alexander payne

  • George Clooney speelt alleenstaande vader in The Descendants

    Pin it!

    Met al het cgi-geweld die op ons komt afgestormd uit Hollywood, zouden we vergeten dat er nog steeds regisseurs zijn die resoluut kiezen voor hun personages boven het visuele aspect. Alexander Payne is zo’n regisseur die ruimte geeft aan zijn acteurs om hun personages, met al hun inherente complexen, beter te kunnen belichten.

    The Descendants,Alexander Payne,george clooney,Sideways,about schmidt,Kaui Hart Hemmings,Amara Miller,Shailene Woodley,Scott Hicks,clive owen,the boys are back,Matthew Lillard,Beau Bridges,Robert Forster,Judy Greer,amanda seyfried

    Dat was al het geval in Sideways (2004) en About Schmidt (2002), en dit zal ook het geval zijn in The Descendants (2011), een film gebaseerd op de roman van Kaui Hart Hemmings.

    Korte inhoud: Matt King (George Clooney), een rijke landeigenaar is getrouwd met een prachtige vrouw, die nu door een ernstig ongeluk in een terminale coma ligt. Zijn dochters van 10 (Amara Miller) en 17 jaar (Shailene Woodley) oud zijn onbekenden voor hem en hij denkt erover om zijn huis en land te verkopen aan een rijke vastgoedeigenaar. Twijfelend om de stekker uit het apparatuur te halen dat zijn vrouw in leven houdt, komt Matt erachter dat zij een affaire had. Samen met zijn twee dochters gaat hij op zoek naar de betreffende persoon.

    Ik heb de film nog niet gezien, maar na het lezen van de korte inhoud en het zien van de trailer moest ik meteen denken aan The Boys Are Back (2009) van Scott Hicks met Clive Owen. In plaats van jongens hebben we hier te maken met meisjes en de vrouw sterft niet maar belandt in een coma. Toch is het wel goed om eens George Clooney te zien in de rol van een alleenstaande vader. Daarnaast is Payne toch een compleet andere regisseur dan Scott Hicks.

    En zoals we al een beetje gewoon zijn van Alexander Payne, komt hij weer af met een bizarre casting. Zo is er een rol weggelegd voor Scream acteur Matthew Lillard, alsook voor Beau Bridges, de broer van Jeff. Ook Jackie Brown acteur Robert Forster en Judy Greer zijn van de partij. De iets meer populaire actrice Amanda Seyfried had geauditioneerd voor de rol van de oudste dochter, maar Payne koos uiteindelijk voor de nog onbekende Shailene Woodley.

    Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar waarschijnlijk ergens eind 2011.

    *** The Descendants trailer ***

  • Het Beste en Slechtste uit 2005

    Pin it!

    Het heeft een tijdje geduurd maar het moment is aangebroken voor de lancering van een nieuwe BlogTalk, samen met Sine, Karen en de mensen van Kinofreunde. Voor de gelegenheid buigen we ons over de Beste Films die in het jaar 2005 zijn uitgekomen.

    We hadden eerst een top 10 willen samenstelling met de films uit 2007, maar wegens een paar technische problemen kregen we daarover geen consensus.

    Gezien ik zelf het voorbije jaar een hoop rotzooi heb gezien, krijgen jullie van mij ook een Top 10 van de Meest Walgelijke Kl#te Films die zonder veel schroom in 2005 werden losgelaten op een argeloos bioscooppubliek waar mening een trauma hebben aan overgehouden. Gelukkig is er deze Ultieme FilmBlog die af en toe mensen kan waarschuwen voor dergelijk schadelijk afval. Ja, iemand moet het doen.

    Let wel, ook al zien we wekelijks een pak nieuwe films, blijven er heel wat films over die we nog niet hebben gezien. Het zou fysisch zelfs onmogelijk zijn om alle nieuwe films te bekijken. Ooit geprobeerd in 1994 met een dubbele infuus en luciferstokjes in de ogen. Maar met al die seniele musicals uit Bollywood kwam ik zelfs niet in december van dit jaar aan de Aziatische horror-markt toe. Het was een hachelijke onderneming maar ben blij met mijn conclusie: ER ZIJN TEVEEL FILMS …verdomme. (Dit laatste was een subjectieve interpretatie van mijn conclusie). Maar alle onzin ‘in een lijstje’, hier volgt het Beste & Slechtste uit 2005. Jullie zijn uiteraard vrij om jullie lijstjes kenbaar te maken in de commentaarbox en/of uw mening te geven over de vernoemde films.

    De Beste Films uit 2005

    1. Batman Begins van Christopher Nolan – Net als Spider-Man, een absolute revelatie, of hoe je bekende ingrediënten kan samenbrengen tot een overheerlijke combinatie. Scherpe dialogen, een knap plot, uitstekende regie en een ijzersterke cast.

    2. Sin City van Frank Miller & Robert Rodriguez – Een comic-book-noir meesterwerkje. Vernieuwend, verrassend, briljant en gedoopt in gitzwarte gal.

    3. Cinderella Man van Ron Howard – er was veel kritiek op Russell Crowe, maar hij is de Roger Federer van het acteren in Hollywood. En Ron Howard levert hier een van zijn knapste films, zoniet zijn beste film.

    4. King Kong van Peter Jackson - Jacksons film lost de verwachtingen volledig in. Toch een beetje te lang, maar dat is slechts een detail vergeleken met de denderende actietaferelen.

    5. Sideways van Alexander Payne – verfrissend om zoveel talent bezig te zien in een film over wijn. Al even genietbaar als een Château Latour.

    6. Match Point van Woody Allen – en wel een nieuwe Woody Allen die met deze verfrissende prent kan overtuigen. Ik ga niet zeggen dat het één van zijn beste film is, maar het is in de buurt. In ieder geval zijn beste film uit het laatste decennium.

    7. Nochnoy Dozor (Night Watch) van Timur Bekmambetov – te vergelijken met Harry Potter en The Matrix, maar dan voor volwassenen. Een uiterst verfrissende filmervaring.

    8. Wedding Crashers van David Dobkin – als er een komedie-film een award moest krijgen dit jaar, dan moet het deze wel worden. Zonder enige twijfel de grappigste film uit 2005.

    9. Serenity van Joss Whedon – een zalige spinoff van de na amper elf afleveringen afgevoerde Amerikaanse cultserie Firefly, met verrassend goed uitgetekende personages, visueel verbluffende ruimtegevechten en fijne dialogen én one-liners

    10. Crash van Paul Haggis – Ontegensprekelijk het beste filmdebuut en één van de beste scenario's uit 2005.

    De Slechtste Films uit 2005

    1. Aeon Flux van Karyn Kusama – Om er niet veel woorden aan vuil te maken: Aeon Sucks ! En geen beetje. De film had de grootste potentieel een succes te worden, maar faalt op alle gebied.

    2. Alone in the Dark van niemand minder dan Dr. Crap himself, Uwe Boll. Ik had getwijfeld om deze op '1' te zetten, maar ik had er ook niet veel van verwacht. De film kreeg een Hollywood budget om nog niet het niveau te halen van de kortfilmpjes van eerstejaars filmstudenten. Een samenraapsel van alles wat je best vermijdt in een film.

    3. Dirty Love van John Mallory Asher – zelden nog zo’n inspiratieloze spuug gezien als deze film met een afschuwelijk slecht acterende Jenny McCarthy. Deze Dirty Love was bedoeld om haar carrière nieuw leven in te blazen. Wel, ze zal binnenkort samen met Charlize Theron, in de spotlights staan van de Razzie Awards.

    4. The Dukes of Hazzard van Jay Chandrasekhar – de eerste keer dat je plaatsvervangende schaamte krijgt voor diegene die betrokken zijn bij deze onzin. 2 minuten Jessica in korte broekjes en uitgestoken boezem en 88 minuten fast-forward-stuff met een rondrijdende oranje wagen en een man in het wit gekleed.

    5. Elektra van Rob Bowman – Nog slechter dan Daredevil en Mortal Combat samen en zwaar geplagieerd van superieure films zoals Hero.

    6. Stealth van Rob Cohen. Een film op automatische piloot die men zelfs geen popcorn-film kan noemen, want popcorn heeft nog smaak.

    7. Fantastic Four van Tim Story – mijn tweede grote teleurstelling in 2005. Het begon al met een mankgelopen casting en bevestigde de teneur met een zwak plot en dito dialogen. Alles blijft zo mediocre en dat is net iets wat een comic-book adaptatie NIET mag zijn. De film is allesbehalve "fantastisch" en verdient in geen geval de uit-zijn-voegen-gebarsten-media-campagne.

    8. Ex equo: In the Mix met Usher, Get Rich or Die Tryin’ met 50 cent & House of Wax met Paris Hilton – dat de films op geen flapoor zouden trekken was evident, dat de pop-idolen geen acteer-talent hebben was te verwachten, maar dat ze ook nog eens zo on-charismatisch zijn, is compleet tegenstrijdig met de aandacht die door de media aan hen wordt geschonken.

    9. The Fog van Rupert Wainwright – je moet het maar doen om een nog slechtere remake te maken van een al zwakke horrorprent van Carpenter. Jammer voor de carrière van Clark Kent-acteur Tom Welling. Hij ziet niet alleen de rol van Superman aan zijn neus voorbijgaan, maar speelt ook nog eens in de meest belachelijke films.

    10. The Legend of Zorro van Martin Campbell – ik hou mijn hart vast voor de nieuwe James Bond, Casino Royale. Maar wat Campbell hier maakt is precies datgene wat Hollywood een slechte naam bezorgt.

    ***Related Posts***
    17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
    29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
    30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
    29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
    23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
    06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
    26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
    22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
    16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
    23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

  • Sideways (2004) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Alexander Payne is een regisseur die precies weet hoe hij zijn publiek moet benaderen. En toch was ik geen grote aanhanger van de Payne-psychose. Maar gezien ik nauwelijks kan weerstaan aan de charmes van Paul Giamatti (American Splendor), ben ik dan uiteindelijk Sideways (2004) gaan zien en was aangenaam verrast. Meer zelfs, ik vond de film stukken beter dan zijn vorige film met Jack Nicholson, About Schmidt.

    sideways_2004_blu-ray.jpg

    Korte Inhoud: Het verhaal wordt een beetje verteld vanuit het standpunt van Miles (Paul Giamatti) een gescheiden auteur zonder uitgever die worstelt met een minderwaardigheidscomplex. De week voor het huwelijk van zijn vriend, de knappe Jack (Thomas Haden Church), willen beide mannen nog eens genieten van een aangename uitstap en trekken door Californië naar verschillende wijnproeverijen. Terwijl Miles probeert om Jack wegwijs te maken in de wijnwereld, hangt Jack de casanova uit en probeert hij zijn vrijgezellenbestaan waardig af te sluiten met de vurige Stephanie (Sandra Oh). In een restaurant, waar Miles vaak komt, werkt serveerster en wijnkenner Maya (Virginia Madsen), een vriendin van Stephanie. Ze toont opvallend veel belangstelling voor Miles, maar deze heeft niks in de gaten. Jack spoort hem aan er werk van te maken. Een keertje seks zou hem goed doen. Miles is het flirten echter allang verleerd en laat zijn kansen onbenut.

    Jack laat er geen gras over groeien en regelt meteen een date met haar en vraagt of Maya wil meekomen. De date verloopt vlot en na flink wat glaasjes wijn, duiken Stephanie en Jack het bed in. Miles en Maya praten ondertussen verder over wijn en over zijn boek. Als Miles uiteindelijk alle moed bijeen verzamelt en haar zoent, reageert ze wel, maar terughoudend. Voor Jack en Stephanie blijft het niet bij een one-night-stand. Ze ontwikkelen gedurende de week zelfs gevoelens voor elkaar, maar Jack verzwijgt dat hij op het punt staat te trouwen. Miles heeft hier moeite mee en vertelt de waarheid aan Maya…

    Regisseur Payne gaat op dezelfde manier tewerk als in zijn vorige films en balanceert op een subtiele manier tussen drama, humor en cynisme. De komedie lijkt nooit geforceerd of slecht getimed, hoewel er een paar uitschietende hilarische momenten in de film zitten. Alles blijft heel aannemelijk en menselijk. Die menselijkheid in het verhaal, vooral de frustraties van Miles, zorgt er voor dat we ons meer gaan identificeren met de karakters. Bijgevolg stoort het ons minder dat mensen praten over hun gevoelens, en dat gebeurt vaak via metaforen. Het is humor met een “wijn”-smaakje. Bij het zien van de film heb je ook het gevoel iets te hebben bijgeleerd over wijn. Maar dat is slechts de oppervlakte en het ruggenmerg van de film zit in de karakterontwikkelingen op hun doortocht doorheen de wijnstreek.

    sideways.jpg
    © Fox Searchlight Pictures

    Sideways kreeg zomaar eventjes vijf oscarnominaties, maar won er slechts één voor Best Adapted Screenplay. Het blijft voor velen nog een mysterie waarom Paul Giamatti niet werd genomineerd, maar wel Thomas Haden Church. Wellicht speelt zijn imago hem ook parten in het echte leven. De film is iets minder satirisch dan Election en iets minder koud dan About Schmidt. Toch vind ik de personages in Sideways iets beter uitgewerkt, met een zeer geslaagde humor. De 2 uur durende film vliegt voorbij, en dat is voor mij altijd een positief teken. Voor de mensen die niet kunnen genieten van een glas wijn, zal deze film misschien iets te langdradig aanvoelen. Maar dat ligt zeker niet aan de film.

    Ik wil ook nog even de geniale en smaakvolle fotografie van Phedon Papamichael onderstrepen. Zijn bijdrage aan de film, via zijn spel met dieptescherpte, ondersteund en verdiept de relaties tussen de personages. Het is een DOP met een verdienstelijk filmlijstje en zal heel binnenkort hoogstwaarschijnlijk erkend worden door de Academy of Motion Pictures.

    Kortom, een geslaagd midlife-crisis verhaal. En als je nog geen fan bent van Paul Giamatti zal dat na het zien van deze film zeker veranderen. En Payne stijgt met het zien van deze prent in mijn achting, en als hij op deze weg verder kan gaan zal hij in mijn top 10 van de beste regisseurs komen te staan.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 3 april 2005