De FilmBlog

Al sinds de release van Dog Soldiers (2002) ben ik een grote fan van het werk van horror-regisseur & scenarist Neil Marshall. Neen, ik wil niet zondigen aan goedkope name-dropping maar deze man weet echt wel hoe hij spanning moet opbouwen en met zijn background als editor weet hij ook wel hoe hij zijn actie in beeld moet brengen en verknippen.

The Descent (2005) is zelfs één van mijn favoriete films geworden. Uiteraard keek ik dan ook uit naar Doomsday (2008) die tegemoet komt aan de verzuchtingen van de liefhebbers van hardcore post-apocalyptische actie-avonturenfilms. En de film stelt niet teleur, ook al is het niet meteen een hoogvlieger. Doomsday zou je kunnen zien als een vrouwelijke versie van Mad Max (1979) in een 28 Days Later … (2002) kleedje. En het mag duidelijk zijn dat de adrenaline op hoge druk door ons lijf zal spuiten wat aan actie is hier geen gebrek.

Korte inhoud: Een dodelijk virus beëindigt voortijdig de levens van honderdduizenden mensen in Schotland, waarna het land door een grote muur hermetisch van de rest van de wereld wordt afgesloten. Mensen die proberen te ontsnappen worden doodgeschoten en de muur zelf herbergt allerhande wapens om vluchten van besmetten te voorkomen. 30 jaar later duikt het virus, The Reaper genaamd, plots opnieuw op, ditmaal in hartje London. Een elite-team onder leiding van Eden Sinclair (Rhona Mitra) wordt achter de muur in Schotland gestuurd om op zoek te gaan naar het werk van dokter Kane (Malcolm McDowell), die voor de uitbraak 30 jaar geleden dicht bij een doorbraak was om het virus te stoppen.

De film werd opgenomen in London, Schotland en Cape Town. Ook al doen er geen echte filmsterren mee, ik denk dan aan Bob Hoskins, Nora-Jane Noone en David O' Hara, was het toch de bedoeling op een mainstream film af te leveren. Maar wanneer je de prent uiteindelijk te zien krijgt heb je meteen het gevoel dat het bestemd is voor een specifieke groep horror-geeks, die verzot zijn op de 80'ties nostalgie (cf. Escape from New York, Aliens, Mad Max, ...).

Rhona Mitra is tevens perfect gecast voor de rol. Ze heeft niet alleen de fysiek (mooi uiterlijk + atletisch lichaam), maar is tevens geen slechte actrice. Je gelooft dat haar personage een leidinggevende functie heeft, niet alleen omdat ze geregeld een klap kan uitdelen, maar omdat ze ook heel gevat (en vaak sarcastisch) uit de hoek kan komen. En zeggen dat Mitra is begonnen als Lara Croft model. In Skinwalkers (2006) kreeg ze in ieder geval de smaak te pakken voor heftige filmrollen, ook al wordt de actrice nog niet gezien als een A-list actrice. Maar misschien komt daar verandering is, gezien ze tevens in Loft (2013) opduikt, de Amerikaanse remake van Erik Van Looy (...uhmmm).

Doomsday is onversneden popcorn vertier die meer tijd spendeert aan kinetische actie dan aan de karakter-ontwikkeling van zijn personages. En op zich is daar niets verkeerd aan, hoewel ik zelf meer te vinden ben voor actiefilms waar iets meer vlees zit aan het been. Het spijtige aan deze prent is dat het verhaal behoorlijk teleur stelt. Ook het einde hebben ze wel heel simpel ingeblikt. Het voelt aan als een enorme anti-climax. En het lichtvoetige verhaal is toch wel iets van een gigantische smet op een anderzijds ontspannende actieprent. Had Rob Marshall zijn script laten herschrijven door een bekwaam scenarist, die niet enkel dacht aan coole actie & gore shots maar ook nog een plot kon uitschrijven die de moeite was om verteld te worden, dan had deze prent een cultfilm kunnen zijn. Dat wat werkte in Mad Max werkt hier niet, en dat heeft minder te maken met de casting, maar wel met de tijdsgeest (met een veeleisend publiek) en de halfbakken plot.

Je kan een hommage brengen, maar wanneer je uw inspiratiebronnen niet 'herwerkt' of 'innoveert' dan zit je op het niveau van de imitatie en de clichés, en dat kan en mag de bedoeling toch niet zijn van de 7de Kunst. Memorabel kan je deze Doomsday in ieder geval niet noemen, maar het is bij momenten enorm ontspannend en opwindend om naar te kijken.

Frank Darabont heeft de eer om te zeggen dat hij 'de beste film ooit' heeft gemaakt. Tenminste als we de publieke opinie mogen geloven. Zijn meesterwerk The Shawshank Redemption (1994) voert immers de IMDB top 250 lijst aan en daar mag de man trots op zijn.

Frank levert vrijwel altijd goed werk af. Zelfs zijn mindere films zijn nog steeds van een degelijk niveau. Hij vult gebrek aan kwaliteit in het script, cast of zelfs eigen regie (zie The Majestic (2001)) steeds op met zijn geheim wapen: atmosfeer. Hij is een meester in het brengen van een bepaalde unieke feeling in films waardoor je deze steeds gaat onthouden en onderscheiden van andere gelijkaardige genre-producties.

Ook zo in zijn recentste en eerste televisieproject dat hij eigenhandig produceert en waarvan hij de pilootaflevering heeft geregisseerd: "The Walking Dead" (2010 - ). De serie is gebaseerd op de gelijknamige cult-comic van Robert Kirkman. Het concept over een plaag die de wereldbevolking teistert en ze in zombies transformeert is verre van origineel, maar Darabont weet dat hij de gave heeft om er een unieke twist aan te geven.

The Walking Dead is een heerlijke zombiereeks in de lijn van zombie-guru George A. Romero (Night Of The Living Dead (1968), The Land of the Dead (2005), …) . De serie bevat ook wat elementen uit I am Legend (2007) en 28 Days Later (2002). Ze roept vooral veel nostalgie op. Frank brengt hier op respectabele manier ode aan het zombie-genre en blijft trouw aan alle aspecten ervan, zonder achterhaald aan te voelen en zonder te veel af te wijken van de kern: Een horrorepos brengen met bloeddorstige "ondoden"…

Het is een enorm entertainende serie geworden die je vastgrijpt van seconde één en je niet meer loslaat tot de finale. Het eerste seizoen is in november verschenen op topzender AMC (verwekker van Breaking Bad en Mad Men) en de seizoensfinale is er reeds op antenne geweest. Het werd een mini-serie van 6 zeer kwalitatieve aflevering vol suspensie, horror en de relaties/ontwikkelingen tussen de vele memorabele personages die erin meespelen. Ik wil toch even benadrukken dat deze serie echt een revelatie is. Ik had verwacht dat het een luchtige B-serie ging worden vol met referenties naar oudere zombiefilm. Het is veel meer dan dat. Deze serie kan zich meten met het allerbeste wat Darabont al heeft gemaakt in zijn carrière.

De tweede scène van de pilootaflevering bijvoorbeeld is er eentje die je nooit meer zal vergeten. Een klassieker die ook de korte inhoud vertelt: Rick Grimes (Andrew Lincoln) wordt met hartkloppingen wakker in een ziekenhuis en kijkt verdwaasd om zich heen. Waar is hij? Hoe komt hij hier? Hij komt stilaan tot zijn zelve en herinnert zich plots dat hij een tijd geleden werd neergeschoten door een op de vlucht geslagen crimineel. De verzwakte Grimes merkt dat zijn ziekenhuiskamer al meer dan 2 weken onaangeroerd is gebleven en hij al die tijd in leven werd gehouden door een infuus. Hij gaat de gang van het ziekenhuis in en ziet er apocalyptische vernieling. Alles ligt er verlaten bij en er hangt overal bloed aan de muren. Hij vervolgt zijn weg naar buiten en ziet onderweg een deur waartegen geramd wordt. Achter de deur hoort hij een agressief gekreun…

Rick waggelt angstig de deur uit om daar het daglicht te zien. Zijn opluchting om terug in de buitenwereld te stappen slaagt om in angst nadat hij dood en verderf voorgeschoteld krijgt… Hij ziet honderden opeengestapelde lijken van het ziekenhuis, een verlaten legerbasis op een heuvel en vooral stilte in een verlaten niemandsland. Wat is hier gebeurd?, denkt hij luidop. In de verte hoort hij weer een gekreun en gaat erop af. Wat hij daar te zien krijgt tart alle verbeelding: een rottend lijk, zonder benen dat zichzelf op armkracht blijft verder slepen en wil uithalen naar een geschokte Rick…

Een avontuur is begonnen in een nieuwe wereld overspoeld met zombies. Het is er verraderlijk stil, want achter elke hoek verschuilen zich wel een dozijn, soms een heel leger zombies, die enkel uit zijn op vers mensenvlees. Rick, ooit een gerespecteerd sheriff in zijn County, doorkruist een spookachtig Atlanta op zoek naar zijn familie. Er is hoop, want op zijn pad vol vijandige confrontaties met hordes zombies ontmoet hij groepjes overlevenden, die op zoek zijn naar een toevluchtsoord en die samentroepen onder zijn leiding.

Aan de andere kant van Atlanta volgen we deputy-sheriff en beste vriend van Grimes, Shane Walsh (Jon Bernthal ), die een groep overlevenden leidt waaronder Rick’s vrouw Lori (Sarah Wayne Callies) en zoon Carl (Chandler Riggs). Zal Grimes zijn familie terugvinden? Waarom en hoe is Atlanta in enkele weken tijd de vernieling in gebracht door een virus dat de mensheid herlijdt heeft tot levende lijken?

Dat ontdek je in deze schitterende rit doorheen 6 topafleveringen. Het is een knappe (maar ook peperdure) serie geworden. Honderden figuranten werden ingehuurd om op overtuigende wijze zombies te spelen zonder inmenging van CGI. Hele straten werden afgezet om het realisme over je beeld te laten vloeien. Kosten noch moeite werden hier gespaard. De muziekscore (vooral in de begingeneriek) is adembenemend net als alle andere facetten. Een stevig tempo, leuke plotwendingen, extreem goede acteerprestaties, een zeer knappe cinematografie met realistisch ogende effecten zijnde de zombies en de meesterlijk gecreëerde wereld. Je krijgt een juweel van een serie te zien die elke aflevering steengoed blijft. Alles werkt wonderwel: hier zit een lange, entertainende saga in die vele miljoenen kijkers zal kunnen plezieren.

Ik moet helaas vermelden dat geen enkele zender in de Benelux The Walking Dead gaat programmeren. Onbegrijpelijk is dat. Enkel "Acht" (en in mindere maten Prime) lijkt begrepen te hebben dat investeren in topseries van het kaliber Breaking Bad, The Sopranos, of The Wire een goed idee is. Spijtig dat ze deze topper niet aanbieden. Het wordt dus ongeduldig afwachten op de DVD-release in maart. Gelukkig maar kunnen jullie ondertussen de honger stillen met "frisse kwaliteitstelevisie" op onder andere 2BE met het uiterst "veelzijdige" Ice Road Truckers of het epos Xena. "Topzender" VT4 zal u ook kunnen bekoren met Komen Eten of According To Jim. Ik kijk al halsreikend uit naar de 12e herhaling van de klassiekers Full House of The Fresh Prince…

Je zou denken dat de nieuwe horrorfilm van Brad Anderson (Transsiberian, The Machinist, Session 9) gebaseerd was op het werk van Stephen King, maar Vanishing on 7th Street (2010) zou een origineel verhaal zijn geschreven door Anthony Jaswinski.

Wanneer je echter de trailer bekijkt zie je meteen dat de makers zich wel geïnspireerd hebben op de horror-meester. In de hoofdrol treffen we opnieuw Hayden Christensen, naast Thandie Newton en John Leguizamo.

Korte inhoud: Door een mysterieuze en globale zonsverduistering verdwijnen ontelbare bevolkingsgroepen van de aardbodem waarbij alleen hun kleding en bezittingen achterblijven. Een handjevol overlevenden, een verslaggever (Hayden Christensen), een verpleegster (Thandie Newton) en een metrobestuurder (John Leguizamo), zitten gezamenlijk in een zwak verlichte herberg op 7th Street. Ze moeten de handen inéén slaan in een poging de strijd aan te gaan tegen de apocalyptische verschrikkingen. Als de duisternis langzaam intreedt realiseren ze zich dat ze misschien wel de laatste mensen op aarde zijn.

We bevinden ons opnieuw in het post-apocalyptische register, een genre die de laatste jaren steeds meer op de voorgrond treed (cf. I Am Legend, 28 Days/Weeks Later, Children of Men, The Book of Eli, The Road, Doomsday,…). Het is in ieder geval een genre waar veel mee te doen is. Je kan zowel het menselijk drama in de verf zetten of gewoon de horror-toer op gaan, en beiden werken ze uitermate goed. Toch ben ik niet geheel overtuigd door de trailer, hoewel ik ben aangetrokken door de sfeer en de premisse van de film. Ik heb een probleem met Hayden Christensen, die voor mij niet echt past in het plaatje. Ik moet trouwens nog een eerste film zien met hem waar zijn vertolking het tv-niveau overstijgt. En misschien lukt dat wel met een rol als …eu, tv-reporter.

De trailer heeft zo een beetje een vibe van films zoals The Mist (2007), waar de kijker niet weet met welke dreiging de personages te maken hebben. Je tast in deze film letterlijk en figuurlijk in het donker over de redenen waarom de mensen zijn verdwenen en wat voor kwaad hier achter zit. En uiteraard wordt in dergelijke films ook heftig gespeculeerd naar de mogelijke oorzaken. Het geloof en demonische theorieën zijn dus nooit ver weg. Maar uiteindelijk volgt het wel hetzelfde patroon als de slasher film, waar de karakters hoofdzakelijk moeten weglopen van het gevaar.

En er is een nieuwe trend in Hollywood. Video-On-Demand release nog voor de film in de bioscoop heeft gedraaid. Uiteraard geldt dit niet voor de grote filmproducties, maar voor kleinere films zie je dat steeds meer gebeuren. Er zal nog een bioscoop-release volgen, maar datums zijn op dit ogenblik nog onbekend.

Als grote fan van het regiewerk van Danny Boyle ben ik benieuwd naar zijn nieuwe prent, 127 Hours (2010). En neen, het is geen nieuwe sequel op zijn post-apocalyptische 28 Days Later, maar wel een waar gebeurd verhaal over een zekere Aron Ralston die een ongelukje had tijdens het klimmen en tot het uiterste moest gaan om te overleven.

Korte inhoud: 127 Hours vertelt het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer Aron Ralston (James Franco). Tijdens een tocht in de bergen komt zijn arm onder een grote rots terecht waardoor hij klem komt te zitten. De vijf dagen die hierna volgen zijn voor Aron een loodzware tijd die hem zijn leven doen overdenken en hem de moed en de kracht geven om uiteindelijk toch verder te kunnen gaan, op zoek naar een eventuele redding. Maar omdat Aron niemand verteld heeft dat hij de bergen in is gegaan lijkt er weinig hoop. Voor zijn ongeval ontmoette Aron nog twee bergwandelaars (Amber Tamblyn en Kate Mara). Zullen zij de twee laatste mensen zijn die Aron ontmoet heeft?

Net zoals in Buried (2010) waar Ryan Reynolds 90 minuten lang in een kist ligt, zal de toeschouwer ook anderhalf uur moeten kijken op James Franco. Hopelijk is de acteur opgewassen voor de taak. Naast zijn rol in de Spider-Man films zijn er weinig andere rollen waarvoor de acteur bekendheid heeft verworven. Dit was de kans om zijn acteertalenten op de proef te stellen. Het wordt voor ons niet alleen een beproeving om zolang op één acteur te zitten staren, maar naar verluidt zou het er af en toe ook gortig aan toe gaan.

De film was zeker ook wel een uitdaging voor de cameramannen Enrique Chediak (Repo Men, 28 Weeks Later) en Anthony Dod Mantle (28 Days Later, Slumdog Millionaire) die met beperkte middelen en in moeilijke omstandigheden toch een boeiend plaatje moesten uitwerken. Voor deze film hebben ze tevens ook beroep gedaan op de meest compacte digitale M3 high speed IDT-cameras. En na het zien van de trailer denk ik wel dat ze hierin behoorlijk geslaagd zijn.

We worden de laatste jaren overdonderd met apocalyptische en post-apocalyptische verhalen, gaande van Hollywood-destructies zoals 2012, The Day After Tomorrow, I Am Legend tot dramatische films, Children of Men, Blindness, The Road, District 9 tot horrorfilms zoals 28 Days Later, Zombieland, Doomsday, Daybreakers. Binnenkort zal je echt wel kunnen spreken van een echt genre, en niet zomaar een science-fiction sub-genre.

The Book of Eli (2010) van Albert en Allen Hughes (Menace 2 Society, From Hell) is bijvoorbeeld nog zo’n prent, die veel weg heeft van een soort Mad Max spin-off. We volgen een eenzame zwerver die de beschermer is van een mysterieuze boek.

Korte inhoud: In de nabije toekomst is Amerika door een oorlog een kaal en gevaarlijke niemandsland geworden, waarbij steden en snelwegen zijn vergaan tot dodelijke vallen. Gewapend met zijn jachtgeweer, zwaard en instinct heeft Eli (Denzel Washington) deze wereld jarenlang afgezworven, zichzelf verdedigend tegen zeer gewelddadige bendes op zoek naar overlevingsmiddelen. Als Eli aankomt in het vervallen Californië wekt hij met zijn aanwezigheid woede op bij zelfverklaarde dictator Carnegie (Gary Oldman), die zijn mannen opdracht geeft Eli te overmeesteren. Carnegie's stiefdochter Solara (Mila Kunis) vertelt Eli over haar stiefvaders wrede plannen om het gebied te veroveren en wanneer Eli uit de handen van Carnegie's mannen weet te ontsnappen, volgt Solara hem. Samen vervolgen ze Eli's weg naar San Francisco, waar het einddoel ligt van zijn lange reis: het afleveren van een boek dat kan helpen bij het redden van de mensheid. Carnegie heeft echter de achtervolging ingezet, en is tot alles in staat om Eli uit te schakelen voor hij dit doel kan bereiken.

Indrukwekkend cast voor wat op het eerste gezicht lijkt op een doorsnee science-fiction actiefilm die deze keer een religieuze ondertoon wil bespelen, een beetje in dezelfde lijn als Legion (2010). De scenarist Gary Whitta is niet alleen een game-ontwikkelaar maar hij schreef ook een aantal afleveringen voor Star Trek: Voyager en Futurama. Niet meteen een diepzinnig auteur maar eerder iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in licht verteerbaar science-fiction materiaal. Verwacht hier dus geen Children of Men-achtige film. Maar visueel is het wel een indrukwekkend, geheel gefilmd op de nieuwe Digitale Red Cam (de plaatsvervangers van de zwaardere digitale HD-camera’s waar Michael Mann zo verzot op is). De film werd in beeld gezet door Director of Photography Don Burgess (Spider-Man, Cast Away, Terminator 3).

De film werd op wisselvallige commentaren onthaald. Op 'Rotten Tomatoes' haalt de film amper 45% en dat is toch wel wat aan de lage kant. De voornaamste kritiek is dat de film heel verwarrend overkomt en voornamelijk berust op actie in plaats van karakter- of storyuitwerking. Criticus Robert Ebert omschrijft het misschien beter, de film is het bekijken waard, vooral naar het einde toe, waar je een hoop WTF-momenten over je heen krijgt. Book of Eli komt op 10 maart bij ons in de bioscoop.

Neen, niet opnieuw een nieuwe vampierenfilm!? Toch wel, en de trailer ziet er uit als een B-film exploitation film, maar dan met talentvolle acteurs. En gezien de Blade-franchise zo goed als begraven is met Wesley Snipes, die aankijkt op 3 jaar celstraf voor belastingontduiking, lijkt de opvolging gegarandeerd met Daybreakers (2009) van Michael en Peter Spierig. Daybreakers zijn geen Daywalkers (cf. Blade) maar het ruikt er wel een beetje naar.

Korte inhoud: 2017. Een virus heeft bijna ieder menselijk wezen veranderd in een vampier. Een wetenschapper (Ethan Hawke) zet alles op alles en gaat aan het werk met een groep bekeerde vampiers om het menselijke ras te redden. Met wat geluk raakt Edward in contact met een bende gevluchte mensen onder leiding van Audrey Bennett (Claudia Karvan). Nadat hij help ontsnappen aan een paar hongerige vampiers brengt Audrey de wetenschapper naar Elvis (Willem Dafoe), een ex-vampier die op miraculeuze terugkeerde naar het mens-zijn. Ondertussen zitten de vampier-flikken onder leiding van Charles Bromley (Sam Neill) hen op de hielen.

Geen enkel creatuur is zoveel verfilmd geweest als de vampier en in vele gevallen blijven de producties op hun manier wel vernieuwend, kijk maar de Twilight films of de nieuwe kick-ass serie "True Blood". Deze wil werd echter niet meteen gesteund door een grote filmstudio maar de Duitse broers konden hun vampieren-project verkopen in Australië en dus werd de film daar ook gemaakt, en met een zeker resultaat gezien de trailer wel indrukwekkend is voor een niet-Hollywood product. En met acteertalent als Ethan Hawke, Willem Dafoe en Sam Neill kan deze film niet meer stuk. Maar gezien het Australisch geld zien we ook een aantal frisse gezichten opduiken, zoals de Australische Isabel Lucas en Emma Randall.

De houten spies werd in deze fim vervangen door de kruisbook (cf. Blade Trinity) en dat zal wel zorgen voor het nodige wow-effect. De film lijkt licht-verteerbaar met voldoende bloedvergieten en spetterende vechtpartijen. Het heeft er in ieder geval alle schijn van dat de tweelingbroers de vampieren-franchise opnieuw een nieuw gezicht hebben gegeven. Ze hebben niet alleen hun inspiratie gehaald uit de Blade franchise en de True Blood serie, maar tevens van films als The Matrix en 28 Days Later. En uiteraard zou het geen vampierenfilm zijn zonder vampiers die onthoofd worden of die verbranden in het zonlicht. Er is nog geen releasedatum bekend voor België maar met een beetje geluk zal hij te zien zijn op het 28ste Filmfestival van de Fantastische film in Brussel.

Als jullie op zoek zijn naar een bangelijke DVD dan ligt de 2-disc Steelbox-editie van 30 Days of Night (2007) in de rekken. Sinds een paar jaar krijgen we een ware stortvloed van comic-adaptaties over ons heen, en in tegenstelling tot de game-adaptaties, leveren deze film veel pareltjes op die vaak zelfs uitgroeien tot mega-blockbusters (Batman, Spider-Man, Iron Man, X-Men, …). Onder leiding van regisseur David Slade (Hard Candy) en producent Sam Raimi (The Evil Dead, Spider-Man 1, 2 & 3) is de duistere comic 30 Days of Night verfilmd. Een verhaal over vampieren die huishouden in een stadje waar het dertig dagen lang nacht is. Laat de kruisbeelden en de knoflook maar liggen, want hier is het menens!

Korte inhoud: Hoe ontkom je aan een groep vampieren wanneer het altijd nacht blijft? Met deze vraag worstelt een groep inwoners van een geïsoleerd stadje in Alaska nadat de zon voor dertig dagen is ondergegaan. Dit fenomeen vindt weliswaar ieder jaar plaats maar deze keer wordt het stadje plotseling overvallen door een groep bloeddorstige vampieren, oner leiding van Marlow (Danny Huston), die zichgraag tegoed komt doen aan de inwoners van Barrow in deze lange periode van duisternis. De sheriff (Josh Hartnett), zijn vrouw Stella (Melissa George) en een steeds krimpende groep inwoners zullen alles uit de kast moeten halen om te overleven tot het weer licht wordt.

De bloedzuigers in 30 Days of Night zijn niet je alledaagse vampiertje met zwarte cape en kortgeknipt, platgeoliede haren. De auteur van de strip, Steve Niles heeft de aloude Nosferatu een make-over gegeven met invloeden uit 28 Days Later … (2002). Verwacht u dus maar aan koelbloedige wezens zonder enige vorm waardoor ze er enger en bloeddorstiger uitzien. Regisseur Slade zelf wou eating machines with a hint of 'Alien' en wat betreft het eerste is dat zeker het geval. De Alien-hint is wel ver te zoeken. De vampieren schuwen niets en scheuren de inwoners gewoon aan flarden met hun messcherpe tanden. Ze zijn ook niet te doden met kogels (al dan niet zilveren kogels) en tevens bijzonder snel (cf. 25 Days Later en de remake van Dawn of the Dead). Ze hebben zelfs hun eigen onverstaanbare taal. Een lastige vijand dus die de inwoners, onder leiding van sheriff Eben (Josh Hartnett), moeten mijden of verslaan willen ze er levend vanaf komen.

De film is over het algemeen zeer vermakelijk en doet me qua sfeer een beetje denken aan die andere Carpenter klassieker The Thing (1982). De personages in de film zijn wel minder intrigerend en er zit te weinig diepgang in de karakters waardoor het je als kijker niets kan schelen wat er met wie gebeurt. Identificeren met de inwoners zit er dan ook niet in. Ook het dunne liefdesverhaaltje rondom Sheriff Eben en zijn vrouw Stella komt niet overtuigend over. Het verhaal zelf heeft ook weinig om het lijf maar dat wordt opgevuld met brute actie en veel, heel veel bloed en gore.

De fotografie van de reclame-fotograaf Jo Willems is bijzonder knap, en dat is een grote troef voor de film die op vlak van regie en scenario niet altijd kan overtuigen. Ook de medewerking van de Weta Workshop brengt een toegevoegde waarde aan de film. De opnames waren trouwens niet alleen op locatie in Alaska, maar ook in Nieuw-Zeeland, waar Weta Workshop is gevestigd. De film barst van de schrik-momenten en geeft je dus nauwelijks de kans om op adem te komen. 30 Days of Night is zeker één van de betere vampieren/horror film die op de markt is. De DVD en Blu-ray zelf bulken van de extras met oa. filmcommentaren, behind the scenes en een paar documentaires over het productie-proces. Een kille bloedstollende dvd voor de hete zomermaanden, een echte aanrader!

***Related Posts***
19/04/2008: Top 10 Movie Posters
23/09/2007: 30 Days of Night website en poster + Spill review
19/06/2006: Comic-adaptatie van 30 Days of Night

De trailer van I Am Legend (2007) van videoclipmaker Francis Lawrence (Constantine) duurt iets te lang, maar is zeker indrukwekkend. Will Smith is niet alleen talentvol in diverse disciplines, maar hij straalt keer op keer in hevige actierollen. Hij is misschien iets beter in rollen zoals I Robot (2004) dan in de Bad Boys (1995) films, maar het blijft een acteur die genoeg charisma uitstraalt om zich niet te laten wegblazen door de CGI. Zijn natuurlijke charme en humor zijn niet echt een probleem om een duister verhaal te behelzen. En het is ondertussen toch weer 3 jaar geleden dat we de man in een actieprent zagen. In I Am Legend moet Smith waken over de mensheid, gezien hij de laatste man op de planeet blijkt te zijn…of toch niet… De film is gebaseerd op de gelijknamige science-fiction bestseller van Richard Matheson uit 1954.

Korte inhoud: Een dodelijk virus houdt de aarde in zijn greep. Vrijwel iedereen op de planeet is door dit virus in een bloeddorstige vampier veranderd, behalve de briljante wetenschapper Robert Neville (Will Smith) die immuun voor het virus was. Hij is één van de laatste gezonde mensen op aarde, dus gaat hij de strijd met gemuteerde en vleesetende wezens om zo de mensheid te redden.

Het project lijkt wel op een Hollywood versie met meer middelen van 28 Days Later (2002) of zijn sequel 28 Weeks Later (2007). Maar er zijn nog films met hetzelfde thema. In 1964 was er zelfs een kleine Italiaanse film getiteld The Last Man on Earth (1964), met Vincent Price in de hoofdrol. Veel bekender is The Omega Man (1971), waarin Charlton Heston schittert. Deze laatste prent was een immens succes voor Warner Brothers en dus lag deze film met groter budget een beetje in het verschiet.

Al in 1994 waren er reeds plannen voor een remake van Omega Man. Drie jaar later werd er een poging gedaan door niemand minder dan regisseur Ridley Scott, die Arnold Schwarzenegger had gecast voor de hoofdrol. Maar om budgettaire redenen ontspoorde de film. Een zelfde verhaal kwam ook Michael Bay te beurt. Maar met de videoclipmaker Francis Lawrence werd de trein weer op de sporen gezet. Het valt nog af te wachten om hij er een simpele actieprent van maakt of de verschillende controversiële thema’s in het boek zal doorgronden en op het witte doek zal weergeven. Het script werd in ieder geval bewerkt door de talentvolle Akiva Goldsman (A Beautiful Mind), die de locatie verplaatste van Los Angeles naar New York. En dat had alles te maken met het feit dat de straten van LA er regelmatig verlaten uitzien op bepaalde momenten van de dag, maar New York zonder enig teken van leven ronduit angstaanjagend is. De film is vanaf 19 december 2007 in onze zalen.

***Related Post***
11/06/2007: I Am Legend posters

Sweet! De eerste trailer van de sequel op Danny Boyle’s zombiefilm 28 Days Later (2002) is uit. De apocalyps ontrolt zich opnieuw zes maanden na de eerste aanval van het rage virus. Iedereen die in het origineel besmet was is uitgeroeid door het Amerikaanse leger en nu kunnen de niet geïnfecteerde mensen 28 Weeks Later … (2007) weer beginnen met het opbouwen van hun land en het oppakken van hun leven.

Korte inhoud: Hoewel Don (Robert Carlyle) zijn vrouw aan het virus heeft verloren, wordt hij in Londen wel herenigd met zijn twee kinderen. Er sluimert echter iets. Één van drie draagt een groot geheim met zich mee. Het virus is namelijk nog niet dood. En slaat dit keer harder toe dan iemand had kunnen verwachten. Als een drager van het virus Londen betreedt, verspreidt hij zonder dat hij het weet het virus. De hel breekt opnieuw los.

Ik had in het begin lage verwachtingen bij deze sequel, gezien de regie niet meer in handen is van Danny Boyle, en hij enkel de productie op zich neemt. Maar de film wordt geregisseerd door de Spaanse regisseur Juan Carlos Fresnadillo die eerder de bijzonder knappe Intacto (2001) maakte. De trailer heeft niet meer die grauwe DV-look, maar wel gefilmd op Super 35mm (vooralsnog de beste filmdrager). Ik heb toch een déjà-vu gevoel, maar ik gun hem het voordeel van de twijfel. De film heeft bij ons nog geen release-datum maar verwacht wordt dat de prent in september bij ons zal uitkomen.

We kennen Danny Boyle zeker nog van Trainspotting (1996), waarin we een kort geknipte en briljante Ewan McGregor zagen als junky in een allesbehalve drugsvrije omgeving. Boyle maakte ook de thriller 28 Days Later (2002), die ondertussen al een sequel heeft met 28 Weeks Later…(2007), en het commerciële box-office succes The Beach (2000) met Leonardo Di Caprio. Helaas is die laatste film ook een van zijn minst interessante films. Boyle regisseerde ook Millions (2004), maar die film kan ik dus nergens vinden en weet er eigenlijk bitter weinig van. Nu komt hij met een nieuwe science-fiction prent voor de dag, Sunshine (2007) met Rose Byrne en Cillian Murphy in de hoofdrollen. Hier heb je trouwens de blog over de film.

Korte inhoud: Over vijftig jaar sterft de zon af en daarmee de hele mensheid op Aarde. Onze laatste hoop rust op het ruimteschip Icarus II, dat de opdracht heeft gekregen een explosie in de zon te veroorzaken, wat hem nieuw leven inblaast. De eerste Icarus-missie is misgelopen omdat het schip spoorloos verdween en ook Icarus II verliest contact met de Aarde. Langzamerhand blijkt er meer aan de hand te zijn met hun missie en moet iedereen moeite doen niet krankzinnig te worden.

Ik ben niet echt onder de indruk van de teaser en de korte inhoud spreek me niet echt aan. De premisse is in ieder geval al even belachelijk als die van The Core (2003) waarin de aardkern plots was gestopt met draaien en een kleine ploeg in de grond werd gestuurd om die lava opnieuw in beweging te brengen. Als je niet moet schaterlachen heb je de neiging om op de fast-forward knop te duwen. Boyle is wel een talentvolle regisseur, maar hier zijn mijn verwachtingen zeer laag. Ik kan maar aangenaam verrast zijn. Sunshine komt bij ons in de zalen vanaf 11 april 2007.