5150 rue des ormes

  • Les 7 Jours du Talion (2009) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een andere Québecse thriller/horror die op het Filmfestival van de Fantastische Film (Bifff) te zien was en die ik even in de aandacht wil brengen is Les 7 Jours du Talion (2009) van Daniel Grou. In vergelijking met die andere film, 5150, Rue des Ormes (2009), is deze alles behalve grappig. Het relaas is bitter, zwartgallig en de sombere toon van de film blijft tot het einde aangehouden. Maar het is desondanks toch een sterke prent in zijn genre.

    7 jours poster

    Korte inhoud: Bruno Hamel (Claude Legault) is een 38-jarige chirurg die samen met zijn vrouw Sylvie (Fanny Mallette) en achtjarige dochter Jasmine in Drummondville woont. Ze leiden een gelukkig leven, totdat Jasmine wordt verkracht en vermoord. Als de moordenaar is opgepakt, bekruipt Bruno een gruwelijk idee. Hij zint op wraak op de moordenaar en heeft het plan gevat om hem te ontvoeren en zeven dagen lang te martelen.

    Wat zou je doen als vader mocht je jonge dochter verkracht en vermoord zijn en je te weten komt waar de dader zich bevindt? Een hypothetische vraag die menig mannen met een dubbel gevoel zou benaderen, maar weinigen kunnen het zich voorstellen wat ze zouden doen mocht zoiets afgrijselijk werkelijk gebeuren. In deze film volgen we een doorsnee man, een chirurg, een rustig en tevens geweldloos wezen die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen. En gezien we met zo iemand te maken hebben, is het ook gemakkelijker om ons te identificeren met hem. De film gaat de gruwelijke en sadistische toer op, maar blijft in zekere zin geloofwaardig. En dat realistisch karakter en het ontbreken van muziek die alles zou over-dramatiseren, maakt alles net dat tikkeltje intenser.

    Maar de film heeft ook een aantal zwaktes, vooral in de laatste 30 minuten is nogal tenenkrommend te noemen. Het leek wel of de regisseur het gevoel had dat zijn film iets te simpel was, en hij er bijgevolg poëzie moest bij betrekken met een dood hert. Ik vraag me nog steeds af wat de uiteindelijke bedoeling was. Maar ook een scène met zijn dochter die hij in zijn fantasie een bad gaf, of nog de overbodige en totaal waanzinnige kidnapping van een moeder die haar kind verloor aan de verkrachter, was een bewijs dat de cineast de pedalen had verloren. Maar het domste van al was de politie inspecteur die elke avond een tape bekeek van een beveiligingscamera waarop zijn vrouw werd neergeschoten. Belachelijk!

    Maar goed, al bij al wordt hier knap geacteerd en zit je wel op het puntje van je stoel terwijl je de folteringen van een losgeslagen man aanschouwt. En ik had het gevoel dat de romanschrijver en scenarist, Patrick Senécal (die tevens ook het scenario schreef van 5150, Rue des Ormes), niet van plan was om het ‘vendetta’ gedrag goed te praten, maar laat ruimte voor debat. De film heeft bij mijn weten (nog) geen bioscooprelease gekregen in ons land. Hopelijk komt hier nog verandering in.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 06 mei 2010

    ***Related Posts***
    26/04/2010: filmbespreking 5150, Rue des Ormes
    08/04/2010: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel

     

    *** Les 7 Jours du Talion ***

  • 5150, Rue des Ormes (2009) *** Blu-ray review

    Pin it!

    Hadden jullie al gehoord van Québecse horror? Ik ook niet, tot ik er twee kreeg voorgeschoteld op het Fantastisch Filmfestival (Bifff) dit jaar. Ik zal beginnen met de bespreking van de leukste van de twee, 5150, Rue des Ormes (2009). De debuutfilm van de Canadees Éric Tessier die zijn film baseerde op het boek van Patrick Senécal.

    5150 rue des ormes,preview,eric tessier,patrick senecal,normand d amour,marc-andre grondin,mylene st-sauveur,review,filmbespreking,bifff,trailer

    De film is in het Frans, met een zwaar accent uit Québec. Zelfs voor Franstaligen is het soms moeilijk te begrijpen wat ze vertellen. Toch zijn de dialogen het sterke punt van de film, doordrenkt met snedige aanvallen en leuke twists, alsook de fijne karakters.

    Korte inhoud: Huis nummer 5150 aan Elm's Way ligt aan het einde van een rustige straat, in een klein en rustig dorpje. Toen Yannick (Marc-André Grondin) van zijn fiets viel, klopte hij aan bij de familie Beaulieu, om hier het bloed van zijn handen te wassen. Jacques Beaulieu (Normand D'Amour) en zijn familie hadden echter andere plannen met hem. Jack is een psychopaat met als doel rechtvaardigheid; hij wil al het kwaad de wereld uit helpen. Hij is ook een fanatieke schaker. Ook al heeft Yannick niets gedaan, hij wordt vast gehouden door Jack, die in hem zijn opvolger ziet. Maar dan doet Jack hem een aanbod; hij moet van hem winnen met schaken, en hij is vrij. Yannick zal dit spel nooit meer vergeten...

    Alles begint heel vertrouwelijk met de zoon die naar de filmschool trekt en een ontmoeting met een ogenschijnlijk doodgewone vader in een doodgewone buurt. Maar achter deze façade schuilt een macabere realiteit en de "gewone mensen" lijken allesbehalve gewoon: een psychopate vader, een onderdanige vrouw, een geflipte teenager en een autistisch puber. Yannick zet een voet binnen een duivelse wereld waar hij de greep met de realiteit zal verliezen. De vader beschouwt zichzelf dan weer als een rechtvaardig moraalridder die geobsedeerd is door zijn kruistocht tegen de zondaars, die hij "les non-justes" noemt. De personages zijn zo heerlijk geschreven dat je zowel sympathie krijgt voor het slachtoffer als voor de psychopaat. Hij heeft Yannick gekidnapt, maar hij is niet van plan om hem te folteren. Integendeel, hij krijgt plaspauzes, geregeld een maaltijd, mag eens de benen strekken, kan zijn documentaire afwerken, en zijn boek lezen. De grootste dreiging komt bij momenten meer van de dochter (Mylène St-Sauveur) die in Yannick een rivaal ziet.

    De regisseur slaagt met deze film alles heel sober te verfilmen met voldoende zwarte humor en absurditeit om je vingers van af te likken. Ook al zijn de accenten en de scheldwoordjes soms lachwekkend, het maakt allemaal deel uit van de charmes van deze thriller/horror film. Ik had er in het begin niet zo heel veel van verwacht maar de film heeft me aangenaam verrast. Van een technisch oogpunt is de prent heel knap gemaakt, met mooie fotografie en geslaagde visuele effecten. De beeldvoering en de acteursregie is zo goed als feilloos, en de regisseur zet met deze eerste langspeelfilm meteen zijn stempel.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 26 april 2010

    ***Related Posts***
    06/05/2010: filmbespreking Les 7 Jours du Talion
    08/04/2010: 28ste Editie Fantastisch Film Festival te Brussel

     

    *** 5150, Rue des Ormes trailer ***