De FilmBlog

Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

En hier zijn de winnaars van de 84e Academy Awards. Zoals gewoonlijk niet veel verrassingen, meer nog, bijna alle uitslagen waren op voorhand bekend op uitzondering van de Oscar voor Beste Kostuums. Het belangrijkste nieuws van de nacht was dat The Artist (2011) zo goed als alle belangrijke oscars won (met Jean Dujardin die “putain” zei tijdens zijn overwinnings-speech ) en dat Hugo (2011) de rest voor zijn rekening nam, Meryl Streep voor de zoveelste keer de Oscar voor Beste Actrice won (met nu al 17 nominaties en 3 Oscars ) en dat Rundskop (2011) zoals verwacht geen Oscar heeft gewonnen voor beste Buitenlandse film.

Vergeleken met The Golden Globes was deze uitreiking maar een saaie bedoening. Alles was zoals gezegd voorspelbaar, de speeches waren braaf en de interventies van host Billy Crystal vond ik ietwat oubollig. Toch was er ook wel een moment van ontroering toen 82-jarige Christopher Plummer de Oscar won voor Beste Acteur in een bijrol voor Beginners (2011) (zie video) en hiermee als oudste uit de geschiedenis ooit een Oscar won (los van de ere-oscar voor de 83-jarige Charlie Chaplin). En ik zou het nog vergeten, Sacha Baron Cohen zorgde voor een stunt op de Red Carpet door toch als Dictator te verschijnen en de assen van Kim Jong-il op het tapijt te strooien. Spijtig hebben ze hem moeten afvoeren, het had misschien voor wat extra pit kunnen zorgen in de zaal. Hieronder de samenvatting:

BEST PICTURE
The Artist

BEST DIRECTOR
Michel Hazanavicius, The Artist

BEST SUPPORTING ACTRESS
Octavia Spencer, The Help

BEST SUPPORTING ACTOR
Christopher Plummer, Beginners

BEST ACTRESS
Meryl Streep, The Iron Lady

BEST ACTOR
Jean Dujardin, The Artist

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Midnight in Paris, Woody Allen

BEST ADAPTED SCREENPLAY
The Descendants, Alexander Payne, Nat Faxon, and Jim Rash

BEST FOREIGN FILM
A Separation

BEST ANIMATED FEATURE FILM
Rango

BEST ACHIEVEMENT IN ART DIRECTION
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN CINEMATOGRAPHY
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN COSTUME DESIGN
The Artist, Mark Bridges

BEST DOCUMENTARY FEATURE
Undefeated

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Saving Face

BEST ACHIEVEMENT IN FILM EDITING
The Girl With the Dragon Tattoo, Kirk Baxter and Angus Wall

BEST ACHIEVEMENT IN MAKEUP
The Iron Lady, Mark Coulier and J. Roy Helland

BEST ORIGINAL SCORE
The Artist, Ludovic Bource

BEST ORIGINAL SONG
"Man or Muppet" from The Muppets, Bret McKenzie

BEST ANIMATED SHORT FILM
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

BEST LIVE ACTION SHORT FILM
The Shore

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND EDITING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN SOUND MIXING
Hugo

BEST ACHIEVEMENT IN VISUAL EFFECTS
Hugo

James Cameron staat al bijna dertig jaar aan de absolute top in Hollywood. Hij is het synoniem voor lucratieve filmprojecten en is één van de meest gerespecteerde, op handen gedragen en gegadigde cineasten die de filmindustrie ooit gekend heeft. Zijn oeuvre is misschien niet enorm uitgebreid, maar wel legendarisch. Enkele jaren terug was iedereen het roerend eens dat de man garant stond voor kwalitatief top entertainment, sinds de release van Avatar is daar echter een kentering in gekomen.

Hij heeft twee kampen gecreëerd. Het ene kamp hemelt de 3D technologie en de prachtige wereld van Pandora op tot ongekende hoogten, de antagonisten spreken van een zielloze en overroepen blockbuster die amper de tijd nam om een verhaal te vertellen en die zijn tekortkomingen verborg achter een waaier van kleurrijke effecten en lawaaierige actie.

Ik vind het alvast frappant dat Avatar (2009) niet werd neergesabeld door critici. De film had nagenoeg geen plot, de acteerprestaties waren ondermaats (Sam Worthington kan simpelweg niet acteren, laat staan een miljardenproductie dragen) en de 3D effecten zagen er veel minder indrukwekkend uit dan werd geopperd. Camerons’ gigantische mediacampagne en het hypen van zijn zogezegde revolutionaire doorbraak in 3D cinema hebben uiteindelijk hun vruchten afgeworpen.

Toegegeven, Camerons’ fantasiewereld is bij momenten adembenemend en het is inderdaad een grote stap voorwaarts voor de digitale effectenindustrie. De 3D effecten bieden echter amper een meerwaarde. Hij verpest zijn kans om filmgeschiedenis te schrijven door voluit te kiezen voor een simplistisch verhaaltje dat bulkt van de clichés en voorspelbaarheden, slechte dialogen en een overdaad aan actie en geweld. Zijn imago moet wijken voor de meest lucratieve weg. Entertainment brengen van torenhoog niveau met inhoud is niet meer met hem te vereenzelvigen.

Dit gezegd zijnde was ik dan ook overtuigd dat Aliens (1986) een stukje bevredigende nostalgie ging brengen die de pijn wat kon verzachten. De terugkeer naar het universum van de Xenomorphs sloeg echter wat tegen: De film heeft de tand des tijds op meerdere vlakken niet doorstaan. Het was een slimme zet van Cameron om het vervolg op de eerste Alien (1979) - een horrorfilm - om te toveren tot een actiethriller. Het was immers onmogelijk om het horroraspect van Alien verder uit te diepen, laat staan te overtreffen. De angstaanjagende Alien-wereld houdt hij helemaal intact (met dank aan Stan Winston’s hyperrealistische wezens naar J.R. Giger’s design) & wordt zelfs overtroffen (zie de moeder-Alien in de finale). De Aliens zien er net iets fraaier uit, hun leefwereld wat donkerder en minder plastiekerig. Sigourney Weaver is enorm overtuigend als Ripley: haar vertolking is wederom de motor van de film. De actiescènes zijn geweldig in beeld gebracht en de vernielzuchtige aliens zaaien terreur als nooit tevoren. Naar het einde toe is er een adembenemende climax die ode brengt aan Ridley Scott’s eerste deel, puik werk dus.

Pers en publiek waren laaiend enthousiast na de release in 1986. De film deed het nog beter aan de kassa dan zijn voorganger, en hij werd genomineerd voor 7 Academy Awards (en won de Oscar voor Beste Geluidseffecten en Visuele Effecten). Zie hier dan ook de basis van James Camerons’ triomfantelijke carrière.

Korte inhoud: Aliens speelt zich 57 jaar na de gebeurtenissen van deel 1 af. Ellen Ripley (Sigourney Weaver) is de enige overlevende op het ruimteveer Nostroma en wordt na haar missie door haar opdrachtgever teruggevonden en uit hyperslaap gewekt. Ze moet zich verantwoorden aan 'The Company' waarom haar vorige missie een fiasco werd en haar schip zware schade heeft geleden. Ze vindt helaas geen bewijs dat de boel gesaboteerd werd door een bloeddorstige Alien die haar en de overleden crew tot de dood geterroriseerde.

Nadat Ripley ontdekt dat de planetoïde LV-426 (waar de nachtmerrie met de Alien begon en Ripley een nest eieren aantrof) ondertussen bevolkt is door kolonisten, aangeworven door 'The Company', trekt ze aan de alarmbel. Tot overmaat van ramp is alle contact met de nieuwe bewoners verloren gegaan om onbekende redenen. 'The Company' kan Ripley overtuigen om vergezeld van een ploeg zwaargewapende mariniers en een androïd (Lance Henriksen) de planetoïde te onderzoeken op enig teken van leven. Wat ze daar treffen tart hun ergste nachtmerries. Heel de kolonie is vermist en een ware ravage doet hen het ergste vermoeden. Slechts één klein meisje blijkt nog in leven: Newt (gespeeld door 'one hit wonder' Carrie Henn die hiermee haar enige filmrol tekende). Ze heeft de soldaten nog maar net gewaarschuwd voor een leger extra terrestrials of de basis wordt geteisterd door een bloeddorstige massa Aliens…

Wat zwaar knaagt aan de geloofwaardigheid van de film zijn de nevenpersonages, met name de mariniers, die door de tijd heen wandelende clichés zijn geworden. De kijker zijn persoonlijke betrokkenheid bij de donkere, beangstigende sfeer en de constante dreiging van de buitenaardse Xenomorphs wordt hierdoor deels de kop ingedrukt. De soldaten die Ripley vergezellen zijn gewoonweg onuitstaanbaar. Bill Paxton maakt zichzelf belachelijk als ‘de stoere soldaat die veel praatjes verkoopt maar door de mand valt als de echte strijd begint’.

Ook Jenette Goldstein, die de Mexicaanse Vasquez speelt, is een wandelend cliché. Een uitvergroting van een typische machovrouw-vertolkig. Ze speelt een soort Michelle Rodriguez maar dan in het tienvoudige. Spierballen laten rollen en haar mannelijke collega’s onder de voet lopen roept eindeloze ergernis op. Angst kent ze uiteraard niet en haar belachelijke oneliners doen je maag bijeenkrimpen van plaatsvervangende schaamte. Ook de commandant Apone (Al Matthews),een zwarte die uiteraard als eerste sterft, acteert volgens het boekje. Zelfs de personages van ongewild grappige genregenoot Predator zijn geloofwaardiger dan dit ensemble. Nog en geluk was er Michael Biehn.

Neem daar de onvergefelijk grote plotgaten bij en je bent al veel minder overtuigd dat dit ‘de beste actiefilm aller tijde is’, iets waar critici en fans over heel de wereld het blijkbaar roerend eens over zijn… Er is bijvoorbeeld een scène waarbij Ripley zwaar gewapend een laboratorium binnenwandelt. Een scène later zaaien er ontsnapte aliens uit een proefbuis terreur en ligt haar wapen plots in een andere kamer… Of acteurs die zonder aanleiding een half uur lang uit de picture verdwijnen maar plots uit het niets terug tevoorschijn worden getoverd om zich terug in de actie mengen. De soldaten dragen sensoren om levende wezens te detecteren in de omgeving: de ene scène detecteren ze enkel de aliens en niet henzelf, de andere scène enkel zichzelf en niet de aliens!

Ik kan fouten blijven opnoemen, maar you get the idea… Dat Cameron deze fouten niet heeft weggemonteerd uit zijn Director’s cut maakt het er niet beter op. Je moet vanzelfsprekend oudere films als deze leren relativeren, en dat lukt ook deels, maar de negatieven zijn een te groot struikelblok om te negeren.

Last but not least is het opzienbarend hoeveel James Cameron van Aliens schaamteloos heeft ‘ge-copy-paste’ naar Avatar: De finale van Avatar met het robotpak is bijna een kopij van de finale in Aliens, Michele Rodriguez’ personage is een afkooksel van Vasquez, de ruimteschepen en de aankleding binnenin het schip zijn hetzelfde…. Het bedrijf dat Pandora wilt ontginnen heeft gelijkaardige intenties als 'The Company' en bovendien zien we Sigourney Weaver er ook terug als wetenschapper. Een ode aan eerdere werken kan je dat niet meer noemen…

Aliens blijft een steengoede actiefilm maar veel van zijn oorspronkelijke glorie gaat verloren door de tijd heen. Dan opteer ik persoonlijk toch voor The Thing (1982) van horrormeester John Carpenter. Geen plotgaten, geloofwaardige, sobere personages in een tijdloos geheel.

***Related Posts***
17/01/2011: Geen Alien prequel maar wel een standalone film genaamd Prometheus
06/09/2010: Ridley Scott vertelt over de alien prequels
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Wanneer regisseur Jason Reitman (Thank You For Smoking, Juno) en scenariste Diablo Cody (Juno) opnieuw de krachten bundelen, dan is de kans groot dat de film in mijn eindejaarslijstje zal komen. Die twee jonge filmmakers hebben barsten gewoon van het talent, en het is dan ook uitkijken naar de opkomende Young Adult (2011).

Korte inhoud: Niet lang na haar echtscheiding keert Mavis Gary (Charlize Theron), een fictieschrijfster, terug naar haar huis in een klein dorpje ergens in Minnesota. Ze wil de hoogtijdagen van weleer herleven en is van plan om de relatie met haar ex-vriendje (Patrick Wilson) van toen op te rakelen. Deze laatste is nu echter getrouwd en heeft kinderen. De thuiskomst loopt niet zoals gepland, en dus vormt Mavis een ongewone band met een andere ex-klasgenoot (Patton Oswalt) die de middelbare school ook niet helemaal achter zich heeft kunnen laten.

We gaan dus de nostalgische toer op met mensen die willen terugkeren naar hun schoolperiode, of er gewoon nog zijn in blijven steken. Maar de gekozen muziek van David Bowie's (Queen Bitch), zou erop kunnen wijzen dat deze prent iets minder opgewekt en grappig zal zijn dan Juno. Charlize Theron speelt een leuke bitchy rol en Patrick Wilson is gewoon perfect gecast voor dit soort verhalen. Maar de casting in de Jason Reitman films zijn meestal wel dik in orde. Hier krijgen we ook Elizabeth Reaser, Emily Meade, Collette Wolfe en J.K. Simmons te zien.

Het zou me niet verbazen dat de makers hopen op een paar nominaties voor de Oscars, net zoals dat ook al het geval was met Juno, ook al maken ze volgens mij nog maar weinig kans op de Oscar voor Beste acteur, want deze is al ingenomen door een andere acteur en de Oscar voor Beste Regie zou wel eens door een oude bekende verzilverd kunnen worden. Maar de Oscar voor Beste script kan nog alle kanten uit.

Young Adult zou ergens in februari 2012 in onze bioscoop moeten landen, dus wordt het nog even afwachten of deze prent zijn hoge verwachtingen kan invullen. Hieronder kunnen jullie in ieder geval al genieten van de trailer.

Eén van de betere zoniet dé beste Stephen King verfilmingen is The Shawshank Redemption (1994) van Frank Darabont. In de gevangenis van Shawshank zitten de grote boefjes, die vaak een lange lijst van misdaden op hun palmares hebben staan. Maar het zijn niet allemaal schurken en vaak zitten de grootste schurken niet achter de tralies. De wellustige bewaker Captain Hadley (Clancy Brown) gebruikt maar al te graag de gevangenen om zijn frustraties op uit te werken en directeur Norton (Bob Gunton) is niet vies van exploitatie van de gevangenen voor zijn eigen verrijking. We krijgen een blik achter de schermen van de gevangenis doorheen de ogen van Red (Morgan Freeman) en zien hierin meteen een metafoor voor de dingen die ons allemaal gevangen houden - onze problemen, onze routine, de verveling, ons dagelijks leven, noem maar op. Maar dat alles, impliceert de film, kan opgelost worden zo lang er hoop is.

Meer dan een simple gevangenis-verhaaltje is The Shawshank Redemption een verhaal over vriendschap, hoop en onderdrukking, een beetje in dezelfde lijnals als Thelma & Louise (1991) van Ridley Scott. Daar waar de meeste gevangenis-verhalen gaan over een gevangene die terecht of onterecht is veroordeeld tot een gevangenisstraf, om nadien te ontsnappen om zich te wreken, komt de 'redemption' in deze film pas in het tweede gedeelte van de film en bovenop in de vorm van wraak tegenover de gevangenisdirecteur.

Korte inhoud: Bankier Andy Dufresne (Tim Robbins) wordt beschuldigd van moord op zijn vrouw en haar minnaar. Hij houdt vol dat hij onschuldig is, maar belandt anno 1947 met twee maal levenslang in de strenge gevangenis Shawshank. Hij is een buitenbeentje, houdt zich kranig en komt daardoor in de gunst van een gerespecteerde zwarte gevangene (Morgan Freeman). Deze ‘Red’ zit al twintig jaar en legt zich neer bij zijn levenslange lot. Andy buit zijn maatschappelijke kwaliteiten daarentegen uit om de omstandigheden in de gevangenis te verbeteren. Daartoe heult hij met de corrupte directeur (Bob Gunton). Er zijn twee dingen die Andy echt op de been houden: hoop en een poster van Rita Hayworth.

Andy wordt bij zijn aankomst al snel in het nauw gedreven door de "sisters". Niet een groepje van losgeslagen nichten maar wel een venijnige bende die blijkbaar de truuk met de zeep in de douche hebben uitgevonden en het vooral gemunt hebben op de nieuwelingen (the fish) om hun seksuele driften op bot te vieren. We horen de stem van Freeman: "I wish I could tell you that Andy fought the good fight, and the Sisters let him be. I wish I could tell you that - but prison is no fairy-tale world." De medegevangenen waar Andy tussen terecht komt, zijn eigenlijk allemaal best betamelijke jongens als je ze een beetje leert kennen - nadat Andy in de ziekenboeg is beland, zorgen ze zelfs voor een welcome back-gift. Maar het is nooit zo doorzichtig als een aflevering uit Prison Break. En dat is dan weer te danken aan de geweldige vertolkingen en het briljante script van Darabont gebaseerd op de geniale novelle Rita Hayworth and Shawshank Redemption van Stephen King. Darabont is blijkbaar een grote fan van de horrorschrijver want hij verfilmde ook al The Mist (2007) en The Green Mile (1999).

Dufresne hoort niet thuis in de gevangenis hoewel je in het begin niet zeker bent of hij al dan niet schuldig is. Maar hij is gewoon iets te slim om opgesloten te worden of zoals Red het zegt: "…some birds aren't meant to be caged, that's all. Their feathers are just too bright." Andy werkt zich op tot financieel adviseur van zowat iedereen die er over de vloer komt - in één scène zien we de bewakers van een andere gevangenis, op bezoek voor een baseballmatch tegen de cipiers van Shawshank, op een rijtje voor Andy's bureau zitten, hun belastingspapieren in de hand. Niet realistisch? Wel deze film zet zijn eigen regels en wil meer zijn dan een spiegel van wat er zich binnen de muren van een gevang afspeelt. Het is een grimmig sprookje over ‘hoop’ die verteld wordt met heel veel inzicht in de menselijke psyche en de maatschappij. De film besluit: Hope is a good thing, maybe the best of things.

Regisseur Frank Darabont heeft de verrassende plot van King's verhaal grotendeels overgenomen. De moord binnen de gevangenismuren – een sleutelmoment in de film - is ook een wijziging van Darabont. Deze schokkende gebeurtenis is met Andy's uiteindelijke wraak het meest volwassen moment in dit beklemmende drama. Hoop kan in moeilijke omstandigheden een onmogelijkheid worden, wat het trieste lot van gevangenisoudste Brooks (James Whitmore) illustreert. Je hebt er mensen voor nodig die om je geven of moet de intelligentie en het doorzettingsvermogen hebben van een Andy Dufresne.

Je kunt het niet ontkennen dat Darabont hier zonder veel schaamte een vrij sentimenteel verhaal vertelt. Maar daar waar een minder talentvolle regisseur zou vervallen in zeemzoeterigheid, valt de film van de ene verrassing in de andere, en alles op een rustgevend tempo. The Shawshank Redemption is één van die films die traag durft te gaan, in overeenstemming met het levenstempo in een gevangenis. De voice-over van Morgan Freeman en de warme, van geel doordrongen kleuren van de fotografie van Roger Deakins en de uitstekende score van Thomas Newman, verhogen het gevoel van intimiteit. Shawshank is een film die ons op zijn schoot neemt en dan bedaard de tijd neemt om met rustige stem een verhaal te vertellen. Er wordt een overtuigende wereld voor je ogen opgetrokken, met karakters die de kans krijgen om te ademen en zich langzaam te ontwikkelen. Op het einde van de rit heb je het idee dat je zelf je weg zou kunnen vinden in het gevang.

De uiterst sympathieke mensen van DFW hebben dan ook deze film uitgebracht op Blu-ray in twee verschillende versies. Zo is er een versie uit de Prestige Collection - zonder extraatjes maar voor een voordelige prijs - en een versie met het audio-commentaar van Darabont. Geen 'deleted scenes'? Nope. Who cares anyway? Deleted scenes zijn scènes die gewoon scènes die niet goed genoeg zijn om in de film te zitten dus waarom zouden we onze tijd verspillen om hier naar te kijken.

Deze prent duurt 143 minuten, wat heel wat langer is dan de gemiddelde film. Maar The Shawshank Redemption gaat over mensen die een jarenlange celstraf moeten uitzitten, en gezien de lange duurtijd van de film beginnen we op een gegeven moment ook de tralies te voelen en net zoals het hoofdpersonage Andy, te verlangen naar die verlossing. Begrijp me niet verkeerd, de film is geen urenlange sleur, wel integendeel. We worden geconfronteerd met bruut geweld, humor, intrige maar bovenal drama en karakter-uitdieping. En met als acteurs als Robbins en Freeman kon Darabont niet anders dan te scoren met deze film. Spijtig voor hem kwam dit jaar ook Pulp Fiction (1994) en Forrest Gump (1994) in de zalen en bijgevolg kon de film geen van de zeven (!) Oscar-nominaties verzilveren. Toch vond ik Shawshank een betere film dan Forrest Gump. Maar dit is ook wel typisch voor 'The Academy' om de meesterwerkjes te nomineren maar uiteindelijk de award te schenken aan de foute film. Michael Seirton kreeg geen nominatie voor Best Art Direction-Set Decoration en dat was nog zo een flater van het selectie-comiteetje. Iedereen dacht dat de makers gewoon hadden gefilmd in een oud gevang, want alles zag er zo realistisch uit. Maar het gebouwen waarin gefilmd werd waren compleet herwerkt en opgebouwd tot in de kleinste details voor de film.

Het was niet de debuutfilm van Frank Darabont, daarvoor maakte hij al de thriller Buried Alive (1990). Shawshank was wel zijn eerste big budget film en tevens zijn beste tot nu toe. De man is niet alleen een sterke acteurs-regisseur, maar tevens een geweldig scenarist die onlangs nog de tv-serie The Walking Dead schreef (een script die heel sterk begon, maar werd gaandeweg hersendood). Toch blijft Darabont een filmmaker die ik op de voet volgt. Het is een film die jullie niet onberoerd zal laten. Je kunt de film bestempelen als een al te sentimentele, moralistische Hollywood prent of je kunt je hoofd uit je achterwerk halen en besluiten dat The Shawshank Redemption een bijzonder knappe film en tevens een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Jonathan Nolan kwam op een geweldig idee voor een kortfilm genaamd Memento Mori (part 1, part 2 & part 3), waarin het hoofdpersonage te maken zou hebben met het verlies van zijn korte geheugen (bekend als anterograde amnesie). In deze film horen we een voice die het verhaal vertelt van Earl die ontwaakt in een witte kamer, omringd door notities, en elke dag opnieuw probeert uit te zoeken hoe hij daar is terecht gekomen. Hij heeft ook verschillende tatoeages op zijn lichaam. Zijn vrouw zou verkracht en vermoord zijn, en ondanks zijn probleem wil hij achterhalen wat er precies is gebeurd. Samen met zijn broer Christopher Nolan besloten ze er een volwaardige psychologische thriller van te maken. En toen kwam er Memento (2000).

Korte inhoud: Verzekeringsagent Leonard Shelby (Guy Pearce) heeft door de moord op zijn vrouw een beschadigd kortetermijngeheugen opgelopen, maar is vastbesloten de dader te vinden en te doden. Daartoe moet hij alle informatie die hij tegenkomt zo snel mogelijk opschrijven en foto's maken van mensen waarvan hij denkt dat ze iets met de zaak te maken hebben. Om iedere ochtend aan zijn missie herinnerd te worden, heeft hij op zijn lichaam tatoeages met krachtige spreuken als 'vind hem en dood hem' aangebracht. Leonard ontleent zijn identiteit alleen aan zijn daden, niet aan zijn herinneringen. Dat verschrikkelijke lot probeert hij te ontkennen door als een machine door het leven te razen, van hotel naar hotel reizend, op zoek naar wraak. Tijdens zijn zoektocht maakt hij kennis met de mysterieuze femme fatale Natalie (Carrie-Anne Moss) en Teddy Gammell (Joe Pantoliano), die hem willen helpen of listig gebruik maken van zijn beperking.

Memento kenmerkt zich door de omgedraaide chronologie van gebeurtenissen, net zoals later ook de thriller Irréversible (2002) werd opgebouwd. Het verhaal begint dus met het einde van Leonards zoektocht naar de dader, en laat vervolgens alle scènes van het eind tot het begin zien. Als het laatste puzzelstukje op zijn plaats valt is het verhaal pas in zijn totaliteit te vatten. Als enige afwijking op deze structuur is de chronologische opbouw van de flashbacks, gefilmd in zwart-wit, over een andere man met geheugenverlies. Leonard herinnert deze man nog van voor de moord op zijn vrouw. De ironie van het leven heeft er nu voor gezorgd dat Leonard nu ook met zijn geheugen last heeft.

De omgekeerde chronologie is niet zomaar een gimmick, maar help de kijker om zich te identificeren met het hoofdpersonages, die het leven ook maar in flarden te zien krijgt en niet altijd weet wat de verbanden zijn tussen de personages en de gebeurtenissen. Je verduurt dezelfde onzekerheid en bent onderworpen aan dezelfde fragmentarische kennis als die van Leonard. Op een gegeven moment begin je niet alleen te twijfelen aan de andere mensen om je heen, maar ook aan jezelf. Iedereen heeft immers de natuurlijke neiging om zak te gaan interpreteren en het geheugen is misschien ook maar een verzameling van persoonlijke interpretaties. En het zalige plot in Memento zet dat enkel maar in de verf. Je moet moderne film noir (post noir) dus ook absoluut een paar keer zien om te zien welke puzzelstukjes je allemaal over het hoofd hebt gezien

Maar je wordt niet alleen in het verhaal gezogen door het plot, maar tevens door sterk acteerwerk van de drie hoofdpersonages (Guy Pearce, Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano), de uitstekende montage van Dody Dorn en de strakke regie van Christopher Nolan die met de tweede langspeelfilm begint aan zijn onfeilbaar regie-parcours (Batman Begins, The Prestige, Insomnia, The Dark Knight, Inception). Met weinig middelen in mekaar gestoken (5 miljoen dollar en 25 opname dagen), maar des te meer overtuigend als film die het thriller-genre op zijn kop zet. En in een periode waarin Hollywood ons om de oren slaat met remakes, prequels en sequels zijn dergelijke originele films een rariteit.

Memento kreeg in 2002 twee oscarnominaties (beste scipt en beste montage), maar kon er spijtig genoeg geen verzilveren. De blu-ray van de film wordt door Universal uitgebracht op 29 september 2011, spijtig genoeg zonder extras. Maar de film op zich volstaat zeker om deze uitgave binnen te halen in 1080p kwaliteit. Het is een uitstekende prent die weinig steken laat vallen, ook al is het plot zo ingewikkeld dat foutjes bijna niet uit te sluiten zijn.

Het nieuws van de week is dat Eddie Murphy de 84ste editie van de Academy Awards zal hosten. De komische legende uit de jaren '80 en '90, die de laatste jaren vooral in beschamende films optrad verkleed in fatsuit, mag nu de draak steken met de crème de la crème van Hollywood. De mensen van Worst Previews schreven het volgende:

We've been hearing rumors about Eddie Murphy possibly hosting the Oscars, but now Academy Awards producers Brett Ratner and Don Mischer have confirmed that the comedian will in fact the host of the 84th annual Oscar ceremony.

This doesn’t as much of a surprise since Murphy is the star of Ratner’s latest film, the comedy Tower Heist (2011). This will be the actors first time hosting the Academy Awards. He was nominated for an Oscar in 2006 for his supporting role in Dreamgirls.

Eddie Murphy is een perfecte keuze als host van de Oscars. (1) Hij maakt deel uit van de filmwereld (meer nog, hij is een icoon), (2) hij is grappig (meer nog, hij is een stand-up comedian), (3) hij blijft nog steeds heel relevant (meer nog, hij is bezig aan zijn retour). Nochtans had de acteur in 2008 een dipje toen hij geen Oscar kreeg voor zijn vertolking in de muziekfilm Dreamgirls (2006). Er was zelfs even sprake dat hij de acteerwereld zou verlaten, maar dat werd dan nadien weerlegd door zijn vertegenwoordiger.

Het blijft een feit dat komedie-acteurs, in tegenstelling tot drama-acteurs, minder kans maken op erkenning op dergelijke award-shows. Er zijn een paar uitzonderingen, maar dat zet enkel maar de regel in de verf. Nog een geluk is er bij de Oscars zoiets als een Life Achievement Award om talentvolle komedie-acteurs toch nog in de bloemetjes te zetten. Maar acteurs als Tom Hanks, Robin Williams, Jim Carrey, Bill Murray, Robert Downey Jr. bewijzen dat ze zowel drama als komedie aan kunnen, en dat probeert Eddie Murphy ook te bewijzen. Maar hiervoor heeft hij een uitstekend script voor nodig. En die dingen liggen nu eenmaal niet voor het rapen.

En hier zijn dus de winnaars van de 83e Academy Awards. Geen grote verrassingen tot nu toe, maar de nacht is nog jong. Van zodra de beeldjes vallen worden ze hier geplaatst en becommentarieerd. Sorry voor de ietwat lullige layout, maar het zijn in wat ongewone toestanden ik dit hier moet versturen.

Net gezien dat Kons on-line is. Wel, ik ben ook wel tevreden met de oscar voor Rick Baker voor zijn werk in de film The Wolfman, maar laten we eerlijk zijn: DIT WAS VERRE VAN ZIJN BESTE WERK! Er zat gewoon teveel cgi in en was in bepaalde scènes zelfs half overtuigend. Ze hadden hem beter beloond voor veel van zijn vorige films. Maar ok, was in vergelijking nog altijd de beste van het jaar.

Tot nu toe zijn al heel wat van mijn voorspellingen uitgekomen. Ik had verwacht dat The Kings Speech, als de film met de meeste oscar-nominaties, ook de film zal worden met de grootste verliezen. The Social Network en Inception maken indruk. Fincher wordt op dit ogenblik heel zenuwachtig en kan er zeker in geloven. True Grit komt er niet aan te pas.

Grote verrassing van de avond: David Fincher krijgt (weeral!) GEEN Oscar voor beste regie voor zijn Social Network, maar wel Tom Hooper voor The Kings Speech All bets are off voor Beste Film. Maar het zou idioot zijn moest The Kings Speech nu ook niet de oscar voor Beste Film in te wacht slepen. Maar is wel gerechtigheid voor Natalie Portman die de Oscar voor Beste Actrice won voor Black Swan. Ook de Oscar voor Beste Acteur ging naar Colin Firth, iets wat zo goed als iedereen had verwacht.

Eénmaal de oscar voor Beste Regie naar The King's Speech ging, wist je al hoe laat het zou zijn. Ik had zelf gedacht dat het uiteindelijk The Social Network zou worden, maar ben eigenlijk wel tevreden met The King's speech, wat een uitstekende film was waar ik echt heb van genoten. De film had de meeste nominaties, maar sleepte uiteindelijk maar 4 beeldjes weg. Maar uiteindelijk wel cruciale awards. Grote verliezer van de avond True Grit van de Coen Brothers, en grote teleurstelling voor The Social Network die een goede start kende, maar na de belendmaking van de award voor Beste Regisseur alle hoop kon opgeven.

Best Motion Picture of the Year
Winner:
The King's Speech (2010)
Nominees:
127 Hours (2010)
Black Swan (2010)
The Fighter (2010)
Inception (2010)
The Kids Are All Right (2010)
The Social Network (2010)
Toy Story 3 (2010)
True Grit (2010)
Winter's Bone (2010)

Best Performance by an Actor in a Leading Role
Winner:
Colin Firth for The King's Speech (2010)
Nominees:
Javier Bardem for Biutiful (2010)
Jeff Bridges for True Grit (2010)
Jesse Eisenberg for The Social Network (2010)
James Franco for 127 Hours (2010)

Best Performance by an Actress in a Leading Role
Winner:
Natalie Portman for Black Swan (2010)
Nominees:
Annette Bening for The Kids Are All Right (2010)
Nicole Kidman for Rabbit Hole (2010)
Jennifer Lawrence for Winter's Bone (2010)
Michelle Williams for Blue Valentine (2010)

Best Achievement in Directing
Winner:
Tom Hooper for The King's Speech (2010)
Nominees:
Darren Aronofsky for Black Swan (2010)
Ethan Coen, Joel Coen for True Grit (2010)
David Fincher for The Social Network (2010)
David O. Russell for The Fighter (2010)

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
Winner:
Christian Bale for The Fighter (2010)
Nominees:
John Hawkes for Winter's Bone (2010)
Jeremy Renner for The Town (2010)
Mark Ruffalo for The Kids Are All Right (2010)
Geoffrey Rush for The King's Speech (2010)

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
Winner:
Melissa Leo for The Fighter (2010)
Nominees:
Amy Adams for The Fighter (2010)
Helena Bonham Carter for The King's Speech (2010)
Hailee Steinfeld for True Grit (2010)
Jacki Weaver for Animal Kingdom (2010)

Best Foreign Language Film of the Year
Winner:
Hævnen (2010) : Susanne Bier(Denmark)
Nominees:
Biutiful (2010) : Alejandro González Iñárritu(Mexico)
Kynodontas (2009): Giorgos Lanthimos(Greece)
Incendies (2010) : Denis Villeneuve(Canada)
Hors-la-loi (2010) : Rachid Bouchareb(Algeria)

Best Achievement in Cinematography
Winner:
Inception (2010) : Wally Pfister
Nominees:
Black Swan (2010) : Matthew Libatique
The King's Speech (2010) : Danny Cohen
The Social Network (2010) : Jeff Cronenweth
True Grit (2010) : Roger Deakins

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Winner:
The Social Network (2010) : Trent Reznor, Atticus Ross
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman
How to Train Your Dragon (2010) : John Powell
Inception (2010) : Hans Zimmer
The King's Speech (2010) : Alexandre Desplat

Best Achievement in Art Direction
Winner:
Alice in Wonderland (2010) : Robert Stromberg, Karen O'Hara
Nominees:
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) : Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception (2010) : Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat
The King's Speech (2010) : Eve Stewart, Judy Farr
True Grit (2010) : Jess Gonchor, Nancy Haigh

Best Achievement in Makeup
Winner:
The Wolfman (2010) : Rick Baker, Dave Elsey
Nominees:
Barney's Version (2010) : Adrien Morot
The Way Back (2010) : Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng

Best Achievement in Costume Design
Winner:
Alice in Wonderland (2010) : Colleen Atwood
Nominees:
Io sono l'amore (2009): Antonella Cannarozzi
The King's Speech (2010) : Jenny Beavan
The Tempest (2010/II): Sandy Powell
True Grit (2010) : Mary Zophres
Madagascar, carnet de voyage (2010)

Best Achievement in Editing
Winner:
The Social Network (2010) : Kirk Baxter, Angus Wall
Nominees:
127 Hours (2010) : Jon Harris *
Black Swan (2010) : Andrew Weisblum
The Fighter (2010) : Pamela Martin
The King's Speech (2010) : Tariq Anwar

Best Achievement in Sound Mixing
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
The King's Speech (2010)
Salt (2010) : Jeffrey J. Haboush, William Sarokin, Scott Millan, Greg P. Russell
The Social Network (2010)
True Grit (2010)

Best Achievement in Sound Editing
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
Toy Story 3 (2010)
TRON: Legacy (2010)
True Grit (2010)
Unstoppable (2010)

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
Winner:
The King's Speech (2010) : David Seidler
Nominees:
Another Year (2010) : Mike Leigh
The Fighter (2010) : Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception (2010) : Christopher Nolan
The Kids Are All Right (2010) : Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
Winner:
The Social Network (2010) : Aaron Sorkin
Nominees:
127 Hours (2010) : Danny Boyle, Simon Beaufoy
Toy Story 3 (2010) : Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit (2010) : Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone (2010) : Debra Granik, Anne Rosellini

Best Achievement in Visual Effects
Winner:
Inception (2010)
Nominees:
Alice in Wonderland (2010)
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Hereafter (2010)
Iron Man 2 (2010)

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Winner:
The Social Network (2010) : Trent Reznor, Atticus Ross
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. RahmanHow to Train Your Dragon (2010) : John Powell
Inception (2010) : Hans Zimmer
The King's Speech (2010) : Alexandre Desplat

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
Winner:
Toy Story 3 (2010) : Randy Newman("We Belong Together")
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman, Rollo Armstrong, Dido("If I Rise")
Country Strong (2010) : Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home")
Tangled (2010) : Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light")

Best Documentary, Features
Winner:
Inside Job (2010)
Nominees:
Exit Through the Gift Shop (2010)
Gasland (2010)
Restrepo (2010)
Waste Land (2010)

Best Documentary, Short Subjects
Winner:
Strangers No More (2010)
Nominees:
Killing in the Name (2010)
Poster Girl (2010)
Sun Come Up (2010)
The Warriors of Qiugang (2010)

Best Short Film, Live Action
Winner:
God of Love (2010)
Nominees:
The Confession (2010)
The Crush (2009)
Na Wewe (2010)
Wish 143 (2009)

Best Animated Feature Film of the Year
Winner:
Toy Story 3 (2010) : Lee Unkrich
Nominees:
How to Train Your Dragon (2010) : Dean DeBlois, Chris Sanders
L'illusionniste (2010) : Sylvain Chomet

Best Short Film, Animated
Winner:
The Lost Thing (2010)
Nominees:
Day & Night (2010)
The Gruffalo (2009)
Let's Pollute (2009)

***Related Post***
25/01/2011: The Academy Awards nominees 2011 + predicties

Be Careful of What You Wish For zou de slagzin kunnen zijn van Black Swan (2010), de nieuwe prent van Darren Aronofsky die deze week genomineerd werd voor een Oscar in de categorie Beste Film.

Naast de regisseur heeft ook actrice Natalie Portman een Oscarnominatie op zak voor haar vertolking van Nina Sayers, een balletdanseres die zo graag de zwarte en witte zwaan wil spelen dat ze er mentaal ziek van zal worden. Het verhaal kwam van Andres Heinz en werd tot scenario bewerkt met de hulp van Mark Heyman (The Wrestler) en John J. McLaughlin.

Korte inhoud: Black Swan volgt het verhaal van Nina (Natalie Portman), een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica (Barbara Hershey), die ooit ballerina was. Ze steunt de professionele ambities van haar dochter op zeer fanatieke wijze. Wanneer de artistiek directeur Thomas Leroy (Vincent Cassel) besluit de prima ballerina Beth Macintyre (Winona Ryder) te vervangen voor de eerste productie van hun nieuwe seizoen, ‘Het zwanenmeer', is Nina zijn eerste keuze. Maar Nina heeft een rivale: een nieuwe danseres, Lily (Mila Kunis), die ook indruk maakt op Leroy. 'Het Zwanenmeer' heeft een danseres nodig die zowel de witte zwaan met onschuld en elegantie kan spelen als de zwarte zwaan, die staat voor bedrog en sensualiteit. De rol van witte zwaan is Nina op het lijf geschreven, maar Lily is de belichaming van de zwarte zwaan. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

Het verhaal is zo intrigerend dat het zonde zou zijn om er teveel over te onthullen. Je moet dit pareltje ontdekken, ook al ben je geen grote fan van ballet. Maar wees gerust, dit is geen Billy Elliot (2000). Deze film tilt het balletdansen naar een compleet nieuw en tevens angstaanjagend niveau. Swan Lake van Tchaikovsky komt op een aangrijpende manier in beeld. Maar het is het soort film die geliefd en gehaat zal worden, ook al is deze veel meer toegankelijk dan bijvoorbeeld een Lars Von Trier prent. Toch laat filmstijl van Aronofsky geen ruimte voor meligheid of romantiek, maar graaft in de diepste zielenroerselen van een jong meisje die met haar fanatieke moeder leeft en wiens leven zich hoofdzakelijk afspeelt op de balletschool. Ik had er geen idee van dat een film over ballet zo erotisch en pervers kon zijn, en tevens zo huiveringwekkend.

Het acteerwerk van Natalie Portman is wederom uitstekend. En het waren geen gemakkelijke scènes die Aronofsky haar had voorgeschoteld. Ondermeer een scene waar Portman moest masturberen. Een episode waar de actrice met enige verlegenheid terug op blikt: "Mijn gêne was even groot tijdens de opnames als toen ik de film bekeek terwijl mijn ouders naast me zaten", zei ze in een interview met MTV. En er zat ook een lesbisch onderonsje met Mila Kunis. "Toen we samen naar de film keken, heb ik mijn vader gevraagd niet naar die scène te kijken. Geen enkele vader moet zijn dochter dat zien doen", voegde Portman eraan toe. En op de set was het niet eenvoudig voor de actrice. Black Swan had een productiebudget van slechts 13 miljoen dollar (ietsje meer van het budget van een Belgische langspeler) en voor een Amerikaanse productie waar niet kan gesjoemeld worden met de lonen van de crew, is dit peanuts. Zeker voor de ambitieuze prent die Aronofsky wou maken. Bijgevolg moest Portman haar trailer inleveren in ruil voor een dokter op de set. En die was nodig, want ze hield er een gekneusde rib en een kleine hersenschudding aan over.

Maar ook de uitstraling van Vincent Cassel is uitmuntend, zoals we dat van hem gewend zijn. Hij is tevens perfect gecast als de ballet-meester, met zijn Frans-accent en zijn imponerende gestalte, die als een echte controle-freak zijn dansers met heel wat seksuele spanning begeesterd. Enkel Mila Kunis viel bij mij uit de toon. De actrice is knap, bekijk haar pics, maar in deze film merk je toch dat ze op acteervlak niet weet te overtuigen. Haar rol komt nauwelijks uit de verf. Anderzijds passen de twee aantrekkelijke dames goed bij mekaar. Ik denk dat ze samen amper 100 kilo wegen en hebben beiden een indringende en mysterieuze blik.

De fotografie van de Filippijnse Matthew Libatique opnieuw om van te smullen, die bengelt tussen met hallucinerende beelden in een discotheek, esthetische topshots in de balletschool en ingetogen drama tussen moeder en dochter. En dat allemaal zonder 3D-effecten. Libatique is ook genomineerd voor een Oscar, maar hij moet het opnemen tegen stevige concurrenten. De muziek van Clint Mansell maakt mooie variaties op het werk van Tchaikovsky en dompelt de film onder in die hallucinante wereld, door de track achterstevoren te spelen. Het heeft meteen een twisted kantje aan de film.

Het verhaal zelf is vrij eenvoudig. Ik bedoel, het meisje die de zwaan incarneert in haar echte leven is niet meteen de meest complexe metafoor die je kan bedenken. De weg die ze volgt naar haar doel heeft ook niet zoveel bochten en kronkels, enkel wat obstakels die haar tot het uiterste zullen drijven. Het personage van Nina is in essentie niet zo’n boeiend personage, zelfs een beetje een saai iemand, maar het zijn de omstandigheden die alles heel aangrijpend maken. Ook ten gevolge van de sterke vertolking ga je meteen meevoelen met haar, en ook al gaan we naar een verschrikkelijke finale, zijn we vreemd genoeg tevreden met haar gerealiseerde prestatie. De film heb ik gezien nadat ik mijn top 10 had samengesteld, maar deze film verdient uiteraard ook een plaats aan de top in de lijst. En ja, er zullen wel een paar Oscars vallen voor deze prent.

***Related Post***
20/08/2010: Black Swan trailer

Het is zover. De nominaties voor de 83ste Academy Awards zijn bekendgemaakt en het is The King's Speech (2010) van Tom Hooper - een film die wij uiteraard nog niet gezien hebben (pas op 23 februari 2011 in onze zalen) – die met 12 Oscar-nominaties de show steelt. Dit historisch drama wordt op de voet gevolgd door de western True Grit (2010) van de Coen BrothersInception (2010) van Christopher Nolan en The Social Network (2010) van David Fincher volgen met elk 8 Oscar-nominaties.

Ik zal een * zetten bij de kandidaten van wie ik denk dat ze in de prijzen zullen vallen. Let wel, dat betekent niet dat ze daadwerkelijk ook verdienen om te winnen. Maar de Academy Awards heeft zo zijn tradities en de films die een release hadden eind 2010 maken altijd iets meer indruk.

Best Motion Picture of the Year
Nominees:
127 Hours (2010)
Black Swan (2010)
The Fighter (2010)
Inception (2010)
The Kids Are All Right (2010)
The King's Speech (2010)
The Social Network (2010) *
Toy Story 3 (2010)
True Grit (2010)
Winter's Bone (2010)

Best Performance by an Actor in a Leading Role
Nominees:
Javier Bardem for Biutiful (2010)
Jeff Bridges for True Grit (2010)
Jesse Eisenberg for The Social Network (2010)
Colin Firth for The King's Speech (2010) *
James Franco for 127 Hours (2010)

Best Performance by an Actress in a Leading Role
Nominees:
Annette Bening for The Kids Are All Right (2010)
Nicole Kidman for Rabbit Hole (2010)
Jennifer Lawrence for Winter's Bone (2010)
Natalie Portman for Black Swan (2010) *
Michelle Williams for Blue Valentine (2010)

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
Nominees:
Christian Bale for The Fighter (2010) *
John Hawkes for Winter's Bone (2010)
Jeremy Renner for The Town (2010)
Mark Ruffalo for The Kids Are All Right (2010)
Geoffrey Rush for The King's Speech (2010)

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
Nominees:
Amy Adams for The Fighter (2010)
Helena Bonham Carter for The King's Speech (2010)
Melissa Leo for The Fighter (2010) *
Hailee Steinfeld for True Grit (2010)
Jacki Weaver for Animal Kingdom (2010)

Best Achievement in Directing
Nominees:
Darren Aronofsky for Black Swan (2010)
Ethan Coen, Joel Coen for True Grit (2010)
David Fincher for The Social Network (2010) *
Tom Hooper for The King's Speech (2010)
David O. Russell for The Fighter (2010)

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
Nominees:
Another Year (2010) : Mike Leigh
The Fighter (2010) : Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson
Inception (2010) : Christopher Nolan
The Kids Are All Right (2010) : Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King's Speech (2010) : David Seidler *

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
Nominees:
127 Hours (2010) : Danny Boyle, Simon Beaufoy
The Social Network (2010) : Aaron Sorkin *
Toy Story 3 (2010) : Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit (2010) : Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone (2010) : Debra Granik, Anne Rosellini

Best Animated Feature Film of the Year
Nominees:
How to Train Your Dragon (2010) : Dean DeBlois, Chris Sanders
L'illusionniste (2010) : Sylvain Chomet *
Toy Story 3 (2010) : Lee Unkrich

Best Foreign Language Film of the Year
Nominees:
Biutiful (2010) : Alejandro González Iñárritu(Mexico)
Kynodontas (2009): Giorgos Lanthimos(Greece) *
Hævnen (2010) : Susanne Bier(Denmark)
Incendies (2010) : Denis Villeneuve(Canada)
Hors-la-loi (2010) : Rachid Bouchareb(Algeria)

Best Achievement in Cinematography
Nominees:
Black Swan (2010) : Matthew Libatique
Inception (2010) : Wally Pfister *
The King's Speech (2010) : Danny Cohen
The Social Network (2010) : Jeff Cronenweth
True Grit (2010) : Roger Deakins

Best Achievement in Editing
Nominees:
127 Hours (2010) : Jon Harris
Black Swan (2010) : Andrew Weisblum
The Fighter (2010) : Pamela Martin
The King's Speech (2010) : Tariq Anwar
The Social Network (2010) : Kirk Baxter, Angus Wall *

Best Achievement in Art Direction
Nominees:
Alice in Wonderland (2010) : Robert Stromberg, Karen O'Hara
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) : Stuart Craig, Stephenie McMillan
Inception (2010) : Guy Hendrix Dyas, Larry Dias, Douglas A. Mowat
The King's Speech (2010) : Eve Stewart, Judy Farr
True Grit (2010) : Jess Gonchor, Nancy Haigh *

Best Achievement in Costume Design
Nominees:
Alice in Wonderland (2010) : Colleen Atwood *
Io sono l'amore (2009): Antonella Cannarozzi
The King's Speech (2010) : Jenny Beavan
The Tempest (2010/II): Sandy Powell
True Grit (2010) : Mary Zophres

Best Achievement in Makeup
Nominees:
Barney's Version (2010) : Adrien Morot
The Way Back (2010) : Edouard F. Henriques, Greg Funk, Yolanda Toussieng
The Wolfman (2010) : Rick Baker, Dave Elsey *

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman
How to Train Your Dragon (2010) : John Powell
Inception (2010) : Hans Zimmer
The King's Speech (2010) : Alexandre Desplat
The Social Network (2010) : Trent Reznor, Atticus Ross *

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
Nominees:
127 Hours (2010) : A.R. Rahman, Rollo Armstrong, Dido("If I Rise")
Country Strong (2010) : Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges("Coming Home")
Tangled (2010) : Alan Menken, Glenn Slater("I See the Light")
Toy Story 3 (2010) : Randy Newman("We Belong Together") *

Best Achievement in Sound Mixing
Nominees:
Inception (2010) *
The King's Speech (2010)
Salt (2010) : Jeffrey J. Haboush, William Sarokin, Scott Millan, Greg P. Russell
The Social Network (2010)
True Grit (2010)

Best Achievement in Sound Editing
Nominees:
Inception (2010)
Toy Story 3 (2010)
TRON: Legacy (2010) *
True Grit (2010)
Unstoppable (2010)

Best Achievement in Visual Effects
Nominees:
Alice in Wonderland (2010)
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010)
Hereafter (2010)
Inception (2010) *
Iron Man 2 (2010)

Best Documentary, Features
Nominees:
Exit Through the Gift Shop (2010) : Banksy
GasLand (2010) : Josh Fox
Inside Job (2010) : Charles Ferguson
Restrepo (2010) : Tim Hetherington, Sebastian Junger
Waste Land (2010) : Lucy Walker

Best Documentary, Short Subjects
Nominees:
Killing in the Name (2010)
Poster Girl (2010)
Strangers No More (2010)
Sun Come Up (2010)
The Warriors of Qiugang (2010)

Best Short Film, Animated
Nominees:
Day & Night (2010)
The Gruffalo (2009)
Let's Pollute (2009)
The Lost Thing (2010)
Madagascar, carnet de voyage (2010)

Best Short Film, Live Action
Nominees:
The Confession (2010)
The Crush (2009)
God of Love (2010)
Na Wewe (2010)
Wish 143 (2009)