aldous huxley

  • Metropia (2009) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Terwijl we om de oren worden geslagen met 3D-animatiefilms, en Pixar elk jaar opnieuw de grenzen verlegt, komt deze verrassende Metropia (2009) van de Egyptisch-Zweedse Tarik Saleh. Ik wist dat het een animatiefilm was, meer niet. En ik was echt wel onder de indruk, niet alleen van de animatie-techniek waarbij gephotoshopte foto’s van acteurs geanimeerd worden, maar tevens ook van dit duistere Kafkaiaanse Big-Brother-is-Watching-You verhaaltje. De Zweedse animariefilm-sector heeft zich meteen op de kaart gezet, en neen, het is niet meteen voor kinderen.

    metropia_2009_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Metropia speelt zich af In een Europa over niet al te lange tijd. De wereld zit zonder olie en de metrolijnen van Europa zijn met elkaar verbonden, waardoor een groot ondergronds web is ontstaan. Roger (Vincent Gallo), een onopvallende en saaie call-center medewerker, probeert weg te blijven uit The Metro, het ondergrondse netwerk van Trexx van Ivan Bahn (Udo Kier). Hij heeft een stagnerend seksleven met Anna (Sofia Helin), en rijdt geregeld met zijn fiets bovengronds in het verlaten terrein. Hij vindt het vervelend en hoort soms stemmen in zijn hoofd. Op een dag ontdekt Roger dat zijn leven tot in de kleinste details gecontroleerd wordt en hij probeert te ontsnappen uit dit systeem. Daarvoor krijgt hij de hulp van supermodel Nina (Juliette Lewis).

    Over prachtige vertolkingen kan je hier niet spreken, maar de acteurs zijn wel degelijk present met hun stem en de emotie zit hem volledig in de After Effects geanimeerde oogbollen en het blanke gelaat. Het is zo fascinerend om die karakters te zien. De gezichten zijn iets groter dan hun lichaam en tevens ook scherpen zodat je bijna de acteurs niet meer herkent. En dat zorgt meteen ook dat je volledig gaat meeleven met die "poppetjes" die veel weg hebben van actrice Tila Nguyen. Het deed me even denken aan die geanimeerde Duitse taalprogramma’s voor kinderen van zoveel jaar geleden, waar figuurtjes met grote platte gezichtjes in verschenen. Maar dit moet de eerste keer zijn dat deze techniek op een filmische manier tot in de perfectie wordt uitgewerkt en heel doeltreffend blijkt te zijn.

    Metropia is uiteindelijk een soort neo-noir-science-fiction-thriller, met een buitengewoon verleidelijke femme fatale en donkere schaduwscènes waar bij momenten we enkel nog maar delen van het gezicht zien. Ook de slechteriken zijn heel knap uitgewerkt, de casting van Udo Kier heeft met zijn Duitse tongval meteen dictatoriale trekjes en zijn veiligheidsadviseur, Ralph Parker (Stellan Skarsgård), is buitengewoon angstwekkend met zijn grote gestalte, kale kop, en zijn ongemakkelijke rustige stem. Eén van de betere scènes uit de film is een scène waarin Ralph informatie wil hebben van Stefan (Alexander Skarsgård), de stem van Roger. Dit gebeurt in een leeg en bedreigend metrostation. De dreiging die van de veiligheids-expert uitgaat is tastbaar maar tevens onvoorspelbaar. De man heeft een ongedwongen gesprek en rookt rustig zijn sigaretje.

    Met een duurtijd van 86 minuten is het heel moeilijk om in de diepte te werken. Het verhaal mist her en der nog wat spanning en de climax naar het einde toe mocht iets grootser hebben uitgepakt – of wel net heel kort en krachtig, maar nu is het een beetje van een teleurstelling. Maar dat heb ik wel vaker bij films, en beschouw dit zeker niet meer als determinerende waarde-factor. Het zijn keuzes die een regisseur maakt en die keuzes komen nu eenmaal niet altijd overeen met je eigen keuzes. Maar de regisseur is hier wel in geslaagd mij op het puntje van mijn stoel te brengen. Zeker met een scène naar het einde toe waar ons hoofdpersonage op Hitchcockiaanse wijze ziet hoe zijn meisje verkracht zal worden en hier niets kan aan doen. De scène wordt zelfs nog beter wanneer hij noodgedwongen de ogen moet sluiten. Ik blijf hier wat cryptisch, om niet teveel te spoilen, maar zij die de film zullen zien, weten meteen waarover ik het heb. Dit zijn meesterlijke scènes.

    metropia 001metropia 002
    © Atmo Media Network

    Mocht Franz Kafka een filmregisseur zijn, dan had hij waarschijnlijk deze animatieprent gemaakt. Het zit vol met surreële, absurde scènes en het hoofdpersonage lijkt spreken op een personage uit zijn romans. He verhaal van Frederik Edin schetst op treffende wijze de onderdrukking van de consumerende mens en roept echo’s op van het deprimerende, dystopische toekomstbeeld van Ray Bradbury, Philip K. Dick, George Orwell en Aldous Huxley. En dat laat je uiteraard niet geheel onberoerd. Metropia past trouwens volledig in het kader van het nieuwe post-apocalyptische genre die zich al sinds een paar jaartjes manifesteert in het filmlandschap. Het zijn films die een aannemelijk visioen voorleggen van een onverbiddelijke toekomst waar de macht bij de corporaties ligt. Deze film zullen jullie binnenkort kunnen bewonderen op het filmfestival van de Fantastische Film in Brussel (Bifff) van 8 tot 20 maart 2010.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 6 maart 2010

     

    *** Metropia trailer ***

  • Wall•E (2008) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Pixar is een animatiehuis dat zijn lat steeds hoger wil leggen en daar verdomd goed in slaagt. Het resultaat is dan ook geen Disney-achtige tekenfilmpjes die voornamelijk bestemd zijn voor de allerjongsten, maar tevens ook voor volwassenen. Niet enkel de verhaaltjes, maar zeker ook de kwaliteit van de animaties wordt met de jaren beter. Na hun opmerkelijke rijtje van Finding Nemo, The Incredibles tot Cars wist Pixar ons weer te verrassen in 2007 met de leuke culinaire-komedie Ratatouille (2007). Deze film wou Disney niet maken, maar de mensen van Pixar laten zich niet zomaar van de wijs brengen, en maar goed ook.

    wall-e_2008_blu-ray.jpg

    Het antwoord op de muis is een roestig robotje en een aantrekkelijke een glanswitte robottin met attitute die wel uit de Apple-design factory lijkt te komen. Zij zijn de hoofdpersonen van WALL•E (2008), een animatiefilm die mijlenver afstaat van alles wat tot dusver op animatiegebied is verschenen, voorgaande Pixars inbegrepen. Met Wall-E brengt Pixar een volwassen, maatschappij-kritische film, die bovendien oogverblindend mooi is geanimeerd.

    Korte inhoud: WALL•E is een eenzame opruimrobot die al eeuwenlang probeert de verwoeste aarde weer schoon te krijgen. De laatste mensen hebben 700 jaar geleden de planeet verlaten en hebben WALL•E en zijn collega's achtergelaten. Als laatste functionerende opruimrobot veegt hij de straten schoon en verzamelt allerlei interessante prulletjes. Als op een dag de glanzende zoekrobot Eve arriveert raakt WALL•E in alle staten. Wanneer Eve ontdekt dat WALL•E de sleutel naar de toekomst van de aarde bezit, keert zij terug naar het moederschip Axiom (~ axioma= iets wat je dus niet meer in vraag stelt). Daar wachten de nakomelingen van de gevluchte mensheid op bericht van de aarde. De tot over zijn robot-oren verliefde WALL•E reist Eve achterna.

    We komen terecht in een post-apocalyptische wereld, een immense grauwe stortplaats, waar de mensen zijn vertrokken en de enig overlevende machine op aarde een ijverige opruimrobot Wall•E is. De gecreëerde wereld leunt dicht tegen het fotorealisme en is bij vlagen van een onwerkelijke schoonheid. Het contrast tussen de stortplaats en het spierwitte en reflecterende ruimteschip is al zo treffend als het desolate landschap en de energieke, plichtsgetrouwe robotje. Omdat we door de ogen van robots de menselijke verwoesting bekijken, is dit deel meteen het meest confronterend. Waar Finding Nemo de ecologische tragedie in de verf zette, drukt Wall•E je met de neus in de verf. Zonder dialogen maar met beelden die dubbel zo hard aankomen.

    Het tweede deel van het verhaal speelt zich af op een gigantisch ruimteschip waar de nazaten van weggetrokken aardbewoners hun dagen slijten met eten, slapen en luieren. Als Wall•E hier terechtkomt, is het snel over met de rust. Terwijl dit deel verdrinkt in leuke vondsten. Neem nu dat Kubrickiaans ruimteballet door twee robots en een brandblusser of het alziend rode oog die veel weg heeft van HAL-9000. Wat een Pixar-film bijzonder maakt is in ieder geval zijn gezonde dosis aan (intelligente) humor, zijn onuitputtelijke bron aan originaliteit, zijn talloze referenties en zijn vrijwel feilloze techniek. De scène met de dikke mensen is buitengewoon en de kapitein van het schip die kennis maakt met de wereld is grandioos en doet wel wat denken aan de wereld van Aldous Huxley en Philip K. Dick. In de film zit ook een stukje live-action is (via een tv-scherm) en dat is bij mijn weten tich de eerste keer dat Pixar live-action gebruikt.

    WALLE 01WALLE 02WALLE 03WALLE 04
    WALLE 01WALLE 02
    © Walt Disney Studios Home Entertainment

    De referenties in de film zijn omnipresent. Niet alleen naamverwijzingen, of knipoogjes naar films, maar ook referenties naar invloedrijke merken waar de makers waarschijnlijk verzot op zijn. Ik denk dan aan de oude spelconsole Atari of zelfs de Apple-computer. Telkens Wall•E zijn energie heeft opgeladen horen we het bekende Apple-opstart geluidje. De film is dus bedoelt voor de allerkleinsten die aangetrokken zullen worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren, de jeugd zal opkijken van de actie, de jonge adolescenten zullen lachen met de vele referenties, de volwassenen zullen de iets oudere referenties opmerken (zoals de Russische Sputnik I of de film Hello, Dolly!), alsook de boodschap van 'overconsumptie' en dat 'de liefde' het enige waardevolle is in het leven en dat je iemand graag kan zien zonder te weten hoe je dit moet zeggen. De oudjes zullen dan weer aangetrokken worden door de visuele schoonheid en de mooie kleuren.

    wall-e.gif


    © Walt Disney Studios Home Entertainment

    Wall•E van Andrew Stanton is een efficiënte "stille film", en dit in tegenstelling tot een film als The Dark Knight die maar geen minuut zijn bek kan houden. De afwisseling van slapstick, intelligente grapjes en culturele associaties werkt opperbest. De vertederende karakters van Wall•E (Waste Allocation Load Lifter-Earth-class) en EVE (Extraterrestial Vegetation Evaluator)zijn goed uitgewerkt, en hebben zelfs meer persoonlijkheid dan de mensen, en de toon is hoopvol ondanks de deplorabele staat van de mensheid. Met het ambitieuze Wall•E wordt de lat voor animatie opnieuw hoger gelegd waarna de vraag rest wie dit nu nog kan evenaren. Iedereen met een hart zal verliefd worden op deze film. Wie weet zal Wall•E ook een paar hartloze zielen bekeren. Voor mij zeker een contender voor de Top 10 Beste films van 2008.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 augustus 2008

    ***Related Post***
    04/01/2008: WALL-E, de Pixar versie van Johnny Five

     

    *** Wall-E trailer ***
  • The Devils (1971) ***½ recensie

    Pin it!

    Beste prent tot nu toe op het BIFFF is een film uit 1971 van Ken Russell, The Devils, die volledig werd gerestaureerd met een director’s cut waarin een eerder gecensureerde scène ('The Rape of Christ') opnieuw in de film werden gestoken.

    the_devils_1971_poster.jpg

    Korte inhoud: Het verhaal, gebaseerd op Aldous Huxley's The Devils of Loudon, gaat over een 17de eeuwse Franse priester wiens radicale politieke en religieuze ideeën en rijkelijk seksleven hem vele vijanden bezorgt. Wanneer een groep nonnen door hem “behekst" lijken te zijn, maken zijn rivalen gebruik van de resulterende massahysterie om de priester aan te houden. Deze film is zo geschift dat ik er met volle teugen heb van kunnen genieten.

    Als jullie maar één film kunnen zien op het festival mogen jullie deze film zeker niet missen. Ze spelen hem nog een keertje op 22u30 op de laatste dag van het festival in cinema Nova (25 maart om 22u30 in de Arenbergstraat 3, 1000 Brussel).

    Opmerkelijk aan de film zijn de expressieve vertolkingen van Oliver Reed en vooral ook de rol van geschifte Vanessa Redgrave. Werkelijk om van te smullen. Maar ook de uitzinnige en compleet foute decors van Derek Jarman, die zijn inspiratie zocht in het expressionisme van Fritz Lang's Metropolis (1927), springen meteen in het oog. De flamboyante regie van Ken Russel doet daar nog een schepje bij en stuwt de film in een nooit eerder geziene barokke beeldenorgie van seks en geweld. De film legt het machtsmisbruik bloot waartoe mensen in staat zijn om hun geloofssystemen te handhaven. Russell analyseert de politieke machtsstrijd binnen het christelijke geloof, met sekten die elkaar bestoken terwijl de staat toekijkt. Hij brengt een obscene wereld in beeld van hypocrisie, waanzin en corruptie waar zowel de georganiseerde religie als de overheid kan overgaan tot de meest gruwelijke daden in naam van hun God en in het belang van hun eigen zelfbehoud. En ja, deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen.

    Toen de film in 1971 uitkwam werd deze in de ban geslagen door christelijke belangengroepen en nagenoeg overal op woede onthaald, Jawel, censuur is van alle tijden en daarmee kampen we nog steeds de dag van vandaag. Maar deze film was/is zo grof dat de Britse regering in die tijd de meest religieus controversiële en seksueel expliciete scènes uit de film had gehaald. De acteurs Reed en Redgrave riskeerden zelfs gevangenisstraf indien ze het grondgebied van Italië zouden betreden. Meer dan 30 jaar lang was deze film enkel te zien in geknipte versie. Het zou de filmcriticus, Mark Kermode, geweest zijn die in 1999 een bobijn met gecensureerd beeldmateriaal ontdekte, waaronder de beruchte "verkrachting van Christus" scène. Zo begon een moeizaam proces van 5 jaar om de film in oorspronkelijke staat uit te brengen, wat meteen getuigt van The Devil's blijvend actuele shock value. Dit zal uiteindelijk resulteren in het uitbrengen in Groot-Brittannië van de director's cut op dvd later dit jaar.

    the_devils_1971_pic01.jpgthe_devils_1971_pic02.jpg
    © Russo Productions / Warner Bros.

    Maar hier bezorgt het BIFFF ons de kans om de film in zijn volle glorie te ontdekken op het witte doek. Dit is geen film voor het grote publiek, maar wel voor de fijnproevers van het genre. Deze film, gebaseerd op waar gebeurde feiten aldus Ken Russell, is op zijn minst geniaal te noemen. Niettegenstaande de schokkerende beelden is de film zeer relevant. Zeker wanneer we zien welke vreselijke dingen mensen elkaar aandoen in de naam van het geloof. In die zin is de boodschap van The Devils dat we moeten leren uit de fouten van vroeger en dat we enkel door in de mond te kijken van de Duivel zijn tanden kunnen onderzoeken.

    Opgelet ! Als jullie niet te vinden zijn voor mensen op brandstapels, lichamen op de folterbank, hoofdschroeven, douches met kokend water, kruisigingen, uitgerukte tongen, veelvuldig braken, dode zuigelingen, mensen die bezeten zijn door de duivel, travesties, verkrachtingen en naakte orgieën met nonnen, blijf je best ver weg uit de buurt van The Devils. Dit is geen film voor doetjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 13 maart 2006

     

    *** The Devils trailer ***