De FilmBlog

In de trailer van Prince of Persia: The Sands of Time (2010) zitten zowel positieve als minder positieve zaken. Maar laten we misschien beginnen met het meest evidente, Jake Gyllenhaal ziet er geweldig uit als de incarnatie van de prins. Hij is de perfecte cast en ik zou geen andere acteur voor de geest kunnen halen die een betere uitstraling had kunnen brengen. Van 'vertolking' kan ik nog niet spreken gezien ik de film nog moet zien, maar de reputatie van de acteur kennende zal dit wel meevallen. Voor de rest steken een aantal indrukwekkende beelden in de trailer, maar … ik heb toch zwaar mijn twijfels of deze film de hoge verwachtingen zal inlossen. Het overtollig gebruik van cgi laat vermoeden dat we de The Mummy-toer opgaan, en dat belooft weinig goeds.

Korte inhoud: Perzië, de Middeleeuwen. Een kwade grootmachtvizier ziet zijn dood nader aankomen. De laatste tijd spelen zich geruchten rond over een goddelijke talisman, genaamd 'The Sands of Time', die in het bezit zou zijn van Dastan (Jake Gyllenhaal), de prins van Perzië. Met deze talisman zou men de mogelijkheid hebben om de beweging der tijden te kunnen aanpassen naar eigen wil. Dit komt goed uit voor de grootmachtvizier. Na een heftige oorlog lukt het de grootmachtvizier uiteindelijk de talisman te bemachtigen door prins Dastan op een dwaalspoor te zetten en er met de goddelijke talisman vandoor te gaan. Maar door onoplettendheid van de vizier, lukt het de prins om toch op het laatste moment mee te reizen naar het verleden. Daar aangekomen, lijkt het erop dat er iets behoorlijk is fout gegaan. De bevolking van het koninkrijk van Perzië is namelijk veranderd in demonen. De prins kent maar één manier om dit ongedaan te maken. De talisman bemachtigen en terugbrengen naar de locatie waarin het thuishoort. Dit allemaal lijkt onmogelijk, totdat hij hulp krijgt vanuit een onverwachte hoek...

De film werd vreemd genoeg geregisseerd door Mike Newell (Four Weddings and a Funeral, Harry Potter IV) en geproduceerd door blockbustergoeroe Jerry Bruckheimer (Bad Boys, Pirates of the Caribbean). Prince of Persia: The Sands of Time is gebaseerd op het gelijknamige computerspel. De prins, hoewel in de game naamloos, heeft in de film de naam Dasta gekregen. Samen met Tamina (Gemma Arterton), moet Dastan voorkomen dat een ellendige edelman Sheik Amar (Alfred Molina) de wereld zal vernietigen met de Sands of Time.

Of dit de eerste goede game-adaptatie zal worden valt nog te bezien. De keuze van bondgirl Gemma Arterton is niet bepaald de beste keuze als vrouwelijke hoofdrol. Haar Brits accent brengt je meteen uit de sfeer van het Midden-Oosten, en doet ook al weer denken aan dat vreselijke accent van Rachel Weisz in de Mummy films. De trailer is ook een samenraapsel van actie-sequenties, maar waar zit het verhaal?! Waar zit het conflict of de intrige? Wie zijn die personages, wat zijn hun motieven? Is er echt niets anders dan de eentonigheid van de strijd om de macht? Wie heeft nu interesse om 90 minuten lang te staren naar cgi en de smoel van Ben Kingsley die in de laatste jaren in iets teveel rotzooi heeft gespeeld. Al wat ik momenteel smaak is 'droog zand'. Maar het zou natuurlijk kunnen dat de monteur van de trailer de film niet heeft begrepen en er een zooitje van heeft gemaakt. Ik hoop het in ieder geval.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
03/08/2008: Prince of Persia uitgesteld tot 2010
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Het is een waarheid als een koe dat game-adaptaties in het algemeen zuigen als geen ander. Voorbeelden van geflopte adaptaties zijn er anders genoeg. Maar als er nu één adaptatie was waar de verwachtingen hoog waren gespannen, dat zou het toch de Prince of Persia: The Sands of Time (2010) moeten zijn van Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco) in een productie van Jerry Bruckheimer. Oorspronkelijk had de film in 2009 moeten uitkomen, maar om één of andere redenen is de productie van de film verschoven naar 2010, weg van de nieuwe Transformer sequel, maar in het vaarwater van Thor (2010) en Shrek Goes Fourth (2010).

De opnames zouden van start moeten gaan op dit ogenblik in Marokko. De korte inhoud van Prince of Persia stond op Slashfilm.

Prince of Persia is an action adventure video game which follows an adventurous prince who teams up with a rival princess to stop an angry ruler from unleashing a sandstorm that could destroy the world. Dastan (Jake Gyllenhaal) must join forces with Tamina (Gemma Arterton), a feisty and exotic princess, to prevent a villainous nobleman from possessing the Sands of Time, a gift from the gods that can reverse time. Alfred Molina and Ben Kingsley co-star.

Dat ze meer tijd willen nemen om een betere film te maken kan ik enkel maar toejuichen. Dit zou achteraf wel eens kunnen inslaan als een bom. Voor de mensen die het game kennen zullen wel weten hoe prachtig de Perzische locaties waren. Ik kan haast wachten op die eerste trailer.

***Related Posts***
24/04/2010: Gemme Arterton niet sexy genoeg voor Prince of Persia
22/05/2008: Jake Gyllenhaal is Prince of Persia
14/03/2006: Prince of Persia verfilmd

Wanneer Richard Gere via zijn neusvleugels een lachje blaast, krijg ik meteen het gevoel dat de acteur – die trouwens om de maand de plastische chirurg een bezoekje brengt, oa. voor zijn neus – opnieuw op automatische-piloot speelt. Als er al een acteur bestaat bij wie je de verschillende vertolkingen gemakkelijk kan uitwisselen met elkaar, dan is hij dat wel.

Maar met The Hoax (2006) ruilt hij zijn gigolo-pakje in voor de rol van Clifford, een obsessieve charlatan die zijn eigen verzinsels voor waarheid aanneemt. En ik moet bekennen, dit zou wel eens zijn beste rol kunnen zijn sinds…ooit. En dit mirakel heeft uiteraard ook wel zijn oorsprong in de meesterlijke acteursregie van de Zweed Lasse Hallström (What's Eating Gilbert Grape, The Cider House Rules) en het niet onaardige script van William Wheeler. De film begint als een soort Catch Me If You Can (2002) komedie, maar wordt na verloop van tijd steeds grimmiger. Je wordt geleidelijk aan meegesleurd in de schemerzone tussen realiteit en illusie, waarheid en leugen.

Korte inhoud: Het waargebeurde verhaal van Clifford Irving (Richard Gere). Clifford is de wanhoop nabij als hij maar geen succesvol boek kan afleveren. Ten einde raad overtuigt hij zijn uitgever ervan, en later ook zichzelf, dat hij is verkozen om de officiële biografie over Howard Hughes te schrijven. Wat begint als een uitweg voor de schrijver, die op het randje van de vergetelheid staat, eindigt in een schandaal dat uiteindelijk zelfs reikt tot aan het Witte Huis. Overmand door hebzucht en een vurig verlangen naar succes, weet Clifford de wereld te overtuigen, maar verliest stilaan meer dan hem lief is.

The Hoax heeft inhoudelijk veel weg van The Talented Mr. Ripley (1999) waar het personage verklaart: "It's better to be a fake somebody than a real nobody." En hoever kan je daarin gaan blijft de existentiële vraag. Clifford kan het succes voelen en wil duidelijk meer. Op een gegeven moment in de film wordt hij zelfs één met Howard Huges. Hij imiteert zijn stem en maakt fake interviews op band. Op een bepaald moment kan/wil hij zelfs niet meer terug, uit vrees alles te verliezen.

We komen maar sporadisch iets te weten van Howard Hughes, die door de Amerikanen een beetje wordt gezien als de incarnatie van 'the American dream' en waaraan al heel wat verfilmingen zijn gewijd, zoals Martin Scorsese's The Aviator (2004). Lasse kiest ervoor om Clifford niet te laten overschaduwen door de excentrieke Hughes, die het toonbeeld is van onze verwrongen, egoïstische maatschappij die hunkert naar mannen met geld en macht. En gezien Clifford geen van beide heeft, zal hij er alles aan doen om dat plaatje te veranderen. En in wezen steekt Clifford hem zelfs naar de troon, of toch voor heel even. Clifford geeft een speech voor honderden mensen met achter hem de cover van zijn nieuwe boek, Howard Huges die met gehaaide blik naar de auteur kijkt: "Jij krijg ik nog wel."

Naast Richard Gere zien we ook een uitstekende vertolking van Alfred Molina, die een duidelijke contrasterende tegenspel biedt met heel wat spanningsvelden en dolgeestige momenten. De spanning tussen deze twee hoofdfiguren is een belangrijk element in het verhaal, dat eigenlijk nooit aan kracht inboet. Het is niet de beste film van het jaar, maar is een film die me hoe dan ook toch zal bijblijven. Al was het maar voor de vertolkingen, het bizarre en dolkomische verhaal. Lasse blijft bescheiden op de achtergrond, maar weet desondanks toch goed de spanning te onderhouden, zodat je je geen minuut verveelt. Een mooie 70’ties prent die ik zeker kan aanraden.

Ron Howard heeft de kritieken in de pers op zijn 125 miljoen dollar kostende rolprent The Da Vinci Code (2006) willen relativeren. Hij beklemtoonde dat het om ontspanning gaat en "niet om een theologisch werk. "Ik heb geen enkele kritiek gelezen. Misschien staan er in andere kritieken andere, meer positieve adjectieven", zei de filmmaker op een persconferentie.

"Het is een ontspannende film, een product van de commerciële industrie. Hij zal niet het standpunt van een individu omtrent zijn spiritueel erfgoed veranderen", zei hoofdacteur Tom Hanks. Hanks vertolkt de rol van professor Langdon die in een queeste naar de Heilige Graal wordt gegooid.

Wel, ik had zelf geen probleem met de controversiële inhoud, maar wat een langdradig en saai gedoe! De verfilming van het populaire, niet al te slimme pulpromannetje van Dan Brown ziet er zelfs een tikkeltje amateuristisch uit, en dat met een budget van 120 miljoen dollar, een topcast en een bekwaam Hollywood regisseur. Het zal je maar overkomen. Ik wil hier niet in het cliché vallen dat 'een boek altijd beter is dan de film', maar in dit geval is het echt wel zo. Je vindt in de verfilming niets meer terug van de fun die je had kunnen hebben bij het lezen van het boek. Maar misschien het grootste knelpunt is dat Ron Howard te trouw is geweest aan het boek. Ook al heb je te maken met een roman van de kwaliteit van Umberto Eco of Tolkien, ben ik van mening dat een regisseur MOET bewerken. Ron dacht dat hij kon teren op het succes van de bestseller door zo dicht mogelijk bij de source material te blijven. Fout ! Bepaalde scènes zijn dramatisch heel zwak en mijn oren werden van mijn kop gezaagd met veel te lange verklaringen, analyses en speculaties over codes, symbolen, geheime ordes, christelijke historie en verborgen boodschappen in kunstwerken. De acteurs lopen van de ene aanwijzing naar de andere, en na een uur heb je zoiets van "I couldn’t care less", en het erge was dat er nog anderhalf uur te gaan was. Toen ik de film zag begon ik mezelf af te vragen of de studio ooit 120 miljoen op tafel zou hebben gelegd voor DIT scenario indien het boek niet zou hebben bestaan. Volgens mij had de film zelfs nooit een 'groen licht' van de studio verkregen.

De actiesequenties in de film zijn ook schaars en als die er al zijn, werken ze niet. Dit had een thriller moeten zijn, maar het enige thriller-moment die je in de film vindt is wanneer iemand een vuurwapen richt op iemand anders. Er zit bijvoorbeeld ook een scène in de film waar een monnik in twee tellen Langdon kan uitschakelen, maar nadien wordt deze zelfde monnik uitgeschakeld in twee tellen door een oude kreupele man. Dit was allemaal al even logisch als het plot die ons wou doen geloven dat het grootste geheim zou worden beschermd achter raadseltjes die een kleuter had weten op te lossen. Neen, in The Da Vinci Code komt er niet veel intelligente code-breaking aan de pas.

Het enige wat boeit in deze film zijn de controversiële standpunten en visies, maar voor de mensen die het boek hebben gelezen is deze film absoluut geen meerwaarde. Integendeel. Ik wil hier niet spoilen over die controversiële inhoud – dat heeft het Vaticaan voor ons al genoeg gedaan – maar het is ironisch dat het filmische boek zo weinig dramatisch is op het witte doek. In de roman is alles onderverdeeld in korte maar krachtige scènes. De scenaristen hebben er zich dus vrij gemakkelijk vanaf gemaakt door iets te letterlijk het boek te volgen al was het een soort "draaiboek". Het resultaat is nogal onbevredigend, om niet te zeggen vervelend en irritant.

Dit is een Hollywood prent, dus zitten er uiteraard een aantal adembenemende scenes in, waaronder een aantal virtuele shots waarbij de camera doorheen een piramide travelt, of knappe 8mm flash-backs. Ik ga ook niet verbergen dat ik eigenlijk meer geïntrigeerd was door de flash-backs, die in essentie niets van doen hadden met de film, dan door de scènes uit het heden. Deze scènes van de vroegere christenen, de tempeliers, de inquisitie en de ketterverbranding waren dramatisch en visueel heel knap, maar tezelfdertijd vrij zinloos. Maar wanneer we terug in het heden stapten, had ik net gevoel opnieuw in handen te zijn van een te weinig ambitieuze regisseur die op safe wou spelen en iets teveel hoopte op het intellectueel lage niveau van de fans. Op een bepaald moment gaat Ron Howard ons zelfs uitleggen met een flash back hoe Langdon en Neveu zijn ontsnapt uit een vliegtuig en in een auto zijn gestapt, alsof het publiek te dom zou zijn om de ontbrekende frames aan te vullen. Ronduit beschamend.

Als je met een dergelijke top-cast kan werken zoals deze, Tom Hanks, Ian McKellen, Alfred Molina en Paul Bettany, dan zou je in principe niet mogen falen. Maar quasi alle dialoog-scènes in de film laten ons koud en krijg je de indruk dat de acteurs hier verkeerd zijn gecast. De film begint al met een scène met Sophie Neveu (Audrey Tautou) die Langdon (Hanks) wil waarschuwen dat Bezu Fache (Jean Reno), de agent van dienst, hem wil beschuldigen van de moord op Saunière (Jean-Pierre Marielle). En reeds vanaf dit eerste gesprek raken we de interesse kwijt in de personages. Velen zullen dan in de komende dagen waarschijnlijk de steen willen werpen op Audrey Tautou, die bij momenten vreselijk stond te acteren. Voor mij ligt de fout bij Ron Howard, die iets te weinig met zijn acteurs had gewerkt of zijn casting iets te overhaast had willen doen. Audrey is een fantastische actrice (kijk maar naar Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain of Dirty Pretty Things), maar heeft in deze film echt moeite met haar Engels. En daar wringt voor een groot stuk het schoentje, en niet enkel voor haar maar ook voor een pak andere Franse acteurs. Een acteur die in een taal moeten acteren die niet de zijne is, levert vaak een zwakke acteerprestatie op. Fransen zijn zowiezo al niet zo handig met de Engelse taal, en Audrey werd gezet tegenover de beste acteurs die we kennen. Het contrast was uiteraard veel te groot.

Maar ook de acteursregie was bij momenten vrij zinloos en weinig efficiënt. Talking heads in een film van Quentin Tarantino werken omwille van die vaak knettergekke dialogen die heel veel vertellen over de personages. Hier moesten de acteurs uitleggen en nog eens uitleggen, en hadden ze verder niet veel anders te doen. Ron Howard heeft nooit gedacht om de chemie tussen Hanks en Audrey op te zoeken, met als gevolg dat ze twee onbekenden blijven voor elkaar gedurende de ganse film. En dit is, voor wie het werk van Ron Howard kent, zeer ongewoon. Er zit geen menselijkheid in hun vertolking. Er is nauwelijks een moment te bespeuren van vermoeidheid na hun lange zoektocht of zeggen nauwelijks iets wat niet relevant is tot het basis-plot. En dit is dan weer een beetje de schuld van de wisselvallige Oscar-winnende scenarist Akiva Goldsman, die zowel in staat is van het beste (Cinderelle Man) als van het afschuwelijk slechte (Batman Forever, A Time to Kill, Batman & Robin, Lost in Space). Het scenario is zo geladen met plot-informatie dat er geen plaats meer is voor menselijke emoties of stilistische escapades.

Ian McKellen is het beste wat de film te bieden heeft. Hij heeft de meest fascinerende rol en steelt gewoon de show. Hij lijkt het meest op zijn gemak te zijn in de film en dat is in zekere zin een beetje van een opluchting en maakt dat de 2u30 min lang durende film iets minder lang aanvoelt. Maar Ian was misschien ook de enige die dit avontuur niet zo serieus nam en wist dat Dan Browns boek eigenlijk niet meer was dan een pulproman. Hij zei eergisteren nog in een persconferentie: "Toen ik het boek las, geloofde ik het helemaal. Toen ik het opzij legde, zei ik tegen mezelf dat er veel potentiële onnozelheden in staan." Aan het adres van de kerk zei hij ironisch: "Voor de kerk die met homoseksualiteit problemen heeft, is het boek op zijn minst een absoluut bewijs dat Jezus Christus geen homo was, gezien hij met Maria Magdalena een paar vormde." Paul Bettany zet ook een knappe prestatie neer als een monnik die rechtstreeks is geplukt uit The Name of the Rose (1986). Maar ook hij krijgt iets te weinig screentijd om zijn personage echt interessant te maken. Molina is hooguit een charismatische edel-figurant. Zonde.

Het camerawerk van Salvatore Totino is – buiten de flash backs gerekend – iets te simpel en vaak irritant. Als er iets is waar ik me mateloos aan kan ergeren is het hectisch heen en weer schudden van de camera zoals bijvoorbeeld in The Bourne Supremacy. Wel, gezien de film vol met zonden zit, zondigt hij ook aan deze wet. Op bepaalde momenten is de film zelfs gewoon smaakloos gekadreerd en is de camerahoek zelden opmerkelijk of onthullend.

Kortom, een film die ondanks de middelen en de acteurs, faalt op vele vlakken en die eindigt in een platte anti-climax. De reden van deze zwakke prestatie ligt voor mij grotendeels bij de regisseur. The Godfather van Mario Puzzo was ook een pulpromannetje, maar in de juiste handen kan dit een meesterwerk opleveren. Het boek van Dan Brown is slecht en is populair geworden door een publiek die zelden of nooit een boek leest, maar het scenario en de verfilming probeert het materiaal nooit te overstijgen. Integendeel, het laat er zich helemaal door leiden. The Da Vinci Code is niets meer dan een dure tv-film van geen belang. En voor de mensen die graag beweren dat het boek altijd beter is dan de film, wel hier hebben jullie opnieuw een argument.

***Related Posts***
16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
30/11/2006: Angels & Demons, The Da Vinci Code sequel
08/04/2006: The Da Vinci Code geen plagiaat
17/12/2005: The Da Vinci Code trailer
18/03/2005: Een promotiestunt ?

Het mag gezegd worden, Spider-Man 2 (2004) combineert perfect drama met speciale effecten, menselijkheid met actie, een sterk verhaal met spektakel. Als grote comic book-fan, en in het bijzonder het werk van Stan Lee en Steve Ditko, kan ik met veel overtuiging zeggen dat dit de eerste film is sinds Superman, die werkelijk kan overtuigen op alle gebied.

De ontgoocheling was er wel de laatste jaren, zeker met vehikels als Hulk, Elektra of Daredevil, die door sommige de hemel werd ingeprezen, maar die slechts bij momenten kon overtuigen. Of Van Helsing (wat voor de meesten meteen duidelijk zal zijn waarom ik ontgoocheld was), of X-men 2 die eigenlijk maar een plezierige spektakelfilm was zonder maar die alle verwachtingen niet kon invullen. Zelf met Spider-Man (2002) was er iets mis. De effecten waren af en toe iets te onopzettelijk cartoon, de fotografie liet vaak te wensen over en de slechterik (gespeeld door de briljante acteur Willem Dafoe, die meestal verborgen zat achter zijn Green Goblin masker) vond ik af en toe meer lijken op kabuki theater.

Spider-Man 2 draait de klok terug naar de periode waar we met open mond stonden te kijken naar Superman die Lois Lane in haar helikopter kon redden van een fatale crash. Uiteraard zijn de actie-scènes beter uitgewerkt en is het visueel vertier van een hoog niveau. De film opent meteen ook heel wat deuren, voor zowel comicbook freaks als voor een zeer ruim publiek. Spider-Man 2 is een unieke belevenis. De actiescènes zijn sneller, harder en veel beter. Let vooral op de razendsnelle trein-sequentie, waarin op het einde we de twee halfbroertjes tezien krijgen van Tobey Maguire, die hem een belangrijk stuk teruggeven van zijn outfit (die nota bene gemaakt werd door de Hasseltse modeontwerper Stijn Helsen - 10'000 euro per pak en voor de film waren er een stuk of 50 voorzien) De webslinger-sequenties zien er dit keer wat overtuigender uit, en het zijn er ook een stuk meer.

Er was een klein risico dat Tobey Maguire de rol niet zou kunnen spelen vanwege rugklachten (waar de film in een bepaalde scène ook op alludeert) en dat hij vervangen zou worden door Donnie Darko acteur Jake Gyllenhaal. Dit had uiteraard ook een goede 2de keuze geweest, maar Tobey zet in deze film een sterk staaltje acteerwerk neer. Sam Raimi (de regisseur van beide Spider-Man films) heeft hier en daar geleerd uit zijn fouten die hij in de eerste Spider-Man had gemaakt. Niet enkel op vlak van de visuele effecten, maar ook op vlak van verhaal. Er zit veel meer menselijkheid en soul-searching in de film. Zonder twijfel de drive van veel comic book verhalen. Lezers kunnen zich nu eenmaal niet identificeren met een super-onkwetsbare-god. Ook siperhelden moeten een zwakheid vertonen.

Korte inhoud: De sequel accentueert de gemoedsrust van Peter Parker die nog steeds twijfelt tussen een leven met Mary Jane (Kirsten Dunst), zijn grote liefde, en een bestaan als New Yorkse held in de gedaante van Spider-Man. (voor de comic book fans The Amazing Spider-Man n°50 en Spider-Man No More). Nadat hij in de vorige film geslaagd is voor zijn high-school diploma besluit Peter colleges te volgen aan de New Yorkse Empire State Universiteit. Terwijl hij met diverse persoonlijke problemen zit wordt hij geconfronteerd met de briljante Dr. Otto Octavius (Alfred Molina), die door een wetenschappelijk ongeluk met enkele mechanische tentakels in de slechte Doctor Octopus is veranderd.

Raimi verdiept de emoties en de karakters van zijn personages. Vooral het eerste uur zit vol dialoogscènes, die werkelijk aangrijpen. Meestal zijn de rustige sequenties in actiefilms niet meer dan obligate nummers die er snel doorgehaspeld worden. Niet hier in Spider-Man 2, meer nog: het Spider-Man-recept werkt zo goed omdat Peter Parker hier de show steelt. Hij is een klunzige twintiger die op elk gebied worstelt met zichzelf. Bij de aanvang van de film zien we hem als student op de universiteit van Columbia. Hij heeft een baantje als pizzajongen maar slaagt er niet in al die opdrachten te combineren met zijn escapades als Spider-Man. En natuurlijk ook zijn relatie lijdt onder zijn verborgen dubbel-leven. The Man Behind the Mask is cruciaal in veel comic books. Vaak zijn superhelden eigenlijk heel fragiele wezens met een groot hart. Dit gegeven werd bij veel comic book verfilmingen over het hoofd gezien of te weinig in diepte behandeld.

Terwijl Mary Jane (Kirsten Dunst) nog steeds houdt van Peter Parker, maar uit vrees dat het nooit echt iets zal worden tussen hen, verlooft ze zich met een astronaut, overigens de zoon van Jonah Jameson (schitterend vertolkt door J.K.Simmons), de onverbiddelijke en uiterst komische hoofdredacteur van sensatiekrant The Bugle. Parker heeft nog steeds een baantje als fotograaf van The Bugle, het blad dat Spider-Man afschildert als een levensgevaarlijke terrorist. Net wanneer Peter Parker besluit om er de brui aan te geven als actieheld en te kiezen voor Mary Jane, krijgt hij het aan de stok met de losgeslagen wetenschapper Dr. Octopus (Alfred Molina, die zijn eerste rolletje kreeg in …Indiana Jones, Raiders of the Lost Ark – in een scène waar hij de spinnen van zijn lichaam moest slaan en Indiana’s beeldje moest stelen). Die heeft een gevaarlijk mechanisme bedacht om energie te genereren.

Maar zijn uitvinding, die aanvankelijk gratis elektriciteit leek te bieden, blijkt een gevaarlijk en explosief machtsinstrument. Octopus, die zijn werktuig bedient met zijn eng ogende cybernetische armen, die elk een eigen leven hebben (en die trouwens in de strip elk een naam hebben: Larry, Harry, Flo, en Moe – waarbij Flo de vrouwelijke tentakel is en in de film ook zorg draagt voor Doc Ock!!!) Het nut van die dingen zijn niet meteen duidelijk in de verfilming, but who cares. De rest is cinema van de bovenste plank. Er zit in de film ook nog een grappige cameo van Evil Dead acteur Bruce Campbell (die ook te zien was in de eerste Spider-Man als ringleider van de catch-match). En uiteraard ook de typische Sam Raimi shots (waaronder het fameuze afgehakte hand met de chainsaw !!!) Spiderman 3 komt in 2007 uit, met hopelijk de badguy Venom, Dock Ock en the Green Goblin komen dan ook waarschijnlijk opnieuw in de arena.