2008

  • Gomorra (2008) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Onlangs werd bekend dat acteur Giovanni Venosa, die in de in Cannes bekroonde Gomorra (2008) de rol speelt van een clanleider van de Camorra, de Napolitaanse maffia, zijn overtuigende vertolking eigenlijk te danken was aan het feit dat de man misschien ook wel banden heeft met het criminele milieu.

    Gomorra

    Venosa werd enkele dagen geleden in de buurt van Napels opnieuw opgepakt op beschuldiging van maffiapraktijken. Het Italiaanse hyper-neorealisme op en top. Twee maanden geleden werd Venosa in Noord-Italië al veroordeeld tot gemeenschapsdienst wegens drugstrafiek. Van het kerstverlof maakte de jongeman gebruik om in de regio Caserte, ten noorden van Napels, de plaatselijke 'neringdoeners' af te gaan om de 'pizzo', de maffiabelasting, te innen. Venosa is ondertussen al de derde acteur uit de filmcast die betrapt wordt op maffia-activiteiten. De acteurs Salvatore Fabbricino en Bernardino Terracciano gingen hem vooraf.

    In Gomorra speelt Venosa een plaatselijke maffiabaas die de opdracht geeft om twee jongeren om te brengen, omdat ze iets teveel buiten de maffiastructuur willen opereren. De film is gebaseerd op een gelijknamige bestseller waarin het imperium van de Camorra uit de doeken wordt gedaan. In Italië ging het boek sedert de publicatie in 2006 al 1,2 miljoen keer over de toonbank. Het beeld dat de Italiaanse auteur en onderzoeksjournalist Roberto Saviano schetst van het leven- en vooral van de allesomvattende invloed van de plaatselijke maffiaclans- in de verpauperde periferie van zuidelijk Italië, is even ontluisterend als onthullend.

    Korte inhoud: Gomorra is een uiterst rauwe, vaak absurde, film over de bezigheden en werkwijze van de Napolitaanse maffia, de Camorra. Deze groep misdadigers beheerst elk aspect van het leven in deze arme regio, er is geen mogelijkheid om je aan hun macht en wetten te onttrekken. Ter plekke opgenomen en tegen de achtergrond van oorlogen tussen clans en handel van alle soorten, volgt de kijker de lotgevallen van een groep arme sloebers die gedoemd zijn te eten of gegeten te worden.

    Regisseur Matteo Garrone vertelt dit verhaal op de enige manier die bij dit onderwerp past: keihard, meedogenloos en in volle consternatie. Zo laat hij zien dat de verschillende maffiafamilies met name in economische sectoren als de bouw, de (meestal illegale) vuil- en afvalverwerking, de drugshandel en de distributie van goedkope Chinese producten en dure (vaak nagemaakte) merkkleding van Zuid-Europese makelij ondubbelzinnig de scepter zwaaien. De clans zijn er uitstekend in geslaagd om legale en illegale activiteiten met elkaar te verbinden en zo enorme economische en geldelijke imperia te creëren. De villa's van de clanleiders, die sporadisch opduiken in veel arme dorpen in de regio, zijn hier het bewijs van en geven vaak blijk van de doorgeschoten megalomanie waaraan sommige 'bosses' onmiskenbaar lijden.

    In de film wordt ook op indringende wijze duidelijk hoe de diverse clans handig gebruik maken van de sociaal-geografische situatie die het zuiden van Italië al decennialang in een verstikkende wurggreep houdt. De stad Napels en haar omvangrijke achterland, gebieden die geteisterd worden door grote armoede en torenhoge werkloosheidscijfers, staan namelijk garant voor een haast onuitputtelijk leger goedkope arbeidskrachten. Chauffeurs, fabrieksarbeiders, handwerkers, drugskoeriers, dealers en 'soldaten' kunnen hier voor relatief weinig geld belastingvrij geronseld worden.

    Door een dergelijk onderwerp met oog voor detail en zonder opsmuk aan de kaak te stellen, slaagt de Italiaan er wonderwel in om de laatste restjes van het romantische beeld dat de maffia bij sommigen nog oproept vakkundig weg te poetsen. De georganiseerde misdaad in het zuiden van Italië heeft geen romantische kant, kent geen helden of beschaafde criminelen die een bepaalde erecode respecteren zoals Don Vito Corleone uit The Godfather'. De camorra is niet meer dan een kwaadaardig gezwel dat grotendeels verantwoordelijk is voor de ziekelijke toestand waarin de regio Campanië verkeert. Ondanks het wereldwijde succes van zijn boek heeft Roberto Saviano meer last dan profijt gehad van zijn dadendrang. Tegenwoordig leeft hij ondergedoken en staat hij 24 uur per dag onder bewaking uit angst voor een moordaanslag of een nog erger lot.

    Gomorra 001 Gomorra 002

    De film is niet alleen magnifiek verhalend van aard, maar heeft tegelijkertijd ook een groots documentair/registrerend karakter. De boodschap die de film verkondigt slaat in met een mokerslag. De film volgt een vijftal verhaallijnen: Marco (Marco Macor) en Ciro (Ciro Petrone) zijn twee jonge criminelen die grote plannen hebben om zelfstandig ‘hogerop' te komen. Zij denken het samen wel te kunnen redden en voor elkaar te spelen de nieuwe Scarface te worden. Toto (Salvatore Abruzzese) is dertien en wordt een klein drugshandelaartje. Pasquale (Salvatore Cantalupo) is een modeontwerper voor een zaak die voor de maffia werkt, hij wordt door een concurrerende Chinese mode sweatshop in het geheim ingehuurd om hen de kunstjes van het haute couture-vak te leren. Don Ciro (Gianfelice Imparato) is een geldophaler en geldbezorger. Hij is het type van de ‘nette' crimineel die niet direct zelf harde en brute misdaden pleegt, maar indirect net zo schuldig is. Roberto (Carmine Paternoster) raakt betrokken bij de afvalverwerking. Deze zeer lucratieve misdaadtak specialiseert zich in het illegaal dumpen van chemisch afval. Zij raken allen betrokken in het gruwelijke en meedogenloze spel van de Camorra en ondervinden de gevolgen als zij zich niet aan de “regels” houden.

    Het verhaal bevat in ieder geval voldoende geweld, maar tegelijkertijd is de film veel meer dan een op zich uitstekende maffiafilm. Het verhaal is veel meer een psychologisch drama en een schets van een sociaal 'failliet' dat op documentaire wijze beklemmend in beeld werd gezet, met de ontrafeling van een corrupt systeem van afpersing en bescherming, het verlenen van gunsten en de onophoudelijke bedreigingen. Het portret dat wordt geschetst is schokkend en onthutsend. Garrone confronteert en bekritiseert zijn land met een schokkend portret en doet een waardig verslag van een door en door verrot en corrupt systeem dat nauwelijks te verslaan is. Indringend van boodschap, buitengewoon van beeldkracht en uitmuntend in zijn uitwerking.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 8 januari 2009

     

    *** Gomorra trailer ***

  • Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008

    Pin it!

    Het moet gezegd worden, 2008 was katholieker dan 2007. Weinig opvallend naakt maar slecht hier en daar een naakte borst of bil. Er was dus ook niet veel naakt te zien met kwalijke trekjes. Alles ruikt naar 'conventioneel naakt'. Ik lig er zelf niet echt wakker van maar gezien deze Top 10 Nude Scenes bij de meest gelezen blogposts behoort is hier een felbegeerde aanvulling. In de lijst steken naar goede gewoonte niet-pornografische films die elk een bioscooprelease hadden in 2008. Mocht ik films over het hoofd hebben gezien, gelieve deze aan te vullen in de commentaren.

    Top 10 Beste Naaktscènes 2008

    10. Felon (2008) Ric Roman Waugh
    Zij die vroeger naar de actie-serie « 24 » hebben gekeken zullen vast wel de knappe Marisol Nichols herkennen. In de independent film Felon (2008) kreeg je haar zelfs te zien met iets minder kleren aan. Het is een bijzondere prent, niet alleen omwille van de topless scène met Nichols, maar ook omwille van het strakke acteerwerk van zowel Stephen Dorff en Val Kilmer. Het verhaal met Hitchcociaanse trekjes over een onschuldige man die in een spiraal van geweld terecht komt. Nog meer opmerkelijk is de vrij realistische benadering van het gevangeniswezen in de States.

    felon pic1 felon Marisol Nichols felon pic2

    9. Mirrors (2008) Alexandre Aja
    Mirrors (2008) mag dan wel een horrorfilm zijn waar je ‘s nachts voor het slapen gaan nog zal zitten rillen. Maar op een compleet onverwacht moment zien we naakte Amy Smart door het beeld lopen. Awesome! Niets beters om even wat stoom af te laten in deze anders ijzingwekkende seat-jumper. De naakt scène op zich stelt niet zo heel veel voor, maar zoals ik al zei, 2008 was nogal braafjes. Let wel, na de naakt-scène komt ze op brutale wijze om het leven (zeker niet iets voor gevoelige kijkers).

    pic 01 pic 02 pic 03

    8. Hell Ride (2008) Larry Bishop
    Hell Ride (2007) is niet meteen een film die ik jullie zou aanraden, maar in deze Top 10 lijst hoort hij zeker thuis. De fans van biker-films à la Easy Rider zullen hier zeker wel van genieten. De rest kan de film bekijken voor de naakte Cassandra Hepburn. Niet meteen een actrice waar men moet naar uitkijken maar wel iemand met een mooi balkon. Of het al dan niet natuurlijk is laat ik aan de specialisten over. En er zit nog meer schoon volk in de film met name Julia Jones en de knappe Chileense Leonor Varela. Mocht de film nu ook nog eens de moeite zijn …

    pic 01 pic 02 pic 03

    7. Sex and Death 101 (2008) Daniel Waters
    Het was de terugkeer van Winona Ryder als femme fatale in de romantische komedie Sex and Death 101 (2008), en ja, Winona’s ging uit de kleren. Misschien was dat wel de prijs die ze moest betalen. Spijtig genoeg heeft zo goed als NIEMAND deze prent gezien. Het was sowieso niet Winona die de aandacht trok, maar wel de naakte verschijning van Sophie Monk. Had de film ook nog maar iets zinnigs te vertellen over ‘Death’ of ‘Sex’, maar niet dus.

    pic 01 pic 02 pic 03

    6. The Reader (2008) Stephen Daldry
    Eén van de beste actrices blijft zonder twijfel Kate Winslet, die vooral bekend was voor brave rolletjes, maar tegenwoordig zien we de actrice vaker schaars gekleed optreden. Geen silicone maar een 100% natuurlijke verschijning. The Reader (2008) vond ik niet zo’n bijster goeie film, en was het niet voor de acteerprestaties van de acteurs zou deze film nooit zijn opgevallen. Hoe deze film ooit 5 oscarnominatie kon krijgen blijft bij mij echter een gigantisch mysterie.

    pic 01 pic 02 pic 03

    5. Elegy (2008) Isabel Coixet
    Tegenwoordig zien we heel veel van Penélope Cruz, onlangs nog als starlet in de musical Nine (2009), maar met Elegy (2008) haalt ze meteen een 5de plaats in dit allesbehalve prestigieuze lijstje.

    pic 01 pic 02 pic 03

    4. The House Bunny (2008) Fred Wolf
    The House Bunny (2008) is niet meteen een geslaagde komedie maar het bevat wel een paar scènes met een schaars geklede Anna Faris die hier alles uit de kast haalt om te overtuigen als leading actress. Dat de film onvoorstelbaar seksistisch is nam ze er blijkbaar bij, want hier wordt zonder verpinken verkondigd dat een vrouw pas aantrekkelijk is als ze zich als een hoertje gaat kleden en gedragen. Maar toch is het leuk om Faris te zien rondhuppelen in deze verkeerde prent.

    pic 01 pic 02 pic 03

    3. Restraint (2008) David Denneen
    Restraint (2008) is een niet onaardig langspeelfilm debuut van David Denneen. Een verrassende erotische thriller met een vleugje erotiek en mooie fotografie van Simon Duggan. Een stel op de vlucht van de flikken, gijzelt de rijke man en weet deze situatie financieel uit te buiten. En de naakte schoonheid van dienst is Teresa Palmer die in de film niets aan de verbeelding overlaat. Zeker de moeite om deze film te huren.

    pic 01 pic 02

    2. Wanted (2008) Timur Bekmambetov
    Het zou een spijtige zaak zijn een naakt-lijstje op te stellen zonder de aanwezigheid van de aantrekkelijke Angelina Jolie. En jawel, zij ging ook uit de kleren voor Wanted (2008), een soort geüpdate versie van de Matrix - maar dan zonder latex pakjes. Maar alle eer gaat naar Mark Millar en J.G. Jones voor de creatie van deze comic, het verrassende verhaal en zijn coole personages. Het doet er mij aan denken dat ik dringend mijn Top 10 Killer Babes moet aanpassen of uitbreiden naar een Top 20.

    pic 01 02 pic 03

    1. The Wrestler (2007) Darren Aronofsky
    The Wrestler (2008) is niet alleen een ijzersterke film maar we zien ook een halfnaakte Marisa Tomei rond een paal hangen in een striptent. Vorig jaar was Marisa nog te zien in een bizarre seks-scène met Philip Seymour Hoffman, maar haar scènes in dit drama zijn toch wel iets pittiger.

    pic 01 pic 02 pic 03

    ***Related Posts***
    08/09/2011: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2009
    03/01/2009: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2008
    26/11/2008: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2007
    05/03/2008: Top 10 Meest Verontrustende Naaktscènes
    14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006

  • Burn After Reading (2008) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Burn After Reading (2008) begint met een Google Earth-achtige inzoom van ver boven de aarde tot diep in het hoofdkwartier van de CIA in Langley. En meteen is de toon gezet voor wat komen zal. Met een low-angle camerabeweging volgen we een paar glimmende schoenen onder een zwarte broek door de lange gangen. Niemand zal immers kunnen ontkennen dat Ethan Coen en Joel Coen achter de camera zitten en ook het scenario hebben geschreven. Het is niet de beste Coen Brothers film, maar het is hoe dan ook genieten van begin tot eind.

    burn_after_reading_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Osborne Cox (John Malkovich) is een voormalige CIA-agent die na zijn ontslag, ten gevolge van een drankprobleem, begint aan zijn memoires. Zijn inhalige en overspelige vrouw Katie Cox (Tilda Swinton), die een affaire heeft met Harry Pfarrer (George Clooney), wil scheiden en kopieert heel wat persoonlijke en financiële gegevens en gaat ermee aan de haal. Wanneer die gegevens vervolgens op straat komen te liggen zien twee sportschoolmedewerkers, Chad Feldheimer (Brad Pitt) en Linda Litzke (Frances McDormand), het aan voor gevoelige CIA-informatie en proberen Osborne te chanteren. Dat leidt tot meer problemen dan ze aankunnen.

    Naast de hilarische plot en de inventieve cameravoering is het acteerwerk om van te smullen. Brad Pitt is onweerstaanbaar als de ietwat naïeve fitness instructeur. Zelden is oppervlakkigheid zo prachtig verbeeld: elk gebaartje, elke oogopslag is helemaal zoals het moet zijn. Als hij samen met zijn collega Linda Litzke (Frances McDormand) Osbourne Cox opbelt om hem te vertellen dat ze in het bezit zijn van een diskette met gevoelige informatie afkomstig van Cox en dat ze daar geld voor willen hebben, vraagt Chad met een soort spionnen stem meerdere keren heel nadrukkelijk of hij echt wel Osbourne Cox aan de lijn heeft. Als een klein bengel kan hij amper zijn geluk op om zoiets adembenemend te beleven. En als Cox zich bij hun ontmoeting vergist in het merk van zijn fiets ligt hij dubbel van het lachen tot hij zich weer realiseert dat hij in een spannend spionage drama speelt en zijn gezicht en oogopslag direct weer op spionnen stand zet. Te gek.

    Opvallend is dat Burn After Reading de eerste film sinds Miller's Crossing (1990) is waarbij de Coens geen gebruik maken van de diensten van cinematograaf Roger Deakins, wiens taak is overgenomen door Emmanuel Lubezki. Hij is een specialist op het gebied van The Red One HD-camera, waar de Coens graag mee wilden werken. MPaar voor deze film lees ik toch dat er gedraaid werd op klassieke 35mm pellicule.

    Ook de andere rollen zijn om van te genieten waarbij die van George Clooney niet onvermeld mag blijven. De rol die hij vertolkt is die van een zwakkeling met opportunistische trekjes die nergens om deugen. Maar de manier waarop de paranoia zich langzaam van hem meester maakt, verbeeldt hij uitstekend onder een laag van grappen en grollen. Het werktuig dat hij in zijn hobbyruimte in elkaar knutselt, is een aparte studie waard en het wordt in eerste instantie mooi in het midden gelaten wat we te zien zullen krijgen. Opnieuw een voorbeeld van hoe slim er gespeeld wordt met de verwachtingen die je als kijker hebt van dit soort films.

    Burn After Reading is het soort misdaad-komedie waar ik naar uitkijk. DE film is niet alleen dolkomisch, maar er zit ook een serieuze dosis bitterheid en geweld in wat alles een stuk minder oppervlakkig maakt. Het is net die fraaie mix die ervoor zorgt dat deze prent onder je huid gaat zitten. De knulligheid waarmee de CIA hier gerund wordt, is zo geloofwaardig dat de onrust je bekruipt dat deze nonchalance misschien dichter bij de werkelijkheid ligt dan al die bombastische, heldhaftige producties waarin iedereen vierentwintig uur per dag alert is en zich zonder enig probleem of voorbehoud opoffert voor het landsbelang. De film kan je vanaf 26 november 2008 gaan bewonderen in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 9 november 2008

     

    *** Burn After Reading trailer ***

  • W. (2008) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een jaar of 4 te laat, maar hier heb je hem toch, de biopic van George W. Bush door regisseur Oliver Stone, die na Nixon (1995) en JFK (1991) zich nu werpt op de meest gehate Amerikaanse president uit de geschiedenis met W. (2008). Toch is er een gevoel van ontgoocheling want de hoge verwachtingen zijn niet echt ingelost en de terugkeer van Oliver Stone is dus nog niet aan de orde. Ik zou zo denken dat de 'W' in de film niet staat voor 'Walker' maar wel voor 'Why?!?'. In tegenstelling tot JFK is deze film toch meer te vergelijken met Nixon. Stone neemt geen loopje met de waarheid. Maar de film komt spijtig genoeg nog niet aan de knieën van JFK die er hoe dan ook in slaagt om de Amerikaanse spirit naar buiten te brengen.

    w_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Hoe je ook over hem denkt, George W. Bush (Josh Brolin) is één van de meest controversiële figuren in de recente geschiedenis. Het leven van de 43ste president van de Verenigde Staten is er één van vele diepe dalen en hoge pieken. Geboren in een vooraanstaande familie ligt er al vanaf jonge leeftijd een hoge druk op George W. Hij kende een redelijk onbezorgde jeugd en een succesvolle periode in het bedrijfsleven maar verloor zichzelf daarna in de drank. De ontmoeting met zijn vrouw en bekering tot het geloof gaven hem de houvast zijn problemen te overwinnen en zich te ontpoppen tot belangrijkste leider van het Westen.

    Het resultaat is een film die een menselijk gezicht geeft aan de man, zonder echt een stelling in te nemen. Stone blijft opvallend op de vlakte en verzamelt een aantal toepasselijke scènes waarin de man zich laat zien van zijn meest flamboyante kant. W. is eigenlijk een behoorlijk brave film geworden, de een beetje aan de oppervlakte blijft, en dus ook snel vergeten zal worden. Het is uiteraard lovenswaardig om een film te maken die de mens probeert te zoeken achter de president, maar het had naar mijn aanvoelen nog beter geweest mocht de film iets meer ballen had vertoond. Het is misschien geen anti- of pro-Bush film, maar het maakt de man toch enorm sympathiek en ik ben niet zeker of dit wel het juiste gevoel is.

    Wat meteen in het oog springt is de bezetting, met Josh Brolin als George W. Bush, Elizabeth Banks als Laura Bush, Ioan Gruffudd als Tony Blair, Thandie Newton als Condoleezza Rice, Ellen Burstyn als Barbara Bush, Jeffrey Wright als General Colin Powell, Richard Dreyfuss als Dick Cheney, James Cromwell als George Herbert Walker Bush, Scott Glenn als Donald Rumsfeld, Toby Jones als Karl Rove,Allan Kolman als Vladimir Putin en Sayed Badreya als Saddam Hussein.

    De biopic schetst het leven van Bush vanaf zijn opkomst tot zijn ambtstermijn als president van de Verenigde Staten. We zien hoe hij in zijn studietijd rond slentert met zijn stevig drinkende studiegenoten en vriendenkring en volgen zijn overgang naar de uiteindelijke politieke top. Tussendoor zien we zijn diepe religieuze inkeer en zijn voortdurende worsteling die hij met zijn vader had, wat een belangrijk thema in de film vormt. Volgens Stone heeft Bush bijna zijn hele leven moeten opboksen tegen de gedachte dat hij in de ogen van zijn vader eigenlijk te kort schiet…het aloude vader-complex thema, een vrij klassiek uitgangspunt voor een film waar heel wat mensen naar uitkeken.

    Nog volgens de filmmaker was W. is in zijn jonge jaren een stevige drinker die geregeld brokken maakte. Zijn vader is sterk misprijzend over dit gedrag dat de naam en faam van de Bush-dynastie kan beschadigen, en zegt hem dat hij geen Kennedy is, wat eigenlijk wel grappig is. De film schenkt aanvankelijk veel aandacht aan de tijd waarin Bush nog aan zijn politieke opkomst werkte. Allereerst een soort man die weinig succesvol was en die het ene faillissement na het andere opstapelde, maar waar de helpende hand van papa-Bush op de achtergrond voortdurend aanwezig was. Stilaan zien we ook de bekering tot het conservatieve christendom. Daarna komt uitdrukkelijk de periode 2002-2003 in beeld, bepalend voor de oorlog in Irak. De periode daarna blijft verder buiten beeld.

    W 02W 01W 03
    002001

    De zwakke schakel in de film is het script van Stanley Weiser (co-scenarist van Wallstreet) die een opbouw mist en weinig samenhang kent. Het lijkt allemaal wat bijeengeraapt en met de nodige haast in elkaar gezet, teneinde de film nog op tijd, voor de verkiezingen van november 2008, uit te kunnen brengen. Maar of de film iets zal teweeg brengen bij de verkiezingen lijkt mij onwaarschijnlijk. De beraadslagingen in het Witte Huis, de politieke spelletjes die gespeeld worden, de onderlinge verschillen en de manier waarop Bush toch uiteindelijk bijna alleen het besluit over de Irak-oorlog neemt, het is allemaal meer dan genoeg reden om de W. te gaan zien. De film kan worden gezien vanuit het oogpunt van een satire, tegelijkertijd zit er groot drama in die regeerperiode en heeft de regering van W. het land diepgaand verdeeld. Die dramatiek ontbeert de film. Dat Bush Jr. vaak met volle mond spreekt is wel het minste dat we deze president moeten vergeven. Maar ondanks de kritiek en de onvoldoende diepgang, kan van deze film toch voldoende genoten worden.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 30 oktober 2008

    ***Related Posts***
    29/07/2008: W. van Oliver Stone teaser trailer
    08/04/2008: Thandie Newton speelt Condoleezza Rice
    28/03/2008: W. van Oliver Stone
    21/01/2008: Oliver Stone maakt George W. Bush film

     

    *** W. trailer ***

  • Babylon A.D. (2008) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Al wie Mathieu Kassovitz (La Haine, Assassin(s)) kent weet dat de man een aantal uitzinnig knappe films heeft geregisseerd en dat hij als acteur best wel zijn mannetje staat (Amen, Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, Munich). Maar als regisseur van Amerikaanse blockbusters had hij toch wat meer moeite (remember Gothika). Nu heeft de Franse cineast 5 jaar lang al zijn energie gestoken in de Frans-Amerikaanse Babylon A.D. (2008), gebaseerd (en dus geen echte adaptatie) op de comic van Maurice G. Dantec (Babylon Babies).

    Babylon AD

    Het bleek echter een zenuwslopende productie te worden want de geruchtenmolen dat Vin Diesel het niet gemakkelijk maakte voor de Franse regisseur, dat hij zijn budget nauwelijks in bedwang kon houden (Kassovitz was ook producent), dat hij tijdens de montage heel wat scènes heeft mogen wegknippen,… draaide op volle toeren. En hoewel Mathieu er alles aan deed om al deze geruchten de kop in te drukken, zie je gewoon het teleurstellende resultaat op het scherm.

    Korte inhoud: Europa in de nabije toekomst. De wereld wordt geteisterd door oorlogen en andere narigheid. Oorlogsveteraan Toorop (Vin Diesel), nu huursoldaat, wordt geronseld voor een gevaarlijke klus. Hij moet een meisje en haar begeleider via Rusland naar New York loodsen, dwars door het geteisterde Azië. Toorop komt er al snel achter dat het meisje een geheim met zich meedraagt, een geheim waar de halve wereld achteraan zit. De huurling zal alles op alles moeten zetten om haar en haar geheim veilig en zonder al teveel kleerscheuren in New York te krijgen.

    Net zoals in Alfonso Cuaron’s Children of Men (2006) zien we hier een post-apocalyptische wereld waarin een jong meisje naar een bestemming moet worden gebracht. Maar waar het in Children of Men om een zwanger meisje ging dat een volledig onvruchtbare wereld weer hoop moest geven, blijven in Babylon A.D. de herkomst en missie van het meisje lange tijd onbekend. En precies dit gegeven maakt Babylon A.D. in ieder geval een stuk meer intrigerend.

    Helaas kan ik Babylon A.D. niet echt aanraden, gezien hij de bal op heel wat vlakken laat vallen. Het acteerwerk is troosteloos, Vin Diesel die binnenkort opnieuw te zien is in de Fast and Furious (2009) sequel, speelt op automatische piloot en zelfs de ervaren Michelle Yeoh en Gérard Depardieu liepen inspiratieloos in het rond en vreselijk out-of-place. De enige acteurs die min of meer overeind blijven zijn de jonge Franse actrice Mélanie Thierry en de altijd betrouwbare Charlotte Rampling. Maar zij kunnen het zinkende schip nauwelijks redden. De portrettering van de apocalyptische samenleving overtuigt evenmin. De wereld waarin iedereen leeft ziet er rijkgevuld uit, maar is gewoon "too far fetched" en een productiebudget van 60 miljoen dollar is gewoon tegenwoordig te krap om alles een futuristische touch te geven. Terwijl het universum van Blade Runner nog steeds herkenbare elementen bevat van onze huidige samenleving, is de visuele wereld in Babylon A.D. iets te artificieel. De bombastische muziek, samen met het constante geschreeuw en hysterie maakt alles nog erger.

    Maar het grootste probleem, en dit bij tal van films, is de zwakte van het script. Terwijl de eerste act van de film veelbelovend is, valt de tweede act als een kaartenhuisje in elkaar. Charlotte Rampling mag dan wel één van de betere acterende mensen zijn op het scherm, haar personage is één van de pijnpunten in de film. Ook de eindsequentie is een gemiste kans die veel meer verdiende dan die overdaad aan slow-motions en visuele effecten. En ik begin het stilaan op mijn heupen te krijgen om in Franse actiefilms "jumpers" aan te treffen. Sinds Yamakasi (2001) loopt het de spijgaten uit met rondspringende klimmers. Zelfs nu al Amerikaanse producties (Casino Royale, The Bourne Ultimatum,...).

    babylon_ad_01babylon_ad_02
    babylon_ad_03babylon_ad_04

    Toch moet Babylon A.D. het voornamelijk hebben van zijn actie-sequenties. Het eerste half uur is een langgerekte aaneenschakeling van grof geweld, uitzinnige gevechten en oogverblindende explosies. De fotografie van de film van Thierry Arbogast is bij momenten bijzonder knap, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat de film langdradig is, hoewel veel actie-sequenties veel te donker waren dat je nauwelijks kon zien wat er precies gebeurde. Ook veel gevecht-scènes verliezen aan kracht omdat de camera de verkeerde hoeken uitkiest en alles iets te haastig gemonteerd is. Spijtig dat de film op veel vlakken hetzelfde pad bewandelt als Children of Men en dat deze laatste op vele vlakken de betere film is. Maar zet het verstand op nul, zak door in je bioscoopzetel, en geniet van de kinetische energie en de mooie plaatjes.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 22 augustus 2008

    ***Realted Posts***
    03/11/2012: Making of Babylon AD : Fucking Kassovitz
    28/08/2008: Mathieu Kassovitz spuwt zijn gal over Babylon A.D. uit

     

    *** Babylon A.D. trailer ***

  • Wanted (2008) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Er zijn maar een handvol regisseur uit het buitenland die succes hebben in Amerika. Het valt dus af te wachten op de Kazachstaanse cineast Timur Bekmambetov (Night Watch, Day Watch) een uitzondering op de regel zal worden. Zijn eerste Amerikaanse productie, Wanted, heeft zeker flair, flitsend en overtuigingskracht. Zijn creativiteit en ongebreidelde verbeeldingskracht hebben niets of nauwelijks aan kracht ingeboet met zijn oversteek naar Amerika. Wanted (2008) is een heerlijke comic-adaptatie gebaseerd op het werk van Mark Millar. De actieprent is soms behoorlijk meedogenloos, maar neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus en gooit gewoon alle riemen los voor een overheerlijke actiespektakel.

    wanted_2008_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Als de 25-jarige Wesley Gibson (James McAvoy) eindelijk ontdekt wie zijn vader is, blijkt die een huurmoordenaar te zijn. Als zijn vader niet lang daarna gedood wordt, wordt Wesley geacht om hem op te volgen. Van een ander lid van zijn vaders organisatie krijgt hij de benodigde training. Wesley blijkt bovendien over gaven te beschikken die hij nooit had verwacht. Wes groeit uit, onder de hoede van de Fraternity’s leider Sloan (Morgan Freeman) en zijn sexy sponsor Fox (Angelina Jolie), tot een gevaarlijk moordwapen.

    James McAvoy is eigenlijk een newbie in het actiegenre maar hij is overtuigend in deze rol en zeker iemand waarmee de kijker zich mee kan identificeren. Het feit dat McAvoy liever ingewikkelde dramatische rollen wil vertolken zorgt meteen voor een boeiende vertolking in dit anders lijnrecht personage. Als toeschouwer geloof je zijn ontwikkeling. Je kunt je inleven in zijn hoedanigheid als ‘gewone man’ met een 9 to 5 job, met als gevolg dat wanneer hij halsoverkop in een andere, intimiderende wereld terechtkomt, de kijker met hem meeleeft en zich net zo onwennig en verbaast voelt als hij. Dit lijkt evident maar veel films vergeten dit vaak en transformeren gewone mannen in superhelden zonder zich daarbij vragen te stellen.

    De film heeft veel weg van The Matrix (1999), voornamelijk het grafische aspect. De afgezaagde bullet time, die we binnenkort nogmaals zullen zien in de Max Payne (2008) verfilming, wordt hier eigenlijk heruitgevonden. Ook hier blijkt de eenvoudige jongen speciale krachten te hebben en wordt hij vanuit zijn kantoor weggeplukt door een organisatie die hem zal gaan rekruteren en klaarstomen om zijn ware potentieel te bereiken. Ook hier is het een stoere babe die hem het eerst benadert, net zoals in The Matrix (je weet wel, follow the rabbit).

    Dit keer is het geen Carrie-Anne Moss in een strak zwartlatex pakje maar Angelina Jolie in een sexy witte jurk en met een fancy pistool. Het is maar een kwestie van smaak. Nog meer dan in The Matrix worden hier de traditionele gender-rollen op zijn kop gezet. McAvoy is nu de gillende babe in nood, terwijl Jolie de kick-ass superheldin is die hem uit de klauwen van de misdadigers moet zien te houden. Fox ligt al schietend op de motorkap terwijl Wesley de auto rijdende probeert te houden, en de over-the-top climax van de sequentie, waarbij een op zijn kant gebeukte vrachtwagen betrokken is, is zowel creatief als lachwekkend. Het is te zien dat Bekmambetov zijn film met een grote knipoog en veel lol regisseert. Hij moedigt de kijker op deze manier aan om zijn bak popcorn erbij te pakken en lekker onderuit te gaan zitten zonder veel na te denken. Laat de critici maar hun hoofd pijnigen aan het gebrek aan structuur, geloofwaardigheid en karakterontwikkeling.

    Het Wanted lijkt een efficiënte mix van drie andere films. Net zoals in 'The Matrix' een onderscheid gemaakt wordt tussen verschillende soorten werelden, wordt hier ook een beetje met hetzelfde mosterd gekookt. Wesley heeft veel weg van Neo, die ook in deze film herboren moet worden. Maar de scenaristen, Michael Brandt en Derek Haas, vonden ook hun inspiratie in Fight Club (1999). In Wanted ziet McAvoy pas echt het licht wanneer hij eerst tot een bloedende pulp is geslagen, aan het einde van een rigoureuze "training". En ook hier wordt er af en toe een voice-over ingezet om de gedachten van McAvoy te verwoorden.

    Wanted 001

    In Wanted heeft hij alleen geen last van slapeloosheid maar van stress. De gelijkenis is niet meer toevallig wanneer in de voice-over in Wanted zelfs terloops een IKEA-tafeltje wordt genoemd, net als Edward Norton dat deed in Fight Club. Hier werkt de voice-over helaas een stuk minder goed, maar gelukkig wordt deze slechts sporadisch, en vooral in het begin van de film, ingezet. En of dit allemaal nog niet genoeg was zit er ook een vleugje Minority Report (2002) in Wanted in de vorm van het voorspellende of almachtige weefgetouw dat via een hogere macht codes achterlaat in de weefsels, waaruit namen van criminelen of toekomstige criminelen zijn te ontcijferen, die gedood moeten worden. Op een gelijksoortige manier gaven in Minority Report de inscripties in houten ballen aan wie er in de toekomst een misdaad zou begaan. En in beide films wordt dit systeem geacht onfeilbaar te zijn. En in beide gevallen zorgt deze gedachte voor complicaties.

    Met andere woorden, als deze film tien tot vijftien jaar eerder zou zijn uitgekomen, zou het verhaal ongetwijfeld als innoverend gezien worden, terwijl dit nu door eerdergenoemde films niet meer het geval is. Niet dat dit meteen een slechte prent maakt, maar het maakt de film zeker niet bijzonder. Het zorgt er voor dat het allemaal wat minder overdonderend of verrassend is dan het ooit had kunnen zijn. Het déjà-vu gevoel is dus zeker reëel.

    Wanted 002
    wanted_pic

    Maar een film valt of staat met zijn acteurs en dat in bij deze prent zeker het geval. Morgan Freeman tilt iedere film naar een hoger niveau, hoe cliché of oppervlakkig het verhaal ook is. Hij is charismatisch als leider Sloan, die een speciaal plan voor de uitverkoren Wesley in petto heeft en geeft de film de benodigde statuur. Jolie doet haar pittige rol in Mr. and Mrs. Smith (2005) dunnetjes over, maar nu met donkere oogschaduw en nog verder geavanceerde wapens en vechttechnieken. De grootste verrassing is uiteraard McAvoy, die al heeft laten zien goed uit de weg te kunnen met drama - met uitstekende vertolkingen in films als Atonement (2007) en The Last King Of Scotland (2006) - maar die geen voor de hand liggende kandidaat is voor dit soort films. Toch overtuigt de acteur als actieheld. Hij maakt zijn personage ook menselijk en injecteert een gezonde dosis sarcasme in zijn vertolking - soms te midden van harde vechtscènes - wat het geheel levendig houdt. Een mooie prestatie. Ook de leuke chemie tussen McAvoy en Jolie werkt perfect. Maar eigenlijk is dit niet zo gek, want Wanted bevat als geheel gewoonweg erg veel chemie. Moet je de film nu gaan in de bioscoop? Ja, de actie-sequenties zijn echt wel de moeite waard op een groot wit doek. De film draait al sinds 16 juli 2008 in onze zalen.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 31 juli 2008

    ***Related Posts***
    08/05/2008: Wanted 2 in het vooruitzicht
    03/11/2007: Angelina Jolie schietend in Wanted

     

    ***Wanted trailer***