arthur c clarke

  • Wordt Automata eindelijk nog eens een geslaagde robot science-fiction

    Pin it!

    Als fan van science-fiction auteur Isaac Asimov, naast Arthur C. Clarke en Robert Heinlein, ben ik ook wel te vinden voor films met slimme robots. En dan bedoel ik niet het duo R2D2 en C3PO laat staan die Transformers zooi of die miserabele Chris Columbus film Bicentennial Man (1999) (RiP Mr. Williams), maar eerder films als I Robot (2004) van Alex Proyas die al een vrij geslaagde poging had genomen om de robot-wetten naar een geslaagde sci-fi te vertalen.

    automata_2014_poster.jpg

    Of nog 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, die misschien wel de meest intelligente "AI-wezen" heeft geïntroduceerd. En laten we Ridley Scott's Blade Runner (1982) niet vergeten wat meteen een 'classic' werd.

    Toch is er een immens onderscheid tussen de replicants (Blade Runner, Terminator, A.I.) en de echte robots (I Robot, Elysium). En in die laatste categorie zijn er maar weinig geslaagde exemplaren. Maar binnenkort is er een nieuwe poging met Autómata (2014), de tweede langspeelfilm van de Spaanse regisseur Gabe Ibáñez. De trailer vervalt in ieder geval niet in de melodrama of in robocop toestanden, en dat is op zich al een goed teken. De robot zelfs (waarschijnlijk allemaal cgi) hebben ook een ontwapende maar tezelfdertijd dreigende kop.

    Korte inhoud: De film speelt zich af in 2044, met de wereld op de rand van een ecologische ineenstorting. De wetenschap staat op het punt om haar droom te realiseren met het creëren van kunstmatige intelligentie. Jacq Vaucan (Antonio Banderas), een veiligheidsagent van ROC Robotics Corporation, onderzoekt routinematig een zaak over het manipuleren van een robot. Zijn ontdekking blijkt ingrijpende gevolgen te hebben voor de toekomst van de mensheid.

    Het moet wel vreemd zijn voor Antonio Banderas om met zijn ex-vrouw Melanie Griffith te spelen, nadat hun breuk nog maar heel recent is. Gelukkig zijn het professionele acteurs die hun privé en hun werk gescheiden kunnen houden. Daarnaast zien we in de casting ook de Deense "Borgen"-actrice Birgitte Hjort Sørensen, naast Dylan McDermott, Robert Forster en Javier Bardem die de stem van de blauwe robot heeft ingesproken.

    De look van de film heeft veel weg van District 9 (2009) van Neill Blomkamp. Maar deze prent is voor de helft van het budget gemaakt (15 miljoen dollar), en toch heeft het de look van een film te zijn die veel meer heeft gekost. Ik heb er een goed gevoel bij. En Banderas als though guy heb ik altijd al kunnen smaken. En wie weet maakt hij hier ook een dramatische terugkeer naar kwaliteitsfilms zoals Matthew McConaughey. Nu nog maar hopen dat de prent bij ons een distributeur kan vinden, want tegenwoordig is dat geen evidente zaak meer.

    *** Autómata trailer ***

  • 2001: A Space Odyssey (1968) ***** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Nog een uitstekende film die vandaag op Blu-ray uitkomt, is 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Het is een titel die klinkt als iets monumentaals en dat is de film ook. Velen kennen de film van reputatie of hebben de title wel al eens horen vallen op één of andere quiz, maar weinigen hebben de film daadwerkelijk gezien. En zij die de film uiteindelijk hebben bekeken zullen vaak verklaren dat deze langdradig en of zelfs niet geheel hebben begrepen. Wat ik dan meestal zeg tegen die laatste categorie van mensen, is om de film een tweede kans te geven. Wat typisch is voor kunstwerken is dat ze uitgesproken commentaren uitlokken. Deze filmklassieker kun je niet genoeg gezien hebben. De film uitleggen, daar begin ik niet aan, maar wat ik wel kan meegeven is dat er meer dan één grondgedachte achter deze science-fiction steekt.

    2001_a_space_odyssey_1968_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Even voor het ontstaan van menselijk leven op aarde ontdekt een groep apen een monoliet. Vier miljoen jaar later wordt een gelijkaardig object ontdekt op de maan dat een signaal uitzendt naar Jupiter. Commandant Bowman en astronaut Poole vertrekken op een speciale missie met het ruimteschip Discovery en de hulp van supercomputer HAL-9000.

    2001 is bijzonder onconventioneel in vorm en inhoud. De dialogen zijn tot een minimum beperkt (tot pakweg een half uurtje) en zijn eigenlijk niet zo bijzonder. Het lijkt wel een soort formaliteit te zijn. De personages vullen hun tijd nog net niet met praatjes over het weer. Uiteraard is dit bedoeld. Kubrick wilde de beelden en het geluid het werk laten doen, en het verhaal laten bepalen. Het gebruik van dialoog laat zien hoe triviaal conversaties wel kunnen zijn. De woorden die men gebruikt zijn vaak geheel overbodig, en al zeker in een futuristische context waar alles wordt geleid door computers.

    De film is opgedeeld in 3 grote delen. Het eerste deel begint in de oertijd waarin twee stammen van mensapen elkander bevechten. Ze weten niet precies hoe ze hun ongenoegen kenbaar moeten maken, maar uiteindelijk neemt één van hen een stok en begint ermee te slaan. Cynisch genoeg is met dit gebaar is de mens geboren. Met geweld kan je dingen afdwingen en dat zullen ze geweten hebben en zal hun zoektocht naar eten voor een groot stuk eenvoudiger maken.

    Het tweede deel heeft een eerder traditioneel verloop. Er wordt op de maan een monoliet aangetroffen, een imposante, rechthoekige tafel waar een vreemde resonantie komt. Astronauten Dave Bowman en Frank Poole gaan op onderzoek om te kijken wat er zich nog allemaal op Jupiter bevindt. Deze missie wordt in goede banen geleid door de super AI computer HAL9000 (stem van Douglas Rain). Hij spreekt met een kalme stem, en de emotie die in de stem wordt gelekt lijkt heel artificieel.HAL beweert geen fouten te maken, laat staan agressie die uiteindelijk maar toe te schrijven zijn aan mensen. Maar een artificiële intelligentie kan heel agressief zijn. En dat blijkt wanneer hij zichzelf bedreigt voelt door de twee astronauten die hem willen uitschakelen. Dave weet HAL uiteindelijk uit te schakelen, en dit is het begin van het laatste deel van de film, een spirituele reis door tijd en ruimte, die wordt weergegeven door een bijna 25 minuten durende licht-compositie, in negatief geprojecteerde landschappen en een vervreemdende, inducerende soundtrack. Dave komt uiteindelijk in een helder witte kamer met hoge muren en meubels uit een ver Victoriaans verleden. Momenten later zien we hem als oude man, die geconfronteerd wordt met die fameuze monoliet. Dave sterft, oud en versleten, waarna hij zichtbaar als foetus in de ruimte herboren wordt.

    2001-a-space-odyssey-001 2001-a-space-odyssey-002

    Er bestaan oneindig veel theorieën over de film– het internet alleen biedt een prachtige keur aan meningen, waaronder bijvoorbeeld een religieuze interpretatie die zegt dat de film de opperste waarheid van Krishna bevestigt - wat weinig waarschijnlijk lijkt, aangezien zowel Kubrick als schrijver Arthur C. Clarke voor zover bekend nooit met de Hare Krishna te . Dat is wellicht één van de mooiste dingen die een film ooit kan hopen te bereiken: dat men er 40 jaar later nog steeds niet achter is wat je nu precies wilde zeggen, dat er nog steeds over gediscussieerd wordt, dat het nog steeds een levend onderwerp is.

    2001-a-space-odyssey-003 2001-a-space-odyssey-004

    Afgezien van de inhoud is de film ook een auditief spektakel, met klassieke muziek, buitengewone sfeerbepalende geluidstapijten van de Roemeense componist Ligeti en beangstigende stiltes. Saai is de film alleen maar te noemen volgens een conventionele standaard, die om de zoveel minuten weer een dramatische wending of grootse actie vereist. Dit is een film waar je echt voor moet gaan zitten, met een open instelling, om hem vervolgens in al zijn audiovisuele pracht op je in te laten werken. De geweldige, kleurrijke en overdonderende ruimte sequenties, de prachtige composities, de treffende klassieke muziek: het maakt van '2001' een weergaloze film die met woorden geen recht kan worden gedaan. Deze film moet je beleven, net zoals elk ander kunstwerk.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 26 januari 2010

    ***Related Posts***
    22/01/2010: A Clockwork Orange review
    20/01/2010: Full Metal Jacket review
    13/10/2009: The Shining review
    01/01/2009: 2001 in het Amerikaans Filmarchief
    07/08/2008: Wall-E maakt knipoogjes naar 2001
    20/03/2008: Arthur C. Clarke overleden
    23/08/2005: Een leuke analyse van 2001
    19/10/2004: Top 10 Meest Invloedrijke Films

     

    *** 2001: A Space Odyssey trailer ***

  • Emmerich verfilmt Foundation van Isaac Asimov

    Pin it!

    Toen ik op de schoolbanken in aanraking kwam met de Foundation-trilogie van Isaac Asimov, werd ik spontaan een loyale discipel van het science-fiction genre. Asimov behoorde samen met Arthur C. Clarke en Robert Heinlein tot de 'Grote Drie' van de sciencefictionschrijvers in de vorige eeuw. Foundation werd oorspronkelijk gepubliceerd als een reeks van 8 kortverhalen in het sf-tijdschrift Astounding Magazine in 1942. In de jaren tachtig heeft Asimov de serie uitgebreid tot een complexe saga over de ondergang en heropstanding van een galactisch keizerrijk in de verre toekomst. Iets wat duidelijk geïnspireerd was op de ondergang van het Romeinse Rijk. Een werk dat zowat gezien kan worden als The Lord of the Rings van het science-fiction genre. Enkel spijtig dat een Duitste bratwurst als Roland Emmerich de eer krijgt om dit werk te verfilmen!

    Foundation

    De meesten zullen Asimov nog wel kennen van de robotverhalen zoals het reeds verfilmde I, Robot (2004) van Alex Proyas of zelfs van het teleurstellende Bicentennial Man (1999) van Chris Columbus. Asimov staat aan de basis van de gedragsregels van robots. Dit waren de wetten van robotica, die zowel in de wereld van de sciencefiction als de wetenschappelijke wereld van de cybernetica beroemd zijn geworden: (1) Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt. (2) Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet. (3) Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet. Voor zijn fans had hij alle tijd en beantwoordde zoveel mogelijk persoonlijk de vele post die hij van hen kreeg. Hij had veel gevoel voor humor en nam vooral zichzelf niet al te serieus. Dit droeg veel bij aan zijn grote populariteit onder het publiek. Maar zijn werk was vooral een inspiratiebron voor heel wat filmproducties, met name Star Wars.

    Korte inhoud: De verhaal speelt zich af in de hoofdstad van het galactische rijk, dat biljoenen inwoners telt en zich over duizenden planeten uitspreid in de gebieden van de melkweg, en in een periode waar niemand eraan twijfelt dat het keizerrijk eeuwigdurend zou blijven bestaan. Niemand, buiten één man: Hari Seldon. Hij voorspelde immers de ondergang van het keizerrijk door middel van de psychohistorie. Met die theorie kon hij de toekomst op één of andere manier in kaart brengen en zelfs bijsturen indien nodig. Hij voorspelde dus, aan de hand van talloze wiskundige formules, dat het keizerrijk gedurende een periode van 1000 jaar ten val zou komen en de melkweg daarna een periode van 30000 jaar barbarisme zou kennen. Door middel van zijn kennis omtrent de psychohistorie kon hij die periode van barbaarsheid echter verkorten tot 1000 jaar. Om dat te bekomen moest hij de voorbereidingen treffen voor een tweede galactische keizerrijk dat zo snel mogelijk zou groeien uit de barbaarse volkeren. Hij stichtte daarvoor twee kleine kolonies, de Foundations, die de kennis - noodzakelijk voor die heropstanding van het keizerijk - bewaarden.

    Roland Emmerich (10’000 BC, Independence Day, Godzilla) is een talentvolle beeldenmaker, maar als regisseur is hij een popcornfilmer die veel geld smijt naar cgi en groots opgezette taferelen die perfect passen in een trailer. Maar hij is een waardeloze verhalenverteller en een regelrechte ramp als scenario-schrijver die op de koop toe niet zou weten hoe hij een scenario van een vermaarde scenarist naar zijn hand moet zetten. Je herkent meteen een Emmerich film door zijn megalomane opzet, vet productiebudget, het gebrek aan karakteropbouw, de veelheid aan onbenullige personages, de destructie van monumenten, het ontbreken van een verstandig plot die meestal wordt gecompenseerd door nog meer actie, een compleet gebrek aan realiteitsgevoel, melige acteursprestaties en een stortvloed aan one-liners. Roland Emmerich is gewoon de Duitste versie van Michael Bay. Ze hadden misschien beter een aapje aangesteld om het werk van Asimov in beeld te zetten. Op z’n minst kon je nog verrast worden door de aanpak. Maar met Emmerich weet je al waar dit naar toe gaat en ik heb er een heel slecht gevoel bij.

  • Paul Scofield en Arthur C. Clarke overleden

    Pin it!

    Ik ben benieuwd of al die overleden filmlegenden van de laatste maanden in de hemel samenkomen om een film te maken. Volgens de recente berichten heeft gisteren de SF-auteur Arthur C. Clarke (1917-2008) ons verlaten. Ook de Britse film- en theateracteur Paul Scofield (1922-2008) is op 86-jarige leeftijd gestorven.

    Arthur C Clarke Paul Scofield

    Scofield bezweek gisteren aan leukemie in een ziekenhuis nabij zijn woning in het graafschap Sussex in het zuidoosten van Engeland. Scofield acteerde sinds 1940. Hij ontpopte zich tot één van de meest gerenommeerde Sheakespeare-acteurs van het naoorlogse Groot-Brittannië. Hij leidde jarenlang ook de Royal Shakespeare Company. In 1956 werd Scofield benoemd tot Commander of the British Empire. Voor de titel van ridder bedankte hij evenwel, tot driemaal toe zelfs. De acteur, die geroemd werd om zijn monumentale présence en unieke stem, schuwde de media. Op het witte doek maakte Scofield furore met de film A Man for All Seasons (1966) van cineast Fred Zinnemann. Zijn vertolking van de zestiende-eeuwse staatsman Sir Thomas More leverde hem in 1967 een Oscar voor beste hoofdrol op. In 1995 werd hij genomineerd voor beste bijrol als Mark Van Doren in de film Quiz Show (1994) van Robert Redford. Hij kreeg ook bijval voor zijn rol als geheim agent in de film Scorpio (1973) en zijn rol in The Crucible (1996).

    Arthur C. Clarke kampte sinds 1960 met het Postpolio syndroom, een aandoening die ontstaat jaren nadat iemand met polio is geïnfecteerd. De legendarische science fiction schrijver is overleden aan de gevolgen van ademhalingsproblemen. In 1948 schreef Clarke het korte verhaal The Sentinal voor een wedstrijd op de BBC. Dat verhaal is later gebruikt als basis voor de film 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Clarke kreeg een Oscarnominatie voor Beste Script. Hij bleef in de jaren '70 boeken schrijven en produceerde titels als Rendezvous With Rama en een vervolg op 2001, 2010 (1984). In 2007 nam de schrijver een videoboodschap op waarop hij vaarwel zei tegen zijn familie, vrienden en fans van zijn werk. Clarke overleed op 19 maart 2008, op 90-jarige leeftijd.

  • Een leuke analyse van 2001

    Pin it!

    Als er één film is die ik zou aanraden na het roken van een jointje, is toch wel de ultieme space-trip movie van Stanley Kubrick, 2001: A Space Odyssey. Een meesterwerk met een verhaal die integraal steunde op de zuivere kracht van de beelden en waarin de absolute stilte in de ruimte vervangen werd door klassieke muziek. Je kon gemakkelijk de grote lijnen vatten, maar waarom moest alles zo traag en wat was dat met die monoliet…

    Als jullie zin hebben om intellectueel eens goed van de grond te gaan dan moet je deze film eens grondig analyseren. Weinig om niet te zeggen “niets” is aan het toeval overgelaten. Kubrick werd zelf bekogeld met allerhande vragen over zijn vierdelige odyssey, maar bood niet meteen veel antwoorden en zei dat iedereen er zijn waarheid in kon vinden.

    You are free to speculate,
    as you wish, about the philosophical
    and allegorical meaning of ‘2001’.

    Wel hier is een site (www.kubrick2001.com), via FilmRot, die de basisgedachte van het oeuvre tracht te ontleden. Op een misschien iets te simpele manier slagen ze er toch in om een coherente analyse te maken van de evolutie van de knokkende aap tot het sterrenkind. Wees gerust, je zult in dit animatiefilmpje gespaard blijven van veel te lange, toeterende Strauss muziek.

    Uiteraard zit er veel meer in de film dan hier uit de doeken wordt gedaan. Dus voor diegene die volgend schooljaar deze film willen bespreken zou ik nog wat verder graven in allerhande Kubrick-literatuur. Toch hebben de makers van de site de vele boeken over 2001 grondig gelezen. Dit is duidelijk.