De FilmBlog

En hier is dan de trailer van Battleship (2012), de nieuwe prent van Peter Berg (The Kingdom, Hancock). Veel van Rihanna zien we niet in de trailer, laat staan enige referenties naar het boardgame waar de film zijn mosterd haalde.

Nu ja, een boardgame op zich heeft geen plot. Battleship is een spel waar je de schepen en duikboten van je tegenstander moet kelderen, door blindelings torpedo’s te lanceren via letter/cijfer coördinaten: "D-4 … Hit! ". Ik veronderstel dat we iets van dit principe wel zullen terugvinden in de film, maar het is toch een vrij "origineel" verhaal die werd geschreven, die op het eerste gezicht een soort mix is van Armageddon, Pearl Harbour en Transformers. Het productiebudget van de film bedraagt 200 miljoen dollar, wat toch wel een smak geld is. Zelfs voor een Hollywoodfilm. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen voor deze actie-science-fiction film.

Ik vraag me toch wel af of al dat geld wel nodig was. Oh ja, de cgi van de ruimtewezen moest overtuigend zijn, maar 200 miljoen is toch wel buitensporig veel. Zeker met een cast waar Liam Neeson en Alexander Skarsgård de enige twee namen zijn die je als producent iets meer zou kunnen uitbetalen (tussen 5 en 10 miljoen dollar) dan een gewone Hollywood-acteur, dan pakweg een Brooklyn Decker, Taylor Kitsch, Reila Aphrodite of Josh Pence.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van een internationale zeevloot die betrokken raakt in een zeer dynamische en intense strijd tegen een aliënras gekend als "The Regents". De aliens komen naar de planeet Aarde om een krachtbron in de oceaan te bouwen. Tijdens hun bezoek komen ze in contact met een zeevloot. Wat volgt is een verhaal dat zowel uit het perspectief van de aliens als uit dat van de mens verteld wordt.

Game-adaptaties waren al tricky, mede door het feit dat de verhaallijnen vrij basic waren, maar bij boardgames heb je zelfs geen verhaal. Het zou dus wel kunnen dat we met deze film een nieuw dieptepunt hebben bereikt. Ik kan begrijpen dat er een filmadaptatie kwam van Cluedo, maar wat in hemelsnaam doe je met een boardgame zoals Battleship?

Wat is het volgende, Monopoly? (een idee dat trouwens al te horen was) Marcel Vingerhoed moet zijn huizen verkopen omdat hij plots via de post een Algemeen Fondskaart heeft gekregen die hem beval om alles te herstellen. Tot over zijn oren in de schulden moet hij uiteindelijk naar de gevangenis, maar hoeft er niet te blijven omdat hij in bezit is van een 'verlaat de gevangenis zonder betalen'-certificaat. Een mooie film zal het worden. Battleship zou vanaf 18 april 2012 in de zalen moeten draaien.

***Related Post***
03/09/2010: Rihanna heeft een rolletje in Battleship

Voor de fans van de Sam Peckinpah films is er (misschien wel) boeiend nieuws (het is een beetje hoe je het bekijkt), want de controversiële en gewelddadige cultklassieker Straw Dogs (1971) met Dustin Hoffman werd vanonder het stof gehaald en in de remake-machine gepropt voor een vrij remake die meer de intentie had om een horror te brengen dan wel een thriller.

Korte inhoud: David en Amy Summer (James Marsden en Kate Bosworth), zijn een echt Hollywood-koppel: hij schrijft scenario’s en zijn vrouw is actrice. Na de dood van haar vader keren ze terug naar hun geboortedorpje in het Zuiden om het ouderlijk huis te verkopen. Eenmaal aangekomen, lopen de spanningen tussen beide hoog op door oude conflicten en herinneringen. Vooral met de ex-vriend van Amy ontstaan er problemen, die leiden tot een gewelddadige confrontatie met… dodelijke gevolgen.

De nieuwe Straw Dogs (2011) werd geregisseerd worden door Rod Lurie en de hoofdrol wordt vertolkt worden door James Marsden die we nog kennen als Cyclops in de X-Men films. De film werd gebaseerd op The Siege at Trencher's Farm van Gordon Williams.

In de oorspronkelijke film zagen we Hoffman als de wiskundige pacifist David Sumner die met zijn vrouw naar een rustig dorpje in Engeland heeft verhuisd om de misdaad in de Verenigde Staten te ontvluchten. Maar daar worden ze voortdurend lastig gevallen, bedreigd en beledigd, totdat de stoppen doorslaan. Het was echt één van de betere Hoffman films en dit is dan ook een prachtige rol voor de nog vrij onbekende James Marsden. Uiteraard heeft het origineel in principe geen remake nodig, maar ik ben er zeker van dat heel wat mensen nog nooit gehoord hebben van Straw Dogs, dus misschien kan deze remake ook wel zijn licht werpen op het origineel.

Regisseur Rod Lurie is ook niet zomaar een hippe beeldenmaker, maar echt wel een filmmaker die weet hoe hij een verhaal moet vertellen, en één van de verdiensten is dat hij een nieuw leven heeft gegeven aan die klassieker die velen al hadden vergeten. Toch zijn er een aantal wijzigingen, maar ik vond dat hij toch wel dicht aanleunde bij het werk van Peckinpah (bijna scène na scène). Ook de fameuze verkrachtingsscène is niet voor doetjes en Kate Bosworth zet hier echt wel een geloofwaardige en intense vertolking neer. Toch is er een verschil met het origineel, waarin het hier duidelijk gaat om een daad van agressie en er geen mogelijke twijfel bestaat dat het personage van Kate er bij momenten heeft van genoten. De remake deed me zelfs een beetje denken aan The Last House on the Left (2009), die eigenlijk vrij trouw bleef aan het bron-materiaal, maar de gehele film een frisse nieuwe look gaf. Het vreemde was dat ik toch meer kon genieten van The Last House on the Left remake dan van deze film, en dit waarschijnlijk omdat de originele Straw Dogs eigenlijk nog steeds een enorm sterke film blijft.

Maar toch vond ik deze versie zeker verdienstelijk. Het is bij mijn weten ook de beste vertolking van James Marsden, en Alexander Skarsgard is gewoon geknipt voor die rol. Zijn relatie (in het echte leven) met Kate Bosworth is ondertussen spaak gelopen zo’n 5 maand geleden. Hopelijk heeft dit niets te maken met deze prent. Mensen die het origineel kennen zullen meteen opmerken dat deze film geen toegevoegde waarde heeft, en in principe hebben ze geen ongelijk. Maar indien de regisseur het gehele concept had herschreven, dan zouden diezelfde mensen nu misschien moord en brand hebben geschreeuwd. Het enige minpuntje aan deze prent is de vertolking Dominic Purcell die hier een troosteloze dorpsidioot heeft neergezet. Anderzijds is er dan weer een sterke vertolking van James Woods die alles weer goed maakt.

Kortom, de remake is niet beter dan het origineel, maar met dank aan de cast ook geen slechte remake. Het thema van de geciviliseerde man die tot op zijn breekpunt wordt geduwd en veranderd in een gewetenloze wraakengel zit er hier ook wel in. Zelfs de ambiguïteit in het personage van Marsden blijft present, want hij kan je niet zien als held of zelfs anti-held. Hij gedraagt zich een beetje als superieur wezen tegenover de dorpelingen, en zijn passief-agressief gedrag is wel de aanstoker van heel wat kwaad bloed. De filmgeschiedenis zal Sam Peckinpah's versie van Straw Dogs onthouden, maar regisseur Rod Lurie heeft hier toch een verdienstelijke remake neergezet. Spijtig dat hun poster niet meteen uitblinkt in originaliteit.

Op de blu-ray vinden jullie 4 documentaires over de originele prent en de nieuwe versie. Daarnaast vinden jullie ook de broodnodige audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

De Georgische regisseur Géla Babluani heeft 6 jaar geleden indruk kunnen maken met de Franse thriller 13 Tzameti (2005). En gezien het tegenwoordig in de mode is om alles in het Amerikaans te vertalen, heeft Babluani nu ook de kans gekregen om zijn eigen film een remake te geven.

Korte inhoud: De film volgt Vince (Sam Riley), een jonge klusjesman die door een vreemde speling van het lot instructies in handen krijgt die voor iemand anders bedoeld zijn. Vince besluit ze zelf op te volgen, onwetend dat hij gevolgd wordt door de messcherpe rechercheur Larry Mullane (David Zayas). Aan het eind van de aanwijzingen bereikt hij een afgelegen huis waar voor veel geld illegale weddenschappen worden afgesloten. Op mensenlevens. Vince heeft de identiteit van de onbekende man aangenomen en blijkt deelnemer te zijn...

Het meest indrukwekkende aan deze 13 (2010) is toch wel zijn casting. Alexander Skarsgård, Jason Statham, Mickey Rourke, Emmanuelle Chriqui, 50 Cent, Michael Shannon, Ray Winstone en Ben Gazzara. Indrukwekkende cast. Zelfs Erik Van Looy moest het maar stellen met slechts één bekende Hollywood naam voor zijn Amerikaanse Loft (2011) remake, ook al moet het ene scenario niet onderdoen voor het andere. Erik heeft trouwens ook heel wat meer regie-ervaring dan Babluani en zijn Loft (2008) heeft uiteindelijk zelfs meer geld opgebracht dan 13 Tzameti. En laten we eerlijk zijn, het script van Loft is zelfs meer mainstream dan dat van 13 en had een sterrencast eigenlijk wel kunnen gebruiken. Nu heb ik de indruk dat de makers van 13 heel veel van hun underground-krediet zullen verliezen.

In tijden van (onophoudelijke) economische crisis komt deze film ook hard aan. Snel geld verdienen bestaat niet en in deze prent wordt hier zelfs een harde prijs voor betaald. De originele film was in zwart/wit, met vrij onbekende acteurs, en dit heeft er voor gezorgd dat het menselijk drama nog grauwer was. Je dook in een zwarte en uitzichtloze nachtmerrie, waar diegene aan de onderkant van de sociale ladder hun leven letterlijk op het spel zetten in de hoop uit hun miserabel bestaan te stappen. Nu krijgen we een Hollywood casting, met een meer afgelikte kleur-fotografie. Persoonlijk denk ik dat de impact hierdoor minder sterk zal worden. Anderzijds heb je nu te maken met talentvolle acteurs die ook wel het onderste uit de kan weten te halen.

Ik denk niet dat de film bij ons nog een bioscooprelease zal krijgen. In ieder geval werd hij slecht ontvangen in de States en werd deze remake uitgebracht op dvd. Het is verbazend dat je zo’n slechte beurt kan maken met zo’n casting. Maar de film werd ook slecht gepromoot met belachelijk slechte posters (cf. poster 1 en poster 2), en dat heeft de film ook geen windeieren gelegd. Jullie zullen dus een andere manier moeten vinden om deze prent alsnog te zien. Of ga gewoon de originele film kopen voor een paar euro’s.

***Related Post***
13/06/2006: 13 Tzameti verknalt door spoiler trailer

Als fan van oorlogsseries zoals "Band of Brothers" (2001) en "The Pacific" (2010) keek ik uit naar de release van "Generation Kill" (2008). Een HBO serie gebaseerd op de ervaringen van oorlogscorrespondent Evan Wright die "embedded" bij First Recon Battallion de invasie van Irak vanuit Koeweit in 2003 aan de lijve en vanop de eerste linies mocht ervaren.

Deze serie over de moderne oorlogsvoering anno 2000 werd mede mogelijk gemaakt door de mannen die "The Wire" op hun naam hebben gezet, de ultra-realistische serie over de misdaadbestrijding in Baltimore, waar ik helaas nog maar drie seizoenen van gezien heb.

Het moet gezegd, oorlog zorgt voor onmenselijk veel leed maar ook hopen inspiratie voor de cinema en de televisie. Je zou denken dat je echt niet meer origineel uit de hoek kunt komen in het onderwerp. Dat is buiten de hedendaagse strategie van het leger gerekend. Geen massale aanvallen meer met heroïsche veldslagen en massaslachtingen. Nee, eerst komt het zwaar geschut en dan trekt de infanterie over het reeds murw gebombardeerde doelwit. Of worden elitetroepen zoals de mariniers ingezet voor de moeilijke klusjes en doelgerichte acties.

Zo ook het First Recon Battallion van de Amerikaanse mariniers. Dagenlang troepen ze al samen bij de Iraakse grens. Klaar om losgelaten te worden en in actie te schieten. Ze voelen zich heel wat, het machismo druipt er van af, ze zullen die moslims wel eens mores leren. Maar de bevelen komen maar niet. En ondertussen wachten deze soldaten. Wachten en nog eens wachten. Ze zijn getraind om te vechten en te doden. Ze zijn kort gehouden en staan op springen. Hun ergste vijand blijkt niet het Iraakse leger te zijn maar de verveling, hun incompetente commandanten, de slechte logistiek en het feit dat hun bevelen soms indruisen met hun moraal als soldaat. Voor zover deze vechtmachines een moraal hebben natuurlijk.

In de serie volgen we vooral de ervaringen van Bravo Company onder leiding van luitenant Nate (Stark Sands). Nate is een eerste klas luitenant met heel veel beroepseer. Hij kan rekenen op "Ice Man" Sergeant Brad ( Alexander Skarsgård), een al even koele kikker die ze allemaal op grondig een rijtje heeft en het zootje ongeregeld van het peloton samen kan houden. In de eerste aflevering hebben we een groot Jarhead gevoel. Deze film wist op een flagrant treffende manier de uitzichtloosheid weer te geven van opgefokte soldaten die weken lang niets anders zien dan woestijn en de "grote oorlog" vooral meemaken van horen zeggen. Bravo Company, nochtans het verkennerkorps bij uitstek, leeft ook toe naar die uiteindelijke strijd. Wanneer ze dan eindelijk het bevel krijgen om te strijde te trekken, blijkt dat ze nog uren moeten zitten suffen in hun aftandse humvees. Ook de invasie zelf blijkt een tegenvaller. Maar dan komen langzaam de eerste confrontaties met de vijand eraan.

De serie legt mooi de klemtoon op het feit dat oorlog nooit is wat je ervan verwacht. Ook niet als soldaat die als eerste in de vuurlinie wordt gestuurd. Het dagenlang doden van de tijd zonder voldoende voorzieningen werkt op de moraal van de mannen. Wanneer blijkt dat bepaalde officieren eigenlijk lichtjes flippen onder de stress, dreigt de moraal van Bravo Company helemaal onder uit te gaan. Bovendien blijkt de vijand niet goed gedefinieerd. Als kijker merk je dat duidelijk ook. Je weet met praktisch zekerheid dat de Irakezen die zomaar neergeschoten worden, meestal gewone boeren zijn die toevallig te dicht bij de vijand kwamen. Je kan je ook terecht vragen stellen bij de rules of engagement in dergelijke situaties. maar zou je zelf ook niet schieten op alles wat beweegt in een vreemd land waar je niet moet rekenen op steun van een groot leger en waar je er meestal alleen voor staat?

Boeiend is de uitwerking van de verschillende karakters. In het leger zitten ronduit marginalen. Mariniers zijn bovendien een geval apart, meer macho, meer racist, en dergelijke. Sergeant Brad weet zijn peloton vrij goed in het gareel te houden door respect af te dwingen met zijn onverschrokken serieus en koelbloedigheid. Conflicten met oversten horen daarbij en ook dan wankelt de beste soldaat wel even. Hetzelfde overkomt de luitenant van Bravo Company. De jonge Nate lijkt een opperbeste kerel die voor zijn mannen door het vuur gaat. Als enige met strepen durft hij wel eens tegen de hiërarchie ingaan. Die onredelijkheid samen met het absurde van de situaties waarin ze terecht komen, maakt Nate extra gevoelig. Ondertussen ben ik aan de aflevering gekomen waar Bravo Company een roadblock moet bemannen. Het is duidelijk dat ook deze missie tot de nodige verwarring en frustratie leidt.

Voor de fans van Jarhead (2005) of liefhebbers die tijdens de voorlopig regenachtige zomer een leuk tijdverdrijf zoeken, raad ik deze serie ten zeerste aan.

Het was even schrikken toen ik zag dat Lars Von Trier bezig was met een (min-of-meer) mainstream film. In Melancholia (2011) zien we niet alleen Kirsten Dunst opduiken, maar tevens Kiefer Sutherland en John Hurt, en dit voor een verhaal waar een Hollywood-geurtje aan zit. Ik ben benieuwd wat dit experiment zal opleveren.

Korte inhoud: Melancholia vertelt het verhaal van een groep mensen die moeten zien om te gaan met het sterven van de Aarde. Onder hen zijn de twee zussen Justine (Kirsten Dunst) en Claire (Charlotte Gainsbourg). Justine staat op het punt om te trouwen met Michael (Alexander Skarsgård), als er plotseling een enorme planeet genaamd Melancholia kennelijk dreigend dicht bij de aarde opdoemt...

Het wordt verkocht als een mooie film over het einde van de wereld, maar wees gerust, dit is geen Michael Bay over-the-top Armageddon (1998) film. Von Trier zijn vorige film, Antichrist (2009), was niet meteen toegankelijk voor een breed publiek, en ook in deze prent zagen we Willem Dafoe opduiken. Het zal zoals de titel al laat vermoeden een melancholische prent worden. En laat ik meteen iedereen gerust stellen, deze keer worden er geen geslachtsdelen afgesneden.

Ik ben zelf geen grote fan van Kirsten Dunst, maar na het zien van de trailer zou dit misschien de eerste film zijn met haar die ik gemakkelijk zou kunnen verteren. Het lijkt geen pretentieuze arty farty film te zijn, en dit juist omwille van de grotere toegankelijkheid die wordt gecreëerd door de cast. maar hierover kan je uiteindelijk pas oordelen nadat je de film hebt gezien. En ja, Kirsten Dunst goes naked. Maar het ziet er niet naar uit dat het gratuit is. Tevens het shot met Dunst waar de electro-statische energie uit haar handen komt, vind ik al geniaal. Kiefer had misschien wel beter een baard laten groeien, want wanneer ik hem zie en zijn stem hoor denk ik weer meteen aan Jack Bauer.

Het verhaal is echter niet nieuw. Zo was er When Worlds Collide (1951), waar binnenkort een remake van zal komen in regie van Stephen Sommers. Maar dit verhaal zal wel op een geheel originele en eigenzinnige manier benaderd worden. Het zal vreselijk en wondermooi zijn tezelfdertijd, iets typisch Lars Von Trier dus. Deze 130 min durende film zou ergens dit jaar moeten uitkomen, maar er is nog geen officiële releasedatum bekend.

Terwijl we om de oren worden geslagen met 3D-animatiefilms, en Pixar elk jaar opnieuw de grenzen verlegt, komt deze verrassende Metropia (2009) van de Egyptisch-Zweedse Tarik Saleh. Ik wist dat het een animatiefilm was, meer niet. En ik was echt wel onder de indruk, niet alleen van de animatie-techniek waarbij gephotoshopte foto’s van acteurs geanimeerd worden, maar tevens ook van dit duistere Kafkaiaanse Big-Brother-is-Watching-You verhaaltje. De Zweedse animariefilm-sector heeft zich meteen op de kaart gezet, en neen, het is niet meteen voor kinderen.

Korte inhoud: Metropia speelt zich af In een Europa over niet al te lange tijd. De wereld zit zonder olie en de metrolijnen van Europa zijn met elkaar verbonden, waardoor een groot ondergronds web is ontstaan. Roger (Vincent Gallo), een onopvallende en saaie call-center medewerker, probeert weg te blijven uit The Metro, het ondergrondse netwerk van Trexx van Ivan Bahn (Udo Kier). Hij heeft een stagnerend seksleven met Anna (Sofia Helin), en rijdt geregeld met zijn fiets bovengronds in het verlaten terrein. Hij vindt het vervelend en hoort soms stemmen in zijn hoofd. Op een dag ontdekt Roger dat zijn leven tot in de kleinste details gecontroleerd wordt en hij probeert te ontsnappen uit dit systeem. Daarvoor krijgt hij de hulp van supermodel Nina (Juliette Lewis).

Over prachtige vertolkingen kan je hier niet spreken, maar de acteurs zijn wel degelijk present met hun stem en de emotie zit hem volledig in de After Effects geanimeerde oogbollen en het blanke gelaat. Het is zo fascinerend om die karakters te zien. De gezichten zijn iets groter dan hun lichaam en tevens ook scherpen zodat je bijna de acteurs niet meer herkent. En dat zorgt meteen ook dat je volledig gaat meeleven met die "poppetjes" die veel weg hebben van actrice Tila Nguyen. Het deed me even denken aan die geanimeerde Duitse taalprogramma’s voor kinderen van zoveel jaar geleden, waar figuurtjes met grote platte gezichtjes in verschenen. Maar dit moet de eerste keer zijn dat deze techniek op een filmische manier tot in de perfectie wordt uitgewerkt en heel doeltreffend blijkt te zijn.

Metropia is uiteindelijk een soort neo-noir-science-fiction-thriller, met een buitengewoon verleidelijke femme fatale en donkere schaduwscènes waar bij momenten we enkel nog maar delen van het gezicht zien. Ook de slechteriken zijn heel knap uitgewerkt, de casting van Udo Kier heeft met zijn Duitse tongval meteen dictatoriale trekjes en zijn veiligheidsadviseur, Ralph Parker (Stellan Skarsgård), is buitengewoon angstwekkend met zijn grote gestalte, kale kop, en zijn ongemakkelijke rustige stem. Eén van de betere scènes uit de film is een scène waarin Ralph informatie wil hebben van Stefan (Alexander Skarsgård), de stem van Roger. Dit gebeurt in een leeg en bedreigend metrostation. De dreiging die van de veiligheids-expert uitgaat is tastbaar maar tevens onvoorspelbaar. De man heeft een ongedwongen gesprek en rookt rustig zijn sigaretje.

Met een duurtijd van 86 minuten is het heel moeilijk om in de diepte te werken. Het verhaal mist her en der nog wat spanning en de climax naar het einde toe mocht iets grootser hebben uitgepakt – of wel net heel kort en krachtig, maar nu is het een beetje van een teleurstelling. Maar dat heb ik wel vaker bij films, en beschouw dit zeker niet meer als determinerende waarde-factor. Het zijn keuzes die een regisseur maakt en die keuzes komen nu eenmaal niet altijd overeen met je eigen keuzes. Maar de regisseur is hier wel in geslaagd mij op het puntje van mijn stoel te brengen. Zeker met een scène naar het einde toe waar ons hoofdpersonage op Hitchcockiaanse wijze ziet hoe zijn meisje verkracht zal worden en hier niets kan aan doen. De scène wordt zelfs nog beter wanneer hij noodgedwongen de ogen moet sluiten. Ik blijf hier wat cryptisch, om niet teveel te spoilen, maar zij die de film zullen zien, weten meteen waarover ik het heb. Dit zijn meesterlijke scènes.

Mocht Franz Kafka een filmregisseur zijn, dan had hij waarschijnlijk deze animatieprent gemaakt. Het zit vol met surreële, absurde scènes en het hoofdpersonage lijkt spreken op een personage uit zijn romans. He verhaal van Frederik Edin schetst op treffende wijze de onderdrukking van de consumerende mens en roept echo’s op van het deprimerende, dystopische toekomstbeeld van Ray Bradbury, Philip K. Dick, George Orwell en Aldous Huxley. En dat laat je uiteraard niet geheel onberoerd. Metropia past trouwens volledig in het kader van het nieuwe post-apocalyptische genre die zich al sinds een paar jaartjes manifesteert in het filmlandschap. Het zijn films die een aannemelijk visioen voorleggen van een onverbiddelijke toekomst waar de macht bij de corporaties ligt. Deze film zullen jullie binnenkort kunnen bewonderen op het filmfestival van de Fantastische Film in Brussel (Bifff) van 8 tot 20 maart 2010.

De mensen van Marvel en regisseur Kenneth Branagh hebben uiteindelijk hun 'God of Thunder' Thor (2011) gevonden. Het zal niet Brad Pitt worden zoals eerder werd gesuggereerd, maar wel Chris Hemsworth. Dat dit nieuws nu komt zal waarschijnlijk ook te maken hebben met de release van Star Trek (2009) waarin Chris er de rol van George Kirk vertolkt, zijn eerste "grote filmrol" (duurde maar 15 minuten). Blijkbaar was hij overtuigend genoeg want hij kreeg ook nog een rol aangeboden in die andere Marvel-prent, The Avengers (2011). Zijn rivaal in de film zou vertolkt worden door Josh Hartnett, maar daar is nog geen zekerheid over. Variety schrijft het volgende:

Marvel has been on the hunt for a thesp with the athleticism and acting chops to pull off one of the more unusual superheroes in the company's pantheon. Final points of Hemsworth's deal were still being wrapped up over the weekend.

A Norse god, Thor develops a protective affinity for humans after his father Odin banishes him to Earth, in order to teach him a lesson in humility. From then on, he's often seen wielding his massive hammer and fighting alongside the Avengers (comprised of Iron Man, the Hulk and Captain America).

Goed acteur, maar ziet hij niet wat te jong voor deze rol? Als er nu één Marvel-personage is waarbij je geen problemen zou hebben met een iets oudere man met lang haar (al dan niet met stevige baard). Trouwens heeft hij bij mij toch niet zo’n grote indruk gemaakt in Star Trek, en kwam die andere Chris, Chris Pine, toch iets beter overtuigen. Maar goed, ik ben benieuwd hoe Kenneth – die toch wel een talentvol regisseur is – dit personage zal aanpakken. Ik had zelf liever gehad dat ze bij Alexander Skarsgård hadden gebleven. Die acteur is gewoon Thor in disguise! Het heeft er een beetje de schijn van dat Marvel toch liever een meer "Amerikaanse Thor" willen. Wat vinden jullie van de keuze?

***Related Posts***
23/05/2012: The Avengers filmbespreking
06/02/2011: Cobie Smulders op auditie voor The Avengers
16/07/2010: Mark Rufallo is de nieuwe Hulk in The Avengers film
14/07/2009: Natalie Portman wordt het meisje van Thor
09/06/2010: Captain America: The First Avenger
18/05/2009: Chris Hemsworth voor Thor, the Thunder God
18/02/2009: Scarlett Johansson wordt Black Widow
02/10/2008: Kenneth Branagh regisseert Thor
17/09/2008: Geen Hulk meer voor Edward Norton
13/05/2008: Brad Pitt voor Thor