alfonso cuaron

  • Gravity (2013) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben het hier al eerder over Gravity (2013) van Alfonso Cuarón gehad. We vroegen ons toen af hoe deze film zou overkomen op het publiek; niet alleen qua speciale effecten, maar ook qua acteerprestaties. Om over de eeuwige discussie over de al dan niet meerwaarde van 3D nog maar te zwijgen. In elk geval ik was niet teleurgesteld, integendeel.

    gravity,sandra bullock,george clooney,alfonso cuaron,steven price,3d

    Korte inhoud: Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij op pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky helemaal alleen achterblijven – enkel vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben ... en elke kans op redding. Angst wordt paniek, en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

    En hiermee weet je meteen genoeg. De film begint in stilte, rustig, doet ons wennen aan de eindeloosheid en de geluidloosheid in de ruimte. Aan het feit dat tijd bijna zinloos is en alles aan een trager tempo gaat. We kunnen genieten van de prachtige beelden van de aarde. We kunnen genieten van hoe het daar zou moeten voelen. Daar onmetelijk hoog in de ruimte en toch op schijnbaar armlengte afstand van de aardbol. Beangstigend en comfortabel veilig tegelijk.

    We volgen de chitchat tussen de personages die bezig zijn met een ruimtewandeling. Ze doen rustig hun werk. We kunnen ons als kijker afvragen of dat eigenlijk effectief makkelijk gaat zo werken met die dikke handschoenen. Ik kan nog niet eens mijn fietsslot openen met mijn handschoenen aan. En dan plaatsen we ons weer in de rol van Clooney, die met een soort jetpack wat en en weer tolt in de ruimte. Plezierig dat zoiets moet zijn, zolang je vast hangt en niet door een stuurfout de eindeloze zwartheid wordt in gekeild. En dan de grapjes met Houston. Het moet zijn zoals de verkeersleiding van een luchthaven of van het spoor. Alles in orde: doe je werk maar en hoe is het nog met de vrouw en kinderen. Een mooi alledaags toneel tot opeens de relaxte sfeer wordt doorbroken door een bericht van Houston: er is een satelliet ontploft en de brokstukken vliegen de richting van onze personages uit, aan een duizelingwekkende snelheid van 32.000 km/u.

    Voor zover de 3D tot nu toe al een meerwaarde bood, de rondvliegende brokstukken zijn daarvan het ultieme bewijs. Niet dat je iets kunt waarnemen dat geen luchtverplaatsing teweegbrengt en aan 32000 km/u voorbij suist, maar voor de film brengen ze dat maar eventjes in beeld, anders valt er niets te zien. Ik vergeef het dus de filmmakers dat ze voor de film de rondvliegende brokstukken in beeld brachten en ook de inslagen en gevolgen filmden op een voor het menselijk oog waarneembare wijze.

    Gravity animated pictureGravity animated picture

    Onze helden overleven de inslagen maar het ruimtestation is vernietigd en ze zijn op elkaar aangewezen. Allleen en verloren. Geen radiocontact. Je zou voor minder een hartstilstand krijgen. Sandra Bullock moet hier op haar eentje acteren en de film rechthouden met het tonen van oprechte emoties zoals stress, existentiële angsten, haar enorme ervaring als professor, als mens met maar één doel: in leven blijven en proberen de aarde te bereiken. Het ene moment slaat ze in dolle paniek, het ander moment haalt de professional in haar weer de bovenhand, op momenten waar het einde nabij lijkt, komt de mens in haar boven. Sandra Bullock is altijd één van mijn favoriete actrices geweest. Niet uitmuntend goed, maar vooral menselijk. Geen uitgesproken karakter, maar een mix van wat alles en zonder al te harde kantjes. Ze brengt het er mijn inziens meer dan behoorlijk van af. Al heb ik wat problemen met het Hollywoodiaanse. Of verwar ik het met het typisch Amerikaanse. Het is een verhaal van hoop. Wanneer je denkt dat je leven eigenlijk niets voorstelt en je er bij neerlegt dat het einde het einde is, dan is er altijd wel weer hoop.

    In elk geval. Wie twijfelt of een film kan boeien over twee mensen in de ruimte; er zijn eerder al films gemaakt over een mens in een graf en twee mensen in de zee. Het verhaal boeit! Al zijn er veel momenten waarin er 'niets' gebeurt. Het bouwt de film op, het bepaalt de setting. De climax is het spectaculaire einde. Iets waarvan je weet dat het zo gebeurt maar nooit echt zag, want zoiets werd nooit in het echt gefilmd. Mocht het een documentaire zijn, dit zou effectief waarheidsgetrouw zijn, denk ik. Blij dat ik deze film gezien heb. Gravity heeft ondertussen de Golden Globe voor Beste Regie gewonnen en heeft nu ook nog eens 10 Oscarnominaties, waaronder Beste Film, Beste Actrice, Beste Regisseur en Beste Muziek van Steven Price.

    Als er één Blu-ray (al dan niet de 3D versie) is die je moet aanschaffen dit jaar dan is het ongetwijfeld deze, met maar liefst 3 uur lang bonus-materiaal. Vervuiling is niet alleen een problematiek op de Aarde, maar wordt nu ook stilaan een groot probleem rond onze planeet, en hier krijgen we een interessante docu te zien over deze alarmerende situatie. Maar ook interessant making-off materiaal in de wereld van Zero-G en de druk die dit met zich meebracht voor actrice Sandra Bullock. Daarnaast is er ook een knappe kortfilm van Jonás Cuarón (de zoon van de regisseur) werpt een andere blik op de krachtige en aangrijpende scène waarin Dr. Stone contact probeert te leggen met de Aarde. Ik heb hier echt ten volle van kunnen genieten! Warner Home Video brengt Gravity uit op VOD, DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D vanaf 26 februari 2014.

    *** Gravity trailer ***

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 18 februari 2014

    ***Related Post***
    11/05/2013: Gravity trailer met Sandra Bullock en George Clooney

     

    *** About Time trailer ***

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2013

    Pin it!

    Zoals gewoonlijk zit het beste van het jaar alweer in de staart, zo is er de hilarische Wall Street prent The Wolf of Wall Street (2013) van Martin Scorsese, die reeds in persvisie was maar pas voor het publiek te zien is vanaf 8 januari 2014, maar ook American Hustle (2013) van David O. Russell, die opnieuw indruk weet te maken met zijn overheerlijke karakters. Maar zeker ook 12 Years a Slave (2013), de nieuwe film van Steve McQueen (Hunger, Shame) zal binnenkort heel wat awards in de wacht slepen. Drie Oscar-waardige films die spijtig genoeg gezien hun late release net uit de boot vallen voor de Top 10 lijst, maar grote kandidaten zijn voor 2014.

    Het was Iron Man 3 (2013) van Shane Black die de grootste box-office recette op zijn naam kan zetten, met iets meer dan 1,2 miljard dollar wereldwijd, en hiermee The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) van Peter Jackson ver weg achter zich zal laten, ook al moet deze laatste nog een tijdje in de bioscoop draaien. Aan de andere kant van het spectrum stond de Johnny Depp film The Lone Ranger (2013) met een put van meer dan 150 miljoen dollar.

    Als films die net uit de Top 10 vielen maar zeker het vermelden waard zijn, moet ik zeker Wadjda (2012) vermelden, de Saoedisch-Arabische film van Haifaa Al-Mansour. Een regisseuse die vanuit een ingepakt tentje deze film moest regisseren, maar een onthutsend en eerlijk beeld schetste van een meisje die opgroeit in een vrouwonvriendelijk regime. Anderzijds was er La Grande Bellezza (2013) die Italiaanse cinema uit de periode van Fellini opnieuw op de kaart heeft gezet. En uiteraard ook de Chinese Drug War (2012), een zeer intelligente, spannende en uitermate ontspannende misdaad thriller voor volwassenen, die bij ons zijn bioscoop-release heeft gemist.

    The Best Movies of 2012

    10. Captain Phillips (2013) Paul Greengrass

    Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wist iedereen al. Maar in Captain Phillips ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet een indrukwekkende vertolking neer. We komen amper tot adem en de spanning is vaak ondraaglijk en dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera.

    Captain Phillips

    9. La Vie d'Adèle (2013) Abdellatif Kechiche

    Wat mij betreft de beste Franstalige film van het jaar was deze La Vie d'Adèle (Blue is the Warmest Color) van de Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche. Het is een intimistisch en complex liefdesverhaal. Een ode aan de grillen van het hart met explosies van lust, verdriet, woede en hoop, briljant gespeeld door Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos. Er was heel wat om te doen rond deze prent, maar de controverse zal nooit de menselijke integriteit van deze prent kunnen aantasten.

    La Vie d'Adèle

    8. The Conjuring (2013) James Wan

    The Conjuring is een old-school-haunted-house horrorfilm die in schril contrast staat met die stortvloed aan goedkope gore horrors die ons de laatste jaren hadden overstelpt. Met een sterke cast en een beangstigende sfeer dat ondanks de catalogus van onmiddellijk herkenbare scare tactics, er in slaagt meer te zijn dan zijn individuele spook-in-de-kast-en-in-de-spiegel-momenten. Misschien niet meteen bestemd aan die hard horrorfans, maar in ieder geval voor een publiek die de meer subtiele horrorfilms kan smaken.

    The Conjuring

    7. The World's End (2013) Edgar Wright

    Het duo Edgar Wright en Simon Pegg zijn weer samen en hebben met The World's End dé komediefilm van 2013 in elkaar gestoken van hetzelfde niveau als hun overheerlijke Shaun of the Dead (2004). Het is meteen ook één van de meest inventieve komedies van het jaar, gekruid met zalige actie-scènes en als kers op de taart een bijzonder slim uitgewerkt science-fiction verhaal.

    The World's End

    6. The Broken Circle Breakdown (2013) Felix Van Groeningen

    Om eerlijk te zijn was ik geen al te grote fan van het verhaal en vond ik het einde van The Broken Circle Breakdown wat voorspelbaar, maar de acteurs in deze prent sleuren je mee in het verhaal en alle krediet moet gaan naar scenarist en acteur Johan Heldenbergh en actrice Veerle Baetens, naast uiteraard de muziek die hier ook wel op de voorgrond treedt. Het is misschien ook wel de meest Amerikaanse film van Felix, ook al is dit wel een heel vertrouwelijk verhaal uit eigen bodem. Je wordt er niet vrolijk van, maar het is een drama die blijft plakken en je niet zo snel zal vergeten.

    The Broken Circle Breakdown

    5. Before Midnight (2013) Richard Linklater

    Na Before Sunrise en Before Sunset is dit derde deel uit de trilogie misschien wel het beste. Het probleem met die eerste twee films lag bij hun vederlichte scenario's ... Hier worden de zaken op een veel sappigere manier uitgewerkt met thema's als ontrouw, echtscheiding, wrok en alle andere ziel-ontmoedigende dingen waarmee we als 40'er geconfronteerd worden. Een andere reden waarom Before Midnight zo genietbaar is, is omwille van de vlotte dialogen tussen Ethan Hawke en Julie Delpy.

    Before Midnight

    4. The Master (2013) Paul Thomas Anderson

    Voor wie er mocht aan twijfelen, Amerikaanse filmmakers zijn zeker in staat zijn te schilderen met nuances? En het mooiste voorbeeld hiervan is The Master, een psychologisch diepgaand portret van een man die in een crisis verzeilt nadat hij geconfronteerd wordt met zijn eigen tekortkomingen. Het is de innerlijke kracht en de schoonheid van het verhaal die hier van tel zijn. De film is een onthutsende en fragiele zoektocht naar het lot van een man, een onzekere lot, maar wel een vrij lot, briljant geacteerd door een Joaquin Phoenix en meesterlijk in beeld gezet door Paul Thomas Anderson.

    The Master

    3. Lore (2013) Cate Shortland

    Toch weer geen nazi-film? Jazeker, maar Lore is nu één die verteld wordt via het standpunt van een Duits meisje die met haar nazi-gezin na de oorlog op de vlucht is, en dit alles op briljante en aangrijpende manier verfilmd door de Australische cineaste Cate Shortland. Actrice Saskia Rosendahl brengt hier een indrukwekkend vertolking, gespleten tussen de intentie om haar overgebleven familieleden te beschermen en haar groeiende afkeer voor waar haar ouders voor staan. Het is geen gemakkelijk onderwerp, maar de filmmakers hebben dit project met bijzonder veel gevoel voor nuance en authenticiteit in elkaar gestoken en is wat mij betreft één van de meest opmerkelijke films van 2013.

    Lore

    2. Inside Llewyn Davis (2013) Ethan Coen & Joel Coen

    Ik blijf een grote fan van het werk van de Coen Brothers en ook deze Inside Llewyn Davis is alweer een serieus schot in de roos. Veel films voeren artiesten op, maar weinige prenten handelen over artiesten die hebben gefaald. Het is uiteindelijk een scherpzinnige en intieme karakterstudie die meerdere viewings nodig heeft om ten volle gewaardeerd te worden. De film had in ieder geval niet zo knap geweest zonder de opmerkelijke vertolking van Oscar Isaac als een dwalende folkzanger.

    Inside Llewyn Davis

    1. Gravity (2013) Alfonso Cuarón

    Dat Alfonso Cuarón een regisseur is om te volgen, was al duidelijk na zijn Children of Men (2006). Met Gravity bevestigt hij zijn status als één van de meest talentvolle cineasten in Hollywood. Zeldzaam zijn de films die een perfect evenwicht vinden tussen computer-animaties en emotionaliteit. Het acteerwerk van George Clooney, maar vooral van Sandra Bullock zorgt ervoor dat we met hen meeleven, op het puntje van onze stoel, van begin tot eind. En dat allemaal met een plot die op een bierkaartje geschreven kan worden en met een minimum aan acteurs en locaties, én zonder ook maar één alien of vuurwapen.

    Gravity

    The Worst Movies of 2013

    10. The Counselor (2013) Ridley Scott

    Een film waar ik naar uitkeek was The Counselor, zeker met zijn overweldigende cast (Bardem, Pitt, Diaz, Cruz en Fassbender), zijn talentvolle regisseur en zijn talentvolle scenarist, Cormac McCarthy. Maar het resultaat was behoorlijk teleurstellend, tot zelfs ronduit bespottelijk. En gezien het aanwezige talent, was er geen enkel excuus om deze prent niet in de bottom 10 te zetten. De op tilt geslagen scenarist was zo verliefd op zijn eigen dialogen dat hij vergeten was om een coherent of zelfs nog maar een boeiende verhaal te vertellen. Ik heb een flauw vermoeden dat de cast en crew overtuigd waren aan een verheven intellectuele prent te werken, zo overtuigd dat ze het script nauwelijks in vraag durfden stellen. Gelukkig was er nog Cameron Diaz die nog maar eens over de motorkap van een voertuig mocht kronkelen.

    The Counselor

    9. The Family (2013) Luc Besson

    Ik moet toegeven, op de casting van The Family kan je niet veel op aanmerken. Zelfs de 27 jarige Dianna Agron leek perfect gecast als de high school girl met een femme fatale temperament. Maar het script van Besson slaat nergens op en blinkt uit in clichés en luiheid. De film is voor geen seconde geloofwaardig, de personages zijn lachwekkend en de brutaliteit van de geweldscènes zijn erover. The Family vermomt zich als een lichtvoetige zwarte komedie, maar wil al zo brutaal zijn als Taken (2008) en zo geslepen als Goodfellas (1990). Het wil zowel inspelen op de binnenlandse markt als op de Amerikaanse markt. Maar uiteindelijk is het een platte wegwerp-sitcom die snel vergeten zal worden.

    The Family

    8. The Internship (2013) Shawn Levy

    Normaal hadden The Hangover part III en Kick-Ass 2 hier moeten staan, maar toen kwamen er films als The Internship en dat bracht de lat nog een stuk lager. Wat een soort Google Crasher (cf. Wedding Crashers) had moeten zijn werd een zeemzoet en humorloze reclamespotje voor Google, met wat gratuite blote borsten-scènes en karakters met het intellectueel niveau van een kikkervisje. Het bedrijf zou zich zelfs schuldig moeten voelen dat mensen hier nog voor moeten betalen.

    The Internship

    7. G.I. Joe: Retaliation (2013) Jon M. Chu

    Ik heb geen flauw idee wat ik zonet heb gezien. Op de cover stond G.I. Joe: Retaliation, ik heb wat heen en weer geschiet gezien, een paar ninja shurikens, ook Bruce Willis stak even zijn kale knikker in beeld, maar voor de rest ben ik waarschijnlijk ingedommeld door het geluid van zinderende onzin. Ik had echt de indruk dat de lat niet hoger kwam dan de leeftijd van 8 tot 10 jarigen, hoewel ik vermoed dat de verhaaltjes die zij in gedachten hadden terwijl ze met hun G.I. Joe toys speelden van een iets hoger niveau waren. Misschien hadden de scenaristen zich beter hierop gebaseerd. Alles was beter dan wat ze hier bijeen hebben geschreven.

    G.I. Joe: Retaliation

    6. After Earth (2013) M. Night Shyamalan

    De regisseur, die ooit werd omschreven als de nieuwe Spielberg met films als Unbreakable, The Sixth Sense, Signs, is nog maar een schim van wat hij ooit geweest zou kunnen zijn. Tegenwoordig weet hij niet meer hoe hij een verhaal moet vertellen. Zelfs de karakters uit After Earth (2012) zijn levenloze figuren waar we als toeschouwer nauwelijks om geven. De structuur van de film is zo’n een puinhoop dan je op een gegeven moment zelfs verlangt naar een onnozele M. Night Shyamalan twist om alles wat leven in te blazen. Dat papa Smith de carrière van zoontje Smith wil lanceren is overduidelijk. Hopelijk heeft hij het met deze film niet voor eens en altijd bezegeld.

    After Earth

    5. Olympus Has Fallen / White House Down (2013) Antoine Fuqua / Roland Emmerich

    De ene is al dommer dan de andere maar zowel White House Down als Olympus Has Fallen zijn twee schijtfilms die ons doen verlangen naar de goede oude tijd van pretentieloze, geslaagde actievehikels als Die Hard, Point Break of Lethal Weapon. Beide films zijn veel luidruchtiger dan de geciteerde voorbeelden, maar omwille van hun getelefoneerde formule-script zijn ze al zo saai als slechte horrorfilms waar de slachtoffers er alles aan doen om zichzelf in gevaar te brengen. Je hebt zelfs de indruk dat de acteurs hun scènes niet au serieus nemen. Echte spanning resulteert uit een geloofwaardige opzet met sterke karakters, in plaats van een absurd spektakel waarbij de visuele effecten de karakterloze pulp moeten maskeren.

    White House Down & Olympus Has Fallen

    4. A Good Day to Die Hard (2013) John Moore

    En wanneer je dacht dat het niet slechter kon, zien we een films als A Good Day to Die Hard verschijnen. In een ver verleden nog een steengoeie actiefilm is doorheen de verschillende sequels verwaterd tot de meest platvloerse parodie, en bij deze misschien wel de laatste nagel in de kist van John McClane die nu echt wel DOOD is. De film heeft zelfs niets meer te maken met datgene wat de franchise zo knap maakte. Het kon evengoed een soort straight-to-dvd B-film zijn met Steven Seagal in de hoofdrol. Ondanks zijn productiebudget van bijna 100 miljoen dollar ziet de film er spuuglelijk uit en is het script niet meer dan een aaneenschakeling van slecht geregisseerde actiescènes om schaamrode wangen van te krijgen, om nog maar te zwijgen van plaatsvervangende schaamte voor de mensen die hier aan hebben meegewerkt.

    A Good Day to Die Hard

    3. Grown Ups 2 (2013) Dennis Dugan

    De eerste Grow Ups fim zat al in onze Top 10 Worst Movies of 2010 en ook deze Grown Ups 2 mag hier niet ontbreken. Adam Sandler is tevens een vaste waarde in dergelijke lijstjes. De film vervalt van de ene groteske scène naar de andere, zonder zich ook maar te bekommeren over enige logica of continuïteit. Bij momenten had je de indruk dat de film compleet geïmproviseerd werd op het moment zelf, en als ze geen flauwe grappen meer hadden, gewoon naar een andere locatie trokken. Ik heb geen idee voor wie deze film uiteindelijk bestemd is, maar in ieder geval niet voor mensen die beschikken over 'hersenen', laat staan 'smaak'.

    Grown Ups 2

    2. Texas Chainsaw (2013) John Luessenhop

    Er is geen enkele bestaansreden voor Texas Chainsaw 3D, los van de onwetende bezoekers 12 euro af te persen voor een flauw excuus van een TCM sequel. Dommer dan deze komen ze niet en het is een aanfluiting voor de originele cultfilm waarop deze franchise is gebaseerd. Al de beste zaken zaken in deze Texas Chainsaw komen uit de originele film van Tobe Hooper, de rest is zelfs een ordinaire tv-film onwaardig. Dit hadden ze beter Texas Roadkill genoemd. Niets in deze prent maakt zin, tot zelfs de 3D die los van een idioot kettingzaag shot geen enkele toegevoegde waarde heeft. Het enige positieve aan deze bespottelijk slechte 3D misschien zal meehelpen om 3D volledig te bannen uit de bioscoop. Leatherface is hier zelfs een loser, how fucked-up is that?!

    Texas Chainsaw

    1. Movie 43 (2013) Peter Farrelly en co.

    Het absolute dieptepunt van 2013 werd toch bereikt door Movie 43, een samenraapsel van de meest platte vulgariteiten wat een mensenbrein kan bedenken. En of een scrotum als strottenhoofd of strontseks nog niet plat genoeg was, zouden de makers een scène met necrofilie hebben geknipt uit de finale versie. Je vraagt je af waarom ze niet de volledige film hebben geknipt. Ik denk dat een 12-jarige hier nog wel plezier aan kan beleven, of iemand onder invloed van alcohol.

    Movie 43

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Gravity trailer met Sandra Bullock en George Clooney

    Pin it!

    Er is een teaser trailer uit van Gravity (2013), de nieuwe film van Alfonso Cuarón, de maker van Children of Men (2006). En voor zijn nieuwe film zoekt de Mexicaanse regisseur het in de ruimte met slechts twee acteurs. Een soort huit clos in space, als je wilt.

    Gravity,alfonso cuaron,Children of Men,Sandra Bullock,George Clooney,Natalie Portman,angelina jolie,Mission to Mars,2001 a space odyssey,solaris

    Korte inhoud: Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij op pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky helemaal alleen achterblijven – enkel vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben ... en elke kans op redding. Angst wordt paniek, en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

    Het zijn heel tricky projecten, gezien alles zich vrijwel afspeelt op green-key, met acteurs die hier in het luchtledige staan te acteren. Sandra Bullock is een talentvolle actrice, maar ze heeft ook al heel wat bedenkelijk materiaal op haar curriculum staan. Anderzijds deelt ze het scherm met een vaste waarde in Hollywood. Sandra was trouwens niet de eerste keuze van Cuarón. Hij wou eerst Angelina Jolie, maar zij weigerde tot twee maal toe. Nadien wou hij Natalie Portman maar zij moest weigeren omwille van haar zwangerschap. Derde keuze dan? Nope! De Mexicaan ging eerst een screentest organiseren met Rachel Weisz, Naomi Watts, Marion Cotillard, Abbie Cornish, Carey Mulligan, Sienna Miller, Scarlett Johansson, Blake Lively, Rebecca Hall en Olivia Wilde. Maar op het einde van de rit koos hij dan maar voor Sandra Bullock.

    We hebben al een aantal space films gehad waarin astronauten er alles moeten aan doen om niet in de ruimte te worden gekatapulteerd. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Mission to Mars (2000) van Brian De Palma. Niet meteen de meest geslaagde prent, maar het concept is ons ook wel bekend. Er zijn ook heel wat psychologische introspecties geweest met films als Moon (2009), 2001: A Space Odyssey (1968) en Solaris (2002), ook al met George Clooney die alleen in de ruimte was. De regisseur zal dus uit een ander vaatje moeten tappen wil hij indruk maken. Gravity komt op 30 oktober 2013 bij ons in de bioscoop.

    *** Gravity trailer ***

  • Ben Affleck geen interesse om Star Wars: episode VII te regisseren

    Pin it!

    En nu Disney eigenaar is geworden van Lucas Films worden de plannen voor een Star Wars: Episode VII (2015) alsmaar concreter. Obdertussen is bekend geworden dat zowel Mark Hamill als Carrie Fisher werden aangesproken om in de nieuwe reeks op te duiken. En als die twee van de partij zijn, denk ik dat ook Harrison Ford zal terugkeren.

    star wars,star wars vii,george lucas,Mark Hamill,Carrie Fisher,Harrison Ford,Joss Whedon,christopher nolan,jj abrams,zack snyder,sam raimi,peter jackson,alfonso cuaron,ben affleck

    Het idee om te werken aan een star Wars: Episode VII, VIII en IX komt eigenlijk van George Lucas. Hij had in augustus nog een gesprek met Mark en Carrie, die beiden waarschijnlijk dachten dat de oude man de stoppen aan het verliezen was (zeker nadat hij al jaren bezig was met de ontwikkeling van een Star Wars tv-serie die er maar niet kwam). Maar Lucas maakte meteen duidelijk dat hij de film zelf niet wou regisseren (zucht…).

    Maar de vraag blijft dus wel, wie moet deze films gaan regisseren? Welke regisseur wil minstens 3 jaar van zijn leven toeleggen op het maken van de nieuwe Star Wars film. Joss Whedon, omdat hij de passie en de ervaring heeft om een dergelijke franchise nieuw leven in te blazen. Christopher Nolan, omdat hij de franchise een donker en intelligent kantje zou kunnen geven. J.J. Abrams, die met zijn Star Trek reboot bewees dat hij de job zou aankunnen. Zack Snyder, een flamboyante regisseur die mits een goed scenario elk verhaal kan vertalen voor een hedendaags publiek. Sam Raimi, omdat hij als geen ander zowel horror als spektakel kan brengen zonder zijn publiek uit het oog te verliezen. Peter Jackson, een kei in het vertellen van epos-verhalen en een krak in visuele effecten? Alfonso Cuaron, omdat hij de franchise misschien een onvoorspelbare touch kan bezorgen met meer karakter ontwikkeling en minder visuele effecten.

    Maar Ben Affleck heeft er in ieder geval geen interesse in. Integendeel, zijn voorkeur gaat naar J.J. Abrams. "J.J. would kill it, he would crush it, but he would be great at anything. There are a lot of good directors out there. Naturally I would be inclined to get somebody who’s great at telling stories. You’re never going to be able to recapture the story that was the initial three, because it’s so legendary and iconic. I don’t know, I’m glad I don’t have that job. It’s a tough decision to make. " Wie zouden jullie wel een goede regisseur vinden om de fakkel over te nemen, of hebben jullie liever geen Star Wars films meer?

    Update 28/12/2012: J.J. Abrams heeft zonet bedankt voor de regie van Star Wars Episode VII nadat Disney even had gepeild naar zijn interesses. In een interview voor het magazine Empire zei de 46-jarige filmmaker het volgende: "Ik zit liever in het publiek zonder te weten wat er komt dan dat ik bij iedere minuut van de film betrokken ben. Ik ben loyaal aan Star Trek." Vreemd genoeg heeft Abrams altijd beweerd dat hij als kind meer interesse had in Star Wars, en dat hij Star Trek niet zo boeiend vond. Dit kon echter niet beletten dat hij in 2009 de zeer succesvolle Star Trek reboot maakte, waarmee hij de oude saga nieuw leven in wist te blazen, en binnenkort de sequel aan het afwerken is. Ondertussen is Toy Story 3-scenarist Michael Arndt al bezig met het scenario van Star Wars Episode VII te schrijven.

    ***Related Post***
    02/12/2012: Matthew Vaughn regisseert Star Wars: Episode VII
    31/10/2012: Disney koopt Lucas Films voor 3,5 miljard euro

  • Rachel Weisz vervangt Angelina Jolie in Gravity ?

    Pin it!

    Je bent één van de meest beloftevolle regisseurs uit Hollywood, Warner Bros geeft je een paar kisten met poen, je bent in het bezit van een interessant Castaway-achtig scenario, Robert Downey Jr. heeft getekend voor de mannelijke hoofdrol, EN TOCH kan je de actrice van je dromen niet krijgen – ook al heeft ze geen andere films in haar planning. De regisseur in kwestie heet Alfonso Cuarón (Children of Men, Y tu mamá también), de film heet Gravity (2012), en de actrice die bedankt heeft voor de hoofdrol is Angelina Jolie. Het zijn de collega’s van ScreenRant die met het nieuws komen:

    According to Deadline, Angelina Jolie has passed on the lead role in Alfonso Cuarón’s 3D film Gravity (co-starring Robert Downey Jr.). Despite being offered a mountain of cash and the opportunity to work with one of the greatest mainstream directors alive today, Jolie is too busy prepping her directorial debut, a Bosnian War Love Story circa 1990-something.

    Angelina in 3D, dit is misschien nog een van die weinige argumenten in het voordeel van de nieuwe techniek, maar dat verhaaltje gaat dus niet door. Een spijtige zaak, want ik denk dat Robert en Angelina wel een leuk duo zouden vormen. Het zijn in ieder geval twee talentvolle acteurs waar je gerust 120 minuten op kan zitten kijken in een kleine space-capsule. Maar niet getreurd, want naar het schijnt zou Rachel Weisz de rol al aangeboden kregen…ook al heeft de actrice ook al heel wat aanbiedingen, waaronder een rol in de nieuwe Terrence Malick film.

    Maar gezien Angelina Jolie nu is opgestapt zullen ze hun productiebudget waarschijnlijk ook mogen herzien…naar beneden wel te verstaan. Er zijn anders weinig andere actrices die zoveel volk naar de bioscoop kunnen halen als Angelina. Misschien Sandra Bullock, maar ik denk niet dat zij het type actrice is waar Alfonso Cuarón op valt. Twee andere actrices kwamen ook even in aanmerking, namelijk Scarlett Johansson en Blake Lively. Maar persoonlijk vind ik Rachel Weisz er met kop en schouders boven steken. Update 01/10/2010: Volgens de laatste berichten zou ook Natalie Portman in aanmerking komen voor de rol, maar zij staat mogelijks ook op het verlanglijstje van de nieuwe Superman reboot.

  • Children of Men (2006) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Children of Men (2006) is zo een post-apocalyptische film met een aanstekelijke premisse, waar je ofwel verzot op zal zijn of buitengewoon slecht zal vinden. Maar één ding is zeker, het zal je niet onberoerd laten.

    children_of_men_2006_blu-ray.jpg

    En dat is iets waar ik bijzonder gevoelig voor ben. We bevinden ons in het jaar 2027 en de vrouwen zijn allemaal steriel geworden sinds 2009 met als gevolg dat de wereld op de rand van de afgrond staat. De jongste bewoner van de planeet is zopas neergestoken omdat hij weigerde een handtekening te geven. Alle waarden die de mensheid heeft opgebouwd lijken wel irrelevant en de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón (Y tu mamá también, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) geeft ons een voorsmaakje van wat een nachtmerrie zou kunnen zijn, maar vertelt temidden van het puin ook een hoopvol verhaal van een man die een zwangere vrouw moet zien te redden. En hiermee worden alle menselijke waarden des te relevanter.

    De oorzaken voor de wereldwijde onvruchtbaarheid zijn onbekend, en de mensheid is diepgaand verdeeld. Aan de ene kant staan fatalisten en egoïsten die vervallen in geweld en wetteloosheid; aan de andere kant staan idealisten en optimisten die vechten voor eenheid en solidariteit in een afnemende wereldbevolking. Groot-Brittannië heeft zich met alle moeite van de wereld overeind gehouden in deze veranderende wereld. Een van de gevolgen is een grote toestroom van vluchtelingen uit gebieden waar de samenleving is ingestort. Maar het laatste paradijs op aarde werd niets meer dan een politiestaat met een zeer streng immigrantenbeleid.

    Het nut van het bestaan heeft Theo (Clive Owen) verloren en hij speelt in de film een soort anti-held, een soort everyman. In een vervlogen periode was hij nog een bezielde wereldburger die het beste met iedereen voor had, tegenwoordig is hij een cynische en egoïstische bureaucraat geworden. De enige ontspanning in zijn leven is in het gezelschap zijn van zijn oudere maat Jasper (Michael Caine), een langharige hippie, die verdoken zit in een ultra bohemiaans huis in het bos, ver weg van het met bommen geteisterde Londen.

    Maar de film schakelt al snel in vierde versnelling wanneer Theo ontvoerd wordt door zijn vroegere vriendin Julian (Julianne Moore). Julian wil dat Theo zich ontfermt over Kee (Claire-Hope Ashitey). Een zwarte vrouw die deel uitmaakt van de actiegroep van Julian en meevecht in de strijd voor burgerrechten. Theo stemt ermee in om Kee in veiligheid te brengen door haar het land uit te helpen, voor Julian en natuurlijk ook voor een mooie geldbeloning. Ze zouden geholpen worden door medewerkers van The Human Project, een experimentele club waar de beste wetenschappers en politici aan een nieuwe samenleving werken. Maar al snel komt de waarheid aan het licht: Kee is in verwachting en bijgevolg de enige echte hoop van de mensheid, en de mensen rondom haar hebben niet altijd de beste bedoelingen.

    children_of_men_2006_pic04.jpgchildren_of_men_2006_pic05.jpgchildren_of_men_2006_pic06.jpg

    De film is gebaseerd op het gelijknamig boek van P.D. James. Ik heb het boek zelf niet gelezen, maar ik denk dat de scenaristen noodgedwongen heel wat zaken hebben moeten weglaten om de film onder de 2 uur te houden. En dat is af en toe wel eens pijnlijk want bepaalde zaken worden hiermee een tikkeltje te evident (het waarom van de onvruchtbaarheid of de Irak/Israel politiestaat) of soms maar half uitgewerkt (relatie Theo - Julian). Maar de regie is zo realistisch en scherp dat je op het puntje van je stoel blijft. De regisseur schildert een pessimistisch zwartgallig portret van de mensheid temidden van een burgeroorlog en plaatst daarin twee individuen die een tocht maken naar de boot van de hoop met de met de symbolische naam 'Tomorrow'. De camera loopt mee met de hoofdrolspelers en zit hun dicht op de huid, tot zelfs de lens met bloed wordt bespat.

    Children of Men is onvoorspelbaar. Mensen die vrienden zijn, blijken achteraf de vijand en vice-versa. De scenes krijgen ook allemaal een verrassende en soms zenuwslopende wending. Wanneer Theo met de vroedvrouw en de jonge Kee proberen te ontsnappen uit hun "safe"-house, nemen ze daarvoor een wagen die niet wil starten. De scène is enerzijds hilarisch als schrikwekkend en deze mix werkt perfect in de film. De humor wordt er afgewisseld met de rauwe realiteit. De actie-scenes in de film zijn ook heel efficiënt in beeld gebracht, van een aanval op een auto tot een invasie van het leger met tanks in een vervallen woonwijk. Dit is onversneden cinema van de bovenste plank met schitterende fotografie van Emmanuel Lubezki.

    Heel wat problemen die vandaag aan bod komen zijn terug te vinden in extremen in deze film, en dat maakt Children of Men des te aangrijpender. Hoewel je je als kijker niet al teveel vragen moet gaan stellen, want plots belandt het koppel in een optocht van islam-terroristen die blijkbaar rechtsreeks vanuit Palestina zijn gehaald en waarbij geen enkele logische verklaring bestaat voor hun aanwezigheid in de huidige situatie. Het leek er wel bij de haren bij gesleurd om ook dat facet van onze samenleving aan bod te laten komen. Ook het iets te karikaturale fascisme van het leger en hun spontane tijdelijke bekering wanneer ze het gehuil horen van een baby is er bij momenten iets over. Dit zijn zo van die scènes die heel spectaculair zijn, maar inhoudelijk compleet van de pot gerukt, en die scènes maken een beetje inbreuk op de anders vrijwel feilloze vertelling.

    children_of_men_2006_pic01.jpgchildren_of_men_2006_pic02.jpgchildren_of_men_2006_pic03.jpg

    Kortom, deze intelligente Children of Men is een van de meest realistische SF-films van de laatste jaren en grijpt je meteen bij de keel. De acteurs, Clive Owen (Closer), Claire-Hope Ashitey (Shooting Dogs), Chiwetel Ejiofor (Inside Man, Dirty Pretty Things), Julianne Moore (Magnolia), Michael Caine (The Cider House Rules) zijn er stuk voor stuk geweldig en het zou me niet verbazen dat één van die mensen een oscar-nominatie zal behalen. Ook de nevenrollen zijn bijzonder overtuigend zoals die van Peter Mullan als Syd the fashist pig (zie foto).

    Inhoudelijk bombardeert de film ons met een overvloed aan ideeën – van een schilderij van Picasso’s Guernica tot illegale immigratie en verwijzingen naar Pink Floyd’s Animals. Of nog de beeltenis van de zwangere vrouw Kee die een grappige allusie maakte dat ze nog maagd zou zijn. Theo en Kee moeten beide lachen, maar we hebben het als kijker wel begrepen. Maar die juxtapositie van ideeën zonder een samenhangende logica maakt alles soms iets te simpel, en deze film heeft alle ingrediënten om alles behalve simpel te zijn. Hoe dan ook is Children of Men een film die op het netvlies zal blijven plakken en zeker in mijn top 10 lijstje van beste films van 2006 zal belanden.

    De film wordt uitgegeven door Universal. Mijn enige kritiek op de Blu-ray is dat er geen audio-commentaar is van de regisseur, maar wel door de cultuur-theoreticus Slavoj Zizek die uiteindelijk NIETS met de filmproductie te maken heeft en met gebroken Engels accent iets geleerd probeert te vertellen over de film.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 17 mei 2009

    ***Related Posts***
    03/01/2007: Guillermo del Toro, Alfonso Cuarón en Alejandro González Iñárritu praten over hun films
    16/12/2006: De Beste en Slechtste Films van 2006
    09/09/2006: Children of Men trailer

     

    *** Children of Men trailer ***