De FilmBlog

Tjah, ik ben eigenlijk wel super ontgoocheld in Cowboys & Aliens (2011) van Jon Favreau, en dat heeft waarschijnlijk ook wel iets te maken met mijn torenhoge verwachtingen na zijn geslaagde Iron Man (2008). Toch was ik op mijn hoede, want zijn sequel Iron Man 2 (2010) sloeg toch wel nergens op. Maar de trailer kon me vreemd genoeg wel boeien en de casting leek op het eerste gezicht wel knap...

Korte inhoud: In 1873 komt Jake Lonergan (Daniel Craig), die zich niks meer kan herinneren over zijn verleden, terecht in het woestijdstadje Absolution. De enige aanwijzing over zijn identiteit is een mysterieuze beugel om zijn hand. Jake komt er al snel achter dat het stadje vreemdelingen wantrouwt en niets doet zonder toestemming van Colonel Dolarhyde (Harrison Ford). Wanneer ze echter aangevallen worden door aliens en de dorpelingen één voor één ontvoerd worden door de buitenaardse wezens lijkt Jake, de vreemdeling die in eerste instantie niet welkom was in het stadje, de enige hoop op redding. Samen met de reizende Ella (Olivia Wilde) en Colonel Dolarhyde stelt hij een posse samen van dorpsbewoners, vogelvrij verklaarden en Apache indianen om te strijden tegen hun gemeenschappelijke vijand.

Universal en DreamWorks hebben nochtans zwaar gegokt op deze prent met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Maar tot grote verwondering haalde de film met veel moeite nog maar net 100 miljoen dollar aan de Amerikaanse box-office. En tot overmaat van ramp hebben ze nu ook nog een miljoenen rechtzaak aan hun broek wegens plagiaat. Volgens diverse bronnen zou de comic-artist Steven John Busti claimen dat de comic van Scott Mitchell Rosenberg waarop de film is gebaseerd, eigenlijk een rip-off is van zijn vroeger uitgebrachte én tevens gelijknamige comic Cowboys and Aliens. Busti klaagt niet alleen Rosenberg aan, de CEO van Platinum Studios, maar ook Universal Studios en Dreamworks.

En het ziet er naar uit dat Busti het bij het rechte eind heeft. Bekijk dit plaatje uit de comic van Busti, en dit plaatje uit die van Rosenberg. Zoiets kan je geen toeval meer noemen. Komt daar nog eens bij dat Rosenberg naar alle waarschijnlijkheid de comic van Busti kende, gezien deze werd gepubliceerd in Comic Shop News #388 waar ook een artikel stond over Rosenberg, op dezelfde pagina dan nog wel. Ik vraag me af of Tom Arvis niet de volgende in de rij zal zijn die Rosenberg zal beschuldigen van plagiaat, want hij was toch ook al een tijdje bezig met aliens en cowboys. Maar nu, het idee hebben volstaat niet, kopiëren van plaatjes en specifieke verhaallijnen daarentegen wel.

Maar wat maakt het allemaal uit. De film is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend (Roberto Orci, Alex Kurtzman, Damon Lindelof, Mark Fergus, Hawk Ostby, Mark Fergus, Hawk Ostby, Steve Oedekerk), hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. De broederschap tussen cowboys en indianen die een gemeenschappelijke vijand hebben valt trouwens in herhaling, gezien dit gegeven bij verschillende bendes in de film aan bod komt, maar nauwelijks wordt uitgewerkt. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

Soms kan je er vreemd genoeg van genieten. Er zitten een paar onbedoeld grappige scènes in de film, zoals die waarin Ford en Craig elkaar een paar kletsen geven (Craig krijgt trouwens om de haverklap een klap in het gezicht, wat op zich wel op te lachen is), of de scènes waar achterlijke dorpelingen met stokken en stenen naar de aliens werpen met hun geavanceerde en hoog-technologische schotels of cowboys die hun vijand te lijf gaan met hun six-shooters. De aliens in kwestie zagen er dan weer niet zo "ontwikkeld" uit, en leken trouwens op gorilla-achtige creaturen die net niet werden weerhouden voor de casting van Men in Black III (2012) (lees: iets te ridicuul). En als je over aliens praat kan je ook niet anders dan over de middelmatige tot ronduit slechte speciale effecten te spreken. Bij momenten leek het wel of ze de effecten hadden gemaakt op basis van prefab plugins van After Effects. District 9 (2009) had betere visuele effecten, en deze science-fiction werd gemaakt met nog geen 1/5 van het productiebudget van Cowboys & Aliens. Ik snap trouwens niet wat uitvoerend producent Steven Spielberg in deze treinramp kwam doen?! Hij had er toch al één met Super 8 (2011) (pun intended).

Jon Favreau bevestigt met deze prent zijn status van one-hit-wonder. Al de foute scènes samen in deze mainstream science-fiction comic adaptatie zijn minstens 6 Razzies waard. Wat me nog meer stoorde aan deze prent was het gebrek aan "intentionele humor", en het gebrek aan vrouwen (buiten Olivia Wilde) met een rol van enig belang. Maar wat me nog het meest irriteerde was de leegte, de saaiheid en "pretentieuze serieus " waar deze prent voor staat. De film had trouwens veel beter geweest ZONDER ALIENS! Je had een interessant conflict tussen Ford en Craig, met een vrouw tussen beiden. Iets meer uitgewerkt had het nog een geslaagde western kunnen worden. De enige verdienste van deze film is dat ze een klaar en duidelijk antwoord verschaft waarom nog niemand eerder het western-genre met de science-fiction wou mengen: het werkt gewoon niet.

Op de blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur, en hier kan je duidelijk horen waar het allemaal fout is gelopen. Vanuit een didactisch oogpunt misschien één reden om deze schijf dan toch aan te schaffen. Andere redenen schieten mij niet zo te binnen. Of toch,… Olivia Wild. Ah, Olivia Wilde...

***Related Post***
18/11/2010: Cowboys and Aliens trailer

Er is op dit ogenblik nog geen regisseur verbonden aan Star Trek 2 (2012). Wat we wel weten is dat de oorspronkelijke cast terug van de partij is: Chris Pine zien we terug als James T. Kirk, Karl Urban als Bones en Zachary Quinto als Spock. Ook de knappe Zoe Saldana en de gekke Simon Pegg keren terug.

De vraag die velen zich nu stellen is of we deze keer een cameo mogen verwachten van William Shatner. Regisseur J.J. Abrams had zijn oog wel laten vallen op Leonard Nimoy, die de rol van Spock speelde in de tv-serie. Op de vraag waarom hij Shatner niet had gecast zei hij het volgende: "We actually had written a scene with him in it that was a flashback kind of thing, but the truth is, it didn't quite feel right. The bigger thing was that he was very vocal that he didn't want to do a cameo. We tried desperately to put him in the movie, but he was making it very clear that he wanted the movie to focus on him significantly."

Shatner is een man op leeftijd maar ook iemand met een vurig temperament vergezeld van een immens ego. Het zal dus niet eenvoudig zijn om hem "maar een cameo'tje aan te bieden". Anderzijds is hij jaren het gezicht geweest van de serie en het zou voor de fans toch ook wel een mooi gebaar zijn. En Shatner zelf staat te trappelen om mee te doen, zeker in het licht van het succes van de vorige film. In een interview op Guardian zei hij het volgende: "I would be so interested in doing it, especially with that wonderful director JJ Abrams, but I don't see how it's possible and maybe we all have gone beyond that."

Maar zoals ik zei, is het lang nog niet zeker dat J.J. de sequel zal inblikken, dus misschien is er nog hoop voor Shatner. In zijn commentaar is hij zeker niet strijdvaardig, maar blijft hopen op een zekere toenadering.

Scenaristen van dienst zijn opnieuw Alex Kurtzman, Damon Lindelof en Roberto Orci. Hopelijk wordt de film al evengoed als de eerste film. Voor de fans van Zoe Saldana is hier een reeks high quality pics.

*** HQ picture gallery Zoe Saldana ***

Wooooow ! J.J. Abrams zou officieel hebben bevestigd dat hij de nieuwe Star Trek XI (2008) zal produceren en naar alle waarschijnlijkheid ook regisseren. Ondertussen werkt hij aan het scenario met Alex Kurtzman en Roberto Orci.

J.J. Abrams maakt een goeie beurt in Hollywood de laatste jaren. Hij is de bedenker van de tv-series "Alias" en "Lost" en bewees een goeie actie-regisseur te zijn met Mission: Impossible III (2006). De box-office resulaten die de film kreeg waren een geruststelling voor de studio’s; de man was te vertrouwen met hun poen. En zie, hij zal proberen de Star Trek-franchise uit het slop te halen.

"Het is fantastisch maar ook een beetje surrealistisch. Ik heb elke aflevering van elke Star Trek serie thuis op DVD. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar ik weet genoeg van Star Trek om de film te kunnen maken."

Al een poos gingen geruchten de ronde dat Abrams met Star Trek XI bezig was, maar Abrams nam de tijd om zijn gedachten over het project op te maken en wilde ontkennen nog bevestigen. Nu is de stilte gebroken.

"Er zijn tien Star Trek films gemaakt en allerlei verschillende tv-series, dus voor mij was het een kwestie van eerst uitzoeken wat de studio precies in gedachten had."

En ondertussen is Abrams ook één van de best betaalde filmmakers in de wereld geworden. Onlangs tekende hij contracten met Paramount en Warner Bros TV, die hem bij elkaar een inkomen garanderen van $55 miljoen. Paramount voorzitter Brad Grey en Warner Bros president Joe Roth waren blij dat ze de kans kregen om Abrams bij Disney weg te kapen. De zakenmannen noemen Abrams een drievoudige traktatie omdat hij een goede scriptschrijver, een goede producent en een eersteklas regisseur is. De heren zijn er tevens van overtuigd dat Abrams wel eens kan uitgroeien tot de nieuwe Steven Spielberg. Jah, ik zelf ben daar niet zo overtuigd van. Trouwens, dat hadden ze ook gezegd van M. Night Shyamalan, maar dat was nog voordat hij zijn fameuze boek had geschreven.

Wat betreft Star Trek, ik heb een pak afleveringen gezien en denk al jaren dat ze daar beter eens een deftige film van maken in de stijl van Event Horizon (1997) meets Alien (1979). Los van die belachelijke pakjes en die wacko-personages kan je hiermee een spannend space-avontuur maken met een potentieel van tientallen filmsequels. Zorg voor een uistekende cast en dit verkoopt als zoete broodjes. Dus ja, I am a believer.

***Related Posts
18/10/2008: Nieuwe Star Trek afbeeldingen
20/10/2007: De nieuwe Star Trek cast is klaar voor de reboot

We zitten ondertussen al aan onze 5de Movie BlogTalk en deze keer gaan we onze 25 favoriete tv-series opsommen. Opgelet, sitcoms not included! Dus hoewel ik zelf verzot ben op "The Simpsons" (1989), "Friends" (1994), Arrested Development (2003), "The Office" (2005) of "How I Met Your Mom" (2005), heb ik deze niet opgenomen in de lijst. Maar hiervoor kan je terecht in onze Top 10 Beste Sitcom.

Tv-series zijn tegenwoordig enorm innoverend en overtreffen qua scenario-structuur vaak de doorsnee bioscoopfilm. Een aantal jaren geleden werd de filmsets bevolkt met regisseurs die afkomstig waren van de reclame-sector, maar stilaan is er een nieuwe trend op komst waarbij heel veel cineasten komen uit het televisie-circuit (Mission: Impossible III, Serenity). Ze zijn vaak minder handig in hun mise-en-scènes, maar op vlak van schriftuur gaan ze tot het uiterste en verleggen in vele gevallen de grenzen.

Hier volgt mijn…

25. "Alias" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Ik heb nooit begrepen dat Alias zo’n succes zou worden. Stond iedereen te wachten op een nieuwe Femme Nikita? Je zou als onervaren snuit dit concept moeten pitchen, dan hadden de studio’s jou waarschijnlijk een schop onder uw viool gegeven. Abrams moet een overtuigend spreker geweest zijn, want hij kon Alias voorzien van het nodige geld. Maar er steekt toch wat meer vlees aan deze spionnenfilm met sexy pakjes en een collectie uitzinnige pruiken dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Alias is goed geschreven, het is grappig, spannend, dramatisch, romantisch en heeft ook fijne karakters. Uiteraard is de hoofdattractie van de film, Jennifer Garner, in de rol van de speciale agente Sydney Bristow, een streling voor het oog.

24. "Band of Brothers" (Steven Spielberg & Tom Hanks)
Band of Brothers is een geslaagde 10-delige spin-off serie die in goede banen werd geleid door de makers van de film, Hanks en Spielberg, en de focus ligt op de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division. De serie begint met de boot-camp in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het befaamde ‘Adelaarsnest’ van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. Dit jaar komt trouwens "The Pacific" uit, een nieuwe 10-delige serie, van dezelfde makers. Deze serie zal de Tweede Wereldoorlog in Azië belichten. Zowel de regie, als de dialogen als het acteursspel is uitmuntend. Enkel de karakter-uitwerking viel me wat tegen, en daarom ook mijn iets lagere quotering. De serie is bij momenten ook iets te nostalgisch en vaart wat mij betreft te weinig een eigen koers. Ook de muziek viel wat tegen. Maar het gevoel dat het maar een aanhangsel is van de film (met dezelfde kadrages en gelijkaardige kleurcorrecties) verdwijnt al snel en maakt plaats voor een boeiende kijk in de wereld van de soldaten uit de 2de W.O.. Maar Saving Private Ryan (1998) blijft echter superieur.

23. "Lost" (J.J. Abrams)
Lost geniet van een royaal productiebudget en overschot aan acteertalent, maar slaagt er niet altijd in om een verhaal te vertellen die kant noch wal raakt. Maar het is bij momenten fun om de kijker aan het lijntje te houden met het mysterie van wat er nu echt is gebeurd. Het is dan ook wel verdienstelijk te noemen dat J.J. Abrams er in slaagt een aantrekkelijke serie te maken aan de hand van tweederangsmateriaal, maar je moet als kijker wel een beetje geduldig zijn. In Lost zal je geen realisme vinden als in series als The Wire maar de karakters zijn bijzonder goed gedetailleerd en uitgewerkt, mede dankzij de flash-backstructuur. Op locatie gefilmd in Hawaii met science-fiction elementen blijft de serie wel iets exotisch uitstralen en is het ideaal escapisme voor een publiek die na een zware werkdag liever eens wil doorzakken met een charismatisch drama en occasionele schrikmomenten.

22. "Starsky & Hutch" (William Blinn)
Wat mij betreft is Starsky and Hutch de beste serie uit de jaren ’70. Twee knappe undercover agenten, Det. Dave Starsky (Paul Michael Glaser) en Det. Ken "Hutch" Hutchinson (David Soul) die in een glansrode Ford Torino met een witte Nike-streep door de straten van L.A. scheuren en regelmatig afgeblaft worden door hun kapitein en tipjes krijgen van de flamboyante pooier Huggy Bear. “The fiery Torino sped into the street and they spilled into action.”

21. "Miami Vice" (Michael Mann & Anthony Yerkovich)
Niet alle stories in Miami Vice zijn de moeite en sommige zijn zelfs ronduit melig en corny, maar sommige afleveringen zijn ronduit geniaal. Er werken dan ook meer dan 20 regisseurs aan de serie (gaande van the worst, zoals een Rob Cohen, tot the best Abel Ferrara). Wat de serie zo speciaal maakt is niet alleen het gestileerde en kleurrijke 80'ties Miami decorum, maar ook het gebruik van pop-muziek. Op bepaalde ogenblikken is het net alsof je aan het kijken bent naar een videoclip. Maar ook de karakters Det. James 'Sonny' Crockett (Don Johnson) en Det. Ricardo 'Rico' Tubbs (Philip Michael Thomas) waren zowel tragisch als enorm charismatisch. Tubbs verliest wel heel wat vrouwen op brutale wijze en met de gescheiden Crocket is het ook niet veel beter.

20. "CSI: Crime Scene Investigation" (Anthony E. Zuiker)
Je kan veel kritiek uiten op een man als Jerry Bruckheimer, maar de man is een talentvol producer die van de meest ordinaire dingen iets sexy kan maken. De forensische detectives zijn in het echte leven waarschijnlijk al even saai als politiekers, maar hier zien ze er flashy en trendy uit. De visuele effecten in CSI zijn verbluffend, met voor het eerst een overvloedig gebruik van realistische 3D-animatie en uitgekiende digitale kleurcorrecties, zonder dat de verhalen hierdoor op de achtergrond geraken. CSI: Miami neigt dan weer iets teveel te vervallen in té mooie beeldjes maar je blijft gefascineerd kijken.

19. "Fringe" (J.J. Abrams en Alex Kurtzman)
Waar J.J. zijn inspiratie haalt om de ene na de andere indrukwekkende serie uit de grond te stampen is mij een mysterie, maar ook Fringe moet ik in dit lijstje opnemen. De reeks draait rond FBI agente Olivia Dunham (Anna Tory), de verwarde maar geniale professor Dr. Walter Bishop (John Noble) en zijn zoon Peter (Joshua Jackson), die worden belast met een aantal vreemde zaken die over de hele wereld gebeuren. Al die vreemde gebeurtenissen zijn blijkbaar op de een of andere manier aan elkaar gelinkt: er is duidelijk 'een patroon' te herkennen dat over alle zaken heen loopt. Het patroon kan tevens gelinkt worden aan ‘Massive Dynamic’, een firma die een aantal patenten houdt op een aantal nieuwe technologieën en enkele mysterieuze onderzoeken doet. Alle zaken draaien rond Fringe science, een tak van de wetenschap die zeer speculatief en omstreden is. Voorbeelden van deze tak van de wetenschap zijn levitatie, telepathie en onzichtbaarheid. Het duurt wat alvorens de serie op dreef is, maar eenmaal in de ban van het verhaal, zit je op het puntje van je stoel. Hopelijk een minder idioot slot als bij "Lost".

18. "Prison Break" (Paul Scheuring)
Het uitgangspunt van Prison Break is zeer attractief. Een man wil zijn onterecht ter dood veroordeelde broer helpen ontsnappen uit de gevangenis, en zet hiervoor een tatoeage op zijn lichaam met de plattegrond van het gebouw en laat zich nadien oppakken na een opgezette bankroof. Schitterend! Het enige probleem is dat je zou denken dat dit concept niet oneindig lang kan worden aangehouden doorheen verschillende episodes. Aanvankelijk waren er dan ook 13 afleveringen besteld, maar door het grote succes werd dit aantal uitgebreid tot 22 afleveringen. En dat was nog maar het begin want de makers hebben ondertussen 4 seizoenen afgewerkt. En dat zal ook wel iets te maken hebben met de charmes en het charisma van hoofdrolspeler Michael Scofield, gespeeld door Wentworth Miller, alsook van de vertolking van de broer Lincoln Burrows gespeeld door Dominic Purcell en de knappe Robin Tunney die de rol van Veronica Donovan voor haar rekening neemt. Net zoals "24" is dit een zuiver plot-driven-quilty-pleasure-tv-series die het hoofdzakelijk moet hebben van zijn creatieve en intelligente plotwendingen, alsook van zijn heftige actie-sequenties. De adrenaline wordt hier dus hoog gehouden en dit alles in een The Shawshank Redemption-achtige omgeving. Het enige minpuntje aan de serie is dat het na verloop van tijd op de zenuwen begint te werken, en dit voornamelijk omdat er met logica en realiteit toch wel een loopje wordt genomen. En dit valt tegen gezien de serie, in tegenstelling tot een tv-serie als Lost, alles zo waarheidsgetrouw mogelijk wil houden.

17. "Rome" (John Milius)
Het is geen eenvoudige taak om een film/tv-serie te maken rond een historisch figuur en dan zeker niet over iemand uit de periode vóór Christus. Een dergelijke serie kost veel geld (kostuums, decors, props,…) en is niet altijd bestemd voor een groot publiek. Maar met Gladiator (2000) kwam er een nieuwe wind en hebben filmmakers als John Milius (Conan the Barbarian) en Bruno Heller met het idee gespeeld om de moord op Caesar in een tv-serie te gieten. En met succes. Hoewel er behoorlijk wat kritiek kwam op Rome van oud-historici op de historiciteit van de plot. Maar dit was te verwachten gezien er een flinke dramatisering nodig is om een boeiende serie op de been te brengen. In grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er in werkelijkheid is gebeurd, maar er zijn personages gecreëerd die nooit hebben bestaan, en er gaan enkele personages romantische relaties met elkaar aan terwijl er geen bewijzen zijn dat deze relaties ooit bestaan hebben. Hoe dan ook is de grote verdienste van de serie dat het een goed sfeerbeeld geeft van het tijdperk en enkele clichés uit de wereld helpt over het oude Rome zijn dictatoriale bestuur die berust op angst, geweld, onderdrukking en slavernij. Een bijkomende troef aan de serie zijn de knappe vertolkingen van Lucius Vorenus (Kevin McKidd), Titus Pullo (Ray Stevenson), Atia (Polly Walker), Mark Anthony (James Purefoy) en Gaius Julius Caesar (Ciarán Hinds). Het spijtige aan de serie is dat het slechts 2 seizoenen telt, nadat letterlijk de studio in Rome in vlammen is opgegaan, maar vooral omdat het kostenplaatje (een slordige 100 miljoen dollar per seizoen) en de productie met zijn talrijke vertragingen toch wel een zenuwslopende bezigheid was voor de filmstudio.

16. "Desperate Housewives" (Marc Cherry)
Ik had nooit gedacht dat ik één aflevering kon uitkijken van Desperate Housewives, maar toen viel mij iets op; die serie is verschrikkelijk goed geschreven en de personages, alsook de actrices die de vertolkingen doen, zijn buitengewoon sterk. Mijn favoriete karakter is Bree Van De Kamp (Marcia Cross) en op de tweede plaats komt Lynette Scavo (Felicity Huffman). Maar ook Gabrielle Solis (Eva Longoria), Susan Mayer (Teri Hatcher) en Edie Britt (Nicollette Sheridan) zijn verrukkelijk. Ook het tweede seizoen ontgoochelt niet, want de opgebouwde intrige krijgt hier nog een venijnig staartje.

15. "Twin Peaks" (David Lynch)
Twin Peaks is bekend als één van de meest fascinerende en grensverleggende projecten uit de geschiedenis van de televisie. Inhoudelijk is de serie niet alleen een uitzonderlijk geestige satire op de soap, maar graaft ook dieper in de obscure thema’s die David Lynch in zijn verschillende films aanhaalt. Ik denk zelfs dat Twin Peaks een goeie handleiding is om het werk van de regisseur beter te begrijpen, maar op de eerste plaats is de serie pure fun.

14. "Millennium" (Chris Carter)
Frank Black (gespeeld door één van mijn top-acteurs, Lance Henriksen) is een voormalig FBI agent die samen met zijn gezin terugkeert naar zijn thuisstad Seattle. Black heeft een speciale gave, hij kan namelijk als het ware in de huid kruipen van moordenaars. Millennium is het soort serie waarvoor ik op zou blijven indien voor een laatavond millennium-marathon. Elke harde, donkere en gruwelijke episode begint met een onheilspellend spreuk van Nostradamus. De regie, het acteerwerk, de muziek, het plot, de dialogen en de toon van deze serie zijn ondraaglijk sterk.

13. "Dexter" (James Manos Jr.)
Het uitgangspunt van Dexter is vrij origineel, gezien we starten van een personage die 'vendetta-gewijs' zich enkel vergrijpt op andere moordenaars die door de netten van het gerecht zijn geglipt of die simpelweg nog nooit zijn betrapt. Daarnaast leren we ook iets over zijn woelige jeugdjaren waar een zware traumatische ervaring zijn gevoelens compleet overhoop haalde. Maar het mooiste aan het plot is dat Dexter werkt als forensisch expert, gespecialiseerd in bloedspatten. En wanneer een andere serie-moordenaar op een heel ingenieuze manier zijn lichamen decapiteert, is hij meteen ook zijn grootste fan. Maar zijn fascinatie zal stilletjes uitlopen tot een ware nachtmerrie. Maar ik denk dat het grootste pluspunt van de serie de vertolking is van Dexter, door niemand minder dan Michael C. Hall (David Fisher uit de top-serie Six Feet Under"). De serie is gebaseerd op de roman van Jeff Lindsay, Darkly Dreaming Dexter, en speelt zich af in Miami waar de onopgeloste moorden worden opgestapeld. Maar wees gerust, het is toch wel verschillend van "CSI: Miami" (2002). Hier gaat het niet zozeer om de mooie kadrages, de kleurcorrecties en de coole Horatio, dan wel over een man die zijn moorddadige impulsen tot iets goeds wil ombuigen – en dat dankzij de opvoeding die hij kreeg van zijn pleegvader gespeeld door James Remar. Dexter heeft een goede band met zijn stiefzus Debra (Jennifer Carpenter) die zich heeft gekatapulteerd bij vice homicide, en heeft een relatie met Rita Bennett (Julie Benz) een moeder van twee, die uit een relatie komt met een gewelddadige man. Dexter wordt echter op de hielen gezeten door Sgt. Doakes (Erik King), die denkt dat er iets vreselijk mis is met Dexter. Maar zijn collega Angel Batista (David Zayas), Vince Masuka (CS Lee) en zijn Lt. Maria Laguerta (Lauren Vélez) hebben het voor met hem.

12. "Carnivàle" (Daniel Knauf)
Wat mij het meest raakte is de fantastische sfeer die deze serie kenmerkt: de sombere tijdsgeest, de outcasts die op de kermis werken, de weinig gemotiveerde verlosser... Carnivàle gaat over de oerstrijd tussen goed en kwaad, vertolkt door een stel talentvolle acteurs (Clancy Brown, Carla Gallo, Nick Stahl,…) in de meest bizarre rollen. Met een geweldige cast in de rollen van hun leven, schitterende locaties en een tijdsgeest die tot in de details is uitgewerkt, neemt Carnivàle ons mee naar die stoffige, woelige dustbowl periode uit de Amerikaanse geschiedenis. Qua vormgeving, foto- en cinematografie, kostuum en sfeer moet het één van de strafste reeksen van de laatste jaren zijn. Het thema is misschien eeuwenoud, maar het werkt nog steeds. Tot mijn grote spijt heeft HBO een derde seizoen van de reeks afgeblazen. Ondertussen zitten we met een pak onbeantwoorde vragen na het zien van de laatste aflevering van het tweede seizoen.

11. "Nip/Tuck" (Ryan Murphy)
Normaal loop ik niet echt warm van al te lichtvoetige series zoals Sex and the City waar constant wordt geleuterd over seks en Gucci-schoenen, maar Nip/Tuck is heerlijk stout en geeft in één episode meer maatschappij-kritiek dan in een compleet seizoen van Sex in the City. De drama-reeks is echter niet geschikt voor een al te jong publiek, niet zozeer omwille van de chirurgische ingrepen die in beeld worden gebracht maar voornamelijk omwille van de weinig verhullende seks (al even open en bloot als Rome), de geweldscènes en de volwassen onderwerpen zoals homoseksualiteit, transseksualiteit, promiscuïteit, abortus, euthanasie, mid-life crisis, silicone-botox-lipo ingrepen, … Nip/Tuck, die de vertelstructuur heeft gekopieerd van Six Feet Under, blijft onversneden quilty pleasure. Maar net omwille van het skin-deep verhaal, maakt het de wereld van de plastische chirurgie des te aantrekkelijker. Komt daar nog bij dat die oppervlakkigheid voortreffelijk gedragen wordt door de lichte trendy muziek, de elegante Armani-pakken, en de charismatische vertolkingen van Dr. Sean McNamara (Dylan Walsh), Dr. Christian Troy (Julian McMahon), Julia (Joely Richardson), Dr. Liz Cruz (Roma Maffia), Kimber Henry (Kelly Carlson). Nip/Tuck is een serie met een duidelijk uitgangspunt om ons te vermaken en slaagt daar ook perfect in. Het enige teleurstellende aan de serie is de soms erbarmelijke production design, met een iets te nadrukkelijk niet-intentioneel studiogevoel, en in tegenstelling tot Dexter of CSI Miami krijg je ook vrijwel niets te zien van Miami.

10. "Breaking Bad" (Vince Gilligan
Breaking Bad is een verrassend knappe serie. Walter White (Bryan Cranston) is een leraar chemie. Zijn privéleven zorgt voor heel wat problemen. Naast familieperikelen zijn er ook nog gezondheidsproblemen voor Walter. De dokter heeft namelijk vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te leven. Om er voor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële put belandt, besluit Walter over te schakelen naar een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse (Aaron Paul), één van zijn studenten, maakt en verkoopt hij methamfetamines. Sterk acteerwerk en een goed verhaal met knappe dialogen. De serie zit momenteel al aan zijn derde seizoen. (Merk op dat in het logo van de serie de twee eerste letters van elk woord uit de titel omkaderd zijn. Zij verwijzen naar chemische elementen uit de tabel van Mendeljev. "Br" staat voor broom en "Ba" verwijst naar barium.)

9. "Mad Men" (Matthew Weiner)
Mad Men is een serie waar de karakters op het voorplan komen, waar de actie-scènes zo goed als onbestaand zijn, waar de inhoud duidelijk mikt duidelijk mikt op een volwassen publiek van +26’ers, en waar de dynamische camera en de frivole visuele effectjes moet plaats ruimen voor een trage, sfeerscheppende en stijlvolle retro-beeldvoering. Het plot van de serie is vrij eenvoudig. Mad Men is de benaming van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren '50, en de serie vertelt over hun levens, hun gezinsituatie, hun werk-ervaringen, hun frustraties en hun ambities. Het zal jullie ook niet verwonderen dat het van de makers van The Sopranos is. En de crème van de serie zit hem in de complexe details en de glansrijke vertolking van Jon Hamm. De serie zit ondertussen al aan zijn 4de seizoen.

8. "Deadwood" (David Milch)
Een goede serie begint met interessante karakters en dat ontbreekt niet in Deadwood. De serie mengt de grauwe realiteit van de pioniersjaren van het Wilde Westen met een pessimistische hedendaagse visie op geweld en corruptie, en is daardoor uitzonderlijk in zijn soort. Bedenker David Milch – de man achter tv-successen als NYPD Blue en Murder One, put met gulle hand uit het rijke verleden van het echt bestaande Deadwood, in Zuid-Dakota, een stadje die toen beheerd werd door de goudkoorts. Het lijkt moeilijk te geloven, maar zowat alles wat er gebeurt in de serie is gebaseerd op ware feiten (weliswaar geromantiseerd). De betrokkenheid van de kijker wordt bovendien nog versterkt door een casting die spijkers met koppen slaat. Timothy Olyphant is als Seth Bullock het morele centrum van de reeks en kan dan ook op het meeste sympathie rekenen. Al even goed is Ian McShane als bareigenaar Al Swearengen. Hij zegt je recht voor de raap hoe hij over dingen denkt, is niet te beroerd zelf de handen vuil te maken en vloekt dat het een lieve lust is. Hij lijkt wel een voorouder van Tony Soprano, maar dan duizend maal tactlozer, geldhongeriger en koelbloediger. Maar het succes van de serie ligt voornamelijk in de kwaliteit van het script. De mengeling van realiteit en fictie werkt feilloos, en het taalgebruik is daarenboven van de hoogste orde. Het klinkt net archaïsch genoeg om voor 19de-eeuws door te gaan, met tal van western-jargon, maar modern genoeg om het tv-publiek van vandaag niet te vervreemden. Let wel, net zoals in The Wire en The Sopranos wordt geen blad voor de mond genomen en vallen er regelmatig scheldwoorden.

7. "The Sopranos" (David Chase & Matthew Weiner)
Het heeft een tijdje geduurd om de zes seizoenen van The Sopranos te verslinden, maar na het eerste seizoen was ik meteen verkocht voor de vernieuwende aanpak van het aloude Italiaanse maffia cliché (hoewel er ook heel wat stereotypen bewaard bleven – en maar goed ook). De vrij ingetogen aanpak en de afwijkende en originele vertelstructuur waren de doeltreffende ingrediënten van dit succes-verhaal. Naar het einde toe begonnen de droomsequenties van Tony en de psychiater-sessies iets teveel op het gemoed te werken, maar je kan er niet omheen dat de makers hier een uitmuntende serie hebben neergezet. En zoals bij de meeste series zijn de vertolkingen dan ook van cruciaal belang, en in The Sopranos liep heel wat acteertalent rond (al dan niet afkomstig uit Goodfellas), zoals het hoofdpersonage Anthony Soprano (James Gandolfini), Carmela (Edie Falco), Christopher Moltisanti (Michael Imperioli), Paulie (Tony Sirico),.. Het zesde seizoen vind ik zelf een beetje eindigen in mineur. De gespannen maar kalme sfeer had hier toch iets minder ingetogen kunnen zijn, zeker wanneer belangrijke personages het leven lieten. Net zoals elk seizoen eindigt de serie met een onconventioneel open einde, maar in tegenstelling tot de andere seizoenen is het finale einde van The Sopranos een beetje van een teleurstelling, maar hoe dan ook blijft deze serie één van de beste drama reeksen ooit gemaakt.

6. "The X-Files" (Chris Carter)
Begonnen als een low-budget serie groeide dit concept uit tot een ware cult-serie. The X-Files loopt al negen seizoenen en draait rond de FBI agenten Fox Mulder (David Duchovny) en Dana Scully (Gillian Anderson). Mulder gelooft in het paranormale, terwijl zijn partner Scully de verschijnselen wetenschappelijk benadert. Samen moeten zij de meest bizarre zaken oplossen die door de FBI worden aangeduid als onoplosbaar, een X-file. Aangrijpend, humoristisch en vaak angstaanjagend. Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik uitkijk naar de filmsequel…?

5. "24" (Robert Cochran & Joel Surnow)
Het geprezen 24 is een ijzersterke plot-driven thriller-serie met een originele opzet: elk van de totaal 24 afleveringen toont in real-time precies een uur van de dag. Het is fascinerend hoe hoog de adrenaline kan oplopen met een aantal telefoongesprekken tussen CTU en de heftige Jack Bauer, vertolkt door de charismatische acteur Kiefer Sutherland. En net zoals goede wijn wordt de serie met de jaren beter. Bangelijke plotwendingen, acteurs op niveau, harde actie en vooral ook heel verslavend.

4. "Game of Thrones" (David Benioff & D.B. Weiss)
Zonder het succes van Lord of the Rings had deze serie er waarschijnlijk nooit gekomen, en dat zou spijtig geweest zijn. Game of Thrones is één van de beste middeleeuwse fantasy series ooit gemaakt, en dat is hoofdzakelijk te wijten aan het uitstekende script, gebaseerd op de boeken van George R.R. Martin. Meteen al na de uitzending van de eerste aflevering van het eerste seizoen werd besloten dat er een tweede zou komen, gebaseerd op het tweede boek in de serie. Het verhaal gaat over de strijd voor de troon tussen verschillende heerschappen en verteld zich als een soort Sopranos/Rome, met heel veel intrige, drama, seks, geweld en complotten. Anderzijds is de kracht van de serie ook het acteursgeweld, met knappe vertolkingen van Sean Bean, Peter Dinklage en Lena Headey.

3. "True Blood" (Alan Ball)
De beste vampierenreeks, na tal van losse tv-flodders en oneindig veel vampierenfilms, is True Blood, gemaakt door het tv-genie Alan Ball ("Six Feet Under", American Beauty). De reeks is gebaseerd op de boekenreeks The Southern Vampire Mysteries van Charlaine Harris. In de serie wordt de wereld in de nabije toekomst getoond. Vampieren zijn 'uit de kist' gekomen dankzij de ontwikkeling van synthetisch bloed door een Japans bedrijf. Mensen zijn voor vampieren nu niet langer nodig als voedselbron en de wereld probeert een balans te vinden in het samenleven van mensen en vampieren. De serie draait om de levens van de telepathische serveerster Sookie Stackhouse (Anna Paquin) en de vampier Bill Compton (Stephen Moyer) in het fictieve stadje Bon Temps, Louisiana. Stevig acteerwerk, bijzonder knappe sfeer en een hoge dosis cynisme, humor, seks, horror en suspens. Een uitstekende serie bestemd voor jong (+16) en oud. Een serie om "Buffy the Vampire Slayer" (1997) en "Angel" (1999) voor goed en altijd te vergeten.

2. "The Wire" (David Simon)
Na de terroristische aanslag van 11 september zijn de ordediensten met man en macht bezig in de war on terrorism context. Hierdoor gebeurt het, dat er te weinig mankracht is om de alledaagse criminaliteit zoals drugsdealers en moordenaars te onderzoeken. En in deze sfeer ontrolt een schokkend drama met "echte karakters"; politieagenten, junkies, drugdealers, corrupte politici, officieren, journalisten en noem maar op. In tegenstelling tot de vele andere politie-series, laat men in The Wire de twee lanten van de medaille zien. Er is ook niet meteen zoiets als 'the good guys' en de ‘bad guys’. Zowel bij de flikken zit er uitschot en bij de ex-drugdealers zitten ook grote weldoeners. Het resultaat heeft een bijna bijna documentair karakter en geeft een bijna authentiek beeld weer van het leven op de straten van Baltimore. De vergelijking met The Shield is natuurlijk snel gemaakt maar het wezenlijke verschil tussen deze twee series is dat The Wire minder op sensatie is belust en eerder mikt op karakter-ontwikkelingen en situationele conflicten. Let wel, in The Wire steekt ook wel geweld, naakt en moordpartijen, maar tekens binnen een specifieke context. Het acteerwerk staat hier dus centraal en de mix van acteurs en echte mensen (echte journalisten, politiemannen) zorgt voor een groter gevoel van realisme. Het personage die het meest in de kijker komt is Jimmy McNulty, gespeeld door de Engelse Dominic West.

1. "Six Feet Under" (Alan Ball)
Opmerkelijk aan Six Feet Under is dat het lijkt alsof de serie tegen zoveel mogelijk heilige huisjes probeert aan te trappen. Zo wordt er zonder verpinken omgegaan met zaken als 'homofilie', 'drugsgebruik', 'seks' en uiteraard 'de dood'. Dit alles heeft echter een duidelijke functie binnen de narratie. Het is dus niet "shockeren enkel om te shockeren". Daarnaast is de setting, een uitvaartbedrijf, een fascinerende leefomgeving. Het maakt dat Six Feet Under boven de meeste andere TV-series uitsteekt, zoals bijvoorbeeld The Sopranos, die zeker zijn sterren verdient maar minder innoverend als Six Feet Under. Alle castleden, waarvan de meeste hebben genoten van een uitgebreide theater-opleiding, passen perfect in hun respectievelijke rol. En uiteraard is de kwaliteit van de scripts, en dit is zijn grootste troef, buitengewoon. Alle verhaallijnen zijn intelligent en goed uitgeschreven, en zitten vol diepzinnige, gevoelige en scherpe dialogen met een stevige dosis (zwarte & cynische) humor. Six Feet Under is voor mij nog altijd de ultieme serie.

***Related Posts***
06/12/2011: Top 10 Beste Sitcom
17/01/2008: Dexter met Michael C. Hall
29/09/2007: X-Files sequel in productie
09/06/2006: Het 2de seizoen van Desperate Housewives ontgoochelt

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Beste & Slechtste films uit 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008

***Related Top Lijstjes***
12/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
15/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De ‘Hero’ Top 50
30/09/2005: De ‘Villain’ Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10
19/10/2004: Top 10 van de vlaamse filmcritici

Regisseur Michael Bay (Pearl Harbour, The Rock, Armageddon Bad Boys), mag door velen als een oppervlakkige Hollywoodfilmer versleten worden, hij weet telkens weer de aandacht te trekken met een uitgekiende over-the-top fotografie, opgefokte mise-en-scenes, opgejaagde montage, overvloedig gebruik van slow-motions, bombastische muziek, constant bewegende camera, duidelijke kleurpatronen in combinatie met lichteffecten, extravagante explosies, big-close-ups onder de haarlijn en juist boven de kin, een verhaal met een hoog testosteron gehalte en uiteraard gebruik van populaire gezichten (zoals bv. Steve Buscemi).

plot: Zijn nieuwste prent heet The Island, een SF-thriller met Ewan McGregor als een man die erachter komt dat hij een kloon is en enkel in leven wordt gehouden voor het gebruik van zijn lichaamsdelen.

korte samenvatting: Ergens in de 21e eeuw zien we Lincoln Six-Echo (Ewan McGregor) als een inwoner van een schijnbaar prachtige maar besloten inrichting. Net als alle andere inwoners hoopt ook Lincoln gekozen te worden om naar Het Eiland te gaan, naar verluidt de laatste onbesmette plaats op de planeet. Maar dan komt hij erachter dat zijn hele bestaan een leugen is. Hij blijkt een kloon te zijn van een mens die er alleen toe dient om reserve lichaamsdelen te kunnen leveren aan zijn originele tegenhanger. Het is een kwestie van tijd voordat zijn lichaam aan de beurt ‘voor een onderhoud’ en beroep zal doen op de 'body parts'. Samen met de mooie Jordan Two-Delta (Scarlett Johansson), ontsnapt Lincoln uit de inrichting en naar die andere voor hem onbekende wereld. Een radeloze race voor zijn leven kan beginnen…

In de film zijn ook nog rolletjes weggelegd voor Sean Bean (Golden Eye, LOTR, Ronin), Djimon Hounsou (Gladiator, Amistad) en Michael Clarke Duncan (Sin City, The Green Mile). We zien ook de scenaristen, Roberto Orci en Alex Kurtzman, van de serie Alias in de credits (zie ook deze post)

Het is een verhaal die me heel bekend in de oren klinkt. The Island zou een remake van een onbekende science-fiction film zijn uit 1979, genaamd The Clonus Horror. Ik heb de film in kwestie niet gezien, maar na het lezen van de samenvatting had ik de indruk dat het toch wel iets mee heeft van meer bekend werk, nl The Experiment van John Darnton. Maar er zal ook wel een beetje van THX 1138, The Matrix en Logan’s Run inzitten.

DreamWorks en Warner Bros hebben wel een rechtszaak aan hun been. De producers van Parts: The Clonus Horror beweren namelijk dat er teveel gelijkenissen zijn tussen hun film uit 1979 en The Island, de nieuwe film van beide filmmaatschappijen. Beide films draaien rond een geheime kolonie die bevolkt wordt door klonen die enkel geproduceerd worden om als reserve-onderdeel te dienen voor de mensheid…

De producers van Parts: The Clonus Horror beweren bovendien dat ze met hun film naar Jeffrey Katzenberg getrokken zijn maar dat hij niet geïnteresseerd was in een deal met hen. Myrl A. Schreibman en Robert S. Fiveson eisen nu een forse schadevergoeding én een deel van de inkomsten van The Island. Verder eisen ze ook dat een verdere release van de film tegengehouden wordt. Fiveson zag de trailer voor The Island voor het eerst op internet en rook meteen onraad:

“I thought, ‘That looks like a trailer to my movie,’ right down to where key moments and shots were the same.” DreamWorks blijft voet bij stuk houden dat ze geen plagiaat hebben gepleegd: “The Island was independently created and does not infringe anyone’s copyright.”

Persoonlijk denk ik dat ze weinig kans maken om het proces te winnen. Het basis-idee van 'The Island', zoals ik hierboven al had verteld, is al in verschillende werken gebruikt geweest. En auteurs, en ik kan hen begrijpen, roepen nogal snel plagiaat. Laten we de film dus niet veroordelen en zien hoe de zaken evolueren.

Ook even melden dat het voor Bay de eerste niet-Bruckheimer film is. Maar verwacht in ieder geval geen al te diepgaande cinema: “This baby is made to blow up in your face and make money in the process.”

The Island is een co-productie van DreamWorks en Warner Bros Pictures, waarbij DreamWorks de distributie in de VS voor zijn rekening neemt en WB de internationale release verzorgt. De film is te zien in onze zalen vanaf 3 augustus 2005.

***Related Posts***
18/08/2005: The Island filmbespreking
11/08/2005: Producers van The Island halen fors uit naar Ewan en Scarlett
29/04/2005: Scarlett Johansson in Indiana Jones 4

Het goede nieuws is dat Antonio Banderas, Anthony Hopkins en Catherine Zeta-Jones opnieuw zijn samengekomen onder de hoede van James Bond regisseur Martin Campbell voor de nieuwe The Legend of Zorro. En het mag gezegd worden, de eerste Zorro film, The Mask of Zorro, was verre van slecht, ook al is het een zeer commercieel en afgelikt Hollywood product van het lichte genre met typische afwisseling tussen romantiek en actie. Maar de prent had als troef een gezonde portie humor van uitstekende kwaliteit. En dat is tegenwoordig een rariteit geworden. The Legend of Zorro wordt bij ons verwacht op 5 november 2005.

Korte inhoud: We bevinden ons in het jaar 1850 en onze held met zwarte cape staat voor de gevaarlijke missie van zijn leven. Na zijn hulp om van California de 31e staat te maken van de Unie, heeft Zorro (Banderas) de belofte gegeven aan zijn vrouw Elena (Zeta-Jones) om zijn geheime identiteit op te geven en een normaal leven te leiden als Don Alejandro de la Vega. Wanneer hij twijfelt, riskeert hij dat zijn gezin uiteen wordt getrokken. Op dit moment hebben dezelfde krachten die California niet bij de VS wilden, samengeklit om een gevaar te ontketenen die al 500 jaar in de maak is, en die wel eens de gehele geschiedenis drastisch kan wijzigen. Alleen Zorro kan die alarmerende koerswijziging verhinderen.

De scenaristen Roberto Orci en Alex Kurtzman hebben trouwens in Hollywood de status van "the hottest writer-duo". Dit is ondermeer te wijten door hun samenwerking met Michael Bay aan zijn nieuwe science-fiction film, The Island, alsook hun verdienstelijk werk op de serie Alias en op het Mission: Impossible III script.

Ik ben trouwens opgelucht om Banderas nog eens in actie te zien in een film die de moeite zal zijn. Want naast de stem van Puss in Boots in Shrek 2, heb ik zo niet meteen opmerkelijke filmrollen in mijn hoofd. Met deze sequel zou alles opnieuw in de plooi vallen. Alle ingrediënten zijn namelijk aanwezig voor een intelligente kaskraker. Maar of dit de zoveelste overbodige sequel zal worden blijft de vraag, want de eerste film heeft alles eigenlijk netjes afgerond. Ook de charme van Anthony Hopkins zal wegvallen gezien hij niet meer kan terugkeren voor het tweede deel (zie The Mask of Zorro)...

***Related Posts***
22/05/2005: ontgoochelende trailer van Legend of Zorro
05/02/2005: Martin Campbell regisseert 21e Bond
06/07/2004: De scenaristen van Mission Impossible 3