas heeft gegeten van schilderkunst en na het zien van een aantal schetsen oordeelt dat het uiteindelijke werk weinig goeds zal opleveren, vind ik iets minder gewichtig dan de voorspellende mening van iemand die al jarenlang de schilderkunst op de voet volgt. Het kunnen allebei opinies zijn, maar de ene heeft misschien iets meer "voorkennis" en "ervaring" om een voorspelling te maken naar de uiteindelijke waarde van iets. Meer nog, je kunt je zelfs de vraag stellen naar de waarde van een oordeel van iemand die niets afweet van schilderkunst en die een oordeel maakt na het zien van een afgewerkt doek, in oppositie met iemand die veel afweet van schilderkunst en die enkel maar de beginschetsen heeft gezien. Het zou in mijn geval niet de eerste keer zijn dat ik op aanraden van iemand naar de film ben geweest, om achteraf te moeten vaststellen dat ik 90 minuten lang mijn tijd heb verspeeld aan nonsens. Uiteraard zijn er smaakverschillen, maar niemand zal beweren dat The Godfather< een slechte film of The Hottie or the Nottie een goede film. En dat kan met heel wat argumenten aangetoond worden. Zeggen dat over smaken niet kan gediscussieerd worden vind ik dan ook zever, maar dat is dan weer stof voor een andere discussie.

Trouwens gaan filmdistributeurs uit van het feit dat mensen zich een opinie kunnen vormen van een film aan de hand van een trailer. Ze brengen niet alleen trailers uit maar ook filmposters in een poging uw indruk bij te sturen. En hoe meer ze je kunnen verleiden, hoe meer kans er bestaat dat je uiteindelijk ook naar de film zal gaan. Is het dan ook niet de verantwoordelijkheid van filmcolumnisten om deze trailers en posters naar best vermogen te analyseren en te beoordelen?

Wanneer ik lovend ben over een bepaalde trailer of juist helemaal niet overtuigd, dan ben ik er in de meeste gevallen niet ver naast wanneer ik de film uiteindelijk tezien krijg. En al ik er naast zit, dit gebeurt ook wel eens, ga ik dit ook met zoveel woorden rechtzetten. Er zijn films waar ik in begin niet zo heel veel van had verwacht, zoals Iron Man. Uiteindelijk bleek het een uitstekende film te worden. En ook het omgekeerde. Ik had hoge verwachtingen na het zien van de trailer van Quantum of Solace, maar de film was een immense teleurstelling. Maar in de meeste gevallen, en ik bespreek hier op deze filmblog meer dan 300 films per jaar, zit ik er pal op. Na het zien van de trailer van The Punisher: War Zone wist ik bijvoorbeeld maanden voor zijn release dat het een mislukking zou worden, en dit was het uiteindelijk ook.

Ik beschouw het ook niet als een vooroordeel, want dit zou impliceren dat ik een oordeel maak over iets waar ik niets van afweet. Als ik spreek van een uitstekende trailer, zeg ik dat ook met welbepaalde redenen. Het betekent in geen geval dat ik aandelen zou hebben of dat de filmdistributeurs mij veel geld hebben gegeven om de prent a priori goed te vinden. Distributeurs die mij uitnodigen voor persvisies of dvd's toesturen weten op voorhand dat ze geen ingekleurde promo-review moeten verwachten. Het zal zijn wat ik er van denk, punt andere lijn. Ik maak trouwens ook een onderscheid op mijn blog tussen 'review' (waarbij ik de film gezien heb) en 'trailer' (waarbij ik een opinie geef over de trailer). Ik maak ook geen vooroordeel over het genre van een film, want hier bespreek ik zowel binnen- als buitenlandse films, westerns, horrors, romantische komedies, Hollywood blockbusters en independent films. Trouwens iets wat bij veel kranten wel het geval is, want je moet maar eens kijken hoe weinig journalisten een blockbusterfilm als The Dark Knight naar waarde kunnen inschatten en hoe gemakkelijk ze spreken van een meesterwerk bij het geluid van een nieuwe Mike Leigh film. Uiteraard heb ik een verpletterende mening over de filmcarrière van Ashton Kutcher of deze van een regisseur als Uwe Boll, maar dat belet niet dat wanneer deze mannen een film zouden maken die de moeite is, ik dat ook niet met zoveel woorden zou duidelijk maken.

Het punt is, we hebben allemaal opinies over films die we nog niet gezien hebben (ook diegene die kwaad in de zijlijn staan te roepen dat we dat niet mogen doen), maar wat onze opinie relevant maakt is onze argumentatie. Uiteraard kan je bij het zien van de uiteindelijke film uw argumentatie beter uitwerken en tot een beter oordeel komen, maar iemand met wat filmervaring kan al heel snel doorheen de marketing-strategieën van een productie lezen. Bijgevolg kan de opinie die hij/zij formuleert ook al aangevuld worden met relevante argumenten. Uiteindelijk ligt de bal bij de lezer die deze argumenten al dan niet kan weerleggen. Maar het is dus, quod erat demonstrandum, niet "fout" om op voorhand een opinie te geven over een film, zonder deze al gezien te hebben. Mijn tweede punt die ik wil maken dat ondanks je negatieve mening over een film, je toch zou moeten proberen om de film een kans te geven, want zoals je vaak hoort: The proof of the pudding is in the eating. Ook al spaart een 'voorspellende opinie' ons heel wat tijd, tijd die we kunnen spenderen aan films die we wél de moeite vinden.

***Related Post***
11/04/2008: Het niveau van commentaren op filmblogs

Een tijdje geleden heb ik mijn Top 10 Worst Actress lijstje vrij gegeven, nu is het de beurt aan de Top 10 Worst Actor. Het zijn stuk voor stuk acteurs die niet beschikken over genoeg dramatisch vermogen om verschillende emoties over te brengen. Het kan gebeuren dat elk van hen op een gegeven moment wel genoeg charisma en uitstraling had om een rol te dragen, maar over de gehele lijn blijven het acteurs die er niet zijn gekomen omwille van hun acteer-talent. Ik heb er ook voor gekozen om Arnold Schwarzenegger bewust niet in de lijst te zetten, juist omwille van het charisma en de overtuigingskracht die de man uitstraalt. Tot op heden is er nog geen enkele bodybuilder in geslaagd om te presteren wat hij deed. Hij is geen groot acteur, maar net zoals een Jean-Claude Van Damme kunnen zij heel overtuigend uit de hoek komen onder begeleiding van een talentvolle regisseur. Daarnaast kan je bij hen weinig tot geen films opnoemen waar ze 'slecht acteren'. Schwarzie was zelf heel overtuigend als barbaar in Conan, één van zijn eerste rollen.

Voor dit lijstje heb ik me onthouden van al die pop-idolen/rappers (50 cent, Mos Def, Usher,…) die de laatste tijd in elke film schijnen op te duiken. Ik dacht, laat ik het houden bij artiesten die hun brood verdienen met acteren. Dit zorgt meteen dat ik mijn gehele lijstje niet moet vol proppen met rappers, want het is gewoon niet om aan te zien.

10. Nicolas Cage
Bekijk dit clipje van Nicolas Cage uit de remake The Wicker Man (2006), en jullie zullen meteen begrijpen dat er een reden is waarom mensen niet naar Nic Cage films willen kijken. Ik heb onlangs de Bangkok Dangerous (2008) remake bekeken in de hoop een acteur te zien die zich volledig kon geven in deze getourmenteerde rol, maar ik was eraan voor de moeite. Maar Cage heeft zeker zijn momenten en heel af en toe weet hij ons te verbazen (Leaving Las Vegas, Adaptation, Matchstick Men), maar dat gebeurt de laatste tijd steeds minder.

9. Keanu Reeves
Er waren momenten in The Matrix (1999) en Constantine (2005) waar ik echt wel onder de indruk was, maar voor de rest blijft Keanu Reeves een droge, expressieloze vis. En wat mij zorgen baart is dat er geen evolutie in zijn vertolking zit. Je zou gemakkelijk zijn gezichtje in Street Kings (2008) kunnen uitknippen en plakken over al zijn scènes in die film, veel verschil zou het niet uitmaken. Nochtans blijft de man in schitterende projecten opduiken.

8. Adam Sandler
Adam Sandler is grappig, maar heeft dus weinig bereik als acteur wanneer hij niet verondersteld is om belachelijk over te komen. Soms doet hij mij een beetje denken aan Tim Allen, maar die laatste heeft nog de verdienste om af en toe te kunnen overtuigen met een iets meer ernstige scène. Punch-Drunk Love (2002) was zijn meest memorabele film en The Wedding Singer (1998) misschien zijn meest grappige film, maar over het algemeen is het huilen met de pet op. Zelfs als komiek is hij niet meer grappig, dat werd duidelijk met You Don’t Mess With the Zohan (2008).

7. Rob Schneider
Ik moet er eigenlijk niets van weten, want Rob Schneider werkt meer op mijn zenuwen dan op mijn lachspieren. Komt daar nog bij dat zijn films oerdom zijn (Deuce Bigalow 1 & 2, The Animal, The Hot Chick, The Benchwarmers, …) en dat hebben de mensen van South Park ook opgemerkt (cf. South Park clip). Hij is vaak te zien in een side-kick achtige rol met Adam Sandler, maar die twee deugen niet afzonderlijk en nog minder met elkaar.

6. Steven Seagal, Vin Diesel & Jason Statham
In tegenstelling tot Van Damme en Schwarzie hebben zij nog niet veel van hun “acteertalent” laten zien. Het zijn actiehelden die met veel overtuiging iemand in elkaar kunnen kloppen, maar wanneer ze emoties onder controle moeten houden, valt hun vertolking als een kaartenhuisje in elkaar. Ik heb ze niet onderverdeeld want ze zijn aan elkander gewaagd. Ze komen wel weg met algemene uitdrukkingen die geheel in hun register van actie-held zit (kwaad, stoer of verrast kijken), maar vraag hen bijvoorbeeld niet om te huilen want dan zou het publiek in een lach kunnen schieten. Steven Seagal is een houten plank, Jason Statham is een uitvinding van Guy Ritchie die op automatische piloot speelt en Vin Diesel heeft tot vervelens toe bewezen dat hij moeite heeft om iets anders te spelen dan de gewelddadige bullebak.

5. Will Ferrell
Typetjes doen het goed in de States, en Will Ferrell is er zo eentje die al een lange weg heeft afgelegd. Het zijn stuk voor stuk pijnlijke films om te zien, maar het publiek is er blijkbaar dol op. Dat blijkt althans uit de box-office cijfers. Maar Will Ferrell is enorm beperkt in zijn acteerwerk. Nochtans zijn de films vaak enorm grappig (Old School, Anchorman), maar dit is niet altijd te wijten aan Will Ferrell. Elf (2003) van Iron Man regisseur Jon Favreau, Blades of Glory (2007) en Semi-Pro (2008) beginnen aan te tonen dat hij dringend zijn parodiërende formule van de onbenullige sufferd zal moeten herzien, want het is niet meer grappig.

4. Zac Efron
Ik snap nog steeds niet waarom bepaalde studio’s, tegen beter weten in, deze Zac Efron willen casten in hun filmprojecten. De man acteert niet beter dan een snotneus van 8 jaar. Hij steelt waarschijnlijk wel de hartjes van heel wat tienermeisjes, maar die kerel bakt er dus op dramatisch vlak niets van en is een beetje het mannelijke equivalent van worst actress Hilary Duff. Hij werd bekend door de Disney prent High School Musical (2006) die nauwelijks de moeite waard is om te bekijken, ook al ben je een die hard musical fan. Maar Zac Efron vertolkt met brio elke simplistische platitude in de film. Spijtig genoeg is hij verder niet bekwaam om iets anders te spelen dan een kartonnen bord, maar dat zal de teenage-fanclub van Efron worst wezen.

3. Mike Myers
Nog zo’n typetje die aan vervanging toe is, is dat van Mike Myers. Ik wil best geloven dat hij een komisch talent is, maar wat hij de laatste tijden laat zien is op zijn zachts uitgedrukt beschamend. Zijn humor is van het niveau ‘pipi-kaka’ en hij recycleert vaak de Austin Powers grappen ad nauseum. En wanneer Love Guru Myers geen synoniemen meer heeft voor geslachtsdelen, begint hij oeverloos te zeveren over winden laten en diarree. Niemand van onder de 10 jaar zou dit moeten ondergaan, en wat dat betreft, eigenlijk ook niemand die ouder is dan 10.

2. Dwayne "The Rock" Johnson
Met een naam als The Rock kan je niet meteen serieus genomen worden, daarom heeft de wrestling-champion zijn geboortenaam heropgevist. Spijtig genoeg had dit zo goed als geen invloed op zijn acterend vermogen. Walking Tall (2004), waar de acteur een slordige 15 miljoen dollar opstreek, had zijn doorbraak moeten betekenen. Maar het was een pijnlijke vertoning die gelukkig slechts een 72 minuten duurde. De bedoeling was dat het publiek zou meevoelen met het hoofdpersonage, maar wie wil zich nu gaan identificeren met een dwaze bruut? En met Doom (2005) deed hij zowaar nog erger.

1. Ashton Kutcher
Ashton Kutcher speelt net iets beter dan de gemiddelde Vlaamse acteur, maar het scheelt maar een haartje. Bekijk hem in films als The Guardian (2006), What Happens in Vegas… (2008) of My Boss's Daughter (2003) en je zal weten wat ik bedoel. In die laatste film wordt hij trouwens vergezeld door Tara Reid, en in plaats van vonken te geven op het scherm doven ze elk komisch-moment met hun vacuüm-vertolkingen. In de meeste gevallen acteert Kutcher zelfs niet, maar loopt hij rond als goofy leeghoofd. Enkel spijtig voor de anders niet onaardige rollen die hij aangeboden krijgt, die met een beter acteur ook betere films hadden geweest.

***Related Post***
27/09/2008: Top 10 Worst Actress

Ik ben tevreden dat mensen samen komen om een belangrijk bericht de wereld in de sturen, en dit mocht wel eens hardop gezegd worden. Hilarisch ! (ps: Het filmpje werd gemaakt aan de hand van knip en plakwerk uit deze campagne)

Tegenwoordig hoef je geen degelijk filmscenario meer te hebben of talentvolle acteurs, laat staan overtuigend beeldmateriaal, om een film te promoten. Neem twee has-been-Hollywood-acteurs en zet ze volgens de kleurcode van de romantische-komedie, op een witte achtergrond en… KADJINGGG; money in the bank. Enfin, dat hopen we toch voor de acteurs in kwestie, de nog steeds bloedmooie Cameron Diaz (hoewel de foto op de poster niet haar beste kant laat zien) en de nog steeds talentloze Ashton Kutcher, die voor deze What Happens in Vegas … (2008) voor de eerste keer samen in een film te zien zijn. Tv-regisseur Tom Vaughan probeert er in ieder geval het beste van te maken.

Korte inhoud: Twee vreemdelingen (Cameron Diaz, Ashton Kutcher) ontmoeten elkaar in Las Vegas. Als de twee tijdens een feestje stomdronken worden en met een spel de jackpot winnen besluiten ze in hun dronken bui te gaan trouwen. De volgende morgen komen ze er echter achter hoe dom ze geweest zijn, maar ook dat ze een jackpot gewonnen hebben. Vechtend over wie de jackpot mag hebben groeien de twee dichter naar elkaar toe.

Op de affiche staat Cameron & Ashton alsof we deze twee acteurs allemaal wel kennen met hun voornaam. Hoe groter de luchtbel, hoe meer mensen er niet naast kunnen kijken…of zoiets. Een flutverhaaltje geschreven op een bierviltje door Dana Fox, weinig inspirende regie, flauwe grappen en voeg daar nog Queen Latifah bij en je weet waar je aan toe bent. Dit is er één van 12 in een dozijn. "Is dat niet een beetje voorbarig?" Als het op film aan komt zit ik er zelden naast. Voorbarige reacties zijn voor diegene die minder dan 7 films per week zien. Maar dit belet niet dat sommigen onder jullie waarschijnlijk wel van dit genre film verzot zijn. In dit geval zullen jullie nog moeten wachten tot 7 mei 2008.