De FilmBlog

Mochten jullie het gemist hebben op de Golden Globes, pop-diva Madonna is terug, en tegen beter weten in heeft ze een nieuwe film gemaakt na haar wat tegenvallende Filth and Wisdom (2008). De nieuwe film heet W.E. (2011) en deze wordt zowaar nog slechter bevonden dan de vorige film. Nu ben ik het daarmee niet eens. De muziek van de film is van Abel Korzeniowski, en dat is op zich al een meerwaarde.

Korte inhoud: 1936, Engeland. De Amerikaanse Wallis Simpson (Andrea Riseborough) verovert het hart van koning Edward VIII (James D’Arcy). Echter, Edward krijgt van de kerk en de Minister President te horen dat hij niet met Wallis kan trouwen en tegelijkertijd koning blijven. Hij besluit af te treden voor de vrouw die hij lief heeft. Eenmaal getrouwd zijn ze bekend als de hertog en hertogin van Windsor en velen beschouwen hen als meest romantische koppel van de eeuw. Parallel aan dit verhaal loopt de romance van Wally Winthrop (Abbie Cornish) in het New York van 1998. Wanneer ze in een ongelukkig huwelijk met een succesvolle psychiater belandt, raakt ze geobsedeerd door het verhaal van koning Edward VIII. Als Sotheby's diverse persoonlijke eigendommen van de Windsors veilt, probeert ze de romance tussen Wallis en Edward te begrijpen middels de voorwerpen die het echtpaar toebehoorden. Beveiliger Evgeni (Oscar Isaac), die ze daarbij ontmoet, laat haar echter inzien dat liefde niet altijd zo romantisch is als het lijkt.

In de film, die mede werd geschreven door regisseur Alek Keshishian, was er zelfs een rolletje weggelegd voor haar 15-jarige dochter Lourdes, wat haar eerste rolletje in een film zou worden, maar mama heeft haar acteerprestatie uit de film geknipt. "Dankjewel, liefste mama. " Vraag is nu, speelde ze niet zo goed, werkte de scène niet of heeft de regisseuse haar niet voldoende kunnen coachen, we zullen het nooit weten. Lourdes speelde in een scène de jonge Wallis Simpson.

Wat scheelt er aan W.E., buiten die onnozele 'Google onvriendelijke titel'? Wel het publiek vond het een lauwe film die nauwelijks enige dramatische verdienste heeft, en veel weg heeft van een uitgerekte reclamespot voor vintage kledij die een beetje knullig is geregisseerd en gefilmd. Hadden we iets anders verwacht van de ex-queen of pop? Wel ja, ik wel. Madonna zou toch al wat geleerd moeten hebben van haar fouten en zij heeft datgene wat vele andere beginnende filmmakers niet hebben: geld en connecties. Maar misschien mist ze gewoon talent, zowel voor als achter de camera. Veel journalisten blijken ook een hekel te hebben aan de acteursregie, wat niet meteen flatterend is om te horen als regisseur. Maar distributeur Harvey Weinstein staat als één man achter de film en de regisseuse.

Maar ik ga zeker de film gaan zien, al was het maar om te genieten van de muziek. En als het moet sluit ik wel hier en daar even de ogen. W.E. draait bij ons in de bioscoop vanaf 28 maart 2012.

Het Festival sloot zoals elk jaar opnieuw in schoonheid af met de muziek der groten. De vrij banale sportzaal ’t Kuipke werd omgetoverd tot muziek-arena voor 3000 toeschouwers met muziek van de Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. De 11e editie van de World Soundtrack Awards werd ingekleurd met de aanwezigheid van oscarwinnende componisten Hans Zimmer (Gladiator, Inception) en Elliot Goldenthal (Titus, Heat, Alien 3). Normaal had ook Howard Shore (Se7en, The Lord of the Rings) van de partij moeten zijn, maar hij kon zich onmogelijk vrijmaken ten gevolge van het drukke schema voor de opkomende The Hobbit (2012). Het concert had tevens een herdenkings-sfeertje voor de vermoorde PR-agente en consultant van het festival, Ronni Chasen.

De avond bestond uit twee delen. Het begon met wat uitreikingen van awards voor Beste publieks muziekscores, beste muzieksong en een ode aan componist Giorgio Moroder, en in het tweede gedeelte kwam de muziek van Howard Shore, Elliot Goldenthal en Hans Zimmer aan de beurt. Het beste van de avond zat echter in de tweede helft.

Alles begon wat moeizaam met muziek op een caleidoscopische kortfilm, d’Amour van de Belgische filmmaker Nicolas Provost die de SABAM Award For Best Young European Composer won. De muziek van Abel Korzeniowski (A Single Man, w.e.), die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in ontvangst mocht nemen, bracht ons in blijde verwachting naar het opkomende W.E. (2011) project van Madonna. Alexandre Desplat werd voor de 3de keer verkozen tot Beste componist en de prijs voor Beste Song in een film werd voor de zoveelste keer uitgereikt aan Randy Newman voor Toy Story 3 (2010). Nu ja, de competitie was in deze categorie niet bijzonder groot.

Maar met de Lifetime Achievement Award voor de Italiaanse synthesizerpionier Giorgio Moroder liep het toch ietwat in mineur toen de organisatoren hadden beslist om twee populaire songs te brengen uit zijn oeuvre, die van "Take My Breath Away" uit Top Gun (1986) en" What a Feeling" uit Flashdance (1983), twee filmscores die een Oscar hadden opgeleverd, in plaats van muziekscores die onder begeleiding Brossé en de Brussels Philharmonic misschien voor meer vuurwerk konden zorgen. Het leek bij momenten dat ze het publiek tevreden wou stellen met alom bekende nummers. Kwam daar nog bij dat ze jazz zangers Sofie Verbruggen hadden gevraagd. Niet dat de dame een minder goede zangeres is, maar bij momenten had je de indruk dat ze maar niet boven het orkest uitkwam. Ik ben zelf geen grote van Natalia, maar deze zangeres had misschien met wat meer punch kunnen zingen. Uiteraard zou je dan met haar iets teveel aandacht wegnemen van de muziek, waarmee ik opnieuw concludeer dat ze misschien beter andere partituren hadden genomen ZONDER zangeres. Nadien heeft Brossé het zaakje toch iets recht getrokken met e muziek uit Midnight Express (1978), ook al vond ik de klassieke adaptatie van de elektronische muziekscore van Moroder toch geen voltreffer.

Maar de avond ging van een lauwe ontvangst tot een muzikaal orgasme. Goldenthal, Shore (van op afstand) en Zimmer brachten er een ode aan de overleden Ronni Chasen, met muziek van Titus met een voltallig zangkoor, Alien ³, Looking for Richard, Driving Miss Daisy en de kers op de taart was de muziek van Inception (2010), waarbij Hans Zimmer een aantal van zijn muzikanten had overgebracht om het orkest van Brossé te vervoegen. En het resultaat was om kippenvel van te krijgen. Het eindigde dan ook in een gepaste staande ovatie.