alfred hitchcock

  • Julian Rentzsch knappe filmregisseur posters

    Pin it!

    Mocht je de essentie van een regisseur in één beeld kunnen vangen, dan zouden we heel dicht bij de portret-tekeningen van illustrator Julian Rentzsch komen. In deze kleine kunstwerkjes zien we niet alleen personages uit hun films, maar tevens camerashots en filmquotes. Het zijn zwart-witte snapshots die meteen een idee geven van de wereld waarin deze regisseurs leven. Op deze site kan je tevens een stem uitbrengen voor de regisseur die jullie in zo'n tekening vervat willen zien.

    moviedirectorsposters-alfred_hitchcock.jpgmoviedirectorsposters-stanley_kubrick.jpgmoviedirectorsposters-david_lynch.jpg
    moviedirectorsposters-martin-scorsese.jpgmoviedirectorsposters-quentin_tarantino.jpgmoviedirectorsposters-tim_burton.jpg

    Bij de film regisseurs die ondertussen al hun tekening hebben zijn: Alfred Hitchcock, David Lynch, Martin Scorsese, Stanley Kubrick, Tim Burton en Quentin Tarantino. Als er nog regisseurs bijkomen zullen we deze post wel aanvullen. Van elke illustratie is een print gemaakt in een kleine oplage van 200 stuks, verkocht voor zo'n €90 per stuk. Laat in de commentaren weten wat jullie van deze tekeningen denken.

  • Making-Of: Psycho (1960) van Alfred Hitchcock

    Pin it!

    Voor de nieuwe making-of post gaan we een kijkje nemen achter de schermen van Alfred Hitchcock's Psycho (1960), een thriller die gebaseerd is op het boek van Robert Bloch. De auteur liet zich inspireren op de seriemoordenaar uit Wisconsin, Ed Gein. Een personage waar Tobe Hooper ook zijn Leatherface heeft op gebaseerd in zijn The Texas Chain Saw Massacre (1974). Kenmerkend aan deze geschifte moordenaar was dat hij teruggetrokken leefde in landelijk gebied en tevens onder de invloed was van de moeder-figuur. Hoewel, het grootste verschil met Norman Baten en Leatherface is dat Ed Gein eigenlijk maar werd veroordeeld voor slechts 2 moorden.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Hitchcock kocht de rechten van het boek voor 9'500 dollar, terwijl Paramount eigenlijk al de premisse van het boek had verworpen en vonden het boek veel te gruwelijk - wat het eigenlijk ook wel was. Hitchcock gaf zijn assistente Peggy Robertson tevens de opdracht op alle boeken op te kopen in de handel, om zo het verhaal voor de massa verborgen te houden. Maar de filmstudio was niet bereid om het reguliere productiebudget op tafel te leggen en moest Hitchcock wel zijn plannen herzien als hij zijn wou doordrukken. E n dat was hij ook van plan. Hitchcock kreeg af te rekenen met concurrenten die in het zelfde genre-speelveld actief waren en moest dus naar buiten komen met iets "out of the box", en Psycho zou dat wel eens kunnen. Bijgevolg besloot hij de film dan maar in het goedkopere zwart/wit te draaien met de televisie-crew waarmee hij Alfred Hitchcock Presents draaide. Hitchcock was ook onder de indruk van de zwart-wit thriller Les Diaboliques (1955) van Henri-Georges Clouzot, en dat was ook wel doorslaggevend. Maar Paramount, die een contract had met Hitch voor een nieuwe film, bleef moeilijk doen en beweerde dat hun studio's bezet waren - ook al was dat het geval niet. Hitchcock besloot dan maar de film zelf te financieren en te draaien bij Universal-International, en vroeg Paramount enkel de film te willen distribueren. Daarnaast wou hij afzien van zijn 250'000 dollar regisseurs-salaris en zou de Psycho niet meer kosten dan 1 miljoen dollar. Hij bleef er uiteindelijk onder met een productiebudget van $806,947.

    Het script werd geschreven door de toen nog onervaren Joseph Stefano, nadat het script van James P. Cavanagh niet meteen kon overtuigen. De grootste wijziging met het boek was dat Norman Bates geen onstabiele man was van middelbare leeftijd met overgewicht en een drankprobleem. Bates werd sympathieker gemaakt, iets wat bevestigd werd met de casting van de nog jonge Anthony Perkins. Ook het feit dat het personage bezeten was van pornografie, spiritualisme en occulte werd uit de film geschreven en alles werd veel subtieler aangepakt. Maar het meest opmerkelijke was dat ze Bates pas na 20 minuten zouden introduceren en eerst het verhaal zouden vertellen van Marion Crane (Janet Leigh), en om haar dan iets later in het verhaal te vermoorden. Daarnaast werd ook niet vals gespeeld zoals in het boek waar de moeder nog "acties" had en lange conversaties met Bates.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Voor de mensen die het boek hebben gelezen zal het ook meteen opgevallen zijn dat het boek veel gewelddadiger is dan de film. In de fameuze douche-scène werd Crane zelfs onthoofd in plaats van gewoon dood gestoken. Maar Hitchcock introduceerde ook nieuwe elementen zoals: het toilet. Het was tevens de eerste keer dat een wc in een Hollywoodfilm werd doorgespoeld. In het boek bleef een oorring achter van Marion, maar in de film koos Hitchcock ervoor om een stukje papier van haar achter te laten in het toilet alsof het niet goed werd doorgespoeld. Ook de moord op Arbogast werd verplaatst naar de trappenhal wat voor Hitch een uitstekende plaats was voor een topshot die de identiteit van de moeder nog geheim kon houden.

    Hitchcock liet het huis, gebaseerd op The House by the Railroad van Edward Hopper, en het motel bouwen op de set van The Phantom of the Opera (1925) in Universal Studios. De set kan je trouwens nog steeds gaan bezoeken in Universal City. De regisseur omringde zich niet alleen met vertrouwde mensen uit zijn tv-ploeg (Director of Photography, script, set designer, regie-assistent, ...) maar ook met een paar vaste waarden, zoals componist Bernard Herrmann, film monteur George Tomasini en graphic designer Saul Bass, die ook het storyboard van de beruchte douche scène op zich nam. Het prijskaartje voor de complete ploeg bedroeg slechts 62'000 dollar. Actrice Janet Leigh werd tevens 25'000 dollar betaald wat echt peanuts was voor de actrice en hoofdacteur Anthony Perkins ging akkoord met een salaris van 40'000 dollar. Ook al werd de film uitgebracht door Paramount, vloeiden alle rechten uiteindelijk naar Universal.

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Voyeurisme was een belangrijk gegeven en Hitchcock koos ervoor om alles te filmen met een 50mm en een 35mm lens (met uitzondering van de douche-scène), om zo dicht mogelijk het zicht van mensen te benaderen. Daarnaast werd er voldoende ruimte gegeven aan Perkins en Leigh om hun personage in te vullen. Zolang de camera niet al teveel moest bewegen mochten ze zelfs acties gaan improviseren. Perkins vond het een goed idee om Bates bijvoorbeeld snoepjes te laten eten. Toch had Hitchcock op deze productie ook te maken met reshoots - iets wat uitzonderlijk was voor hem. Het extreme close-up shot van het oog van Leigh op het einde van de douche-scène bleek een huzarenstukje te zijn. Zo kwam het water in de ogen van de actrice die ongewild met haar ogen moest knipperen, en de cameraman had moeite om alles handmatig scherp te krijgen in één travel-beweging. Ook de begin-scène kreeg een reshoot omdat de romantiek tussen Leigh en Gavin niet echt voelbaar was. Zelfs het shot van de moeder in het raam was een tricky shot, want Hitch wou de beweging van haar combineren met het uitgaan van het licht en een natuurlijke lensflare.

    Wat veel mensen niet weten is dat Hitchcock tijdens de shoot te kampen had met een zware verkoudheid, en als gevolg werd hij bijvoorbeeld voor de trappenscène met Arbogast vervangen door zijn assistent Hilton A. Green die zich baseerde op het werk van Saul Bass. Later zou Hitchcock de trappenscène toch grotendeel reshooten, omdat hij van mening was dat Arbogast net iets teveel werd gefilmd als een sinister figuur die de trappen op klom in plaats van een onschuldige man die benieuwd is naar die "moeder". Maar gezien alle cruciale scènes eigenlijk in beeld werden gezet door Saul Bass beweerde dat hij eigenlijk de douche-scène had geregisseerd. En ja, Bass was net zoals Hitchcock aanwezig op de set tijdens de 7 opnamedagen en de 77 camera-opstellingen voor deze fameuze 3-minuten lange douche scène.

    Toch bestaat er bij mij geen twijfel wie de scnène heeft geregisseerd, ook na het zien van bovenstaande video. De regisseur maakt de eind-beslissingen, hij heeft de locaties gekozen, de crew, de acteurs, ...hij bepaalt de sfeer van de film en monteert alle shots en ook al zijn de shots gebaseerd op de storyboards van de getalenteerde Saul Bass, kan hij op geen enkel ogenblik claimen dat hij die scène geregisseerd zou hebben. Zelfs zijn regie-assistent die voor hem insprong tijdens de trappenscène terwijl Hitch zelf niet aanwezig was, kan op geen enkel ogenblik claimen de regisseur te zijn. Hij is en blijft de regie-assistent die zijn regisseur assisteerde. Een storyboarder staat ook in dienst van de regisseur. Enkel wanneer een regisseur ontslagen wordt van de set en vervangen door een andere regisseur zou je kunnen spreken van een co-realisatie. De co-regisseur ging zelfs on the record en zei: "There is not a shot in that movie that I didn't roll the camera for. And I can tell you I never rolled the camera for Mr. Bass."

    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesSaul Bass en Alfred HitchcockPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    Psycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality picturesPsycho 1960 Making Of High quality pictures
    © Paramount Pictures en Universal Pictures

    Een ander gerucht was dat Janet Leigh een body double had tijdens de douche scène, maar dat gerucht drukte Leigh zelf de kop in tijdens een interview met Roger Ebert. Hitchcock had enkel een body double gebruikt voor de scene waarin Marion's dode lichaam in een douchegordijn werd gewikkeld en in de koffer van een wagen werd gestoken. Hoewel, in 2010 kwam het boek uit 'The Girl in Alfred Hitchcock's Shower' van Robert Graysmith waarin de auteur verklaart dat er daadwerkelijk een stand-in werd gebruikt voor de douche-scène, met name Marli Renfro. Ze zou hiervoor 500 dollar hebben gekregen. En wanneer je de shots bekijkt van deze scène merk je inderdaad dat Hitchcock de censuur omzeilde met een shot van de hand van Marion Crane, met in de achtergrond een volle borst die enkel maar van playmate Renfro kan komen. En ja, er werd effectief Bosco chocolade siroop gebruikt als bloed en neen, er werd geen ijskoud water gebruikt om het geschreeuw van Leigh zo realistisch mogelijk te maken. De actrice speelde dat voor mekaar met verwarmd water. Ook al zien we in geen enkel shot het mes in het vlees gaan, horen we wel degelijk het geluid van een mes in een meloen.

  • Verloren Holocaust documentaire van Alfred Hitchcock opgevist

    Pin it!

    Ik heb zowat 54 Hitchcock films gezien en 3 biografieën gelezen over zijn werk, maar ik wist niet dat hij ooit nog een documentaire over de Holocaust heeft gemaakt, en nu blijkt dat deze film opnieuw het daglicht zal zien in een gerestaureerde versie. De film Memory of the Camps zou gemaakt zijn na de bevrijding van de concentratiekampen in 1945.

    Alfred Hitchcock,holocaust

    Volgens The Independent zal de film later dit jaar uitgezonden worden op de Britse televisie, evenals op verschillende filmfestivals en bioscopen, om zo de 70e verjaardag van de bevrijding van Europa te herdenken. De film werd al eens in 1984 vertoond, maar toen ontbrak er één van de zes rollen en was de film in slechte staat. De nieuwe versie is geremasterd en bevat een aantal herstelde delen van de verloren filmrol.

    Memory of the Camps was een opdrachtfilm met als doel het Duitse volk kennis te laten maken met de gruweldaden van de nazi's, en zo ook het land dwingen om verantwoordelijkheid voor die acties te nemen. Hitchcock werd als regisseur gevraagd de beelden die gemaakt werden door het Britse leger aan elkaar te puzzelen, incluis de bevrijding van Bergen-Belsen in 1945.

    Maar de horror-meester was zo geschokt van de "echte horror", dat hij moeite had om de film af te werken, naar verluidt zou hij zelfs geweigerd hebben om terug te keren naar Pinewood Studios voor een week vanwege de gruwelijke beelden. Het werk aan de documentaire was traag en vervelend, en op een gegeven moment werd de stekker uit het project getrokken na het veranderende politieke klimaat. Men dacht dat de film uiteindelijk niet veel meer teweegbrengen. De filmbobijnen werden bewaard in het Britse Oorlogsmuseum. Een testpubliek die de film heeft gezien getuigt dat de beelden na al die jaren nog steeds schokkend en hartverscheurend zijn. De film zou inhoudelijk vreselijk zijn en briljant in elkaar gestoken. Volgens insiders zou de film geen pamflet zijn van kommer en kwel, maar een hoopvolle boodschap wil uitdragen. De niet afgewerkte versie stond in ieder geval al een tijdje op YouTube.

    ***Memory of the Camps (1945)***

    Categories: Docu 1 comment
  • Gruwelen met Stoker van Chan-Wook Park en Wentworth Miller

    Pin it!

    En we hebben de eerste trailer binnen van de nieuwe Chan-Wook Park film, de Zuid-Koreaanse regisseur die ons de adembenemende vengeance-trilogie (Sympathy for Lady Vengeance, Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance) bracht. Zijn nieuwste film heet Stoker (2013) een psychologisch thriller die werd geschreven door ondermeer Erin Cressida Wilson én Wentworth Miller (de hoofdacteur van de serie "Prison Break").

    stoker,chan-wook park,Wentworth Miller,Erin Cressida Wilson,Mia Wasikowska,Dermot Mulroney,Matthew Good,Nicole Kidman,Shadow of a Doubt,alfred hitchcock

    Korte inhoud: India Stoker (Mia Wasikowska) was niet voorbereid om haar vader en beste vriend Richard (Dermot Mulroney) in een tragisch auto-ongeluk te verliezen. De ontstane eenzaamheid en rust op het familie landgoed wordt echter plots verstoort door de komst van haar oom Charlie (Matthew Good), waarvan ze niet eens wist dat hij bestond. Wanneer Charlie bij haar en haar emotioneel zwakke moeder Evie (Nicole Kidman) intrekt, denkt India dat de leegte van de dood van haar vader eindelijk wordt opgevuld. Maar kort daarna rijst het vermoeden dat de mysterieuze, charmante man bijbedoelingen heeft. Maar in plaats van boos te worden, raakt ze steeds meer in de ban van hem...

    Dit zal de eerste Engelstalige film van Park worden met een wel heel bijzondere Engelstalige casting. Voor de rol van Nicole Kidman werd eerst gedacht aan Jodie Foster, maar die kon zich niet vrijmaken. Het script van de film kwam op de Black List van de 10 meest veelbelovende scenario’s van 2010 die nog niet verfilmd werden. Wentworth Miller heeft ook een prequel geschreven op dit verhaal, genaamd Uncle Charlie. In een periode van remakes en sequels is zo’n origineel scenario wel eens een verademing en blijkbaar zijn de verwachtingen nogal hoog gespannen. Het ziet er in ieder geval uit dat Hollywood na The Last Stand (2013) van Jee-Woon Kim, Zuid-Koreaanse filmmakers massaal begint te importeren. Ikzelf kan dit alleen maar toejuichen.

    Je zou denken dat deze thriller zijn inspiratie heeft gehaald bij Bram Stoker’s Dracula, maar de film heeft toch niet meteen iets te maken met vampiers. Volgens Wentworth Miller was de grote inspiratiebron de Alfred Hitchcock film Shadow of a Doubt (1943). Over een "Uncle Charlie" die op bezoek komt maar dan toch niet de man blijkt te zijn voor wie hij zich voordoet. Na het bekijken van de trailer ben ik echt wel verkocht en is dat nu wel één van de films van 2013 waar ik reikhalzend naar uitkijk. De film zou bij ons op 1 mei 2013 in de bioscoop draaien, opnieuw maanden nadat de film in de rest van de wereld uitkomt.

    *** Stoker trailer ***

  • Hitchcock biopic met Anthony Hopkins trailer !

    Pin it!

    Ik had er 4 jaar geleden al een bericht over geschreven dat er plannen waren voor een film rond de figuur van Alfred Hitchcock met Anthony Hopkins in de hoofdrol. Wel, Hitchcock (2013) zou op 6 februari van volgend jaar bij ons in de bioscoop moeten draaien.

    alfred hitchcock,hitchcock,anthony hopkins,anthony perkins,hellen mirren,scarlett johansson,jessica biel,toni collette,kurtwood smith,danny huston,james darcy,psycho,fox searchlight,sacha gervasi,ryan murphy,ralph macchio

    Regisseur Ryan Murphy werd vervangen door Sacha Gervasi, die met deze film zijn langspeelfilm debuut zal maken. Fox Searchlight heeft er ook goed aan gedaan hun veel te lange titel (Alfred Hitchcock and the Making of Psycho) te vervangen door het kort en krachtige Hitchcock. De film zal zich wel afspelen tijdens de shoot van Psycho (1960), en zich concentreren op zijn relatie met Alma Reville (Hellen Mirren) en zijn moeilijke relatie met Janet Leigh (Scarlett Johansson)

    Ik vroeg me eerder af hoe de 75-jarige Anthony Hopkins zo’n 30kg zou bijkomen voor zijn rol en of hij niet wat te oud was. De film had 4 jaar geleden al gedraaid moeten worden, en dan nog. Hitchcock was 60 toen hij Psycho draaide. Maar goed, het resultaat is gewoon verbluffend. Niemand kan het talent van Hopkins ontkennen en als babyface DiCaprio de rol van de oude Howard Hughes kon spelen in The Aviator (2004), dan zal dat voor Hopkins ook wel weg kunnen geraken met het leeftijdsverschil. Scarlett zei onlangs ook nog het volgende in een interview: "Ik heb onlangs een aantal make-up testen gezien en alleen het zien van Anthony als Hitchcock is al gedenkwaardig."

    Johansson moet voor haar rol als Leigh in de douche kruipen voor de legendarische moordscène uit Psycho. We krijgen hiervan al een voorsmaakje in de trailer. Het leuke is dat we misschien eens zullen zien hoe er dat op de set aan toe ging tussen Hitchcock en Saul Bass die soms werd gezien als de regisseur van de douche-scène. De horrorfilm werd een van de bekendste films uit het oeuvre van Hitchcock. De productie van de film ging moeizaam omdat de Britse regisseur lange tijd de financiering niet rond kreeg.

    In de film wordt de rol van de aan aids gestorven acteur Anthony Perkins vertolkt door James D'Arcy, Vera Miles wordt dan weer gespeeld door Jessica Biel. Daarnaast zien we ook nog Toni Collette, Kurtwood Smith en Danny Huston. Ralph Macchio (ja, die van The Karate Kid) speelt de rol van Joseph Stefano, de scenarist van Psycho. Als grote fan van Hitchcock sta ik te springen om deze prent te zien, nog meer dan de controversiële HBO serie The Girl (2012).

    *** Hitchcock trailer ***

    ***Related Posts***
    18/02/2012: Rebecca en Suspicion van Alfred Hitchock krijgen remake
    22/02/2011: Vertigo filmbespreking
    20/02/2011: The Birds filmbespreking
    19/02/2011: Rear Window filmbespreking
    03/11/2011: Psycho filmbespreking
    26/10/2007: Alfred Hitchcock and the Making of Psycho

  • HBO's The Girl onthult seksuele intimidaties van Hitchcock

    Pin it!

    Regisseur Alfred Hitchcock mag dan wel een inspiratiebron geweest zijn voor heel wat filmmakers (incluis mezelf), toch genoot hij niet van een zuivere reputatie wanneer het over zijn relatie met actrices ging. Onze docent op de filmschool vertelde ons vaak over een aantal regisseurs met dictatoriale trekjes die op beestige manier tewerk gingen met dieren of hun acteurs als vee over hun filmset dreven. Hitchcock leek een gezellige, sympathieke kerel te zijn, en dat was hij ook. Enkel zat hij och wat in de knoop met zichzelf op emotioneel vlak. Binnenkort krijgen we een Hitchcock biopic, en nu is er deze film die misschien een compleet ander beeld zal schetsen.

    alfred hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,gwyneth hughes,julian jarrold,toby jones,imelda staunton,hitchcock

    En de recente geschiedenis leert ons dat ongewenste intimiteiten ooit wel eens het daglicht zien, en dat is niet anders voor wereldberoemde filmmakers. De “vuile was” zal binnenkort worden uitgehangen in The Girl (2012) van Julian Jarrold (Kinky Boots, Becoming Jane). De film zal actrice Tippi Hedren volgen achter de schermen van haar debuutfilm The Birds (1963) en Marnie (1964) en haar confrontatie met de control-feak Alfred Hitchcock die nogal losse handjes had. Op een gegeven moment weigerde Hedren zelfs in te gaan op de seksuele avances van haar werkgever, met als gevolg dat de actrices belemmerd werd om nog met andere regisseurs te werken.

    "Hij was een bijzonder trieste mens", zei Hedren tijdens de voorstelling van de HBO-film The Girl, die haar turbulente relatie met Hitchcock uit de doeken deed. <>"Hij had een ongewoon geniaal brein, maar hij was ook kwaadaardig en afwijkend op het gevaarlijke af door het effect dat hij op bepaalde mensen had". Hedren was een model van voor in de dertig toen Hitchcock haar inhuurde voor The Birds. Hoewel er momenten van "vreugde en verrukking" waren toen hij haar acteerlessen gaf, werd ze op andere momenten verschrikkelijk behandeld. Tippi speelde ondertussen al in een 50tal films, meestal low budget vehikels van kleinere studio’s.

    In de film is ondermeer te zien hoe Hitchcock op de achterbank van een auto Hedren tot een kus dwingt tijdens de opnames van The Birds en haar later verzoekt "je seksueel beschikbaar te stellen voor mij". De film suggereert ook dat Hitchcock wraak nam toen Hedren zijn avances afwees. Zo waarschuwde hij haar niet toen hij tijdens de opnames een nep-vogel door het raam van een telefooncel liet knallen. In een andere scène dwong hij haar vijf dagen lang met echte vogels te werken voor de fameuze zolderscène in de film. Daarbij liep Hedren snijwonden op, onder meer in haar gezicht. Hedren kon niet aan de controle van Hitchcock ontsnappen omdat ze bij hem onder contract lag. Hij wilde haar niet voor andere regisseurs laten werken nadat zij had geweigerd na 'Marnie' nog met hem te filmen. Destijds golden nog geen wetten die vrouwen tegen dergelijke intimidatie konden beschermen.

    Alfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcock

    "Hij heeft mijn carrière kapot gemaakt, maar niet mijn leven", verklaart Hedren. "Mocht dit vandaag gebeuren, ik zou een vreselijk rijke vrouw zijn". Volgens Hedren was haar dochter, Melanie Griffith, niet op de hoogte van wat haar moeder destijds meemaakte. "Nadat ze de film had gezien, sprong Melanie op en zei 'nu moet ik weer in therapie", aldus Hedren.

    De film is gebaseerd op het boek 'Spellbound by Beauty' van Donald Spoto. Scriptschrijfster Gwyneth Hughes interviewde tal van mensen die vertrouwd zijn met de relatie tussen Hitchcock en Hedren. En elk van hen schetsten ze het beeld van een opvliegende karakter, maar tezelfdertijd een vrij zielig persoon. Regisseur Jarrold verklaarde dat de nabestaanden van Hitchcock, onder wie zijn dochter, geen bezwaar hebben gemaakt tegen de film, ook al hebben ze hem nog niet gezien. Hedren, die nog steeds een dierenactiviste is die het dierenasiel Shambala Preserve leidt, is van oordeel dat zij slechts één van de vele actrices is die seksueel werden geïntimideerd door de filmlegende.

    Alfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcockAlfred Hitchcock,the girl,hbo,sienna miller,tippi hedren,the birds,marnie,Gwyneth Hughes,Julian Jarrold,Toby Jones,Imelda Staunton,hitchcock

    De rol van Tippi zal gespeeld worden door Sienna Miller, Alfred en Alma Hitchcock worden respectievelijk vertolkt door Toby Jones en Imelda Staunton. Het is op dit ogenblik nog niet helemaal duidelijk wanneer we de film te zien krijgen.

  • Jaws (1975) ****½ Blu-ray Collectors Editie recensie

    Pin it!

    Hier is dan de "quasi" ultieme Jaws (1975) blu-ray editie ligt vanaf 15 augustus 2012 in de rekken. Het is een collectors editie met een 44 pagina's tellend boekje met afbeeldingen van de originele bioscoopaffiches, deleted scenes en nog veel meer. Op de Blu-ray vinden jullie ook The Shark is Still Working: The Impact & Legacy of Jaws, een gloednieuwe documentaire met nooit eerder vertoond beeldmateriaal en interviews met Steven Spielberg, Richard Dreyfuss en Roy Scheider. Enkel spijtig dat Universal er nog altijd niet is in geslaagd om Steven Spielberg zover te krijgen om een audio-commentaar in te spreken over de gehele film. Tot op heden wil de filmregisseur hier niets van horen.

    jaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williams

    Korte inhoud: Het verhaal gaat over sheriff Martin Brody (Roy Scheider) van de fictieve badplaats Amity Island die het strand sluit om badgasten te beschermen tegen de aanvallen van een witte haai. De burgemeester (Murray Hamilton) en gemeenteraad vindt echter dat het strand open moet blijven om geen badgasten en dus ook geen "summer dollars" mis te lopen. Dit blijkt een onverstandige beslissing, want binnen een paar dagen worden nog eens twee badgasten aangevallen en gedood door de witte haai. De oudste zoon van de sheriff is betrokken bij één van deze incidenten, maar hij komt er alleen met een shock van af. Brody, zeebioloog Matt Hooper (Richard Dreyfuss) en de drinkende, ruige visser Quint (Robert Shaw) gaan dan op pad om de haai te vangen, voor de haai hen zelf of iemand anders vangt.

    Jaws is een cult-klassieker en tevens een mijlpaal in de filmgeschiedenis. Het was bij mijn weten de eerste zomer blockbuster die met zijn budget van 7 miljoen dollar zomaar eventjes 470 miljoen dollar heeft opgebracht. Rekening houdend met de prijsinflatie is Jaws bij de top 10 best verkochte films ooit. Het is ook de film die de naam van de toen nog relatief onbekende Spielberg heeft gekatapulteerd naar de lijst van de elite filmregisseurs. De bevestiging kwam met Close Encounters of the Third Kind (1977), Raiders of the Lost Ark (1981) en E.T.: The Extra-Terrestrial (1982). Zijn enige uitschuiver in die periode was de oorlogsprent 1941 (1979).

    De film is gebaseerd op de bestseller van Peter Benchley, en Spielberg zag in het boek een soort waterversie van zijn vorige prent Duel (1971), met dit verschil dat deze film twee vijanden kent: de haai en de bureaucratie. Het resultaat is een boeiende thriller die gemaakt werd in een pre-cgi tijdperk met ruwe animatronics. Maar 'noodzaak is de moeder van vele uitvinden' en dat was hier zeker het geval, mede met een pak inventieve camera-bewegingen zoals de trans-travelling (zoom beweging gecombineerd met een travelling, iets waar Hitchcock als eerste mee heeft uitgepakt in Vertigo). Had Spielberg echter het shot waar de haai op de boot komt te liggen op een andere manier gefilmd, dan zouden we nauwelijks de indruk hebben dat de haai nep was. In de gehele film zien we de haai nauwelijks, en dat zorgt alleen maar voor een grotere spanning (iets wat later in heel wat horrorfilms toegepast zal worden). Maar op een zeker moment wil het publiek de haai zien en dan kan je er moeilijk om heen om de animatronic te laten zien. Zijn keuze was dus begrijpelijk en heeft uiteindelijk ook wel zijn charmes.

    jaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williamsjaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williams
    jaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williamsjaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williams

    En net omdat de haai het monster was waar alles om draaide, had Spielberg carte blanche gekregen van de studio om met een minder bekende acteur af te komen, Roy Scheider. Een talentvol acteur waarmee de kijker zich gemakkelijk kan identificeren. Maar ook zijn tegenspelers zijn om van te smullen. Ook al was Robert Shaw niet de eerste keuze van Spielberg (wel Lee Marvin) zet hij een voortreffelijke personage neer die een beetje doordrenkt is van de figuur van Achab, de verroeste en doorleefde kapitein uit Moby Dick. Richard Dreyfuss brengt dan weer op zijn manier een lichte noot in de film en doet doet dit uiterst fijngevoelig met veel charme, spontaniteit en droge humor. Lorraine Gary speelt ondersteunende vrouw van Martin, tevens de enige rol van belang in haar gehele korte filmcarrière. Nam zelfs de hoofdrol in Jaws: The Revenge (1987), een film die wordt gezien als één van de slechtste films ooit. Het werd dan ook haar laatste wapenfeit.

    De meest memorabele scène in de film is het moment waarop Brody voor het eerst de haai zien op enkele meters afstand terwijl het monster naast de boot van Quint zwemt. De quote die iedereen zich nog herinnert is: "We gonna need a bigger boat." Het tweede meest memorabele is uiteraard de meeslepende muziekscore van John Williams, waarvoor hij tevens een Oscar won. Spielberg was vreemd genoeg niet genomineerd voor een Oscar, maar de concurrentie wat in 1976 ook indrukwekkende (Kubrick, Altman, Fellini, Lumet en Forman). Zoiets voelt aan alsof je in de voetbal in de groep van Spanje, Portugal, Brazilië en Engeland komt te vallen. Maar Spielberg zal omwille van zijn commercieel succes ook nog een lang tijdje onterecht ge-snubbed worden door The Academy.

    jaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williamsjaws,steven spielberg,roy scheider,murray hamilton,richard dreyfuss,robert shaw,close encounters of the third kind,et the extra-terrestrial,peter benchley,dual,raiders of the lost ark,1941,jaws 2,jaws the revenge,moby dick,john williams

    Het meest knappe aan deze Blu-ray release is zijn uitgekiende klank- en beeldrestauratie (zie Jaws restauratie). De mensen van Universal Studios Digital Services hebben de klankbanden en verschillende negatief prints van de film opgevist en de film een digitale HD remastering en volledige restauratie gegeven. En deze opknapbeurt is buitengewoon verbluffend. Het beeld is scherper, de krassen zijn verdwenen en de kleurbalans werd volledig hersteld. Ook de klankband werd aangepakt met een gloednieuwe DTS-HD Master 7.1-soundtrack. Volgens Spielberg zelfs krijgen we een versie te zien zoals hij in die tijd zelfs nooit kon maken.

    Na deze films zijn er nog tal van sequels en spin-off's geweest, maar nooit werd het origineel overtroffen, laat staan dat ze nog maar in de buurt kwamen van de kwaliteit van deze prent. Bijgevolg is dit een must-have Blu-ray voor alle filmfans. De film ligt vanaf 15 augustus 2012 in de rekken.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 1 augustus 2012

     

    *** Jaws trailer ***

  • Rebecca en Suspicion van Alfred Hitchock krijgen remake

    Pin it!

    En er zijn nog meer Hitchcock films die een facelift zullen krijgen. DreamWorks heeft zijn oog laten vallen op Rebecca (1940) en Paramount heeft interesse om Suspicion (1941) een remake-beurt te geven.

    Korte inhoud Rebecca: Een meisje van eenvoudige komaf trouwt met een gedistingeerde kasteelheer Maxim. Het huwelijksgeluk wordt echter gedwarsboomd door de herinnering aan Rebecca, de vorige vrouw van Maxim. Rebecca was, zo lijkt het, bij iedereen zeer geliefd. Ze kwam onder duistere omstandigheden om het leven, maar haar geest waart nog altijd rond en het meisje probeert wanhopig deze supervrouw te vervangen.

    alfred hitchcock,suspicion,rebecca,dreamworks,paramount,the birds,Daphne Du Maurier,Eastern Promises,Steven Knight,Joan Fontaine,Veena Sudalfred hitchcock,suspicion,rebecca,dreamworks,paramount,the birds,Daphne Du Maurier,Eastern Promises,Steven Knight,Joan Fontaine,Veena Sud

    Korte inhoud Suspicion: Lina McLaidlaw ontmoet Johnnie Aysgarth en wordt al snel verliefd op hem. Ze trouwen, maar het wordt Lina nooit duidelijk waar Johnnie zijn geld vandaan haalt. Omdat hij bovendien een vreemde interesse heeft voor vergiften, krijgt Lina haar bedenkingen over Johnnie's karakter. Dan overlijdt een vriend en zakenpartner van Johnnie op mysterieuze wijze.

    Rebecca is de eerste Amerikaanse filmproductie van Alfred Hitchcock, gebaseerd op de roman van Daphne Du Maurier die ook The Birds (1963) heeft geschreven. En ook al mocht Hitchcock fluiten naar zijn verdiende Oscar voor Beste Regie, werd Rebecca toch beloond met de Oscar voor Beste Film. Steven Knight, die eerder naam maakte als schrijver van Eastern Promises (2007), zal voor de nieuwe bewerking van Rebecca het script leveren.

    Ook Suspicion werd genomineerd voor Beste Film, maar kon enkel maar de Oscar voor Beste Actrice verzilveren, die Joan Fontaine in ontvangst mocht nemen. Zij is tevens de enige actrice die voor een Hitchcock film een Oscar kreeg (begrijpen wie begrijpen kan). Het scenario voor de remake zou geschreven worden door Veena Sud, verantwoordelijk voor de tv-series The Killing en Cold Case.

    Ondertussen zitten we nog steeds te wachten op Alfred Hitchcock and the Making of Psycho (2013) die al in 2008 had moeten uitkomen, een film over Hitchcock die vertolkt zou worden door Anthony Hopkins. De vrouw van Hitchcock zou gespeeld worden door Helen Mirren. De regie van de film wordt in goede banen geleid door Sacha Gervasi, de scenarist van Spielberg’s The Terminal. Hij zal met deze film zijn langspeelfilm debuut maken.

    ***Related Posts***
    22/02/2011: Vertigo filmbespreking
    20/02/2011: The Birds filmbespreking
    19/02/2011: Rear Window filmbespreking
    03/11/2011: Psycho filmbespreking
    26/10/2007: Alfred Hitchcock and the Making of Psycho

  • Vertigo (1958) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Eén van de meest fascinerende Alfred Hitchcock films is ongetwijfeld Vertigo (1958), het is tevens ook de meest ingewikkelde film om te doorgronden. Het is niet alleen een misdaadverhaal, maar tevens een romance en een psychologisch drama.

    vertigo_1958_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: John 'Scottie' Ferguson (James Stewart) is een politierechercheur die door zijn hoogtevrees op non-actief is gesteld. Een oude vriend (Tom Helmore) vraagt hem of hij zijn vrouw Madeleine (Kim Novak) kan volgen. Zij heeft occulte banden met het verleden en denkt dat een voorouder in haar geïncarneerd is. Scottie redt haar van de verdrinkingsdood en wordt verliefd. Als Madeleine vervolgens toch zelfmoord pleegt wordt zij voor Scottie een obsessie.

    Net zoals in The Birds (1963) worden niet alle vragen beantwoord, maar laat Hitchcock het aan de kijker over om de eindjes aan mekaar te knopen. Iets wat David Lynch heeft geleerd van de meester en tevens toepast in zijn films. Voor zijn Lost Highway (1997) heeft hij trouwens zijn inspiratie gezocht in Vertigo.

    Met Vertigo duiken we onder in de psyche van Alfred Hitchcock, en krijgen we een idee van de man achter de filmmaker. Het was dan ook een heel persoonlijke film voor Hitchcock. Thema’s die in de film steken zijn die van het schuldgevoel en de melancholie, waarschijnlijk diezelfde onderwerpen die zouden terugkeren mocht Hitchcock op de bank liggen van de psychiater. Hitch zat trouwens in een moeilijke periode tijdens het draaien van deze film (was een paar keer zwaar ziek geworden en moest een hernia-operatie ondergaan). Alles in Vertigo is tot in de kleinste details uitgewerkt, van de shots tot de sets, de kleuren en de kleding. Alles is nauwkeurig op mekaar ingesteld, en niets is wat het lijkt. We vinden ons in een wereld waar de acteurs twee gezichten hebben, waar de omgeving zowel uitnodigend als dreigend is. Het gebruik van spiegels is dan ook iets wat je geregeld opmerkt. Een spiegel is niet de realiteit, maar slechts een reflectie ervan, en deze verwarring zit ook in de liefde en de seksualiteit.

    Het is een liefdesverhaal in zijn meest fatale vorm, met name de necrofilie. Een surreële romantiek waar de liefde sterker is dan de dood. Het verhaal zelf is gebaseerd op een politie-romannetje van geen belang. Maar Hitchock is niet geïnteresseerd in het verhaal op zich, dan wel op de manier hoe alles verteld wordt. En het begint allemaal met de begin-generiek van Saul Bass die ons meteen in een duizelingwekkend wereld stort, op de muziek van Bernard Herrmann die lichtjes geïnspireerd was op Richard Wagner's Tristan und Isolde. De film gaat voor alle duidelijkheid over veel meer dan hoogtevrees. Zoals bij alle Hitchcock-films is het kwaad opzet nooit ver weg. Heeft de vrouw een ongeluk gehad en gevallen uit een klokkentoren? Was het zelfmoord, of werd ze geduwd?

    Technisch gezien heeft deze film tevens weer een aantal grenzen verlegt. Zo is hier de 'trans-travelling' uitgevonden (camera gaat achteruit op een travelling, terwijl het beeld wordt ingezoomd) die later werd gebruikt door Steven Spielberg in Jaws. De techniek werd gebruikt voor het shot in een trappenhal. Maar gezien er in die tijd geen vertikale travelling kon gelegd worden, werd een horizontale maquette gemaakt. In de film zaten ook heel wat licht-effecten, met name bij belangrijke momenten in het verhaal.

    vertigo,alfred hitchcock,james stewart,tom helmore,kim novak,the birds,bernard herrmann,saul bass,tristan und isolde,richard wagner,jaws,william friedkin,the wrong man,François Truffautvertigo,alfred hitchcock,james stewart,tom helmore,kim novak,the birds,bernard herrmann,saul bass,tristan und isolde,richard wagner,jaws,william friedkin,the wrong man,François Truffaut

    Het enige minpuntje in de film is misschien de casting. Zowel James Stewart als Kim Novak zijn twee geweldige acteurs, maar toch passen ze niet tezamen. Misschien heeft het te maken met het grote leeftijdsverschil tussen beiden (Kim was misschien maar 24 jaar terwijl James er 50 was), ofwel door het feit dat James Stewart niet meteen een acteur is die zich goed voelt in romantische rollen. Hitchcock wilde eigenlijk actrice Vera Miles, die onder persoonlijk contract bij hem stond en reeds mee had gespeeld in de serie Alfred Hitchcock Presents en de film The Wrong Man (1956), de hoofdrol geven, maar zij kon niet vanwege haar zwangerschap. Hitchcock wilde de opnames niet uitstellen en huurde daarom Kim Novak als hoofdrolspeelster.

    De film werd bij zijn première niet zo goed ontvangen door de pers. Zelfs acteur James Stewart nam zelfs enige afstand van de film door openlijk te verklaren dat hij liever niets met de film te maken had. Het was voor hem een slecht filmproject. Maar zoals wel vaker het geval is bij meesterwerken zouden er een aantal jaren moeten verstrijken vooraleer Vertigo naar waarde geschat werd. Datgene wat aanstootgevend was, was vooral de seksueel perverse ondertoon van het verhaal. In een interview met François Truffaut gaf Hitchcock zelf aan dat Vertigo zijn favoriete film was. Hij gaf acteur James Stewart de schuld van het mislukken van de film, omdat hij iets te oud was om nog realistisch over te komen als liefdesinteresse voor Kim Novak.

    Deze film heeft Universal op een 2-delige Special Edition uitgebracht, met audio-commentaar van regisseur William Friedkin (The French Connection, The Exorcist ), alsook info over de restauratie van de film en docu’s over de thema’s in Vertigo.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 22 februari 2011

     

    *** Vertigo trailer ***

    ***Related Posts***
    20/02/2011: The Birds review
    19/02/2011: Rear Window review
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock
    27/04/2007: The Birds ondergaat een Bay touch

  • The Birds (1963) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Waarom vallen de vogels in The Birds (1963) van Alfred Hitchcock aan? Het lijkt mij een pertinente vraag, maar het antwoord op de vraag blijft uit. Hitchcock laat ons zelf een oordeel velen en geeft ons een aantal pistes. Misschien heeft het wel iets te maken met de foute relatie van Melanie. Misschien is het wel het gevolg van de "lovebirds", de twee vogeltjes die Melanie heeft meegenomen. Hitchcock is in deze film niet geïnteresseerd in logische gevolgtrekking, maar schept een soort deterministische logica waar de mens uiteindelijk de aanstoker is van alle kwaad, met het kwade die hier vertolkt wordt door de onschuld zelve: vogeltjes.

    the_birds_1963_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Melanie Daniels (Tippi Hedren) zoekt in het kustplaatsje Bodega Bay een kennis met de naam Mitch Brenner (Rod Taylor) op. Daar aangekomen wordt ze het slachtoffer van een aanval van een meeuw. Vervolgens worden er door diverse vogelsoorten steeds massaler en vernietigender aanvallen op de dorpelingen ontketend. Nadat er bij hun aanvallen diverse doden gevallen zijn, verschansen Melanie en Mitch zich met de moeder (Jessica Tandy) en zijn zusje (Veronica Cartwright) in Mitch' huis, waarna diverse vogelsoorten een gecombineerde aanval op hen inzetten.

    Het is niet de meest diepzinnige film die Hitchcock heeft gemaakt, maar wel één van zijn meest commerciële films. Technisch gezien was de film ver vooruit zijn tijd (met zowat 370 shots met speciale effecten) en ook fotografisch was het een uitmuntende rampenhorror. Hitchcock bleef heel enigmatisch over hoe hij alle effecten kon verwezenlijken, en op de vraag van een journaliste hoe hij alle vogels zo kon dirigeren zei hij met zijn overbekende gevoel voor humor, iets in de aard van: "They were very well paid, ma'am". Bestond er toen al een blu-key? Het gebruik van standaard chroma key met een blauw scherm bleek ontoereikend voor de effecten in de film, gezien de vogels te snel bewogen om mooie beelden te krijgen. Daarom werd een nieuwe techniek gebruikt met natriumdamp, met de hulp van Walt Disney studio.

    Maar het was hard labeur op de set, en al zeker voor actrice Tippi Hedren die letterlijk met valse vogels werd bekogeld, tot ze er verwondingen aan overhield. Er wordt vaak beweert dat Hitchcock geen respect had voor zijn acteurs en dat hij hen eerder aanzag als vee die je doorheen je beeld moest leiden. Het feit was dat Hitchcock één van de grootste perfectionisten was uit de filmgeschiedenis en tevens een hardnekkige controlle-freak. Acteurs moeten zich maar onderschikken, net zoals zijn crew dat deed.

    The Birds is gebaseerd op het verhaal van Daphne Du Maurier, die tevens het verhaal schreef van Rebecca (1940). Evan Hunter heeft het omgevormd tot een uitstekend scenario. De opbouw is begint vrij rustig. Een vogel ligt dood voor de deur. Waarschijnlijk is hij er per ongeluk tegen gevlogen tijdens de nacht. Maar het was volle maan, wordt er meteen opgemerkt. De onrust begint stilletjes in het verhaal te sluipen. Het verlangen naar de schrik, die we allen koesteren, houdt de spanning gedurende het gehele verhaal vast. En na de aanval op de kinderen, weten we meteen hoe laat het is. OIn het begin van de film zien we twee vogeltjes opgesloten in een kooi. De ironie in het verhaal maakt dat op het einde van de film onze hoofdpersonages opgesloten zitten in hun eigen huis.

    The Birds,alfred hitchcock,Tippi Hedren,Rod Taylor,Jessica Tandy,Veronica Cartwright,Daphne Du Maurier,Evan Hunter,Rear Window,Marnie,Psycho,north by northwest,frenzy,vertigoThe Birds,alfred hitchcock,Tippi Hedren,Rod Taylor,Jessica Tandy,Veronica Cartwright,Daphne Du Maurier,Evan Hunter,Rear Window,Marnie,Psycho,north by northwest,frenzy,vertigo

    De mooiste scène in de film vind ik persoonlijk de aanval waarbij Melanie schuilt in een telefooncel en een 360° beeld krijgt van de terreur rondom haar. Ze is toeschouwer van het gebeuren, en wij als toeschouwer zijn dat eveneens. Wil Hitchcock hier iets mee zeggen? Ik denk niet dat het zijn bedoeling was een moralistisch verhaal op te hangen. De vogels zijn het element van terreur maar de mensen blijven op de voorgrond. De vogels lijken ook geen motivatie te hebben. Ze zijn gewoon met veel. Dat zegt althans een ornithologe in een tea-room. Volgens de vrouw zijn die dieren gewoon met teveel en kunnen ze gemakkelijk het einde van de wereld veroorzaken. Ze voegt er wel bij dat zoiets uiteraard niet zomaar gebeurt, en dat het uitgelokt moet worden. De primitieve instincten van de mens komen naar boven wanneer de chaos zich installeert, en de zoektocht naar de zondebok/de heks kan beginnen. En zo staat dat andere terugkerende thema weer centraal in de film van Hitchcock: de onschuldige die alle schijn van schuld tegen hem heeft.

    Maar ook seks is een belangrijk thema in zijn films. Daar waar het in Rear Window (1954) en Psycho (1960) draait rond voyeurisme, draait alles in North by Northwest (1959) rond losbandigheid, in Marnie (1964) komt het fetishisme aan de beurt, in Frenzy (1972) het sadomasochisme, in Vertigo (1958) zelfs de necrofilie, en hier in The Birds gaat het om de (foute) liefde op het eerste gezicht.

    De productie werd in 1964 genomineerd voor een Academy Award voor best special-effects, maar verloor deze aan Cleopatra (1963). De film werd dat jaar ook genomineerd voor een Edgar Award voor beste film. Actrice Tippi Hedren won in 1964 voor haar rol daadwerkelijk de Golden Globe voor meest veelbelovende vrouwelijke nieuwkomer. Ook van deze film heeft Universal een 2-delige Special Edition uitgebracht, met documentaires, deleted scenes, de screentest van Tippi Hedren, en nog veel meer.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 20 februari 2011

    ***Related Posts***
    19/02/2011: Rear Window review
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock
    27/04/2007: The Birds ondergaat een Bay touch

  • Rear Window (1954) ***** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Rear Window (1954) is één van mijn favoriete Alfred Hitchcock films. Het is niet enkel een beangstigend en beklemmend verhaal, maar tevens een perfecte weerspiegeling van de regisseur als voyeur. Een echte filmregisseur is zonder enige twijfel een beeldendief. Iemand die met behulp van zijn verrekijker de wereld observeert en analyseert…of zelfs begluurt. De initiële motivatie is de natuurlijke drang van 'nieuwsgierigheid'. Iets waaraan het hoofdpersonage in deze film ook last van heeft.

    rear_window_1954_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Nieuwsfotograaf L.B. Jefferies (James Stewart) is door een gebroken been verplicht om zeven weken in zijn New Yorkse appartement door te brengen. Om de tijd te doden observeert hij zijn buren op de binnenplaats; met behulp van een verrekijker en een telelens dringt hij ongevraagd binnen in hun leven. Er is één appartement dat op Jefferies' speciale aandacht mag rekenen: dat van zijn directe overburen de Thorwalds, zeker wanneer mevrouw plotseling verdwijnt. Door allerlei aanwijzingen raakt hij overtuigd van de mogelijkheid dat Lars Thorwald (Raymond Burr) zijn vrouw vermoord heeft. Hij is zo zeker dat hij een bevriende rechercheur (Wendell Corey) inschakelt om de zaak te onderzoeken. De resultaten lijken te wijzen op de onschuld van Thorwald, maar 'Jeff' gaat door, geholpen door vriendin Lisa (Grace Kelly) en verpleegster Stella (Thelma Ritter).

    Moord kan overal opduiken, zelfs bij de sympathieke buren die je occasioneel ontmoet op straat en die vriendelijk naar je glimlachen. Een thema die geregeld terugkomt in het werk van Hitchcock. Ik denk dan maar aan zijn Frenzy (1972). In het begin van deze prent zijn we getuige van een gruwelijke moord. De camera deint nadien in een sequentie-shot achteruit, van de trappen tot in de inkomhal en op straat, waar de dagelijkse leven verder gaat. Moord kan overal aanwezig zijn, en dat is tevens de overtuiging van L.B. Jefferies. Dit gepaard gaande met zijn natuurlijke nieuwsgierigheid als persfotograaf, zal hem storten in troebel water.

    Rear Window zou je kunnen omschrijven als een soort zwartgallige komedie. De fotograaf heeft zijn been gebroken en zit in het gips. Hij heeft dus niets anders te doen dan naar zijn buren te kijken. Al van bij het begin plaats Hitchcock al zijn pionnen. We zien er meteen de arena waar alles zich zal afspelen, alsook verschillende bewoners en uiteraard ook een blik op ons hoofdpersonage. We krijgen heel wat informatie te zien, zonder dat er ook maar één woord valt. Via inductie veronderstellen we bijvoorbeeld dat hij zijn been heeft gebroken tijdens zijn werk. En deze aanpakt werkt, want we verplaatsen ons naar het standpunt van ons hoofdpersonage. We zien wat hij ziet, en bijgevolg worden we eveneens voyeur van het schouwspel.

    Alles in dit meesterwerk is gebaseerd op suggestie. We krijgen iets te zien en we moeten er onze conclusies uit nemen. Een hondje ligt roerloos in de binnenkoer, de nek omgewrongen. De eigenares is in alle staten en schreeuwt haar gruwel uit. Alle buren komen naar hun balkon om te zien wat er gaande is. Enkel één iemand houdt zich schuil in zijn woonkamer. Lars Thorwald zit er in het donker, roerloos en onberoerd. We zien hem nauwelijks maar we zien wel de rode gloed van het uiteinde van zijn sigaret. Waarom komt hij niet kijken? Weet hij misschien wat er gaande is? Heeft hij die hond vermoord? Waarom?...

    rear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwestrear window,alfred hitchcock,james stewart,grace kelly,raymond burr,wendell corey,thelma ritter,frenzy,north by northwest

    Er zit geen muziek in de film, alles is diëgetisch. Er zijn enkel omgevingsgeluid en akelige stiltes die doorbroken worden door piano-geluid van één van de buren, of muziek van een radio die ergens opstaat. Maar als je er bij stil staat moet dit één van de meest ingewikkelde sounddesigns zijn die er toen was. Terwijl de camera in point-of-view perspectief van de ene kamer naar de andere gaat, verandert de ambiance geleidelijk en geeft het ons een heel specifiek gevoel (let bijvoorbeeld op het gebruik van sirenes, die zijn er niet zomaar op gezet om ambiant-sound te maken). Uiteraard zijn we dat geen seconde gewaar, maar onderbewust voelen we het wel. Uiteindelijk hebben we een heel realistisch. We worden ook meteen vertrouwd met de omgeving en worden hierdoor ook sneller meegezogen in het verhaal. Maar Rear Window staat tevens bol van subtext. Als Hitch een scène in mekaar steekt, weet je meteen dat hij hiermee verschillende dingen wil zeggen. Op een gegeven ogenblik heeft het liefje van het hoofdpersonage de trouwring gevonden van de verdwenen vrouw. Ze schuift deze ook aan haar ringvinger van haar linkerhand. Jefferies ziet de ring uiteraard als bewijsmateriaal dat de vrouw vermoord is geweest, terwijl Lisa hoopt dat Jefferies de hint begrijpt en met haar wil trouwen en zich bevrijdt van zijn bindingsangst. Het is heel subtiel, maar zo zitten er tientallen scènes in. Daarom is Rear Window een film die je meermaals moet gezien hebben.

    In tegenstelling tot een North by Northwest (1959), waar de eind-sequentie zich afspeelt in wijde velden met vliegtuigen die rakelings over het vluchtende hoofdpersonage vliegen, zitten we hier in een besloten ruimte, als het ware vast gekluisterd aan een gips. Het is geen huis clos verhaal maar het scheelt niet veel. Hitchcock liet voor deze film een New Yorkse appartementencomplex met binnenplaats nabouwen bij Paramount Studios. Het was tevens de grootste daar gebouwde overdekte set ooit. We krijgen nooit geen standpunt van in het huis van Thorwald, maar altijd vanuit het perspectief van Jefferies. En het enige wapen waarover hij beschikt is zijn fototoestel.

    Uiteraard is er ook knap acteerwerk van James Stewart en Grace Kelly die deze film kunnen voorzien van uiteenlopende emoties en gevoelens. Het voyeurisme van de toeschouwer wordt beloond met de mooiste, meest spannende, meest fijnzinnige bespeigeling 'over', en de mogelijke gevolgen 'van' het filmkijken. Rear Window werd genomineerd voor vier Academy Awards, voor die voor Beste Regisseur, Beste Scenario, Beste Fotografie en Beste Klank, maar spijtig genoeg ging On the Waterfront (1954) met alle prijzen lopen. De film werd onlangs door Universal uitgebracht in een 2-delige Special Edition met heel wat bonusmateriaal. Iets wat een filmgeek niet aan kan weerstaan. De film werd toen opgenomen in Technicolor en is dus in kleur.

    rating

    Beoordeling: 5 / 5
    Recensie door op 19 februari 2011

    ***Related Posts***
    03/11/2010: Psycho review
    04/03/2008: Vanity’s Hitchcock covers
    26/10/2007: Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock

     

    *** Rear Window trailer ***

  • Psycho (1960) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is 50 jaar geleden dat Psycho (1960) in de bioscoop kwam. Toen deed Alfred Hitchcock er alles aan om de plot zo geheim mogelijk te houden. Mensen die niet op tijd in de bioscoopzaal waren, mochten er niet meer in. Er stond trouwens op de affiches dat je niets over de film mocht vertellen aan je vrienden na het zien van de prent.

    psycho_blu-ray.jpg

    En het publiek was zo ingenomen door Psycho dat ze dan ook de lippen stevig op mekaar hielden. Het circus die werd opgezet rond de film was zo intrigerend dat je het als gewone sterveling niet kon laten om naar de film te gaan. Enkel de journalisten waren misnoegd. Die sukkelaars kregen geen persvisie en moesten ook in de rij gaan staan om de film te gaan zien én op de koop toe nog hun toegangs-ticket betalen uit eigen zak. Maar dat de elite zich mocht gaan mengen met de plebs was om deze Hitchcock-prent te zien, hebben de journalisten moeilijk kunnen verteren. Het was dan ook niet te verwonderen dat heel wat reviews de film met de grond gelijk maakten. Het heeft enkele maanden geduurd alvorens de eerste goede en weloverwogen reviews de kop opstaken.

    Korte inhoud: Bediende Marion Crane (Janet Leigh) werkt hard, maar verdient te weinig. Ze zou dolgraag gaan samenwonen met haar vriend Sam (John Gavin), maar ook hij moet rondkomen met een schamel loon. Op een dag krijgt ze van haar baas de opdracht een grote som geld naar de bank te brengen. In een vlaag van wanhoop besluit Marion zich het geld toe te eigenen en vervolgens slaat ze op de vlucht. Onderweg komt ze in een hevige storm terecht en moet ze noodgedwongen overnachten in het Bates Motel. Daar ontmoet ze Norman Bates (Anthony Perkins), de mysterieuze, jonge eigenaar die een obsessie heeft voor zijn moeder.

    Psycho viert zijn 50ste verjaardag en de nagelnieuwe blu-ray is dan ook een leuk cadeau om te geven aan een filmliefhebber. De zwart/wit fotografie komt werkelijk tot leven in hi-def en de urenlange extra’s van de film geven werkelijk een dieptezicht in de productie van de film. Zo vind je er gesprekken met de acteurs, de schrijvers, de cameramensen, alsook gesprekken met andere filmmakers en fragmenten uit films van Martin Scorsese, Brian De Palma, Steven Spielberg en François Truffaut. Het is een heerlijke uitgave die simpelweg niet mag ontbreken uit jullie collectie...mocht deze er al niet in staan...naast die 53 andere films van Hitchock.

    Psycho is niet van het niveau van een Rebecca (1940), een Vertigo (1958) of zelfs een North by Northwest (1959). Maar het was ook een beetje van een buitenbeentje. Hitchcock wou waarschijnlijk terugkeren naar die typische horror gotiek uit de jaren stillekes en besloot de film te draaien met minder dan 1 miljoen dollar (meestal bewoog Hitchcock geen poot voor minder dan een miljoen dollar) en alles in het zwart/wit te draaien om minder het accent te leggen op het bloed en de gore en meer op de verdraaide psychologie en de gruwel. Het werd tevens één van de meest succesvolle zwart/wit films ooit. Maar desondanks het kleinere budget wou Hitch toch beroep doen op de (dure) muziek van Bernard Herrmann. De componist componeerde dan maar enkel met een strijkorkest in plaats van een compleet filharmonisch orkest. En het resultaat werd trouwens één van de meest populaire werken van Herrmann.

    psycho_janet_leigh_04.jpgpsycho_anthony_perkins_alfred_hitchcock.jpgpsycho_janet_leigh_03.jpg

    Ik heb op de filmschool de roman gelezen van Robert Bloch waarop de film werd gebaseerd, en dit boek staat mijlenver van wat we uiteindelijk op het witte doek te zien kregen. Het is in essentie een slecht geschreven stationsromannetje, de scènes zijn absurd, de gruwel is gortiger (in de douche-scène is er sprake van onthoofding) en verre van subtiel en ook de dialogen zijn niet zo verfijnd. En dit is niet enkel de verdienste van de regisseur maar zeker ook van de talentvolle scenarist Joseph Stefano.

    Maar één van de kenmerken van een Hitchcock film zijn de sterke vertolkingen van de acteurs. Anthony Perkins is geweldig, en ik begrijp niet dat hij in dat Norman Bates karakter is gebleven in al die waardeloze sequels. In ieder geval was hij de geschikte man om deze rol te vertolken. In tegenstelling tot het boek waar het hoofdpersonage zwaarlijvig, ouder, slordig en onsympathiek was , heeft Hitchock en Stefano het personage sympathiek, jong, slank en gevoelig gemaakt. Het zal Hitchcock niet ontgaan zijn dat Perkins homoseksueel was en een grotere band had met zijn moeder dan een hetero acteur. En het werkt. Je bent als kijker aangetrokken door het intrigerende personage met zijn broze stem. Je leeft met hem mee, je hebt zelfs medelijden met hem, en bij momenten voel je trouwens dat er mogelijks een relatie zou kunnen bloeien met Marion. Bijgevolg is de film op de eerste plaats een tragedie en daarna een horrorfilm.

    psycho_janet_leigh_06.jpgpsycho_janet_leigh_anthony_perkins_01.jpg

    Wat de meeste mensen is bijgebleven is uiteraard die fameuze douchescène, die werd opgenomen in 7 lange dagen met ongeveer 70 camera standpunten. Wat weinigen weten is dat deze scène eigenlijk werd gefilmd zonder Anthony Perkins en dat er ook voor de meeste shots beroep werd gedaan op een naakte body double (ook al krijg je geen edele delen te zien, enkel maar een hint van een halve borst, en dit omwille van de strenge censuur regels). Het storyboard voor deze scène werd getekend door Saul Bass, die op incorrecte wijze het gerucht deed verspreiden dat hij de fameuze scène geregisseerd zou hebben. Maar dat was dus niet het geval. Hitchcock had Saul de opdracht gegeven verschillende standpunten uit te tekenen, en Hitchock heeft de scène dan ook op de set geregisseerd. Wat ook zo bijzonder was aan deze scène – en hiervoor moet je je i de geest plaatsen van een publiek in de jaren 60 – was dat de hoofdactrice in het begin van de film op de meest gruwelijke wijze werd vermoord. De kijker moest nu plots een ander personage volgen, Norman Bates, en later werd een nieuwe actrice geïntroduceerd, de zus van Marion, Lila Crane (Vera Miles)

    De film was grensverleggend in een periode waar horror eigenlijk iets was uit een ver verleden (cf. Frankenstein, Dracula,…). Het shock-element in de film is met de tijd iets minder choquerend, maar de manipulatieve verhaal-techniek en de vertolkingen blijven meesterlijk. Het is een film die menig andere thrillers en horrorfilms heeft geïnspireerd (Raging Bull, Jaws, Cape Fear, Halloween, Dressed to Kill, ...) en trouwens een nieuw filmgenre in leven riep, met name de slasher film. Maar deze film overstijgt uiteraard het slasher-genre, overstijgt zelfs het horror genre of de zwarte komedie. Het is een monument van de cinema die elke echte filmliefhebber meermaals gezien moet hebben.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 3 november 2010

     

    *** Psycho trailer ***

  • Carlito's Way (1993) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe 'master of suspense' werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito's Way (1993). Tien ja na het explosieve Scarface begeeft het duo De Palma - Al Pacino zich opnieuw in de misdaadwereld met deze keer het verhaal van een Puertoricaanse misdaadkoning die zijn leven wil verbeteren, maar onvermijdelijk opnieuw de onderwereld intuimelt. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

    brian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,preview

    Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

    Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

    De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

    De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

    brian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,previewbrian de palma,carlito s way,al pacino,review,blu-ray,universal,alfred hitchcock,scarface,sean penn,edwin torres,david koepp,the untouchables,battleship potemkin,penelope ann miller,no way out,patrick doyle,john leguizamo,trailer,preview

    Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 5 juli 2010

     

    *** Carlito's Way trailer ***

  • Een Roman Polanski in topvorm in The Ghost Writer

    Pin it!

    Ook al vertoeft regisseur Roman Polanski nog altijd onder toezicht van de Zwitserse ordediensten voor een seksvergrijp uit de jaren 70; zijn film The Ghost Writer (2010) draait ondertussen in de Belgische zalen.

    ghost_writer_300

    De 40 miljoen dollar productie heeft na een 4tal weken nog maar 8 miljoen in het laatje gebracht wereldwijd, iets wat uiteraard veel te weinig is. Maar blijkbaar krijgt de film (vooal in de States) een heel beperkte distributie, en Polanski kan zelf zijn film niet promoten, en daar wringt misschien wel het schoentje. Nochtans is de film verre van slecht, meer nog, het is misschien wel één van de betere thrillers van Polanski, volledig gedraaid in Duitsland (gezien Polanski nog steeds niet op Amerikaanse bodem mocht). Het blijft voor mij iets krankzinnigs en ik vraag me af wanneer dit circus uiteindelijk een einde zal krijgen.

    Korte inhoud: De voormalige Britse premier Adam Lang (Pierce Brosnan) werkt op een eiland aan zijn memoires, met de hulp van professioneel schrijver Mike McAra. Wanneer McAra onder mysterieuze omstandigheden overlijdt, moet de oud-politicus op zoek naar een nieuwe broodschrijver. Als deze ghost writer (Ewan McGregor) op het eiland arriveert, merkt hij al snel dat er allerlei krachten aan het werk zijn die belang hebben bij de inhoud van de memoires. En vooral bij enkele gebeurtenissen uit het verleden die nog altijd voor grote opschudding kunnen zorgen.

    Gelukkig waren de draaidagen al voorbij en kon Polanski de montage volbrengen en de creatieve beslissingen nemen vanuit zijn Zwitserse "cel", compleet afgezonderd van de buitenwereld. En dit is, contradictorisch genoeg, zeker de film ten goede gekomen. Ook al speelt het verhaal zich af in een hedendaagse tijd, doet de prent, met zijn plot en sfeer, denken aan koude-oorlog-thrillers. De zaken die The Ghost Writer bespreekt, zijn alleen niet meer zo relevant als dertig jaar geleden. Geheime onderhandelingen tussen regeringen, multinationals met foute bedoelingen en geheime diensten, heeft de gemiddelde bioscoopbezoeker een déjà-vu gevoel. Hierdoor mist het geheel in zekere zin een dramatische impact, ook al omdat we de gevolgen en de slachtoffers van die overheidsmanipulaties nauwelijks te zien krijgen.

    Is de film voorspelbaar? Wel, voor doorwinterde filmgeeks die het genre én Polanski op hun duim kennen zullen wel weten naar waar deze film naar toe wil, maar de gemiddelde bezoeker zal nooit kunnen raden wat er zal gebeuren. De film zit ook vol van de horror-clichés, en teveel scènes die een tikkeltje vernieuwing most. Polanski heeft aan het scenario gewerkt met de auteur van het boek Robert Harris, en de grootste verdienste ligt toch zeker op het vlak van de dialogen en de algemene sfeer. Maar het is onversneden Polanski materiaal, die net zoals een Alfred Hitchcock het thriller-genre volledig naar zijn hand zet en doorprikt met ironiserend toontje en incidentiele humor. Dit kan het thriller gevoel voor een hedendaags publiek wel op bepaalde momenten om zeep helpen. Ook de melodramatiek is nooit ver weg, maar tezelfdertijd blijf je in de ban van de vertelling en de visuele poëzie die op het scherm wordt uitgesmeerd door Polanski en zijn Poolse Director of Photography Pawel Edelman.

    Knappe vertolkingen van Brosnan en McGregor, maar ook van Jon Bernthal, Kim Cattrall, Olivia Williams, Tom Wilkinson maken het plaatje compleet. Het eindresultaat is een volwassen en bescheiden retro-thriller over paranoia. Als jullie de man voor zijn zonden kan vergeven, zou ik deze film zeker aanraden.

    *** The Ghost Writer trailer ***

    ***Related Post***
    30/09/2009 : De affaire Roman Polanski

  • Shutter Island (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Shutter Island (2009) van regisseur Martin Scorsese is gebaseerd op de roman van bejubeld auteur Dennis Lehane (Mystic River). Het verhaal speelt zich af in 1954 en gaat over US Federal Marshal Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en zijn partner Chuck (een sterk gecaste Mark Ruffalo) die naar de psychiatrische instelling Ashcliffe Hospital varen op het geïsoleerde Shutter Island. Reden: de mysterieuze verdwijning onderzoeken van kindermoordenares Rachel Solando. Hier is de toch wel geslaagde poster.

    shutter_island_2009_blu-ray.jpg

    Mysterie en verdachtmakingen troef al blijkt dat directeur dr. Crowley (een uitstekende Ben Kingsley) geheimzinnig doet over deze verdwijning alsook wat er gaande is in 'The Lighthouse' of 'Ward C', waar alle zware psychopaten opgesloten zitten. Bovendien stijgt de spanning als Teddy een dreigende omgeving gewaar wordt, waarbij iedereen wel iets te verbergen lijkt te hebben & waar iedereen zich tegen hem lijkt te keren.

    De film heeft van het begin af een hoog Things-are-not-what-they-seem –gehalte. Hier wordt echter mooi omheen gewerkt door een orgie van duistere sfeer, spanning, actie en een solide plot. Deze film is een soort ode aan thrillers uit de jaren '50, overgoten met een sausje van stilistische grandeur die weinig gezien kan worden in de hedendaagse popcorn-cinema. Het fifties B-film gevoel blijft tevens overeind in dit emotioneel drama. Alfred Hitchcock comes to mind bij vele scènes, en Le Procès (1962) van Orson Welles diende duidelijk als inspiratie voor deze prent.

    Buiten het wat voorspelbare, uitgerokken einde is dit een sterke film en een lust voor het oog. Je wordt geprikkeld door emoties, angst en medeleven. De rauwe flashbacks van Teddy zijn overleden vrouw en zijn belevenissen in WOII maken van deze film een emotioneel geladen schouwspel dat je na een tijdje meer en meer bij de keel grijpt, eens je dieper in de verwikkeling van intriges, leugens, complottheorieën en psychoses op het eiland terecht komt. De setting en sfeer zuigt je mee in het verhaal. Je krijgt het gevoel alsof je zelf een patiënt was in de instelling.

    Martin Scorsese speelt al zijn troeven uit in Shutter Island. Karaktervolle, angstaanjagende locaties, een pakkende claustrofobische sfeer en een stevige dosis gruwel en geweld. Dit alles stijlvol, strak en met oog voor detail in beeld getoverd: de cinematografie is de drijvende kracht van de film. De dialogen zijn spits, doordacht. De casting is nagenoeg perfect en de personages krijgen allemaal mooi de tijd om zich te ontplooien. De hedendaagse klassieke muziek past perfect in deze mix en geeft een stevige boost aan de al beangstigende sfeer. De meester onderscheidt zich wederom van de mediocriteit van Hollywood-Blockbuster-regisseurs. Shutter Island is een film die hij al jaren wilde maken, zonder al te veel druk van buitenaf, puur om zijn klasse als visionair regisseur opnieuw aan de wereld te kunnen tonen. Geen film die gemaakt werd met het oog op de Oscars, maar een duistere thriller pur-sang, die puur dient om te entertainen en schokken.

    shutter_island_001shutter_island_002

    Het is Di Caprio’s beste acteerprestatie tot nu toe. Dit is de ultieme bevestiging voor Leonardo "babyface" Di Caprio die de criticasters het nakijken geeft. De karaktervolle, met vuur en passie gespeelde vertolking van Leo als Teddy Daniels was buitengewoon sterk. Zijn personage is zo diepzinnig en emotioneel geladen in beeld gezet dat dit bij momenten angstaanjagend wordt. Zoveel emotie en diepgang... Met elke film die hij met beschermengel Scorsese draait groeit zijn talent en kunnen. Mensen moeten gaan begrijpen waarom Marty steeds voor deze knaap kiest en niet voor gevestigde/oudere karakteracteurs. Hoe ouder Leo wordt, hoe meer karakter en zelfzekerheid hij begint te vertonen in gelaatsuitdrukkingen en fysieke handelingen. De babyface opmerkingen kunnen niet meer gelden als een excuus om hem af te breken.

    Kortom, deze prent hoort niet thuis in het rijtje van klassiekers als Goodfellas, Raging Bull of Mean Streets, maar Scorsese vestigt zich toch weer bij de top in de hedendaagse cinema. Deze film kan hoger geplaatst worden dan The Departed (2006) en zou probleemloos bij de Oscars de concurrentie aan kunnen gaan met films als Up in the Air , The Hurt Locker of Crazy Heart. Spijtig dat Paramount er voor koos om de film nà de selectie van de Oscarnominaties uit te brengen. Maar dit is een ijzersterke thriller die de gemiddelde cinemabezoeker absoluut niet over het hoofd mag zien. Deze film blijft je achtervolgen, zo hoort het ook.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 4 maart 2010

    ***Related Post***
    31/07/2009: Leonardo DiCaprio op Shutter Island van Martin Scorsese

     

    *** Shutter Island trailer ***

  • Paul Newman (1925-2008) overleden

    Pin it!

    Opnieuw een groot verlies in het filmlandschap. Paul Newman, de oscar-winnende acteur is gisteren op 83-jarige leeftijd overleden na een lange, slepende strijd tegen kanker. Dat meldt zijn woordvoerster Marni Tomljanovic. Newman was één van de grootste Hollywoodsterren ooit, een wereldicoon in zijn gloriejaren. En hoewel hij een sekssymbool was, slaagde hij erin de liefde van zijn leven sinds 1958 tot zijn dood trouw te blijven. Hij was ook een groot filantroop en schonk naar schatting gedurende zijn leven voor een half miljard euro weg aan goede doelen.

    Newman stopte de chemotherapie in augustus, en iedereen wist dat het een kwestie van weken was voordat hij zou overlijden. In mei dit jaar trok hij zich terug uit het filmproject Of Mice and Men, een film naar de roman van John Steinbeck die hij zou gaan regisseren. Toen klonk het nog vaag 'wegens gezondheidsredenen'. Eerder klonken al geruchten als zou Newman kanker hebben, maar die werden door zijn vertegenwoordiger Toni Howard weggewuifd als 'uit de lucht gegrepen'. Nochtans getuigde een buurman van de acteur dat hij vorig jaar al door de acteur op de hoogte werd gebracht van zijn strijd tegen kanker.

    Paul Newman ging in 2006 op pensioen, na een carrière van meer dan 50 jaar. Hij speelde onder meer in The Hustler (1961), Butch Cassidy And The Sundance Kid (1969), The Sting (1973), Hud (1963) and Cool Hand Luke (1967). Hij werd 10 keer genomineerd voor een Oscar en won er uiteindelijk één als ‘Beste Acteur’ voor zijn rol in The Color of Money (1986), het quasi-vervolg op de klassieker The Hustler.

    Paul Newman werd in 1925 geboren in Shaker Heights, een plaatsje nabij Cleveland, Ohio. Tijdens de Tweede Wereldoorlog ging hij bij de marine. In 1946 ging hij naar Kenyon College. Later ging hij Drama volgen bij de Universiteit van Yale. Via rollen bij de tv kwam hij in 1953 op Broadway, waar hij zijn debuut maakte in het stuk Picnic. Hierna kreeg hij een filmcontract bij Warner Bros. Zijn eerste film, The Silver Chalice (1954), was een grote flop. In 1956 had hij zijn eerste succes te pakken, met de boksfilm Somebody Up There Likes Me (1955). Tijdens de opnamen van zijn volgende film, The Long, Hot Summer (1958), ontmoette hij zijn tweede vrouw, actrice Joanne Woodward. Ze zouden hierna vaker samen in een film verschijnen. Met zijn rol in Cat on a Hot Tin Roof (1958), met Elizabeth Taylor, werd hij voor de eerste maal genomineerd voor een Oscar.

    Paul Newman heeft uit zijn eerste huwelijk met Jackie Witte drie kinderen en ook uit zijn tweede huwelijk met Joanne Woodward ontsproten drie kinderen. Zijn vijf dochters schonken Newman acht kleinkinderen. Zijn eerste huwelijk duurde van 1949 tot 1958. Toen trouwde hij met actrice Joanne Woodward. Een relatie die duurde tot zijn dood. Newman koos er dan ook voor niet te leven in wat hij de 'Hollywood environment' noemde. Hij settelde in Westport, Connecticut. Gevraagd waarom hij zijn Joanne al die jaren trouw was gebleven terwijl zovele vrouwen hem aanbaden, antwoordde hij: "Waarom ergens een hamburger gaan eten als je thuis steak krijgt." De jaren 60 ging hij in als een grote ster. Hij speelde in een rij kassuccessen, zoals Exodus (1960), The Hustler en Hud. Voor de laatste twee kreeg hij zijn tweede en derde Oscarnominatie. Na een dipje van twee jaar keerde hij terug met Hitchcock's Torn Curtain (1966).

    The VerdictThe Hudsucker ProxyRoad to PerditionShadow Makers

    In 1968 kreeg hij zijn vierde Oscarnominatie, voor Cool Hand Luke. Datzelfde jaar volgde zijn regiedebuut, Rachel, Rachel (1968), met Joanne Woodward in de hoofdrol. Hij kreeg een Oscarnominatie voor Beste Film, en werd door de New York critics uitgeroepen tot beste regisseur van 1968. Datzelfde jaar voerde hij samen met zijn vrouw campagne voor Eugene McCarthy, de presidentskandidaat voor de Democraten. Hierdoor kwam hij op de "Enemies list" van Richard Nixon, de Republikeinse tegenkandidaat terecht. In 1969 kwam hij voor de eerste keer in aanraking met de autosport, in de film Winning. Wat begon als een hobby, leidde tot een tweede carrière. Vanaf 1972 doet hij aan professionele wedstrijden mee. In 1979 werd hij tweede in een Porsche 935 in de 24 uur van Le Mans, en in 1995 won hij op zeventigjarige leeftijd de 24 uur van Daytona. Door Newmans passie voor wagens konden de makers van Cars (2006) hem strikken om de stem te doen van Doc Hudson. Hij richtte in 1983 Newman-Haas Racing op, een erg succesvol raceteam dat ondermeer meedeed in de champcar en indycar-series, de Amerikaanse versies van Formule 1.

    In 1969 speelde hij met Robert Redford in de western Butch Cassidy and the Sundance Kid. Het werd de meest succesvolle western aller tijden, en betekende de grote doorbraak van Redford. In 1973 speelde hij weer samen met Redford in The Sting, die de Oscar voor Beste Film won. Andere succesvolle films uit de jaren zeventig waren de rampenfilm The Towering Inferno (1974) en de sportfilm-parodie Slap Shot (1977).

    The Color of MoneyThe StingThe Towering InfernoHud

    In 1971 richtte hij samen met Barbara Streisand en Steve McQueen de productiemaatschappij First Artists op, waarvoor hij enkele films regisseerde. In 1978 stierf zijn enige zoon Scott Newman aan een overdosis. In zijn naam stichtte hij de Scott Newman Foundation, een stichting die zich inzet voor het genezen van drugsverslaafden. In de jaren tachtig speelde hij nog in een enkele succesvolle films, waaronder Absence of Malice (1981) en The Verdict (1982), waarvoor hij zijn zesde en zevende Oscarnominaties kreeg. In 1986 werd hij door de Academy geëerd met een ere-Oscar. Voor The Color of Money van Martin Scorsese met Tom Cruise, de sequel van The Hustler, kreeg hij uiteindelijk zijn eerste echte Oscar. Na Shadow Makers (1989) deed hij het iets rustiger aan. In 1995 kreeg hij nog een Oscarnominatie voor Nobody’s Fool (1994), en nadien voor Road to Perdition (2002). Hij speelde ook een merkwaardige rol in de Coen Brother's The Hudsucker Proxy (1994).

    In de jaren tachtig begon Newman ook een nieuwe carrière. In 1982 startte hij Newman's Own, een bedrijf dat verscheidene voedselproducten produceert, waaronder saladedressing, pastasaus en popcorn. De winst van het bedrijf wordt geschonken aan goede doelen, voornamelijk aan kinderen met kanker. Newman gaf zo meer dan 250 miljoen euro weg. Het was slechts één van de goede doelen die hij steunde. Op 25 mei 2007 verklaarde hij nog in een interview met de Amerikaanse zender ABC dat hij zou stoppen met acteren omdat hij "niet meer kan werken op het niveau dat ik zou willen", en omdat hij naar eigen zeggen zijn geheugen, zijn vertrouwen en zijn vindingrijkheid begon te verliezen. Hij wilde zich voortaan concentreren op zijn restaurant en op projecten voor terminaal zieke kinderen.

    Rest in Peace.

  • Anthony Hopkins als Alfred Hitchcock

    Pin it!

    Anthony Hopkins kruipt voor de film Alfred Hitchcock and the Making of Psycho (2008) (of nog Alfred Hitchcock Presents) in de huid van 'Master of Suspense' Alfred Hitchcock. Dit liet de 70-jarige acteur onlangs weten in een interview met muziekzender MTV.

    hitchcock_2012_poster.jpg

    De speelfilm over het leven van de legendarische filmmaker, wordt geregisseerd door Ryan Murphy, regisseur van Running with Scissors (2006) en scenarist van "Nip/Tuck". Hopkins liet ook doorschemeren dat Alfred Hitchcock Presents zich vooral afspeelt ten tijde van de Hitchcock-film Psycho (1960). Actrice Helen Mirren (The Queen) wordt getipt om de rol te spelen van Hitchocks vrouw Alma Reville. Het is nog niet bekend wanneer de film in productie gaat, maar de film zou moeten uitkomen volgend jaar.

    Regisseur Ryan Murphy is momenteel bezig met de opnames van het historische drama Dirty Tricks (2008), met onder meer Brad Pitt. Ik hoop dat deze prent in ieder geval veel beter zal zijn dan Running With Scissors die, niettegenstaande de indrukwekkende vast, qua regie zowat alle zwakheden vertoonde die een beginnend regisseur ooit kon maken. Anthony Hopkins is dan weer binnenkort te bewonderen naast Angelina Jolie en Ray Winstone in Beowulf (2007), die op 21 november bij ons in première gaat.

    Ik ben niet ontevreden met de casting, hoewel ik ooit eens bij het aanzien van de Britse acteur Timothy Spall dacht van: "Hij zou een geweldige Hitchcock kunnen neerzetten". Anthony Hopkins bewijst in het clipje hieronder dat hij geen 100 kilo moet wegen om een impressie van Hitchcock weer te geven, dus ik heb er alle vertrouwen in. Ben wel benieuwd hoe ze deze biopic zullen aanpakken over één van de meest invloedrijke cineasten ooit, want er is enorm veel geschreven over de man en zijn obsessies, dat het snel ietwat karikaturaal zou kunnen worden. In ieder geval zijn de Hitchcock films weer bijzonder actueel, zeker met The Birds remake in handen van 007-regisseur Martin Campbell.

    ***Related Posts***
    11/10/2005: BlogTalk Horror Top 10
    10/10/2005: Top 10 Horror klassiekers
    27/04/2005: The Birds remake
    19/10/2004: Top 10 Meest invloedrijke films

     

    *** Hitchcock trailer ***

  • Ingmar Bergman, Michelangelo Antonioni en Michel Serrault overleden

    Pin it!

    Gisteren hebben twee iconen van de cinema ons verlaten; de Zweedse regisseur Ernst Ingmar Bergman en de Franse acteur Michel Serrault, maar zullen ze via hun films een eeuwig bestaan mogen kennen. Hoe kan het dan ook anders om ze even te vermelden op deze blog. Beiden zijn overleden op vrij late leeftijd. Michel Serrault is op 79-jarige leeftijd in Honfleur aan kanker overleden. Bergman is thuis op het Zweedse eiland Farö in zijn slaap overleden op 89jarige leeftijd.

    De meesten onder jullie zullen waarschijnlijk de acteur niet meteen kennen, nochtans heeft Serrault zomaar eventjes 135 films op zijn naam staan en stak hij 3 Césars op zak. Hij blonk uit als acteur in zowel serieuze rollen, zoals de Mathieu Kassovitz thriller Assassin(s) (1997) en de award-winnende Docteur Petiot (1990), maar is door het grote publiek bekend voor zijn komische rollen, zoals zijn vertolking van één van de twee homoseksuelen in La Cage aux Folles (1978). Zijn beste film voor mij blijft in ieder geval Garde à Vue (1981) van Claude Miller met Lino Ventura.

    Regisseur Bergman maakte meer dan 40 films, 126 toneestukken en 39 hoorspelen en is een echt begrip in de filmwereld en bejubeld als 'meester van de Zweedse film'. Zijn oeuvre omvat Wild Strawberries (1957), Through a Glass Darkly (1961), Persona (1966), Cries and Whispers (1972), Scenes from a Marriage (1973), Autumn Sonata (1978) en Fanny and Alexander (1982). Als regisseur vond hij het zijn opdracht het beste uit de acteurs te halen, ook als dat betekende dat het personage compleet anders werd dan hij eerst voor ogen had. Anders zou het geheel onnatuurlijk zijn. Dankzij deze visie op acteursregie, werden vooral zijn latere films meer gekenmerkt door dialogen ontstaan uit improvisatiesessies. Bergman trok dan met uitgewerkte ideeën naar de filmcrew die zelf de dialogen tot stand bracht. Daardoor moest hij wel op zoek gaan naar talentvolle acteurs en deze kwamen voornamelijk uit Zweden.

    Hij werkte ook liefst met dezelfde mensen, van acteurs tot cameramensen. Onder andere Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann behoorden tot zijn acteursgroep en voor het camerawerk hield Bergman vast aan Sven Nykvist, waarmee ook Woody Allen mee werkte. Bergman was voor Woody Allen altijd al een inspiratiebron geweest. Woody Allen beschreef Bergman ooit als "probably the greatest film artist ... since the invention of the motion picture camera." Ook voor Steven Spielberg was hij een groot meester: "I have always admired him, and I wish I could be a equally good filmaker as he is, but it will never happen. His love for the cinema almost gives me a guilty conscience." Maar Bergman had zijn mening over heel wat filmmakers, en die was niet altijd vleiend te noemen:

    Over Orson Welles zei Bergman het volgende: "For me he's just a hoax. It's empty. It's not interesting. It's dead. Citizen Kane (1941), which I have a copy of - is all the critics' darling, always at the top of every poll taken, but I think it's a total bore. Above all, the performances are worthless. The amount of respect that movie's got is absolutely unbelievable. I've never liked Welles as an actor, because he's not really an actor. In Hollywood you have two categories, you talk about actors and personalities. Welles was an enormous personality, but when he plays Othello, in The Tragedy of Othello: The Moor of Venice (1952), everything goes down the drain, you see, that's when he's croaks. In my eyes he's an infinitely overrated filmmaker."

    Van de beruchte Franse Nouvelle Vague cineast Jean-Luc Godard en de gerenommeerde Michelangelo Antonioni had hij ook niet veel goeds te zeggen: "I've never gotten anything out of his [Godard] movies. They have felt constructed, faux intellectual and completely dead. Cinematographically uninteresting and infinitely boring. Godard is a fucking bore. He's made his films for the critics. One of the movies, Masculin, Féminin (1966), was shot here in Sweden. It was mind-numbingly boring. Michelangelo Antonioni has done two masterpieces, you don't have to bother with the rest. One is Blowup (1966), which I've seen many times, and the other is La Notte (1961), also a wonderful film, although that's mostly because of the young Jeanne Moreau. In my collection I have a copy of Il Grido (1957), and damn what a boring movie it is. So devilishly sad, I mean. You know, Antonioni never really learned the trade. He concentrated on single images, never realising that film is a rhythmic flow of images, a movement. Sure, there are brilliant moments in his films. But I don't feel anything for L'Avventura (1960), for example. Only indifference. I never understood why Antonioni was so incredibly applauded. And I thought his muse Monica Vitti was a terrible actress."

    Maar Bergman was wel geboeid door het werk van een aantal hedendaagse cineasten: "Among today's directors I'm of course impressed by Steven Spielberg and Martin Scorsese, and Francis Ford Coppola, even if he seems to have ceased making films, and Steven Soderbergh - they all have something to say, they're passionate, they have an idealistic attitude to the filmmaking process. Soderbergh's Traffic (2000) is amazing. Another great couple of examples of the strength of American cinema is American Beauty (1999) and Magnolia (1999)."

    Bergman werd negen keer genomineerd voor een Oscar voor Beste Regisseur, maar won nooit. Wel kreeg hij in 1971 een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre. Een soort troostprijs die ook Alfred Hitchcock mocht in ontvangst nemen nadat hij ook werd gepasseerd zonder één beeldje voor beste regisseur. In 1997 ontving hij wel de 'Gouden Palm der Gouden Palmen' op het filmfestival van Cannes. Regisseurs als Martin Scorsese, Woody Allen, Robert Altman, Francis Ford Coppola, Akura Kurosawa en Wim Wenders eerden hem toen als de beste regisseur aller tijden.

    Update 31/07/2007: Nadat gisteren bekend werd dat Ingmar Bergman en Michel Serrault niet meer onder ons zijn, komt vandaag het bericht dat ook regisseur Michelangelo Antonioni is overleden. De Italiaan stierf maandagavond op vredige wijze in zijn stoel, in bijzijn van zijn vrouw. Antonioni, die al tijdens de Tweede Wereldoorlog als filmmaker actief was, werd beroemd met films als La Signora Senza Camelie (1953), Identificazione di una Donna (1953) en de Gouden Palm film BlowUp. Antonioni is de oudste van de drie geworden, 94 jaar.

    Hij werd genomineerd voor een oscar voor BlowUp, maar verloor deze aan Fred Zinnemann voor A Man For All Seasons (1966). Hij kreeg wel een Honorary Award Oscar voor zijn oeuvre - zoals dat gewoonlijk gaat binnen de Academy - en dit beeldje werd dan nog eens gestolen in zijn huis tijdens het kerstverlof.

  • Top 10 Most Overrated Movies

    Pin it!

    We zijn ondertussen gekomen bij onze derde BlogTalk, en dit keer gaan we een Top 10 samenstellen van de films die wij 'overgewaardeerd' vinden. De oscar-uitreikingen dragen bij dergelijke lijstjes vaak wel een steentje bij. Ik denk dan meteen aan een film zoals Titanic (1997). Maar we zullen ook eens kijken naar films die door critici als uitstekend worden bevonden en die wij eigenlijk geen fluit waard vinden. We verwachten dus verhitte smaak-discussies.

    De subjectiviteit van dergelijke lijstjes is dus groot, maar toch vind ik dat er zeker kan en moet gediscussieerd worden over smaken. Wie grijpt er wel eens niet naar de uitvlucht "smaken verschillen"? Maar bestaat er ook zoiets als "tekortschieten in smaak" of durven we dat niet onderkennen? Er zijn in ieder geval heel wat mensen met een uiterst conservatieve smaak of zelfs een compleet gebrek aan smaak of fantasie. Maar wat is smaak? Oscar Wilde zei het zelf treffend: "Mijn smaak is eenvoudig. Ik ben altijd tevreden met het beste."

    Maar laat het duidelijk zijn, dit is geen lijstje met de Top 10 slechtste films, maar wel de films die naar onze mening iets te hoog werden gewaardeerd. Films die net uit mijn lijstje zijn gevallen: Kill Bill part 2 en de Star Wars prequels.

    Top 10 Most Overrated Movies

    10. Crash (2004) Paul Haggis
    Een luidruchtige debuutfilm met veel geschreeuw en gehuil, die zomaar eventjes de Oscar voor Beste Film in ontvangst mocht nemen, maar die uiteindelijk bitter weinig te vertellen heeft. Nochtans is het de bedoeling om ons en links-liberaal geweten te schoppen. Niets op tegen, maar dan gaat hij toch moeten afkomen met iets anders dan platitudes over rassenhaat en klassendiscriminatie. Het volgt dezelfde formule met korte verhaallijnen als films als Traffic en Magnolia , maar waarbij die andere twee films iets treffender hun boodschap overbrengen.

    Crash

    09. Easy Rider (1969) Dennis Hopper
    Ik heb met heel veel moeite deze film in één ruk uitgekeken, en had toch al 14 ongedwongen en 6 gedwongen pogingen achter de rug. Maar misschien heb ik ook geen beetje voeling met de hippie cultuur. Ik weet het niet. Ik hield in ieder geval wel van de begin jaren ’70 en hou wel van Michelangelo Antonioni’s Zabrinskie Point. Het zal we de look and feel van die periode goed in kaart brengen, maar ik vind het allemaal serieus overroepen.

    easy rider

    08. Satyricon (1969) Federico Fellini
    Uit hetzelfde jaar van Easy Rider kwam ook Fellini met deze prent naar buiten. Ik hou heel veel van Fellini maar deze gehypte film is pure beeldmasturbatie en niets meer dan een montage van onsamenhangende sequenties met als enige doel plezier te beleven in nonsens.

     Satyricon

    07. Dances with Wolves (1990) Kevin Costner
    Eén van de grootste Oscar-vergissingen (en er zijn er een pak geweest) was deze film aan te duiden als Beste Film, boven Goodfellas van Martin Scorsese. Je zou in principe bijna alle films van Kevin Costner in deze lijst kunnen zetten, maar deze prent is toch wel een schoolvoorbeeld van een ‘overgewaardeerde film’. Het is een saaie western die meer dan 3 uur lang aansleept, en in al die tijd nauwelijks één memorabele scène weet uit te bouwen. Fotografisch ziet het er wel mooi en landelijk uit, maar inhoudelijk komt het voornamelijk neer op ‘Ta tanka tanka’- geleuter en dito danspasjes.

    Dances with Wolves

    06. Napoleon Dynamite (2004) Jared Hess
    Een echte hype in Amerika. Waarschijnlijk de ultieme foute film. Maar het soort film die je over een paar jaar compleet bent vergeten en je je afvraagt wat er uiteindelijk zo speciaal was aan die prent. De karakters zijn excentriek, en dat is mooi, maar in tegenstelling tot een Donnie Darko hebben ze verder niets van persoonlijkheid, laat staan ook maar iets zinnigs te vertellen.

     Napoleon Dynamite

    05. The 39 Steps (1935) Alfred Hitchcock
    Hitchcock is een ware bron van inspiratie, maar dit vind ik één van zijn meest teleurstellende films. Toch zit hij in verschillende favoriete lijstjes. Hitchcock was in die periode nog steeds op zoek naar zijn persoonlijke touch en is allesbehalve volmaakt (overacting, zwakke scene-opbouw, …)

     The 39 Steps

    04. Casablanca (1942) Michael Curtiz
    Vind ik niet beter of slechter dan die andere klassieke standaard Hollywood vehicels met Bogart. Maar wat is het met die hype rond Casablanca en die onnozele quotes in de stijl van “Here's looking at you kid" of "Play it again, Sam"… dan nog liever "I’ll be back".

     Casablanca

    03. Chicago (2002) Rob Marshall
    Het was meer dan 30 jaar gelden dat er nog eens een musical de Oscar won voor Beste film, en wat voor één. De film deed het nog behoorlijk goed aan de box-office, maar ik snap niet wie hier van kan genieten.

    chicago

    02. Lost in Translation (2003) Sofia Coppola
    Een film met heel veel Japanse clichés en een verhaal met dramatisch fletse personages die een relatie beginnen die al evenveel boeiend is als gras zien groeien. Maar de film kreeg veel bijval omwille van de naam van Sofia Coppola die met haar The Virgin Suicides veel indruk had gemaakt, Bill Murray kwam in the picture na zijn rol in The Royal Tenenbaums en Scarlett was de nieuwe babe. En zeggen dat deze film zelfs de oscar kreeg voor beste scenario. Priceless!

     Lost in Translation

    01. Eyes Wide Shut (1999) Stanley Kubrick
    Mocht Kubrick nog leven had hij met deze film de volle lading gekregen van de critici, maar uit respect voor de meester-regisseur werden even "de ogen wijd dichtgeknepen."

     Eyes Wide Shut

  • All Time Top 10 Best Horror Movies

    Pin it!

    Welkom aan de trouwe bezoekers van De Ultieme Filmblog. Na één jaar bloggen was het moment gekomen om even een brug te slaan naar een aantal andere blogjes van trouwe lezers. Samen met Sine en Karen besloten we om The Movie BlogTalk op te richten. Een initiatief van filmliefhebbers die artikeltjes maken over alles wat enigszins met ‘film’ te maken heeft en deze dan posten op de blogjes van alle leden. De enthousiaste nieuwkomer is Matula.

    Onze eerste gezamenlijke post is een lijstje met onze persoonlijke Top 10 van de Beste Horrorfilms. De bedoeling is uiteraard om reacties en filmgesprekken op gang te brengen, dus laat uzelf horen in de commentaarbox. Lijstjes maken zijn altijd moeilijk. Het aanbod is groot en het is niet altijd gemakkelijk om een keuze te maken. Maar neem het lijstje voor wat het is. Jullie kunnen zelf een top 10 lijst opmaken of aangeven welke film jullie hadden vervangen.

    All Time Top 10 Best Horror Movies

    10. Audition (1999) Takashi Miike
    Zeven jaar na het overlijden van zijn vrouw, denkt Aoyama eindelijk weer toe te zijn aan een relatie, maar vraagt zich af of hij nu nog in contact kan komen met het andere geslacht. Zijn vriend Yoshikawa nodigt hem daarom uit om een auditie bij te wonen, zodat hij een geschikte partner kan uitzoeken. Wanneer Aoyama de CV's van de kandidaten doorneemt, wordt hij getroffen door Asami, een jonge, verpletterend mooie balletdanseres. Na het interview is hij op slag aan haar verslingerd en besluit haar mee uit te vragen. Na een tijdje twijfelt hij echter of hij wel de goede keuze heeft gemaakt.

    audition

    09. The Shining (1980) Stanley Kubrick
    Jack Torrance (Jack Nicholson) is een schrijver met een writer's block. Wanneer hij wordt aangenomen voor een baan als huismeester van het prestigieuze Overlook Hotel, dat zich op een afgelegen plek in de bergen van Colorado bevindt, ziet hij dit als de ideale kans om inspiratie op te doen en zijn boek af te maken. Bovendien is het de perfecte plek voor hem, zijn vrouw Wendy (Shelly Duvall) en zijn zoontje Danny (Danny Lloyd) om tot rust te komen. In al zijn arrogantie slaat hij de geruchten dat er kwade krachten in het hotel zouden huizen, en het lugubere verhaal over de vorige huismeester die waanzinnig is geworden en daarna op gruwelijke wijze zijn gezin heeft uitgemoord, in de wind.

    the shining

    08. The Evil Dead (1981) Sam Raimi
    Vijf jongeren gaan naar een afgelegen vakantiehuisje in de bossen. Ze vinden een vreemd boek met een bandrecorder ernaast waar enkele passages uit het boek zijn vertaald. Ze spelen de band af wat tot gevolg heeft dat er een demonische kracht vrijkomt die ze één voor één overneemt. Niemand is meer veilig en Ash (Bruce Campbell) moet tegen z'n eigen vrienden vechten voor z'n leven.

    the evil dead

    07. The Fly (1986) David Cronenberg
    Seth Brundle (Jeff Goldblum), een briljante maar excentrieke wetenschapper, geeft de journaliste Veronica Quaife (Geena Davis) de primeur voor zijn laatste uitvinden: een teleporter, waarmee materie verplaatst kan worden van de ene naar de andere plaats. Als hij zichzelf teleporteert vliegt er echter net een vlieg zijn capsule binnen. Hierna is Brundle niet langer dezelfde, en krijgt hij steeds meer eigenschappen van de vlieg.

    the fly

    06. Ringu (1998) Hideo Nakata
    Reiko Asakawa is een jonge journaliste. Na de mysterieuze dood van haar nichtje Tomoko, ontdekt ze dat heel wat recente overlijdens te wijten zijn aan een geheimzinnige videoband. Iedereen die de band bekijkt, zou exact één week later sterven. Aanvankelijk gelooft Reiko die geruchten niet, maar als ze te weten komt dat Tomoko's vriendin, die samen met haar de video bekeken had, op net hetzelfde tijdstip om het leven gekomen is, begint ze zich vragen te stellen. Ze trekt op onderzoek uit en besluit de videotape zelf te bekijken. Kort nadien gebeuren er rondom haar vreemde dingen. Ze doet een beroep op de hulp van haar ex-echtgenoot Ryuji om te vermijden dat ook zij ten prooi valt aan de mysterieuze tape.

    Ringu

    05. Rosemary's Baby (1968) Roman Polanski
    Rosemary (Mia Farrow) en Guy (John Cassavetes) zijn net getrouwd en betrekken een groot appartement in New York. Al snel raken ze bevriend met een stel dat naast hen woont, Minnie (Ruth Gordon) en Roman (Sidney Blackmer). Guy brengt steeds meer tijd door bij deze buren. Na de zelfmoord van een vrouw uit de buurt begint Rosemary vreemde dromen te krijgen en hoort ze rare geluiden. Het lijkt erop dat Guy steeds meer afgesloten van Rosemary leeft. Ze krijgt steeds meer aandacht van haar buren en als ze zwanger raakt. Rosemary verdenkt ze ervan duivelsaanbidders te zijn.

    Rosemary's Baby

    04. The Exorcist (1973) William Friedkin
    Actrice Chris MacNeil (Ellen Burstyn) zoekt medische hulp als haar 12-jarige dochter Regan (Linda Blair) over onverklaarbare telekinetische gaven blijkt te beschikken. De artsen kunnen echter geen afwijkingen vinden. Ondertussen verandert Regan van een onschuldig meisje in een duivels sekreet dat schokkende seksueel getinte teksten uitslaat en sterft de vriend van Chris op mysterieuze wijze in Regan's nabijheid. Chris krijgt hulp van de met de dood van zijn moeder worstelende priester Karran (Jason Miller). Die verwijst naar zijn collega Merrin (Max von Sydow), een ervaren duivelsuitdrijver. Samen bestrijden ze de boze geest in Regan.

    The Exorcist

    03. The Thing (1982) John Carpenter
    Circa 100.000 jaar geleden stort op de Noordpool een ruimteschip neer met aan boord een buitenaardse levensvorm die andere levensvormen imiteert. De buitenaardse levensvorm aan boord bevriest in de sneeuw en wordt in de winter van 1982 gevonden en ontdooid door een Noors onderzoeksteam. Het ding richt een slachting aan in het Noors onderzoeksstation en gaat er hierna in de vorm van een hond vandoor met twee overlevende Noren op de hielen. De twee Noren vinden de dood waarna het wezen in contact komt met een Amerikaans team in hun eigen onderzoeksstation. Het Amerikaans team ontdekt na verloop van tijd de ware aard van het "beestje". Onwetend van het feit welke teamleden onder hen inmiddels ‘besmet’ zijn besluit R.J. MacReady (Kurt Russell) de strijd aan te binden om te voorkomen dat het wezen tenslotte al het leven op aarde zal overnemen. Maar wie is er nog te vertrouwen?

    the thing

    02. Psycho (1960) Alfred Hitchcock
    Bediende Marion Crane (Janet Leigh) werkt hard, maar verdient te weinig. Ze zou dolgraag gaan samenwonen met haar vriend Sam (John Gavin), maar ook hij moet rondkomen met een schamel loon. Op een dag krijgt ze van haar baas de opdracht een grote som geld naar de bank te brengen. In een vlaag van wanhoop besluit Marion zich het geld toe te eigenen en vervolgens slaat ze op de vlucht. Onderweg komt ze in een hevige storm terecht en moet ze noodgedwongen overnachten in het Bates Motel. Daar ontmoet ze Norman Bates (Anthony Perkins), de mysterieuze, jonge eigenaar die een obsessie heeft voor zijn moeder. Wanneer Marion niets meer van haar laat horen besluit haar zuster Lila (Vera Miles) de privé-detective Milton Arbogast (Martin Balsam) onder de arm te nemen.

    psycho

    01. The Texas Chain Saw Massacre (1974) Tobe Hooper
    Een groep van vijf jongeren is met een busje op weg naar een huis waar een van hen vroeger gewoond heeft. Onderweg worden hen diverse veelzeggende waarschuwingen gegeven. Ze nemen op hun weg een gestoorde lifter mee die één van de inzittenden zelfs verwondt. Nadat hij uit het busje is gezet, arriveren de jongeren op de plaats van bestemming. In een nabijgelegen huis worden drie van hen afgemaakt door een gemaskerd persoon, genaamd Leatherface. De twee overgebleven jongeren gaan hun vermiste vrienden zoeken waarna één van hen door Leatherface met een kettingzaag wordt vermoord. De laatste jongere probeert te ontsnappen, maar wordt door een familielid van Leatherface weer gevangen genomen en naar zijn huis gevoerd waar een nog grotere nachtmerrie haar te wachten staat.

    the texas chain saw massacre

  • Top 10 Best Horror Movies volgens Total Film

    Pin it!

    Ik ben nu eenmaal gek op lijstjes en verzot op horror-films, dus leek het me ook logisch een post te brengen van de TOP 10 van de Beste Horror films, opgemaakt door het magazine Total Film. En in tegenstelling tot veel andere lijstjes kan ik me precies meer vinden in deze opsomming.

    De eerste in het klassement is …eu neen, niet Star Wars…maar wel The Texas Chainsaw Massacre van Tobe Hooper.

    1. The Texas Chainsaw Massacre (1974) van Tobe Hooper
    2. Halloween (1978) van John Carpenter
    3. Suspiria (1977) van Dario Argento
    4. Dawn of the Dead (1978) van George A. Romero
    5. The Shining (1980) van Stanley Kubrick
    6. Psycho (1960) van Alfred Hitchcock
    7. The Wicker Man (1973) van Robin Hardy
    8. Rosemary's Baby (1968) van Roman Polanski
    9. Don't Look Now (1973) van Nicolas Roeg
    10. Cannibal Holocaust (1980) van Ruggero Deodato

    Het magazine zei het volgende over de film:

    "The only thing more terrifying than the opening 50 minutes of The Texas Chain Saw Massacre is the last 30," the magazine said...".

    Wat denken jullie van het lijstje?Zijn er films die hier niet thuishoren en is er een horrorprent over het hoofd gezien? Laat het ons weten. Ik had misschien die voorlaatste wel vervangen door The Fly van David Cronenberg...

  • The Birds van Hitchcock ondergaat een Bay-touch

    Pin it!

    In Hollywood is er geen plaats voor al te lange filmdiscussies omtrent de kwaliteiten van een voorgesteld product, dan wel berekeningen over zijn mogelijke rendabiliteit. De sequels en prequels waren een logisch gevolg van die berekeningen.

    The Birds poster

    Een volgende stap in die logica zijn uiteraard de remakes. Zo moeten veel films afkomstig uit de Aziatische markt eraan geloven. Tegenwoordig is nu ook de collectie van Hitchcock aan de beurt. Na twee weinig zinvolle remakes: Psycho (1960) in Psycho (1998) van Gus Van Sant, Dial M For Muder (1954) in A Perfect Muder (1998) door Andrew Davis en Rear Window (1954) in de barslechte tv-film Rear Window (1998) met Christopher Reeve in de hoofdrol. Er was reeds sprake om Strangers on a train (1951) een haarkleuring te geven, maar volgens de laatste geruchten zou de studio toch gaan voor het spektakel van The Birds (1963).

    Het remake zou geïnspireerd zijn op het verhaal van Daphne Du Maurier waarop Hitchcock zich ook heeft gebaseerd voor zijn film. Dus kan er een vrije vertaling mogelijk zijn. Maar dat sprenkeltje hoop is snel in de kiem gesmoord door de aankondiging van het commerciële big budget kanon, Michael Bay. Laten we hopen dat we binnenkort niet zullen horen dat de dochter van Tippi Hedren, Melanie Griffith, de rol van Melanie Daniels zal spelen. Die kan echt niet acteren, en samen met Bay die niet weet hoe hij een subtiele scène moet regisseren, wordt dit een aanval op het werk van Hichcock.

    Ik zie het nut in van een remake van een gedateerde film die in het proces veel beter kan worden, ik denk maar aan Gone in 60 seconds om een betere Bay-film te nemen. Maar ik blijf met een wrang gevoel wanneer men zich wil vergrijpen aan uitstekende films die hooguit een paar jaar oud zijn, maar die bijvoorbeeld niet in het Engels zijn. Ook meesterwerken die kost wat kost verfilmd moeten worden omdat ze geld kunnen opbrengen, heb ik mijn bedenkingen bij. Ik hou enorm van het werk van Hichcock, in het bijzonder Vertigo (1958) en North by Northwest (1959), en net zoals ik liever luister naar het originele werk van Beethoven, Mozart, Bach, Strauss, heb ik een vurige hekel aan die muzak-capriolen van André Rieu en aanverwanten. Het is en blijft een directe aanval op de goede smaak. En ja beste bloggers, wees bezorgd, want een Britse enquête schreef onlangs nog dat wanneer we genoeg worden blootgesteld aan slechte smaak, ons smaakoordeel drastisch aangetast kan worden. U bent bij deze gewaarschuwd…

    Update 14/10/2007: Opluchting alom. Michael Bay zal met zijn poeten van deze prent blijven. Het zou regisseur Martin Campbell zijn (Casino Royale) die onderhandelingen voert voor de regie van The Birds, die weliswaar in productie is bij Michael Bays productiemaatschappij Platinum Dunes. De film wordt volgens producer Brad Fuller geen remake van de bekende Hitchcock-klassieker, maar een nieuwe verfilming van Daphne Du Maurier's boek waarop Hitchcock zijn film baseerde. De nieuwe The Birds moet halverwege 2009 verschijnen, de hoofdrol is weggelegd voor Naomi Watts (The Ring, King Kong, Mulholland Drive).

    ***Related Posts***
    29/09/2009: A Nightmare on Elm Street teaser trailer
    20/03/2009: Friday the 13th filmbespreking
    31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
    03/10/2007: Friday the 13th ondergaat Bay-touch
    19/03/2006: Jordana Brewster in Texas Chainsaw Massacre: The Beginning
    12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers

  • Top 10 Meest Invloedrijke Films

    Pin it!

    Een tijd geleden ging Cinema ZED te rade bij de Vlaamse filmcritici en –journalisten (van de Patrick Duynslaegher tot om een lijst samen te stellen van de 10 meest invloedrijke films aller tijden. De mensen die deelnamen aan de poll waren Namen deel aan de poll waren o.a.

    Erik Stockman (Humo), Marc Bussens (Zone 02, 03,...), Ronnie Pede (Film & Televisie), Jan Ruysbergh (Het Nieuwsblad / Het Volk), Dave Mestdach (Deng), Ward Verrijken (Het Laatste Nieuws), Bernard Van De Popeliere (P-Magazine, Ché), Linda Crivits (Film, Bo, Medevents), Jan Temmerman (De Morgen), Roel Van Bambost (TV1), Erik Engelen (Film3001), Nic Balthazar (Canvas), Ruben Nollet (De Tijd, StuBru), Ben Van Alboom (Klara), Hans Dewijngaert (Moviegids), Steven de Foer (De Standaard), Kurt Vandemaele (King Kong, Humo, WTV), Chris Craps (Belang Van Limburg / Gazet Van Antwerpen), Jan Sulmont (FM Brussel), Freddy Sartor (Cinemagie), Patrick Duynslaegher (Focus Knack). Het lijstje zag er alsvolgt uit:

    1. Citizen Kane (Orson Welles - 1941)
    2. The Godfather (Francis Ford Coppola -1972)
    3. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick - 1968)
    4. The Seven Samurai (Akira Kurosawa -1954)
    5. Pantserkruiser Potemkin (Sergei M. Eisenstein - 1925)
    6. Psycho (Alfred Hitchcock - 1960)
    7. Apocalypse Now (Francis Ford Coppola - 1979)
    8. Metropolis (Fritz Lang - 1927)
    9. Andrei Rublev (Andrei Tarkovsky - 1969)
    10. Sunset Boulevard (Billy Wilder - 1950)

    Ik was niet meteen geschrokken van de voorgekauwde cliché-antwoorden. Maar ze hadden misschien beter kunnen vragen welke 10 films een grote indruk in hun leven hebben nagelaten. Het lijstje trekt immers een beetje teveel op het bidprentje aan de schouw van mijn bomma. Maar natuurlijk zit de gemiddelde leeftijd van de heren waarschijnlijk ver boven de 30. (uhum…)

    Ik heb de 10 films gezien, en het zijn stuk voor stuk films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. Maar het zijn allemaal films die waarschijnlijk de nieuwe garde filmmakers niet meteen zal inspireren. Maar zoals gezegd, had de vraag iets relevanter kunnen zijn. Trouwens ontbrak er volgens mij één belangrijke film; nl. Star Wars. Ik ken anders geen andere films die jarenlang zo een publiek in de Darth Vader en de Jedi-hype kon meesleuren. Misschien was Star Wars: The Return of the Jedi nu misschien niet meteen een film om waar je uw serieus bij kon houden, maar het zijn en blijven films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. En George Lucas zal niet alleen de geschiedenis ingaan van de oprichter van het non-lineaire en revolutionaire montage-systeem, later bekend onder de naam Avid (de grondlegger van Final Cut), maar vooral als stichter van Skywalker Sound (later THX), Industrial Light & Magic en maker van tal van geniale films, waaronder Star Wars en Indiana Jones. Hoewel moet je hem het regisseren van films misschien wel blijven afraden. Hij is op de eerste plaats een verhalenverteller. Het is niet voor niets dat Steven Spielberg en Ron Howard "The single greatest filmmaker of our time" noemden. En ik geef ze gelijk, … al mag je hem niet laten regisseren.

    En dat nog mensen zijn invloed hoog inschatten zal getuigen in de ontvangst van de 33ste Lifetime Achievement award door het Amerikaanse Film Instituut, in juni 2005. Dit valt namelijk te lezen op Coming Soon

    "George Lucas has been selected by the American Film Institute's (AFI) Board of Trustees to receive the 33rd AFI Life Achievement Award, the highest honour for a career in film, it was announced today by Sir Howard Stringer, chair of the AFI Board of Trustees. George Lucas is a master storyteller, but he is first and foremost a moving image pioneer," said Stringer. "He has advanced the art of the moving image like few others, and in the process has inspired a new generation of filmmakers around the world. AFI is proud to present him with its Life Achievement Award."

    Een welverdiende prijs voor iemand die onze kijk op films op verschillende vlakken drastisch heeft gewijzigd. Je kan van science-fiction walgen, je kan Star Wars onzin vinden, maar niemand kan ontkennen wat hij voor de filmindustrie heeft verwezenlijkt. Voor wie in de wonderwereld van Lucas wil betreden, raad ik de volgende site aan. May the Force be with you.