De FilmBlog

Wie had gedacht dat Johnny Depp, 's werelds meest lucratieve filmster nog eens ging opdraven in een iet of wat bescheiden filmproject als The Rum Diary (2011) ? Nadat de topacteur jaar na jaar blind bleef kiezen voor commerciële superproducties als Pirates of the Caribbean quadrilogy of Alice in Wonderland in plaats van ambitieuze, karaktergedreven acteurfilms (met een script dat in meer dan 1 dag werd geschreven) is het eindelijk zover.

De reden is simpel: Depp is een die-hard fan van topauteur en seniele gek Hunter S. Thompson (het brein achter The Rum Diary) en kroop 13 jaar eerder al in de huid van één van diens geschifte personages. Die eerste samenwerking mondde uit in de tijdloze culthit: Fear and Loathing in Las Vegas (1998) van de excentrieke regisseur Terry Gilliam. De haast onherkenbare (halfkale) Depp verbaasde vriend en vijand door te versmelten met zijn personage en op indrukwekkende wijze een trippende drugsverslaafde reporter te spelen.

Korte inhoud: Freelance journalist Paul Kemp (Johnny Depp) weet dat hij keuzes moet maken voor zijn leven en carrière, maar schuift dat moment zo ver mogelijk voor zich uit. Hij besluit naar zonnig Puerto Rico te vertrekken, om daar bij 'The San Juan Star' te gaan werken. Paul's nieuwe, ietwat vreemde collega’s maken hem wegwijs in de wondere wereld waarover de krant dagelijks de kolommen vult. Bij gebrek aan nieuws op het ongeorganiseerde eiland komt dat er vooral op neer dat ze hun dagen slijten op het terras van hun favoriete bar. Paul kan het al snel zo goed vinden met collega Bob Sala (Michael Rispoli) dat ze huisgenoten worden. Maar dan raken ze verwikkeld in een dubieus ontwikkelingsplan van de rijke Amerikaan Sanderson (Aaron Eckhart). Dat Sanderson een bloedmooie vriendin (Amber Heard) heeft maakt het voor Kemp niet makkelijker. Haar verschijning maakt een onuitwisbare indruk op Paul's troebele geest en zet hem er zelfs toe aan eindelijk eens een richting te kiezen.

Het zijn opportuniteiten als deze die Johnny Depp onsterfelijk maakte in Hollywood, al heeft hij dus al veel van dat imago verloren door (zoals de meeste A-listers de laatste 10 jaar) in zielloze, commerciële rotzooi op te draven. De inmiddels 51-jarige Depp staat op een keerpunt in zijn carrière: hij zal niet eeuwig zijn jeugdige look kunnen behouden en deze gewaagde keuze lijkt daarom de ideale kans om terug naar zijn roots te keren en zijn fans (en tegenstanders) opnieuw te tonen waarom hij zo aanbeden wordt. Johnny zit al wat langer in een positief elan: in de lichtjes fantastische animatiefilm Rango (2011) leverde hij uitstekend stemmenwerk en spatte zijn charisma van het scherm.

Schrijver Hunter S. Thompson is al sinds de 60’ties de schepper van de meest bizarre, chaotische doch populaire verhalen. The Rum Diary was zijn eerste geschreven boek, dat onuitgegeven bleef tot 1998, terwijl het al in 1960 klaar was. Dat zijn boeken voornamelijk handelen over drank, drugs en vrouwen is nooit nefast geweest voor de kwaliteit ervan. De absurde plots & het enorm energieke verteltempo zorgden ervoor dat de lezers diep in Hunter’s geschifte wereld doken en zijn waanzin nooit meer loslieten.

De trailer voor deze verfilming lijkt op het eerste zicht het universum van Thompson mooi te vertalen naar het grote scherp. Depp speelt op bekend terrein, en de regisseur van dienst, Bruce Robinson, heeft reeds bewezen dat hij barst van het talent. Depp’s rol heeft opvallend veel gelijkenissen met zijn rol in Fear And Loathing in Las Vegas: Raoul Duke. Het is dus niet meer dan logisch dat hij opnieuw met vol vertrouwen dergelijk fijn personage vertolkt. De nooit te doorgronden Hunter S. Thompson is helaas in 2005 overleden en kan nu spijtig genoeg The Rum Diary niet meer ervaren. Laat ons hopen dat deze film hem de erkenning brengt die hij verdient. De film komt bij ons uit op 30 november 2011.

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Horror-regisseur John Carpenter is terug van weggeweest. Zijn laatste langspeelfilm was het gekke Ghosts of Mars (2001), maar na bijna 10 jaar is hij nu terug met The Ward (2010). In de hoofdrol zien we de mooie blondine Amber Heard. De actrice was reeds te zien in All the Boys Love Mandy Lane (2006), Never Back Down (2008) en onlangs nog Drive Angry (2011).

Korte inhoud: The Ward volgt Kristen (Amber Heard), een jong meisje dat tegen haar wil in wordt opgenomen in een psychiatrische instelling. Kristen wordt mishandeld, gedrogeerd en vol met pijnlijke wonden wakker. Ze heeft geen benul waar ze is en waarom. Ze ontmoet vier andere 'gestoorde' meisjes met ieder hun eigen problemen, maar ook die hebben geen antwoorden voor Kristen. Al snel komt ze er achter dat de instelling vol zit met duistere geheimen. Als de nacht aanbreekt en het donker is horen ze allemaal vreemde geluiden op de gangen. Ze zijn niet alleen...

Carpenter wordt op handen gedragen door de fans, maar schuin bekeken door de studio’s, gezien zijn films gewoon geen geld in het laatje brengen. Zijn laatste film, Ghosts of Mars, had een productiebudget van bijna 30 miljoen dollar. Maar deze horror-sf bracht slechts 14 miljoen op WERELDWIJD en had één van de zwakste openingsrecettes uit de laatste 30 jaar van films die een grote bioscoop release hadden. Het is dus niet te verwonderen dat Carpenter met moeite een schamel productiebudget van 10 miljoen dollar kon vergaren. Ook de distributie was kommer en kwel want de meesten hielden de boot af. De film had vorig jaar in de bioscoop moeten draaien, maar buiten 3 filmfestivals lag hier niemand echt van wakker. Ik heb er spijtig genoeg flarden van gezien op het BIFFF, maar wegens tijdgebrek nooit in zijn geheel bekeken (bijgevolg ga ik mij ook niet wagen aan een review, en de film het voordeel van de twijfel geven). De film is ondertussen in heel wat landen al te verkrijgen op DVD en video-on-demand. Maar als het een beetje meezit zouden we hier alsnog een bioscoop-release krijgen…maar dat is nog niet zeker.

Van de beelden die ik heb gezien zag het er allemaal vrij standaard uit en had ik niet zoiets van, 'wow, deze film wil ik niet missen'. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een B-filmversie van Shutter Island (2008), met wat meer clichés. Zou het kunnen dat na de flop van Ghosts of Mars en het teleurstellende Vampires (1998), het na deze film 3 strikes, you’re out zal worden voor de horrormeester. Zo zie je dat enthousiasme alleen niet volstaan om de kijker al met een paar beelden te boeien. Integendeel, de zwakke fotografie en de ietwat saaie mise-en-scene overtuigen niet. Anderzijds valt de casting wel mee (Mamie Gummer, Danielle Panabaker, Laura-Leigh, Lyndsy Fonseca en Jared Harris).

Maar misschien moet ik de film maar eens van begin tot einde bekijken…ooit…wanneer ik echt niets beters te zien is. Ik ben in ieder geval tevreden dat ze ondertussen die oerlelijke poster hebben vervangen door een meer overtuigend exemplaar. Een zwakke marketing-campagne kan de release van een film grondig om zeep helpen. Zo hebben de zwakke posters en trailers van de uitstekende Serenity (2005) gezorgd voor een mager box-office resultaat. Daarentegen heeft de zwakke low-budgetprent Paranormal Activity (2010) met een geslaagde campagne toch indruk kunnen maken aan de kassa.

The Joneses (2009) is een komedie met een scherp randje die in België eind vorig jaar een nogal geruisloze bioscoopdoortocht kende. Ietwat jammer, want dit regiedebuut van Derrick Borte — die zijn roots heeft in de reclamewereld, een niet onbelangrijk detail zoals blijkt in de film — heeft goede intenties en biedt meer dan de quasi perfect gebotoxte Demi Moore en de immer cynische David Duchovny. Helaas kan de film een goed begin niet helemaal waarmaken op het einde.

Korte inhoud: Steve, Kate en hun kinderen Mick en Jennifer Jones lijken wel de perfecte familie. Steve is een succesvol zakenman die zijn vrije tijd vult met golfen en netwerken, terwijl zijn vrouw haar dagen doorbrengt bij het kap- en beautysalon en in de hipste kledingzaken. Zoon Mick (Ben Hollingsworth) en dochter Jenn (Amber Heard) gaan nog naar school, waar ze elk het populaire middelpunt vormen van hun vriendenclubjes. Wanneer de familie Jones hun intrek neemt in een kast van een huis in een wijk vol nouveau riches, zijn de buren dan ook wat blij met het nieuwe gezin in hun wijk. Maar helaas is niets wat het lijkt bij de Joneses en al snel begint hun pose als het ideale gezin de eerste barstjes te vertonen.

Het gezin Jones blijkt namelijk een gefabriceerde marketing unit te zijn, die is samengesteld door gewiekste marketingmensen, en in een rijke buurt wordt gedropt als gezin om er zoveel mogelijk van de nieuwste producten te hypen en verkopen (deze ‘schokkende’ wending wordt in het eerste kwartier van de film al duidelijk, dus veel verklap ik hier niet mee). Alle gezinsleden hebben echter ook individueel hun geheim, zo blijkt de tienerzoon nog in de kast te zitten, valt dochter Jenn op oudere mannen en slapen Steve en Kate in aparte kamers.

Derrick Borte begint zijn eerste langspeelfilm meer dan aardig als een kritische film over consumentisme, kapitalisme en een steeds meer eisende maatschappij. Dat blijkt al uit de titel, want de uitdrukking ‘Keeping up with the Joneses’ betekent in het Engels zoiets als de aanwezigheid van een gezin in een bepaalde buurt, dat altijd vooruitloopt op de nieuwste hypes en daardoor als trendsetter fungeert voor de hele buurt. Ook de familie Jones uit de film zorgt ervoor dat de hele wijk hun koopgedrag begint te imiteren en hun verkoopscijfers al snel een hoge vlucht nemen.

Steve Jones is een rol die perfect op het lijf is geschreven van David Duchovny. Vader Jones is uitermate cynisch, met droge humor, die zelfs de golfcourt als de perfecte plaats ziet om nog snel enkele nieuwe hebbedingetjes aan de man te brengen. Duchovny mag in The Joneses de filmversie spelen van Hank Moody uit ”Californication”, weliswaar in een ietwat afgezwakte gedaante. Ook Demi Moore is aanvankelijk geloofwaardig als de harde zakenvrouw die zich door niets of niemand in de weg laat staan. Verder valt ook nog rijzende ster Amber Heard op als dochter Jennifer die haar verkoopscijfers liever in bed opkrikt.

Helaas besluit Borte halverwege de film alle scherpe kantjes en maatschappijkritiek overboord te gooien en evolueert The Joneses naar een typische Amerikaanse romcom met een groot mierzoet happy end. Waarschijnlijk een poging om een meer mainstream publiek te bereiken, maar het werkt totaal niet. De transformatie van Kate Jones als meedogenloze zakenvrouw naar mak lammetje dat valt voor haar gespeelde echtgenoot geldt als ongeloofwaardig dieptepunt bij deze plotse ommekeer.

En zo blijf je na het bekijken van The Joneses met een tweeslachtig gevoel achter: aangenaam verrast door het eerste deel van de film, maar teleurgesteld omdat weer maar eens gekozen werd voor het gemakkelijke einde in het laatste deel van de film.

Zopas gebeurde de unveiling van de nieuwe poster van Drive Angry 3D (2011) van Patrick Lussier (My Bloody Valentine, Dracula 2000). Gezien de reputatie van de regisseur moet je er niet van schrikken dat dit een B-film pur sang zal worden. Een prent zonder veel scrupules, die zichzelf niet meteen ernstig neemt. Dit zou wel eens een leuke rit kunnen worden.

Korte inhoud: Wanneer de dochter van Milton (Nicolas Cage) vermoord wordt wil hij maar één ding; wraak. Hij krijgt drie dagen de tijd om de moordenaars te vinden, omdat deze ook nog eens zijn kleindochter ontvoerd hebben en ze van plan zijn om haar onder een volle maan te offeren. Hij wordt tijdens zijn wraakmissie vergezeld door Piper (Amber Heard), een jonge en sexy serveerster. In Milton's 'turbo-charged Black '71 Challenger' beginnen ze een race tegen de klok, terwijl de accountant (William Fichtner) hem hen op de hielen zit.

Laten we toch hopen dat deze prent minder voorspelbaar zal zijn als My Bloody Valentine (2009), want dat was me een zooitje. Maar in de cast zitten toch heel wat leuke koppen, en de komst van William Fichtner kan ik alleen maar toejuichen. Ook de verschijning van Amber Heard mag er wezen. Is eens iets ander dan dat zuurgedraaide Megan Fox liedje. Cage ziet er zoals gewoonlijk vrij belachelijk uit, maar na al zijn vaal bizarre vertolkingen, lig je hier niet meer van wakker.

Je zou denken bij het zien van de trailer dat je te maken hebt met een nieuwe comic-adaptatie, maar niet dus. Dit is geschreven voor het witte doek en gefilmd met de 3D technologie. In tegenstelling tot vele andere B-films heeft deze prent toch een budget gekregen van 50 miljoen dollar, wat ontzaglijk veel is voor een dergelijke film. Het doet wat denken aan Ghost Rider (2002), maar dan waarschijnlijk iets heftiger met een vette R-rating. Benieuwd of ze met dit overschat productiebudget toch een break-even zullen realiseren aan de Amerikaanse box-office…?

De fans van Dr. Sean McNamara uit de confronterende en knettergekke serie "Nip/Tuck" zullen tevrden zijn met het nieuws dat acteur Dylan Walsh binnenkort te zien is in de horror-remake The Stepfather (2009) van tv-regisseur Nelson McCormick (Nip Tuck, CSI: NY, ER die volledig verantwoordelijk is voor die miserabele teenage horrormiskleun Prom Night (2008). Laat dit dus ook duidelijk zijn dat mijn verwachtingen voor deze nieuwe horrorprent bijzonder laag liggen (om niet te zeggen dat ik er helemaal niets van verwacht). Maar Dylan Walsh is geen onaardige acteur en vind het een goede zaak dat hij ook wat meer in speelfilms zal opduiken… hopelijk ooit nog eens een prent die ik ooit nog zou willen gaan zien.

Korte inhoud: David Harris (Dylan Walsh) wordt stiefvader maar wanneer zijn nieuwe gezin niet aan zijn verwachtingen voldoet en hem teleurstelt, is hij bereid te moorden voor het ideale gezinsleven.

De film is gebaseerd op de B-horrorprent The Stepfather (1987) die dan weer gebaseerd is op een waar gebeurd feit van een stiefvader die moordend op zoek was naar het ideale gezin. Mooi zo, na de overbodige remakes van Aziatische horrorfilms is het nu aan de beurt aan de remakes van ordinaire B-horrorfilms. Toch was het origineel een succes op de video-markt en kwam er dus ook een vervolg, The Stepfather II (1989), en daarop nog een vervolg The Stepfather III (1992). Maar in tegenstelling tot het R-rated origineel zal deze versie een PG-13 film worden. Een horrorfilm die bestemd is voor de allerkleinsten, mooi is dat. Veel midlife crisis psychologie, laat staan een volwassen relatie-drama moeten we dus niet verwachten. Wat mogen we dan wel verwachten? Ik voorspel na het zien van deze remake een overheersend gevoel van tijdsverspilling en geldverkwisting.

In de film zien we ook nog actrices Amber Heard en Sela Ward, alsook acteur Penn Badgley en Law & Order acteur Christopher Meloni. De film die het cliché van de stoute stiefmoeder wil uitbalanceren met de al even stoute stiefvader, komt bij ons uit in de bioscoop op 2 december 2009.

Desire kills is de premisse van All the Boys Love Mandy Lane (2006) en tot zekere hoogte is het een slasher film wiens ambities iets hoger liggen dan het opdrijven van de bodycount. Maar mijn hoge verwachtingen werden spijtig genoeg niet allemaal ingelost.

Het probleem is dat alles voor een stuk ongeloofwaardig wordt, zowel bij de uitwerking van karakters alsook bepaalde plotwendingen. Maar dit op zich had nog geen belemmering moeten zijn om te genieten van deze prent. Qua slasher-referenties hebben de makers hun huiswerk gedaan, maar hun streven om met al die referenties iets nieuws te maken is niet volledig gelukt. De afgelikte fotografie van Darren Genet, met een mix van reclame-fotografie en 70'ties exploitation films, is vaak ook iets teveel van het goede. Bij momenten heb je echt de indruk dat de makers een muziekvideo aan het opnemen zijn, en zich naar maar weinig bekommeren over het verhaal. De makers zijn in ieder geval jong genoeg om te weten 'hoe angstwekkend de hoge school kan zijn', het verloop van die 'eerste liefdes', 'sex-alcohol-en-drugs', en hoe 'passie kan omkeren in bezitterigheid' en 'frustratie tot moord'.

Korte inhoud: Een groep scholieren; Chloe (Whitney Able), Bird (Edwin Hodge), Red (Aaron Himelstein), Jake (Luke Grimes), Marlin (Melissa Price), besluit om het nette en lieve meisje Mandy Lane (Amber Heard) uit te nodigen voor een groot feest op een afgelegen ranch die gerund wordt door Garth (Anson Mount). Mandy Lane is een erg mooie meid geworden en velen hebben wel een oogje op haar. Maar dan ontdekken de scholieren dat het aantal aanwezigen op het feest op vreemde wijze begint te dalen. Dan blijkt er iets goed mis te zijn met die lieve, leuke en mooie Mandy Lane.

Mandy Lane is de spilfiguur, maar spijtig genoeg ook het meest oninteressante karakter uit deze anders wel verrassende cast. De nerdy regisseur Jonathan Levine heeft duidelijk zijn 'natte droom' verfilmd met actrice Amber Heard. Hij probeert ons te verleiden via een subtiele slow-motion-close-up fotografie met de wind in de haren en een lage stralende zon op de achtergrond. Maar het meisje staat niet buitengewoon goed te acteren en je kunt al vermoeden dat achter die typische blonde All American Girl met blauwe oogjes uit de jaren stilletjes een andere Mandy Lane zit. Had hij een actrice genomen met iets meer dramatisch vermogen en minder "gespeelde onschuld", dan had ik het einde niet zien aankomen na 10 minuten. Een andere actrice had misschien iets beter die aanstekelijke onbereikbaarheid in de verf gezet. Juist het feit dat ze haar maagdelijkheid nog niet heeft afgestaan en nog geen echte relatie heeft, zou haar extra begeerlijk en mysterieus moeten maken. Maar het accent lag duidelijk op andere (lees: bijkomstige) zaken, zoals het maken van mooie shots.

Maar het script van Jacob Forman houdt ons toch aan het lijntje tot 20 minuten voor het einde, waarna alles als een kaartenhuisje in elkaar tuimelt met een grote anti-climax die doet denken aan deze van I Am Legend (2007). En dat is toch wel spijtig want hier zat veel meer in. All the Boys Love Mandy Lane had van alles kunnen zijn. Zowel een beklemmende horror als een film met dramatische diepgang. In zijn huidige vorm is er van beide elementen echter net te weinig aanwezig. Een speelduur van 80 minuten was gewoon veel te kort om iets dieper te graven. Maar het is hoe dan ook een prent die het bekijken waard is, in vergelijking met vele andere teen-slashers van dezelfde soort.

De film heeft geen bioscoop-release gehad bij ons, maar is nu wel te verkrijgen op DVD uitgegeven door Dutch FilmWorks.

***Related Post***
16/07/2007: All the Boys Love Mandy Lane, de nieuwe soort teen-slasher

De liefhebbers van Street Fighter en Karate Kid kunnen zich binnenkort vergapen aan het nieuwe full contact-geweld, Never Back Down (2008). Spijtig genoeg zit je nauwelijks op het puntje van je stoel en is het huilen met de pet op qua verhaal-opbouw en regie. De film komt nog zelfs niet aan de hielen van de tienerfilm The Karakte Kid (1984). Nochtans waren de middelen aanwezig om een stevige actieprent te maken, maar regisseur Jeff Wadlow zet de lat wel erg laag, en dat was te verwachten na zijn geklungel in de horror Cry_Wolf (2005). Maar als je met enorm lage verwachtingen naar de film kijkt, kan je bij momenten nog genieten van de nonsense. Ik meen het, deze (binnenkort) straight-to-dvd film gaat er in als zoete koek.

Korte inhoud: Jake Tyler (Sean Faris) is een rebelse tiener die samen met zijn familie naar Florida verhuist, omdat zijn jongere broer daar een professionele tenniscarrière begint. In zijn vorige woonplaats was Jake een sterspeler in zijn football-team, maar in zijn nieuwe woonplaats is hij een buitenstaander met geen goede reputatie. Als hij door zijn klasgenoot Baja (Amber Heard) wordt uitgenodigd op een groot feest lijkt Jake een kans te krijgen om misschien een beetje in te burgeren en vrienden te maken. Eenmaal op het feest wordt Jake vernederd door Ryan McCarthy (Cam Gigandet) in een gevecht waar hij tegen zijn zin in is verwikkeld. Na deze vernedering maakt hij kennis met een andere klasgenoot Max (Evan Peters) die hem vertelt over vechtclub waar ze de sport Mixed Martial Arts beoefenen. Jake is erg nieuwsgierig en gaat op zoek naar de vechtclub waar hij Jean Roqua (Djimon Hounsou) ontmoet. In eerste instantie is deze niet geïnteresseerd in Jake, maar na een tijdje neemt hij hem toch onder zijn hoede en leert hij Jake de kneepjes van het vak. Hier vind je de trailer.

Ik zeg er meteen ook bij dat "echte" martial art freaks op hun honger zullen zitten bij het zien van deze prent. Verwacht niet al teveel techniek, want deze film is bestemd voor een duidelijk doelpubliek van 15 tot 20 jarigen die nog op de schoolbanken zitten. Als je een zuivere martial art actiefilm willen zien die de brokken van het scherm slaat raad ik Donnie Yen’s Honk Kong geweld Flash Point (2007) (Dao Huo Xian) aan, over een undercover agent die infiltreert in een criminele bende geleid door drie Vietnamese broeders. Een briljante mix van diverse stijlen, van boksen, kung fu, karate, muay thai tot judo. Prachtig en geniaal in beeld gezet.

Deze Never Back Down trekt in ieder geval ook wel de kaart van de MMA (Mixed Martial Arts) action, maar verpakt alles in een afgelikte stijl met mooie jonge mensen die elkaar kreupel willen slaan. Maar ik had het gevoel dat de film ook niet meer dan dit wou zijn. Het opzet is bescheiden, maar de makers brengen zondermeer datgene wat ze voor ogen hadden, en dat is dan weer een verdienste. De regisseur pakt af en toe wel uit met onverwachte shots, zoals het point-of-view van iemand die met een football-helm aan het lopen is, of shots die afkomstig zijn uit een doos of een plas water. Het ruikt allemaal wel een beetje naar een poging om alles dynamisch genoeg te maken voor een jong publiek, maar als de verwachtingen laag liggen maakt het niet veel uit. Wees gerust, er zijn geen seks-scènes met deze filmtechniek (thank god).

De relaties in de film zijn van de eerste graad, maar ze zijn er wel, tegen alle verwachtingen in. Jake’s relatie tot zijn kleinere broer Charlie is trouwens niet onaardig uitgewerkt, met veel eerlijkheid en menselijkheid. Ook de dialogen willen nu en dan meevallen. Wanneer de moeder van Jake naar de gym komt om te zien wat haar zoon uithangt vertelt ze de leermeester: "Make sure he keeps all his teeth; my dental plan doesn't kick in for another six months." En dat is dan weer de verdienste van scenarist Chris Hauty.

De acteurs mogen er zijn. Sean Faris heeft iets weg van Ralph Macchio/Tom Cruise en Amber Heard trekt wel een beetje op Charlize Theron/Scarlett Johansson. Heard was eerder te zien in de hoofdrol van All the Boys Love Mandy Lane (2006) en blijft een aanstekelijke verschijning om naar te kijken. Gigandet, die de rol van de schurk moet vertolken, zag er opvallen mager uit en Honsou is voortreffelijk in de rol van de vader-figuur/trainer.

Uiteraard bulkt de film van de clichés en weet je al na een half uur hoe de film zal uitdraaien. Heard wordt op een veel te doorzichte manier opgevoerd als eye-candy (er is zelfs een gehele scène met als doel de boezem van Heard of diverse manieren te fotograferen) en de toeschouwers van de gevechten zien er alles behalve geloofwaardig uit. Maar het ultieme gevecht met de soundtrack van Kayne West/Daft Punk ontgoochelt niet. Never Back Down is een flashy wegwerpfilm, maar bij momenten zeer genietbaar. Ik betwijfel dat deze film een bioscoop release zal krijgen bij ons, maar je weet maar nooit.

Maar laten we vooral niet alle B-horror-prenten afschilderen als Asylum prefab. Er zijn ook nog "commerciële" low budget producties die zichzelfs kunnen en mogen au serieus nemen en …jawel…meerwaarde te bieden hebben. Ik neem het voorbeeld van All the Boys Love Mandy Lane (2006). Misschien een beetje een klungelige titel, maar de trailer laat vermoeden dat we hier te maken hebben met een teen-slasher met brains. Een mooie chick casten in een horror is al sinds het begin van het genre schering en inslag, maar hier is de keuze van Mandy – gespeeld door Amber Heard, allesbehalve een inhoudsloze cutie, prom-queen of al te braaf schoolmeisje. Ze is te benaderen, maar behoudt haar afstand. Sexy en onschuldig. Een sociaal iemand, maar die toch verrassend uit de hoek kan komen voor haar vrienden en het publiek.

Regisseur Jonathan Levine en scenarist Jacob Foreman kennen blijkbaar de conventies en proberen iets nieuws te brengen. De makers zijn in ieder geval jong genoeg om te weten 'hoe angstwekkend de hoge school kan zijn', het verloop van die 'eerste liefdes', 'sex-alcohol-en-drugs', en hoe 'passie kan omkeren in bezitterigheid' en 'frustratie tot moord'. Ook hier in België sloegen de stoppen door van een jongeman op een fuif en deze horror is bij deze ook zeker hyper-relevant – hoewel het uiteraard wel entertainment blijft en dus geen docu over de psychologie van een moordenaar.

Korte inhoud De jonge scholieren, Garth (Anson Mount), Dylan (Adam Powell), Bird (Edwin Hodge) en Emmet (Michael Welch) besluiten om het nette en lieve meisje Mandy Lane (Amber Heard) uit te nodigen voor een groot feest op een afgelegen ranch van Red (Aaron Himelstein), samen met de blonde vamp Chloe (Whitney Able) en de nog niet-ingenomen Marlin (Melissa Price). En dit vooral omdat Mandy Lane is uitgegroeid tot een bloedmooie meid. Maar dan ontdekken de scholieren dat het aantal aanwezigen op het feest op vreemde wijze begint te dalen. Dan blijkt er iets goed mis te zijn met die lieve, leuke en mooie Mandy Lane. Hier heb je de trailer.

De fotografie van de film is vrij indrukwekkend. Het lijkt wel of elk shot van Mandy een glow-effect heeft, een beetje alsof je naar een spotje voor L’Oréal aan het kijken bent en verblind wordt door de duizelingwekkende schoonheid van het moment, maar wanneer de moorden toeslaan brandt de harde zon in de pellicule en krijgt men een harde uitgebrande korrel en uitgebleechte (niet-verzadigde) kleuren die doen denken aan de 70'ties exploitation films. De prent heeft ontegensprekelijk ook wel trekjes van Scream (1996), maar dan zonder de Holyywoood-cast, en ook wel van Prom Night (1980) en zelfs het onvergetelijke TCM (1974). Deze horror heeft bij ons alsnog geen bioscoop release, maar handige Harry’s kunnen de film al verkrijgen via import. All the Boys Love Mandy Lane belooft vernieuwing te scheppen in het reeds versleten genre, met zelfs een tikkeltje retro. Hopelijk voor een keertje nog eens een slimme en volwassen prent in een anders fletse-teenage-slasher-horror-hutsenpot.

*** Amber Heard HQ picture gallery ***

***Related Post***
05/02/2008: All the Boys Love Mandy Lane review