De FilmBlog

Vijftigers die niet alleen vrolijk puberaal over seks praten, maar het bovendien ook nog doen! Op het scherm! Het moet zowat de nachtmerrie zijn van het huidige, overwegend uit tieners bestaande, bioscooppubliek. Toch is dat waar It's Complicated (2009) over gaat en laat het wat ongebruikelijke onderwerp nu net de kracht zijn van deze romantische komedie met Meryl Streep, Alec Baldwin en Steve Martin in de hoofdrollen.

Korte inhoud: Jane en Jake waren negentien jaar getrouwd toen Jake tien jaar geleden een affaire kreeg met de veel jongere Agness (Lake Bell). Een scheiding was het gevolg en Jake trouwde daarop met zijn nieuwe vriendin met wie hij ook een zoontje kreeg, de hyperactieve Pedro. Wanneer hun 21-jarige zoon Luke (Hunter Parrish) afstudeert, reizen Jake en Jane met hun dochters Lauren (Caitlin Fitzgerald) en Gabby (Zoe Kazan) naar New York om hem aan te moedigen. In the Big Apple springt de vonk tussen Jane en Jake echter terug over en na een avondje aan de hotelbar, belanden de twee in bed. Terug thuis in Santa Barbara ontmoet Jane echter de charmante, maar ietwat brave architect Adam, waarna al snel een complexe driehoeksverhouding ontstaat. Jane zal een keuze moeten maken tussen beide mannen, en het wordt er niet makkelijker op wanneer Jake Agness verlaat en Jane opnieuw zijn liefde verklaart.

Het meest opvallende aan It’s Complicated is, zoals gezegd, natuurlijk de al wat oudere cast. Het zijn deze keer immers niet de kinderen die worstelen met een complex liefdesleven, maar hun ouders. Dat levert alvast heel wat interessant materiaal op dat je in andere romcoms niet meteen zal zien. Zo houdt Jane the morning after angstvallig een kussen voor haar naar eigen zeggen uitgezakte lichaam en merkt Jake later fijntjes op dat voorbehoedsmiddelen niet echt meer van toepassing zijn. En de gangbare rollen worden helemaal omgedraaid, want het zijn in It’s Complicated zelfs de kinderen die het meest irriteren. Na meer dan tien jaar zijn zij — nota bene allemaal twintigers ondertussen — nog steeds niet over de scheiding van hun ouders heen. De enige die geen spontane tranen in zijn ogen krijgt wanneer het woord ‘divorce’ wordt uitgesproken, is Harley (John Krasinski), de vriend van Lauren. 

Regisseur, scenariste en producente Nancy Meyers weet het thema van ouder worden zeer goed aan te snijden, zonder daarom te vervallen al te grote meligheid of clichés. Het helpt natuurlijk dat Meyers al ervaring had met het genre en de thematiek (zie The Holiday (2006), Something's Gotta Give (2003) en What Women Want (2000)). De regisseur nam een risico door haar cast grotendeels te bevolken met oudere acteurs en onderwerpen aan te snijden die de jeugdige bioscoopbezoekers waarschijnlijk minder interesseren, maar met een opbrengst van 112 miljoen dollar kan je It’s Complicated zeker geen flop noemen.

Bovendien kan Meyers natuurlijk een beroep doen op een uitstekende cast die getrokken wordt door Meryl Streep. Streep moet de laatste jaren maar naar een filmrol kijken of de prijzen vliegen haar al om de oren. Ook voor deze rol werd ze — terecht overigens — genomineerd voor een Golden Globe. De beste komische situaties komen echter op naam van Alec Baldwin die dankzij de reeks "30 Rock" aan zijn tweede carrière bezig is. Baldwin beleeft zichtbaar plezier met zijn personage Jake, een hitsige tiener die gevangenzit in het lichaam van een vijftigplusser.

It’s Complicated heeft echter ook een paar minpuntjes. Zo staan de personages van Baldwin en Martin wel heel erg karikaturaal tegenover elkaar. Baldwins Jake is de flamboyante, ietwat excentrieke ex, terwijl Martins Adam de saaie architect is die slechts loskomt na het roken van een jointje. Voor Streeps Jane lijkt het dan ook de klassieke keuze tussen avontuur en zekerheid. Met zijn 120 minuten is It’s Complicated ook wat aan de lange kant en niet alle grappen zijn even geslaagd. Maar al bij al is dit toch een van de betere romcoms die we de afgelopen jaren op ons bord hebben gekregen.

Overigens valt ook nog de uitstekende soundtrack te vermelden, met namen als David Bowie, Tom Petty, Joss Stone, Basement Jaxx, Elton John, Leo Sayer, The Beach Boys en Gladys Knight. De begeleide score werd gecomponeerd door Hans Zimmer, die het opvallend rustig houdt en zijn bombastische trommels voor een keertje in de kast laat.

The Golden Globes zijn het voorspel op de Oscars, soms een graadmeter voor mogelijke winnaars maar de laatste tijd toch ook wel een aanwijzing voor mensen die net naast het beeldje zullen grijpen. Met andere woorden, indien The Academy zou twijfelen tussen twee potentiële oscar-kandidaten, zou de voorkeur vaak gaan naar diegene die nog GEEN erkenning heeft gekregen. Om nu The Golden Globes te gaan zien als troostprijzen is misschien een stap te ver, maar bekijk zelf de Globe-winnaars en vergelijk ze binnenkort met de Oscar-winnaars die op 7 maart worden uitgereikt, you'll see I'am not far from the truth.

De film die met de belangrijkste prijs ging lopen was Avatar (2009), met name die van beste film. In de categorie Beste Film versloeg hij andere belangrijke contenders zoals Inglourious Basterds en Up in the Air. Daarnaast werd regisseur James Cameron in de bloemetjes gezet als beste regisseur. Avatar is met een opbrengst van ruim 1,3 miljard dollar al een van de grootste successen aller tijden en kan nu ook op de waardering van de filmcritici rekenen. Sandra Bullock werd bekroond als beste actrice, terwijl Jeff Bridges de Golden Globe voor beste acteur mocht in ontvangst nemen.

Robert Downey Jr. en Meryl Streep werden beiden uitgeroepen tot beste acteur/actrice in de categorie 'komedie en musical'. 'The White Ribbon' won de prijs voor de beste buitenlandse film. De Cecil B Demille Award ging dit jaar naar Martin Scorsese en ik laat nog vallen dat Michael C. Hall, Kevin Bacon, Alec Baldwin, Toni Collette en Drew Barrymore allemaal in de prijzen vielen voor hun acteerwerk in tv-series. Hieronder vinden jullie de volledige lijst met de winnaars. De sterretjes naast de titels zijn namen en films die jullie in de gaten moeten houden voor de Oscars (buiten beschouwing gelaten films uit een categorie die niet vertegenwoordigd is bij de oscars).

Best Motion Picture — Drama
Avatar – Winner
The Hurt Locker
Inglorious Basterds
Precious
*Up in the Air

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Drama
Sandra Bullock, The Blind Side – Winner
Emily Blunt, The Young Victoria
Helen Mirren, The Last Station
Carey Mulligan, An Education
*Gabourey Sadibe, Precious

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Drama
Jeff Bridges, Crazy Heart – Winner
*George Clooney, Up in the Air
Colin Firth, A Single Man
Morgan Freeman, Invictus
Tobey Maguire, Brothers

Best Motion Picture — Musical or Comedy
*The Hangover – Winner
(500) Days of Summer
It’s Complicated
Julie & Julia
Nine

Best Performance by an Actress in a Motion Picture — Musical or Comedy
*Meryl Streep, Julie and Julia – Winner
Sandra Bullock, The Proposal
Marion Cotillard, Nine
Meryl Streep, It’s Complicated
Julia Roberts, Duplicity

Best Performance by an Actor in a Motion Picture — Musical or Comedy
Robert Downey Jr., Sherlock Holmes – Winner
Matt Damon, The Informant
Daniel Day Lewis, Nine
*Joseph Gordon Levitt, (500) Days of Summer
Michael Stuhlbarg, A Serious Man

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture
Mo-Nique, Precious – Winner
Julianne Moore, A Single Man
*Anna Kendrick, Up in the Air
Vera Farmiga, Up in the Air
Penelope Cruz, Nine

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture
*Christopher Waltz, Inglorious Basterds – Winner
Matt Damon, Invictus
Stanley Tucci, The Lovely Bones
Christopher Plummer, The Last Station
Woody Harrelson, The Messenger

Best Animated Feature Film
*Up – WinnerCoraline
The Fantastic Mr. Fox
Cloudy with a Chance of Meatballs
The Princess and the Frog

Best Foreign Language Film
*The White Ribbon – Winner
Barria
Broken Embraces
A Prophet
The Maid

Best Director — Motion Picture
*James Cameron, Avatar – Winner
Kathryn Bigelow, The Hurt Locker
Clint Eastwood, Invictus
Jason Reitman, Up in the Air
Quentin Tarantino, Inglorious Basterds

Best Screenplay — Motion Picture
*Up in the Air – Winner
It’s Complicated
District 9
The Hurt Locker
Inglorious Basterds

Best Original Score — Motion Picture
Michael Giacchino, Up – Winner
Marvin Hamlisch, The Informant
James Horner, Avatar
Abel Krozeniowski, A Single Man
*Karen O. and Carter Burwell, Where the Wild Things Are

Best Original Song — Motion Picture
“The Weary Kind,” The Crazy Heart – Winner
“I Will See You,” Avatar
“Winter,” Brothers
“Cinema Italiano,” Nine
“I Want to Come Home,” Everybody’s Fine

The Shadow is een personage die al enige tijd regisseur Sam Raimi bezig hield, maar hij is er nooit toe gekomen het personage uit te werken in een nieuwe film. Maar er zou schot in de zaak zitten als we producer Michael E. Uslan mogen geloven. Dit stond te lezen op Cinematical.

Uslan has promised that the latest version would be a brand new take on the character — and Uslan’s cryptic description might leave visions of The Spirit dancing in your heads. "I think the one thing going in is we all see The Shadow as more of a force of nature than a specific person in a secret identity. The Shadow may actually be many people". But they’re also doing the proper research to stay true to the character. "We’ve gone back to the pulp roots, the comic book roots of The Shadow, with a dash of the radio roots. But we’ve deeply ensconced ourselves in the world of pulps and comics."

Sam Raimi (Spider-Man, The Evil Dead) is het soort regisseur die de smurfen zou kunnen omtoveren tot interessant filmpersonages, dus heb ik er alle hoop bij mocht hij van plan zijn om dit pulp-comic-karakter van onder het stof te halen. Ik vond zelfs de The Shadow (1994) van Russell Mulcahy nog zo slecht. De film bleef trouw aan het personage en Alec Baldwin was een perfecte cast.

In de film speelde Baldwin de rol van Lamont Creston, een playboy en miljonair die tegen de misdaad strijdt onder de naam The Shadow. Creston had in het Verre Oosten geleerd hoe hij de menselijke geest van anderen kan benevelen en hoe hij zichzelf, op zijn schaduw na, onzichtbaar kon maken. In de film moest hij ten strijde trekken tegen Shiwan Khan, de laatste afstammeling van de beruchte Genghis Khan, die vastbesloten was de mensheid aan zijn heerschappij te onderwerpen. Daarbij schuwde Shiwan geen enkel middel om zijn doel te bereiken.

Ik ken maar weinig mensen die deze film hebben gezien. Kennen jullie The Shadow?

Jack Ryan, het personage gecreëerd door Tom Clancy, zou een heuse reboot krijgen als het aan Paramount lag! Er zijn ondertussen 4 Jack Ryan films met 3 verschillende acteurs: Alec Baldwin (The Hunt For Red October), Harrison Ford (Patriot Games, Clear and Present Danger) en Ben Affleck (The Sum of All Fears). De volgende in het rijtje zou Without Remorse (2011) zijn met Ryan Gosling als de CIA agent en met Stuart Beattie als scenarist. Maar er zouden nog meer films in aantocht zijn. Het zijn de mensen van The Hollywood Reporter die met het nieuws komen:

Screenwriter Hossein Amini (Jude, The Four Feathers, The Wings of the Dove) has been hired to tackle a new Jack Ryan movie for Paramount Pictures. The erstwhile intelligence analyst and all-American do-gooder created by novelist Tom Clancy has not appeared onscreen since 2002's The Sum of All Fears.

Mace Neufeld and Lorenzo Di Bonaventura are producing the project for Paramount. Spider-Man director Sam Raimi was on the hook to direct and produce a new Ryan installment, but his packed schedule made his involvement unworkable.

Ik heb het volste vertrouwen in scenarist Hossein Amini om een film neer te pennen van het niveau van een The Hunt For Red October. De man heeft heel wat literaire werken omgezet in verfilmbare scenario’s en is zelfs momenteel bezig het script van Drive (2009) met Hugh Jackman, gebaseerd op de gelijknamige roman van James Sallis. Een Tom Clancy oeuvre bewerken zou een peulschil moeten zijn in vergelijking met auteurs als Sallis, Henry James of Thomas Hardy.

Amini zal zich echter wel niet baseren op een bestaande roman van Clancy, maar zal het personage heruitvinden (lees: jonger maken) en deze in een origineel verhaal inwerken. Op deze manier hoopt Paramount met deze reboot een compleet nieuwe franchise te kunnen uitwerken. De vraag die men kan stellen is of Jack Ryan eigenlijk wel materiaal is voor een franchise…? Jack Ryan is geen James Bond! Ik kan me niets memorabel voor de geest halen van dit personage. Hij heeft geen speciale voorkeuren voor martini’s en kaartspelen. Hij is geen charmeur en rijdt niet rond in Austin Martin’s. Jack Ryan is ook Jason Bourne niet. Hij is niet opgeleid in diverse vechttechnieken en lijdt ook niet aan geheugenverlies. Wat is Jack Ryan meer dan een snuggere CIA-agent met een catchy naam. Franchise? Really?

Een poos geleden had ik al eens uitgepakt met een Hitchcock foto-collectie van Vanity Fair met een resem bekende Hollywood sterren. Fotografe Annie Leibovitz die heel wat cover maakte voor Vanity, heeft ook een prachtige film noir collectie in elkaar gestoken. De serie draagt de naam: Killers Kill, Dead Men Die. En alle ingrediënten van het filmgenre zijn present; de femme fatale, de privé detective, de lugubere steegjes, de muffe interrogatie cellen, de boks-kampioen, de artistocraten, de zangeres, de moordenaar en de moord, de spion die te weinig weet en de mol die teveel weet, de bedreigende schaduwen, en ga zo maar door.

De cast die kwam opdraven voor deze reeks zijn in alfabetische volgorde: Amy Adams, Ben Affleck, Jessica Alba, Pedro Almodóvar, Alec Baldwin, Adam Beach, Jessica Biel, Abigail Breslin, Jennifer Connelly, Penélope Cruz, Judi Dench, Robert De Niro, Robert Downey Jr., Kirsten Dunst, Aaron Eckhart, James Franco, Djimon Hounsou, Jennifer Hudson, Anjelica Huston, Rinko Kikuchi, Diane Lane, Derek Luke, Tobey Maguire, James McAvoy, Helen Mirren, Julianne Moore, Jack Nicholson, Bill Nighy, Ed Norton, Peter O'Toole, Sylvester Stallone, Sharon Stone, Kerry Washington, Naomi Watts, Forest Whitaker, Bruce Willis, Patrick Wilson, Kate Winslet en Evan Rachel Wood.

*** Vanity Fair Film Noir Covers ***

***Related Posts***
04/03/2008: Vanity Fair Alfred Hitchcock Covers
22/08/2004: Keira Knightley's The Wizard of Oz Covers

Dit lijkt te mooi om waar te zijn, maar volgens MovieHole zou Martin Scorsese interesse hebben in een The Departed (2006) trilogie met Robert De Niro, gezien de succesvolle prent een nogal "Shakespeariaans einde" – maar dan dramatisch wel in mineur.

De film wordt beschouwd als één van de betere misdaadfilms uit 2006, en had zowel bijval bij critici als het grote publiek. Hoe dan ook blijft het originele Infernal Affairs (2002) (Mou Gaan Dou) zowel een betere film op gebied van intrige en spanning, maar zelfs ook op vlak van karakterontwikkeling. De Amerikaanse versie zoekt het in de extremen, terwijl het origineel veel meer ambigu is, wat het verhaal beter ten goede komt. Het eerste uur van The Departed was bijna feilloos, maar 2 uur die volgen hebben eigenlijk weinig om het lijf. Maar goed, Scorsese schudt toch een aantal briljante vondsten uit zijn mouw en ik heb toch van dit eerste uur met volle teugen genoten en moest er vervolgfilms komen met het legendarische duo De Niro/Scorsese, ben ik voorstander.

Het zou trouwens ook een nieuwigheid zijn voor Scorsese om sequels te maken. Persoonlijk heb ik in de meeste gevallen nog liever een sequel dan een remake. Helaas zullen deze twee films waarschijnlijk ook remakes worden, gezien de Aziatische versie ook twee vervolgfilms had: Infernal Affairs II (2003) (wat eigenlijk een prequel is van de eerste film) en Infernal Affairs III (2003). Dit stond er te lezen in het artikel:

Infernal Affairs, the film that the Golden Globe Award Winning film was based on, spawned two sequels, so it’s not at all surprising to hear that Scorsese is considering following up his version. And after the mint the first film has made at the box office, Warner Bros won’t be flipping the thumbs upside down to the idea either. Any sequel would wanna be damn good though… they’ve a lot to live up to; and Scorsese’s definitely a man who puts dignity right up there with Guinness beer. Did you know that De Niro was actually offered the role that Martin Sheen ended up playing in the film? True. Bob couldn’t do it because of his commitments to The Good Shepherd (2006).

Binnenkort zijn de Oscar-uitreikingen (23 februari 2007) en ik denk dat Martin Scorsese deze keer een Oscar in de wacht zal slepen, naar goede gewoonte voor een film die NIET zijn beste is. Maar na al die Oscarnominaties gun ik hem het beeldje. Wat betreft de kwaliteit van de vervolgfilms, wel, de tweede Infernal Affairs is best te doen. Het derde deel moet ik nog zien. Maar niets staat nog op papier, maar alle "grote regisseurs" tegenwoordig zijn bezig met trilogieën, dus zal Scorsese er toch vroeg of laat ook moeten aan beginnen – en waarom niet met The Departed.

Update 30/01/2007: Verrassend nieuws. Naar het schijnt zou The Departed 2 niet gebaseerd worden op Infernal Affairs. Althans dat is wat de mensen van MovieHole te vertellen hebben. Ik vind dat eigenlijk goed nieuws want heb ondertussen de originele versies gezien en bijgevolg weet ik al hoe het verhaal zich ontrolt. Er zijn genoeg scenaristen in Hollywood. Zet er wat mij betreft een stuk of 10 aan het werk rond het Departed thema.

The Hollywood Reporter confirmed the claims today, saying that screenwriter William Monahan is working on a follow-up that would bring back the temperamental foul-mouthed cop played by Mark Wahlberg, who received an Oscar nomination for the role, and introduce a new character to be played by none other than Robert De Niro (who was actually up for the role that Martin Sheen ended up playing in the first film). As the trade states, the sequel probably won’t have anything to do with the original HK films on which "The Departed" is based, "Infernal Affairs", because it’ll be an original story.

Update 03/04/2007: Het wordt al een reünie om van te snoepen. Als we de geruchten mogen geloven gaat Al Pacino een hoofdrol spelen in de sequel op The Departed en daarmee zal hij voor het eerst sinds Heat samen met Robert DeNiro in een film te zien zijn. De sequel centreert zich voornamelijk rond het grofgebekte politie karakter van Mark Wahlberg. In de sequel gaat Wahlberg undercover om de corrupte politicus gespeeld door Robert De Niro ten val te brengen. Pacino zal vermoedelijk Wahlbergs baas spelen, die na vele dienstjaren ook geen brandschone reputatie meer heeft.

Ook is bekend geworden dat Alec Baldwin opnieuw in de sequel te zien zal zijn en aangezien de productie blijkbaar zo voortvarend van start gaat, lijkt het er op dat The Departed 2 waarschijnlijk Martin Scorsese’s volgende film zal worden.

***Related Posts***
16/01/2007: Golden Globe voor Martin Scorse voor The Departed
30/08/2006: The Departed posters
01/08/2006: The Departed trailer

Martin Scorsese wint op zondagavond 25 februari 2007 de Oscar voor beste regie voor The Departed (2006). Dat lijkt nú al quasi zeker. De enige concurrentie zou nog kunnen komen van die andere krasse knar Clint Eastwood (Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima) of van één van de Mexicanen (Alfonso Cuaron voor Children of Men of Alejandro Gonzalez Innarritu voor Babel). Toch zou ik mijn geld volledig op Marty zetten en daar zijn twee redenen voor.

Ten eerste: ondanks zijn rijk gevulde palmares (en zijn 5 nominaties voor The Aviator, Gangs of New York, Raging Bull, The Last Temptation of Christ en Goodfellas) heeft Scorsese nog nooit de Oscar voor beste regisseur in ontvangst mogen nemen. Ook de leden van The Academy moeten stilaan beseffen dat dit een grote vergissing is. En ten tweede: The Departed is gewoon één van de betere films van het afgelopen jaar. Het is misschien niet de állerbeste van Scorsese (dat blijft wat mij betreft Taxi Driver), maar een goede Scorsese is nog altijd stukken beter dan een briljante Uwe Boll (gesteld dat je de woorden briljant en Uwe Boll in één adem kan noemen natuurlijk).

Korte inhoud: Frank Costello (Jack Nicholson) is de koning van de onderwereld in Boston, niets gebeurt in de stad zonder dat de gangster er persoonlijk zijn toestemming voor geeft. De plaatselijke autoriteiten zouden Costello natuurlijk maar wat graag achter de tralies zien en bereiden hun aanval en de bijbehorende arrestaties minutieus voor. Maar Costello en zijn troepen zijn de staatspolitie telkens net één stapje voor waardoor het besef groeit dat de crimineel een mol (Matt Damon) heeft bij de politie. Wat Costello echter niet weet, is dat er ook een undercover-agent (Leonardo DiCaprio) is geïnfiltreerd in zijn dichte omgeving die op zijn beurt informatie doorspeelt aan de politie. Er ontstaat een bloedstollend kat- en muisspelletje tussen beide kampen waarin beide mollen elkaar proberen te ontmaskeren.

The Departed is een remake van de populaire Aziatische film Infernal Affairs (2002) waarvan er ondertussen al twee sequels gemaakt zijn. Martin Scorsese heeft de actie van Hong Kong overgeplaatst naar Boston. Maar geen nood want, net als in Hong Kong, blijkt ook in het grauwe Boston de misdaad welig te tieren. Ik heb Infernal Affairs nooit gezien dus ik weet niet in hoeverre Scorsese trouw is gebleven aan de originele film, maar ik kan mij inbeelden dat de regisseur niet heeft gekozen voor een remake die scène per scène hetzelfde is aan het origineel.

In meer dan één opzichten doet het vertrekpunt van The Departed denken aan dat van The Untouchables (1987) van Brian De Palma. Frank Costello is een moderne versie van Al Capone, beiden heersen - meer nog dan de politie - over hun stad (Boston vs Chicago), hebben een paar steekjes los en worden gespeeld door iconische acteurs (Jack Nicholson vs Robert De Niro). In beide films plannen de autoriteiten een aanval om de lokale topgangster aan te houden maar wachten ze nog op de ultieme misdaad om tot actie over te gaan. En zowel in The Departed als in The Untouchables wordt een groentje belast met het onderzoek (Sullivan vs Elliot Ness). De uitwerking van beide films is (natuurlijk) anders.

In zijn indrukwekkende cast heeft Martin Scorsese half mannelijk Hollywood weten op te trommelen. De cast van The Departed is dan ook een perfecte mix tussen jong (aanstormend) talent (Leonardo DiCaprio, Matt Damon en Mark Wahlberg) en gevestigde waarden (Jack Nicholson, Martin Sheen, Alec Baldwin en Ray Winstone). Bij de acteurs zijn er twee grote redenen om naar The Departed gaan te kijken: Leonardo DiCaprio en Jack Nicholson. DiCaprio slaagt erin Matt Damon van het scherm te spelen en dat is een prestatie want Damon staat nooit slecht te acteren.

Jack Nicholson van zijn kant kan zich in de rol van Frank Costello helemaal uitleven en maakt van de maffiabaas een heerlijk creepy, volstrekt genadeloze en immorele figuur. Bijwijlen doet Frank Costello denken aan Jack Torrance uit The Shining (1980) van Stanley Kubrick. Typerend voor de figuur Frank Costello is hoe hij schijnbaar achteloos vol bloed een bar binnenstapt en aan de stomverbaasde barman een zwabber vraagt. DiCaprio en Nicholson lijken net als Scorsese eveneens grote kanshebbers op een Oscarbeeldje.

Een belangrijke rol is weggelegd voor Vera Farmiga die de psychiater Madolyn speelt. Zij is de verbinding tussen de personages van DiCaprio en Damon. Deze laatste ontmoet ze het eerst en al vrij snel krijgen de twee een relatie. Wanneer daarna ook DiCaprio op consultatie komt, voelt ze zich ook tot hem aangetrokken en van het ene komt al snel het andere. Hierdoor ontstaat een driehoeksrelatie waarin noch Damon noch DiCaprio van elkaar weten dat zij erin betrokken zijn. De psychiater ontpopt zich al snel tot de enige vertrouwenspersoon van DiCaprio wat op het einde leidt tot een dramatische bewustwording dat niet Damon ‘the good guy’ is maar wel DiCaprio (Costigan).

Het is in dit soort scènes dat blijkt dat The Departed gemaakt is door een topregisseur. Scorsese bouwt de spanning scène per scène geleidelijk op en laat deze dan genadeloos los bij voorkeur op momenten wanneer je het niet (meer) verwacht (bv. zoals wanneer Costigan uit de lift stapt wanneer hij Sullivan gijzelt). Andere hoogtepunten in de film zijn de introductie van Frank Costello, de afrekening van Queenan in het gebouw in Wash Street, de achtervolging van Sullivan door Costigan in het nachtelijke Boston en de laatste scènes met de uiteindelijke ontknoping). Ook de toenemende wanhoop en verbijstering van Costigan bij het geweld van Costello en de vrees dat de maffiabaas hem zal ontmaskeren, wordt gedurende de film knap getoond. Dit is zowel de verdienste van Scorsese als die van DiCaprio.

Ondanks de speeltijd van ruim 2,5 uur verveelt The Departed nooit. Het scenario zit clever in elkaar, eerst krijg je ruim de tijd om de verschillende personages en hun achtergrond te leren kennen. Vooral Costigan en Sullivan worden uitgebreid voorgesteld voordat ze infiltreren bij respectievelijk de bende van Costello en de Boston staatspolitie. Na de introductie werken beide mollen zich in hun omgeving in waarna een spannende klopjacht begint om elkaar te ontmaskeren. Eventueel had de film een half uur korter gekund maar echt storen doet de lengte dus nooit.

Conclusie: The Departed is een meer dan uitstekende misdaadfilm met een sterk scenario, goede regie en knappe vertolkingen van de hele cast. Eén van de films van 2006, helaas te laat uitgekomen voor mijn eindejaarslijstje.

Eén van de betere trailers van het moment is die van The Good Shepherd (2006), een film geregisseerd door Robert De Niro en 12 jaar geleden geschreven door één van de betere scenaristen van het moment, Eric Roth (Munich, The Insider), en vertelt het verhaal van de oprichting in 1947 van één van de meest beruchte buitenlandse inlichtingendienst ter wereld, de CIA. De Niro heeft het project overgenomen van regisseur John Frankenheimer (Ronin) die stierf in 2002. Maar vooraleer Frankenheimer het script kreeg passeerde het in de handen van Francis Ford Coppola (The Godfather, Apocalypse Now), Wayne Wang (Chinese Box, Smoke, The Joy Luck Club) en Philip Kaufman (The Right Stuff). Dit om maar te zeggen dat dit verhaal een lange weg heeft afgelegd en uiteindelijk het daglicht zal zien.

Korte inhoud: Edward Wilson (Matt Damon), de enige getuige van zijn vaders zelfmoord en lid van de beruchte Skull and Bones Society, wordt gerekruteerd voor de nieuwe Central Intelligence Agency. Tijdens zijn studies op Yale blonk hij uit voor zijn geloof in eer en discretie. Tijdens zijn werk begint hij echter wantrouwig te worden in het licht van de Koude Oorlog paranoia. Hij krijgt meer macht maar zijn vertrouwen in de mensen rondom hem slinkt met de dag. Zijn toewijding komt met een prijskaartje, en hij zal stilaan zijn eigen idealen en zijn familie moeten opofferen.

De Niro had al bewezen dat hij een bekwame regisseur was met zijn vorige prent A Bronx Tale (1993), een intieme film van een vader-zoon relatie tijdens de jaren ’60 in de Bronx. Dit zal voor De Niro zijn eerste grote film worden met een indrukwekkende cast; Matt Damon, Angelina Jolie, Joe Pesci, Alec Baldwin, JohnTurturro, Jason Patric en Chazz Palminteri. Ook Leonardo DiCaprio kwam in aanmerking voor de hoofdrol, maar hij werd vervangen door Matt voor twee redenen. DiCaprio vroeg iets teveel geld en wou zijn prijs niet naar beneden brengen. Zijn hoofdrol in Scorsese’s The Departed bracht eveneens conflicten met die van The Good Shepherd.

Toen ik daarnet de trailer zag was ik eigenlijk verbaasd dat er weinig gunfights of echte actie-scenes in zaten, maar dat de focus lag op de intrige. En dat vind ik eigenlijk wel goed want deze film had zo gemakkelijk een cliché kunnen worden. Alles lijkt ingetogen en we kijken naar een soort gentlemen’s game, waar de deelnemers zich zo slim waanden dat ze op lange termijn beslissingen namen die niet altijd in het voordeel van de bevolking was. Ik kijk er in ieder geval naar uit. The Good Shepherd verschijnt in de zalen vanaf 21 maart 2007.

Update 10/02/2007: Robert De Niro wil een filmtrilogie regisseren over de Koude Oorlog. De 63-jarige acteur en regisseur is al sinds zijn jeugd gefascineerd door de wapenwedloop tussen het Westen en het Oostblok. The Good Shepherd, het eerste deel uit de geplande trilogie, heeft in ieder geval indruk gemaakt op diverse filmfestivals. Als er een vervolg op The Good Shepherd komt, moet het verhaal zich afspelen vanaf 1961, toen de Berlijnse muur werd opgericht, tot aan de val van de muur in 1989. Het derde deel zou dan van 1989 tot het heden spelen. Dit liet De Niro weten tijdens een persconferentie in Berlijn.

Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat Infernal Affairs (2002) een Amerikaanse remake kreeg met Martin Scorsese achter de camera had ik er alle vertrouwen in dat dit een spetterend succes zou worden. Nochtans is er maar bitter weinig promotie voor de film te bespeuren en komt deze prent quasi nooit in het nieuws. Vreemd, vooral omdat het budget van de film geraamd is op 90 miljoen dollar, en dat is voor een politiefilm echt wel veel geld. De regisseurs van de originele film hadden trouwens nog geen tiende van wat Scorsese had.

Korte inhoud: Een gangster infiltreert in het politiekorps van Boston. Tegelijkertijd werkt een undercover-agent zich op in de gangsterwereld. Wat zal er gebeuren wanneer hun wegen kruisen? Een gevaarlijk kat -en muisspel volgt.

Naast de talentvolle regisseur zijn er nog 3 redenen waarom ik denk dat The Departed (2006) vonken zal geven op het scherm. Om te beginnen is er die uitzinnige cast gaande van Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Mark Wahlberg, Martin Sheen, Alec Baldwin tot zelfs Jack Nicholson. Ik bedoel, als er een gasfles ontploft op de set van The Departed waarbij al die mensen getroffen zouden worden, dan zou Hollywood zijn deuren mogen sluiten…Enfin, het zou toch een paar dagen buiten westen zijn.

De tweede, en misschien belangrijkste reden, is dat het gebaseerd is op een geweldige film met een ijzersterk scenario. Ik heb al heel wat Aziatische politie-films gezien, maar deze steekt er toch met kop en schouders boven de andere. Voor de mensen die de originele film nog niet hebben gezien, shame on you. Maar nu de Scorsese versie uit is, zijn er gewoon geen excuses meer.

And last but not least, de trailer van de film ziet er goed uit. De kwaliteit van de trailers die ik recent heb gezien is opmerkelijk. Veel goede films in het vooruitschiet. De trailer van The Departed is iets te lang naar mijn smaak en er zit wat klote muziek in naar het einde toe, maar ik heb nu wel zin om deze versie te zien. De film komt bij ons uit op 27 december 2006.

***Related Posts***
21/01/2007: The Departed trilogie voor Martin Scorsese
30/10/2006: The Departed houdt stand aan de box-office
30/08/2006: The Departed posters

Romantische komedies, ik heb er een ingewikkelde relatie mee. Het is ook een genre die men gemakkelijk op lyrische wijze met de grond gelijk kunnen maken, terwijl we volledig naast de kwestie zwetsen. Romantische komedies kunnen een verleidelijke cocktail zijn van humor en romantische hoogtepunten, dat het ons in het diepste raakt. En daarmee hebben het veel mensen moeilijk. Soms word ik er ook zenuwachtig van, zoals dat het geval was bij Bridget Jones's Diary (2001), een fake, gerecycleerde, zielloze opsomming van clichés en voorspelbare plotwendingen. En soms word ik erdoor verrast en laat ik me bewust meeslepen door personages van vlees en bloed, de originele verhaaltwists en de echte humor, zoals (van Britse makelij) Four Weddings and a Funeral, Love Actually, (van Franse stempel) Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, (en van Amerikaanse signatuur) As Good as it Gets, Moonstruck, Jerry Maguire, Garden State, Shakespeare in Love.

Toen ik de affiche zag van Elizabethtown (2005), had ik meteen een lichte afkeer bij naam van Kirsten Dunst, maar ik werd gerustgesteld door de aanwezigheid van regisseur Cameron Crowe (Singles, Jerry Maguire, Vanilla Sky, Almost Famous) die bij deze film het roer in handen zal nemen en het schip kan navigeren uit de poel van de platvloerse humor en de goedkope romantiek.

Korte Inhoud: Een paar uur nadat Drew Baylor (Orlando Bloom) is ontslagen van zijn werk waar hij een zware financiële blunder heeft veroorzaakt en op het punt staat een eind te maken aan zijn leven, krijgt hij te horen dat zijn vader is overleden. Als enige zoon gaat hij terug naar Elizabethtown voor de begrafenis. Tijdens de vlucht naar huis ontmoet hij de scherpzinnige en grappige stewardess, Claire (Kirsten Dunst), die hem door de moeilijke periode heen helpt en bewijst dat fantastische dingen altijd onverwacht gebeuren.

Ik heb er toch geen goed gevoel bij na het zien van de trailer. Regisseur Cameron Crowe heeft bewezen dat hij grappige momenten kan kruiden met warme romantiek, samen met een niet oninteressante levensfilosofie. En hier lijkt de levensles zich toe te spitsen op de vader-zoon relatie. De jongens-achtige Orlando Bloom lijkt zich perfect in het genre te hebben gesmolten, en we zien ook nog de aanwezigheid van een aantal vaste waarden zoals Alec Baldwin en Susan Sarandon. Maar looks kunnen bedriegen en de herinneringen van Wimbledon spoken nog altijd in mijn hoofd. De eerste beelden ruiken trouwens naar melige sentimentaliteit (iets wat ik van Crowe niet gewend ben) en ik ben er niet van overtuigd dat Bloom/Dunst een geloofwaardig koppel vormen...laat ik het anders zeggen: Bloom en Dunst passen gewoon niet bij mekaar. Het heeft er alle schijn van dat ze gezocht hebben naar twee schattige jonge acteurs, maar niet stil stonden bij de vraag of die twee wel samen passen. Doet me een beetje denken aan Ralph Fiennes & Jennifer Lopez in Maid in Manhattan of Natalie Portman & Hayden Christensen in Star Wars Episode II: Attack Of The Clones. IT DOES NOT MATCH! Na vijf sterke films zou dit voor Cameron wel eens zijn eerste flop kunnen zijn. Elizabethtown is bij ons in de zalen vanaf 9 november 2005.