ana de armas

  • Blade Runner 2049 (2017) ****½ recensie

    Pin it!

    Gisteren kon de Belgische pers eindelijk de persvisie bijwonen (in de Imax-zaal van Kinepolis Brussel) van Blade Runner 2049 (2017), de sequel 35 jaar na datum. En deze neo-noir science-fiction vervolgfilm - geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve - moet niet onderdoen voor het origineel, gebaseerd op het boek ‘Do Androids Dream of Electric Sheep?’ van Philip K. Dick.

    blade_runner_2049_2017_poster06.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Tijdens de persvisie kregen we een bericht die afkomstig zou zijn van de regisseur, met het verzoek spoilers te vermijden in de reviews. Of dit bericht werkelijk van hem kwam, of van Warner, laat ik in het midden, maar veel spoilers waren er voor mij eigenlijk niet. Er zijn eigenlijk geen immense dramatische twists die je niet op voorhand had zien aankomen. En toch is het grandioze cinema, en misschien wel één van de betere science-fiction films sinds Ex Machina (2015). Je kunt haast niet anders dat de twee films met elkaar vergelijken en er zijn ook heel wat links met mekaar, maar uiteindelijk zijn het ook twee verschillende films.

    Het meest indrukwekkende aan deze prent is zijn visuele stijl. Ridley Scott had een duidelijke richting aangegeven met zijn eerste film, maar Denis heeft dat naar een ander niveau gebracht. Het contrast met de kleine hokjes waar de mensen in leven en de Egyptische tempels van de grote corporaties kon nauwelijks groter. Ook de regen en de rook zijn van de partij in deze post apocalyptische and desolate plek. Een plek waar androids het recht opeisen om hun leven te leiden en de replicant-makers die hun macht niet uit handen willen geven. De fotografie van Roger Deakins is buitengewoon en hij zal hiermee zijn nominatie voor de Oscars wel op zak hebben. Zoals we van de regisseur ook gewend zijn is de indrukwekkende klankband, niet alleen de synthesizer muziek die echo’s oproept van Vangelis, maar tevens de geluids-effecten die op een bijzonder doeltreffende manier inspelen op ons gemoed. Hans Zimmer werkte hiervoor samen met Benjamin Wallfisch (It, Dunkirk). In het begin van de film zien we K afdalen in de stad en we horen op repetitieve wijze het voorbij zoeven van trams gemengd met het geluid van reclameboodschappen van hologram strippers die potentiële klanten aansporen om een hologram meisje in huis te halen. Op geen enkel moment voel je dat we op een filmset staan, maar worden meegezogen in deze kille wereld van androids en mensen, tussen datgene wat bestaat en het imaginaire.

    Wat Villeneuve brengt is 180° verwijderd van een doorsnee Michael Bay film. Deze regisseur is niet uit op effecten of coole camera-bewegingen, het is bij momenten zelfs een artistieke prent die het vuur te laten smeulen in plaats van de boel op te blazen. Er zijn heel wat momenten waar de camera zich traag door een ijzig stille ruimte begeeft, en waar de spanning nauwelijks te houden te houden is. Het is tevens een terugkeer naar het noir genre en het mysterie rond een verdwenen kind en de existentiële rollercoaster die het hoofdpersonage meemaakt.

    blade_runner_2049_pic04.jpgblade_runner_2049_pic05.jpgblade_runner_2049_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Wat ik nog kan zeggen over de film zonder te spoilen is dat de vertolkingen over de gehele lijn fantastisch zijn. Gaande uiteraard van Gosling die hier één van zijn betere vertolkingen neerzet, tot Harrison Ford die een charsmatische aantrekking blijft. Ook de kleinere rollen zijn stuk voor stuk noemenswaardig te noemen, gaande van een Dave Bautista als replicant, tot het hoofd van het politiedepartelment Lieutenant Joshi (Robin Wright), de hoertjes Mariette (Mackenzie Davis), Doxie #2 (Krista Kosonen) en Doxie #3 (Elarica Johnson), of de mysterieuze megalomane industrialist Niander Wallace (Jared Leto) met zijn gevaarlijke replicant rechterhand Luv, briljant vertolkt door de Nederlandse Sylvia Hoeks. Zelfs het hologram meisje gespeeld door Ana de Armas, zorgt er voor dat we werkelijk geloven dat liefde tussen een replicant en een A.I. hologram niet noodzakelijk steriel en emotieloos moet zijn. Meer nog, het laat ons inzien dat datgene wat ons mens maakt misschien niet zo ver verwijderd is van een aantal geprogrammeerde algoritmes.

    Zijn er minpuntjes aan Blade Runner 2049? Het script van Hampton Fancher, die de eerste Blade Runner schreef, en Michael Green steekt verdomd goed in mekaar voor een film waarvan iedereen dacht dat het één van de meest waanzinnige ideeën was. Het brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van holograms, desolatie plekken en enorme tempels. Er zijn een aantal verhaallijnen in de film die nauwelijks worden uitgewerkt (zoals de replicants die een rebellie opzetten), ook al had ik het vermoeden dat het zaadjes waren voor een eventuele trilogie, ook al kan je einde ook zien als waardige afsluiter. Hoef ik nog te vermelden dat Blade Runner 2049 een aanrader is? Vanaf morgen 4 oktober 2017 bij ons in de bioscoop, en indien jullie de mogelijkheid hebben de film te zien op een Imax scherm, gewoon doen! Dit is één van de weinige films waar Imax een toegevoegde waarde met zich meebrengt.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 3 oktober 2017

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • Gloednieuwe Blade Runner 2049 posters

    Pin it!

    Het was een indrukwekkende trailer van de sequel op Blade Runner (1982), genaamd Blade Runner 2049 (2017), geregisseerd door niemand minder dan de geniale Denis Villeneuve die onlangs nog Arrival (2016) had gemaakt, een meesterlijke science-fiction film die jullie moeten gezien hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster04.jpgblade_runner_2049_2017_poster05.jpgblade_runner_2049_2017_poster03.jpg

    Korte inhoud: Dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste film ontdekt een nieuwe Blade Runner, LAPD agent K (Ryan Gosling) een verborgen geheim dat wat nog overblijft van de huidige maatschappij mogelijk in chaos kan doen verzinken. De ontdekking van K leidt tot een zoektocht naar Rick Deckard (Harrison Ford), een voormalige Blade Runner die nu reeds dertig jaar vermist is.

    Hoe schrijf je een sequel op een meesterwerk als Blade Runner van Ridley Scott. Hampton Fancher (Blade Runner) en Michael Green (Green Lantern) hebben er in ieder geval hun tanden in gezet, een mengeling tussen een oude scenarist die nog heeft geschreven aan de originele film, en een jongere scenarist die vooral bekend is voor zijn series Heroes en Smallville. En na het zien van de beelden denk ik dat ze de vibe van het origineel wel begrepen hebben.

    blade_runner_2049_2017_poster01.jpgblade_runner_2049_2017_poster02.jpg
    blade_runner_2049_pic01.jpgblade_runner_2049_pic02.jpgblade_runner_2049_pic03.jpg
    © Sony Pictures Releasing

    Maar met een dergelijke regisseur als Villeneuve aan het roer, en een Ridley Scott als uitvoerend producer, kan dit haast enkel maar een succesverhaal zijn. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze een sequel hebben gemaakt in plaats van een prequel, of God spare ons, een remake. De toon van de film is ook meteen gezet en ik ben nu echt wel benieuwd om meer te zien, hoewel ik vanaf nu geen trailer meer ga bekijken. Naast de twee hoofdacteurs zien we ook nog Jared Leto met creepy ogen, Robin Wright, Dave Bautista die overal blijkt op te duiken, Lennie James, Sylvia Hoeks en Mackenzie Davis. Ook Ana de Armas (01, 02, 03, 04, 05, 06 & 07) is van de partij. Een actrice die er niet alleen goed uitziet, maar ook nog eens goed kan acteren. Ze was onlangs nog te zien in War Dogs (2016).

    Mijn enigste zorg bij de nieuwe Blade runner film is het feit dat het misschien wel de mysteries uit de eerste film noodgedwongen zal moeten ontrafelen, met deze de ware identiteit van Deckard. De discussies rond het einde van de film zou op deze manier wel snel kunnen opdrogen. Toch blijf ik de hoop koesteren dat hij het enigma in stand zal houden en misschien een nieuwe zal creëren: "speelt Ryan Gosling een replica?" . We zullen er wel nog lang moeten op wachten want de film komt pas uit op 18 oktober 2017.

     

    *** Blade Runner 2049 trailer ***

  • War Dogs (2016) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Wanneer je de poster bekijkt van War Dogs (2016) van Todd Phillips zou je denken dat het gaat om een spoof Scarface (1983), maar dat is het helemaal niet. Eén van de twee hoofdpersonages is wel een grote Tony Montana fan en de verwijzingen naar de film van Brian De Palma zijn wel degelijk aanwezig in quotes, rekwisieten en zelfs een beetje in de plot. Maar de film waar het me meer deed aan denken was Pain & Gain (2013).

    war_dogs_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: War Dogs is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt twee bevriende twintigers, David Packouz (Miles Teller) en Efraim Diveroli (Jonah Hill), die in Miami wonen tijdens de oorlog in Irak. Ze proberen winst te maken met een onbekend initiatief van de Amerikaanse overheid waarbij kleine ondernemingen zich kunnen inschrijven op aanbestedingen van het Amerikaanse leger. Ze beginnen klein, maar al snel lopen de bedragen op en krijgt het duo het heet onder de voeten wanneer ze op het punt staan een deal van 300 miljoen dollar te sluiten om het Afghaanse leger te bewapenen. Een deal die ze in contact brengt met een paar zeer verdachte Albanese partijen en de wat obscure figuur Henry Girard (Bradley Cooper).

    Waarom Pain & Gain? Wel het zijn beide biopics die een poging ondernemen om met sarcasme de film grappig te maken, geregisseerd door filmmakers die een beetje uit hun comfortzone treden met een biopic met hoofdpersonages waar je niet meteen sympathie voor gaat voelen. De ene is een gefrustreerde schurk die zichzelf veel te belangrijk vindt en de andere is een volger die zijn bloedmooie vrouw, gespeeld door de Knock Knock (2015) actrice Ana de Armas. De twee films spelen zich ook af in Miami, wisselen beide geweld af met shots van strippers en humor met drama. Het enige grote verschil is dat de regisseur van War Dogs Todd Phillips, net iets meer talent heeft in het vertellen van een verhaal dan de Pain & Gain regisseur Michael Bay.

    De echt geslaagde biopics kan je op één hand tellen, en dat heeft meestal te maken met het feit dat het echte leven niet altijd even dramatisch is als de filmwereld, de nevenpersonages even interessant of het einde even pakkend. Scenaristen en regisseurs willen dan vaak de gebeurtenissen dramatiseren - soms teveel, soms te weinig of soms niet goed genoeg - en daar ligt vaak het probleem. Bij War Dogs hebben Todd Phillips en scenaristen Stephen Chin en Jason Smilovic wel een loopje genomen met de feiten. De echte Diveroli is een gymrat en trekt nog maar weinig om de gezette figuur van Jonah Hill die moet betalen als hij aan een vrouw wil geraken en een Scarface-geek is.

    war_dogs_2016_pic01.jpgwar_dogs_2016_pic02.jpgwar_dogs_2016_pic03.jpg
    war_dogs_2016_pic04.jpgwar_dogs_2016_pic05.jpgwar_dogs_2016_pic06.jpg

    Todd zet dan ook al zijn energie in het zorgen dat we als kijker alle Scarface hints begrijpen, inclusief tot tweemaal toe Diveroli laten zien met een AK-47. Misschien had Todd meer tijd kunnen investeren in wat het verhaal boeiender zou maken in plaats van cooler voor een jonge generatie. Persoonlijk heb ik het zowat gehad met die Hollywood-formule van films die uitblinken in zelfspot met karakters die grof geld verdienen op obscure manieren, gladgestreken met voice-over commentaren zoals Scorsese ons dat had aangeleerd met zijn Goodfellas (1990) en sedert dan ontelbare keren gekopieerd.

    Maar het verschil met een film als bijvoorbeeld The Wolf of Wall Street (2013) is dat in War Dogs doden vallen, ook al proberen de makers dat zoveel mogelijk te verdoezelen. En bijgevolg heeft het geheel wel wat een wrange smaak - net zoals bij Pain & Gain. Todd begint de film met de kostprijs van de 'war on terror' (generaal David Petraeus spendeerde 20 miljard dollar enkel en alleen aan airco op één jaar tijd), en lijkt op dit pad verder te willen gaan, maar gaandeweg verliest hij focus en blijft het bij "war is the economy" grapjes in een stripclub waar in de achtergrond de kijker wordt afgeleid door twee strippers. Diepgaand is de film nooit voor een volwaardig drama te zijn, en er zijn te weinig grappen om er een geslaagde zwarte komedie van te maken. Maar War Dogs heeft ook zijn goede momenten. Teller en Hill geweldige acteurs en het is een plezier om ze bezig te zien, ondanks de filterdunne personages die ze vertolken. De rest van de nevenpersonages zijn zo onderontwikkeld dat ze nauwelijks memorabel zijn. Het beste van de film zijn die kleine onthutsende feiten over de prijs van oorlog, maar misschien zou dit beter uitgewerkt kunnen worden in een documentaire in plaats van een actie-komedie-drama.

    Deze geflipte American Dream is ondertussen al bij ons uit op Blu-ray, 4K UHD, DVD en Video on Demand. Er is geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren, maar wel 3 making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 december 2016

     

    *** War Dogs trailer ***

  • Knock Knock van Eli Roth met Keanu Reeves poster & trailer

    Pin it!

    Horror-regisseur Eli Roth heeft vandaag een teaser online gezet van de opkomende Knock Knock (2015) met Keanu Reeves. Ik zal nooit begrijpen hoe Eli Roth zijn films gefinancierd krijgt. De man heeft tot op heden nog nooit een goede film gemaakt en deze film lijkt in lijn te liggen met zijn vorige werk, ook al kijk ik vreemd genoeg uit naar deze prent.

    knock_knock_2015_poster.jpgknock_knock_2015_poster02.jpgknock_knock_2015_poster04.jpgknock_knock_2015_poster03.jpg

    Korte inhoud: Evan Webber (Keanu Reeves) is een toegewijde echtgenoot en vader die alleen wordt thuis gelaten voor het weekend. Hij krijgt onverwacht geklop op zijn deur. Wanneer hij de deur opent ziet hij twee gestrande jonge vrouwen, Genesis (Lorenza Izzo) en Bel (Ana de Armas). Wat begint als een soort gebaar om hen te hulp te komen, resulteert in een gevaarlijke verleiding en een dodelijk kat en muis spel, die het leven van hem en zijn succesvolle vrouw Karen (Ignacia Allamand) met twee kinderen - overhoop zal gooien.

    Ik denk dat je het een beetje kan vergelijken met Funny Games (1997). He verhaal begint gewoontjes met de ontmoeting van ogenschijnlijk vriendelijke mensen, en alles draait uit in een bloedbad. Ook al betwijfel ik dat Eli Roth al zo vernuftig te werk zal gaan als Michael Haneke. Anderzijds staat Roth wel garant voor onversneden entertainment en gewaagde cinema. Lorenza Izzo zagen we tevens ook al opduiken in zijn kannibalen-film The Green Inferno (2013). Izzo is zelfs ondertussen zijn vrouw geworden.

    Er bestaat tevens ook al een B-horrorfilm genaamd Death Game (1977) met krak hetzelfde verhaal. Uiteraard verwacht ik wel een veel betere film. The Green Inferno is nooit bij ons uitgekomen en ook deze Knock Knock heeft bij ons nog geen releasedatum gekregen, ook al werd eerder gesuggereerd dat de film op 28 oktober 2015 zou uitkomen.

    knock_knock_keanu_reeves_pic02.jpgknock_knock_keanu_reeves_pic01.jpg

    *** Knock Knock trailer ***