De FilmBlog

Er zit mogelijks een nieuw dieptepunt aan te komen voor Adam Sandler, want binnenkort is er Jack and Jill (2011), een zoveelste komedie waar hij de Eddie Murphy-toer opgaat en zich verkleed als vrouw. En tot overmaat van ramp zien we ook nog eens Katie Holmes opduiken.

Korte inhoud: Jack Sadelstein (Adam Sandler) is een succesvolle reclameman die in Los Angeles woont met zijn mooie vrouw (Katie Holmes) en kinderen. Echter, er is één moment in het jaar dat hij absoluut verafschuwt: het bezoek tijdens Thanksgiving van zijn identieke tweelingzuster Jill (Adam Sandler). Jills enorme drang naar aandacht en haar passief-agressieve houding maken Jack helemaal gek en zetten zijn rustige leventje op z'n kop.

Tot mijn grote verbazing zag ik in de trailer ook een kleine rol voor Al Pacino, die in de film zichzelf speelt. Het leek op het eerste gezicht een soort cameo, maar de acteur heeft duidelijk ook een paar zinnen in de film. Je zou denken dat de man nood heeft aan een kleine bijverdienste. De laatste film die ik me voor de geest kan halen waarin Pacino nog een (min of meer) sterke rol kon vertolken was in Two For the Money (2005). De meer recentere films zijn het vermelden nauwelijks waard.

Spijtig genoeg is er een afzetmarkt voor Adam-Sandler-komediefilms. Het is een vehikel die veel geld opbrengt en dus blijven ze die troep uit de grond stampen. En de acteur/regisseur die alles voor Adam Sandler inblikt de laatste jaren is en blijft Dennis Dugan. Ik denk dus niet dat er iets aan de formule zal worden gewijzigd. Het probleem met typetjes is dat er heel snel slijt op zit. The Wedding Singer (1998) vond ik nog wel ‘ok’, en Anger Management (2003) was best grappig. Maar veel van zijn films zijn het bekijken niet waard (cf. The Waterboy, Little Nicky, 50 First Dates, The Longest Yard,…). Nu en dan zien we hem in een ander soort film, maar deze film scoren meestal geen hoge toppen. Neem nu Reign Over Me (2007). Die film heeft met moeite wereldwijd 20 miljoen opgebracht, en dat was dan nog een film met Don Cheadle, Liv Tyler, Jada Pinkett Smith en Donald Sutherland.

De film zou maar pas op 1 februari 2012 in de bioscoop draaien, ook al is de film al lijkt het erop dat de Jack and Jill zo goed als afgewerkt is. Een mogelijke reden voor de late release is dat andere (lees: betere) films voorrang krijgen. Zoiets gebeurt wel vaker.

Update 02/04/2012: De film Jack and Jill van Adam Sandler heeft tien Razzies gewonnen voor slechte filmprestaties. De komedie met Sandler in de hoofdrollen won zondagnacht in alle categorieën voor slechte filmprestaties. Dat is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van de filmprijzen, maakte de organisatie zondag bekend. De 45-jarige Sandler kreeg de prijs voor slechtste film, acteur, actrice en scenario. De melige komedie was genomineerd voor elf Razzies, maar Sandler verloor van zichzelf in de categorie slechtste scenario. Al Pacino won de prijs voor slechtste mannelijke bijrol. De acteur is er volgens de Razzie-jury niet in geslaagd zichzelf goed te spelen.

De film won ook in de categorieën slechtste vrouwelijke bijrol, slechtse ensemble, slechtste regisseur, slechtse koppel en slechtse gestolen filmidee, omdat het scenario te veel zou lijken op Glen or Glenda (1953). De komedie gaat over de huisvader Jack, gespeeld door Sandler, die onverwacht bezoek krijgt van zijn zuster Jill, ook een rol van Sandler. De winnaars worden bepaald door een jury met 650 leden en aan de hand van de Amerikaanse website Rotten Tomatoes waarop recensies worden verzameld. De Razzies werden zondagnacht voor de 32e keer uitgereikt.

Toen ik het nieuws op MTV en andere bronnen las dat deze 3 heren in een verfilming van het boek The Irishman gingen spelen, geloofde ik er niets van. Te mooi om waar te zijn dacht ik pessimistisch. En met reden want na het eindeloos wachten op de steeds uitgestelde maffiafilm Frankie Machine van Michael Mann met Robert De Niro in de titelrol en daarenboven het falen van Righteous Kill (2008) (wat een gemiste kans) kan een mens niet anders dan alle hoop verliezen in de productie van een nieuwe maffiafilm.

De nieuwe filmplannen zijn gebaseerd op de roman 'I Heard You Paint Houses' van Frank Sheeran, een maffiahuurmoordenaar die als bijnaam 'The Irishman' had. De carrières van deze 3 acteergoden zitten muurvast en dit is dé kans om terug in de schijnwerpers te komen. En dit in een droomproductie, met übermaffiafilmer Martin Scorsese achter de camera. Dat kan niet mislukken.

Maar warempel, het nieuwtje lijkt geen gerucht na het zien van dit interview met De Niro op MTV. Ik (samen met duizenden anderen) hunker naar een gewelddadige maffiaprent van het kaliber Casino (1995) of Goodfellas (1990). Ja, The Departed (2006) was goed maar het miste toch enkele elementen die de oudere gangsterfilms van Scorsese zo geniaal maakten. Het recente Eastern promises (2007) was ook een mooie film in dit genre, maar kon net niet tippen aan oudere klassiekers.

Gelukkig maar hebben we jaar na jaar het geniale The Sopranos mogen bewonderen, maar deze HBO-productie is ondertussen ook al weer 3 jaar afgelopen. Een op hol geslagen sadomasochist zoals Joe Pesci op het scherm zien daveren is steeds een genot geweest en een stevige karaktervertolking van De Niro wordt al jaren gemist in het hedendaags filmlandschap. Om nog te zwijgen over de energieke tirades van levende legende Al Pacino die het witte doek vroeger sierden. Ik hoop met heel mijn hart dat dit alles terugkomt in deze op til staande superproductie.

Dat Scorsese terug grootse plannen heeft met oude goudhaantjes was al langer bekend. Concreet voorbeeld: De op til staande biopic over Frank Sinatra (2011) die in de steigers staat met als vermoedelijke cast –jawel- De Niro en Pacino. Heerlijk toch? Even stilstaan trouwens bij het feit dat ons trio acteurs echt wel behoorlijk oud aan het worden zijn en het dan ook opportuun is dat ze nog in zo veel mogelijk topproducties gecast worden. Fans blijven al jaren op hun honger zitten. Ze zien de ene slechte productie na de andere. De Niro schiet hierbij de hoofdvogel af. Zijn recent oeuvre is om te wenen.

Opkomende films als Little Fockers (2010) en Stone (2010) zullen ongetwijfeld geen hoogvliegers worden en dit staat in schriel contrast met zijn hoogdagen van de jaren '80 en '90 met onder andere zijn hoogtepunt Raging Bull (1980), Scorsese’s beste film en De Niro's beste acteerprestatie tot op heden.

En Joe Pesci, wel, die hebben we al jaren niet meer op het grote scherm gezien. Zijn laatste optreden was een klein rolletje in The good Shepard (schokkend trouwens hoe hij verouderd is). Maar Joe maakt binnenkort wel zijn comeback met Love Ranch. Dit zou een topper moeten worden als we critici mogen geloven.

Pacino zien we ook nog weinig, zijn recente 88 minutes was een barslechte film en A righteous kill daar zijn geen woorden voor… Maar ja wat wil je, de machine van Hollywood evolueert en deze wil jonge opgetutte teenagers in grote rollen met een zo min mogelijke karakterontwikkeling en zo veel mogelijk CGI met als het kan een vleugje sex zodoende dat acteurs als Pacino en De Niro daar gewoon uit wegvallen. Een noemenswaardig gerucht dat Scorsese wat ruzie had met Robert De Niro de laatste jaren, droeg logischerwijze bij tot het opbergen van nieuwe projecten. Bovendien kan je het Marty niet verwijten dat hij andere stijlen en acteurs ging opzoeken om zijn carrière fris en veelzijdig te houden.

Zijn recentste productie is daar het ontegensprekelijk bewijs van: Hugo Cabret. Wie had er 15 jaar geleden gedacht dat Martin dit genre van film ging omhelzen? Wat denken jullie van deze nieuwe filmplannen? Kan Scorsese opnieuw een meesterwerk afleveren en kunnen Pesci, De Niro en Pacino hun carrières nieuw leven inblazen en terug iconische rollen neerzetten zoals weleer… Of zullen ze vervallen in een karikatuur van hun vroegere personages?

Brian De Palma is een geniaal regisseur, die in de voetsporen van Alfred Hitchcock trad en de nieuwe ‘master of suspense’ werd. Zelfs zijn minder goede films (The Black Dahlia, Femme Fatale, The Bonfire of the Vanities, Raising Cain) zijn meer dan het bekijken waard. Universal heeft onlangs de blu-ray uitgebracht van Carlito’s Way (1993), een voortreffelijke misdaadfilm met een onderhoudende Al Pacino. Het is echter niet het meesterwerk waar vele recensenten het over hebben.

Korte inhoud: Dankzij het grote vakmanschap van zijn advocaat Kleinfeld (Sean Penn), komt de harde crimineel Carlito Brigante (Al Pacino) na een aantal jaren in de gevangenis te hebben gezeten vrij. Deze keer is Carlito vastbesloten op het rechte pad te blijven. Hij wil zich terugtrekken op de Bahama's met zijn grote liefde Gail en de kost verdienen met het verhuren van auto's. De corrupte Kleinfeld wil hem wel helpen. Hij heeft een klusje waarmee Carlito een leuk startkapitaal kan verdienen. Hij noemt het slechts een kleine gunst, uit loyaliteit voor bewezen diensten. Maar als Carlito iets geleerd heeft uit het verleden, dan is het wel dat loyaliteit dodelijker is dan een kogel.

Dat je de film spontaan wil gaan vergelijken met Scarface (1983) kan haast niet anders. Het is een nieuwe samenwerking tussen De Palma en Pacino in een gelijkaardige gangsterfilm, met dit verschil dat Pacino hier een Puerto-Ricaan speelt en geen Cubaan. Maar spijtig genoeg komt deze Carlito’s Way nog niet aan de hielen van Scarface, maar dat is dan weer te danken aan het bron-materiaal van Edwin Torres en de iets te melodramatische aanpak van scenarist David Koepp. Het scenario van Scarface, neergepend door Oliver Stone, is verhaal-technisch op zoveel vlakken superieur aan deze prent.

De laatste 25 minuten van de film is buitengewoon geniaal en moet zeker niet onderdoen voor de trappenscène uit zijn The Untouchables (1987) (die op zijn beurt een hommage levert aan Battleship Potemkin). Het valt wat tegen dat we er anderhalfuur op moeten wachten en dat de regisseur het zo nodig vond om ons de afloop van die sequentie op een belachelijke manier te spoilen in de eerste minuut van de film. Daar waar deze montage-techniek een meerwaarde voorstelt bij No Way Out (1987), wordt hier de suspense voor een groot stuk beknot.

De Palma heeft voldoende goede scènes maar weet precies niet welke toon hij moet aanhouden, en hoe hij al die kleine verhaal-elementen aan elkaar moet knopen. Bijgevolg voelen heel wat scènes wat geforceerd aan. Voor datgene wat De Palma wil vertellen duurt de film voor mij veel te lang en mocht bijvoorbeeld de halfbakken romance tussen Pacino en Penelope Ann Miller de prullenmand in. Het heeft voor mij in dit verhaal nauwelijks een toegevoegde waarde. De Palma wou zichtbaar een gelijkaardige dualiteit maken als in Scarface waarbij de gevoelige kant van de crimineel wordt ontbloot, alsook zijn wil om een geweldloos bestaan te leiden. Maar de twee acteurs passen niet bij mekaar. Er is nauwelijks een vonk te bespeuren tussen beide protagonisten, en het verhaaltje van de balletdanseres / stripper / liefje van een gangster, slaat nergens op.

Carlito’s Way is een mix van geniale actie-sequenties en banaliteiten die een Brian De Palma film onwaardig zijn. Het camerawerk (vooral de steady-cam) valt op door zijn vernuftigheid - misschien iets teveel, John Leguizamo speelt een knap bijrolletje als opkomende gangster, de muziekscore van Patrick Doyle is misplaatst, het montage-werk is over-ambitieus en dient het verhaal bij momenten helemaal niet en de production design is bijzonder knap (vooral de club die als een zinkend schip in elkaar steekt). Het voelt allemaal wel een beetje gerecycleerd aan, maar desondanks een vrij geslaagde misdaadprent die mits een kortere montage nog veel beter kan zijn. Wat betreft de extras op de blu-ray, die zijn het vermelden niet waard.

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) is een zware teleurstelling. Maar de verwachtingen lagen dan ook torenhoog want het was de derde samenkomst van de twee filmiconen in dezelfde film (en de tweede film waar ze daadwerkelijk tegenover elkaar staan). Maar deze film vergelijken met The Godfather part 2 en Heat is misschien iets buiten proportie, gezien het doel van de makers eerder was om een ontspannende popcorn misdaad thriller te maken.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Het is al een tijdje geleden dat we nog eens gezegend werden door een 'bijbel-film'. De laatste die ik me kan herinneren is de niet onaardige en verrassende The Passion of the Christ (2004) van Mel Gibson. Nochtans staat de bijbel, en dan vooral het Oude Testament, bol van interessante verhalen die zeker het verfilmen waard zijn. In een artikel dat onlangs verscheen op Variety zou er een Cecil B. DeMille-achtige bijbelse prent aan komen over Mary, Mother of Christ.

Aloe Entertainment has put together its New Testament ensemble for Mary, Mother of Christ. Camilla Belle (10,000 BC, Push) will star as the titular character and will be joined by the Irish actor Jonathan Rhys Meyers in the dual roles of Gabriel and Lucifer and Peter O'Toole (76) as Symeon.

Al Pacino and Jessica Lange are in talks to play Herod and Anna the Prophetess. Argentine helmer Alejandro Agresti (Valentin, The Lake House) is directing the film, which begins lensing in Morocco in May.

De film zou in april van 2010 in de bioscopen moeten draaien, maar de cast die werd opgetrommeld voor deze prent is in ieder geval reeds indrukwekkend. Ook de regisseur die werd gekozen is niet van de minste. Het verbaast mij dan ook een beetje dat weinig sites deze film hebben opgemerkt. Jonathan Rhys Meyers als Lucifer is gewoon een schitterende zet en Camilla Belle is niet alleen een streling voor het oog, maar ze kan ook nog acteren en heeft die Maria-vibe. Ook Pacino en Jessica Lang zijn van de partij dus dit kan eigenlijk moeilijk een slechte film worden. Tenzij ze op het idee komen om er een musical van te maken, maar ik heb zo niet de indruk.

***Related Posts***
06/08/2006: Mel Gibson aan de schandpaal genageld
22/11/2004: Mel Gibson wil geen reclame voor Christus

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) SUCKS!!! Op imdb heeft de film momenteel 7.1 maar dat is dankzij 680 geeks die dit cliché misdaad vehikel een 10/10 hebben gegeven. Binnen 4 maanden zal deze quotering wel zwaar terugvallen. Maar dat bewijst nog maar eens dat je die imdb-quoteringen met een korreltje zout moet nemen, en zeker de eerste maanden van zijn release.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Er steekt een gerucht de kop op dat Al Pacino aan het hoofd zou staan van de terroristische organisatie die James Bond (Daniel Craig) in Quantum of Solace wil ontmantelen. Het gerucht stond oa. te lezen op AICN:

Here’s part of what the scooper wrote in to AICN: "But the big news that he leaked was that Al Pacino would be taking part in filming. I was a little shocked as the cast has been revealed already, but he said Pacino would play the head of the terrorist group introduced in CASINO ROYALE and QUANTUM OF SOLACE. Al is said to come to Pinewood in April-May to film what is said to be a brief cameo."

Pacino is een filmicoon, maar om hem nu te casten als villain in een 007 film is toch wel bizar. Zeker na de fletse villain-rol in Ocean’s Thirteen (2007). Het is sinds The Godfather of Scarface dat Pacino nog eens echt overtuigend was als bad-guy. Pacino zou meer gewichtige karakterrollen moeten spelen, maar de man zal ook wel weten dat hij met deze commerciële blockbusters meer poen kan scheppen. Een nog onbekende rol casten als villain zorgt voor een zekere onvoorspelbaarheid, die nu mijns inziens niet meer mogelijk zal zijn. Pacino zal Pacino spelen, en dat zal het angstgevoel toch wel voor een stuk verminderen.

Maar misschien weet regisseur Marc Forster een 'andere' Pacino te kneden. Ik herinner me nog de metamorphose van Dustin Hoffman als gevreesde maffia-baas in Confidence (2003). Wat denken jullie van Pacino als Bond-villain?

***Related Posts***
03/11/2008: Quantum of Solace review
03/10/2008: Quantum of Solace videoclip Another Way to Die
30/09/2008: Quantum of Solace in voetsporen van Casino Royale
30/06/2008: Quantum of Solace trailer
08/02/2008: Nieuwe Bond poster
09/01/2008: Quantum of Solace met bondgirls Gemma Arterton en Olga Kurylenko
10/12/2007: Mathieu Amalric wordt nieuwe Bondschurk
20/11/2007: Bondgirl casting
14/09/2007: Een blik op Bond 22
25/05/2007: Worden de Olson Twins gecast in Bond 22?

Als er al een film was waar iedereen naar kon uitkijken, was dit toch wel Righteous Kill (2008). Het was de film die twee legendes van de cinema, Robert De Niro en Al Pacino, zou samenbrengen, na Heat (1995) en The Godfather: part II (1974). Ik denk dat ik zelf even een gat in mijn plafond sprong, met een vervelende dubbele schedelbreuk tot gevolg. Maar de verwachtingen waren hoog gespannen. Misschien te hoog.

En toe las ik dat de politie-thriller geregisseerd zou worden door Jon Avnet (88 Minutes, Red Corner) en mijn laaiend enthousiasme werd meteen voor een stuk afgekoeld. Jawel, ik had gehoopt op Martin Scorsese, Michael Mann of zelfs David Fincher. Meer nog, het begon er steeds meer op te wijzen dat het om een “buddy-movie” zou gaan. Maar mijn extase begon pas echt een vriespunt te kennen bij het bekendmaken dat 50 Cent een cameo in de film zou hebben. En toen ik zag dat die no-acting-talent-hack meer dan een cameo had in de film kon de film mij niet veel meer schelen.

Het gaat er zelfs niet om dat ik schrik zou hebben dat 50 Cent de film om zeep kan helpen (iets wat hij wel toe in staat is), maar dat de producers (die Jessica Simpson hebben gelanceerd met het buitengewone Blonde Ambition, alsook films als Inspector Gadget of nog de The Wicker Man remake) dit blijkbaar een leuk idee vonden om '50 cent' in deze film te steken en dat de regisseur daarmee blijkbaar instemde. Ik stel me dat ook de vraag welke debiele beslissingen zo nog allemaal hebben genomen tijdens de voorbereiding en productie van deze film. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Een hele batterij aan bekende acteurs is niet altijd een garantie op een geslaagde prent, denk maar aan de recente Bobby (2006) van Emilio Estevez. Het oogt als een Oscar-film, maar is uiteindelijk een holle, oninteressante en zinloze vertelling met emotioneel einde. De parade aan bekende acteurs kon niet meteen de film opkrikken naar een hoger niveau en kon de vertelling gemakkelijk ingeruild worden voor een aflevering van "The Love Boat". En neen, het is niet allemaal de schuld van Lindsay Lohan.

Robert Altman had eveneens een voorliefde om zijn films te bezetten met bekende koppen en dat was ook niet altijd raak. Ik denk dan maar aan het rampzalige Prêt-à-Porter (1994).

En nu is het aan de beurt met de toch wel wisselvallige regisseur Jon Avnet (The War, Red Corner, 88 Minutes) om ons te verblinden met een sterrencast in Righteous Kill (2008). Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers heeft hij wél zijn handen kunnen leggen op een veelbelovend script, van één van de betere opkomende scenaristen in Hollywood, Russell Gewirtz (Inside Man).

Korte inhoud: Twee politieagenten moeten verplicht samen werken om een beruchte moordenaar op te sporen en vervolgens te stoppen. Hun karakters botsen echter voortdurend en de vele conflicten maken hun zoektocht niet eenvoudiger. Maar als een van hen de ware identiteit van de moordenaar ontdekt, lijkt het einde van de samenwerking in zicht.

Robert De Niro en Al Pacino vertolken de rol van de twee agenten. Het zal niemand ontgaan zijn dat die acteurs worden beschouwd als de twee beste acteurs van hun generatie en dus is hun samenwerking iets waar vele filmfreaks naar uitkijken. Pacino en De Niro deelden eerder al een film in The Godfather: part II (1974) waarin De Niro de jonge versie van de vader van Al Pacino's personage Michael Corleone speelde. Er was dus geen enkele scène waarin ze beide te zien waren. We moesten wachten tot Michael Mann kwam opdraven met Heat (1995) waarin Al Pacino, een gedreven agent vertolkt die op zoek gaat naar een al even gedreven crimineel, gespeeld door De Niro. Buiten een lange dialoogscène halverwege de film en de laatste scène van de film, is er geen enkel ander moment waarin ze beide te zien zijn. In deze film spelen ze collega's en zullen ze dus vaak samen te zien zijn.

En daarmee houdt het niet op, want ook John Leguizamo, Carla Gugino, Donnie Wahlberg, 50 Cent, Brian Dennehy en nieuwkomers Dan Futterman en Trilby Glover van de partij zijn. Zelfs regisseur Martin Scorsese zou een rol overwegen.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
11/02/2008: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Dat films zouden aanzetten tot geweld is nooit bewezen en is volgens mijn bescheiden mening ook een veel te gemakkelijk oplossing zoeken naar een complex probleem, maar dat criminelen en gestoorde zielen vaak teruggrijpen naar films om hun ego te strelen, daar zijn anekdotes genoeg voor te vinden. Scarface (1983) bijvoorbeeld van Brian De Palma heeft zo heel wat locale maffiasterren geïnspireerd, zowel op vlak van kleding als attitudes. The Guardian schreef zelfs het volgende indrukwekkend berichtje over een Italiaanse gangster die het iets te hoog in zijn bol had:

"One Naples mobster, Walter Schiavone, was so enamoured of the character played by Al Pacino he built a [$1.8 million dollar] replica of the villa, complete with the curved double staircase from which Antonio Montana takes his death dive." Schiavone gave his architect a tape of the movie and told him to build what he saw. His villa was known locally as Hollywood. Schiavone was arrested on murder charges in 1999.

Maar nu hebben de Italiaanse autoriteiten het pand omgebouwd tot een kliniek voor mensen met een handicap. Daarmee willen ze een duidelijk signaal sturen naar de locale maffia-bendes. Een officier zei: "The best way for us to fight the mafia and win over the community here is to take the mafia's symbols of power and make them serve the community." En neen, Schiavone heeft de tegenstand niet gegroet met "his little friend", maar braafjes meegegaan met de autoriteiten.

De tag "The World is Yours" zal maar gelden tot je gepakt wordt. Maar pas op, Hollywood kan ook gangsters op het verkeerde been zetten. Een hitman uit Napels zei ooit dat hij heel wat doelwitten miste omdat hij zijn pistool schuin hield zoals dat al een tijdje de mode is in heel wat actiefilms. Het verhaal van Schiavone bestaat al in boek-vorm, en wie weet, binnenkort de filmversie…Scarface Returns, anyone?

***Related Posts***
28/02/2006: Top 10 Favoriete 80’ties films
05/08/2005: Scarface the game