De FilmBlog

Met het uitbrengen van de Mr. and Mrs. Smith (2005) director's cut blu-ray zullen we de film even bespreken. Het is de film die niet de geschiedenis zal ingaan omwille van zijn filmische kwaliteiten, maar wel omwille van het huwelijk van Brad Pitt en Jennifer Aniston die stuk liep (althans volgens de gespecialiseerde pers).

Tijdens de opnames kon Pitt het wel zeer goed vinden met tegenspeelster Angelina Jolie en dus werden de eerste speculaties over een mogelijke romance de wereld in gestuurd. Een paar maanden later is Jolie ingetrokken bij Pitt en zou ze ook zwanger zijn van de acteur. Geen van de sterren heeft al officieel bevestigd (of ontkend) maar er zal dan toch wel iets van aan zijn.

Feit is wel dat ook op het scherm de combinatie Pitt / Jolie vonken geeft. Moesten Meneer en Mevrouw Smith door andere acteurs gespeeld worden, dan verloor de film de helft van zijn aantrekkingskracht en charme. Beide acteurs nemen hun rol niet al te serieus en het is duidelijk dat ze er veel plezier aan beleefd hebben. Eerst zou trouwens Nicole Kidman Mrs. Smith spelen, maar zij moest zich omwille van een overvolle agenda terug trekken. En toen wilde Pitt ook niet meer meedoen, totdat Angelina Jolie tekende voor de rol van Mrs. Smith. Gelukkig maar want Angelina Jolie en Brad Pitt zijn misschien wel de meest sexy sterren ter wereld en dat is net wat Mrs. and Mrs. Smith nodig had.

Korte inhoud: John en Jane Smith zijn nog maar zes jaar (vijf volgens John) getrouwd maar er zit al een serieuze sleur in hun huwelijk. Beiden leven totaal naast elkaar want ze hebben wel belangrijker dingen te doen dan hun huwelijk redden. John en Jane zijn immers twee van de gevaarlijkste huurmoordenaars ter wereld. Maar dat weten ze niet van elkaar. Wanneer ze beiden dezelfde opdracht krijgen en elkaars geheim ontmaskerd wordt, begint een klopjacht op leven en dood.

Doug Liman is de regisseur van dienst. Eerder maakte Liman furore met het zeer vermakelijke Go (1999) en vooral de actiefilm The Bourne Identity. In vergelijking met deze laatste lijkt Liman met Mr. and Mrs. Smith eerder op automatische piloot te werken. Hoewel Liman een paar keer staaltjes van zijn kunnen laat zien, de openingsscène is bijvoorbeeld heel knap uitgewerkt. En de auto-achtervolging kan gerust naast de actiescènes van The Bourne Identity (2002) staan. Doug Liman is ook uitvoerend producent en regisseur van de serie "The O.C" en van deze set heeft hij Adam Brody meegebracht. Fans van "The O.C." en Seth Cohen zullen blij zijn want Brody speelt in Mr. and Mrs. Smith Seth Cohen met een geweer. Verder in de cast nog een uitstekende Vince Vaughn als de nog bij zijn moeder wonende vriend van Pitt.

Het scenario is behoorlijk onwaarschijnlijk en er zitten heel wat gaten in het verhaal. Het script is geschreven door Simon Kinberg die ook X-Men 3 neerpende. De dialogen zijn soms wat voorspelbaar en zitten vol clichés, maar zijn ook vaak grappig en worden met veel animo gebracht (vooral dan door Brad Pitt). Mr. and Mrs. Smith neemt zichzelf niet al te serieus, Brad Pitt en Angelina Jolie hebben zich duidelijk geamuseerd en ik ook. Conclusie: Mr. and Mrs. Smith is geen hoogstaande cinema, maar wel zeer leuk entertainment.

Guilty pleasure. Mocht de term nog niet bestaan, dan zou hij zeker zijn uitgevonden voor deze Scream 4 (2011), een film die weinig nieuws toevoegt aan het genre, maar oh zo entertainend is. Regisseur Wes Craven en scenarist Kevin Williamson tonen dat er nog hoop is voor franchises die eindigden met een sisser (Scream 3 in 2000) en dat het nooit te laat is om een genre opnieuw uit te vinden.

Korte inhoud: Vijftien jaar is het ondertussen geleden dat seriemoordenaar Ghostface en zijn mes hun opwachting maakten in het tot dan toe vredige stadje Woodsboro. Ter gelegenheid van deze lugubere verjaardag brengt overlever Sidney Prescott (Neve Campbell) een bezoekje aan haar voormalige woonplaats. Sidney heeft namelijk een boek geschreven over de moorden, en geen betere plaats om met je book tour halt te houden dan de plaats waar het allemaal begonnen is. Sidney’s aanwezigheid zorgt echter niet alleen voor starende blikken en gefluister, maar ook voor een hele resem nieuwe moorden. Ook Ghostface wil immers de vijftiende verjaardag van de moorden herdenken…

New decade. New rules luidt de tagline van deze Scream 4. En inderdaad, er is niet alleen veel gebeurd in Woodsboro, maar ook in het filmlandschap. De teen slasher — en eigenlijk de horrorfilm tout court — die met de eerste Scream (1996) een revival kende aan het einde van de jaren ’90 (zie ook o.a. I Know What You Did Last Summer, Urban Legend of Final Destination) heeft moeten plaatsruimen voor de torture porn, genre Saw en Hostel. Maar Craven en Williamson hebben het duidelijk niet zo begrepen op Jigsaw en consoorten en brengt met Scream 4 weer een ouderwets avondje griezelen, waarin achter elke hoek een gek met een mes kan staan, en zelfs een bloempot je hartslag doet versnellen.

Scream 4 steekt regelmatig de draak met de nieuwe regels in het horrorgenre, zo is het onverwachte nu het nieuwe cliché, kunnen maagden sterven, terwijl je momenteel blijkbaar meer kans hebt een sadistische moordenaar te overleven als je gay bent. Het is maar dat u het weet. Een van de sterke punten van de franchise is altijd al zijn grote dosis humor en zelfrelativering geweest. Ook in Scream 4 is dit niet anders met een heerlijk verrassende openingsscène met Anna Paquin en Kristen Bell (bijna zo onverwacht als de dood van Drew Barrymore in 1996).

Op vijftien jaar tijd zijn natuurlijk niet alleen the movies veranderd, maar ook de maatschappij. Zo kende het internet uiteraard een serieuze boom en lopen tieners nu allemaal al twitterend rond met een iPhone waarmee ze meteen al hun media kunnen streamen. Dat biedt niet alleen nieuwe mogelijkheden voor de filmmakers maar ook voor Ghostface, die het wel geinig vindt om zijn moorden te filmen en op internet te zwieren. Voor de personages uit de eerste Scream-generatie is het echter even wennen aan al deze nieuwe technologie, zo schrikt sheriff Dewey Riley (David Arquette) zich een hoedje wanneer het nieuws over de moorden plots alomtegenwoordig op internet staat.

Er wordt voorts weinig geraakt aan de succesformule van de eerste film. De acteurs werden voor de eerste Scream al gerecruteerd uit het televisievijvertje (Neve Campbell uit ‘Party of Five’, Courteney Cox uit ‘Friends’, in de sequels Sarah Michelle Gellar uit ‘Buffy the Vampire Slayer’, of Scott Foley uit ‘Dawson’s Creek’). Ook in Scream 4 duiken weer heel wat bekende tv-gezichten op zoals Hayden Panettiere (‘Heroes’), Adam Brody (‘The OC’), Kristen Bell (‘Veronica Mars’) of Anna Paquin (‘True Blood’). Zij worden aangevuld met youngsters als Emma Roberts, Erik Knudsen en Rory Culkin zodat niet alleen de fans van het eerste uur blij zullen zijn met de terugkeer van Campbell, Cox en Arquette, maar ook het huidige tienerpubliek leeftijdsgenoten krijgt om zich mee te identificeren.

Het scenario van Williamson zit clever ineen, en verveelt geen seconde. Elk personage passeert wel eens de revue als mogelijke verdachte, maar de kans is klein dat u de uiteindelijke moordenaar kan ontmaskeren. En tegelijk komt deze ontknoping helemaal niet onwaarschijnlijk over. En dat is nu net de kracht van de Scream-films: de motieven van de dader blijven geloofwaardig, en het geheel wordt gebracht met een grote saus humor.

‘Don’t fuck with the original’, zegt Sidney Prescott ergens in de film. Sequels zijn dan ook zelden de beste film uit deze reeks, maar deze Scream 4 doet wel een zeer verdienstelijke poging. Scream 4 is meer dan guilty pleasure, het is gewoon een goede film. Welcome back, Sidney!

***Related Posts***
25/01/2011: Scream 4 trailer
31/08/2010: Anna Paquin en Kristen Bell in Scream 4
05/05/2010: Een nieuwe trilogie voor de Scream-franchise
27/07/2008: Scream 4 dan toch bespreekbaar voor Neve Campbell
02/09/2005: Geen Scream 4 voor Neve Campbell

Uit de beerput van commercieel Hollywood komt deze drol naar boven gedreven: Cop Out (2010), met Tv-acteur Tracy Morgan en voormalig A-lister Bruce Willis. "Rock Out with your Glock Out" is de tagline van de film. Deze ongrappige slagzin is al even leeg als de film zelf. De regie is in handen van Kevin Smith, die nochtans allesbehalve slechte films op zijn oeuvre heeft staan. De uitstekende humor van zijn hand die we zagen bij Clerks (waar hij enkel het script schreef) of Zack and Miri Make a Porno (script en regie) is hier nergens te bespeuren.

Om Kevin Smith toch even niet helemaal mee de grond in de boren: hij deed enkel de regie & was niet betrokken bij het afgrijselijke scenario. Met deze eer gingen ‘topscenaristen’ Robb Cullen en Mark Cullen lopen. Kevin Smith kan uiteindelijk wel verweten worden zich te hebben gebonden aan deze film, waar al van het begin duidelijk was dat dit een rommeltje ging worden… Smith had de boel alsnog kunnen redden door het scenario te bewerken, wat hij helaas niet heeft gedaan.

Deze prent is op alle vlakken een catastrofe. Als je dan toch opnieuw de kaart trekt van het uitgemolken ’Buddy Cop’ genre, zorg dan op zijn minst voor enkele originele ingevingen. En als je die niet vindt, maak het dan goed met sterke humor. Niet zo in deze film want al van de eerste scène gaat het mis. Non-talent Tracy Morgan ( bekend uit 30 Rock) loopt al van de begingeneriek opgefokt rond te huppelen. Hij tiert er op los en brengt hier een soort "Fresh Prince of Bell-Air on crack" ten tonele, zónder charisma noch enige vorm van frisse humor.

Bruce Willis is dan weer op alle vlakken zijn tegenpool. Ook zijn prestatie is ondermaats. Bruce acteert normaal altijd goed, maar gaat hier voor de eerste maal ten onder aan een kluwen van vreemde tot slechte dialogen, desinteresse in zijn eigen acteerwerk en het besef op een foute afloop: Het enige wat de man voor ogen had, was zijn vette paycheck aan het einde van de opnamen. Hij leek op zijn beurt aan de pijnstillers te zitten tussen de opnamen door. Slaapwandelend sleurde hij zichzelf door elke scène. Om het geheel de genadeslag te geven werd een ander irritant figuur opgeroepen halverwege de film: Sean-William Scott. Hij was grappig als The Stifler in de American Pie trilogie, maar kan géén ander karakter vertolken. Hij herhaalt zijn uitgemolken rolletje opnieuw.

Korte inhoud: Na een knullige achtervolgingsactie worden detectives Jimmy Monroe (Bruce Willis) en Paul Hodges (Tracy Morgan) 1 maand geschorst omdat ze niet in staat waren een drugdealer in te rekenen. Jimmy besluit om in zijn vrije tijd zijn zeldzame baseballcard van de hand te toen voor een hoop geld, om zo zijn dochters huwelijk te bekostigen. Ondertussen doktert zijn jaloerse partner een plan uit om zijn zogezegd vreemdgaande vrouw te klissen. Wanneer Jimmy op punt staat zijn baseball kaart te verkopen aan een lokaal memorabilia winkeltje, wordt deze overvallen door twee kruimeldieven (één hiervan is Sean William Scott) die ervandoor gaan met zijn o zo gekoesterde kaartje. Jimmy wordt bijgestaan door Paul om het prentje te recupereren, maar de partners geraken verwikkeld in een drugsoperatie nadat ze koerier spelen voor de Mexicaanse maffia om het kaartje te bemachtigen…

Als de meest 'geslaagde' grappen in deze straight-to-dvd film bestaan uit pipi-kaka humor dan is er sprake van een zéér slechte prent. We zien géén enkele leuke dialoog, géén chemie tussen de 2 detectives en géén interessante achtergrondverhalen of personages. Het is gewoon een irritante, opgefokte warboel vol dwaze achtervolgingen, vreemde wendingen en oerdomme dialogen die een brutale 12-jarige nog niet uit zijn kweek krijgt geroepen.

Ik heb zelden zoveel drang gehad om mijn dvd-speler uit het raam te gooien dan toen ik deze klucht onder ogen kreeg. Eén positieve noot toch: Gabriela (Ana de la Reguera), de love-intrest van detective Paul Hodges speelt haar rol met overtuiging en zorgt voor de schaarse leuke momenten in de film. Een mooie verschijning met talent die wat doet denken aan Penelope Cruz of Salma Hayek.

Kevin Pollak en Adam Brody spelen de respectievelijke "Buddy Cop" concollega’s van dienst en dit mooi volgens het boekje… 100% voorspelbaar dus. Uitlokken van ruzie tussen partners Willis en Morgan, hen de case afsnoepen, pizza’s eten achter het bureau, stuntelen en fouten maken… Niets wordt overgeslagen uit het clichéhandboek voor gevorderden.

De badguys van dienst zijn een bende wilde Mexicanen die coke dealen en iedereen die hun pad kruisen koelbloedig uit de weg ruimen zonder enige wroeging. Ik vermeld liever niemand van dit deel van de cast daar het Mexicaanse non-talent de film nog verder de dieperik laat in sukkelen… Ik heb onlangs ook The Other Guys (2010) gezien: deze kon me al niet bekoren daar de film ook een kopie is van oudere Amerikaanse flikken-films. Maar deze is bijna Oscarwaardig als je hem naast Cop Out zet en dat is zeer pijnlijk.

Kort samengevat: Ontwijk liever deze aanslag op de goede smaak. Cop Out is niet voor niets uit de zalen geweerd. Wacht een paar maanden en je vindt hem ongetwijfeld in je supermarkt voor 2€ tussen andere wansmakelijke b-films in die grote discount-bakken bij de kassa... Kijk ondertussen naar Bruce Willis klassiekers uit betere tijden, wanneer er nog waarde werd gehecht aan een onderbouwd scenario en spectaculaire actie: De Die Hard quadrilogie ligt in de winkel in Blu-Ray. Een verwittigd fan is er twee waard.