american beauty

  • The Green Mile (1999) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het was een onmogelijke opdracht voor regisseur Frank Darabont om zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) te overtreffen, ook al speelde The Green Mile (1999) zich ook af binnen de muren van een gevangenis én was het opnieuw gebaseerd op een verhaal van Stephen King.

    the_green_mile_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nu Paul Edgecomb (Tom Hanks) zijn dagen slijt in een bejaardentehuis, kijkt hij terug op zijn leven als gevangenisbewaker. Jarenlang heeft hij dienst gedaan in de 'Dodengang' van de Cold Mountain gevangenis. Paul denkt vooral terug aan 1935. Ten tijde van de Grote Depressie ontwikkelde Edgecomb een bijzondere band met één van de gevangenen. De zwarte reus John Coffey (Michael Clarke Duncan) werd beschuldigd van de verkrachting en de moord op twee kleine meisjes. Er was alleen iets heel bijzonders met hem aan de hand...

    Daar waar de gevangenen in Shawshank wachten op hun vrijheid, zien we hier dat ze wachten op hun dood. De titel van de film verwijst naar de gang die met groene linoleum is bedekt, en leidt naar 'old sparky', de elektrische stoel. Het grootste verschil tussen deze twee films is dat Shawshank aanvoelt als een 'bigger than life' film, terwijl deze Green Mile eerder aanvoelt als de tv-versie ervan, met een pak meer karikaturen en fake personages. Dat John Coffey beschikt over speciale gaven lijkt niet meteen door te zinken bij de cipiers en in plaats van de bevoegde instanties in te lichten, zien we hen eindeloos met verstomming kijken naar deze mysterieuze figuur. Het acteerwerk is tevens ook niet altijd van niveau en je vraagt je soms af of deze film wel is geregisseerd door dezelfde persoon die het eerdere meesterwerk had gemaakt.

    Met zijn duurtijd van 189 minuten barst deze prent letterlijk uit zijn voegen, maar het was duidelijk dat de studio geen restricties wou opleggen aan de man die maar eventjes 7 Oscar-nominaties kreeg voor Shawshank, maar er uiteindelijk geen enkele kon verzilveren. Maar dat was tevens een periode waarin Hollywood de bal compleet mis sloeg en Forrest Gump (1994) beschouwde als een betere film. Begrijpen wie begrijpen kan. Darabont was zelfs niet genomineerd voor Beste Regisseur, maar Woody Allen wel met zijn Bullets Over Broadway (1994), een film die geen kat heeft gezien en nog niet aan de hielen komt van Shawshank. The Green Mile kreeg 4 Oscar-nominaties, maar kon ook hier geen enkel beeldje verzilveren, en deze keer wel terecht gezien de film het moest opnemen tegen het superieure American Beauty (2000).

    The Green Mile werd in tegenstelling tot Shawshank een mega-succes aan de box-office met een recette van 287 miljoen dollar, en dit met een productiebudget van 60 miljoen. Het werd tevens de meest succesvolle Stephen King verfilming. Had de film een half uur korter geweest, en was de montage net iets scherper, en had Darabont een paar personages minder uitgewerkt, dan was dit een véél betere film geweest. Maar we lopen een beetje verloren in al die verhaallijnen en missen de hoofdplot die draait rond de echte moordenaar van de twee meisjes.

    the_green_mile_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic02.jpgthe_green_mile_1999_blu-ray_pic03.jpg

    De film had moeten gaan over racisme, spiritualiteit en de doodstraf, maar wat we ervan overhouden is een man die met zijn muis zit te spelen en een zwarte gevangene die vliegen spuwt. Het is niet correct om deze film te gaan vergelijken met Shawshank, maar het is moeilijk om het niet te doen want Darabont heeft er zich duidelijk op willen baseren. Spijtig genoeg heeft hij geen keuze kunnen maken tussen het religieuze aspect van de film en het magische/bovennatuurlijke aspect die meer de stempel van Stephen King droeg. Nu zwalpt de film tussen beide en krijgen we een beetje een halfslachtig resultaat te zien.

    Maar er zijn uiteraard ook nog zaken waarvan ik heb genoten, met name de muziek compositie van Thomas Newman, die ons door dit meer dan 3 uur durend gevangenisdrama sleept. Voor de rest is er mij niet zo heel veel bij gebleven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 2 januari 2017

     

    *** The Green Mile trailer ***

  • The Perks of Being a Wallflower (2012) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Om de een of andere reden spraken de affiche en de titel van de film The Perks of Being a Wallflower (2012) mij aan zonder te weten waarover deze film ging. Op Twitter vond ik algauw enkele meningen van 'barslecht' en 'keigoed'. "Oei!", dacht ik toen ik te weten kwam dat Emma Watson een hoofdrol vertolkte, haar eerste grote rol na de Harry Potter films. Niettemin, zonder enige kennis van zaken vermoedde ik een film a la Garden State (2004). Toen ik de film eindelijk zag, kwam ik niet bedrogen uit en de link met de sfeer van Garden State is helemaal niet uit de lucht gegrepen, ondanks dat de context compleet verschillend is.

    The Perks of Being a Wallflower,Emma Watson,Logan Lerman,Ezra Miller,Stephen Chbosky,Garden State,American Beauty

    Korte Inhoud:: Charlie (Logan Lerman) is gaat naar zijn laatste jaar middelbaar. Hij ziet er tegenop. Het is de sprong in het onbekende. Hij werd immers het vorig jaar ferm gepest. Hij is een buitenbeetje, heeft geen vrienden en is een eenzaat. Alleen met zijn gedachten en dromen en wensen en trauma. Al vertellend beschrijft hij hoe hij dat laatste jaar heeft doorgemaakt. In stilte observeert hij zijn jaargenoten. De pesters, de zogenaamde populaire jongens en meisjes, en algauw merkt hij ook de buitenbeentjes op. Patrick (Ezra Miller) is de eerste die zijn pad kruist. De grapjas van de school die niettemin gepest wordt maar ondanks alles zijn energieke joviale zelf uithangt. Charlie heeft bewondering voor Patrick en op een basketbalgame kan hij contact maken met Patrick. Op datzelfde moment maakt hij kennis met Sam (Emma Watson) de halfzus van Patrick. Een duo dat het ongelofelijk goed met mekaar kan vinden. Ze sleuren Charlie mee op hun tocht door het leven. Een rollercoaster waar Charlie de meest eigenzinnige figuren ontmoet. Algauw voelt hij zich enorm aangetrokken door Sam, maar of zij oog heeft voor hem? Sam die altijd op de verkeerde soort mannen valt?

    The Perks of Being a Wallflower, geschreven en geregisseerd door Stephen Chbosky, is niet de zoveelste coming-of-age-film. Hij is meer dan dat. Het is niet louter de typische loser en eenzaat van de school die zich op het eind toch uit de slag weet te trekken. De bijna onvermijdelijke oppervlakkigheid van dergelijke premisse weet de regisseur toch uit te diepen. Hij kan bovendien reken op een jonge maar talentvolle cast die de personages getrouw en realistisch in beeld brengt. Een zootje ongeregeld dat één ding heeft die hen verbindt: ze zijn onconformistisch, gaan voor hun eigen gedachtegoed, zijn vrij, zijn "infinite". het soort mensen waarmee ik mij persoonlijk ook mee vereenzelvig en misschien daarom dat ik deze film eigenlijk vrij goed vind. Ik herinner me nog levendig de rare blikken van de studiemeesters in de middelbare school toen ik als "deftige" jongen (lees blokbeest) mijn mainstream-klasgenoten links liet liggen en optrok met de rebellen van de school. Zij dachten immers vrij, weg van de kudde de massa, onafhankelijk, zich niets aantrekken van de meningen van anderen over hen die ze uitlokten met kleding, gedrag of rare meningen.

    Ook hier in deze film hebben we te maken met eigenzinnige zielen, die allen worstelen met hun verleden, heden en toekomst als tiener op de drempel van de volwassenheid. Maar ook hun drang naar waardering als mens, als persoon. Het is hun onderhuidse onzekerheid die hen bindt aan mekaar en hun vriendschap onbreekbaar maakt.

    the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club
    the perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast clubthe perks of being a wallflower,emma watson,logan lerman,ezra miller,stephen chbosky,garden state,american beauty,dead poets society,the breakfast club

    De regisseur neemt de tijd om het verhaal te vertellen. Onderhoudend. Observerend vanuit het standpunt van Charlie. Als kijker krijg je niet alleen een beeld van het huidige gedrag van de protagonisten je krijgt ook inzicht in what lies beneath. De donkere wateren die zich roeren onder het oppervlak. En die donkere kantjes komen langzaamaan naar boven. Elk personage heeft zijn angsten, bedreigingen en trauma's en elk van hen ziet zich er uiteindelijk mee geconfronteerd. Het stelt de vriendschap tussen de drie vrienden ernstig op proef. De klassieke opbouw van dergelijke film dus.

    Velen zullen dit een banale film vinden. Liefhebbers van films over buitenbeetjes zoals Garden State of misschien zelfs American Beauty (1999) zouden zich hier wel in kunnen vinden. Zelf vond ik deze film best te pruimen. En het moet gezegd: het personage van Emma Watson is misschien een beetje ongeloofwaardig wat haar zogenaamde reputatie betreft, ze speelt de pannen van het dak en heeft me toch wat ingepakt. The Perks of Being a Wallflower is ondertussen te zien op Blu-ray mét audio-commentaar van de regisseur die films als Dead Poet's Society (1989) en The Breakfast Club (1985) aanhaalt als zijn grote inspiratiebronnen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 12 april 2013

     

    *** The Perks of Being a Wallflower trailer ***

  • God Bless America (2011) *** recensie

    Pin it!

    Om de zoveel jaar is er één of andere Amerikaanse filmmaker die genoeg heeft van de populistische levensstijl van zijn landgenoten en zijn frustratie neerschrijft in een filmscenario. De zwarte komedie God Bless America (2011) past misschien niet op hetzelfde schap als American Beauty (1999) of Happiness (1998), maar weet de boodschap eerder op een andere, daarom niet minder overtuigende manier over te brengen.

    God Bless America,Tara Lynne Barr,Joel Murray,Bobcat Goldthwait,natural born killers,american beauty,happiness,Worlds Greatest Dad,the punisher,Kick-Ass

    Korte inhoud: Frank Murdoch (Joel Murray) heeft een hekel aan de samenleving van vandaag, het liefst van al zou hij zichzelf het leven ontnemen. Hij ziet niet meer in wat zijn leven hem nog kan bieden. Zijn vrouw heeft hem verlaten, zijn dochter wil hem niet meer zien en zijn job is hij ook al kwijt. Wanneer hij op een avond een poging onderneemt om een einde aan zijn leven te maken, komt hij op een beter idee. De wereld ontruimen van ‘zij die het verdienen te sterven’. Samen met Roxy (Tara Lynne Barr), een 16-jarig meisje die weggelopen is van huis omdat ze de pest heeft aan haar normale leventje, gaat hij op een tocht die de samenleving een les zal geven in humaniteit.

    Bobcat Goldthwait is de uitverkozen, gefrustreerde filmmaker die zich aan zijn schrijftafel heeft gezet. De man achter World's Greatest Dad (2009) idealiseert het uitmoorden tot een goede daad en als kijker ga je bijna akkoord zonder dat je het beseft. Waar er in American Beauty nog met fijne en doordachte knipogen naar de absurditeit van de Amerikaanse samenleving werd verwezen, deelt deze prent ook wel ietwat moraliserende klappen uit. Alsof hij de kijker zonder poespas verantwoordelijk wilt stellen voor de wereld waarin wij leven.

    Dit is geen ordinaire vendetta prent in de lijn van Death Sentence (2007), maar wel iets met een grotere maatschappij kritische boodschap met een hint van Falling Down (1993), of dat was toch de opzet. Goldthwait laat er dan ook geen gras over groeien en grijpt elke kans om de Amerikaanse pop-cultuur en in het bijzonder de media te parodiëren. Net zoals in Natural Born Killer (1994) moeten alle grote zenders in Amerika eraan geloven, tot het zover gedreven wordt dat het irritant en overbodig wordt. Alles wat de emmer verder kon doen vollopen, werd gebruikt om de uitbarsting van de protagonisten zo veel mogelijk uit te vergroten. Maar net op het moment dat je denkt dat je genoeg hebt aan de Punisher / Kick-Ass rol van Frank en Roxy krijg je de menselijkheid in hun personages te zien. Een leuke afwisseling tussen de gruwelijke en idealistische wereld die Frank en Roxy voor zichzelf creëren.

    De gedachte dat Goldthwait zijn eigen script parodieert door een film als deze, kon ik tijdens het kijken van de film maar niet verdringen. God Bless America zit vol met sterke dialogen tussen Frank en Roxy, maar de boodschap die naar je toe wordt gekatapulteerd is in dergelijke mate over-the-top dat deze sociale satire je bij momenten gewoon koud laat. Natuurlijk is de onderliggende gedachte in deze film één om even bij stil te staan, het was gewoon niet nodig om het zo uit te vergroten. Op die manier maak je van je film een spotprent over een spotprent. Maar waar het ontbreekt aan fijngevoeligheid, compenseert het met chaotische energie en anarchistisch amusement.

    God Bless America,Tara Lynne Barr,Joel Murray,Bobcat Goldthwait,natural born killers,american beauty,happiness,Worlds Greatest Dad,the punisher,Kick-AssGod Bless America,Tara Lynne Barr,Joel Murray,Bobcat Goldthwait,natural born killers,american beauty,happiness,Worlds Greatest Dad,the punisher,Kick-AssGod Bless America,Tara Lynne Barr,Joel Murray,Bobcat Goldthwait,natural born killers,american beauty,happiness,Worlds Greatest Dad,the punisher,Kick-Ass

    Bij momenten heb ik echt genoten van deze R-rated God Bless America met zijn schokkende scènes en verbale tirades, maar het verhaal is te zwak om de les in respect en fatsoen op een geloofwaardige manier over te brengen. Joel Murray acteert zoals hij vaak acteert, net niet goed genoeg voor het echte grote doek en Roxy is bij momenten zo irritant dat de frustratie uit de grenzen van het verhaal treedt. Ik ben altijd wel te vinden voor films die een of andere moreel aspect in onze samenleving op de korrel neemt, maar het was moeilijk om deze prent hoe dan ook serieus te nemen. Wat Bob Goldthwait hier wou bereiken is voor mij ook een raadsel. Geef mij liever de onderhuidse en sarcastische benadering van American Beauty, enkel op die manier zet je jouw kijkers aan tot nadenken over zichzelf en onze samenleving. God Bless America komt in de zalen vanaf 22 augustus 2012.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 juli 2012

     

    *** God Bless America trailer ***

  • True Blood seizoen 4: Show Your True Colors

    Pin it!

    Er zijn maar weinig TV-series die me zo kunnen boeien als deze van Six Feet Under genie Alan Ball. Die kerel, die tevens het Oscar-winnende script van American Beauty (1999) heeft geschreven weet van dat versleten vampieren-concept toch iets zeer fascinerend te maken. En dit nu al 4 seizoenen lang. True Blood (2008-) steekt dan ook met kop en schouders boven al die Twilight en andere vampieren filmpjes.

    true blood,anna paquin,alan ball,six feet under,american beauty,alexander skarsgard,ryan kwanten,stephen moyer,evan rachel wood,rutina wesley,vedette lim,fiona shaw,paola turbay,nelsan ellis,kevin alejandro,sam trammell,janina gavankar,marshall allman,joe manganiello

    De HBO-serie is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris, en ondertussen loopt ook al het 5de seizoen op de buis in de VS. En datgene wat zijn vruchten afwerpt is dat het zich niet alleen beperkt tot bloedzuigers, maar ook weerwolven, shapeshifters, heksen, weerpanters en wat weet ik nog allemaal. De mix van alle deze karakters, het stevige acteerwerk en de leuke dialogen en situaties zorgen ervoor dat deze serie blijft boeien en vernieuwen. Maar ook de fotografie en de visuele effecten moeten zeker niet onderdoen voor deze in langspeelfilms.

    Het 4de seizoen begint met Sookie (Anna Paquin) die zich begeeft in de feeënwereld, waar niets is wat het lijkt, en ontsnapt al snel met hulp van Claude, de broer van haar bewaarfee Claudine. Terug in de mensenwereld komt Sookie erachter dat er een jaar is verstreken en dat Eric (Alexander Skarsgård) haar huis nu bezit. Ook is haar broer Jason (Ryan Kwanten) politieagent geworden en is Bill (Stephen Moyer) gepromoveerd tot Koning van Louisiana, nadat hij de vorige Koningin Sophie-Anne (Evan Rachel Wood) in een val leidde.

    Tara (Rutina Wesley), die verhuisd was naar New Orleans waar ze een lesbische relatie had met Naomi (Vedette Lim), keert terug naar Bon Temps om Sookie te begroeten. Bill komt erachter dat er een groep heksen in Shreveport is die doden tot leven kunnen wekken. Hij stuurt Eric achter hen aan, maar de leider van de heksen, Marnie Stonebrook (Fiona Shaw) wordt overgenomen door de geest van heks Antonia (Paola Turbay) en doet Eric zijn geheugen verliezen en Pam (Kristin Bauer van Straten) krijgt rottingsverschijnselen. De geheugenloze Eric wordt in huis genomen door Sookie, die langzaamaan een liefdevolle relatie met hem opbouwt nu hij een heel ander persoon is.

    De heksen worden alsmaar sterker en weten Lafayette (Nelsan Ellis), zijn vriend Jesus (Kevin Alejandro) en Tara tot hen te voegen, zodat ze tenslotte een spreuk kunnen uitspreken die alle vampiers in de zon moet drijven. De spreuk mislukt doordat Bill zijn onderdanen erop voorbereidt en een kort gevecht tussen heksen en vampiers vindt plaats, maar kort daarop vallen de heksen een belangrijk vampier-PR-event binnen. Eric krijgt zijn geheugen terug. De vampiers besluiten het Moon Goddess Emporium, waar de heksen zich schuilhouden, op te blazen. Sookie gaat samen met Jesus, Jason en Lafayette eropuit om dit te stoppen, aangezien Tara en andere onschuldige sympathisanten zich ook in het Emporium bevinden.

    Jessica HambyTrue BloodPam De Beaufort

    Dankzij Jesus' spreuken en Sookie's feeënkrachten wordt Marnie's magie verbroken en wordt Antonia van haar losgemaakt, zodat Marnie geen macht over de vampiers meer heeft. Zij elimineren haar snel, maar Marnie keert terug als een geest en neemt Lafayette over. Ze steelt Jesus' magie door hem ritueel te doden en zet Eric en Bill op de brandstapel, maar Sookie, geholpen door heks Holly, weet haar te stoppen, waarna Marnie's geest uiteindelijk "rust" vindt.

    Jason Stackhouse heeft het opnieuw moeilijk met de vrouwen. Na zijn avontuur met de "weerpanters", wordt hij nu verliefd op Jessica Hamby (Deborah Ann Woll), de ex van zijn beste vriend Hoyt Fortenberry (Jim Parrack). Jessica is eveneens aangetrokken door Jason en dat zal zorgen voor heel wat problemen.

    Sookie StackhouseBill ComptonJason Stackhouse

    En ondertussen krijgt Sam (Sam Trammell) een relatie met gedaanteverwisselaar Luna (Janina Gavankar), maar zijn broertje Tommy (Marshall Allman) bemoeilijkt alles. Bovendien zit Luna's jaloerse ex, weerwolf Marcus, ook achter Sam aan. Tommy verkrijgt de kracht om in andere mensen te veranderen na het doden van zijn moeder, en neemt Sam's plaats in, waarna Marcus en zijn onderdanen Tommy in elkaar slaan. Tommy sterft en Sam, geholpen door Sookie's weerwolf-vriend Alcide (Joe Manganiello), neemt wraak op Marcus door hem ook te doden. Alcide komt er dan achter dat Debbie (Brit Morgan), zijn ex die nu weer zijn vriendin was, iets met Marcus had en verbant haar uit zijn leven. Debbie geeft Sookie hier de schuld van en probeert haar dood te schieten; ze raakt Tara, waarna Sookie haar in woede door het hoofd schiet…

    DebbieMarnie StonebrookJessica Hamby

    Op de Blu-ray staat een boel extraatjes voor de fans met Enhanced Viewing op 12 afleveringen, audiocommentaar met cast & crew en een resem reportages en behind the scenes. Zeker een aanrader. De dvd en Blu-ray ligt al sinds 20 juni in de winkel.

    *** True Blood season 4 trailer ***

  • Revolutionary Road met Kate Winslet en Leonardo DiCaprio

    Pin it!

    Het heeft meer dan 10 jaar geduurd sinds de release van Titanic (1997) dat het duo Leonardo DiCaprio en Kate Winslet nog eens samen in een film tezien waren. Maar met de opkomende Revolutionary Road (2008) zullen de wegen van die twee sterren zich opnieuw kruisen, en dit onder begeleiding van regisseur Sam Mendes (Jarhead, Road to Perdition, American Beauty), nota bene de echtgenoot van Kate Winslet.

    revolutionary_road poster

    Tot op heden bracht het romantische drama van James Cameron bijna 2 miljard dollar op wat nog steeds tot op de dag van vandaag een box-office record blijft, met The Lord of The Rings: The Return of the King (2003) die verderop volgt met 1,1 miljard dollar. Titanic blijft zelfs houder van het domestic box-office record in de States met 600 miljoen dollar, nog steeds met ruime voorsprong op The Dark Knight (2008) met 528 miljoen dollar. Of Revolutionary Road een gelijkaardige aardverschuiving zal teweeg brengen is zo goed als zeker uitgesloten, maar het blijft hoe dan ook nostalgisch om die twee weer tezamen te zien in een film. Zelfs Kathy Bates, die in Titanic de rol van Margaret Brown speelt, werd opgetrommeld voor dit weerzien van oude bekenden.

    Korte inhoud: Connecticut, jaren vijftig. April (Kate Winslet) en Frank Wheeler (Leonardo DiCaprio) vormen een jong echtpaar met hun twee kinderen in een buitenwijk van Connecticut, dat op het oog alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Maar schijn bedriegt. Hun huwelijk is inmiddels verworden tot een eindeloze sleur en beide treuren om hun gemiste carrièrekansen. Zij treurt nog altijd om haar verloren acteercarrière, terwijl hij gevangen zit in een dodelijk saaie kantoorbaan. In een wanhopige poging het vuur weer wat te doen oplaaien, nemen ze het radicale besluit om naar Frankrijk te verhuizen, in de hoop daar nieuw elan te vinden en hun artistieke ambities te kunnen waarmaken. Bovendien kunnen ze zich in Europa losweken van het kapitalistische Amerika. Maar of dat daadwerkelijk de oplossing is voor hun ongelukkige bestaan, valt nog te bezien.

    Revolutionary Road is de verfilming van het gelijknamige boek van Richard Yates uit 1961, tevens genomineerd voor de National Book Award. De ietwat deprimerende novelle kreeg een ware cultstatus onder de literaire elite. Gedesillusioneerde families, gezinsleden die in de knoop liggen met zichzelf en met elkaar, het is een thema die al geregeld is uitgespit in diverse films (Far From Heaven, The Ice Storm, Before Sunset). Stuk voor stuk aangrijpende cinema, maar zelden een kassucces. De regisseur maakte een verpletterend debuut met American Beauty (1999), dat eveneens over een ontwricht gezin in de Amerikaanse suburbs gaat. Waar díe film sterk leunt op gitzwarte humor, is het in Revolutionary Road bittere ernst. Winslet merkte in een interview op dat het een bijzondere ervaring voor haar was om voor het oog van Mendes seksscènes met DiCaprio te doen. "Het is raar om de liefde te bedrijven met je beste vriend, terwijl je echtgenoot staat toe te kijken."

    Revolutionary Road 001 Revolutionary Road 002

    Het scenario werd geschreven door Justin Haythe, wiens enige andere wapenfeit het script van de zwak geregisseerde thriller The Clearing (2004) is. Schrijver Richard Yates bereikte gedurende zijn door alcoholisme en geestesziekten geteisterde leven nooit commerciële succes. Toen hij nog leefde was er ook al interesse om Revolutionary Road te verfilmen. Midden jaren 60 nam producent Albert S. Ruddy een optie op het verhaal, maar omdat hij drastische veranderingen gepland had, ging het feest niet door. Yates' eigen kortstondige carrière als scenarioschrijver werd door dezelfde Ruddy de kop ingedrukt. De rechten van Revolutionary Road werd in de jaren 70 uiteindelijk verkocht aan acteur Patrick O'Neal. Toen de schrijver het script las dat O'Neal van zijn verhaal gebrouwen had, vond hij het vreselijk slecht. Ook John Frankenheimer was ooit in de running om de film te maken, maar hij koos uiteindelijk voor The Manchurian Candidate (1962). Wat Haythe ervan gemaakt heeft, is nog afwachten aangezien de producenten niets kwijt wilden over hoe dicht de scenarist bij het origineel is gebleven. Yates zelf kon de verfilming in elk geval niet meer tegenhouden, nadat hij in 1992 berooid en verbitterd op 66-jarige leeftijd overleed.

    Dus ook al wordt Revolutionary Road geen kassucces, omwille van de somberheid van het verhaal en het deprimerende karakter, zal het hoe dan ook een prent worden om naar uit te kijken. En misschien zelfs een potentiële Oscar-kandidaat, zoals ik al eerder aangaf in mijn Oscar-pronostiek voor 2009. In het leven is het niet alleen maar rozengeur en maneschijn met een sprookjesachtige romance, maar vaak ook een aaneenschakeling van conflicten, opwellingen en frustraties. De film komt bij ons uit op 21 januari 2009.

    *** Revolutionary Road trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.