anthony dod mantle

  • Rush (2013) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Op 5 februari 2014 komt de nieuwe Formule 1 film op DVD en Blu-ray, drie jaar na de briljante documentaire Senna (2010) die schromelijk over het hoofd werd gezien tijdens de Oscar-uitreikingen. Het grootste verschil tussen beide fiilms is dat regisseur Ron Howard met Rush (2013) duidelijk kiest voor het mainstream fictie-genre, voor het grote publiek en minder voor ingewijden van deze race-sport. De vraag bleef of het Amerikaanse bioscooppubliek, in tegenstelling tot Europeanen, wel open zou staan voor deze F1 biopic. Het antwoord was een duidelijke 'njet'. De film haalde slechts een schamele 20 miljoen dollar op in de States, maar kwam uiteindelijk wel uit de kosten in de rest van de wereld.

    James Hunt,niki lauda,rush,ron howard,chris hemsworth,senna,daniel bruhl,Peter Morgan,Olivia Wilde

    Korte inhoud: Rush vertelt het waargebeurde verhaal over de rivaliteit tussen de onstuimige en flamboyante Britse Formule 1 coureur James Hunt (Chris Hemsworth) en de Oostenrijkse Niki Lauda (Daniel Brühl). Lauda die zonet zijn eerste wereldtitel had gewonnen was in 1976 hard op weg naar zijn tweede. Hunt is een knappe, charmante coureur die het opneemt tegen de meer conservatieve en ingetogen Lauda. Een tragische wending tijdens de Grand Prix van Duitsland zorgt er voor dat Lauda's seizoen bijna eindigt. Hunt levert ondertussen een strijd met zichzelf, zowel op als naast de baan.

    Deze film zou niet mogelijk zijn zonder het acteertalent van de twee hoofdacteurs, en ook al zullen de meisjes wel onder de indruk zijn van de vlammende Chris Hemsworth, die hier een soort glamour Thor neerzet die we zien op fotoshoots en in gezelschap van bloedmooie meisjes, zoals Suzy Miller gespeeld door Olivia Wilde. Maar de meest indrukwekkende vertolking komt zonder twijfel van Daniel Brühl die de echte Niki Lauda mocht ontmoeten en die hier een levensechte verpersoonlijking brengt van het personage. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat de acteur een Oscar-nominatie voor Beste Acteur in een Bijrol opstreek. Rush heeft zelf een nominatie voor Beste Film op zak. Maar in de licht van de concurrentie verwacht niemand dat de film de beeldjes zal kunnen verzilveren.

    Ron Howard is één van die talentvolle regisseurs in Hollywood, die zijn carrière opgang trok met Grand Theft Auto (1977) (niets te maken met het populaire game). En hier keert hij terug naar het race-genre, weliswaar met iets meer overtuiging en ernst. Mijn grootste probleem is dat hij zijn verhalen vaak iets te mainstream aanpakt. In Rush zijn er bijvoorbeeld iets teveel pittige details en hoekige kantjes afgestompt ten voordele van een iets meer zwart/wit-verhaal tussen een glamour-coureur en een berekende Lauda. Er zat ook iets teveel globale expositie in voor mensen die nog nooit van F1 hebben gehoord (lees: de gemiddelde Amerikaan). En als er iets is waar ik een gloeiende hekel aan heb, dan zijn het films die ons alles willen uitleggen in plaats van het verhaal te laten spreken voor zich.

    Rush animated pictureRush animated pictureRush animated picture

    Maar als het op actie aankomt ontgoochelt Ron Howard in geen geval, en ook al mochten de acteurs of de stunt-crew de F1-voertuigen zelf niet besturen hebben we het gevoel alsof we achter het stuur zitten van deze race-voertuigen. De film werd ook geschreven door de talentvolle scenarist Peter Morgan die al heel wat ervaring heeft met biopics (Frost/Nixon, The Last King of Scotland, The Queen). Het is vooral de soundtrack en de krachtige motoren die indruk op ons maken, naast de prachtige nostalgische 70'ties fotografie van Anthony Dod Mantle. De film lijkt bij momenten te bestaan uit grijstinten en pastelkleuren, waarin een vlammende rode tint de aandacht trekt.

    Kortom, Rush is een geslaagde biopic over een bitsige concurrentiestrijd tussen twee race-piloten. Ik kende het verhaal al over Niki Lauda, en wist dus wat er stond te gebeuren, maar dit heeft me er niet van weerhouden om hiervan te genieten. De muziek is broeierige, en het verhaal meeslepend en spannend. Het intieme camerawerk met heel wat point-of-view shots en close-up fotografie tot dicht bij de huidporiën, maakt het plaatje des te meer tastbaar. Als kijker worstel je mee met de personages die in hun cockpit door de gutsende regen moeten rijden, je ziet door de vlammen, en beleeft die vurige minuut van Lauda. Een aanrader, ongetwijfeld!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 31 januari 2014

    ***Related Post***
    22/08/2012: Ron Howard maakt Niki Lauda biopic

     

    *** Rush trailer #3 ***

  • 127 Hours met James Franco

    Pin it!

    Als grote fan van het regiewerk van Danny Boyle ben ik benieuwd naar zijn nieuwe prent, 127 Hours (2010). En neen, het is geen nieuwe sequel op zijn post-apocalyptische 28 Days Later, maar wel een waar gebeurd verhaal over een zekere Aron Ralston die een ongelukje had tijdens het klimmen en tot het uiterste moest gaan om te overleven.

    127_hours_2010_poster.jpg

    Korte inhoud: 127 Hours vertelt het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer Aron Ralston (James Franco). Tijdens een tocht in de bergen komt zijn arm onder een grote rots terecht waardoor hij klem komt te zitten. De vijf dagen die hierna volgen zijn voor Aron een loodzware tijd die hem zijn leven doen overdenken en hem de moed en de kracht geven om uiteindelijk toch verder te kunnen gaan, op zoek naar een eventuele redding. Maar omdat Aron niemand verteld heeft dat hij de bergen in is gegaan lijkt er weinig hoop. Voor zijn ongeval ontmoette Aron nog twee bergwandelaars (Amber Tamblyn en Kate Mara). Zullen zij de twee laatste mensen zijn die Aron ontmoet heeft?

    Net zoals in Buried (2010) waar Ryan Reynolds 90 minuten lang in een kist ligt, zal de toeschouwer ook anderhalf uur moeten kijken op James Franco. Hopelijk is de acteur opgewassen voor de taak. Naast zijn rol in de Spider-Man films zijn er weinig andere rollen waarvoor de acteur bekendheid heeft verworven. Dit was de kans om zijn acteertalenten op de proef te stellen. Het wordt voor ons niet alleen een beproeving om zolang op één acteur te zitten staren, maar naar verluidt zou het er af en toe ook gortig aan toe gaan.

    De film was zeker ook wel een uitdaging voor de cameramannen Enrique Chediak (Repo Men, 28 Weeks Later) en Anthony Dod Mantle (28 Days Later, Slumdog Millionaire) die met beperkte middelen en in moeilijke omstandigheden toch een boeiend plaatje moesten uitwerken. Voor deze film hebben ze tevens ook beroep gedaan op de meest compacte digitale M3 high speed IDT-cameras. En na het zien van de trailer denk ik wel dat ze hierin behoorlijk geslaagd zijn.

    *** 127 Hours trailer ***

  • Antichrist (2009) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Laat u niet misleiden of afschrikken door de geruchtenmolen die Antichrist (2009) van Lars Von Trier bestempelt als een 'schokkende gruwelprent'. De meeste van die geruchten komen van mensen die de film niet gezien hebben. Het is voornamelijk een drama tussen een man en een vrouw, en de expliciete beelden (genitale verminking, de truuk met de slijpsteen) duren nauwelijks 2 minuten op een totale speelduur van 104 minuten. De eerste beste Saw-film presenteert meer gruwel in zijn epiloog, dan in deze gehele Antichrist. Naast Inglourious Basterds (2009), The Hurt Locker (2009), Un Prophète (2009) en District 9 (2009) is Antichrist de enige film die momenteel de prijs van zijn filmticket waard is.

    antichrist_lars_von_trier_2009_blu-ray.jpg

    En toch weet Antichrist niet altijd te overtuigen, maar het is zeker wel een prent met aangrijpende vertolkingen, en dit op zich verdient een bezoekje in de bioscoop. De Franse actrice Charlotte Gainsbourg zet hier een dramatische en ontroerende vertolking neer als een moeder die de dood van haar kind nauwelijks kan verwerken en leeft met schuldgevoelens en pijn op de rand van de waanzin. Zij wordt geholpen door haar man, gespeeld door Willem Dafoe, die zelf therapeut is.

    Korte inhoud: Terwijl een echtpaar de liefde bedrijft, valt hun kind uit het raam en sterft. De vrouw raakt in een diepe depressie. Haar man, zelf therapeut, wijst de medische behandeling die ze krijgt af en wil haar genezen met rationele praatsessies. De vrouw heeft een diepe maar onbestemde angst die verband lijkt te houden met het woud waar ze eerder aan een historisch onderzoek naar religieus gefundeerd geweld tegen vrouwen werkte. Om haar met die angst te confronteren reist het paar af naar het woud dat de Bijbelse naam Eden draagt.

    De film steekt heel academisch in elkaar in die zin dat de ideeën vaak de bovenhand nemen op het echte drama, en dat is mijn voornaamste kritiek op de film. Dat de ideeën in de film een wel heel vrouw-onvriendelijk portret schetsen moet je er maar bij nemen. Lars maakt geen anti-vrouwenfilm, hij zet wel de vrouw op een troon gedurende de ganse film, maar het is wel een wankele troon die naar het einde toe helemaal door elkaar zakt. De vraag die je op het einde kan stellen is wie de 'antichrist' incarneert. De heidense vrouw die liever van een orgasme geniet dan haar kind te redden, de therapeut die de angsten weet bloot te leggen en vaak genadeloos in de ziel van de mens snijdt of de natuur die zijn protagonisten meesleurt in Satan’s Church (de kerk van Satan). Uiteindelijk is de vrouw het slachtoffer die met schuldgevoelens leeft in een wereld die heel vrouwonvriendelijk is, maar in plaats van er zich van af te zetten, herdefinieert ze haar positie. En dit gaat vaak gepaard met gevoelens van woede en schuld.

    Muzikale begeleiding ontbreekt vrijwel geheel, maar is op de weinige momenten waar dit wel aanwezig is sterk ondersteunend. Alles is geconcentreerd op de beeldtaal, realistisch en soms zeer surrealistisch op zijn Hieronymus Bosch. Op een gegeven moment zien we tussen de struiken een vos die zijn eigen vlees aan het benutten is. Hij kijkt op en zegt: "chaos reigns". Later zien we een kraai die reïncarneert uit de dodenwereld en vecht voor zijn leven. In bepaalde shots krijgen we ook extreem vertraagde beelden te zien met waterdruppels of vallende eikels, die ons meeslepen in de waanzin van het moment. De dialogen zijn vlijmscherp en vaak heel hard. Op cinematografisch vlak is het technisch uitstekend verzorgd, sublieme veelal monochrome kleuren en fraai camerawerk van de Brit Anthony Dod Mantle (Slumdog Millionaire) versterken de beklemmende sfeer in hoge mate.

    Antichrist 0001Antichrist 0002
    © Wild Bunch Benelux

    De film is onderverdeeld in verschillende hoofdstukken: Rouw, Pijn, Wanhoop en De Drie Bedelaars (de vos, de kraai en het hert) die waarschijnlijk verwijst naar het gedicht van William Butler Yeats en die misschien wel een mooie handleiding is voor deze Antichrist. Op het einde van de rit zal je ofwel afkerig of enthousiast zijn over de prent, maar geheel onberoerd zal het je toch niet laten. Lard Von Trier is geen doorsnee filmregisseur, maar wel iemand met een geniale en tezelfdertijd knotsgekke geest die met deze film zijn mentale breakdown van zich af wist te schudden. We zijn tevens ook ver weg van de Dogma vormexperimentjes à la Dogville en The Boss of it All. De film, opgedragen aan Andrei Tarkovsky, draait al sinds 16 september 2009 bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 1 oktober 2009

    ***Related Posts***
    25/05/2009: Charlotte Gainsbourg krijgt prijs voor Beste Actrice in Cannes
    28/09/2006: Lars Von Trier maakt Antichrist

     

    *** Antichrist trailer ***

  • Waltz with Bashir is Beste Film volgens Film Critics Awards

    Pin it!

    Nu met de heropflakkering van het conflict tussen Israël en de Palestijnen wordt de geanimeerde autobiografische documentaire Waltz with Bashir (2008) van Ari Folman wel erg actueel. Het zal dus niet verbazen dat de film spontaan werd uitgeroepen tot 'Beste Film' tijdens de ceremonie van de National Society of Film Critics Awards. De filmprijzen werden toegekend door 63 filmrecensenten van belangrijke Amerikaanse kranten en bladen. Of de film daadwerkelijk de titel van beste film verdient kan over gediscussieerd worden. Het is een indrukwekkende film, maar je kunt zich de vraag stellen of de vorm van de documentaire het niet opnieuw haalt van de inhoud. Je kan je zelfs de vraag stellen of Ari Folman met zijn beeldvoering en het vertelperspectief eigenlijk wel kritisch was met hemzelf en of hij hier geen oversimplificering van de situatie heeft gemaakt en iets teveel de exploitatie-toer is opgegaan. Maar bekijk de film zelf en oordeel naar best vermogen.

    Korte inhoud: Verhaal over een jonge gerecruteerde soldaat in het Israelische leger, begin jaren '80 tijdens de dagelijkse strijd in Libanon. Nadat de pas gekozen president Bashir Jumail wordt vermoord volgen enkele dagen van geweld die de jonge soldaten voor altijd zullen veranderen. De moord wordt gevolgd door vergeldingen in West-Beiroet en het uitmoorden van talloze mensen in de vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila.

    Waltz with Bashir 01Waltz with Bashir 02
    © Twin Pics

    De leden van de National Society of Film Critics speelden het verder nog meer op safe door Happy-Go-Lucky (2008)-regisseur Mike Leigh zaterdag te verkiezen tot 'Beste Regisseur' en 'Beste Scenarist'. Ik bedoel, deze man is een beetje zoals de Broers Dardenne in Cannes, het is bon ton om ermee uit te pakken, ook al hebben ze moeite om een groot publiek te bekoren. Le Silence de Lorna (2008) van Jean-Pierre en Luc Dardenne haalde slechts 50'000 bezoekers in de Belgische zalen en de film deed het eigenlijk niet veel beter in Frankrijk. En er was trouwens ook geen stormloop voor Happy-Go-Lucky die in 3 maanden tijd nauwelijks 300’000 bezoekers trok in de States (dat is bijna 3 keer minder dan wat Loft van Erik Van Looy deed in Vlaanderen!). Gaat het cliché op dat het publiek te dom is om kwaliteit te herkennen? Of het cliché dat je als journalist pas geloofwaardig bent in je beoordeling als je publiekstrekkers a priori uitsluit voor enige erkenning?

    De hoofdrolspeelster uit de komedie over een lerares in Londen, Sally Hawkins werd uitgeroepen tot 'Beste Actrice' en Eddie Marsan kreeg de award voor 'Beste Acteur in een Bijrol'. Sean Penn nam de prijs voor beste acteur mee naar huis voor zijn rol in de film Milk (2008) als Harvey Milk, een homoseksuele politicus in San Francisco die in 1978 werd vermoord. De prijs voor beste cinematografie ging naar Anthony Dod Mantle voor Slumdog Millionaire (2008) van Danny Boyle. Heeft deze award-ceremonie invloed op de lopende nominatieronde voor de Oscars? Eigenlijk niet. Het zou niet de eerste keer zijn dat een Beste Film voor de Critics Awards zelfs niet bij de 5 genomineerden voor Beste Film bij The Academy.

    *** Waltz With Bashir trailer ***