De FilmBlog

Het jaar 2009 was al iets minder katholiek dan 2008, en kregen we al iets meer bloot voorgeschoteld in de bioscoop. Het was niet allemaal even smaakvol of subtiel, maar de billen en borsten kregen carte blanche in heel wat filmprojecten. Spijtig genoeg ging dat poedelnaakt niet altijd gepaard met een goed verhaal en/of sterke personages.

Ik had deze Top 10 Beste Naaktscène willen beginnen met Antichrist (2009), maar bij nader inzien kon je het aanwezige bloot in de film allesbehalve erotisch noemen. Het strookte dus niet echt met de grappige en/of prikkelende aard van het top 10 lijstje. Moet gezegd worden, het blijft een opmerkelijke prestatie van Lars Von Trier om een prent te maken met een naakte Charlotte Gainsbourg, waar je compleet niet opgewonden van raakt.

De komediefilms Van Wilder: Freshman Year (2009), Road Trip: Beer Pong (2009) en American Pie Presents: The Book of Love (2009) vertonen heel wat schaars geklede dames, maar zijn beide zo slecht dat ze de gehele top 10 zouden ontsieren, en bijgevolg werden ze dan ook niet opgenomen. Daarmee heb ik niet gezegd dat alle films die in de Top 10 staan oscar-waardige monumenten zijn (verre van), maar ze zijn op z’n minst nog het bekijken waard.

10. Crossing Over (2009) Wayne Kramer

Om de spits af te bijten beginnen we met Crossing Over (2009), een film met Harrison Ford, Ashley Judd and Ray Liotta. De dame in kwestie die met de borsten bloot in deze top 10 belandt is Alice Eve, die ondermeer te zien was in She's Out of My League (2010). Eve speelt in de film een Australisch moment die een affaire begint met iemand om zo een green card te verzilveren.

9. The Informers (2009) Gregor Jordan

The Informers (2009) is gebaseerd op een uitstekende roman van Bret Easton Ellis. Maar spijtig genoeg weet de regisseur hier geen boeiende film van te maken. Gelukkig is er nog Amber Heard om het boeltje wat levend te houden met wat stoute verleidingstrucjes en een triootje. Wie zei er ook al weer dat men best geen remakes maakt van recente films? Wel voor deze film zou ik er niets op tegen hebben.

8. Spread (2009) David Mackenzie

Spread (2009) is een oppervlakkig melodrama met Ashton Kutcher in de hoofdrol als vrouwenversierder die ons uit de doeken doet hoe hij Demi Moore kon veroveren. In de film is één van zijn trofeeën de blondine Anne Heche die volledig naakt gaat en zich overal laat betasten door deze toy boy. En ze ziet er als cougar verschrikkelijk onweerstaanbaar uit. Wat mij betreft de enige rede om deze rommel alsnog te bekijken.

7. After Life (2009) Agnieszka Wojtowicz-Vosloo

Christina Ricci, moet dringend van agent wisselen want ook After Life (2009) is een zwakke prent, en zo blijft ze die maar opstapelen. De bedoelingen waren goed en de acteurs lijken zich ook wel te smijten in hun rol, maar het gehele zooitje 'komt nooit echt tot leven'. Daarentegen kunnen we met volle teugen genieten van Ricci die (weeral) niet verlegen is om uit de kleren te gaan voor deze toch wel morbide horrorprent. Was de regisseuse iets meer bezig met haar intrige en iets minder met de art house look van de film, dat had dit misschien wel een uitstekende prent kunnen zijn.

6. My Bloody Valentine (2009) Patrick Lussier

My Bloody Valentine (2009) is zo'n zwakke horror dat je halverwege in slaap valt. Mocht je de laatste 20 minuten nog wakker worden zou je waarschijnlijk nog altijd kunnen volgen. Het plot: gemaskerde seriemoordenaar zaait tereur in en rond een mijnschacht. Een compleet overbodige scène met een poedelnaakte Betsy Rue trok er toch wel de aandacht. 100% natuur en volledig naakt loopt deze blondine op hoge hakken in de richting van de moordmachine, en guess what, het hoertje wordt hard aangepakt. Meer formulegericht kan deze My Bloody Valentine niet zijn.

5. Chloe (2009) Atom Egoyan

Egoyan is zo een beetje de Adrian Lyne van Canada en brengt hier met zijn Chloe (2009) een wel heel intieme erotische thriller, met als toetje een stomend onderonsje tussen Julianne Moore en Amanda Seyfried. Toch is deze prent een beetje onder het niveau van wat we van deze filmmaker zouden verwachten en zou dit script misschien beter gediend zijn met een regisseur als Paul Verhoeven, die dringend opnieuw films moet maken in de States (ondertussen al 11 jaar geleden en er zijn nog steeds geen concrete plannen in zicht)

4. Crank: High Voltage (2009) Mark Neveldine & Brian Taylor

In Crank: High Voltage (2009) zit er heel wat naakt, en niet zozeer van super-tramp Bai Ling, maar wel van de trashy blondine Amy Smart, die in verschillende sexy standjes opduikt met pleistertjes op de tepels. En Amy had al wat ervaring met topless acteren met de college-komedie Road Trip (2000). Ook in Mirrors (2008) ging ze uit de kleren, maar spijtig genoeg voor haar ligt niemand er nog wakker van.

3. Friday the 13th (2009) Marcus Nispel

Friday the 13th (2009) mag dan als remake op niet veel trekken (wat verwacht je immers van iemand als Marcus Nispel), maar wat betreft boobies is deze prent een voltreffer. Ik denk tevens dat de naaktscène met Julianna Guill één van de meest gedownloade scènes moet zijn uit 2009. Die volle, natuurlijke voorgevel van de dame heeft meer indruk gemaakt dan de gehele film. Ik kan me trouwens niets anders herinneren uit deze remake.

2. The Disappearance of Alice Creed (2009) J. Blakeson

Is zo één van die uitzonderingen uit de lijst. The Disappearance of Alice Creed (2009) is een geslaagde misdaad thriller. En de dame die uit de kleren gaat is niemand minder dan bondgirl Gemma Arterton. In de film wordt de dame ontvoerd en vastgebonden op een bed. Laat uw fantasie maar de vrije loop.

1. Powder Blue (2009) Timothy Linh Bui

Maar de meest geslaagde en erotische naaktscènes kom je toch tegen in Powder Blue (2009). En het is Jessica Biel die met haar 'eerste blootscène' alle aandacht trekt. Jessica speelt de rol van een stripper die niet alleen een paar uitdagende dans-acts heeft, maar tevens nog eens een bloedhete lapdance scène. En haar troef is uiteraard haar godinnenlichaam. Ze is een wandelende reclame voor de ideale maten van een vrouw in topvorm. Het is genieten, ook al geraak je wat afgeleid en zijn de andere 3 personages in de film precies niet meer zo boeiend. Had het potentieel een soort Crash (2004) te worden, maar daarvoor had de regisseur zijn script beter moeten uitwerken.

***Related Posts***
08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

Wel ja, ook al is Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke een draak van een film, het zal wel bijval kennen bij een bepaald publiek van teenagers, zeker als je weet dat de filmmaakster verantwoordelijk is voor de sterke debuutfilm Thirteen (2003) en de populaire Twilight (2008). Het waren voornamelijk films met jonge, hippe acteurs die hun verliefdheid in bedwang moesten houden. En dit alles omkaderd met een horror-laagje en de teenagers vielen in zweem.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van Solomon (Gary Oldman) die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen. Ondertussen wordt Valerie uitgehuwelijkt aan Henry (Max Irons) terwijl haar hart werd veroverd door Peter (Shiloh Fernandez).

In plaats van vampieren hebben we nu te maken met weerwolven, maar voor de rest zijn er weinig verschillen met de Twilight films. Zelfs de openingsbeelden met het luchtshot boven het woud, doet terugdenken aan Twilight. Van een teleurstelling gesproken. Komt daar nog eens bij dat het dorp waar Valerie/Roodkapje leeft, enorm trekt op het dorp in The Village (2004). Met dit verschil dat er minder acteertalent rondloopt, met uitzondering van Gary Oldman die deze film duidelijk heeft gekozen voor de fun en de cash.

De verdienste van scenarist David Johnson (Orphan, Clash of the Titans 2) is dat hij het sprookje van de gebroeders Grimm nog vrij goed heeft kunnen verwerken in het verhaal (wat geen evidente zaak was) en hij ook een bijzonder efficiënte whodunit heeft kunnen uitwerken. De wolf is niet zomaar een wolf maar wel een weerwolf, en dit maakt de scène met grootmoeder meteen een stuk interessanter. De grootmoeder zal op een gegeven moment veranderen nadat Valerie haar vraagt over haar grote oren, ogen en tanden. Maar dit is dan uiteindelijk maar een nachtmerrie, die ons weer op een mogelijk dwaalspoor zet – ‘en wat als de grootmoeder een weerwolf was?’ Anderzijds is roodkapje geen kind maar wel een adolescente, die misschien wel een relatie heeft met een weerwolf…En de film zit vol van die kleine vondsten die op papier waarschijnlijk heel goed hebben gewerkt. Maar de scenarist heeft anderzijds minder talent in het uitschrijven van dialogen, en de regisseuse had meer interesse in een Twilight dan een Grimm.

De belichting van de Director of Photography Mandy Walker is bijzonder knap, enkel de productie design van Thomas E. Sanders ziet er wat fake uit. Lijkt wel dat alles gedraaid werd in de studio. De muziekscore van Alex Heffes en Brian Reitzell zijn het vermelden waard. En zo ben ik ongeveer aan het einde gekomen van wat goed is in deze prent.

Indien Hardwicke meer energie had gestoken in haar verhaal in plaats van de teenagers en de fanbase van Twilight tevreden te stellen, had Red Riding Hood een bangelijke film kunnen zijn. Nu is het al zo schrikwekkend als een aflevering van Scooby Doo. Ze ondermijnt de horror-elementen met puberale melo-drama waar je noch kop of staart van krijgt. De rode kap is overigens het enige rood wat je te zien krijgt in deze bovennatuurlijke pseudo-horror. Je zit uiteindelijk twee uur lang te staren naar mensen die naar mekaar staren, zonder dat je ook maar een beetje meevoelt met één van al die potentiële weerwolven.

Red Riding Hood is vanaf 24 augustus verkrijgbaar op Blu-ray, DVD en Video-on-Demand. Op de Blu-ray vind je 1,5 uur extra content en een alternatief einde.

***Related Post***
17/11/2010: Roodkapje meets Twilight

Justin Timberlake zagen we dit jaar nog maar net in Friends with Benefits (2011), en hier duikt hij al op in de nieuwe Andrew Niccol film In Time (2011). Niccol heeft een paar jaar gelden één van de beste debuutfilms ooit gemaakt, met name Gattaca (1997), en regisseerde onlangs nog Nicolas Cage in Lord of War (2005). De man is niet alleen een talentvolle regisseur, maar tevens een geniale scenarist (The Terminal, The Truman Show).

Korte inhoud: Welkom in een wereld waar tijd het ultieme betaalmiddel is geworden. Het verouderingsproces stopt op de leeftijd van 25 jaar, maar er zit een addertje onder het gras: je bent genetisch gemanipuleerd om nog één jaar te leven, tenzij je je nakende dood kan afkopen. De rijken “verdienen” tientallen jaren per keer (en blijven 25 jaar), waardoor ze nagenoeg onsterfelijk worden, terwijl de rest genoeg uren bij elkaar smeekt, leent of steelt om de dag door te komen. Wanneer een jonge man (Justin Timberlake) in het bezit komt van een fortuin aan tijd, wordt hij valselijk beschuldigd van moord. Hij wordt gedwongen op de vlucht te slaan met een mooie gijzelaar (Amanda Seyfried). De liefde van het duo, dat van minuut tot minuut leeft, wordt een sterk wapen in hun oorlog tegen het systeem.

De film heeft een solide cast, ook al zit Justin Timberlake niet bij mijn Top 20 van favoriete acteurs en de krankzinnige plot spreekt me vreemd genoeg wel aan. Het is het soort verhaal die erop of eronder kan zijn. Denk maar aan The Happening (2008) die op zich wel een leuk concept had voor een film, maar de uitwerking was lachwekkend slecht. Gelukkig heeft regisseur Niccol wel een betere reputatie. Enkel spijtig dat de 4 minuten lange trailer zoveel onthult van het verhaal. Het is alsof je de gehele film voorgeschoteld krijgt. Jullie zijn dus bij deze gewaarschuwd.

Olivia Wilde is dan weer te zien in allerhande science-fiction films de laatste jaren (Tron, Cowboys & Aliens), en ik kan dit alleen maar toejuichen. Vreemd genoeg zou ze de moeder spelen van Justin, die in het echte leven wel 3 jaar ouder is dan Olivia. Daarnaast zien we Cillian Murphy als de villain, naaste een karrenvracht van jonge acteurs en actrices. Tja, nu hebben ze een excuus om allemaal jonge acteurs te casten (Alex Pettyfer, Johnny Galecki, Matt Bomer, Elena Satine, Vincent Kartheiser, Yaya DaCosta, Bella Heathcote, Rachel Roberts, Jessica Parker Kennedy), gezien dit ook deel uitmaakt van het concept is van de film.

Het wordt zeker wel een leuke film en ook de James Bond referenties in de trailer laten vermoeden dat de regisseur niet meteen interesse heeft in moralistisch gepalaver, maar eerder een leuke science-fiction thriller wil maken. En het zou me niet verbazen dat deze prent misschien wel eens in mijn Top 10 van Beste films van 2011 zal belanden. De toekomst zal het uitwijzen, meer bepaald op 30 november 2011.

Met al het cgi-geweld die op ons komt afgestormd uit Hollywood, zouden we vergeten dat er nog steeds regisseurs zijn die resoluut kiezen voor hun personages boven het visuele aspect. Alexander Payne is zo’n regisseur die ruimte geeft aan zijn acteurs om hun personages, met al hun inherente complexen, beter te kunnen belichten.

Dat was al het geval in Sideways (2004) en About Schmidt (2002), en dit zal ook het geval zijn in The Descendants (2011), een film gebaseerd op de roman van Kaui Hart Hemmings.

Korte inhoud: Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 (Amara Miller) en 17 jaar (Shailene Woodley) oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit het apparatuur te halen dat zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

Ik heb de film nog niet gezien, maar na het lezen van de korte inhoud en het zien van de trailer moest ik meteen denken aan The Boys Are Back (2009) van Scott Hicks met Clive Owen. In plaats van jongens hebben we hier te maken met meisjes en de vrouw sterft niet maar belandt in een coma. Toch is het wel goed om eens George Clooney te zien in de rol van een alleenstaande vader. Daarnaast is Payne toch een compleet andere regisseur dan Scott Hicks.

En zoals we al een beetje gewoon zijn van Alexander Payne, komt hij weer af met een bizarre casting. Zo is er een rol weggelegd voor Scream acteur Matthew Lillard, alsook voor Beau Bridges, de broer van Jeff. Ook Jackie Brown acteur Robert Forster en Judy Greer zijn van de partij. De iets meer populaire actrice Amanda Seyfried had geauditioneerd voor de rol van de oudste dochter, maar Payne koos uiteindelijk voor de nog onbekende Shailene Woodley.

Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar waarschijnlijk ergens eind 2011.

Het is geen getrouwe verfilming van 'Roodkapje', het sprookje van de gebroeders Grimm. Het heeft er eigenlijk weinig mee te maken, met dit verschil dat de hoofdactrice een rode cape draagt en te doen heeft met een wolf, in dit geval zelfs een weerwolf. De trailer van Red Riding Hood (2011) van Catherine Hardwicke pakt uit met ‘from the director of Twilight (2008)’, alsof dit eigenlijk wel een referentie is. Anderzijds is het wel duidelijk wat de bedoeling is. Halfbakken romantiek brengen voor een zwijmelende tienermeisjepubliek die hier binnen de kortste keren weer een hype van zal maken en de box-office zal doen rinkelen.

Korte inhoud: Tijdens de middeleeuwen wordt een klein dorpje geterroriseerd door een weerwolf. Omdat niemand moedig genoeg is om er wat aan te doen besluit het jonge meisje Valerie (Amanda Seyfried) erop uit te gaan in het donkere bos om hulp te vinden van iemand die ervaring heeft met het bestrijden van dit angstaanjagende wezen.

Ik behoor zelf niet tot het doelpubliek voor dit soort vehikels. Nochtans ben ik verzot op het genre, maar deze lijkt me iets te fake en plakkerig. Zelfs een Shyamalan wist met zijn The Village (2004) nog meer sfeer te maken. Bij het bekijken van de beelden besef je ook het genie van een Tim Burton, wiens beelden een grotere impact hebben (cf. Sleepy Hallow). Hier lijkt het een beetje op een opgesmukte tv-film met karakters die net oud genoeg zijn om een biertje te drinken. De veteraan Gary Oldman en actrice Virginia Madsen moeten het gehele zooitje iets meer maturiteit geven. Verder zien we nog acteurs Lukas Haas, Billy Burke, Michael Shanks en Shiloh Fernandez.

Het positieve aan dit project is dat David Johnson de scenarist van dienst is. Hij heeft eerder indruk gemaakt met zijn geslaagde horror-script Orphan (2009). Het is enkel spijtig dat hij er een teenage flick moest van maken in plaats van een "grimmig" sprookje zoals het oorspronkelijk bedoelt was, en eigenlijk zelfs in herhaling moet vallen met wat we in Twilight hebben gezien: een foute en verboden relatie tussen Kristen Stewart en Robert Pattinson. We horen het al in de trailer: -"I am wrong for you" -"I don’t care". Dit is hetzelfde verhaal met een andere verpakking.

Als jullie een schrikwekkende horrorfilm verwachten met een bloeddorstige weerwolf, zijn jullie eraan voor de moeite. Red Riding Hood is een formule film bestemd voor de ontregelde meisjesharten, hunkerend naar die getormenteerde anti-prins op zijn zwarte paard. Het moet allemaal nog verteerbaar en plezant blijven. Weinig bloed en gore-toestanden, maar veel dappere en fotogenieke jonge mensen die net van de kapper komen, iets wat in de middeleeuwen geen evidente zaak is. Ze zien er tevens allemaal zo Calvin Klein achtig uit, dat geen van de acteurs ook geloofwaardig overkomt. Als jullie op zoek zijn naar een hartstochtelijk en passioneel verhaal, zijn jullie er ook aan voor de moeite. We hebben hier te maken met een soort high school romance van het niveau Twilight: halfbakken en oppervlakkig met Florence Nightingale trekjes. Maar wat kan het de makers schelen. Deze film zal, zoals ik al had gezegd, geld in het laatje brengen. De rest zijn discussies in de marge.

Binnenkort komt er een remake in de bioscoop van de Franse thriller Nathalie (2003), een prent waarin Emmanuelle Béart te zien was als een Parijs hoertje die op vraag van een oudere vrouw moet uitzoeken of haar man een trouw iemand is. Chloe (2009) is de nieuwe film van de Canadese cineast Atom Egoyan en de rol van de verleidster wordt gespeeld door Amanda Seyfried.

Korte inhoud: Catherine (Julianne Moore) verdenkt haar man David (Liam Neeson) ervan dat hij een affaire heeft. Hierdoor neemt de vrouw contact op met Chloe (Amanda Seyfried), een prostituee die betaald wordt om hem te verleiden. De vrouw hoopt zo zekerheid te krijgen achter haar vermoedens, maar vanaf dat moment begint haar leven alleen maar complexer te worden en brengt ze zelfs haar eigen familie in gevaar.

Het verhaal is van de hand van actrice/regisseuse Anne Fontaine, die vorig jaar Coco avant Chanel (2009) maakte met Amélie Poulain-actrice Audrey Tautou in de hoofdrol. En bij het bekijken van de eerste beelden denk ik dat de remake dicht bij het origineel is gebleven – wat eigenlijk een spijtige zaak is want het origineel wat eigenlijk nogal een beetje aan de simplistische kant en uiteindelijk maar een soort B-film is.

Maar we zullen zien wat regisseur Egoyan ervan bakt. Egoyan zie ikzelf een beetje als de meer ingetogen versie van Adrian Lyne, die spijtig genoeg al 6 jaar lang verdwenen is van het filmtoneel en Paul Verhoeven. Er zijn bitter weinig regisseur die echt overweg kunnen met erotische thrillers, maar Egoyan weet wel van aanpakken en is verzot op alles wat naar fetishismen ruikt. De fotografie is altijd enorm sfeervol, wat dan weer de verdienste is van zijn trouwe Director of Photography Paul Sarossy. Enkel op vlak van acteurs-regie laat de man af en toe steken vallen en komt de emotie maar half over.

Interessant om weten is dat acteur Liam Neeson tijdens het draaien van deze film zijn vrouw verloor ten gevolge van een hersenletsel tijdens een ski-ongeval. Neeson onderbrak de opnames maar kwam daarna terug om de film af te werken. Of zijn acteerprestatie hieronder zal lijden valt nog te bezien, maar het moet geen eenvoudige zaak zijn voor hem.

*** Amanda Seyfried picture gallery ***

*** Chloe trailer ***

Binnenkort zullen we Megan Fox aan het werk zien in Jennifer’s Body (2009), een film waar alle verwachten laag bij de grond liggen gezien de film wordt geregisseerd door Karyn Kusama (Girlfight). Kusama regisseerde 4 jaar geleden Aeon Flux (2005), een draak van een film die tevens een grote financiële ramp betekende voor de producenten. Maar de regisseuse volhard in de boosheid en na een paar sabbatjaartjes komt ze terug met een nieuwe sexy heldin. Het ziet er allemaal veelbelovend uit, maar Aeon was dat ook. Het wordt dus afwachten of deze 41-jarige cineaste haar ultieme girlpower film kan maken.

Korte inhoud: Een cheerleader (Megan Fox) leidt een vrolijk en onbezorgd leventje. Totdat een demon bezit van haar neemt. Haar bezetenheid verandert de tiener in een vleesetend monster. Niemand is meer veilig in haar aanwezigheid. Intussen moet haar beste vriendin (Amanda Seyfried) er voor zorgen dat haar bezetenheid beteugeld wordt. Bovendien hoopt ze informatie te vinden bij een satanische rockband die haar demonische gedrag heeft voorspeld in één van hun rocksongs.

De regisseuse zal het in ieder geval moeten hebben van haar acteurs en haar manier van vertellen, want inhoudelijk is het Mean Girls goes cannibal-plot al even interessant als de eerste beste Studio 100 film. Maar Kusama heeft wel een grote troef in handen. Niemand minder dan Diablo Cody (beloftevolle scenariste van Juno) heeft het scenario geschreven, en dit kan er in ieder geval voor zorgen dat de film iets slimmer is dan wat je zou verwachten na het lezen van de korte inhoud. Ik denk dus niet dat we ons moeten verwachten aan een verstand-op-nul kannibaal slasher, maar eerder een (misschien) meer intimistische prent over meisjes met eetstoornissen. Je weet maar nooit. Hopelijk wordt het dan ook meer een Diablo Cody film dan een Karyn Kusama miskraam. De toekomst zal et uitwijzen.

Cody zei over de film het volgende: "I grew up with horror movies, especially those classic '80s horror movies with teenagers in peril, adults who don't listen, women who are either incredibly heroic or incredibly sexy or both. You'll notice that the last person standing in a horror movie is typically female, which is an interesting part of the genre. I didn't want to write a modern horror movie. I wanted to write a classic horror movie. I wanted the whole vibe to be 1983, and I think we pulled that off." Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat Cody enorm betrokken was met de productie en dat kan enkel maar de film ten goede komen.

Is Megan Fox dan geen troef? Volgens mij niet, maar het zal toch wel een bepaald ‘mannelijk’ publiek naar de bioscoop trekken. Maar Charlize Theron in strak latex pakje had in ieder geval niet het gewenste effect. Komt daar nog bij dat Theron een veel betere actrice is dat Megan Fox. Die ene poster met de rode lippen doet in ieder geval enorm denken aan de generiek van True Blood, een serie die zeker zijn plaats heeft in mijn Top 20 TV-Series. Jennifer’s Body komt bij ons uit op 21 oktober 2009.

Update 22/09/2009: Het is dus 'eronder' geworden. Blijkbaar heeft de magie van Diablo Cody niet gewerkt want de film is nu al een flop. De prent haalde na één week slechts 7 miljoen dollar en dat is véél te weinig, ook al heeft de film maar 16 miljoen dollar gekost, een bedrag die de film nooit zal kunnen terugverdienen tijdens zijn bioscoop-release in de States. Dit is in ieder geval een streep door de rekening van Megan Fox, alsook van de regisseuse Karyn Kusama, die de zoveelste flop op haar palmares mag zetten.

Dat Zack Snyder (Watchmen, 300) zich geen zorgen hoeft te maken om begeerlijke acteurs aan te trekken voor zijn visuele films is duidelijk. De man heeft momenteel maar liefst 7 films op stapel liggen en het zijn stuk voor stuk potentiële blockbusters (Cobalt 60, Heavy Metal, The Illustrated Man, The Last Photograph, 300 sequel, Guardians of Ga’Hoole). En na Watchmen (2009) ligt ook Sucker Punch (2011) op tafel, een soort Alice in Wonderland met machinegewerern. En voor deze prent heeft de cineast 4 aanstekelijke dames aangesproken: Amanda Seyfried, Vanessa Hudgens, Abbie Cornish en Evan Rachel Wood. De mensen van MovieWeb schrijven het volgende:

Seyfried would play the lead role of Babydoll, a woman institutionalized by her stepfather who wants her lobotomized in five days. While there she begins to visualize a fantasy world that she escapes into, a world where she begins to plan her escape, needing to steal five things in five days.

Hudgens, Cornish and Wood would all play fellow inmates who escape into the world with Babydoll. Hudgens would portray Blondie, Cornish would play Sweet Pea and Wood would be Rocket, if all the deals are met.

Het heeft er alle schijn van dat ook Snyder de weg heeft gevonden van de Bitch Slap-achtige exploitation film, na Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Dit genre film is op het lijf geschreven van de cineast en ik denk wel dat het een leuk visueel spektakel kan worden. Wat denken jullie?

***Related Posts***
18/01/2009: Warner gaat door de knieën in Watchmen proces
19/03/2008: Heavy Metal op komst
29/03/2007: Army of Dead sequel
11/03/2007: 300 niet zomaar vorm boven inhoud
20/07/2006: Day of the Dead remake

Telkens ik de videotheek binnenstapte zag ik de kaft staan van Nine Lives (2005) van de Colombiaan Rodrigo Garcia, maar geen haar die er aan dacht de film te huren. Ik had het zowat gehad met al die moraliserende films waar totaal verschillende levensverhalen plots allemaal dezelfde boodschap verkondigen (Babel, Magnolia, Love Actually, Crash, Amores Perros, …). Ik moet ook toegeven dat ik nog niet bekomen was van die andere Nine Lives (2002) met Paris Hilton. Maar gezien ik zowat alle films had gezien, gaf ik deze prent dan toch een kans. Groot was mijn verbazing toen ik een aangrijpend verhaal aantrof met een waaier aan knappe vertolkingen.

Korte inhoud: Nine Lives is geen film over katten maar wel een meeslepende vertelling over de kwellingen en teleurstellingen van het leven. Het vertelt de ervaringen van negen moedige vrouwen die ieder op hun eigen manier hun moeilijkheden trotseren. Hoewel de tegenslagen totaal verschillend van aard zijn, zijn de vrouwen toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sandra (Elpidia Carillo) is een labiele jonge moeder die in de gevangenis is beland. Wanneer haar dochter op bezoek komt en de telefoon waardoor ze met elkaar moeten spreken het niet doet, slaat ze helemaal door. De hoogzwangere Diana (Robin Wright Penn) komt in de supermarkt haar ex tegen die met haar begint te flirten. De gekwetste Holly (Lisa Gay Hamilton) zoekt de confrontatie met haar vader, die haar jarenlang heeft misbruikt. Sonia (Holly Hunter) dacht een gezellig avondje met vrienden te beleven maar komt er terstond achter dat haar relatie op de klippen loopt. Tiener Samantha (Amanda Seyfried) wordt als speelbal gebruikt door haar gestresste moeder en haar invalide vader. Lorna (Amy Brenneman) wordt tijdens de begrafenis van haar ex-mans nieuwe echtgenote geconfronteerd met zijn nog altijd brandende verlangens voor haar. Ruth (Sissy Spacek) ontvlucht haar doodgebloede huwelijk door met een andere man af te spreken in een motel. De ernstig zieke Camille (Kathy Baker) wordt geconfronteerd met haar feit dat haar borst zal worden afgezet. En tenslotte is er nog de tragische Maggie (Glenn Close), die een bezoek brengt aan het graf van een dierbare.

Het verschil met vele andere films is dat alle levensverhalen in Nine Lives duidelijk worden onderscheiden van de elkaar. Elk hoofdstuk wordt verteld in een tijdspanne van 12 minuten, en alles is in real-time in één steadycam-shot. Karakters die in het ene hoofdstuk de hoofdrol spelen komen soms in een kleinere rol terug in een ander portret. Best wel een knap staaltje cinematografie.

Rodrigo García, de zoon van schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez, is niet aan zijn eerste mozaïekfilm toe. Hij maakte zijn regiedebuut met de film Things You Can Tell Just by Looking at Her (2000) en kwam later op de proppen met Ten Tiny Love Stories (2001). Vele actrices uit Nine Lives, onder wie Glenn Close, Kathy Baker, Amy Brenneman en Holly Hunter, werkten al eerder samen met García en omdat hij vrouwen respecteert, geeft hij vrouwen ook een prominente plek in zijn oeuvre. Maar dat wil in geen geval zeggen dat de films enkel bestemd zouden zijn voor 'vrouwen'. Echte actrices aan het werk zien blijft een verrijking van het filmgenot, en de verhaaltjes zijn intens genoeg om de spanning te houden.

Maar als je 9 kortfilms na elkaar ziet, zullen er altijd wel een paar uitsteken en een aantal films waar je niet ondersteboven van bent. En dat is hier ook wel het geval. Niet alle verhaaltjes zijn even sterk en sommige zijn zelfs ietwat overdreven in vergelijking met het realisme waar de regisseur mee wil uitpakken in de andere hoofdstukken. En gezien de korte tijd kan je ook moeilijk meeleven met de personages. Net als je denkt dat je één van de vrouwen een beetje beter leert kennen, is de scène afgelopen en treedt alweer een nieuw hoofdpersonage voor het voetlicht. Vaak worden de fragmenten ook nog eens afgebroken op momenten dat er iets treffend staat te gebeuren. Hoe het vervolgens afloopt moet je dus maar zelf weten te fantaseren. Het is hoe dan ook een experimenteel concept, en dit onconventionele karakter zorgt altijd voor verrassingen.

Hate It or Love It, het kan twee kanten uit. Het camera- en acteerwerk zijn van een hoog niveau, en je wordt naargelang het verhaal geschokt of ontroerd. Aan het einde zullen sommigen niet veel verder zijn dan bij aanvang van de film, maar er zit wel degelijk een boodschap in. Het verschil is dat het er niet is ingepompt zoals bij vele Amerikaanse films. Het is vluchtig en je bent vrij om het op te snuiven of niet. En dat is de kracht van deze episodische film die op film- en dramascholen zou moeten vertoond worden als voorbeeld van hoe je een aangrijpende scène in elkaar moet steken. Ik zou zeggen; geef deze Nine Lives zeker een kansje. Ik wacht anderzijds tot de regisseur eens een langspeelfilm maakt rond één van die boeiende personages.