De FilmBlog

De reboot van The Crow (1994) van Alex Proyas met ster-acteur Bradley Cooper en 28 Days Weeks Later regisseur Juan Carlos Fresnadillo, zal nog niet voor meteen zijn. Bob en Harvey Weinstein hebben een rechtszaak aangespannen tegen Relativity Media, omdat die willen doorgaan met de reboot ZONDER de Weinsteins. Het zijn de mensen van Deadline die met het nieuws komen.

Don’t you just love when this happens? Harvey and Bob’s The Weinstein Co against Ryan Kavanaugh’s Relativity Media seeks injunctive relief and claims there’s “a written contract signed by everybody” which gives the Weinsteins exclusive worldwide distribution rights on The Crow reboot. The original was distributed by the Weinsteins at Miramax back in 1994 and grossed $50.6M domestic. The Weinsteins and Kavanaugh went back and forth on “a number of issues” before the lawsuit was filed this afternoon.

Enerzijds ben ik tevreden dat ze een rechtszaak beginnen nog voor de productie van de reboot is begonnen. Niemand wil een tweede Watchmen-debacle. Anderzijds is het weer typisch dat de Weinsteins in actie schieten nu ze zien dat het aanwezige talent op de reboot wel eens in staat zou kunnen zijn een kaskraker af te leveren. The Weinstein Company beweert dat er een schriftelijk akkoord bestaat die hen de rechten toekent voor de wereldwijde distributie van de film. Maar producers Jeff Most en Ed Pressman zijn niet onder de indruk en vinden dat de twee broers zich gedragen als bullies.

Ik hoop dat Relativity Media uiteindelijk wel hun gelijk zullen halen en de reboot dan toch op de rails kunnen zetten. Met alles respect van TWC, maar zij hebben jarenlang niets met de franchise aangevangen, en zelfs met The Crow: City of Angels (1996) het personage "definitief gedood" en begraven. Maar nu dat de broers in de mot krijgen dat de nieuwe ploeg deze franchise kunnen reanimeren tot een succesverhaal, willen ze meteen mee aan tafel zitten. Ze zijn tevens dringend op zoek naar een bioscoop-hit na een reeks box-office tegenvallers.

Zelfs zit ik niet meteen te wachten op een reboot van The Crow, maar met een regisseur als Juan Carlos Fresnadillo aan het roer zou dit wel eens een interessante reboot kunnen worden. Hopelijk komen ze snel tot een vergelijk. Producer Ryan Kavanaugh was trouwens onlangs in het nieuws nadat hij een groot opgezet vrijgezellen feestje gaf in Saint tropez (Cabo San Lucas) met ondermeer Leonardo DiCaprio en Bradley Cooper. Ik denk niet dat de Weinsteins een invitatie hebben gekregen.

Een nieuwe comic book adaptatie is aan het oppervlak komen dobberen. En dit keer valt de eer te beurt aan een iets minder bekende comic. De strip waarop de film Surrogates (2009) is gebaseerd werd geschreven door Robert Venditti met tekeningen van Brett Weldele en is op de markt gebracht door de iets minder bekende uitgeverij Top Shelf Productions. Mensen die hun huis of job verloren door een internetverslaving waarbij ze een online personage verzonnen, bezorgde Venditti inspiratie voor zijn comic. Hij maakte er een vijfdelige serie van, die nu wordt opgepikt door T3-regisseur Jonathan Mostow.

Korte inhoud: In de nabije toekomst leven mensen in volledig isolement. De enige manier om te communiceren is via robots die dienen als surrogaat. Wanneer verschillende mensen sterven doordat hun surrogaat wordt vernietigd trekt een agent (Bruce Willis) op onderzoek uit via zijn eigen kloon. Na een bijna fataal treffen wordt die laatste vernield. De agent moet noodgedwongen zijn isolement verlaten en komt een samenzwering op het spoor.

De premisse is eenvoudigweg te herleiden tot één woord: klonen. Een bekend liedje die we al eerder zagen in The Island, The 6th Day, Total Recall, Alien Resurrection, maar het verhaal lijkt nog enigszins interessant: In het jaar 2054 kunnen aardbewoners gebruik maken van surrogaten. Kopieën die de wereld ingestuurd worden terwijl de originelen thuis in de zetel naar de Tour kunnen kijken. Helaas loopt er iemand rond die het niet zo begrepen heeft op al die dubbels en ze dan maar een kopje kleiner maakt het origineel incluis. Het Terminator Salvation (2009) duo Michael Ferris en John D. Brancato hadden de taak om deze premisse om te vormen tot een spannende en enigszins onvoorspelbare scenario. Na het zien van de 4de Terminator hoop ik dat ze iets meer het accent hebben gelegd op hun dialogen en het drama tussen de karakters, dan enkel maar de actie-sequenties.

Volgens mij is dit een B-film die van de direct-to-dvd markt wordt gered door Bruce Willis die hier zijn volle gewicht in de schaal legt en dus ook het productiebudget van deze adaptatie verveelvoudigd heeft. De trailer ziet er, los van het toupetje van Bruce Willis, verrassend kinetisch en intrigerend uit. Jonathan Mostow mag dan nog een waardeloos kineast zijn, blijkbaar heeft hij de smaak te pakken gekregen voor het science-fiction genre. Hij is niet van het zelfde hout gesneden als een Alex Proyas, maar dit wil niet zeggen dat we geen plezier kunnen beleven met deze trip. Ik kan haast wachten op deze in de bioscoop te zien op 28 oktober 2009.

Ik hoop alleen niet dat we op het einde van de rit zullen merken dat de kale en dus het origineel Bruce Willis op zich zelf een cloon blijkt te zijn van een 3de Bruice Willis. Dit zou voor mij teveel ruiken naar een rip-off van Blade Runner, compleet voorspelbaar zijn en tevens een overdaad aan Bruce Willis vertegenwoordigen. De toekomst zal het uitwijzen.

Dat Nicolas Cage de laatste jaren steeds meer opduikt in waardeloze kitsch is betreurenswaardig, tot op het punt dat beloftevolle projecten soms onder de rader van de aandacht vallen.

Neem nu de nieuwe Alex Projas film Knowing (2009), een film met de allures van een M. Night Shyamalan film maar toch duidelijk doordrenkt met de gestileerde visuele aanpak van het genie die ons het donkere Dark City en The Crow bracht. Maar deze film heeft qua stijl meer weg van zijn vorige – iets conventionelere – SF-prent I, Robot (2004). Proyas maakt weinig films, maar als hij er zijn zinnen op zet moet alles tot in de perfectie uitgewerkt worden. Het zal er dus allemaal wel opnieuw fraai uitzien.

Korte inhoud: Een leraar, Ted Myles (Nicolas Cage), opent een tijdcapsule op de basisschool waar ook zijn zoon Caleb (Chandler Canterbury) zijn lessen volgt. Vijftig jaar eerder is de capsule gevuld door leerlingen tijdens een oprichtingsceremonie van de school. Bij het onderzoek naar de cryptische boodschappen die zich in de capsule bevinden doet hij een verbazingwekkende ontdekking: de boodschappen voorspellen met zeer grote precisie de data, aantal slachtoffers en geografische coördinaten van iedere grote ramp van de afgelopen 50 jaar. Andere voorspellingen die in de documenten staan moeten nog plaats vinden. Eén daarvan voorspelt een totale vernietiging van de aarde op zeer korte termijn. Ted doet er vervolgens alles aan om de autoriteiten voor het komende drama te waarschuwen, maar tevergeefs. Ted en Beth (Rose Byrne), de dochter van een vrouw die de tijdcapsule heeft begraven, moeten nu alles op alles zetten om de dreigende catastrofe af te wenden.

De profetische premisse heeft spijtig genoeg meer wansmakelijke rotzooi verwekt (denk ondermeer aan Next (2007), The Mothman Prophecies (2002) of The Number 23 (2007)) dan eender welk kritisch filmjournalist had kunnen voorspellen. Maar toch ben ik hoopvol dat dit uiteindelijk een enorm ontspannende prent zal worden. Ikzelf had in geen duizend jaar Nicolas Cage willen casten in die rol. Niet enkel zit hij dramatisch vaak op automatische piloot te spelen, maar hij wekt de indruk dat het hem allemaal niet zo heel veel kan schelen. Anderzijds heeft hij zoals ik al had vermeld de perceptie tegen zich na die tientallen pijnlijke flops. Maar misschien kan het genie Proyas de klok terugdraaien voor Cage en hem een nieuwe start geven. Vermeld ik er nog even bij dat het verhaal is geschreven door Ryne Douglas Pearson, die ooit nog een eerste draft heeft geschreven van Donnie Darko (2001).

De eerste trailer van de film ziet er knap uit, maar mocht ik kiezen dus deze film en The Day the Earth Stood Still (2008), zou ik misschien geneigd zijn om voor de laatste te kiezen. Maar galukkig voor Proyas komt zijn prent véél later uit bij ons, namelijk in de zomer van 2009. Gezien de late release denk ik dat deze film nog heel wat CGI voor de boeg heeft.

***Related Post***
20/02/2005: Alex Proyas mikt op de apocalyptische thriller Knowing

We houden allemaal wel van lijstjes omdat ze in het beste geval onze smaak in films bevestigen of ons op het spoor zetten van films die we nog moeten ontdekken. En dit lijstje, via Digital Spy, heeft wel iets. Het is de uitslag van een poll die aan alle lezers van Movie Magazine werd voorgelegd met de vraag 'wat volgens hen de top 10 beste cult-films aller tijden zijn'.

Maar laten we deze post misschien beginnen met een definitie van wat nu eigenlijk een cultfilm is. Volgens mij, en de meningen zijn op dit vlak verdeeld, is een cultfilm het soort films dat een kleine minderheid van zeer toegewijde fans kon aantrekken en bekoren (meestal filmstudenten en filmfreaks), maar die buiten deze “elitaire” groep op weinig bijval kon rekenen van het grote bioscooppubliek, maar dan wel een relatief succes werd op DVD of video. De titel van cultfilm kan slechts aan een film toegekend worden als deze nog steeds zijn fanbasis heeft na +/- 5 jaar. Veel films genieten van deze status omdat ze een echte cult opgang hebben gebracht (bv. Quentin Tarantino rage) of zijn zó slecht dat ze bijna goed worden (zoals de John Waters of Ed Wood films).

Sommige regisseur hebben of gaan volgens mij binnenkort ook een cult-status verwerven, zoals: Gregg Araki, Wes Anderson, John Carpenter, Brian De Palma, Kevin Smith, George A. Romero, Alexander Payne, David Cronenberg, Abel Ferrara, … ik heb zeker nog een aantal prominenten vergeten opsommen.

Hier is dan de uitslag van de 10 Beste Cult Films aller tijden, althans volgens de lezers van Movie Magazine. Als jullie af en toe eens deelnemen aan een goeie filmkwis, weet dan dat dit de films zijn die vaak op de vragenlijst verschijnen.

1. The Wicker Man (1973) van Robin Hardy
2. Donnie Darko (2001) van Richard Kelly
3. The Rocky Horror Picture Show (1975) van Jim Sharman
4. Freaks (1932) van Tod Browning
5. Withnail + I (1987) van Bruce Robinson
6. The Wizard of Oz (1939) van Victor Fleming
7. Plan 9 from Outer Space (1959) van Ed Wood
8. The Crow (1994) van Alex Proyas
9. Cannibal Holocaust (1980) van Ruggero Deodato
10. Beyond the Valley of the Dolls (1970) van Russ Meyer

Ik kan het eigenlijk vrij goed vinden met het lijstje, hoewel ik de volgorde compleet door elkaar zou gooien en misschien een paar films zou vervangen, en dan denk ik aan films als Trainspotting (1996), The Evil Dead (1981), Eraserhead (1977)of Reservoir Dogs (1992), maar ik ben waarschijnlijk wel een stuk jonger dan de gemiddelde Movie Magazine reader. Maar laat vooral ook eens horen wat jullie cult-klassiekers zijn.

***Related Posts***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
25/01/2007: The Wicker Man review
18/01/2007: Top 10 Box-Office successen van 2006
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
09/06/2006: The Wicker Man remake trailer
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 van de Meest Memorabele Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss

Dit is goed nieuws, althans voor de fans van Alex Proyas. Dit is de man achter het fantastische Dark City, het gothische The Crow en de mainstream I, Robot. En zijn volgende project kan zeker mijn interesse wekken.

Knowing (2006) is het verhaal van een man die een tijdscapsule vind uit de jaren ’50 met verschillende tekeningen van kinderen over de toekomst. Sommige van die schetsen vertonen gruwelijke gebeurtenissen die al gebeurd zijn. Eén van de catastrofes moet echter nog plaatsvinden en de man maakt het zijn missie om het ten alle koste te voorkomen.

Het script voor de film werd geschreven door Ryne Pearson. Daarna is het scenario even bewerkt door de schrijver en regisseur van Donnie Darko, Richard Kelly. Het is al een tijdje rustig rond Kelly, maar blijkbaar zal deze binnenkort met twee nieuwe films op de proppen komen. De ene is een loeiharde actiefilm over een vrouwelijke huurmoordenaar, Domino. Hij heeft het scenario geschreven maar de film zal geregisseerd zal worden door Tony Scott. De andere film zal hij zelf regisseren en heet Southland Tales. Een soort musical/komedie die zich afspeelt in 2008 op een warme 4th of July dag. Of Alex Proyas eerst deze prent zal maken of de verfilming van het Fantastic Four personage Silver Surfer (2009) is op dit ogenblik nog niet bekend.

1. A robot may not injure a human being or, through inaction, allow a human being to come to harm.
2. A robot must obey orders given it by human beings, except where such orders would conflict with the First Law.
3. A robot must protect its own existence as long as such protection does not conflict with the First or Second Law.

Dit zijn de 3 robot wetten, zoals science-fiction auteur Isaac Asimov het ons voorschreef. Maar in de film, I, Robot (2004), van Alex Proyas, wordt wel nergens vermelding gemaakt van dit in de generiek, hoewel deze is gebaseerd op een boek van Asimov. Dat vond ik wel een beetje misplaats. Maar gezien Proyas ons het schitterende Dark City (1998) en The Crow (1994) bracht, dacht ik dat Proyas misschien zijn eigen versie zou brengen van de 3 wetten.

Maar niets was minder waar. Slechter nog, bij het bekijken van de film drong het tot mij door dat het een afgelikte science-fiction film ging worden met een voorspelbaar whodonit-verhaaltje, en ja, de moordenaar is een robot die meer ontwikkeld is dan de andere robots. Wees gerust, ik heb niets verknald van de film, gezien dit gegeven al duidelijk is bij het eerste plotpunt. De mens wil zich laten onderscheiden van robots, en alles wat bij een robot ook maar in de buurt komt van een mens wordt aanzien als "verwerpelijk" of "gevaarlijk" (cf. Artificial Intelligence: AI, 2001, A Space Odyssey, Alien,…).

Korte inhoud: In het Chicago van 2035 behoren robots tot het alledaagse leven. Ze staan ten dienste van de mensen en worden door hen blindelings vertrouwd, omdat ze geprogrammeerd zijn volgens de drie wetten van de robotica. Deze bepalen dat de technologische hoogstandjes de mensen geen kwaad kunnen doen. Rechercheur Del Spooner (Will Smith) houdt er echter een andere mening op na. Hij moet de moord op de briljante wetenschapper Alfred Lanning (James Cromwell) ophelderen en hij vermoedt dat de dader een robot is. Met de hulp van Susan Calvin (Bridget Moynahan) probeert hij uit te zoeken wat er verkeerd loopt in het bedrijf van Lawrence Robertson (Bruce Greenwood). Naarmate het onderzoek van Spooner vordert, groeit bij hem het besef dat de hele mensheid in gevaar is.

Voor diegene die dacht een tweede 2001: A Space Odyssey te zien, kwam van een koude reis terug. Toch is I, Robot een verdienstelijke film met ingenieus camerawerk, spetterende en adembenemende actie-scènes en geweldige realistische 3D-animatie. Ja, u hoort het, de film moet het voornamelijk hebben van zijn visuele rijkdom en minder van zijn ondergrondse tormenteringen waar Proyas garant voor stond. Een degelijke muziekscore van Marco Beltrami en de production-design van Patrick Tatopoulos mag toch ook even vermeld worden. Visueel verbluffend maar inhoudelijk glijdt het allemaal over ons heen als water langs een eendenrug. Dat Blade Runner met deze film zeker niet moet blozen is duidelijk. Maar ik verwacht toch iets meer Proyas de volgende keer. Wat betreft Will Smith, aan zijn vertolking ligt het niet. Hij blijft een leuke acteur om naar te kijken.