De FilmBlog

OMG! Ze hebben een Final Destination 5 (2011) gemaakt. Ik wist zelfs niet dat er een 4de deel was, maar de verwarring zat hem in de 3D. Hun Final Destination 3 (2006) hadden ze ook als Final Destination 3-D aangekondigd, net zoals hun Final Destination 4. Komt daar nog bij dat ze hun 4de deel eigenlijk nooit met het cijfer '4' hadden geschreven, maar wel gewoon The Final Destination (2009), ons voorliegen dat het 'de laatste film' uit de franchise zou zijn. Is dit dan The REAL Final Distination? Na het zien van de film denk ik van wel.

Maar los van die verwarring heeft die 4de film toch beter gescoord in de States aan de box-office dan de eerste 3 delen, wat toch opmerkelijk is. Het was dus duidelijk dat er nog een 5de film moest komen. En gelijk hadden ze want deze film verviervoudigde toch zijn productiebudget van 40 miljoen dollar, ook al werd hij in de States maar koeltjes onthaald. En ik vreesde een beetje voor een Anal Destination maar al bij al was het bij momenten nog wel grappig … Uiteraard is de film al zo voorspelbaar als een aflevering van F.C. De Kampioenen, maar het is niet zozeer het waarom dat van belang is, dan wel 'hoe' ze allemaal aan hun einde komen.

Korte inhoud: Sam Lawton (Nicholas D'Agosto) zijn voorgevoel redt een groep collega's van een angstaanjagende hangbrug die instort. Maar het was niet de bedoeling dat deze groep nietsvermoedende zielen dit zouden overleven. Een vreemde snuiter genaamd William Bludworth (Tony Todd) komt hen vertellen dat 'de dood' zich niet graag voor de gek laat nemen. In een race tegen de klok doet de onfortuinlijke groep verwoede pogingen om een manier te ontdekken om uit de sinistere agenda van de dood te ontsnappen.

Je zou je soms afvragen waarom mensen nog naar degelijke uitgemolken vehikels gaan zien, alsof er niets anders te rapen valt in de +/- 20 langspeelfilms die er dagelijks worden gebaard. En hetzelfde kan gezegd worden voor de Saw franchise. Er zit geen meerwaarde in de vervolgfilms en alles wordt gemaakt met de meest bescheiden middelen om zo een grotere winst te maken. Van kwaliteit kan je nog nauwelijks spreken. Ze besparen ook op de ploeg door bijvoorbeeld onbekende regisseurs aan te stellen, zoals een Steven Quale, die waarschijnlijk met een dagtarief van 550 euro wil werken. Qua casting zien we ook geen uitschieters. Wie kent Emma Bell, Jacqueline MacInnes Wood of David Koechner? Je moet de namen al gaan opzoeken om er een gezicht op te plakken.

De interim-scenarist die ze nog voor een prikje hebben kunnen strikken is tevens Eric Heisserer wiens vorige film, A Nightmare on Elm Street (2010), niet meteen blonk in originaliteit en intelligentie. Maar toch heeft hij een paar verrassende wendingen in zijn scenario gestoken die de fans van de franchise wel leuk zullen vinden. Het is tevens de beste afsluiter die een franchise kan bedenken - dus ja, voor een keertje is het einde wél geslaagd.

Ik stond hier dus niet echt meer op te wachten, maar ik heb me ook niet verveeld. Ook al heb ik niets tegen verstand-op-nul-filmpjes, maar wel iets tegen films die louter en alleen worden gemaakt om poen te scheppen, zonder de minste bekommernis voor het verhaal en de karakter-uitwerkingen, toch heeft deze film zijn momenten en is het zijn blu-ray 3D versie waard. De fascinerende en inventieve moord-sequenties zijn net iets pittiger in 3D. De 3D voegt zoals jullie weten niets toe aan het verhaal, maar in dergelijke lichtvoetige horror-verhalen kan je er nog wel van genieten. Een mooi voorbeeld is de scene waarin een jonge gymnaste een dramatische salto maakt die vreselijk uitdraait. Dit in 3D zorgt toch wel voor een serieuze dreun. Ook al zijn de acteurs niet meer dan crash-test dummies met dito dialogen, de dood in 3d is toch wel indrukwekkend.

Op de blu-ray is er voor de liefhebbers voldoende drinken en eten, met alternatieve dood-sequenties, en reportages over de visuele effecten in de film. Als je de eerste film hebt gezien, is deze misschien een mooie afsluiter.

***Related Post***
08/02/2006: Final Destination 3 wordt een rollercoaster

Ik had een paar dagen gelden een review geschreven over de originele A Nightmare on Elm Street (1984) van Wes Craven, dus kon ik er eigenlijk moeilijk om heen om ook de remake te bespreken. Met deze film hebben in ieder geval al de grote 80’ties horroriconen een remake gekregen (Halloween, Friday the 13th), maar het waren niet meteen hoogvliegers, en ook deze A Nightmare on Elm Street (2010) van Samuel Bayer komt nog niet aan de hielen van het origineel.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn; met name Nancy (Rooney Mara), Quentin (Kyle Gallner), Jess (Thomas Dekker), Kris (Katie Cassidy), and Dean (Kellan Lutz). Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoordt. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

Toch hebben Wesley Strick en Eric Heisserer moeite gedaan om toch niet exacte hetzelfde te vertellen als in het origineel. De slasher begin ook in een American Diner met een kerel genaamd Dean (Kellan Lutz) die het slachtoffer wordt van Krueger voor de ogen van zijn vriendin Kris (Katie Cassidy). Maar spijtig genoeg gaan de scenaristen niet ver genoeg in hun verhaal en vallen om de zoveel minuten terug op een iconische scène uit het origineel (Freddy die uit de muur komt, de handschoen in het bad, de bodybag in de klasgang, het exorcist moment in de slaapkamer, …). Waar staat echter geschreven dat een ‘remake’ dezelfde scènes moet bevatten als in het origineel. Anderzijds zullen heel wat bioscoopbezoekers verlangen om die specifieke scènes terug te zien. Het is geen eenvoudige evenwichtsoefening, maar in het geval van deze remake, had ik het gevoel dat de makers een betere film hadden kunnen maken door geheel af te stappen van het origineel, en slechts heel sporadisch een knipoogje te maken. Nu springen ze van het verleden naar het heden, en heb je zowiezo te weinig screentime voor de backstory én te weinig screentime voor de hoofdacteurs in het heden.

Ook op vlak van techniek kan er niets op aangemerkt worden. De effecten zijn uiteraard beter en over de fotografie van Jeff Cutter (Orphan) valt niets op aan te merken. Enkel al die intro is een pareltje van kleurenfotografie en compositie. Laat ik dan meteen ook de verbluffende art direction in de verf zetten van Craig Jackson (Public Enemies, Eagle Eye, Derailed). Zeker op blu-ray in high Definition komt deze film visueel volledig tot zijn recht.

Maar het probleem zit hem in de foute keuzes van de videoclip-maker en de halfbakken vertolkingen van de nog jonge acteurs. Samuel Bayer, die hier zijn debuutfilm tekent, weet niet waarmee hij bezig is. Nochtans heeft hij zowat alle denkbare middelen ter zijne beschikking, alsook een crew waar menig Europeaanse filmmaker jaloers zou van worden. Maar hij bakt er niets van. De vertolkingen van de acteurs gaan van steriele blikken tot over-acting, maar geen enkele weet een overtuigend personage neer te zetten of nog maar sympathie op te wekken. Vergeleken met de toen nog onervaren en bij momenten radeloze acteerprestatie van Johnny Depp in de originele film, moet je toegeven dat dit zelfs nog meer aanstekelijk was dan de levenloze prestaties van de cover-girls & boys cast.

De vertolking van Jackie Earle Haley is verre van zo ‘bangelijk’ als deze van Robert Englund. Enerzijds heb je constant het idee dat hij een reptiel-achtig latex masker draagt, en dat hij veel weg had van een oude man met een huidziekte. Nochtans was dit een essentieel punt van de special FX mannen, die Freddy Krueger een natuurlijk verbrand gezicht wilden geven: MAAR HET WERKT NIET! De expressie van Krueger is vrijwel onbestaan, en om het geheel nog wat erger te maken heb je de indruk dat zijn lippen niet bewegen en dat we een voice-over stem horen als hij spreekt. Los van de vergelijking met het origineel is dit gewoon belachelijk. Ook de nadruk op de pedofiele background van het personage maakt alles misschien een tikkeltje te zwaar voor dit genre van film.

Daar waar de originele film een bron was van inspiratie, heeft deze remake geen enkele bestaansreden of toegevoegde waarde. De remake verzet ook geen grenzen, zoals het origineel wel deed, en berust enkel maar op de naambekendheid en het iconisch karakter van de originele film. Ondertussen werden reeds in tal van films het werk van Wes Craven gekopieerd, en bijgevolg overstijgen deze scènes nauwelijks het niveau van het cliché. Uiteindelijk is het een samenraapsel van emotieloze geweld-scènes zonder enige vorm van structuur of rationaliteit, hoe ziekelijk deze ook mag zijn. Het resultaat is dat deze A Nightmare on Elm Street sequel snel op de zenuwen begint te werken.

De keuze om een videoclipmaker te nemen om deze film te regisseren is uiteraard een beslissing van Michael Bay en zijn bedrijfje Platinum Dunes, die tegenwoordig synoniem staat voor ‘afgelikte en inhoudsloze pulp’. Uiteraard zou de man meer oog hebben voor het visuele aspect dat het inhoudelijke, maar zelf op visueel vlak schiet de man tekort. Vele mise-en-scènes komen houterig over en je hebt bij momenten de indruk naar een Vlaamse film te kijken. Er zijn ook geen cameo’s in de film, ook al waren er veel mogelijkheden. Misschien wil dat ook wel iets zeggen over wat zij van de remake dachten.

Uiteindelijk zal de grootste nachtmerrie zijn dat Platinum Dunes aan het overwegen is om een sequel te maken, gezien de film zijn omzet toch wel wist te verdubbelen aan de box-office. Op de blu-ray vinden jullie nog heel wat deleted scenes en making-off filmpjes voor de liefhebbers.

***Related Posts***
18/10/2010 : A Nightmare on Elm Street (1984) review
29/09/2009 : A Nightmare on Elm Street remake trailer
31/01/2008 : A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
12/02/2006 : Freddy Krueger vs Jason Voorhees vs Michael Myers

De Nightmare on Elm Street remake was op geen enkel gebied een verbetering op het origineel, A Nightmare on Elm Street (1984) van regisseur Wes Craven. En deze film brengt Warner Bros nu uit op blu-ray met een karrevracht aan extras, gaande van essentiële audio-commentaren, alternatieve eindsequenties en behind the scenes. Alles voor de echte fans van het horror-genre.

Korte inhoud: Tina (Amanda Wyss) rent door een tunnel een ketelhuis in en wordt achtervolgd door een verminkte man (Robert Englund) met een bruine hoed op en messen aan de vingers van zijn rechterhand. Net voordat ze aan flarden gesneden wordt, doet ze haar ogen open en is ze weer wakker. Dat haar nachthemd scheuren vertoont, maakt haar nog niet echt bang. Maar als ze dan hoort dat haar beste vriendin Nancy (Heather Langenkamp) over exact dezelfde man heeft gedroomd, beginnen de zenuwen toch op te spelen. Is ze nog wel veilig in haar dromen? Samen met haar vriend Glen (Johnny Depp) probeert Nancy de zaak uit te zoeken. Wanneer Tina uiteindelijk het slachtoffer wordt aan een brutale moord zet Lt. Donald Thompson (John Saxon) alles in het werk om de bizarre moord op te lossen.

Het blijft één van de meest doordachte scenario’s uit het slasher-genre (in een periode waar het slasher-genre al oud en versleten was) en het kan geen verrassing zijn dat er ook 6 sequels zijn gemaakt, naast een 'Freddy vs Jason'-film. Wes Craven maakte de film met een productie budget van 1,8 miljoen dollar. Bedenker Craven baseerde het personage Krueger op een angstaanjagende herinnering uit zijn eigen kindertijd. Als kind zag Craven naar eigen zeggen vanuit zijn slaapkamerraam een mismaakte man die boosaardig naar hem grijnsde en zei: ja, ik kijk naar jou. Even later was de man verdwenen. Oorspronkelijk zou Krueger een rood met geel gestreepte trui dragen. Later werd gekozen voor rood met groen omdat deze kleuren lastiger te combineren zijn voor het menselijk oog. Het verhaal van de film zelf is gebaseerd op een aantal gevallen van kinderen in de VS die last hadden van hevige nachtmerries en waarvan een aantal om onopgehelderde redenen in hun slaap overleden. Toen horrorfilms als The Shining (1980) en Friday the 13th (1980) aan populariteit begonnen te winnen, gebruikte Craven deze herinnering als inspiratie voor een film. Het idee van Kruegers handschoen was van actrice Langenkamp.

Het grote verschil met de remake zijn de sterke vertolkingen van de acteurs. In die tijd keken vele Amerikanen op naar een acteur als John Saxon, maar het waren vooral Heather Langenkamp en Johnny Depp (zijn debuutrol), maar vooral ook Robert Englund, die deze prent tot leven bliezen. En gezien het verhaal zich voltrok in zowel de reële als de droomwereld, kon de regisseur zich uitleven met creepy surrealistische scènes. Scènes die het horrorgenre pas echt op dreef brachten in de 80’ties. In een droom zijn er geen grenzen, en de kracht van de film lag hem daar waar de realiteit en de droomwereld bij mekaar kwamen. A Nightmare On Elm Street was op zovele vlakken superieur aan Halloween en Friday the 13th. Zelfs tot op de dag van vandaag werkt het origineel nog, zelfs beter dan de remake.

Het verschil ook met de vele zwakkere sequels is dat de film draait rondom de hoofdactrice Nancy, en niet rond Fred Krueger. Hoe minder je te weten komt van die moordenaar, hoe creepier de nachtmerrie is. Je hoort slechts flarden van een verhaal van een man die levend in brand werd gestoken, en dat volstaat om ons de stuipen op het lijf te jagen. Nancy is ook geen doodgewone screamqueen zoals Jamie Lee Curtis in Halloween, maar eerder een slim en heldhaftig meisje die naar het einde toe de strijd zal aanbidden met haar belager. Ze weet zelfs een aantal booby-traps te plaatsen, een beetje zoals de horrorversie van Home Alone. Vreemd genoeg heeft actrice Heather Langenkamp nooit geen echte acteer-carrière kunnen uitbouwen, in tegenstelling tot Depp, die eigenlijk in de film nog op zoek is naar zijn emoties en niet altijd zuiver staat te acteren.

De muziek maakt vaak de film, en hier is het niet anders. Charles Bernstein heeft hier de uitstekende muziekscore gemaakt diebij momenten lijkt op een slaap-melodietje en anderzijds heel dreigend aanvoelt. Het ingenieuze camerawerk in de film komt van Jacques Haitkin en op blu-ray komt zijn werk pas goed tot zijn recht. Wetende dat ze dit met low budget middelen hebben gemaakt blijft het indrukwekkend. Dit is een film die in elke collectie moet steken van iedere filmgeek.

***Related Posts***
30/10/2010: A Nightmare on Elm Street (2010) review
29/09/2009 : A Nightmare on Elm Street remake trailer
31/01/2008 : A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
12/02/2006 : Freddy Krueger vs Jason Voorhees vs Michael Myers

Neen, dit is geen grap. Onze noorderburen hebben zonet een film uitgebracht met de goedheilig man Sinterklaas als seriemoordenaar. Sint (2010) is geen krankzinnige komedie maar wel een horroprent in de stijl van A Nightmare on Elm Street meets Halloween.

Regisseur en scenarist Dick Maas heeft het in ieder geval niet onder stoelen of banken gestoken dat zijn inspiratie hoofdzakelijk is gekomen van de Amerikaanse horrorfilms. En het ziet er dus heel bekend uit met dit verschil dat het budget voor de film (4 miljoen euro) niet al teveel voorstelt op internationale schaal maar voor een benelux-prent toch wel behoorlijk is.

Korte inhoud:St. Niklas (Huub Stapel) is een in ongenade gevallen bisschop. Hij trekt in de middeleeuwen samen met zijn roversbende plunderend en brandschattend over het platteland. Als dorpelingen het recht in eigen hand nemen en de bloeddorstige Sint en zijn trawanten vermoorden, zweert Niklas wraak. Iedere keer bij volle maan op 5 december herrijzen Niklas en zijn bende uit de dood om zich te wreken. Deze sinterklaasavond is het volle maan. Frank (Egbert-Jan Weeber) en zijn vrienden worden op gruwelijke wijze geconfronteerd met Niklas en zijn bende. Frank weet ternauwernood aan de moordpartij te ontkomen. De politie gelooft zijn verhaal echter niet en ziet hem als verdachte. Frank bindt hierop de strijd aan met Niklas, geholpen door zijn vriendin Lisa (Caro Lenssen) en Goert (Bert Luppes), een rechercheur van politie. Er volgt een bloedstollende nachtelijke strijd dwars door Amsterdam waarbij maar één ding zeker is: 5 december zal nooit meer hetzelfde zijn...

Dick Maas heeft ervaring met het genre, met films als Amsterdamned (1988) en De Lift (1983), maar deze films dateren ondertussen uit de jaren stillekes. Zijn laatste film, de komedie Moordwijven (2007) was niets meer dan een flauwe grap. En de film daarvoor, de remake van De Lift, genaamd Down (2001) (The Shaft) was een beschamend schouwspel. En na het zien van de wat halfbakken trailer zonder stijl of charisma heb ik mijn twijfels of deze film ooit de grens van Holland zal passeren.

Maar ook al is het verhaal een halve rip-off van A Nightmare On Elm Street en zou Dick Maas beter met pensioen gaan, kan dit nog wel een leuke dvd-griezelfilm worden. Anderzijds vind ik het idee van Sinterklaas af te schilderen als een moordende creep wel een leuk idee voor een horrorfilmpje en zou perfect hebben gepast in de Creepshow (1982) collectie. Horrorfilms met kerstmannen zijn er anders wel genoeg , dus waarom geen sinterklaas. Met al die creepy verhalen over katholieken die zich gedragen als beesten in internaten, kon zo een film gewoon niet uitblijven. Nu nog maar hopen dat de film toch ergens beschikbaar is in Belgenland, nu de videotheken dreigen te verdwijnen. In ieder geval komt de film eind november uit in Nederland uit.

Update 15/10/2010: De Nederlandse Reclame Code Commissie gaat een oordeel vellen over de reclamecampagne rond de film Sint van regisseur Dick Maas. De website van de reclamewaakhond bevestigt een bericht daarover op Nu.nl. De organisatie heeft naar eigen zeggen "een groot aantal klachten ontvangen over reclame-uitingen voor de film. Sint is een komische horrorfilm waarin de bekende bisschop Sinterklaas wordt geportretteerd als een bloeddorstige maniak die met veel plezier kinderen onthoofdt." Klagers achten de reclame-uitingen voor deze film niet geschikt voor jonge kinderen. Dit is overigens niet de doelgroep voor de film: de Kijkwijzer heeft de trailer van Sint die in de bioscopen draait geclassificeerd voor 12 jaar en ouder. De Reclame Code Commissie gaat de klachten in haar eerstvolgende vergadering behandelen. Het trailerfilmpje van Sint werd sinds de lancering op internet honderdduizenden keren bekeken. Ook het Belgische Sinterklaasgenootschap reageerde al geschokt op de visie van Maas.

Er zijn gewoon teveel films die ieder jaar uitkomen, dat het onmogelijk is om ze allemaal te bekijken, mocht je hierin al de goesting en de tijd voor hebben. Een lijstje opsommen van de films die wel eens de moeite kunnen zijn, is onbegonnen werk. Daarentegen zitten er een aantal misbaksel aan te komen, waarvan de stank nauwelijks weg te moffelen valt. Een aantal films heb ik reeds gezien, een aantal andere films moeten nog uitkomen. Dit zijn in ieder geval films die jullie beter mijden in 2010 en waar je jouw drinkgeld beter niet aan verspilt, zeker met ticketprijzen van 8 en 15 euro. Hier is het lijstje:

1. The Bounty Hunter
Laten we beginnen met een romantische-komedie. The Bounty Hunter (2010) van Andy Tennant met Jennifer Aniston en Gerard Butler lijkt te zijn bedacht door een aantal producers en reclamemakers die iets teveel de roddelblaadjes aan het lezen waren, en toevallig ook nog de dag voordien Midnight Run (1988) hadden gezien op tv. Het resultaat is troosteloos. Er is geen chemie tussen die twee met Botox bewerkte acteurs, en het verhaal overstijgt nauwelijks het sitcom-niveau. De trailers waren al slecht, de film zelf doet nog slechter.

2. Season of the Witch
Season of the Witch (2010) had al bij ons in de bioscoop moeten zijn, maar de release laat blijkbaar op zich wachten (en dat is zelden een goed voorteken). Velen vrezen trouwens dat het direct-to-dvd zal worden. De film heeft alle ingrediënten van een potentieel treinongeluk. Om te beginnen hebben we Nicolas Cage, die zowel verantwoordelijk is voor uitstekende films, maar nog meer van films die gewoon verwerpelijk zijn. Hij wordt vergezeld door Ron Perlman die meteen duidelijk maakt dat dit geen fijnzinnige prent zal worden. De regie van de film is in handen van de videoclip maker Dominic Sena, die voornamelijk bekend staat voor zijn visueel luchtige aanpak (Gone in Sixty Seconds, Swordfish) , maar op dramatisch vlak vaak het noorden verliest (Whiteout). Het fantastische genre met ridders en tovenaars heeft al meer miskleunen gebaard dan geslaagde films, en mocht je nog twijfelen aan de ver overschreden vervaldatumgeur van deze prent, bekijk de trailer en alle twijfel zal verdampen als sneeuw voor de zon.

3. Killers
Killers (2010) is een Ashton Kutcher film. Need I say more? De film werd geregisseerd door Robert Luketic die het strakke 21 (2008) drama regisseerde, maar complete de pedalen verloor met zijn The Ugly Truth (2009). De actrice uit die laatste film, Katherine Heigl moet wel een indruk hebben nagelaten, want hier duikt ze opnieuw op in een gelijkaardige romantische komedie. Maar ik denk dat zelfs de aanwezigheid van Tom Selleck niet zal kunnen verhinderen dat deze film zal zuigen.

4. Meet the Fockers Sequel
Jawel, dit is de titel van deze film, ik ging ervan uit dat ze zouden gaan voor Little Fockers, maar de producers dachten waarschijnlijk dat het minder grappig zou worden indien er teveel op de baby’s gefocust zou worden. Dan maar Meet the Fockers Sequel (2010). Ik verwacht wel dat ze deze titel nog wel zullen veranderen, maar een film die eind dit jaar in de bioscoop moet draaien en nog steeds geen titel heeft (en dus geen marketing-campagne) is niet goed bezig. Komt daar nog bij dat regisseur Jay Roach de film had moeten regisseren, maar de klus uiteindelijk overliet aan de wisselvallige Paul Weitz (American Pie, About A Boy). Vond hij het script niet goed genoeg? En als ik de casting bekijk zie ik dat ook Barbara Streisand heeft bedankt voor een terugkeer. Dit is dan ook de derde film in het rijtje. De eerste was grappig, de tweede viel mee maar was op vele vlakken gewoon niet grappig genoeg. Ik betwijfel sterk dat deze vernieuwend uit de hoek zal komen.

5. A Nightmare on Elm Street
Mochten jullie de film nog niet hebben gezien, don't bother, het is wel degelijk een ‘nachtmerrie’ maar dan niet op de manier je zou verwachten. Nochtans had ik nog een beetje hoop dat A Nightmare on Elm Street (2010) ons behoorlijk aan het schrikken zou brengen. Maar Platinum Dunes van Michael Bay heeft opnieuw zijn reputatie alle eer aan gedaan met een nieuwe klote film. Anderzijds is het een ode aan Robert Englund (de originele Freddy), die hier op een onovertuigende manier wordt vervangen door een kleurloze en allesbehalve demonische Jackie Earle Haley. Zoals we gewoon zijn van deze PD-producties is de fotografie top-notch, maar het probleem zit hem altijd in de karakter-ontwikkeling en de inspiratieloze regie, dit keer van Samuel Bayer. De film is ook SAAI en dit zou wel eens de zwakste van alle Bay producties kunnen zijn. Je vraagt je af waarom ze het geld niet beter hadden gespendeerd aan een her-uitgave van het origineel in plaats van deze lachwekkende remake. De franchise overleefde 6 sequels, een tête-à-tête met Michael Voorhees en een afschuwelijke tv-spin-off. Maar deze remake heeft Freddy Krueger voor goed afgemaakt. Bravo!

6. The Back-Up Plan
The Backup Plan (2010) is een Jennifer Lopez film. Need I say more? J-Lo probeert hier aan iedereen duidelijk te maken dat ze nog steeds 'Jenny from the Block' is, en dat ze wel degelijk weet hoe het "echte leven" in elkaar zit. In deze romantische komedie wil ze graag moeder worden en is van mening dat het veel te lang duurt om op een juiste man als vader te wachten. Ze besluit zich kunstmatig te laten bevruchten. Juist op de grote dag ontmoet ze de man van haar leven (Alex O'Loughlin). Zie je, een compleet geloofwaardig verhaaltje. Alle aandacht gaat trouwens naar ons Jenny, want haar partner in de film is de zo goed als onzichtbare Australische acteur Alex O'Loughlin, die zelfs op bepaalde affiches helemaal niet wordt vermeld. Dit is de eerste grote speelfilm van Alan Poul en misschien meteen ook zijn laatste.

7. Furry Vengeance
Tammy Sanders (Brooke Shields) verhuist samen met haar man, makelaar Dan Sanders (Brendan Fraser), van Chicago naar Oregon. Dan wil daar een zooitje dure appartementen uit de grond stampen. Hij krijgt er een zak poen voor en is van plan zonder problemen een lokaal bos neer te halen. De bosbewoners zijn helaas wat minder enthousiast. Er worden eikeltjes gelanceerd in katapults en de bijen gaan op zelfmoordmissie als ze hun angels planten in Dan’s personeel. Hoe dan ook, er moet iemand gevild worden in deze strijd van mens tegen natuur. Dat is de plot van Furry Vengeance (2010), en dat zou al genoeg mogen zeggen over de kwaliteit van dit pronkstuk. De film werd geregisseerd door Roger Kumble, de maker van afstotelijke troep als Cruel Intentions 2, The Sweetest Thing, Just Friends. De film heeft alvast zijn plaatsje gereserveerd op mijn Top 10 Worst Movies of 2010.

8. Prince of Persia: The Sands of Time
Spijtig genoeg is ook deze game-adaptatie crap. Prince of Persia: The Sands of Time (2010) had nochthans alle troeven in handen met een gigantisch budget van 150 miljoen dollar en Jake Gyllenhaal in de hoofdrol. Regisseur Mike Newell (Harry Potter and the Goblet of Fire, Donnie Brasco, Four Weddings and a Funeral) lijkt zichtbaar overdonderd door al het cgi geweld. Het is het sort popcorn film die je twee minuten na het verlaten van de bioscoop compleet bent vergeten, met uitzondering van de dingen die zijn tegengevallen. Het is alsof je iemand anders bekijkt die een spel aan het spelen is en waarbij je een voice-over vertelstem hoort. M.a.w. BORING! Waar zit die 'reboot' knop!

9. The Karate Kid
Is het mogelijk om een geslaagde remake te maken van The Karate Kid, die uiteindelijk een typische teenage 80’ties film is? Ja, maar niet op de wijze waarop de Nederlandse regisseur Harald Zwart (The Pink Panther 2, Agent Cody Banks) zijn versie van The Karate Kid (2010) in gedachten had. Tenzij je de carrière van de zoon van Will Smith wil steunen of Jackie Chan de mogelijkheid geven om een nieuwe villa te bouwen met aanliggend golfterrein, ga dan maar een ticketje kopen.

10. Sex and the City 2
De absolute draak van het jaar moet deze Sex and the City 2 (2010) zijn van de tv-regisseur Michael Patrick King. Vier ouwe, lelijke wijven met teveel vrije tijd en teveel geld, gaan op reis naar Abu Dhabi om er te leuteren over seks in wansmakelijke outfits. En of dit nog niet genoeg was, zien we ook nog eens die irritante kwezel Miley Cyrus opduiken. En neen, dit is zelfs geen film voor vrouwen! Het gros van de moderne vrouwen zijn hiervoor véél te geconfisqueerd en intelligent om te kunnen genieten van deze materialistische en exhibitionistische aanval op de goede smaak. Zonder plot, of dialogen die grappig zijn, duurt deze ‘aanfluiting op de westerse vrouw’ een slordige 146 minuten, alsof 60 minuten van deze inhoudloze modeshow nog niet volstond. En voor de snoepers onder jullie: niettegenstaande de “sex” in de titel, komt er geen seks in voor…en misschien maar goed ook.

Zoals verwacht zal er geen vervolg komen op de Friday the 13th (2009) remake. De reden ligt voor de hand, de film is ronduit slecht bevonden door zowel publiek als pers.

Het openingsweekend voor de remake was anders wel behoorlijk goed met een recette van 44 miljoen dollar. Maar de slechte mond-aan-mond reclame had ervoor gezorgd dat het publiek weg bleef in de meer dan 3000 bioscoopzalen.

Op DarkHorizons was het volgende bericht te lezen: Platinum Dunes producer Brad Fuller has confirmed that a sequel to last year's remake of "Friday the 13th" has essentially been canned. Asked about its status, Fuller mentioned on his Twitter account that the project "is dead - not happening" and later told Bloody Disgusting that "right now there is no movement on Friday 13th: Part 2".

Ik herinner me nog dat ze nog voor de release van de film spraken over een mogelijk vervolg, in dezelfde lijn als de Halloween franchise. Maar volgens mij is het niet zozeer het financiële plaatje die een rol speelt, dan wel het gebrek aan een interessant script voor een hedendaags veeleisend publiek. De eerste twee originele Halloween films vielen best mee, maar de originele Jason reeks is toch wel een beetje van de pot gerukt. De slasher was niet echt boeiend genoeg, ondanks de vele straight-to-video sequels die ze hebben gemaakt. Hij stierf op het einde van elke film om dan opnieuw op te duiken in een nieuwe film om achter tienermeisjes aan te zitten. Michael Myers en Freedy Krueger zijn veel interessanter qua karakters. Jason is gewoon een serial killer met de grootste bodycount, that’s it.

Ik vind het dus eigenlijk geen verlies. Ik wa zelfs al van bij het begin geen grote voorstander van een Friday the 13th remake. Het resultaat is slaapverwekkend en voor een horrorfilm is dit toch wel triestig. Regisseur Marcus Nispel slaagt er gewoon niet in om de film relevant te maken, laat staan beangstigend. Ze hadden de film evengoed ‘Friday the 13th part 12’ kunnen noemen in plaats van ‘remake’. Laten we hopen dat A Nightmare on Elm Street (2010) stukken beter zal zijn.

***Related Post***
20/03/2009: Friday the 13th review
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th krijgt Bay touch
12/06/2006: Freddy vs Jason vs Michael Myers

De trailer van de A Nightmare on Elm Street (2010) remake is on-line en zoals we hadden kunnen verwachten van een Platinum Dunes productie ziet het er allemaal weer buitengewoon knap uit. Of deze prent ook beter zal zijn dan het origineel van Wes Craven valt nog te bezien, want veel van de beelden uit de nieuwe film komen rechtstreeks uit het origineel. Er steekt enkel 20 keer meer geld in de productie en de visuele effecten zien er ook veel beter uit. De mooie beeldjesmaker van dienst uit de Michael Bay stal is deze keer de videoclip regisseur Samuel Bayer die met deze film zijn filmregiedebuut maakt.

Korte inhoud: Nadat de conciërge van een school, Freddy Krueger (Jackie Earle Haley), door een groep boze ouders levend verbrand wordt, omdat hij kinderen seksueel misbruikt zou hebben, keert hij terug als een moordenaar met een verbrand gezicht. Freddy wil wraak nemen op de kinderen, die nu rond de 18 zijn. Hij hangt rond in het onderbewustzijn van de tieners, waarna hij hen met zijn vlijmscherpe messen vermoord. Maar was Freddy wel echt schuldig, of werd hij vals beschuldigd?

De nieuwe Krueger heeft buiten de kleren uiteindelijk nog maar weinig te maken met de Robert Englund versie. Jackie Earle Haley lijkt de serial killer te vertolken met iets meer terughoudendheid. Maar het is nog te vroeg om hierover iets zinnigs te zeggen, gezien hij maar voor een beperkt aantal seconden in de trailer zit. Maar het feit dat we de acteur nog niet zo goed kennen, maakt alles des te interessanter. We hebben geen verwachtingspatroon. Het gezicht van Krueger ziet er ook uit als een echt brandwondenslachtoffer en de stem deed me een beetje denken aan de stem van Mason Verger uit Hannibal (2001). Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de makers willen afstappen van de vorige 7 of 8 Freddy films en in analogie met de Texas Chainsaw Massacre remake voelt alles meer "realistisch" binnen zijn horror-context.

Hoewel ik zelf niet echt warm loop van de Platinum Dunes money machine denk ik wel dat ik deze zeker niet zal missen in de bioscoop. Ook al zal de film aanvoelen als één grote rip-off (cf. de handschoen in het bad, het meisje met de gescheurde kleren,…) en worden we compleet uit de horror geslaan bij het horen van de verschrikkelijke dialogen tussen de teenagers, we zullen op z’n minst kunnen genieten van de stilistische mise-en-scène en de geweldige fotografie van Jeff Cutter die eerder al zijn kunnen bewees met Orphan (2009). Elm Street zou in principe toch iets meer brains moeten vertonen (figuurlijk), dan pakweg een Michael Myers Halloween prent of een Friday the 13th slasher. Hopelijk hebben de scenaristen Wesley Strick (Return to Paradise, Wolf, The Glass House) en Eric Heisserer de prent niet gemaakt voor pubers dan wel voor volwassenen.

Bij de cast zien we als enig bekend gezicht Clancy Brown opduiken als woeste ouder die Freddy levend roostert. Voor de rest spelen de makers het op safe met nieuwe gezichten wiens voorname kwaliteit is dat ze een mooi snoetje hebben, zoals Rooney Mara, Kyle Gallner, Thomas Dekker, Katie Cassidy en Connie Britton. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar verwacht deze maar in de zomer van 2010.

***Related Posts***
30/10/2010: A Nightmare on Elm Street (2010) review
20/03/2009: Friday the 13th filmbespreking
31/01/2008: A Nightmare on Elm Street zonder Robert Englund
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat Bay-touch
19/03/2006: Jordana Brewster in Texas Chainsaw Massacre: The Beginning
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers
27/04/2005: The Birds krijgt een Bay-touch

Nadat Michael Myers een facelift kreeg door Rob Zombie kon het niet uitblijven dat ook Jason Voorhees een remake zou krijgen. En het is wederom Marcus Nispel (The Texas Chainsaw Massacre - remake) die de eer krijgt om het horroricoon nieuw leven in te blazen met Friday the 13th(2009) en misschien wel klaarstomen voor een nieuwe reeks. Dat is in ieder geval de bedoeling van producent Michael Bay, die binnenkort ook Freddy Krueger wil aanpakken. Dit is echter geen remake in de strikte zin van het woord, eerder een soort herkauwing van het originele materiaal. Enkel spijtig dat het niet even verrassend en origineel is als de Halloween remake.

Jason Voorhees, de notoire serialkiller met zijn hockeymasker en vlijmscherpe machete uit de Friday the 13th reeks heeft zich nog maar eens van zijn slechtste kant laten zien in een film die ver van een exacte kopie is van het origineel uit 1980. De horde fans van de serie zullen in het verhaal heel wat scènes herkennen uit de voorgaande delen. Zo hebben de makers besloten om Jasons misvormde gezicht met een jute zak te verbergen zoals in Friday the 13th Part 2 (1981) om gedurende het verhaal te laten zien hoe hij aan zijn hockeymasker is gekomen. Ook de twee minuten durende proloog doet de beginsequentie van de eerste film nog eens dunnetjes over. Het einde van de film is ook sterk geïnspireerd op het eerste deel. Maar het zal een opluchting zijn voor de liefhebbers van veel naakt, seks, bloed en slachtoffers, dat de makers voluit zijn gegaan voor de R-rating.

Korte inhoud: Clay Miller (Jared Padalecki) is op zoek naar zijn vermiste zus en komt op zijn zoektocht terecht in de donkere bossen van Crystal Lake. Tussen de met mos bedekte bomen ontdekt hij een aantal vervallen houten kampeerhuisjes. En dat is niet het enige wat er zich bevindt tussen het struikgewas. Tegen het advies van de politie en de plaatselijke bevolking in onderzoekt Clay de weinige aanwijzingen die hij heeft. Hij krijgt hierbij hulp van een jonge vrouw (Danielle Panabaker) die samen met een paar studiegenoten (Amanda Righetti, Travis Van Winkle, Aaron Yoo, Julianna Guill, Willa Ford, America Olivo, Ryan Hansen) naar het gebied is gekomen om een weekend lang de bloemetjes buiten te zetten. Ze zullen echter een aantal gruwelijke ontdekkingen doen die ze niet hadden verwacht.

Diegene die geen flauw benul hebben wie Jason Voorhees (…welkom op planeet Aarde), hoeft niets te vrezen om iets te missen. De intro van de film wordt het verhaal rondom Jason (Derek Mears) en zijn moeder Pamela Voorhees kort behandeld. Vervolgens maken we in het eerste halfuur kennis met een groep jongeren wiens levensverwachtingen drastisch zal minderen naarmate de film vordert. Na de eerste akte wordt de film gewoon overgedaan met een nieuwe groep jongeren die naar Crystal Lake trekt. Seks, drugs en feesten is het enige waar zij aan denken. Clay Moore (Jared Padalecki) echter niet, hij is op zoek naar zijn vermiste zusje, één van de meiden uit de eerste akte van de film. Het verhaal zelf heeft verder niet veel om het lijf.

Alles wat je verwacht van een typische teenage slasherfilm zit in deze escapistische Platinum Dunes prent, maar ook niets meer dan dat. Het is anderhalf uur pretentieloos vermaak met een aantal efficiënte schrikmomenten die vooral worden gecreëerd door onverwachte harde geluiden als bliksem of een dier die plotseling te voorschijn springt. Niet iedereen wordt aan het mes geregen van Jason, hij gebruikt ook andere moordwapens zoals een hakbijl en (I kid you not!) een pijl en boog. Jason beweegt snel en is inventief in het moorden. Erg geloofwaardig is het allemaal echter niet want Jason is in bepaalde scènes wel iets te snel. Het mocht van mij iets meer serialkiller zijn en iets minder superhero, maar goed. De actie is in vele gevallen slecht in beeld gebracht en vaak zie je dus ook niet wat er is gebeurd. Bij het eerste slachtoffer heb je dus geen idee wat er precies is gebeurd en dat was meer het resultaat van gepruts dan van een uitgewerkte intentie.

Net zoals zijn mentor Michael Bay is regisseur Marcus Nispel een beeldjesmaker die met moeite een coherent verhaal kan vertellen of zelfs maar menselijke karakters kan uitwerken. En dat zorgt er meteen voor dat alles heel vluchtig is en nauwelijks echt pakkend. Meer nog, de film is gewoon SAAI! Marcus berust zich enkel op de gortigheid van bepaalde moorden om de spanning hoog te houden, maar slaagt er niet in om ons op het puntje van onze stoel te krijgen. Alles is zo voorspelbaar en ééndimensionaal dat je er van moet geeuwen. Deze remake maakt van de oorsponkelijke B-horrorprent van Sean S. Cunningham een echt meesterwerk, en dat is op zich wel een prestatie. Maar de remake is wel beter dan Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan (1989) … als dat al iets betekent.

***Related Posts***
24/10/2008: Friday the 13th trailer
03/10/2007: Friday the 13th ondergaat ook een Bay-touch
12/02/2006: Freddy vs. Jason vs. Michael Myers

Horrorfilms zijn een beetje als snoepgoed, het is lekker, maar je vult er de maag niet mee en wanneer je er teveel van eet word je ziek. En zo is het misschien ook met de Saw-sequels. Ondertussen zitten we aan Saw IV (2007), dit jaar komt Saw V (2008) uit en in het vooruitzicht ligt er Saw VI (2009).

Ik ben verzot van horrorfilms, voor zover ze me kunnen verrassen. Onlangs heb ik Shutter (2008) gezien, de zoveelste remake van een Aziatische horrorfilm, en ik had zin om op de fast-forward button te duwen, omdat ik voortdurend het gevoel had alles al gezien te hebben. De horrorfilms van het niveau van The Descent (2005) zijn ver te zoeken. En dat was ook een beetje mijn vrees bij de zoveelste Saw film. Het risico om te vervallen in een te doorzichtige formule is bij dergelijke films vaak schering en inslag. En nu Tobin Bell de keel werd overgesneden was zowat alle hoop verloren voor de franchise.

Korte inhoud: Jigsaw (Tobin Bell) en zijn metgezellin Amanda (Shawnee Smith) zijn dood. Na het schokkende nieuws van de dood van detective Kerry (Dina Meyer), moeten twee FBI profilers Agent Strahm (Scott Patterson) en Agent Perez (Athena Karkanis) steun geven aan Detective Hoffman (Costas Mandylor) om de puzzelstukjes van de moord samen te stellen. Maar wanneer de SWAT Commandant Rigg (Lyriq Bent) plots ontvoerd wordt en blootgesteld aan de demente spelletjes van Jigsaw, behinnen Hofmann en zijn FBI collega’s sporen te vinden die leiden naar Jigsaw's ex-wife Jill (Betsy Russell). De plannen van de puppet-master zouden wel eens bekend kunnen worden, voor het verleden, het heden … en de toekomst.

Met de oplossing die is gevonden voor de dood van het hoofdpersonage, kunnen ze nu in principe nog een lange tijd verder, voor zolang de sequels geld in het laatje brengen, en tevens een beetje in navolging van horror-sequels zoals A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th. Hoewel, er is toch een duidelijk verschil merkbaar: de Saw-sequels zijn GEEN standalone films. Er is een duidelijke, min-of-meer chronologische, verhaallijn doorheen de verschillende vervolgfilms gewoven, en er worden bochten, kronkels en bokkensprongen gemaakt om alle nieuwe personages aan elkaar te binden, ook al begint alles heel surrealistisch aan te voelen.

Maar de troeven van de Saw-franchise is de strakke regie – in tegenstelling tot de clonen als Captivity (2007). Ik ben zelf aangetrokken door hun oog voor detail en uiteraard de gruwelijke sequenties met ingenieuze foltertuigen. Bij het zien van het 4de deel heb ik me niet zozeer meer bekommerd om de onlogische plotwendingen, het heeft geen zin meer, maar mij gedwee aangesloten aan de adrenaline-pomp. De laatste 10 minuten van de film zijn in dat opzicht trouwens heel opmerkelijk, gezien Jigsaw op een gegeven moment op twee plaatsen tezelfdertijd moet zijn. Ofwel heeft hij de kunst van het klonen uitgevonden ofwel hebben we hier te maken met een tweelingbroer die eigenaardig genoeg ook stervende is aan kanker. We hebben zowaar een nieuw genre ontdekt, de absurde horror.

Saw IV van Darren Lynn Bousman kan ik niet echt aanraden, maar zal wel in de smaak vallen van een jong publiek, die in de plaats van de makers zelf aan het zoeken is naar logische verklaringen voor onlogische plotwendingen. Origineel kun je de film niet noemen, maar het blijft een degelijk gemaakte quilty pleasure horror voor de liefhebbers van het genre. Ik heb echter een idee voor de producers: "Stop ermee en kom misschien nog eens terug binnen een jaar of tien, want het begint 'afgezaagd' te worden."

***Related Posts***
06/07/2008: Tobin Bell blijft het gezicht van Saw
02/02/2008: Saw V in de startblokken
28/07/2007: Saw IV posters + korte inhoud
18/03/2007: JigSaw terug in Saw 4 en Saw 5
30/10/2006: Saw III scoort aan box-office
18/08/2006: Saw III trailer en nieuwe posters
02/07/2006: Saw III, welk lichaamsdeel kan men zo nog afzagen...?
13/10/2005: De eerste minuten van Saw II
30/03/2005: Saw II in de maak
12/08/2004: Saw review

Opnieuw een lijstje waar heel wat filmgeeks op zitten te wachten. Hier is de Top 10 van de Beste Monsters volgens een aantal prominente filmbloggers, waaronder zijn Timothy en Karen. Ga dus ook maar even een kijkje nemen bij deze filmblogs en hun respectievelijke top 10.

De meningen over wat een monster is lopen uiteen, maar algemeen wordt aangenomen dat het gaat om een gevaarlijk en wanstaltig uitziend wezen. Of dit wezen nu buitenaards is of niet, maakt uiteindelijk niet veel uit. Ik heb me voornamelijk gebaseerd op vreselijk en/of wreedaardig uitziende wezens. Monsters die net buiten mijn lijstje vielen waren oa. Medusa in Clash of the Titans (1980) (dit is de enige culthit waarvan ik ongeduldig wacht op de remake), Freddy Krueger uit A Nightmare on Elm Street (1984) (schrikwekkend heb ik Krueger nooit echt gevonden, maar het blijft een heerlijk personage) en Frank the Monster uit Hellraiser (1987) (ik heb geaarzeld).

Ik ben tevens ook benieuwd welke gedrochten ik over het hoofd heb gezien. Laat het me weten in de reacties. Hier is mijn Top 10:

10. Jerry Dandrige in Fright Night (1985)
Een beetje ironie mag zeker ook wel in het horror-genre en hier vond ik het bijzonder geslaagd en zijn tijd ver vooruit. Fright Night is één van de beste horrorprenten uit de jaren 80, met een glansrol voor Roddy McDowall en een vlijmscherpe regie en scenario van Tom Holland. De vampier van dienst wordt vertolkt door Chris Sarandon die een moderne, gladde gentleman neerzet waar je best uit de buurt van blijft eenmaal zijn nagels beginnen te groeien.

9. Brundle Fly in The Fly (1986)
Tevens één van de betere horror-remakes van de hand van David Cronenberg met een excentrieke Jeff Goldblum en een aantrekkelijke Geena Davis. Een conventionele genrefilm die de waarde van karakterontwikkelingen ten volle benut. De prent is niet alleen perfect in zijn compositie, maar tevens behoorlijk wansmakelijk. Cronenberg, die een universitair diploma in literatuur en wetenschap haalde, verbergt ook in deze film zijn passie niet voor de anatomische misvormingen. Hoewel het allemaal wel biologie van de eerste graad is, komt alles heel overtuigend en ‘disgusting’ over met baanbrekend werk van de make-up artiesten Chris Walas & Stephan Dupuis.

8. Leatherface in The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het monster bij uitstek is deze achterlijke en wreedaardige slager die verzot is om achter meisjes te hollen met een kettingzaag. Hij draagt geen ijshockey masker zoals de killer in Friday the 13th of een Halloween masker zoals Michael Myers, maar dus wel een stuk gezicht van één van zijn slachtoffers die spijtig genoeg in zijn smaak viel. De originele film blijft de beste film, en de sequels en de remakes spelen zo maar een beetje in de zijlijn met iets teveel aandacht voor de mooie fotografie. Leatherface is een weerzinwekkend karakter die in leven werd geroepen door Tobe Hooper die geschiedenis schreef met zijn film en vele horror-cineasten zou inspireren.

7. Uruk Hai in The Lord of the Rings (2001-2003)
De mensen uit de Weta Workshop, Peter Owen, Peter King en Richard Taylor, zijn echte kunstenaars op vlak van make-up. Ze hebben er voor gezorgd dat fantasy-films als deze ook 'realistisch' konden zijn, en dan in het bijzonder de Uruk Hai. Deze Uruks waren uiteindelijk een creatie van Sauron, maar in verbeterde versie door Saruman de wereld in gestuurd. Deze mens-etende wezens, die groter van gestalte waren dan de gewone orks, waren bijzonder indrukwekkend in The Two Towers tijdens de slag bij Helm’s Deep. Eindelijk eens een fantasy-prent die zichzelf au serieus neemt!

6. Predator in Predator (1987)
Een van de betere creaties uit de SF weleld is deze van de Predator. Ook al kon je afvragen waarom een superieur wezen de moeite zou nemen om miljoenen lichtjaren af te leggen om tot onze planeet te komen, om zich daar bezig te houden met het villen van een aantal Amerikaanse soldaten in een verlaten jungle. Maar de creatie van Stan Winston mocht er best wezen. Het bewoog zich voort als een stealth soldaat, maar achter zijn masker schuilde een vreselijk monster. Het design was uiteindelijk vrij eenvoudig – gezien de moeilijkheid om bluekey te gebruiken in een jungle rekening houdend met de bewegingsvrijheid van de alien – en koos men voor een humanoid-wezen. Er waren eerst plannen om de predator een lange nek te geven met een hondsachtige kop met één oog. Blij dat ze uiteindelijk dit concept hebben laten vallen.

5. Mimic Cockroach in Mimic (1997)
De Guillermo Del Toro film vertoonde een aantal zwakheden maar de creatie van de Mimic Cockroach was best geslaagd en bijzonder schrikwekkend. Het is trouwens niet alle dagen dat je een 1m80 kakkerlak ziet wachten op de metro. Net zoals de Cronenberg films mengt deze perfect de wetenschappelijke wereld, met morbiditeit en gruwel. Wetenschappers hadden zitten knoeien met het DNA van kakkerlakken en hebben zo een wezen geschapen die het zou opnemen tegen zijn agressor. De Mimic Cockroach heeft de gedaante van een mens gekopieerd – tot zelfs de organen – om zo dichter bij zijn prooi te komen. Maar eenmaal de vleugels open zijn de overlevingskansen gering. Net zoals in Predator maakt het monster ook akelige geluidjes (te vergelijken met het geklap van lepels), en dit vergezeld van de duistere en verlaten metrogangen levert dit bangelijke momenten op.

4. Kirsten Dunst in Spider-Man (2002-2007)
Vergeet de Green Goblin of Venom, het monster in deze trilogie is Kirsten Dunst in de rol van Mary Jane Watson! Wie had gehoopt dat het personage zou sterven is er dus aan voor de moeite. En of acteren nog niet genoeg was hebben die kiekens haar ook nog laten dansen en zingen in Spider-Man 3. Maar met de nieuwe koers die de franchise wil varen bestaat de kans dat ze voor een nieuwe Mary Jane kiezen. Hallelujah! De franchise kan er alleen maar beter van worden.

3. American Werewolf in An American Werewolf in London
Binnenkort is er The Wolf Man-remake, maar de weerwolf die we niet snel zullen vergeten is de creatie van Rick Baker in de film van John Landis. De transformatie-scène was zo indrukwekkend dat Michael Jackson Rick Baker wou hebben voor zijn videoclip Thriller. En de gruwel is al zo present als de zwarte humor in de film. Eén van de betere scenes uit de film is de achtervolgings-scène in de metro van Londen. Wanneer ikzelf tijdens een nachtelijk uurtje in een gelijkaardige verlaten Parijse metrotunnel liep, moest ik toch even terugdenken aan die sequentie. De sequel van de film trok spijtig genoeg op niet veel.

2. The Blair Monster in The Thing (1982)
Gezien de release van deze prent samen viel met de release van Steven Spielberg’s kassucces E.T. werd deze film niet al te best onthaald. Maar later werd deze sf-horror op video een ware culthit. De alien in de film nam verschillende monsterachtige gedaantes aan (het Blair-monster, de spinnenkop, de hond-mutatie, …) en imiteerde zoals in Mimic de gedaanten van mensen na tot in de perfectie. Er is lang gediscusieerd over een mogelijk sequel en zelfs een prequel, maar uiteindelijk zouden enkel de plannen voor een gewone remake blijven bestaan. Een beetje spijtig gezien de oorspronkelijke film nog steeds weet te overtuigen. Ikzelf zou wel interesse hebben in een prequel over het Noorse kamp die de alien kon opgraven. Afwachten…

1. Alien in Alien (1979)
De alien van de Zwitser H.R. Giger blijft veruit de beste creatie die ik al ooit heb gezien. Het monster jaagt ons de stuipen op het lijf, zeker in deze claustrofobische setting. De verschijning is zowel afstotelijk als aantrekkelijk om naar te kijken, en dat verhoogt uiteraard de fascinatie voor het buitenaardse wezen. Giger’s kunst maakt een geslaagde combinatie tussen anatomie en architectuur, en deze symbiose zorgt voor een nieuwe, indrukwekkende wereld. Maar ook regisseur Ridley Scott wist hoe hij het monster moest presenteren. In Alien is net dat wat het meest gruwelijk is, datgene wat men niet kan zien.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss
BlogTalk #9: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
BlogTalk #10: Top 10 Killer Babes
BlogTalk #11: Het Beste & Slechtste uit 2007
BlogTalk #12: Top 10 Worst Movie Posters
BlogTalk #13: Top 10 Best Movie Posters
BlogTalk #15: Top 10 Best & Worst Movies of 2008