2005

  • Nine Lives (2005) ***½ recensie

    Pin it!

    Telkens ik de videotheek binnenstapte zag ik de kaft staan van Nine Lives (2005) van de Colombiaan Rodrigo Garcia, maar geen haar die er aan dacht de film te huren. Ik had het zowat gehad met al die moraliserende films waar totaal verschillende levensverhalen plots allemaal dezelfde boodschap verkondigen (Babel, Magnolia, Love Actually, Crash, Amores Perros, …). Ik moet ook toegeven dat ik nog niet bekomen was van die andere Nine Lives (2002) met Paris Hilton. Maar gezien ik zowat alle films had gezien, gaf ik deze prent dan toch een kans. Groot was mijn verbazing toen ik een aangrijpend verhaal aantrof met een waaier aan knappe vertolkingen.

    Nine Lives

    Korte inhoud: Nine Lives is geen film over katten maar wel een meeslepende vertelling over de kwellingen en teleurstellingen van het leven. Het vertelt de ervaringen van negen moedige vrouwen die ieder op hun eigen manier hun moeilijkheden trotseren. Hoewel de tegenslagen totaal verschillend van aard zijn, zijn de vrouwen toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sandra (Elpidia Carillo) is een labiele jonge moeder die in de gevangenis is beland. Wanneer haar dochter op bezoek komt en de telefoon waardoor ze met elkaar moeten spreken het niet doet, slaat ze helemaal door. De hoogzwangere Diana (Robin Wright Penn) komt in de supermarkt haar ex tegen die met haar begint te flirten. De gekwetste Holly (Lisa Gay Hamilton) zoekt de confrontatie met haar vader, die haar jarenlang heeft misbruikt. Sonia (Holly Hunter) dacht een gezellig avondje met vrienden te beleven maar komt er terstond achter dat haar relatie op de klippen loopt. Tiener Samantha (Amanda Seyfried) wordt als speelbal gebruikt door haar gestresste moeder en haar invalide vader. Lorna (Amy Brenneman) wordt tijdens de begrafenis van haar ex-mans nieuwe echtgenote geconfronteerd met zijn nog altijd brandende verlangens voor haar. Ruth (Sissy Spacek) ontvlucht haar doodgebloede huwelijk door met een andere man af te spreken in een motel. De ernstig zieke Camille (Kathy Baker) wordt geconfronteerd met haar feit dat haar borst zal worden afgezet. En tenslotte is er nog de tragische Maggie (Glenn Close), die een bezoek brengt aan het graf van een dierbare.

    Het verschil met vele andere films is dat alle levensverhalen in Nine Lives duidelijk worden onderscheiden van de elkaar. Elk hoofdstuk wordt verteld in een tijdspanne van 12 minuten, en alles is in real-time in één steadycam-shot. Karakters die in het ene hoofdstuk de hoofdrol spelen komen soms in een kleinere rol terug in een ander portret. Best wel een knap staaltje cinematografie.

    Rodrigo García, de zoon van schrijver en Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez, is niet aan zijn eerste mozaïekfilm toe. Hij maakte zijn regiedebuut met de film Things You Can Tell Just by Looking at Her (2000) en kwam later op de proppen met Ten Tiny Love Stories (2001). Vele actrices uit Nine Lives, onder wie Glenn Close, Kathy Baker, Amy Brenneman en Holly Hunter, werkten al eerder samen met García en omdat hij vrouwen respecteert, geeft hij vrouwen ook een prominente plek in zijn oeuvre. Maar dat wil in geen geval zeggen dat de films enkel bestemd zouden zijn voor 'vrouwen'. Echte actrices aan het werk zien blijft een verrijking van het filmgenot, en de verhaaltjes zijn intens genoeg om de spanning te houden.

    0001 0002

    Maar als je 9 kortfilms na elkaar ziet, zullen er altijd wel een paar uitsteken en een aantal films waar je niet ondersteboven van bent. En dat is hier ook wel het geval. Niet alle verhaaltjes zijn even sterk en sommige zijn zelfs ietwat overdreven in vergelijking met het realisme waar de regisseur mee wil uitpakken in de andere hoofdstukken. En gezien de korte tijd kan je ook moeilijk meeleven met de personages. Net als je denkt dat je één van de vrouwen een beetje beter leert kennen, is de scène afgelopen en treedt alweer een nieuw hoofdpersonage voor het voetlicht. Vaak worden de fragmenten ook nog eens afgebroken op momenten dat er iets treffend staat te gebeuren. Hoe het vervolgens afloopt moet je dus maar zelf weten te fantaseren. Het is hoe dan ook een experimenteel concept, en dit onconventionele karakter zorgt altijd voor verrassingen.

    Hate It or Love It, het kan twee kanten uit. Het camera- en acteerwerk zijn van een hoog niveau, en je wordt naargelang het verhaal geschokt of ontroerd. Aan het einde zullen sommigen niet veel verder zijn dan bij aanvang van de film, maar er zit wel degelijk een boodschap in. Het verschil is dat het er niet is ingepompt zoals bij vele Amerikaanse films. Het is vluchtig en je bent vrij om het op te snuiven of niet. En dat is de kracht van deze episodische film die op film- en dramascholen zou moeten vertoond worden als voorbeeld van hoe je een aangrijpende scène in elkaar moet steken. Ik zou zeggen; geef deze Nine Lives zeker een kansje. Ik wacht anderzijds tot de regisseur eens een langspeelfilm maakt rond één van die boeiende personages.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 6 december 2007

     

    *** Nine Lives trailer ***

  • 8 films to die for: Unrest, Penny Dreadful, The Hamiltons, Dark Ride, Reincarnation, The Gravedancers, The Abandoned en Wicked Little Things

    Pin it!

    De horrormarkt is al enkele jaren in bloei, zowel in Azië als in de States en dat heeft uiteraard alles te maken met het publiek die massaal naar de bioscoop trekt voor die films. De box-office cijfers liegen er niet om; horror scoort. Maar dit impliceert dat er ook een overaanbod is aan horrorfilms en dat het dus niet altijd evident is om opgemerkt te worden. Het zijn trouwens niet altijd de beste horrorfilms die een bioscoop-release krijgen, en ik denk dan aan een film zoals When a Stranger Calls (2006) die qua originaliteit een nieuw dieptepunt heeft bereikt.

    Om bepaalde huiveringwekkende mainstream-prenten dan toch extra in de picture te brengen is er nu After Dark HorrorFest, een soort filmfestival die op één weekend een selectie van 8 horrorfilms uitbrengen in een 500tal bioscopen over het continent. Deze 8 films worden gepromoot als zijnde veel té grafisch om ooit vertoond te worden in het reguliere circuit...maar dit is dus promotionele zever in pakskes. Films als The Devil’s Rejects (2005) of Hostel (2005) hebben anders geen problemen om een bioscoopdistributie te krijgen. Helaas vind ik de selectie van bedenkelijke kwaliteit en lijkt het of de films zich iets te fel au serieus nemen terwijl ze het ene horror-cliché na het andere in beeld brengen. Let trouwens eens op de Bitney-Spears-look-a-likes die worden gecast in de hoofdrollen; het is om van te huilen. Maar goed, deze mainstream horrorfilms bezitten alle ingrediënten van wat er verwacht wordt van moderne slashers: creepy setting, een geschifte gemaskerde serial-lunetic, teenagers, snelle montage en liters bloed.

    Hopelijk komen deze films ooit bij ons in de zalen of in het Filmfestival van de Fantastische Film in maart 2007 (dit keer in de gebouwen van Tour & Taxis). Laat weten in de commentaarbox welke de favorieten zijn. Hier volgen de 8 geselecteerde horrorprenten, 8 films to die for.

    Horror Fest Online

    Horrorfilms hebben een zwak voor het mortuarium en met deze Unrest (2006) volgen we een groepje geneeskunde studenten tijdens hun opleiding. De film is geregisseerd door Jason Todd Ipson die ooit studies heeft begonnen als plastische chirurg. Korte inhoud: In de anatomie-les worden de eerstejaarsstudenten geneeskunde geconfronteerd met een aantal dode lichamen klaar voor dissectie. Wanneer Alison Blanchard (Corri English) haar kadaver ontdekt krijgt ze er koude rillingen van. Er is iets met het lijk en Alison voelt een duistere aanwezigheid. Wanneer een vriend van haar op een dag dood wordt aangetroffen in de kelder moet zij proberen het mysterie van het lijk te ontrafelen alvorens de wraak van het kadaver nog meer slachtoffers maakt.

    Penny Dreadful (2006) speelt dan weer op de hitchhiker’s premisse. Een onbekende wordt opgepikt van de weg en deze blijkt dus achteraf een seriemoordenaar te zijn. De film is geregisseerd door Richard Brandes die eerder het vreselijk slechte Out for Blood (2004) maakte, dus dat belooft. Korte inhoud: Sinds haar ouders zijn omgekomen bij een gruwelijk auto-ongeluk durft Penny (Rachel Miner) niet meer in een auto te stappen. Haar psychiater (Mimi Rogers) probeert haar vervolgens te helpen en besluit samen met Penny een autoritje te gaan maken. Maar dan raken de twee dames met hun wagen een mysterieuze vreemdeling op de weg, die hun reis al snel in een ware nachtmerrie weet te veranderen.

    Naar het voorbeeld van de Manson-familie hebben we in The Hamiltons (2006) eveneens een allegaartje van geschifte familieleden wiens tijdverdrijf bestaat uit het in stukken snijden van hun buren. Deze prent van The Butcher Brothers is misschien één van de meest beloftevolle films uit de reeks. Korte inhoud: De familie Hamilton lijkt op een hele normale familie, die in een klein dorpje in California wonen en hun dagelijkse problemen hebben. Het gezin bestaat alleen uit kinderen, nadat hun ouders zijn overleden. David Hamilton, de oudste zoon, zorgt nu voor de rest van de familie. Wanneer het jongste lid van de familie een oude camera van zijn ouders gebruikt voor een project op school, ontdekt hij dat de familie toch niet zo 'normaal' is als hij dacht...

    Een horrorreeks zonder een vertegenwoordiger van de Aziatische markt kan je niet maken. De Japanse regisseur Takashi Shimizu (The Grudge/Ju-On) bezoekt met Reincarnation (2005) (originele titel: Rinne) opnieuw de wereld van de doden. De enige film van enig belang van de regisseur was uiteindelijk Ju-On (2003). De rest waren remakes en sequels die eigenlijk geen meerwaarde zijn op het origineel. En ook met deze film valt Shimizu eigenlijk in herhaling. Korte inhoud: Een filmcrew is bezig een film te maken over een waargebeurde moord. Er heerst echter onrust onder de crew, en al snel start het geroddel. De productie zelf loopt ook niet van een leien dakje en de crew krijgt tegenslag na tegenslag te verwerken.

    Dark Ride (2006) is misschien nog wel één van de betere uit de reeks en zeker een crowd pleaser. De gruwel speelt zich af in een spookhuis en doet me een beetje denken aan Tobe Hooper’s The Funhouse (1981). Dark Ride is geregisseerd door Craig Singer. Korte inhoud: Een groepje studenten stopt na een road trip bij een verlaten amusementspark. Wat ze achteraf beter niet hadden kunnen doen. Al gauw bevinden ze zich in een levensgevaarlijke situatie wanneer ze achtervolgd worden door een mysterieuze psychopaat.

    The Gravedancers (2005) speelt zich op een andere klassieke horror-locatie, het kerkhof. Deze keer geen zombies die uit de aarde kruipen, maar wel geesten van demente killers die niet tevreden zijn met de grafschennis van een aantal jongeren. De film is geregisseerd door Mike Mendez die eerder het grappige The Convent (2000) maakte. Korte inhoud: Harris (Dominic Purcell), Kira (Josie Maran) en Allison (Clare Kramer) zijn drie oude vrienden die elkaar na jaren weer ontmoeten bij de begrafenis van hun vriend Devin. Tijdens een nacht vol drank besluit het drietal afscheid te nemen van hun overleden makker. Op het kerkhof vinden ze een kaart met een spreuk. Ze lezen hem hardop voor, dronken dansend op de graven. Wat ze niet weten, is dat daarmee een eeuwenoude vloek in werking treedt. Het duurt niet lang of Harris, Kira en Allison vallen ten prooi aan wraakzuchtige geesten die slecht één doel hebben: de grafschenners meesleuren naar het dodenrijk. Hun enige hoop zijn twee paranormale onderzoekers. Kunnen zij het kwaad stoppen?

    In The Abandoned (2006) heeft misschien wel de meest eigenaardige en ingewikkelde trailer die ons iets teveel wil vertellen. De Spaanse regisseur Nacho Cerdà brengt in ieder geval een visueel knappe film – van wat ik toch van de beelden kan uitmaken. Of deze film ook echt de stuipen op het lijf zal jagen valt nog af te wachten. Korte inhoud: Na de dood van een familielid besluit een filmproducent, die geadopteerd was, vanuit Amerika terug te keren naar zijn vaderland Rusland. Eenmaal daar aangekomen vinden er vreemde gebeurtenissen plaats. Zijn gids verdwijnt, er verschijnt een geest en een vreemde man komt in zijn leven…

    De laatste in het rijtje is Wicked Little Things (2006) (a.k.a. Zombies)van J.S. Cardone. Vreemd genoeg trekt deze trailer fel op The Abandoned, maar steekt wel iets eenvoudiger in elkaar. Korte inhoud: Weduwe Karen Tunny (Lori Heuring) verhuist met haar dochters Sarah (Scout Taylor-Compton) en Emma (Chloë Grace Moretz) naar een afgelegen huis in de bergen, welke Karen heeft geërfd van de familie van haar overleden man. Maar zij weten niet dat het huis dichtbij een oude mijn ligt, waar vele kinderen begraven liggen door een ramp die in het begin van de twintigste eeuw heeft plaatsgevonden ...

  • Conversations with Other Women

    Pin it!

    Ik ga jullie iets bekennen (en hopelijk wordt deze blog nog steeds niet gelezen door de vriendin) maar ik heb een zwak voor Helena Bonham Carter. Ik vind haar zo een fascinerende actrice dat ik uitkijk naar om het even welke film waarin ze ook maar het kleinste rolletje vertolkt. En meestal zijn het ook films die iets te vertellen hebben wat enigszins de moeite is om 2 uur van je tijd in beslag te nemen. En dat zal naar goede gewoonte ook wel het geval zijn met Conversations with Other Women (2005), de debuutfilm van Hans Canosa.

    Korte inhoud: Een vrouw en een man ontmoeten elkaar op een huwelijksfeest. Er wordt geflirt en er ontstaat een seksuele spanning tussen beiden. Wanneer ze het feest verlaten en zich terugtrekken naar een hotelkamer, begint de passie en de spijt elkaar af te wisselen. Bekijk hier de trailer.

    Dit kan een zeemzoete film worden, maar er zijn twee dingen die mij aanspreken. Enerzijds de cast, niet alleen Helena Bonham Carter kan voor mij weinig verkeerds doen, maar ook Aaron Eckhart is een acteur met heel veel uitstraling die zichtbaar heel flexibel is in zijn acteerspel. En binnenkort zullen we hem nogmaals kunnen bewonderen in twee totaal verschillende films: het cynische Thank You For Smoking (2005) en het aangrijpende The Black Dahlia (2006).

    Wat mij eveneens aanspreekt is het concept van de film. De personages krijgen geen naam en worden elk afzonderlijk geanalyseerd via splitscreen. Dit creëert een boeiende filmervaring, want je ziet de film uit twee totaal verschillende standpunten. Dit maakt de liefdesrelatie intrigerend en verrassend. De film zet in ieder geval een stap verder in de splitscreen techniek – in die zin dat het niet meer gehanteerd wordt om verschillende situaties te tonen op verschillende locaties, maar wel om twee personages van elkaar te distantiëren terwijl ze naast elkaar staan. Je kunt zelf uitmaken of je kiest voor de brave snul of de gesofistikeerde, gekwetste cynicus, en zo The Battle of the Sexes herleven. Als grote fan van de 70’ties actie-prenten en de "24"-serie wil ik ook wel proeven van deze split, hoewel ik denk dat het vooral de kwaliteit van het acteursspel determinerend zal zijn of de film ook daadwerkelijk zal slagen in zijn opzet.

    De film is met een heel klein budget gedraaid op DV en nadien overgezet op 35mm. Op dit moment is er nog geen releasedatum bekend voor België, maar verwacht wordt dat de film eind 2006 in de alternatieve cinemazalen verschijnt.

  • 13 Tzameti, verknalt door de trailer

    Pin it!

    Soms zijn er films waar je liever geen trailer van wil zien. Niet omwille dat ze je compleet niet aanspreken, maar wel uit vrees voor *spoiler* beelden. Tegenwoordig pakken de trailers maar al te graag uit met hun beste beelden, maar dit komt niet altijd ten goede van de filmbeleving.

    Voornamelijk bij heist-films zoals Inside Man (2006) is elk beeld er eigenlijk één teveel. Je bent eigenlijk nog beter af met een teaser-trailer zoals die van The Devil’s Rejects (2006) die enkel een kuisvrouw in beeld bracht die een gruwelijke ontdekking maakt. En dat volstaat om de stijl en de sfeer van de film mee te geven. In uitzonderlijke gevallen helpt een goede trailer een matige film verkopen. Dat had ik bijvoorbeeld bij Jarhead (2006). Knappe trailer, maar man, wat een saaie film.

    Een tijd geleden werd ik in de bioscoop blootgesteld aan de trailer van 13 Tzameti (2005) van Géla Babluani en heb ondertussen de film gezien. De film is een knap staaltje introverte cinema, waarvan de trailer het voor mij voor een groot stuk heeft verknald. Welke idioot kwam op het lumineuze idee om een film te nemen, waarvan de kracht van de premisse afhangt van de onwetendheid van de protagonist (en de toeschouwer), en daarvan een trailer te maken met … jawel …de onthulling van de premisse? What were they thinking? Veel mensen die de trailer zullen bekijken zullen trouwens een natuurlijke reactie hebben van “ok, dat weten we dan ook weer, waarom nog de film bekijken?”

    Had ik de trailer van 13 Tzameti gemaakt dan had ik net genoeg getoond om de intrige opgang te brengen, zonder te tonen wat er uiteindelijk zal gebeuren. Een shot van de protagonist Sébastien (George Babluani) die via een gat in het plafond luistert naar een werknemer die een manier heeft gevonden om veel geld te verdienen. Een shot van diezelfde werknemer die dood in zijn badkuip ligt. Een shot van Sébastien met een treinticket en een hotel-reservatie. Vervolgens een shot van Sébastien die een man ziet in een wagen die een kaartje voorhoudt waarop het nummer “13” staat. En uiteindelijk een shot van Sébastien die het corresponderende kaartje heeft. Meer niet.

    [ Deze trailer bevat *spoilers* ]

    Nu bekeek ik de film en wist ik al minutenlang wat er ging gebeuren. De eerste act van de film wordt door het zien van deze trailer compleet overbodig. Het punt van de film is net de onwetendheid van Sébastien. Het getuigt van weinig filminzicht om zo’n trailer de wereld in te sturen. Ontsla die monteur voordat hij nog andere films voor ons verknoeit! Jullie kunnen de film in ieder geval huren in de betere videowinkels.

  • School of Scoundrels, van Tod Phillips

    Pin it!

    Todd Phillips, de regisseur en scenarist van Road Trip (2000), Old School (2003) en Starsky & Hutch (2004), is terug met een knettergekke prent, School of Scoundrels (2006) met in de hoofdrollen Billy Bob Thornton en Napoleon Dynamite-acteur Jon Heder.

    Korte inhoud: Een jongeman begint een heel speciale school te bezoeken. Hem wordt daar geleerd hoe hij andere mensen zó kan gebruiken dat hij er zelf enkel winst van heeft. Hij leert hoe hij vrouwen zou kunnen verleiden, hoe hij voordeel kan halen uit elk willekeurig gesprek en hoe hij kan winnen van een betere tennisser eenvoudigweg door hem dol te maken. Maar dan begint hij zijn lessen in praktijk te brengen, dat wil zeggen, zou hij dat wel durven?

    Todd Phillips lijkt op dezelfde filmschool te hebben gezeten als Jay Roach (Meets the Parents). Ze hebben beiden dezelfde humor en zijn niet bang om slap-stick op hun manier heruit te vinden. In dezelfde lijn maar iets extremer vinden we de broers Bobby en Peter Farrelly (Dumb & Dumber, Kingpin, There’s Something About Marry) terug. Het zijn regisseur die graag met de acteurs werken van de nieuwe Hollywood Rat Pack.

    Deze film lijkt in ieder geval veel van hetzelfde. De trailer belooft een pak situationele humor en een aantrekkelijke vertolking van Billy Bob. Het enige mogelijke minpuntje die ik nu al zie aankomen is de casting van Jon Heder. Een acteur, met een opmerkelijk gebit, die na Napoleon Dynamite (2004) eigenlijk heeft bewezen dat hij eigenlijk NIET KAN ACTEREN.

    Ik vond Napoleon Dynamite een vreemde maar zeer aantrekkelijke filmervaring. Heder dook op uit het niets en hij bracht een heel eigenzinnige vertolking. Maar later bleek dat Heder niets anders kon dan Napoleon spelen. Jullie moeten maar even The Benchwarmers (2006) gaan zien. Heder heeft er een kleine rolletje, maar het is barslecht gespeeld. Ook al in Just Like Heaven (2005) was het pijnlijk om naar zijn vertolking te kijken. Het lijkt alsof de acteur moeite heeft om emoties over te brengen. Dit is al even gek als een blinde regisseur of een dove klankman. En ik denk dat Todd Phillips zich dit maar al te goed beseft, maar het contract was snel getekend na de hype van Napoleon Dynamite, en nu moest hij het maar zien te klaren.

    Hoe dan ook, de regisseur heeft talent en zou het beste moeten kunnen halen uit Heder. Als dit opnieuw een teleurstelling zal zijn, vrees ik dat Napoleon de veldslag in Hollywood ook zal verliezen. Wat denken jullie?

  • Fragile, van Jaume Balagueró

    Pin it!

    Fragile poster

    De Spaanse regisseur Jaume Balagueró is gefascineerd door het horror-genre. Na zijn succesvolle debuut The Nameless (2002) en de thriller Darkness (2002), is hij terug met een derde giller. Een nieuwe productie die opnieuw tot stand kwam door de Fantastic Factory van de Spaanse filmstudio Filmax.

    In Frágiles (2005) wordt de hoofdrol gespeeld door Calista Flockhart, vooral bekend als advocate uit de televisieserie "Ally McBeal". De vrouw van Harrison Ford heeft niet meteen een gemakkelijk uiterlijk, maar ze staat er wel. Ik heb eigenlijk nog maar bitter weinig films gezien van haar, en als ik haar zie denk ik meteen aan Ally McBeal. Hopelijk schiet ik niet in een lach tijdens de vertoning.

    Korte inhoud: Het is niet pluis in het oude ziekenhuis waar Amy (Flockhart) komt te werken als verpleegster. Het gebouw wordt met sluiting bedreigd, maar dat is niet waar de patientjes op de kinderafdeling bang voor zijn. Volgens hen spookt het in het ziekenhuis, al neemt niemand van het verplegend personeel de kinderen echt serieus. Toch kan Amy niet ontkennen dat er tijdens haar nachtdiensten inderdaad vreemde zaken voorvallen, zoals spontaan optredende botbreuken en mysterieuze gebeurtenissen op de afgesloten bovenste verdieping. Terwijl het ziekenhuis steeds meer in de greep komt van onverklaarbare gebeurtenissen, vecht Amy. Ze vecht voor de kinderen, om haar angsten te overwinnen, en voor de waarheid. Hier is de trailer.

    Hmmm, same shit all over again. Ik heb ondertussen alle Aziatische horrorfilm in de Excellence-videotheek versleten, en ben een beetje uitgekeken op die ietwat fletse Amerikaanse klonen. Maar ja, wie weet, is deze net iets anders dan de rest. De film heeft wel nog geen releasedatum verkregen bij ons, maar blijkbaar wel een ruime release op Bittorrent...en ook wel op dvd heel binnenkort.