De FilmBlog

Acteur Brad Pitt heeft nog maar eens naast de Oscar voor Beste Acteur gegrepen. Nochtans speelde Pitt een niet onaardige rol in de onbegrijpelijke The Tree of Life (2011) van Terrence Malick, en ook die andere Oscar-genomineerde film Moneyball (2011) van Bennett Miller, een low-key verfilming van een waar gebeurd verhaal van een eigenzinnige baseball coach.

Korte inhoud: De 'Oakland Athletics' is een Baseballteam uit Californië. Wanneer Billy Beane (Brad Pitt) manager wordt van die club met geldproblemen, gebruikt hij een wel heel onorthodoxe manier om resultaten te halen. Hij gebruikt, samen met zijn assistent Peter Brand (Jonah Hill), namelijk een compleet door computer gegenereerde analyse om zijn spelers te vinden en zo een team vast te stellen voor de World Series. De film is gebaseerd op het boek Moneyball: The Art of Winning an Unfair Game van Michael Lewis.

Dit is de tweede langspeelfilm van de regisseur die eerder indruk maakte met zijn debuut Capote (2005), een film waarin Philip Seymour Hoffman met de Oscar voor beste acteur ging lopen. Brad Pitt heeft al twee Oscar-nominaties verkregen (Twelve Monkeys, The Curious Case of Benjamin Button), en iedereen verwacht dat hij toch binnenkort wel eens in de prijzen zal vallen, net zoals zijn collega George Clooney.

Maar het is niet alleen de talentvolle regisseur of de formidabele cast (Brad Pitt, Philip Seymour Hoffman, Robin Wright) die van deze prent een sterke film maken, maar zeker ook door de aanwezigheid van top-scenarist en Oscar-winnaar Steven Zaillian (American Gangster, All the King’s Men, Schindler’s List) die nog eens samenwerkt met scenarist en Oscar-winnaar Aaron Sorkin (The Social Network, Malice, A Few Good Men). Het camerawerk wordt tevens verzorgd door Wally Pfister (Inception, The Dark Knight (Rises), The Prestige, Batman Begins) die momenteel wordt aanzien als de meest invloedrijke Director of Photography van het moment. In voetbaltermen is zoiets vergelijkbaar met een aanvallende ploeg bestaande uit Lionel Messi op links, Wayne Rooney centraal en Cristiano Ronaldo op rechts. De kans op een goal is bijzonder groot.

Normaal gezien had Steven Soderbergh deze film moeten regisseren, maar Columbia Pictures was niet gelukkig met het voorgestelde scenario op basis van interviews met echte spelers. Volgens studio co-verantwoordelijke Amy Pascal (ooit gezien als de meest invloedrijke vrouw in Hollywood) dreef het script van Soderbergh te ver weg van de typische "sportfilm". De studio stond voor een moeilijke keuze om (1) het project door te geven aan Warner of Paramount, (2) wachten tot Pascal en Soderbergh tot een consensus komen of (3) Soderbergh ontslaan en hopen dat Brad Pitt zal blijven. Het laatste is dus een feit geworden.

De mensen die niets van baseball afweten, of noch van de geschiedenis ervan, zullen hier waarschijnlijk heel wat minder van genieten dan de gemiddelde fan. Zelfs diegene die een sportfilm verwachten zullen hier zwaar teleurgesteld zijn, gezien alles zich vrijwel afspeelt in de coulissen. Dit is tevens verre van de crowd pleaser zoals Jerry Maguire (1996) dat was. Moneyball is een low key biopic met weinig dramatische momenten en waar de actie ook tot een minimum is herleid. En toch blijf je de film volgen, enerzijds omdat we een waar gebeurd verhaal zien, maar anderzijds omdat de vertelstijl en de personages ons blijven intrigeren. Het is die ingetogenheid die fascineert, en alle barrières tussen de toeschouwer en protagonisten verdwijnen. We zien echte passie aan het werk in een technologisch en op cijfers gebouwde wereld.

De film werd onlangs uitgebracht op DVD en blu-ray, met heel wat extraatjes, met ondermeer een aantal supplementaire scènes, alsook een blik op de echte Billy Beane.

In The Social Network (2010) speelt Jesse Eisenberg Mark Zuckerberg, in de verfilming van het succesverhaal achter een niets betekenende computernerd die in 2003 met de hulp van enkele medestudenten een online netwerk uitbouwt dat de wereld ging veranderen: Facebook.

Columbia Pictures haalde voor dit project grote naam David Fincher (Fight club, Seven, Zodiac, The Curious Case of Benjamin Button) aan boord als regisseur. Kwestie van op zeker te spelen. Deze getalenteerde cineast heeft al een hele resem topfilms gemaakt en is een meester in het vertellen van lang uitgesponnen verhalen, die haast nooit saai worden en waarbij de ene verrassende wending na de andere om de hoek schuilt.

Bij de Facebook verfilming was dit laatste zeer moeilijk. Het is niet evident om een boeiende film te maken over een asociale nerd die op zijn studentenflat bijna eigenhandig de meest succesvolle website ooit in elkaar flanst. Wat in het voordeel van topscenarist Aaron Sorkin (A Few Good Men, The West Wing) speelde, was het boek waarop de facebook-film werd gebaseerd: "The Accidental Billionaires" van Ben Mezrich. Deze redelijk accurate en uitgebreide materie was een grote troef.

Al weerlegt Mark Zuckerberg veel van de pikante passages uit het boek, toch kan er gesteld worden dat het boek een bij vlagen scherp en realistisch beeld schept rond de opgang van Zuckerberg en al zijn persoonlijke perikelen daarrond. Om commerciële redenen gaf Facebook corp. enkel toestemming voor een verfilming als Zuckerberg niet werd afgeschilderd als een geldhongerige eenzaat die iedereen zou belazerd hebben op zijn weg naar de top - wat in het boek wel zo was -. Hier en daar wat verbloeming en ophemeling zou dus opportuun zijn vond de commerciële achterban van Zuckerberg.

Deze eis bleek een grote uitdaging voor Sorkin, die uiteindelijk een kritisch doch positief beeld schetste van de asociale Zuckerberg en van hem een harde, soms meedogenloze egoist maakte die alles deed om de top te bereiken. Echter gaf hij het personage toch een hart en ziel.

Het is en blijft een FILM, Het moet dus aanvaardbaar zijn dat het echte succesverhaal van Zuckerberg wat op smaak werd gebracht met fictieve elementen. Hoofdpunt: de inmenging van de oprichter van Napster, Sean Parker. Zijn impact op de gang van zaken bij Facebook was in realiteit vele malen kleiner dan in de film. Ook blijkt Zuckerberg in de film veel socialer en boeiender dan zijn saai en wereldvreemd evenbeeld in de realiteit.

Ondanks de weinig opvallende aanpak (voor het mainstream-publiek) met een haast onbegrijpelijk kleinschalige mediacampagne gaat hier zeker een publiek voor zijn. Logisch, daar er een half miljard (!) mensen een profiel hebben op Facebook en er toch nieuwsgierigheid moet zijn naar Zuckerbergs razendsnelle klim naar de roem. Zijn bedrijf is nu namelijk meer dan 33 miljard dollar waard en bestaat pas sinds 2004… Dat is al reden genoeg om bij een gewone sterveling curiositeit op te wekken. Commercie heeft de film dus niet broodnodig om publiek te lokken naar de zalen, we lezen tegenwoordig zo veel over de groei en hype van deze sociale netwerksite.

Korte inhoud: op een winternacht in 2003, in een Harvard studentenflat, begint computerprogrammeur in wording, Mark Zuckerberg (Jesse Eisenberg), aan zijn PC te broeden op een nieuw idee. In een vlaag van woede, na de breuk met zijn vriendin eerder die avond, begint Mark heel de online studentenbio’s van alle Harvardstudenten te bundelen in één website genaamd facemash: een soort online spel waarbij elke bezoeker een ranking kan maken van de mooiste studenten op de campus. Al snel geraakt de Harvard-server overbelast door de vele bezoekers en mag Mark zich gaan verantwoorden bij de directie.

De gebroeders Winkelvoss, allebei gespeeld door Armie Hammer, willen echter van dit computergenie gebruik maken om voor hen een online profielen-databank aan te maken voor de campus, waarbij iedereen kan communiceren en persoonlijke info over zichzelf publiek kan maken. Mark gaat in op die vraag maar ziet al snel het potentieel van dergelijke sociale netwerksite. Hij gaat samen met enkele medestudenten, 2 programmeurs en één geldschieter, Eduardo Savarin, gespeeld door Andrew Garfield, aan de slag om een website te bouwen waar veel potentieel in zit. Zuckerberg ziet het groots, heel groots…

Facebook ziet het licht en de website slaagt in als een bom. Als een virus zaait Facebook razendsnel uit over Harvard University en in nog geen 3 maanden tijd over de rest van de wereld. Mark en zijn kompanen worden rijker en rijker, het geluk kan niet op. Echter is er een keerzijde van de medaille: interne perikelen met voormalig geldschieter Eduardo laaien op waarna Mark hem zonder een greintje emotie op straat zet, met de hulp van zijn nieuwe zakenpartner Sean Parker, gespeeld door een uitstekende Justin Timberlake.

Maar ook de Winkelvoss broers zorgen voor problemen: deze zijn woedend op Mark omdat hij hun idee op sluwe wijze heeft gestolen zonder de broers enig deel van het succes te gunnen. Wat volgt is een kluwen van grote rechtzaken tussen Mark en de Winkelvossen en Eduardo Savarin, die alledrie een groot stuk van de koek willen… The Social Network werd een zeer interessante en geloofwaardige dialoog-film over één van de grootste succesverhalen van dit decennium.

De film is een potentiële oscarwinnaar, en dan spreek ik met name over de puike prestatie van Jesse Eisenberg. Hij speelt zijn rol met verve. Een groot talent bloeit hier open. Deze jongen heeft niet de looks, maar wel het charisma en rauw talent om een groot acteur te worden. Maar niet enkel hij biedt de film een meerwaarde. Vrijwel de hele cast weet te overtuigen, Justin Timberlake incluis. Ik was bang dat hij de rotte appel in een mooie film ging worden, maar het tegendeel is waar. Justin acteert alsof hij al jaren in het vak zit.

Ook Armie Hammer, die de tweelingsbroers Winkelvoss voor zijn rekening neemt acteert uitstekend. Andrew Garfield - gecast als de nieuwe Spiderman - doet het ook zeer goed als de gedupeerde Eduardo Savarin. Kortom, niets als lof voor de jonge, frisse cast. Ik vind het prachtig dat Fincher het erop waagt om dergelijk jong talent op te trommelen zonder inmenging van grote namen. Hij weet steeds waar hij mee bezig is. Het scenario zat goed en David voelde zich als een vis in het water bij het maken van deze film.

Critici overal ter wereld noemen dit de beste film van 2010 en ik ben het daar mee eens. Samen met Inception (2010) is dit de film van het jaar. Wel even bemerken dat True Grit (2010) van de Coen Brothers eind december gaat uitkomen, deze zal naar alle waarschijnlijkheid de top 3 aanvullen. The Social Network is een absolute aanrader en is vanaf vandaag te zien in de zalen.

***Related Post***
16/02/2010: Het verhaal van Mark Zuckerberg

In de jaren van de Koude Oorlog stond er in de Amerikaanse politiek een congreslid op die er met de hulp van een afvallige CIA-agent in slaagde om Afghaanse rebellen clandestien te bewapenen in de strijd tegen de Russische troepen. Deze Charlie Wilson stond bekend als een alcoholist en een vrouwengek. Al zijn assistentes waren beeldschone vrouwen, voormalige schoonheidskoninginnen die in Washington en omstreken met hoongelach als de Charlie’s Angels werden genoemd. Met deze dames vierde hij overal waar hij kwam decadente feestjes. Naar verluidt nam hij ooit een Texaanse buikdanseres mee naar de Egyptische ambassade, zodat zij de Egyptische minister van defensie kon vermaken. De buikdanseres bleek echter een stripper die veel verder ging dan de Egyptenaren ooit hadden meegemaakt. Gelukkig maar voor Wilson vermaakten zij zich kostelijk, zodat hij na afloop van de bijeenkomst op hun steun kon rekenen. Over het leven van deze flamboyante Amerikaanse politicus maakte Mike Nichols (The Graduate, Working Girl ) de film Charlie Wilson’s War (2007). De rol van Wilson wordt gespeeld door verrassend genoeg gespeeld door Tom Hanks, die blijkbaar even komaf wil maken van zijn brave imago.

In december 1979 vallen de Russen Afghanistan binnen en raken in een bloedige strijd verwikkeld met Afghaanse vrijheidsstrijders, de moedjahedien. De CIA steunt in het geheim de moedjahedien om de strijd gaande te houden. Ze doen dit vanuit de Koude Oorlog-logica dat iedere vijand van de Russen een vriend van Amerika is. Charlie Wilson (Tom Hanks) is een Amerikaans congreslid. Hij heeft een reputatie als rokkenjager en dronkenlap, maar weet als geen ander het politieke spel te spelen. Als hij hoort dat de moedjahedien vechten met wapens uit de Eerste Wereldoorlog besluit hij zich voor hun zaak in te zetten. Tegen de wil van de CIA weet hij het budget voor Afghanistan met honderden miljoenen dollars te verhogen. Maar dat is niet genoeg voor Wilson. Samen met Gust Avrakotos (Philip Seymour Hoffman), een CIA-agent die uit de gratie is geraakt, en een team van CIA-experten slaagt hij erin om het leger van Afghaanse herders om te vormen tot een modern leger van soldaten met een heilige missie, die uiteindelijk de Russen uit Afghanistan verjagen. De verstrekkende gevolgen van deze grootste geheime operatie uit de geschiedenis van de CIA zijn dan nog niet te overzien. Hier vinden jullie de trailer.

Charlie Wilson’s War is gebaseerd op het gelijknamige non-fictieboek dat de gerenommeerde journalist George Crile in 2003 schreef. In zijn boek beweert Crile dat Wilson er persoonlijk voor verantwoordelijk is dat er een einde kwam aan de Koude Oorlog. Wellicht is dat teveel eer voor de politicus, maar hij heeft zeker zijn steentje bijgedragen. Via diverse achterdeurtjes bij de senaat en allerlei ambassades wist hij miljarden dollars binnen te halen. Met CIA-agent Gust Avrakotos aan zijn zijde lukte het hem tevens om, bepakt op de ruggen van muilezels, verschillende soorten wapens Afghanistan binnen te smokkelen. Wilson en Avrakotos waren, ondanks hun rol die ze speelde in het beëindigen van de Koude Oorlog, niet meteen geliefd bij hun collega's. De arrogante Wilson was een oneerlijke man die over de ruggen van anderen wilde scoren. Avrakotos had een bijzonder kort lontje en diplomatie kwam in zijn woordenboek niet voor. Zijn onuitstaanbare, roekeloze benadering had net zo goed verkeerd kunnen vallen bij de Russen. Het verhaal van Charlie Wilson’s War, door Aaron Sorkin (A Few Good Men, Malice) tot script verwerkt, heeft bovendien zijn uitwerking op het heden. Een groep louche mensen doen immorele dingen voor de goede zaak. En ook al werd Afghanistan dankzij hun acties bevrijd van de Russische bezetters, onbedoeld werd de weg vrijgemaakt voor een nóg groter gevaar in de vorm van Al Qaida en de Taliban. Of zoals Sorkin het omschrijft: "The two greatest threats we've faced are the spread of Soviet Communism and Islamic fanaticism, here's a guy who had a hand in ending one and accidentally starting the other."

Maar liefst 4 Oscarwinnaars zijn bij het maken van deze film betrokken. Behalve regisseur Mike Nichols, die het beeldje kreeg voor zijn klassieker The Graduate, en co-producent/acteur Tom Hanks (die won voor Philadelphia en Forrest Gump), spelen ook Julia Roberts (oscar voor Erin Brockovich) en Philip Seymour Hoffman (kreeg een oscar voor Capote) mee. In de film zijn ook nog rollen wegggelegd voor Emily Blunt (The Devil Wears Prada) en Ned Beatty (Network, Deliverance).

Hoewel Charlie Wilson’s War serieuze kwesties behandelt, ligt de nadruk van de film absoluut op entertainment. "Imagine how this big, tall, handsome, whiskey-swilling man surrounded by a bunch of bimbos and who had his own belly dancer travelling with him was responsible for the biggest jihad in modern history", aldus Hanks, die zich juist door het dubbelzinnige karakter van Wilson aangetrokken voelde. Volgens Hanks is het script slim, en draait niet rond de pot en kiest partij voor Wilson, ongeacht diens dubieuze reputatie en opportunistische werkwijze. Charlie Wilson’s War zou wel eens een grote frontrunner kunnen worden voor de aankomende Oscaruitreiking. Of de betrokken cast- en crewleden hun toch al volle prijzenkast binnenkort nog verder zullen uitbreiden, zal de toekomst uitwijzen. De film verschijnt bij ons op 16 januari 2008.