De FilmBlog

De Georgische regisseur Géla Babluani heeft 6 jaar geleden indruk kunnen maken met de Franse thriller 13 Tzameti (2005). En gezien het tegenwoordig in de mode is om alles in het Amerikaans te vertalen, heeft Babluani nu ook de kans gekregen om zijn eigen film een remake te geven.

Korte inhoud: De film volgt Vince (Sam Riley), een jonge klusjesman die door een vreemde speling van het lot instructies in handen krijgt die voor iemand anders bedoeld zijn. Vince besluit ze zelf op te volgen, onwetend dat hij gevolgd wordt door de messcherpe rechercheur Larry Mullane (David Zayas). Aan het eind van de aanwijzingen bereikt hij een afgelegen huis waar voor veel geld illegale weddenschappen worden afgesloten. Op mensenlevens. Vince heeft de identiteit van de onbekende man aangenomen en blijkt deelnemer te zijn...

Het meest indrukwekkende aan deze 13 (2010) is toch wel zijn casting. Alexander Skarsgård, Jason Statham, Mickey Rourke, Emmanuelle Chriqui, 50 Cent, Michael Shannon, Ray Winstone en Ben Gazzara. Indrukwekkende cast. Zelfs Erik Van Looy moest het maar stellen met slechts één bekende Hollywood naam voor zijn Amerikaanse Loft (2011) remake, ook al moet het ene scenario niet onderdoen voor het andere. Erik heeft trouwens ook heel wat meer regie-ervaring dan Babluani en zijn Loft (2008) heeft uiteindelijk zelfs meer geld opgebracht dan 13 Tzameti. En laten we eerlijk zijn, het script van Loft is zelfs meer mainstream dan dat van 13 en had een sterrencast eigenlijk wel kunnen gebruiken. Nu heb ik de indruk dat de makers van 13 heel veel van hun underground-krediet zullen verliezen.

In tijden van (onophoudelijke) economische crisis komt deze film ook hard aan. Snel geld verdienen bestaat niet en in deze prent wordt hier zelfs een harde prijs voor betaald. De originele film was in zwart/wit, met vrij onbekende acteurs, en dit heeft er voor gezorgd dat het menselijk drama nog grauwer was. Je dook in een zwarte en uitzichtloze nachtmerrie, waar diegene aan de onderkant van de sociale ladder hun leven letterlijk op het spel zetten in de hoop uit hun miserabel bestaan te stappen. Nu krijgen we een Hollywood casting, met een meer afgelikte kleur-fotografie. Persoonlijk denk ik dat de impact hierdoor minder sterk zal worden. Anderzijds heb je nu te maken met talentvolle acteurs die ook wel het onderste uit de kan weten te halen.

Ik denk niet dat de film bij ons nog een bioscooprelease zal krijgen. In ieder geval werd hij slecht ontvangen in de States en werd deze remake uitgebracht op dvd. Het is verbazend dat je zo’n slechte beurt kan maken met zo’n casting. Maar de film werd ook slecht gepromoot met belachelijk slechte posters (cf. poster 1 en poster 2), en dat heeft de film ook geen windeieren gelegd. Jullie zullen dus een andere manier moeten vinden om deze prent alsnog te zien. Of ga gewoon de originele film kopen voor een paar euro’s.

***Related Post***
13/06/2006: 13 Tzameti verknalt door spoiler trailer

Al een tijdje geleden dat ik nog eens een game in de aandacht bracht. Wel, hier is Wall of Duty: Modern Warfare 2 van Infinity Ward, het vervolg op het beste first-person-shooter-game van de laatste jaren, Call of Duty 4: Modern Warfare. Het game zou vanaf 10 november in de handel moeten liggen en de eerste beelden zien er in ieder geval bangelijk filmisch uit.

Deze keer speelt het zich niet af in een vorig tijdperk (zoals de 2de W.O.) maar wel in het heden. Het is een game die zowel off-line als on-line gespeeld kan worden, en een paar maanden geleden konden we al een eerste teaser bekijken met een ‘Anti grenade spam’ boodschap. Iets wat de Call of Duty-spelers zeker wel kunnen onderschrijven, gezien het kamperen in een hoekje op hard level vaak bestraft werd met een lading handgranaten. Op de officiële site vinden jullie trouwens nog een pak trailers.

Deze keer brengt de reis ons ondermeer in Russische sneeuwlandschappen, onder water, een militaire basis in Kazakhstan, een woestijn in Afghanistan én in Rio de Janeiro, waar een soldaat van een dak valt in een steegje, op de hielen gezeten door een meute relschoppers met vuurwapens. Iets wat uiteraard zal leiden naar adembenemende achtervolgingen. Net zoals Grand Theft Auto: San Andreas heeft ook dit game een +18 label gekregen. Op 28 oktober 2009 was een video uitgelekt waarin je als CIA-agent moet meedoen met de terroristen om op een vliegveld zoveel mogelijk onschuldige voorbijgangers neer te schieten, waarbij je, als ze het uitschreeuwen, ze in koelen bloede kan ombrengen. De leeftijdsgraad is dus ook niet uit de lucht gegrepen.

De muziek-score in het game is trouwens van niemand minder dan Hans Zimmer himself. De stemmen in het game zijn ondermeer van Rome-acteur Kevin McKidd, 50 Cent, Keith David (The Quick and the Dead, Platoon) en Barry Pepper (Saving Private Ryan). Ik kan in ieder geval haast wachten om dit spel binnen te halen :)

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) is een zware teleurstelling. Maar de verwachtingen lagen dan ook torenhoog want het was de derde samenkomst van de twee filmiconen in dezelfde film (en de tweede film waar ze daadwerkelijk tegenover elkaar staan). Maar deze film vergelijken met The Godfather part 2 en Heat is misschien iets buiten proportie, gezien het doel van de makers eerder was om een ontspannende popcorn misdaad thriller te maken.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Nog meer filmsterren voor The Expendables (2010) van Sylvester Stallone. Nog maar pas werd bekend dat Charisma Carpenter haar deelname had toegezegd, nu blijken ook dat Brittany Murphy en "Dexter"-acteur David Zayas zijn toegevoegd aan de sterrencast. Eerder werd al bekend dat de acteurs Jason Statham, Mickey Rourke, Steve Austin, Jet Li, Eric Roberts, Danny Trejo, Dolph Lundgren en 50 cent in de door Sylvester Stallone geschreven en geregisseerde film te zien zijn.

De 'Rambo'-acteur heeft zichzelf ook een klein rolletje toegeëigend. Ook Arnold Schwarzenegger is te zien in de film. Schwarzenegger zou zichzelf spelen. De opnamen voor de film, die het verhaal vertelt van een groep soldaten die een Zuid-Amerikaanse dictator proberen te verslaan, zijn vorige maand begonnen. The Expendables moet volgend jaar uitkomen. Dit stond te lezen op ScreenRant.

Murphy will play a singer and girlfriend to Mickey Rourke’s character; funny since they both starred in Sin City - I’m sure it’ll be nice to work on yet another action-oriented film together. I’m not overly familiar with Murphy as an actress, but can she sing well? She’ll need to be able to as the role reportedly calls for her to perform a musical number.

Zayas may be a name unfamiliar to you, but if you watch the fantastic TV show Dexter, you’ll know him as Angel Batista. He will play the South American dictator who the team of mercenaries (played mostly by the cast mentioned above) are sent to overthrow.

Uiteraard ben ik wel enthousiast bij het idée zoveel talent bij elkaar te zien, maar anderzijds heb ik een vreemd Robert Altman gevoel: een overkill aan sterren die doelloos rondlopen in een miserabele prent. Hopelijk hebben we hier niet alleen cameo-rolletjes maar gaat deze cast ook daadwerkelijk ‘acteren’. Maar met al die acteurs zal de duurtijd van de film wel iets langer mogen duren dan de speelduur van de laatste Rambo (2008) film. De eerste setfoto’s laten in ieder geval zien dat het menens is voor Stallone die met vuurwapen en gespierde armen achter een boot loopt.

***Related Posts***
12/03/2009: Charisma Carpenter en 50 cent in The Expendables
27/11/2008: Sterrencast in The Expendables

Jean-Claude Van Damme zal het hem beklagen dat hij The Expendables (2009) van Sylvester Stallone de rug toekeerde. Nochtans werd hem een rol aangeboden en had dit de acteur een beetje uit het slop kunnen halen.

Na zijn weigering werd bekend dat Arnold Schwarzenegger, Jet Li, Dolph Lundgren, Eric Roberts, Jason Statham, Mickey Rourke en Forest Whitaker allemaal wél hadden ingetekend. Het enige wat nog ontbrak was 'eye-candy', en blijkbaar hebben ze daar ook al iets op gevonden met de casting van ex-playmate en actrice Charisma Carpenter. In Beyond Hollywood stond het volgende:

In a movie about a bunch of muscle-bound dudes that like to play with big guns and sharp knives and knock over dictatorships on the weekends, you gotta have the babe factor to make the "talky" scenes worthwhile. Maybe that’s where former Angel and Buffy star Charisma Carpenter comes in. Word from TV Guide is that Carpenter has landed a role in Sylvester Stallone’s The Expendables.

Via the video below, TV Guide says Carpenter will be playing the girlfriend to Jason Statham’s character. Statham plays one of many mercenaries in writer-director Sylvester Stallone’s crew, who specializes in taking down bad guys for money. The flick co-stars Mickey Rourke, Statham, Stallone, and Jet Li.

Charisma is buitengewoon knap maar een grote actrice is het nooit geworden. Toch wel fijn voor Statham dat hij weer met de mooie wijven mag stoeien. Als je de castinglijst van naderbij bekijkt heb je echter meestal te maken met iets oudere actie-veteranen. Maar goed, Charisma is ondertussen ook 38 geworden, dus zij had evengoed met Stallone kunnen aanwrijven. Ik hoop gewoon dat al die bekende koppen ook daadwerkelijk een acterende functie zullen hebben en niet alleen maar in cameo-rolletjes.

Charisma werd eerder ook nog getipt als Wonder Woman (2011), maar er bestaat weinig kans dat ze daadwerkelijk de rol zou aangeboden krijgen. Ze stond ook op de shortlist van de Lois Lane-actrices in de Superman Returns film, maar uiteindelijk werd het Kate Bosworth. Charisma is voornamelijk bekend voor haar tv-rollen en heeft eigenlijk weinig filmrollen vertolkt. Ik ben dus eigenlijk wel benieuwd hoe ze zichzelf zal profileren in deze gespierde prent. Ook wrestler Steve Austin zou volgens de laatste berichten van de partij zijn. Het houdt gewoon niet op.

Update 20/03/2009: De mensen van AICN hebben gemeld dat Forest Whitaker heeft bedankt voor de rol, omdat hij met een planning-conflict zit. De zwarte acteur werd vervangen door een minderwaardig zwart alternatief, onder de naam van 50 cent. Je zou denken dat ze na het zien van zijn prestatie in Righteous Kill (2008) wel beter zouden weten, maar het is en blijft een Sylvester Stallone film.

Whitaker zou een agent gaan spelen in de film. Samen met zijn beeldschone partner (Charisma Carpenter) zit hij achter Stallone en zijn bende huurlingen aan. Maar nu zal de rol dus gaan naar een zwarte rapper wannabe-acteur in plaats van de Oscarwinnaar Whitaker (The Last King of Scotland). Maar zoals Sly zegt: "No one thought Dolph Lundgren was a good choice for ROCKY or Mr. T. for Rocky III. Carl Weathers was an afterthought when Ken Norton fell out." Wie zou twijfelen aan de woorden van een Hollywood veteraan.

*** Charisma Carpenter HQ picture gallery ***

***Related Posts***
10/04/2009: Brittany Murphy en David Zayas worden Expendables
27/11/2008: The Expendables casting

Een tijdje geleden heb ik mijn Top 10 Worst Actress lijstje vrij gegeven, nu is het de beurt aan de Top 10 Worst Actor. Het zijn stuk voor stuk acteurs die niet beschikken over genoeg dramatisch vermogen om verschillende emoties over te brengen. Het kan gebeuren dat elk van hen op een gegeven moment wel genoeg charisma en uitstraling had om een rol te dragen, maar over de gehele lijn blijven het acteurs die er niet zijn gekomen omwille van hun acteer-talent. Ik heb er ook voor gekozen om Arnold Schwarzenegger bewust niet in de lijst te zetten, juist omwille van het charisma en de overtuigingskracht die de man uitstraalt. Tot op heden is er nog geen enkele bodybuilder in geslaagd om te presteren wat hij deed. Hij is geen groot acteur, maar net zoals een Jean-Claude Van Damme kunnen zij heel overtuigend uit de hoek komen onder begeleiding van een talentvolle regisseur. Daarnaast kan je bij hen weinig tot geen films opnoemen waar ze 'slecht acteren'. Schwarzie was zelf heel overtuigend als barbaar in Conan, één van zijn eerste rollen.

Voor dit lijstje heb ik me onthouden van al die pop-idolen/rappers (50 cent, Mos Def, Usher,…) die de laatste tijd in elke film schijnen op te duiken. Ik dacht, laat ik het houden bij artiesten die hun brood verdienen met acteren. Dit zorgt meteen dat ik mijn gehele lijstje niet moet vol proppen met rappers, want het is gewoon niet om aan te zien.

10. Nicolas Cage
Bekijk dit clipje van Nicolas Cage uit de remake The Wicker Man (2006), en jullie zullen meteen begrijpen dat er een reden is waarom mensen niet naar Nic Cage films willen kijken. Ik heb onlangs de Bangkok Dangerous (2008) remake bekeken in de hoop een acteur te zien die zich volledig kon geven in deze getourmenteerde rol, maar ik was eraan voor de moeite. Maar Cage heeft zeker zijn momenten en heel af en toe weet hij ons te verbazen (Leaving Las Vegas, Adaptation, Matchstick Men), maar dat gebeurt de laatste tijd steeds minder.

9. Keanu Reeves
Er waren momenten in The Matrix (1999) en Constantine (2005) waar ik echt wel onder de indruk was, maar voor de rest blijft Keanu Reeves een droge, expressieloze vis. En wat mij zorgen baart is dat er geen evolutie in zijn vertolking zit. Je zou gemakkelijk zijn gezichtje in Street Kings (2008) kunnen uitknippen en plakken over al zijn scènes in die film, veel verschil zou het niet uitmaken. Nochtans blijft de man in schitterende projecten opduiken.

8. Adam Sandler
Adam Sandler is grappig, maar heeft dus weinig bereik als acteur wanneer hij niet verondersteld is om belachelijk over te komen. Soms doet hij mij een beetje denken aan Tim Allen, maar die laatste heeft nog de verdienste om af en toe te kunnen overtuigen met een iets meer ernstige scène. Punch-Drunk Love (2002) was zijn meest memorabele film en The Wedding Singer (1998) misschien zijn meest grappige film, maar over het algemeen is het huilen met de pet op. Zelfs als komiek is hij niet meer grappig, dat werd duidelijk met You Don’t Mess With the Zohan (2008).

7. Rob Schneider
Ik moet er eigenlijk niets van weten, want Rob Schneider werkt meer op mijn zenuwen dan op mijn lachspieren. Komt daar nog bij dat zijn films oerdom zijn (Deuce Bigalow 1 & 2, The Animal, The Hot Chick, The Benchwarmers, …) en dat hebben de mensen van South Park ook opgemerkt (cf. South Park clip). Hij is vaak te zien in een side-kick achtige rol met Adam Sandler, maar die twee deugen niet afzonderlijk en nog minder met elkaar.

6. Steven Seagal, Vin Diesel & Jason Statham
In tegenstelling tot Van Damme en Schwarzie hebben zij nog niet veel van hun “acteertalent” laten zien. Het zijn actiehelden die met veel overtuiging iemand in elkaar kunnen kloppen, maar wanneer ze emoties onder controle moeten houden, valt hun vertolking als een kaartenhuisje in elkaar. Ik heb ze niet onderverdeeld want ze zijn aan elkander gewaagd. Ze komen wel weg met algemene uitdrukkingen die geheel in hun register van actie-held zit (kwaad, stoer of verrast kijken), maar vraag hen bijvoorbeeld niet om te huilen want dan zou het publiek in een lach kunnen schieten. Steven Seagal is een houten plank, Jason Statham is een uitvinding van Guy Ritchie die op automatische piloot speelt en Vin Diesel heeft tot vervelens toe bewezen dat hij moeite heeft om iets anders te spelen dan de gewelddadige bullebak.

5. Will Ferrell
Typetjes doen het goed in de States, en Will Ferrell is er zo eentje die al een lange weg heeft afgelegd. Het zijn stuk voor stuk pijnlijke films om te zien, maar het publiek is er blijkbaar dol op. Dat blijkt althans uit de box-office cijfers. Maar Will Ferrell is enorm beperkt in zijn acteerwerk. Nochtans zijn de films vaak enorm grappig (Old School, Anchorman), maar dit is niet altijd te wijten aan Will Ferrell. Elf (2003) van Iron Man regisseur Jon Favreau, Blades of Glory (2007) en Semi-Pro (2008) beginnen aan te tonen dat hij dringend zijn parodiërende formule van de onbenullige sufferd zal moeten herzien, want het is niet meer grappig.

4. Zac Efron
Ik snap nog steeds niet waarom bepaalde studio’s, tegen beter weten in, deze Zac Efron willen casten in hun filmprojecten. De man acteert niet beter dan een snotneus van 8 jaar. Hij steelt waarschijnlijk wel de hartjes van heel wat tienermeisjes, maar die kerel bakt er dus op dramatisch vlak niets van en is een beetje het mannelijke equivalent van worst actress Hilary Duff. Hij werd bekend door de Disney prent High School Musical (2006) die nauwelijks de moeite waard is om te bekijken, ook al ben je een die hard musical fan. Maar Zac Efron vertolkt met brio elke simplistische platitude in de film. Spijtig genoeg is hij verder niet bekwaam om iets anders te spelen dan een kartonnen bord, maar dat zal de teenage-fanclub van Efron worst wezen.

3. Mike Myers
Nog zo’n typetje die aan vervanging toe is, is dat van Mike Myers. Ik wil best geloven dat hij een komisch talent is, maar wat hij de laatste tijden laat zien is op zijn zachts uitgedrukt beschamend. Zijn humor is van het niveau ‘pipi-kaka’ en hij recycleert vaak de Austin Powers grappen ad nauseum. En wanneer Love Guru Myers geen synoniemen meer heeft voor geslachtsdelen, begint hij oeverloos te zeveren over winden laten en diarree. Niemand van onder de 10 jaar zou dit moeten ondergaan, en wat dat betreft, eigenlijk ook niemand die ouder is dan 10.

2. Dwayne "The Rock" Johnson
Met een naam als The Rock kan je niet meteen serieus genomen worden, daarom heeft de wrestling-champion zijn geboortenaam heropgevist. Spijtig genoeg had dit zo goed als geen invloed op zijn acterend vermogen. Walking Tall (2004), waar de acteur een slordige 15 miljoen dollar opstreek, had zijn doorbraak moeten betekenen. Maar het was een pijnlijke vertoning die gelukkig slechts een 72 minuten duurde. De bedoeling was dat het publiek zou meevoelen met het hoofdpersonage, maar wie wil zich nu gaan identificeren met een dwaze bruut? En met Doom (2005) deed hij zowaar nog erger.

1. Ashton Kutcher
Ashton Kutcher speelt net iets beter dan de gemiddelde Vlaamse acteur, maar het scheelt maar een haartje. Bekijk hem in films als The Guardian (2006), What Happens in Vegas… (2008) of My Boss's Daughter (2003) en je zal weten wat ik bedoel. In die laatste film wordt hij trouwens vergezeld door Tara Reid, en in plaats van vonken te geven op het scherm doven ze elk komisch-moment met hun vacuüm-vertolkingen. In de meeste gevallen acteert Kutcher zelfs niet, maar loopt hij rond als goofy leeghoofd. Enkel spijtig voor de anders niet onaardige rollen die hij aangeboden krijgt, die met een beter acteur ook betere films hadden geweest.

***Related Post***
27/09/2008: Top 10 Worst Actress

Zoals verwacht en zoals ik al had voorspeld op deze filmblog, Righteous Kill (2008) SUCKS!!! Op imdb heeft de film momenteel 7.1 maar dat is dankzij 680 geeks die dit cliché misdaad vehikel een 10/10 hebben gegeven. Binnen 4 maanden zal deze quotering wel zwaar terugvallen. Maar dat bewijst nog maar eens dat je die imdb-quoteringen met een korreltje zout moet nemen, en zeker de eerste maanden van zijn release.

En de hoofdreden waarom deze film pathetisch slecht is heeft weinig te maken met de casting van 50 cent, wiens acteer-capaciteiten van het niveau van onze tv-soaps zijn. De rapper heeft zelfs nog geen bijrol van enig belang. De reden waarom het fout liep heeft alles te maken met de aanstelling van Jon Avnet als regisseur. Zoals ik al eerder zei, waarom hebben die kiekens geen talentvolle regisseur aangetrokken zoals Martin Scorsese of zelfs Michael Mann. Waarom iemand nemen die met 88 Minutes (2007) heeft bewezen dat hij geen flauw benul heeft hoe hij spanning moet opbouwen, of zelfs een acteur als Pacino moet regisseren, of zelfs een scène moet filmen. Hij zit constant aan zijn camera te schudden, ook voor scènes waar de twee mannen gewoon in een straat wandelen. In een andere scène zag je Pacino 'wandelen' in een hospitaal. Je ziet een shot van zijn rug en daarna een shot van zijn voeten. Maar wanneer de camera dan de vloer filmt is het net of de cameraman aan het 'lopen' is. Dit is maar een voorbeeld van hoe 'slecht' het camerawerk is. Hoe je zoiets trouwens aaneen kan monteren is mij één groot raadsel. Ik snap die dat je een film wil maken met twee filmiconen als je het moet stellen met een productie bezet met een bende amateurs. Krankzinnig!

Het is een domme buddy-movie waar Robert De Niro altijd naast Al Pacino loopt. Als de ene gaat baseballen, zit de andere op de tribune. Als de ene een hotdog gaat halen loopt de andere mee. Het is om knettergek van te worden. Het leek op momenten wel een oud homo-koppel. De dialogen waren barslecht dat enkel John Leguizamo de enige acteur is die een beetje reliëf kan brengen in die anders oninteressante bedoening. Ook de aanstekelijke Carla Gugino valt op. Maar het zijn zwarte tijden wanneer new kid on the block Donnie Wahlberg, het broertje van Marky Mark, betere dialogen heeft en beter speelt dan Vito en Michael Corleone. En dat is precies wat je kan verwachten van een B-regisseur als Jon Avnet. De film leek allemaal gewoon op een slechte aflevering van Law & Order.

Korte inhoud: David 'Turk' Fisk (Robert De Niro) is rechercheur. Hij zit al zestien jaar bij de New Yorkse politie. In al die jaren heeft hij veertien mensen gedood. Drie daarvan waren (gerechtvaardige) "righteous kills". Een junk die eerst op Fisk schoot, een moordenaar die op de vlucht sloeg en een vent die zo dom was om zijn handen niet op zijn hoofd te leggen toen de politie dat riep. De andere elf waren criminelen die het weliswaar niet verdienden om te leven, maar die ook geen bedreiging voor Fisk of iemand anders vormden. Hij schoot ze gewoon door hun hoofd omdat ie daar zin in had. Zo begint Righteous Kill, het verhaal van Turk en Thomas 'Rooster' Cowan (Al Pacino), twee ervaren rechercheurs die jacht maken op een moordenaar. De dader beweegt zich in de straten van New York en heeft het gemunt op criminelen en louche figuren. Een verkrachter, een dealer, een gangster, een pedofiele priester, een pooier, een kinderverkrachter, allemaal figuren die door de mazen van de wet gekropen zijn (cf. Dexter). Bij elk lijk laat hij een eenvoudig gedichtje van vier regels achter. Al snel beseffen Turk en Rooster dat ze opzoek zijn naar een diender...

Was de vertolking van De Niro en Pacino dan niet goed? Nope, het was beschamend! Die twee acteurs zouden beter stoppen met films maken vooraleer ze hun reputatie nog meer onrecht aandoen door te spelen in misdaadfilms van het derde knoopsgat. Ze vertolken hier geen personages, maar zetten wel stereotypen neer van andere rollen die ze al hebben gespeeld. En dit allemaal in het licht van Heat (1995), één van mijn top films, waar de dynamiek tussen De Niro en Pacino vonken gaf. Ik had een immens verlangen om deze twee ooit weer samen te zien in een film, Jon Avnet heeft deze wens verneukt met een klote film (vergeef me het toepasselijk taalgebruik). En toch zag ik die twee mannen graag in eenzelfde frame in een bar, maar dat had weinig tot niets van doen met hun personage, maar wel met hun identiteit als iconen van de filmwereld. Idem dito met 50 cent die geen personage speelt (hij is daar dramatisch niet toe in staat) maar gewoon zijn eigen is. In de film speelt hij een club eigenaar waar De Niro en Pacino regelmatig komen (op de meest onlogische momenten). En weet je trouwens welke muziek er wordt gedraaid in da club ??

Op scenariovlak valt de film vanaf de eerste minuten als een kaartenhuisje in elkaar. Scenarist Russell Gewirtz (Inside Man) had er trouwens niets beters op gevonden dan de film voor iedereen te spoilen door een bekentenis te tonen van De Niro/Pacino die een paar moorden uit de doeken doen. Nadien gaat het verhaal terug in de tijd en IEDEREEN wist dus wat er ging gebeuren, daar waar de scenarist in Inside Man (2006) onder impuls van Spike Lee de begin-bekentenis heel enigmatisch hield. Maar ook de structuur van de film is een regelrechte ramp met diverse moord-scènes die het verhaal verhakkelen en die nergens op slaan. Ik had met die scenarist wel eens de grote verdwijntruc met de potlood (cf. The Dark Knight) willen tonen. Maar ook bewijst dit nog maar eens dat je naast een scenarist altijd een goede regisseur nodig hebt.

Ik wist dat de film slecht zou zijn, maar door mijn lage verwachtingen had ik gehoopt dat ik Righteous Kill net dat tikkeltje beter zou vinden, maar niet dus. Het was zelfs véél slechter dan dat ik had verwacht. Zoals ik zei, het is beschamend om die twee mannen op deze manier bezig te zien. Het heeft veel weg van een oude ex-kampioen bokser die nog steeds wil strijden in de ring maar gewoon van alle kanten klop krijgt en nog nauwelijks op zijn benen kan staan. Er zat heel wat meer in, maar dit pathetisch Jon Avnet filmpje is het bekijken niet waard.

***Related Posts***
11/02/2008: Alle hoop verdwenen voor Righteous Kill
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Als er al een film was waar iedereen naar kon uitkijken, was dit toch wel Righteous Kill (2008). Het was de film die twee legendes van de cinema, Robert De Niro en Al Pacino, zou samenbrengen, na Heat (1995) en The Godfather: part II (1974). Ik denk dat ik zelf even een gat in mijn plafond sprong, met een vervelende dubbele schedelbreuk tot gevolg. Maar de verwachtingen waren hoog gespannen. Misschien te hoog.

En toe las ik dat de politie-thriller geregisseerd zou worden door Jon Avnet (88 Minutes, Red Corner) en mijn laaiend enthousiasme werd meteen voor een stuk afgekoeld. Jawel, ik had gehoopt op Martin Scorsese, Michael Mann of zelfs David Fincher. Meer nog, het begon er steeds meer op te wijzen dat het om een “buddy-movie” zou gaan. Maar mijn extase begon pas echt een vriespunt te kennen bij het bekendmaken dat 50 Cent een cameo in de film zou hebben. En toen ik zag dat die no-acting-talent-hack meer dan een cameo had in de film kon de film mij niet veel meer schelen.

Het gaat er zelfs niet om dat ik schrik zou hebben dat 50 Cent de film om zeep kan helpen (iets wat hij wel toe in staat is), maar dat de producers (die Jessica Simpson hebben gelanceerd met het buitengewone Blonde Ambition, alsook films als Inspector Gadget of nog de The Wicker Man remake) dit blijkbaar een leuk idee vonden om '50 cent' in deze film te steken en dat de regisseur daarmee blijkbaar instemde. Ik stel me dat ook de vraag welke debiele beslissingen zo nog allemaal hebben genomen tijdens de voorbereiding en productie van deze film. Ik heb er in ieder geval geen zin meer in.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
05/09/2007: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Een hele batterij aan bekende acteurs is niet altijd een garantie op een geslaagde prent, denk maar aan de recente Bobby (2006) van Emilio Estevez. Het oogt als een Oscar-film, maar is uiteindelijk een holle, oninteressante en zinloze vertelling met emotioneel einde. De parade aan bekende acteurs kon niet meteen de film opkrikken naar een hoger niveau en kon de vertelling gemakkelijk ingeruild worden voor een aflevering van "The Love Boat". En neen, het is niet allemaal de schuld van Lindsay Lohan.

Robert Altman had eveneens een voorliefde om zijn films te bezetten met bekende koppen en dat was ook niet altijd raak. Ik denk dan maar aan het rampzalige Prêt-à-Porter (1994).

En nu is het aan de beurt met de toch wel wisselvallige regisseur Jon Avnet (The War, Red Corner, 88 Minutes) om ons te verblinden met een sterrencast in Righteous Kill (2008). Maar in tegenstelling tot zijn voorgangers heeft hij wél zijn handen kunnen leggen op een veelbelovend script, van één van de betere opkomende scenaristen in Hollywood, Russell Gewirtz (Inside Man).

Korte inhoud: Twee politieagenten moeten verplicht samen werken om een beruchte moordenaar op te sporen en vervolgens te stoppen. Hun karakters botsen echter voortdurend en de vele conflicten maken hun zoektocht niet eenvoudiger. Maar als een van hen de ware identiteit van de moordenaar ontdekt, lijkt het einde van de samenwerking in zicht.

Robert De Niro en Al Pacino vertolken de rol van de twee agenten. Het zal niemand ontgaan zijn dat die acteurs worden beschouwd als de twee beste acteurs van hun generatie en dus is hun samenwerking iets waar vele filmfreaks naar uitkijken. Pacino en De Niro deelden eerder al een film in The Godfather: part II (1974) waarin De Niro de jonge versie van de vader van Al Pacino's personage Michael Corleone speelde. Er was dus geen enkele scène waarin ze beide te zien waren. We moesten wachten tot Michael Mann kwam opdraven met Heat (1995) waarin Al Pacino, een gedreven agent vertolkt die op zoek gaat naar een al even gedreven crimineel, gespeeld door De Niro. Buiten een lange dialoogscène halverwege de film en de laatste scène van de film, is er geen enkel ander moment waarin ze beide te zien zijn. In deze film spelen ze collega's en zullen ze dus vaak samen te zien zijn.

En daarmee houdt het niet op, want ook John Leguizamo, Carla Gugino, Donnie Wahlberg, 50 Cent, Brian Dennehy en nieuwkomers Dan Futterman en Trilby Glover van de partij zijn. Zelfs regisseur Martin Scorsese zou een rol overwegen.

***Related Posts***
15/09/2008: Righteous Kill review
11/02/2008: Righteous Kill trailer en korte inhoud
22/05/2007: Righteous Kill brengt Pacino en De Niro samen

Het heeft een tijdje geduurd maar het moment is aangebroken voor de lancering van een nieuwe BlogTalk, samen met Sine, Karen en de mensen van Kinofreunde. Voor de gelegenheid buigen we ons over de Beste Films die in het jaar 2005 zijn uitgekomen.

We hadden eerst een top 10 willen samenstelling met de films uit 2007, maar wegens een paar technische problemen kregen we daarover geen consensus.

Gezien ik zelf het voorbije jaar een hoop rotzooi heb gezien, krijgen jullie van mij ook een Top 10 van de Meest Walgelijke Kl#te Films die zonder veel schroom in 2005 werden losgelaten op een argeloos bioscooppubliek waar mening een trauma hebben aan overgehouden. Gelukkig is er deze Ultieme FilmBlog die af en toe mensen kan waarschuwen voor dergelijk schadelijk afval. Ja, iemand moet het doen.

Let wel, ook al zien we wekelijks een pak nieuwe films, blijven er heel wat films over die we nog niet hebben gezien. Het zou fysisch zelfs onmogelijk zijn om alle nieuwe films te bekijken. Ooit geprobeerd in 1994 met een dubbele infuus en luciferstokjes in de ogen. Maar met al die seniele musicals uit Bollywood kwam ik zelfs niet in december van dit jaar aan de Aziatische horror-markt toe. Het was een hachelijke onderneming maar ben blij met mijn conclusie: ER ZIJN TEVEEL FILMS …verdomme. (Dit laatste was een subjectieve interpretatie van mijn conclusie). Maar alle onzin ‘in een lijstje’, hier volgt het Beste & Slechtste uit 2005. Jullie zijn uiteraard vrij om jullie lijstjes kenbaar te maken in de commentaarbox en/of uw mening te geven over de vernoemde films.

De Beste Films uit 2005

1. Batman Begins van Christopher Nolan – Net als Spider-Man, een absolute revelatie, of hoe je bekende ingrediënten kan samenbrengen tot een overheerlijke combinatie. Scherpe dialogen, een knap plot, uitstekende regie en een ijzersterke cast.

2. Sin City van Frank Miller & Robert Rodriguez – Een comic-book-noir meesterwerkje. Vernieuwend, verrassend, briljant en gedoopt in gitzwarte gal.

3. Cinderella Man van Ron Howard – er was veel kritiek op Russell Crowe, maar hij is de Roger Federer van het acteren in Hollywood. En Ron Howard levert hier een van zijn knapste films, zoniet zijn beste film.

4. King Kong van Peter Jackson - Jacksons film lost de verwachtingen volledig in. Toch een beetje te lang, maar dat is slechts een detail vergeleken met de denderende actietaferelen.

5. Sideways van Alexander Payne – verfrissend om zoveel talent bezig te zien in een film over wijn. Al even genietbaar als een Château Latour.

6. Match Point van Woody Allen – en wel een nieuwe Woody Allen die met deze verfrissende prent kan overtuigen. Ik ga niet zeggen dat het één van zijn beste film is, maar het is in de buurt. In ieder geval zijn beste film uit het laatste decennium.

7. Nochnoy Dozor (Night Watch) van Timur Bekmambetov – te vergelijken met Harry Potter en The Matrix, maar dan voor volwassenen. Een uiterst verfrissende filmervaring.

8. Wedding Crashers van David Dobkin – als er een komedie-film een award moest krijgen dit jaar, dan moet het deze wel worden. Zonder enige twijfel de grappigste film uit 2005.

9. Serenity van Joss Whedon – een zalige spinoff van de na amper elf afleveringen afgevoerde Amerikaanse cultserie Firefly, met verrassend goed uitgetekende personages, visueel verbluffende ruimtegevechten en fijne dialogen én one-liners

10. Crash van Paul Haggis – Ontegensprekelijk het beste filmdebuut en één van de beste scenario's uit 2005.

De Slechtste Films uit 2005

1. Aeon Flux van Karyn Kusama – Om er niet veel woorden aan vuil te maken: Aeon Sucks ! En geen beetje. De film had de grootste potentieel een succes te worden, maar faalt op alle gebied.

2. Alone in the Dark van niemand minder dan Dr. Crap himself, Uwe Boll. Ik had getwijfeld om deze op '1' te zetten, maar ik had er ook niet veel van verwacht. De film kreeg een Hollywood budget om nog niet het niveau te halen van de kortfilmpjes van eerstejaars filmstudenten. Een samenraapsel van alles wat je best vermijdt in een film.

3. Dirty Love van John Mallory Asher – zelden nog zo’n inspiratieloze spuug gezien als deze film met een afschuwelijk slecht acterende Jenny McCarthy. Deze Dirty Love was bedoeld om haar carrière nieuw leven in te blazen. Wel, ze zal binnenkort samen met Charlize Theron, in de spotlights staan van de Razzie Awards.

4. The Dukes of Hazzard van Jay Chandrasekhar – de eerste keer dat je plaatsvervangende schaamte krijgt voor diegene die betrokken zijn bij deze onzin. 2 minuten Jessica in korte broekjes en uitgestoken boezem en 88 minuten fast-forward-stuff met een rondrijdende oranje wagen en een man in het wit gekleed.

5. Elektra van Rob Bowman – Nog slechter dan Daredevil en Mortal Combat samen en zwaar geplagieerd van superieure films zoals Hero.

6. Stealth van Rob Cohen. Een film op automatische piloot die men zelfs geen popcorn-film kan noemen, want popcorn heeft nog smaak.

7. Fantastic Four van Tim Story – mijn tweede grote teleurstelling in 2005. Het begon al met een mankgelopen casting en bevestigde de teneur met een zwak plot en dito dialogen. Alles blijft zo mediocre en dat is net iets wat een comic-book adaptatie NIET mag zijn. De film is allesbehalve "fantastisch" en verdient in geen geval de uit-zijn-voegen-gebarsten-media-campagne.

8. Ex equo: In the Mix met Usher, Get Rich or Die Tryin’ met 50 cent & House of Wax met Paris Hilton – dat de films op geen flapoor zouden trekken was evident, dat de pop-idolen geen acteer-talent hebben was te verwachten, maar dat ze ook nog eens zo on-charismatisch zijn, is compleet tegenstrijdig met de aandacht die door de media aan hen wordt geschonken.

9. The Fog van Rupert Wainwright – je moet het maar doen om een nog slechtere remake te maken van een al zwakke horrorprent van Carpenter. Jammer voor de carrière van Clark Kent-acteur Tom Welling. Hij ziet niet alleen de rol van Superman aan zijn neus voorbijgaan, maar speelt ook nog eens in de meest belachelijke films.

10. The Legend of Zorro van Martin Campbell – ik hou mijn hart vast voor de nieuwe James Bond, Casino Royale. Maar wat Campbell hier maakt is precies datgene wat Hollywood een slechte naam bezorgt.

***Related Posts***
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005