al pacino

  • Warner Bros is klaar voor The Matrix remake

    Pin it!

    Het is niet dat we verrast waren te vernemen dat Warner Bros plannen heeft om The Matrix (1999) in een nieuw kleedje te steken met een remake of reboot. Op dit ogenblik zouden de Wachowski broers niet betrokken zijn bij het project. De oorspronkelijke trilogie bracht zomaar eventjes 1,6 miljard dollar op.

    the_matrix_1999.jpg
    The Matrix (1999) © Warner Bros.

    Heeft deze film nood aan een remake? Neen, maar gezien Hollywood liever investeert in "vaste waarden" in plaats van in originele scripts, zullen in de nabije toekomst nog heel wat heilige huisjes slopen. Ironisch genoeg heeft het hen niet altijd windeieren gelegd. Laat ik er even wat cijfers bijsleuren. Paramount Pictures (Mission Impossible, Star Trek, Transformers) heeft vorig jaar een verlies geleden van 450 miljoen dollar en stuurde zijn CEO Brad Grey de laan in. De man had 12 jaar dienst bij Paramount en stond nog in contract met hen. Het verlies was echter te groot om er naast te kijken, en dit was hoofdzakelijk te danken aan flops als Zoolander 2 (2016) en Ben Hur (2016).

    Ook Sony zit in minder goede papieren na hun gigantische Ghostbusters (2016) remake flop. En de meeste studio's hebben nu ook nog eens af te rekenen met de concurrentie van Netflix en Amazon die home cinema echt wel sterk commercialiseren. Geen wonder dat de bioscoopcijfers in vrije val zijn. De volgende Martin Scorsese film The Irishman (2018) met Robert De Niro, Joe Pesci, Al Pacino, Harvey Keitel en Bobby Cannavale, werd zelf van Paramount naar Netflix gebracht, die met zijn 94 miljoen abonnees nu echt wel een player is geworden in Hollywood. De film gaat over Frank "The Irishman" Sheeran, een maffia baas die Jummy Hoffa zou hebben omgebracht. Naar verluidt zou Paramount geen risico willen nemen met een maffiafilm van 100 miljoen. En zo gaat "cinema" beetje per beetje verloren aan een studio-systeem die de voorkeur geeft aan franchisen in plaats van nu en dan risico's te nemen met originele projecten.

    the_matrix_reloaded_2003_poster01.jpgthe_matrix_reloaded_2003_poster02.jpgthe_matrix_reloaded_2003_poster03.jpg

    Wat met The Matrix? Wel, niemand zat hier op te wachten, maar dat belet niet dat het een geniale film kan worden. Dat is nu eenmaal de magie van de cinema: 'you never know'. Er zijn reboots die uiteindelijk geen slechte films zijn geworden. Denk maar aan de Batman films. Momenteel is er nog geen regisseur aangesproken om de film te leiden, maar mochten ze iemand kunnen vinden van het kaliber van een Christopher Nolan dan is alles mogelijk. De eerste film was een klein meesterwerkje, maar The Matrix Reloaded en The Matrix Revolutions waren crappy films, dus ben ik wel benieuwd hoe ze deze franchise zullen aanpakken.

  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • Any Given Sunday (1999) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Regisseur Oliver Stone bracht vorig jaar Snowden (2016) uit, een film die evengoed geregisseerd kon zijn geweest door een andere regisseur. Er was niet meteen iets herkenbaars waarmee je kon zeggen dat we de hand van de meester hadden gevoeld. Daarentegen had ik dat wel bij films als Platoon, Natural Born Killers, JFK, Nixon,.... Zelfs bij deze sportfilm Any Given Sunday (1999) droeg zijn stempel.

    any_given_sunday_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Coach Tony D'Amato (Al Pacino) is een levende legende in het American football. Maar sinds de drie nederlagen op rij ziet de toekomst van zijn Miami Sharks er niet bepaald rooskleurig uit. Tony vreest dan ook dat hij op het einde van het seizoen ontslagen zal worden door de jonge, ambitieuze voorzitster en mede-eigenares van de ploeg, Christina Pagniacci (Cameron Diaz). Om het lot van zijn spelers en zichzelf te redden kan hij echter niet meer rekenen op zijn belangrijkste pion, de geblesseerde quarterback Jack Rooney (Dennis Quaid). Wanneer ook zijn tweede quarterback sneuvelt, zit er voor Tony niets anders op dan een jonge, onbekende vervanger in te schakelen: Willie Beamen (Jamie Foxx).

    Het is misschien wel de ultieme sportfilm die vele andere sportfilms wegblaast met zijn technische virtuositeit , en de adrenaline en zweet die van het scherm druipt. De film duurt 162 minuten (director's cut is 6 minuten korter) maar raast als een pletwals over je heen. Het is als een opera in een grote arena met gladiatoren en luide muziek, en acteurs die als gedreven operazangers het vuur bij hun manschappen aanwakkeren. Maar het zou Stone niet zijn mocht hij niet tegen een paar schenen schoppen. En hier reageert hij tegen de commercialisering van het Amerikaanse voetbal, maar tussen de lijnen ook tegen de Amerikaanse cultuur die heel brutaal en gevoelloos kan zijn.

    Dieper gaat de film ook over de aflossing van de wacht, het conflict tussen jong en oud en de plaats van het individu in een teamsport. De montage is om knettergek van te worden met een versplinterende caleidoscoop aan verhaallijnen die op het einde van de rit allemaal samen lijken te komen. De intrige en het verraad wordt vermengt met de brutaliteit van de sport en de hallucinante toestanden in de kleedkamers. Twee jaar geleden is ook Concussion (2015) uitgekomen over de lijkschouwer die ontdekte dat american football aan de basis lag van heel wat hersenletsels met dodelijke gevolgen. Zijn onderzoek kwam 3 jaar na de productie van Any Given Sunday maar had Stone dit te weten gekomen had het ook wel een onderwerp geweest in deze prent, want Stone probeert vanalles in deze sport-opera te steken.

    any_given_sunday_1999_blu-ray_pic01.jpgany_given_sunday_1999_blu-ray_pic02.jpgany_given_sunday_1999_blu-ray_pic03.jpg

    Niet alleen de duizelingwekkende montage met zijn 4700 cuts (gemiddelde film is 800 cuts) is opmerkelijk maar ook de fotografie van Salvatore Totino - met zijn verschillende soorten pellicule, uitbundige belichtingsprocedés en Miami kleurenpalet - is opmerkelijk. Ook op vlak van muziek passeren heel wat nummers de revue, met maar liefst 125 liedjes. Maar tussenin al dat macho-geweld zijn er ook momenten van melancholie waar de kijker even tot rust kan komen. Wat ook opvalt is de immense hoeveelheid aan acteurs en extras. Naast bovenvermelde namen zien we ook nog rollen voor James Woods, LL Cool J, Matthew Modine, Jim Brown, Lauren Holly, Aaron Eckhart, Elizabeth Berkley en Ann-Margret.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 19 januari 2017

     

    *** Any Given Sunday - inspiration speech ***

  • The Insider (1999) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Tot mijn verbazing hadden we zowel Heat (1995) van regisseur Michael Mann besproken als Collateral (2004), Miami Vice (2006) en Public Enemies (2009), maar nog niet The Insider (1999). Hier is dan het inhaalmanoeuvre. De komende weken zal de Ali (2001) bespreking nog volgen.

    the_insider_1999_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Producer Lowell Bergman (Al Pacino) van het programma '60 minutes' ruikt een verhaal wanneer Jeffrey Wigand (Russell Crowe), voormalig onderzoeker bij tabaksfabrikant Brown & Williamson, niet met hem wil praten. Wanneer de fabrikant Wigand dwingt om een overeenkomst na te komen, besluit hij toch om Bergman in vertrouwen te nemen en de waarheid over zijn werkgever naar buiten te brengen. Zowel Bergman en Wigand komen er echter achter dat dit niet zo makkelijk is als gedacht.

    The Insider is niet alleen een verhaal van David tegen Goliath, maar in essentie eigenlijk een verhaal van journalistieke integriteit tegenover de belangen van de tabaksindustrie. Het is vooral een meeslepende thriller gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Michael Mann slaagt er in om een vrij saai proces uit 1996 om te buigen tot een bigger-than-life verhaal. Mann schreef het scenario samen met Eric Roth (Ali, Munich, Forrest Gump), maar het is niet meteen duidelijk in hoeverre wer afgeweken van datgene wat 'echt' is gebeurd. In ieder geval kloppen alle grote lijnen. Over de doodsbedreigingen die Wigand kreeg gaat Mann ook niet beginnen fantaseren met deep throat toestanden in de parking van Brown & Williamson. We zien nooit van wie deze dreigementen komen, maar uiteraard hebben we wel een flink vermoeden.

    Het acteerwerk van zowel Pacino als Crowe zijn bangelijk sterk. Vooral die laatste is onherkenbaar. Vergelijk deze vertolking maar eens met deze uit Gladiator (2000), een rol die hij een jaar later had vertolkt. De film werd dan ook genomineerd voor 7 Oscars en 5 Golden Globes, maar won uiteindelijk geen enkele award. De grote boosdoener was American Beauty (1999) die zo goed als alles in de wacht sleepte. The Insider was tevens een controversiële prent, omdat de reputatie van de gerespecteerde 60 Minutes reporter Wallace, gespeeld in de film door een indrukwekkende Christopher Plummer, een ferme deuk had gekregen. Volgens het script van Roth en Mann zou Wallace uiteindelijk hebben gekozen voor de CBS-top in het licht van een mogelijke rechtszaak die de geplande verkoop van CBS aan Westinghouse op de helling kon zetten. Volgens Bergman zou de populariteit van de film ervoor gezorgd hebben dat zowel Don Hewitt als Mike Wallace hem de rug hadden toegekeerd. Mann vindt van zichzelf dat hij recht in zijn schoenen staat. De regisseur hield geen rekening met de vrij naïeve voorstelling van de feiten door Wallace, en ging af op feiten die zwart op wit in de kranten stond gedrukt.

    the_insider_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_insider_1999_blu-ray_pic02.jpg

    De karakters in het verhaal, met al hun zwakheden, complexen, frustraties en contradicties, worden tot het uiterste gedreven. Soms gedreven door hun ego, soms compleet verblind door de omstandigheden, stellen ze zichzelf en anderen teleur. Kortom, het zijn mensen van vlees en bloed. Bergman gaat er prat op dat hij zijn bronnen niet in de koude laat staan, terwijl het op zich een soort verkoopargument is naar diegene die hun verhaal kwijt willen. Anderzijds is er Wigand die voor een tabaksgigant gaat werken om zo zijn salaris te zien verdubbelen, met als smoes dat hij kan werken aan een minder schadelijke sigaret. Ze worden met de rug tegen de muur gezet en gedwongen keuzes te maken die hun gehele leven verder zal bepalen. Anderzijds is het ook een film over het juridische apparaat in de States en hoe machtige mannen met hun leger aan top-advocaten met alles kunnen wegkomen.

    De camera van Dante Spinotti zit letterlijk en figuurlijk op de huid van de personages. Je ademt met hen mee, voelt was ze voelen, zowel hun twijfels als hun angsten. Als toeschouwer voel je de onwennigheid van het hoofdpersonage als hij plots niet meer wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen. Maar ook van de muziek van Pieter Bourke en Lisa Gerrard gaan onze nekharen rechtstaan. Kortom, een sterk verhaal vertolkt door talentvolle acteurs en in beeld gebracht door een meester, wat wil je nog meer.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 14 februari 2015

     

    *** The Insider trailer ***

  • Isaac Oscar lijkt wel de nieuwe Al Pacino in A Most Violent Year

    Pin it!

    Hier is de eerste teaser trailer van A Most Violent Year (2014), de nieuwe film van J.C. Chandor (Margin Call, All is Lost). Na de blockbuster zomer kunnen we ons stilaan klaarmaken voor het Oscar-waardige-drama-najaar en deze prent past perfect in dat lijstje.

    a_most_violent_year_2014_poster.jpg

    In de hoofdrollen zien we in ieder geval twee gevierde acteurs; Oscar- genomineerde Jessica Chastain (pics) en Golden Globe genomineerde Oscar Isaac die indruk maakte met The Two Faces of January (2014) en uiteraard de Coen Brothers film Inside Llewyn Davis (2013).

    Korte inhoud: We bevinden ons in New York in 1981. Een jaar met een van de hoogste criminaliteitscijfers uit de geschiedenis van de stad. Gedurende de winter proberen een immigrant en zijn familie hun bedrijf uit te breiden en al het omringende gevaar, waaronder corruptie, te omzeilen met het risico alles te verliezen wat ze hebben opgebouwd.

    Misschien geen gitzwarte film, maar toch wel een gure prent die ons een beeld schept van één van de meest gewelddadige periodes uit de recente geschiedenis van New York. Het lijkt bij momenten een soort mix te zijn tussen Scarface (1983), American Gangster (2007) en vooral ook The Godfather: part II (2007). Wat tevens opvalt is hoe Oscar Isaac wel iets weg heeft van de jonge Al Pacino. De release van de film is gepland in de States voor 31 december 2014, wat net op het randje is van de Oscar-deadline.

    Eigenlijk had Javier Bardem de hoofdrol moeten krijgen, maar hij was het oneens met de richting die de film nam. Het was Jessica Chastain die op het idee kwam om Isaac te casten, een voormalig klasgenoot van haar. En ondertussen is de acteur uitgegroeid tot een nieuwe filmster, met binnenkort zelfs een rolletje in Star Wars: Episode VII. Wanneer A Most Violent Year bij ons te zien zal zijn is op dit ogenblik nog niet bekend, maar zoals bij de meeste Oscar-films zal het wel ergens in januari uitkomen.

    *** A Most Violent Year trailer ***

  • Despicable Me 2 (2013) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het hoeft niet meteen van Pixar te komen om kwaliteit te zijn en deze Despicable Me 2 (2013) van Illumination Entertainment levert hier het bewijs. En ook al heeft Al Pacino deze productie de rug toegekeerd, is en blijft het een uitstekende animatiefilm voor de kinderen en ook wel een beetje voor volwassenen… Eigenlijk, in vergelijking met de gemiddelde Studio 100 productie is deze animatiefilm eigenlijk van een heel volwassen niveau, met bijzonder veel nuances in het acteerwerk van de personages.

    despicable me,despicable me 2,Kyle Balda,Pierre Coffin,steve carell,kristen wiig,Benjamin Bratt,Illumination Entertainment,turbo,minions,al pacino

    Korte inhoud: Terwijl Gru (Steve Carell) zijn leven als superschurk achter zich wil laten en zich volledig toewijden aan zijn gezinsleven en een poging ondernemen op een eerlijk bedrijfsleven in de productie van jam, wordt een geheim laboratorium Zuidpool. De Anti-Villain League beslist dan maar om de hulp in te roepen van Gru, een ex-villain, die de dader zou kunnen achterhalen. Samen met de excentrieke AVL-agent, Lucy Wilde (Kristen Wiig), gaan ze op pad en komt Gru al snel tot de vaststelling dat El Macho (Benjamin Bratt) hiermee wel iets mee te maken kan hebben. De conclusie komt er al vrij snel wanneer zijn tienerzoon een oogje had op zijn oudste dochter, Margo (Miranda Cosgrove). Schijnbaar verblind door zijn overbezorgdheid van zijn kinderen en zijn groeiende wederzijdse aantrekking tot Lucy, lijkt Gru op het verkeerde spoor…

    De eerste Despicable Me (2010) kreeg hier op De FilmBlog al 4 sterren op 5, en deze krijgt ook wel een hoge score, maar uiteindelijk worden de oude formules wel allemaal herhaald. Steve Carell blijft wel een geweldige stem-vertolking geven en het verhaaltje heeft opnieuw voldoende comic relief met de minions die al even schattig als gemeen uit de hoek kunnen komen. De eerste film had een productiebudget van een kleine 70 miljoen dollar, en bracht zowat 543 miljoen dollar op wereldwijd tijdens zijn bioscoop-release. Dit gaf meteen een groen licht voor een vervolg. En het vervolg deed nog een betere zaak. Met een productiebudget van maar 6 miljoen dollar meer bracht het bijna 900 miljoen dollar op, en het staat nu al vast dat de DVD en Blu-ray release ook wel brokken zal maken.

    En van Blu-ray gesproken, de komt uit op 30 oktober 2013 met een boel extraatjes op de schijf meestal ingeleid door de minions. De minions zijn zelfs zo populair dat er nu al gewerkt wordt aan Minions (2014), ook al geregisseerd door het duo Kyle Balda en Pierre Coffin. In vergelijking met het nogal domme Turbo (2013) van DreamWorks Animation is deze sequel echt wel een vee betere animatiefilm in verschillende opzichten. Maar als jullie de eerste film nog niet hebben gezien, zou ik zeker aanraden om daarmee te beginnen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 22 oktober 2013

    ***Related Posts***
    06/05/2013: Al Pacino heeft meningsverschil met producers van Despicable Me 2
    23/01/2011: Despicable Me review

     

    *** Despicable Me 2 trailer #2 ***