apocalypse now

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Wat een schitterende prequel trilogie is deze Planet of the Apes geworden. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En volgende week komt dus War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags cinema-publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem. War for the Planet of the Apes komt bij ons uit op 12 juli 2017.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 4 januari 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Full Metal Jacket (1987) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Gisteren las ik een artikel over het mogelijke kindermisbruik door Franse soldaten vorig jaar tijdens een VN-vredesmissie in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Het deed me tevens denken aan onze para's in Somalië een aantal jaren geleden, die zich ook als beesten hadden gedragen tijdens een humanitaire actie. De geschiedenis blijft zich blijkbaar herhalen. Misschien moet de legertop vanavond maar maar eens goed kijken naar Stanley Kubrick's Full Metal Jacket (1987) op Canvas om 20u40, een Vietnam-film die de opleiding van jonge rekruten in oorlogsmachines op de korrel neemt. Een schokkende, hallucinante vertoning die heel veel verklaart over de ontmenselijking van militairen.

    full metal jacket,blu-ray,stanley kubrick,apocalypse now,r lee ermey,paths of glory,vincent d onofrio,vivian kubrick,vietnam,oorlog,matthew modine

    Korte inhoud: Een uit twee segmenten bestaande kijk op het effect van militaire gedachten en oorlog op mariniers uit het Vietnam-tijdperk. De film is opgebouwd uit twee helften. De opleiding van de mariniers in een trainingskamp, waar ze in feite worden afgebroken en weer opgebouwd en geprogrammeerd tot de perfecte marinier, is het eerste gedeelte. Het tweede gedeelte vindt plaats in Vietnam, waar we de handelingen van de overgebleven mariniers in daadwerkelijke oorlogssituaties meemaken.

    Er zijn geen extra’s te vinden op de Blu-ray van Full Metal Jacket, maar dit kon me uiteindelijk niet veel schelen gezien de film uiteindelijk geen extra’s van doen heeft. Stanley Kubrick wilde de Vietnam-film op een compleet andere manier benaderen dan zijn vorige oorlogsfilm, Paths of Glory (1957), die wat meer straight-forward was. Full Metal Jacket geeft ons een les in de absurditeit van de Amerikaanse-oorlogsmachine tijdens de Vietnamoorlog.

    De meeste mensen zullen zich nog de eerste helft van de film voor de geest kunnen halen, en dit is voornamelijk te danken aan de buitengewone acteerprestaties en de unieke vertolkingen van de 'echte' drill sergeant R. Lee Ermey, die nota bene zo goed als geen acteerervaring had. Maar gezien hij uiteindelijk een personage moest spelen die hij in zijn dagelijkse leven elke dag speelde, was hij de meest geschikte persoon voor deze job. Ten tweede opmerkelijke rol is die van Leonard, gespeeld door Vincent D'Onofrio, die heel wat kilootjes is bijgekomen voor deze rol. Hij speelt de dikke, emotionele Leonard met brio, en zijn vertolking brengt ons meteen in verroering. Op gegeven ogenblik steekt hij zijn wapen in mekaar met heel veel liefde alsof hij zijn geliefde aanraakt en met haar praat. Op een ander ogenblik marcheren de mariniers door hun slaapzaal in hun ondergoed maar met hun geweer, één hand op het pistool, de andere hand houdt hun geslachtsdelen vast. "This is my rifle, this is my gun – this is for fighting, this is for fun."

    De film zit vol bedoelde tegenstrijdigheden wat meteen duidelijk maakt dat ‘oorlog voeren’ niet eenduidig is. Zo is iedereen zo politiek incorrect als maar kan, hoewel ze dat niet zo ervaren. Het hoofdpersonage vol dualiteiten is tevens een vredesactivist én oorlogsmachine. Het hoogste goed is niet het menselijk leven, dan wel de militaire unit waarin je je bevindt. De Vietnam-oorlog is ook een media-event is. Het is deels een geconstrueerde oorlog, en eentje waarvan de doelen en details niet altijd even duidelijk zijn: we kennen de oorlog alleen door wat ons wordt verteld, waarvan de soldaten zich bewust zijn. Een tekenende scène hiervoor is het moment dat een filmploeg gehurkt langs vechtende soldaten trekt, die vaak nog even naar de camera lachen en iets meedelen – zonder twijfel een knipoog naar Francis Ford Coppola’s Apocalypse Now (1979).

    Full 001Full 002

    Mijn favoriete scène uit het iets mindere tweede gedeelte is de sequentie waarin de soldaten belaagd worden door een vrouwelijke scherpschutter. Niet enkel is de beeldvoering zo efficiënt maar ook de muziek van de dochter Vivian Kubrick bespeelt op efficiënte wijze onze gevoelens. Het hoofdpersonage Joker (Matthew Modine) maakt ook zijn eerste slachtoffer en dat is meteen ook een hoogtepunt in het verhaal. De scène drukt verschillende dingen uit. Het is een daad van genade, maar tegelijkertijd is het de transformatie van Joker tot Killer. Hij schudt hier voorgoed zijn onschuld van zich af. Tezamen met het zingen van de mariniers in het laatste shot van de film zorgt dit voor een ongemakkelijk gevoel bij de toeschouwer.

    Full 003 Full 004

    Het feit dat Kubrick koos voor een film in twee helften zorgt er ook voor dat we met een gevoel zitten dat de film niet "volmaakt" is. Maar gezien de context is dit misschien nog zo geen verkeerde aanpak. Een constante doorheen Kubrick’s werk is zijn obsessie met machinerie, en met de relatie tussen mens en machine, en deze boodschap laat ons wederom perplex achter. De mariniers komen aan op Parris Island en het eerste dat we zien gebeuren, is hoe hun haar wordt afgeschoren. Hun identiteit afgenomen – ze worden allemaal hetzelfde: moordmachines zonder doodsangst. Of zoals de sergeant het zelf uitdrukt:"Het geweer is maar een werktuig, doden doet het bevroren hart." De mens afgeschilderd zoals hij is, of om het met de woorden van Joseph Conrad te zeggen: "Hoewel de mens een zwakkeling is, is hij vaak ook een idioot." Het is niet Kubrick's beste film, maar toch wel een film die zal blijven nazinderen, zeker het geniale eerste gedeelte van de film.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 1 mei 2015

    ***Related Posts***
    26/01/2010: 2001: A Space Odyssey review
    22/01/2010: A Clockwork Orange review
    13/10/2009: The Shining review

     

    *** Full Metal Jacket trailer ***

  • Kramer vs. Kramer (1979) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het wordt tijd dat we nog eens een klassieker vanonder het stof halen, en wat beter dan een film die zijn intrede maakt in de Blu-ray wereld. Kramer vs. Kramer (1979) van Robert Benton won maar liefst de 5 belangrijkste Oscars (Film, Actrice, Acteur, Regisseur en Scenario), en dit in een periode waarin Francis Ford Coppola zijn Apocalypse Now (1979) uitbracht.

    kramer vs kramer,dustin hoffman,meryl streep,robert benton,apocalypse now,francis ford coppola,avery corman

    Korte inhoud: Ted Kramer (Dustin Hoffman) is een zakenman die zijn werk belangrijker vindt dan zijn gezin. Zijn vrouw Joanna (Meryl Streep) kan er niet meer tegen en besluit hem te verlaten. Ted heeft nou de taak zelf het huishouden te doen en op zichzelf en zijn zoontje Billy te passen. Wanneer Ted heeft geleerd te leven met deze verantwoordelijkheden in zijn leven, wil Joanna haar zoontje terug. Ted weigert om het op te geven en dat leidt tot een rechtszaak om de voogdij van het kind.

    Tegenwoordig kosten filmproducties zodanig veel, dat nog maar weinig zaken aan het toeval worden overgelaten. Alles wordt gescript, gestoryboard, getimed en minutieus afgemeten, maar in de jaren '70 had je veel regisseurs die een grote voorliefde hadden voor improvisatie. Acteurs kregen meer ruimte om hun ding te doen, en zeker wanneer je te maken hebt met dramatische zwaargewichten zoals Streep en Hoffman, levert dit vonken op. Denk maar aan de scène waarin de kleine Billy zijn maaltijd wou overslaan en direct naar het dessert wou gaan werd geheel in elkaar gezet door Hoffman en de regisseur vond het werken en stak het in de finale edit. Meryl Streep schreef dan weer haar eigen speech voor de scène in de rechtbank, wat uiteindelijk een heel sterke scène bleek te zijn. Zelfs de scène met het wijnglas die van een tafel wordt geslagen in een café is puur improvisatiewerk.

    Het is een film die op een volwassen manier de relatie tussen een man en een vrouw in beeld brengt. De conflicten die er kunnen ontstaan, de keuzes die gemaakt moeten worden inzake het hoederecht van kinderen, de relatie tussen vader en zoon, en de offers die een ouder moet leveren om de band met hun kinderen te herstellen. De film is gebaseerd op het boek van Avery Corman en in een scenario gegoten door regisseur Benton. Het is een pareltje van dramatische eerlijkheid, waar geen ruimte is voor vals sentiment of overdreven en zwaarwichtige pathos. En dat is net wat deze film zo tijdloos maakt. Benton maakt de juiste keuzes door en laat vaak de beelden spreken in plaats van dialogen.

    Op de Blu-ray vinden jullie buiten een making-off niet enorm veel extras. Ik had gehoopt op een audio-commentaar van Meryl Streep en Dustin Hoffman, maar ik was eraan voor de moeite. Maar de film ziet er in hi-def schitterend uit, en dit is niet altijd een evidente zaak met films van voor de jaren 80. Er is geen kras of stofje te bespeuren op de beelden, en de korrel lijkt zijn cinemalook te hebben bewaard. Dus zeker een aanrader.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 24 november 2012

     

    *** Kramer vs Kramer trailer ***

  • Dennis Hopper (1936-2010) overleden

    Pin it!

    Acteur Dennis Hopper is een paar uur geleden overleden aan de gevolgen van prostaatkanker. In januari 2010 was reeds bekend dat Hopper niet meer te behandelen was en terminaal ziek zou zijn. Hopper was 74 jaar. Volgens een vriend waren familie en vrienden aanwezig bij zijn dood in Los Angeles. Hopper was al een tijdje ernstig ziek, maar ging niettemin naar de Hollywood Walk of Fame om er zijn ster in te huldigen.

    Dennis Hopper was een veelzijdige acteur en regisseur die vooral bekend stond voor zijn culthit Easy Rider (1969) die hij zowel regisseerde als in acteerde aan de zij van Peter Fonda. Fonda had net zoals Hopper geen idee waar hij aan begon. Ze hadden nog geen half miljoen dollar aan budget beschikbaar en een idee over motoren, een drugsdeal en een LSD-trip. De film bracht wereldwijd niettemin veertig miljoen dollar op en de bravoure van de twee outsiders brak het Hollywoodbastion open, iets waar een nieuwe generatie filmmakers van Martin Scorsese tot Steven Spielberg de vruchten van plukte.

    Maar de filmfans zullen hem zeker ook wel kennen van zijn eigenzinnige vertolking in Apocalypse Now (1979) van Francis Ford Coppola, Speed (1994) van Jan de Bont en Blue Velvet (1986) van David Lynch. Of nog de roadmovie Red Rock West (1993), het sport-drama Hoosiers (1986), alsook zijn klein maar merkwaardig rolletje in True Romance (1993) van Quentin Tarantino.

    In zijn over 5 decennia overspannende loopbaan won Hopper nooit een Oscar maar kreeg wel 2 Oscar-nominaties (Easy Rider, Hoosiers) en twee Golden Globe-nominaties (Blue Velvet, Hoosiers). Dennis Hopper heeft ook een paar misstappen begaan, waaronder deze van Waterworld (1995) van en met Kevin Costner, waarvoor hij meteen een Razzie Award kreeg. Dennis is hoe dan ook te zien in een kleine 200 films, wat toch uitzinnig veel is. Zijn vertolkingen zullen om ons netvlies blijven plakken. RIP.

    *** Scene uit True Romance - Christopher Walken & Dennis Hopper ***

  • Balibo over onbekende oorlog in Oost-Timor

    Pin it!

    Heeft iemand al gehoord van de Indonesische invasie van Oost-Timor in 1975? Waarschijnlijk niet zo heel veel mensen. En dat is dan weer hoofdzakelijk te danken aan de meer mediatieke Viernam-oorlog, die achteraf in geuren en kleuren werd naverteld in tientallen speelfilms (Born on the 4th of July, Apocalypse Now, Platoon, Full Metal Jacket,…). Daarnaast was er ook de massaslachting in Cambodja door de Khmer Rouge, nog een tragedie die zijn weg vond naar de bioscoop The Killing Fields.

    balibo_poster

    Hoe komt het dan dat het slachtofferaantal in Oost-Timor, wat nu op ongeveer 200.000 mensen wordt geschat (een gigantisch aantal in verhouding tot de totale bevolking), minder tot de verbeelding spreekt? De film Balibo (2009) van Robert Connolly is dan een beetje een buitenbeentje.

    Korte inhoud: Balibo is een aangrijpende politieke thriller, gebaseerd op het boek van Jill Jolliffe, die het ware verhaal vertelt van misdaden die meer dan dertig jaar verzwegen zijn. Een verhaal dat begint met vijf moedige journalisten die in 1975 verslag willen doen van het Indonesische machtsvertoon in Oost-Timor. Ver komen ze niet. Midden in het crisisgebied verdwijnen de Balibo Five van de aardbodem. Op het moment dat Indonesië zich voorbereidt op militair ingrijpen in Oost-Timor, verdwijnen vijf journalisten van Australische TV stations die zich op het Aziatische eiland ophielden. Vier weken later laat de ervaren oorlogscorrespondent Roger East (Anthony LaPaglia) zich overhalen om het crisisgebied te bezoeken. Op uitnodiging van de jonge en charismatische José Ramos-Horta (Oscar Isaac) maakt hij kennis met het bedreigde landje en hoort hij van de vermiste journalisten. Terwijl de spanningen in het land toenemen gaat East op onderzoek uit. Als blijkt dat de journalisten in koelen bloede zijn vermoord realiseert East zich dat ook hij gevaar loopt.

    Balibo begint en eindigt in de tegenwoordige tijd waarin Juliana Da Costa een getuigenis aflegt voor het Timor-Leste Commision for Reception, Truth and Reconciliation (CAVR). Daartussen zien wij haar terug als negen jarig meisje in 1975, wanneer Jose Ramos-Horta en journalist Roger East, gespeeld door Anthony LaPaglia, vlak voor de officiële invasie op zoek gaan naar de vijf tv-journalisten die spoorloos zijn verdwenen. De laatste momenten uit het leven van deze vijf mannen een paar weken eerder krijgen we te zien in een korrelig 16mm documentaire-achtige stijl en behoort tot de sterkste scènes uit de film.

    Het beeld van journalisten gewapend met camera's, microfoons en voldoende pakjes Lucky Strike sigaretten die het gevaar opzoeken in exotische locaties, zit geheel in de sfeer van die andere Vietnam-films waar journalisten opduiken (Dennis Hopper in Apocalypse Now, John Malcovich in The Killing Fields, Matthew Modine in Full Metal Jacket (1987),…). En zoals gebruikelijk bij dergelijke oorlogsfilms, zitten er ook heel wat politieke motieven tussen de verhaallijnen. Zo is het meteen duidelijk de Amerikaanse media vooral interesse hadden in conflicten waarbij communisten waren betrokken. De betrokkenheid van communisme fungeerde dus als een filter voor wat nieuws was en wat niet. De Pol Pot en de Noord-Vietnamese regering onder leiding van Ho Chi Minh waren vanwege hun zogenaamde communistische insteek en banden met China veel grotere boosdoeners dan welke andere (nationalistische) dictator of regime elders ter wereld, ongeacht het respectievelijk aantal slachtoffers onder de bevolking.

    Balibo is een sterke en schokkende oorlogsprent, met een stevig onderbouwd scenario, die meer aandacht verdient dan het tot dusver heeft gekregen. Het is geen meesterwerk, maar in het licht van veel andere oorlogsdrama's is deze zeker de moeite waard om te bekijken. De film wordt verdeeld in een aantal kleinere bioscoopzalen, maar heeft spijtig genoeg (nog) geen release gekregen in de grotere bioscopen.

    *** Balibo trailer ***

  • The Terminator opgenomen in Amerikaans Filmarchief

    Pin it!

    Toch een beetje van een verrassing. Volgens het volkje van de Daily Press zou de Library of Congress 25 films gekozen voor opname in het US National Film Registry, het nationaal filmarchief van de VS. Bedoeling is dat "cultureel, historisch of esthetisch relevante prenten" voor de eeuwigheid worden bewaard. Met de opname van het nieuwe pakket telt het archief nu precies 500 titels. Het leuke is dat zowaar The Terminator (1984) van James Cameron tot de prestigieuze lijst is opgenomen.

    One of Arnold Schwarzenegger's most famous one-liners will be back for generations to come, now that 1984's "The Terminator" has been selected for preservation in the nation's film archive. The low-budget film directed by James Cameron set a new standard for science-fiction and made Schwarzenegger, now California's governor, a star. The Library of Congress announced Tuesday morning that it's one of 25 films being added to the National Film Registry. The formal unveiling was scheduled for 8 a.m.

    The Invisible Man 01The Terminator 01deliverance 01In Cold Blood 01

    Al sinds 1989 wordt de keuze gemaakt uit nominaties van het publiek, alsook van leden van de National Film Preservation Board, waartoe onder andere topregisseur Martin Scorsese behoort, de director of photography Caleb Deschanel, de Mexicaanse regisseur Gregory Nava en de bekende filmcriticus Leonard Maltin. Dat er nood is om de levensduur van films te verlengen, moge blijken uit de vaststelling dat van alle Amerikaanse films gemaakt voor 1950 ongeveer de helft als 'verloren' mag worden beschouwd. Voor prenten uit de periode van de zwijgende film loopt dat verlies op tot 90 procent. Van de films die nieuw in het archief worden opgenomen, is Foolish Wives (1922) van Erich von Stroheim uit 1922 de oudste. Meer bekendere films zijn ondermeer en Deliverance (1972) van John Boorman, The Invisible Man (1933) van James Whale, In Cold Blood (1967) vanRichard Brooks en The Pawnbroker (1964) van Sidney Lumet. Hier is de volledige 2008 aanwinst.

    Deze films zullen de reeds opmerkelijke lijst van filmklassiekers vervoegen zoals: 2001: A Space Odyssey, Alien, Apocalypse Now, Back to the Future, Badlands, Ben-Hur, Blade Runner, Blazing Saddles, Casablanca, Chinatown, Citizen Kane, Close Encounters of the Third Kind, The Conversation, Fargo, The Godfather I & II, Goodfellas, The Graduate, The Great Dictator, Manhattan, North by Northwest, Raiders of the Lost Ark, Rear Window, Schindler's List … en ga zomaar door. De lijst heeft dus ook heel wat populaire namen zoals Back to the Future, Halloween, Jaws en Rocky dus past The Terminator eigenlijk wel best in dit lijstje.

    Deze films zullen niet enkel digitaal worden opgeslaan met de hoogst mogelijke resolutie, maar tevens zullen originele filmkopieën met diverse methoden worden beschermd. Spijtig dat Europa nog niet aan zo een instituut toe is, maar het zou er toch wel eens van moeten komen. Zeker gezien wij hier eigenlijk de filmkunst tot stand hebben gebracht met pioniers als Georges Méliès, Friedrich Wilhelm Murnau en Fritz Lang.