amy adams

  • Justice League (2017) ** recensie

    Pin it!

    Ik ga altijd wat mijn wenkbrauwen fronsen wanneer we een review-embargo opgelegd krijgen tot enkele dagen voor de bioscooprelease. Dit was het geval voor deze Justice League (2017), de 300 miljoen dollar film van Zack Snyder. En na het zien was me meteen duidelijk waarom die embargo er is gekomen. Niet zozeer omwille van de spoilers - het verhaal is daarvoor te mager - het resultaat is echter één gigantische puinhoop.

    justice_league_2017_poster08.jpg

    In verdediging van Snyder, de man heeft de productie verlaten na de zelfmoord van zijn dochter en werd vervangen door Joss Whedon, ook al zou al heel wat gedraaid zijn geweest en heeft Joss op de voet de aanwijzingen van Zack gevolg. Er zitten geweldige scènes in – en dan vooral de scènes met Wonder Woman (Gal Gadot), alsook het opstootje tussen Superman (Henry Cavill) tegenover Batman (Ben Affleck), Aquaman (Jason Momoa), Wonder Woman, The Flash (Ezra Miller) en Cyborg (Ray Fisher). Voor de rest weet je niet precies wat de bedoeling moet zijn en kan het contrast van deze DC ensemble film met Marvel nauwelijks groter zijn.

    Korte inhoud: Geholpen door zijn hernieuwde geloof in de mensheid en geïnspireerd door de onzelfzuchtige Superman, werft Bruce Wayne (Ben Affleck) zijn nieuwe kompaan Diana Prince (Gal Gadot) om een nog grotere vijand onder ogen te komen. Batman en Wonder Woman werken snel samen om meer rekruten te krijgen voor deze strijd. Maar ondanks deze helden - Batman, Wonder Woman, Aquaman, Cyborg en The Flash- is het misschien al te laat om de aarde te redden van een grootse aanval.

    Laat ik een poging ondernemen om toch iets positiefs te zeggen van deze prent. Wel, Wonder Woman is niet alleen een streling voor het oog, haar personage speelt gewoon al de rest van de kaart. Zelfs kleine scènes waarin Aquaman per ongeluk op haar zweep zit en dan plots het diepste van zijn ziel onthult zijn, zijn scènes waar je spontaan van moet glimlachen en het doet ons de onzin van die andere scènes een beetje vergeten. De film begint met een kleine introductie van alle helden, maar echt memorabele momenten zijn het niet echt. In plaats van meteen met de villain te beginnen krijgen we vervelende en spuuglelijke scènes tussen Lois Lane (Amy Adams) en Martha Kent (Diane Lane) in een klein bureautje van 4 op 4.

    De villain waar alles om draait is Steppenwolf (Ciarán Hinds) die bij momenten oppermachtig lijkt, maar dan eigenlijk geen kans maakt tegen Superman. Superman is superkrachtig en je vraagt je soms af waarom de rest van de Justice League eigenlijk gewoon niet vraagt aan Superman om de klus te klaren. Superman is niet alleen supersterk, maar ook nog eens superslim en supersnel. In vergelijking heb je ook zo een supersterk karakter bij de Avengers, met name The Hulk, ook al heeft dit karakter zijn beperkingen. Zelfs Wonder Woman staat haar mannetje binnen de groep, maar je merkt dat zij net iets teveel wordt ingezet als eye Candy in plaats van een figuur die weegt op het verhaal. De film schrikt er dan ook niet voor terug om haar figuur met haar lange benen, mooie boezem en strak kontje in beeld te brengen, zelfs in close-up. Ja, de Zack Snyder stempel is bij deze gezet. Ook voor de vrouwen is er voldoende lichamelijk naakt met Jason Momoa en Henry Cavill die nodeloos hun biceps moeten laten zien.

    Het verhaal kwam van Chris Terrio, de scenarist van Batman v Superman: Dawn of Justice, en dat verklaar uiteindelijk heel veel. De villain probeert 3 Hellraiser-achtige blokjes te bemachtigen die verdeeld liggen bij de Amazones, verborgen in de stad Atlantis en begraven door de mensen. Wanneer hij deze drie legoblokjes bij elkaar kan brengen dat kan hij stoute dingen doen met de aarde. Ik heb geen idee wie dergelijke onzin eigenlijk bedenkt, maar daar heeft DC en Warner Bros dus 300 miljoen voor betaald. Of deze prent 600 miljoen dollar zal kunnen ophalen om nog maar break-even te zijn valt nog te bezien.

    justice_league_2017_poster03.jpgjustice_league_2017_poster04.jpgjustice_league_2017_poster05.jpgjustice_league_2017_poster06.jpgjustice_league_2017_poster07.jpg

    De toon van de film gaat van drama – we krijgen een scène te zien waarin een vrouw met hoofddoek die een winkel heeft, wordt aangevallen door een skinhead, het cliché kon nauwelijks groter - naar flauwe grappen van ondermeer Ezra Miller. Ik denk dat Ezra misschien 2 goede grappen had, van de 15 pogingen. Er is ook een moment van verwarring wanneer we J.K. Simmons zien opduiken als Commissioner Gordon, een rol die hem toch niet meteen ligt. Wat betreft Aquaman, wel, haal hem uit de film en je zal niets gemist hebben. Cyborg daarentegen was op zich wel interessant. Die kerel kan wel goed acteren ook al is de helft van zijn gezicht gerobotiseerd.

    Ik moet wel toegeven, ik heb me niet verveeld en heb ik voornamelijk zitten lachen met de film (behalve bij momenten waarin het de bedoeling was om te lachen). Superman heeft iets meer screentijd en ik had wel zin om meer van hem te zien. De Justice League wereld lijkt wel anders te zijn dan de Marvel films, wat op zich beloftevol is voor de toekomst. Het grootste probleem met de film is dat alles tot in het belachelijke wordt getrokken. Aquaman begint sterk maar eindigt als een soort Ghost Rider from hell die zijn 5 tand naar de vijanden werpt en deze dan telkenmale uit hun lichaam moet trekken. Het deed me wat denken aan dat waardeloze karakter Hawkeye in The Avengers. Maar het verschil tussen die twee is dat het Marvel personage geen pijlen uit lichamen moet trekken. Het verhaal is wel zo simpel dat je nauwelijks plotgaten kan vinden, … er is zo goed als geen plot.

    Toch zal DC eens grondig moeten nadenken hoe ze hun actie-scenes in beeld moeten zetten, met betrekking tot de specifieke krachten van de superhelden. Justice Leagie kan je moeilijk beter noemen dan Batman vs Superman of nog Suicide Squad (2016), maar deze karakters lijken me niet geschikt om samen te werken – of toch niet op deze manier. Justice League is vandaag op 15 november 2017 in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 15 november 2017

     

    *** Justice League trailer ***

  • Arrival (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van mijn favoriete regisseurs van de laatste 10 jaar is zonder twijfel Denis Villeneuve, en na het schitterende Sicario (2015) kwam hij vorig jaar met een alien science fiction film, genaamd Arrival (2016), een film die wel zijn plaats mocht krijgen op de Oscar-uitreiking, maar van de 8 nominaties won het enkel de Oscar voor Best Achievement in Sound Editing. Spijtig verklapte de trailer alweer iets teveel van de plot, maar het was toch genieten van begin tot eind van deze a-typische alien-film.

    arrival_2016_poster13.jpg

    Korte inhoud: Nadat buitenaardse wezens op de aarde landen, wordt de taalkundige Louise Banks (Amy Adams) gerekruteerd door de Amerikaanse overheid om de bedoelingen van de wezens te ontcijferen. Terwijl ze de taal van de wezens begint te begrijpen, krijgt ze te maken met een aantal flashbacks. Deze blijken de sleutel tot het ontraadselen van een groter mysterie rondom het buitenaards bezoek.

    En deze film waren we van de regisseur bijna vergeten, en de reden hiertoe is omdat deze prent wat overschaduwd werd door zijn opkomende Blade Runner (2016) sequel met Ryan Gosling en Harrison Ford, maar deze sci-fi prent is het intelligente antwoord op de absurditeit van het idiote Independence Day. Het is uiteindelijk een soort kruising geworden van Close Encounters of the Third Kind (1977), met de gravitas van een Christopher Nolan. Maar de muziek en de lugubere sfeer maakt van deze film een zuivere Villeneuve prent. Personages die afdwalen in de duisternis komt hier ook aan bod, en opnieuw is het acteerwerk tussen de karakters van cruciaal belang.

    Het is allesbehalve een gewone sci-fi film. Het is een film die filosofeert over het leven en het nut van taal ontrafelt tussen verschillende entiteiten. De vraag die aan het begin van de film wordt gesteld is of taal of wetenschap de sleutel is van vooruitgang. Een discussie die in het begin niet wordt opgelost maar een samenwerking tussen een wetenschapper en een taalkundige zal zorgen voor een heuse doorbraak. Spijtig genoeg blijft de mens de grootste bedreiging en wanneer andere landen hun onderzoek beginnen af te schermen en zich klaar maken om de aliens aan te vallen, lijkt er meteen een hoogdringendheid.

    Qua visuele effecten hebben we hier geen explosies, maar wel indrukwekkende alien-schepen met een wel heel bijzonder binnenwerk waar de wetten van de zwaartekracht blijkbaar een eigen invulling hebben gekregen. Ja, er zijn ook aliens, maar hierover zal ik niks vertellen. Ik laat jullie er zelf van genieten.

    arrival_2016_poster01.jpgarrival_2016_poster02.jpgarrival_2016_poster03.jpgarrival_2016_poster04.jpgarrival_2016_poster05.jpgarrival_2016_poster06.jpg
    arrival_2016_poster07.jpgarrival_2016_poster08.jpgarrival_2016_poster09.jpgarrival_2016_poster10.jpgarrival_2016_poster11.jpgarrival_2016_poster12.jpg
    © 2016 Xenolinguistics, LLC. All Rights Reserved

    Het acteertalent aan boord van dit duister drama is indrukwekkend; naast de hoofdactrice zien we ook nog Jeremy Renner, Forest Whitaker en Michael Stuhlbarg (de acteur uit Boardwalk Empire). Eigenlijk zou ik aanraden de onderstaande trailer niet te bekijken, of bekijk hem maar voor de helft om de smaak te pakken te krijgen. Maar opnieuw willen ze teveel vertellen en hadden ze mij de film al verkocht na 40 seconden. Waarom zoveel plotwendingen in de trailer te steken? Ik zal het nooit begrijpen.

    arrival_2016_blu-ray_pic01.jpgarrival_2016_blu-ray_pic02.jpgarrival_2016_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 Xenolinguistics, LLC. All Rights Reserved

    Wat nog meer indrukwekkend is, is dat deze film werd gemaakt met een productiebudget van 50 miljoen dollar! Leg dat maar eens naast de 175 miljoen dollar van een Suicide Squad (2016). Maar wat mij nog het meeste boeit is dat we hier te maken hebben met een originele film. Arrival is gebaseerd op op een kort verhaal van Ted Chiang, en in scenario gegoten door Eric Heisserer (Lights Out).

    Deze week op 5 mei 2017 zal de film bij ons moeten uitkomen op DVD, Blu-ray, Ultra HD en er is zelfs een steelbox editie van de film. Er staat spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur op de film, maar anderzijds zijn er wel een aantal making of filmpjes die hun licht werpen op de muziekscore, het geluidsontwerp, de montage en het begrijpen van het verhaal.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 6 december 2016

     

    *** Arrival trailer ***

  • Nocturnal Animals (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Nocturnal Animals (1995) is een beetje van een mind twister in de stijl van de David Lynch films, en eist net iets meer van zijn toeschouwers dan een gewone thriller. Ik raad dus ook aan niet naar het toilet te gaan tijdens de film, want het verhaal is al moeilijk te volgen, en mocht je nog een paart scènes missen zou je compleet niet meer weten wat er gaande is.

    nocturnal_animals_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het is bijna twintig jaar geleden dat Susan Morrow (Amy Adams) haar eerste man, de ongepubliceerde schrijver Edward Sheffield (Jake Gyllenhaal), verliet. Inmiddels is ze een succesvol kunstenaar en getrouwd met een rijke echtgenoot, Hutton Morrow (Armie Hammer), waarmee ze een dochter heeft (India Menuez). Op een dag ontvangt ze een manuscript van haar ex-man. Susan wordt opgezogen in de roman, die beschrijft hoe een vakantie van een gezin - Edward (Jake Gyllenhaal), Laura (Isla Fisher) en India (Ellie Bamber) - een vreselijke en gewelddadige wending krijgt. Het verhaal doet bij Susan herinneringen naar boven komen over haar eerste huwelijk en confronteert haar met een ongemakkelijke waarheid over zichzelf.

    De geweldige cast zorgt er meteen voor dat we in het verhaal gezogen worden, ook al was het in het begin niet helemaal duidelijk waarom het personage in het boek gespeeld werd door dezelfde acteur die de auteur speelde, met name Jake Gyllenhaal. Maar uiteraard is dit een evidente link van de regisseur Tom Ford om duidelijk te maken dat deze twee verhalen uiteindelijk met elkaar verband houden. ***spoiler*** Susan had een relatie met Edward, maar ze verliet hem voor een rijke man en pleegde zelf abortus. Met de roman wou Edward haar een idee geven van hoe hij zich voelde na deze situatie en dat is ook de reden waarom hij niet kwam opdagen op hun afspraak. Het thema van wraak zit tevens in beide verhaallijnen. ***end spoiler*** Waarom wordt Edward en Tony gespeeld door dezelfde acteur, wel het boek wordt gelezen door Susan en zij kent de auteur en ziet meteen ook hem als zijnde het hoofdpersonage. Dus binnenin de narratie werkt het wel.

    Dit is de tweede film van regisseur Tom Ford, die zijn carrière begon als creatief directeur bij Gucci en Yves Saint Laurent. Stijl en vormgeving zijn hem dus niet vreemd. Zijn vorige film was A Single Man (2009), waarvoor hoofdacteur Colin Firth een Oscar-nominatie voor Beste Acteur kreeg. Ford heeft slechts twee films op zijn palmares en toch al zijn visuele stempel kunnen zetten, ook al is deze prent iets minder stilistisch en fijnzinnig als de vorige. De film begint al sterk met zwaarlijvige vrouwen die halfnaakt aan het dansen zijn en plezier beleven. Dit maakt deel uit van een expositie van Susane, maar is uiteraard een metafoor: "Vrouwen hoeven niet in een keurslijf te zitten om gelukkig te zijn". En dit is net het tegenovergestelde van Susane. Haar leven beantwoordt volledig aan de maatschappelijke codes, ook al ervaart ze leegte in haar bestaan, en ook financieel duiken er donderwolken aan de hemel.

    nocturnal_animals_2016_pic01.jpgnocturnal_animals_2016_pic02.jpgnocturnal_animals_2016_pic03.jpg
    nocturnal_animals_2016_pic04.jpgnocturnal_animals_2016_pic05.jpgnocturnal_animals_2016_pic06.jpg
    © Universal Pictures International

    Ford levert een interessant script op basis van een roman van Austin Wright. Het meest aangrijpende is wanneer een gezin aan de kant wordt gezet door 3 boefjes; Ray Marcus (Aaron Taylor-Johnson), Lou (Karl Glusman) en Turk (Robert Aramayo). Nadien krijgen we een onderzoek naar de vreselijke gebeurtenissen die geleid wordt door detective Bobby Andes, een zalige rol voor Michael Shannon waarvoor hij tevens een Oscar-nominatie voor kreeg. Je blijft als kijker op het puntje van je stoel zitten van begin tot einde.

    Het concept is op zich knap, maar datgene wat minder goed werkt is uiteindelijk het verhaal van Tony, omdat je snel weet dat dit verhaal "fictie" is. En dat is op zich wel een vreemde toestand...in een "fictie film". De gebeurtenissen zijn erg, maar je weet als kijker dat het verzonnen is door Edward en dus lijkt alles net iets minder erg, ondanks het knappe spel van alle acteurs. Vergelijk dit met Lost Highway (1997) waar er eveneens een verhaal is over een man in een depressie en een metafoor van wie hij wou zijn. Als kijker bekijk je alles als twee afzonderlijke verhalen tot op het einde wanneer alles samenkomt. Bij Nocturnal Animals is er geen twijfel. Mits een betere structuur, en ik ben ervan overtuigd dat het kon, had de kijker iets langer in het duister zitten tasten en was de drama net iets sterker kunnen zijn.

    Al bij al heb ik genoten van Nocturnal Animals. Het is een intrigerende psychologische thriller, ook al is het geen David Lynch film. De kracht zit hem in de strakke visuele stijl van de regisseur en de knappe vertolkingen van de acteurs. Op 10 mei 2017 verschijnt de film op DVD en Blu-ray, spijtig genoeg zonder audio-commentaar van de regisseur maar wel met een making-of.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 april 2017

     

    *** Nocturnal Animals trailer ***

  • American Hustle (2013) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het stond in de sterren geschreven dat American Hustle (2013) van David O. Russell in de prijzen zou vallen. Tijdens de uitreiking van de Golden Globes kreeg de film de prijs voor Beste Film, Beste Actrice en Beste Actrice in een bijrol. Vreemd genoeg kreeg de film geen enkele Oscar ondanks zijn 10 nominaties. Toch is het niet zozeer het verhaal gebaseerd op de FBI ABSCAM operatie eind jaren 70, begin jaren 80 dat bij mij indruk heeft gemaakt, dan wel de sterke vertolkingen.

    American Hustle,david o russell,Christian Bale,Amy Adams,Bradley Cooper,Jennifer Lawrence,robert de niro,jeremy renner,Silver Linings Playbook,the fighter,goodfellas,Eric Singer

    Korte inhoud: Irving Rosenfeld (Christian Bale) is een geniale oplichter die samen met zijn geraffineerde Britse compagnon en minnares Sydney Prosser (Amy Adams) wordt geforceerd om te werken voor de wilde en losgeslagen FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper). DiMaso lanceert ze in de betoverende maar riskante onderwereld van de 'power brokers' (oplichters die mensen omkopen om op een bepaalde persoon te stemmen) en de maffia. De bedoeling was om corrupte ambtenaren en politici te klissen.

    Het script onder de naam American Bullshit van Eric Singer stond in 2010 op de Black List van sterke scenario's die nog niet verfilmd waren. Het script werd opgekocht door Columbia Pictures en zou gaan naar Ben Affleck om de film in goede banen te leiden, maar uiteindelijk ging de eer naar David O. Russell. En zoals we van de regisseur gewend zijn is het wederom een acteursfilm, die op de set heel veel ruimte hadden voor improvisatie, en dat maakt alles des te meer aanstekelijk. Qua verhaal heb je niet meteen de grootste intrige die je zou kunnen verwachten, maar het is wel gebaseerd op echte feiten en dat bezorgt de film toch een zekere integriteit.

    De film begint met een schitterende scène waarin we Christian Bale aan het werk zien met een dikke buik die zijn toupetje op zijn hoofd kleeft om nadien alles netjes toe te dekken met een comb over. Dit is een film waar uiterlijke schijn alles is, en de waarheid verborgen diep verborgen zit tussen de diep gedecolleteerde glitterpakjes en de 70's haarsnit. En tussen de FBI, bedriegers, maffia en corrupte ambtenaren, is er nog een romance tussen een oplichtster met het alter ego van een Britse upperclass prima donna en een ordinaire oplichter met een droogkuiszaak. Tijdens een poolparty in putje winter hebben ze elkanders blikken gekruist en was het ijs meteen gebroken. Maar hun liefde werd op stand bye gezet omdat ze geklist werden door een ambitieuze FBI agent die zijn haar in krulletjes legt en nog bij zijn moeder woont, die hen wil inzetten om een grote vogel te vangen met de hulp van een verkleedde oliesjeik.

    american hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singer
    american hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singer

    Russell werk graag samen met mensen die hij kent. Hij had eerder al samengewerkt met Christian Bale en Amy Adams in The Fighter (2010) en met Bradley Cooper, Robert De Niro en Jennifer Lawrence in Silver Linings Playbook (2012). En ook al vielen de vrouwen in de prijzen moet ik toch toegeven dat Cooper en Bale een briljante vertolking brachten. Het was acteervuurwerk van de bovenste plank die je nog maar zelden ziet. Maar het verhaal is niet van het niveau van bijvoorbeeld een Goodfellas, daar het iets teveel op de oppervlakte blijft. De romance komt uiteindelijk nooit echt van de grond en halverwege de film verlies je toch wat interesse in het verhaal en ben je afgeleid door de 70s glitter. Maar het was de keuze van de regisseur om zijn acteurs op de voorgrond te zetten in plaats van de intrige en de focus op karakter-ontwikkeling in balans te brengen zoals bij een Donnie Brasco (1997).

    Een paar dagen geleden zag ik een docu over Amerika waarin een Amerikaan de Amerikaanse droom uit de doeken deed: "Als je niet tevreden bent met wie je bent, of wie mensen denken dat je bent; word dan iemand anders. " Deze Amerikaanse droom is uiteindelijk de hoeksteen van American Hustle, maar het is een droom die heel veel schade kan toebrengen en niet altijd even idyllisch is alsof men het vaak voorstelt. Breng daarbij de hippe 70s mode, de golvende kapsels, de overvloed aan zoetzure nagellak in een leuk en aangrijpend verhaaltje en je zit 138 minuten op het puntje van je stoel mee te genieten.

    Vanaf 10 juli 2014 is American Hutsle beschikbaar op DVD en Blu-ray en op de schijf staan NUL extraatjes. Ik snap het ook niet, maar het lijkt er wel op dat ze nog een special edition willen uitbrengen op het einde van het jaar. In ieder geval bestaan er bijvoorbeeld al deleted scenes die op internet rondzwerven zoals Jennifer Lawrence die een nummer van Santana zingt en die niet in de film voorkomt of zelfs behind the scenes footage. Er is echter vandaag een andere, Franse Blu-ray editie op de markt die bol staat van de extraatjes, tevens ook fors duurder dan dit exemplaar. Let dus op wat u kiest.

    ***Related Post***
    04/10/2013: American Hustle posters

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 19 juni 2014

     

    *** American Hutsle trailer #2 ***

  • American Hustle nieuwe character poster en trailer

    Pin it!

    We hebben hier nog niets geschreven over American Hustle (2013), de nieuwe film van David O. Russell, een man die de reputatie had een kort lontje te hebben maar onlangs nog indruk maakte met zijn Silver Linings Playbook (2012) (productiebudget van 21 miljoen dollar en haalde maar liefst 236 miljoen dollar op aan de box-office), en nu zowat op wolken zit.

    Korte inhoud: Irving Rosenfeld (Christian Bale) is een geniale oplichter die samen met zijn geraffineerde Britse compagnon en minnares Sydney Prosser (Amy Adams) wordt geforceerd om te werken voor de wilde en losgeslagen FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper). DiMaso lanceert ze in de betoverende maar riskante onderwereld van de 'power brokers' (oplichters die mensen omkopen om op een bepaalde persoon te stemmen) en de maffia. De bedoeling was om corrupte ambtenaren en politici te klissen.

    American Hustle,david o russellAmerican Hustle,david o russellAmerican Hustle,david o russellAmerican Hustle,david o russellAmerican Hustle,david o russell

    Het script is hoofdzakelijk geschreven door Eric Singer ( The International), wiens script op de 8ste plaats stond van de 2010 blacklist, en is gebaseerd op de Abscam operatie van d FBI begin de jaren 70. De productie van de film liep vertraging op nadat ze geconfronteerd werden met een lockdown in Boston na de bomaanslag in april van dit jaar. In de casting treffen we ook nog Jeremy Renner en Robert De Niro , alsook de blonde stoot Elisabeth Röhm, "House of Lies" actrice Dawn Olivieri en de stand-up komiek Louis C.K.. Maar de actrice waar iedereen, na het uitbrengen van de character-posters, op zit te geilen is waarschijnlijk Jennifer Lawrence.

    Sony heeft al laten weten dat deze film een Oscar-contender zal worden, en bijgevolg de derde voor Russell na zijn Silver Linings Playbook en The Fighter (2010). En gezien het aanwezige talent en de fijne trailer zouden ze wel eens gelijk kunnen hebben. De film zou begin volgend jaar bij ons in de bioscoop moeten komen, net op tijd voor de Oscar-nominaties.

    *** American Hustle trailer ***

    ***Related Post***
    13/01/2014: American Hustle review

  • The Master (2012) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Voor diegene die verlangen naar een film over Scientology moet ik hen teleurstellen. Ook al heeft The Master (2012) duidelijk zijn inspiratie gezocht in het leven van de oprichter van de sekte, L. Ron Hubbard, is deze prent veel meer dan dat. De zesde film van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Punch Drunk Love, There Will Be Blood) vertelt het verhaal van twee mannen die hun plaats niet vinden in een vijandige maatschappij.

    the_master_2012_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: We verplaatsen we ons naar het Amerika net na de 2de WO. Freddie Quell (Joaquin Phoenix) is een ex-marinier wiens diensttijd erop zit. Opgezadeld met post-traumatische emoties door de oorlog moet Freddie weer proberen zijn draai te vinden in de maatschappij. Maar als een seksueel gefrustreerde alcoholist loopt dit niet van een leien dakje. Al snel gaat het bergafwaarts met Freddie en raakt hij van de ene mislukking in de andere. Tijdens één van zijn zovele vluchtpogingen verzeilt hij op het schip van 'The Master' Lancester Dodd (Philip Seymour Hoffman), een leider van de sekte genaamd The Cause. Dodd ontfermt zich over Freddie, in wie hij zijn gedroomde zoon ziet en probeert hem met zijn kennis weer op het rechte pad te zetten.

    Het acteerwerk van Joaquin Phoenix is buitengewoon. De briljante vertolking die hij neerzet overstijgt het gevoel van vervreemding tot deze volledig te belichamen. We zien hem als man die letterlijk en figuurlijk getekend werd door het leven, vaak met een kromming in zijn rug en een ongemakkelijke, nonchalante houding. De ontmoeting met Dodd lijkt als een laatste, reddende strohalm. Maar de regisseur kiest niet voor de evidente plotwendingen en we krijgen een apart verhaal van iemand die in niets meer gelooft en een andere die zijn geloof met iedereen wil delen. En ook al krijgen we deze tegenstelling in het begin van de film, tussen de rijke, charismatische sekteleider en de aan lager wal geraakte militair, zien we dat er gaandeweg steeds meer overeenkomsten zijn tussen deze twee vreemde snuiters. Ze hebben met mekaar veel meer gemeen dan enkel maar een voorliefde voor sterke drank.

    Maar de kracht van de film zit hem niet in het ontwaken van een in slaap gedommelde ziel, dan wel de crisis waarin een man verzeilt na de confrontatie met de tekortkomingen van zijn theorieën. De film vertelt ook een verhaal over het leven en de eenzaamheid die zo kenmerkend is in ons menselijk bestaan, en vermijdt al te evidente filosofische conclusies. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. The Master is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot.

    the master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awardsthe master,Paul Thomas Anderson,scientology,Joaquin Phoenix,Philip Seymour Hoffman,Laura Dern,Jesse Plemons,Amy Adams,Ambyr Childers,Jonny Greenwood,Mihai Malaimare Jr,academy awards

    Neemt de regisseur een standpunt in tegen deze sekte, en indirect ook tegen de Scientology Kerk? Eigenlijk wel, ook al wordt dit heel subtiel aangebracht. De kritiek wordt eerst aangewend door een arrogante kerel die zich sceptisch opstelt tegenover hypnose met een discussie die eindigt in scheldwoorden. We krijgen meteen de indruk dat Dodd niet alle kritiek kan weerleggen als een bevlogen orator. Maar gaandeweg komt de kritiek ook van binnenin het systeem, via een trouwe volgeling gespeeld door Laura Dern, maar ook door zijn zoon Val Dodd (Jesse Plemons) die voor het eerst de gehele theorie van zijn vader onderuit haalt "He's making all of this up as he goes along. You don't see that? ". En dit is een beetje een kantelmoment in het verhaal. Terwijl zijn vrouw Peggy Amy Adams en zijn dochter Elizabeth Ambyr Childers aan geloofwaardigheid moeten inboeten, zien we de verloren zoon Freddie Quell afrekenen met zijn verleden en zijn verloren liefde, om dan uiteindelijk terug te keren naar de vader-figuur waarmee hij duidelijk is verbonden.

    Niet alleen de fotografie van de film, door de Roemeense Director of Photography Mihai Malaimare Jr., is om van weg te dromen, maar ook de meeslepende muziek van Jonny Greenwood vervoert ons naar de jaren 50. Ik zou niet durven zeggen dat de film beter is dan There Will Be Blood (2007), maar het behoort zeker tot de betere films van de cineast. Gezien de film heel open blijft en geen conclusie maakt of zich bezig houdt met elke plotlijn te gaan afronden, is hij misschien wel minder toegankelijk voor een groter publiek. Maar dat deze prent niet genomineerd werd als Beste Film bij de oscars is en blijft onbegrijpelijk. Het is het soort moeilijk te doorgronden prent die met de jaren en met de verschillende visies enkel maar beter en rijker kan worden. Het is een explosie van passie en liefde voor de cinema, bestemd voor mensen die nog met volle teugen van het leven kunnen genieten. Ook al moet ik Lincoln (2012) nog zien, mag van mijn part Joaquin Phoenix alvast de erkenning voor Beste acteur krijgen. The Master komt bij ons pas op 6 maart 2013 in de bioscoop, God weet waarom zo laat.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 31 januari 2013

    ***Related Posts***
    11/01/2013: De 10 grootste missers van de Oscarnominaties van 2013
    19/12/2012: Controversiële The Master wint Beste Film prijs in Toronto

     

    *** The Master (2012) trailer ***