2004

  • Het Lily Tomlin en David O. Russell incident

    Pin it!

    De geruchten doen de ronde dat George Clooney een spraakmakende clip met een hevige ruzie tussen actrice Lily Tomlin en regisseur David O. Russell (Three Kings), zou hebben gelekt. Clooney, die niet opgezet was met de geruchtenmolen, verklaarde volgens Imdb dat iedereen die kan bewijzen dat hij een achter-de-schermen clip van de opnames van I Love Huckabees (2004) naar Internet heeft gelekt een miljoen dollar krijgt.

    Volgens diezelfde geruchten zou Clooney de clips (rel tijdens auto-scène en de woede-uitbarsting op de set) hebben gelekt omdat hij tijdens het maken van Three Kings (1999) ook ruzie met David O. Russell kreeg. Daar zou de regisseur een figurant veel te hard hebben aangepakt en dat was een stap te ver voor Clooney die de regisseur met een ferme dreun op zijn plaats zette. De figurant moest acteur Ice Cube met een greep op de grond zwieren, maar was daarin niet overtuigend genoeg volgens Russell, die zelf naar de extra toe stapte en hem met een greep op de grond kwakte. Clooney vond de aanpak nogal gortig en er ontstond een felle ruzie en gevecht tussen de twee mannen. Het lekken van de clip zou een zogenaamde wraakactie van Clooney zijn.

    In een officiële verklaring schreef Clooney het volgende: "In tegenstelling tot wat er gezegd wordt, hebben noch de geluidsman Ed Tise, of ondergetekende de David O. Russell tape ingestuurd. Ik heb het materiaal al gezien toen wij Ocean’s Twelve aan het maken waren en er circuleren heel wat kopieën van die bandjes al heel wat jaren door de stad. Elk gerucht dat één van ons het materiaal op Internet gezet zou hebben is een leugen. Ik loof een miljoen dollar uit aan degene die het tegendeel kan bewijzen."

    Dat de vurige drama’s zich op een filmset soms wel eens afspelen ‘achter’ in plaats van voor de camera is iets alledaags geworden voor filmmakers, maar zelden worden die conflicten openbaar gemaakt. Daarom vind ik het geweldig dat die clipjes nu ook eens het daglicht zien, al dan niet met de hulp van een ster-acteur. Meestal krijgen we voorgekauwde making-off scènes voorgeschoteld waar iedereen vol liefde praat over de verschillende scènes. Hier is eens een echte rel, die vaker gebeurt dan men wel zou kunnen denken – vooral met regisseurs en acteurs met torenhoge ego’s en een enorme emotionele gevoeligheid. Kijk ook eens naar de reacties van Dustin Hoffman en Isabelle Huppert, priceless!

    Een oordeel vormen over de beelden die we te zien krijgen is moeilijk. Ik ken de situatie niet en heb zelfs de film nog niet gezien. Uiteraard is de reactie van David O. Russell ietwat buitensporig, maar als iemand drie jaar van zijn leven spendeert aan het maken van een film, is de frustratie groot wanneer de scènes zich niet realiseren zoals je had verwacht. Ook voor een acteur is het vaak moeilijk om hun gevoelens (en ervaring) in overeenstemming te brengen met de regie-aanwijzingen. Regisseurs en acteurs zijn ook maar mensen.

    ***Related Posts***
    04/02/2009: Christian Bale werpt F-bommen op Terminator Salvation set
    24/04/2008: James Caan verlaat set omwille van koekje

  • Cashback van Sean Ellis, na de kortfilm de langspeelfilm

    Pin it!

    Een paar jaar geleden werd de kortfilm Cashback (2004) van de Brit Sean Ellis, genomineerd voor de oscars, nadat hij een succesvol parcours had in diverse filmfestivals. Wel, de regisseur heeft van zijn kortfilm een langspeelfilm gemaakt, met dezelfde titel: Cashback (2006). Ik heb de korte versie gezien op het filmfestival van Leuven en blijft voor mij één van dé beste kortfilms die ik in de laatste 4 jaar heb gezien in zowel in het festival van Gent als Leuven. Of hij erin zal slagen om 18 minuten lange kortfilm zal kunnen rekken tot 100 minuten is nog maar de vraag. Ik heb mijn twijfels maar ik ga deze week de film toch proberen te zien in de bioscoop. De film is gemaakt met weinig middelen, maar heeft een zeer aanstekelijke filmposter.

    Korte inhoud: Nadat de kunststudent Ben Willes (Sean Biggerstaff) pijnlijk gedumpt word door zijn vriendin Suzy, ontwikkelt hij een vorm van chronische slapeloosheid. Om de lange nachten door te komen besluit hij nachtwerk in een plaatselijke supermarkt te gaan doen. Daar ontmoet Ben een aantal bijzondere mensen die allemaal hun eigen redenen hebben om 's nachts op te blijven.

    Cashback 01Cashback 02Cashback 03Cashback 04Cashback 05
    © Left Turn Films

    De kortfilm was een conventioneel romantisch-komisch verhaaltje met onconventionele erotische droombeelden van beeldschone chicks in een bijzonder knappe gestileerde supermarkt atmosfeer. Bij het zien van de trailer lijkt het erop dat alle ingrediënten van zijn vorige meta-gimmick opnieuw aanwezig zijn. Niet alleen de fotografie, maar ook de zalige muziek met die sensuele vrouwen, doet het gewoon voor mij. Maar ook de 23-jarige Biggerstaff (a.k.a. Oliver Wood in de Harry Potter films) is gewoon een talentvolle acteur. Hopelijk leunt het toch meer aan bij de wereld van Jean-Pierre Jeunet, en iets minder met de wereld van Ché Magazine. De film is sinds 17 januari 2007 bij ons in de zalen.

    *** Kortfilm Cashback (18 min) ***

    Categories: Trailer 10 comments
  • The Grudge (2004) * Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het gebeurt niet vaak dat een Amerikaanse remake van een niet-Amerikaanse film wordt geregisseerd door de oorspronkelijke regisseur. Dat heeft zowel zijn goede als slechte kantjes. Het positieve eraan is dat de oorspronkelijke regisseur zijn film uiteraard goed kent. Het negatieve aspect is dat hij/zij in vele gevallen niet voldoende Engels kent (in dit geval geen woord Engels) en dat je dan zoiets krijgt als een Lost in Translation-effect. De acteurs doen maar iets wat ze vermoeden wat de regisseur via hun vertaler-tolk bedoelt. Dit heeft als gevolg dat er meestal niet echt bijster goed wordt geacteerd. Gelukkig is Sarah Michelle Gellar geen slechte actrice en voelt ze wel snel aan hoe ze en script moet benaderen.

    the_grudge_2004_blu-ray.jpg

    Maar voor Takashi Shimizu zijn die films ook iets teveel bandwerk geworden en hij maakt zich trouwens klaar voor Ju-On 3 (2007), alsof iemand daar op zit te wachten. Ik had zijn eerste film, Ju-On (2003), ontdekt in het Fantastisch Filmfestival in Brussel en vond dit geen slechte horrorprent. Maar toen kwam er werkelijk een stortvloed aan gelijkaardige Aziatische horror met films zoals Dark Water (2002) en alle vervolgfilms en remakes van de film die aan de basis ligt van deze horror-vague, Ringu (1998). Ik ga er dus meteen bij vertellen dat ik bij deze remake bijna in slaap ben gevallen, ook al valt er technisch gezien niets op aan te merken. Moest er geen andere redenen zijn, bekijk deze film voor de knappe fotografie van Christopher Young, die nu bezig is met Ghost Rider en Spider-Man 3.

    Het beste van The Grudge (2004) zit hem in de eerste 35 minuten, maar nadien begint de truuk met het doodsbleke gezicht en de creepy geluidjes iets te doorzichtig te worden. Als je al die vorige films nog niet hebt gezien zal je wel plezier beleven met deze film, maar voor de grote meerderheid van de filmgeeks wordt dit een opstapeling van het ene horror-cliché na het andere.

    Er worden zelfs Hollywood clichés gebruikt met wegspringende katten en de telefoon die begint te rinkelen na een doodse stilte. De personages avonturieren zich op plekken waar ze niet zouden mogen gaan en doen idiote handelingen die alles nog erger maakt. Eén dag in de film bestaat uit slechts 3 uur daglicht en de rest is pikzwarte nacht. Dingen verschijnen op een bepaald moment en verdwijnen weer op het volgende. Oh ja, dit is nu eenmaal horror, maar we zitten ondertussen in 2007 en wat werkt voor een publiek uit de jaren 80 werkt niet noodzakelijk voor een publiek uit het nieuwe millennium. Toch niet voor een publiek die regelmatig horrorfilms bekijkt.

    De film begint krankzinnig genoeg met een getypecaste half-wakkere Bill Pullman die ’s morgens op zijn balkon een luchtje wil scheppen terwijl zijn vrouw nog in bed ligt en zelfmoord pleegt door van de zoveelste verdieping naar beneden te springen. Het 'waarom' van deze actie wordt nooit echt uitgediept – misschien had hij net het script gelezen – maar het zorgt wel voor een indrukwekkend moment. Zeldzaam zijn de momenten waar een ster-acteur na 1 minuut reeds zelfmoord pleegt (hoewel hij nog eens verschijnt in een flash-back op een later tijdstip). En van deze scène vertrekken we naar het spookhuis die bewoond wordt door de versleten oude vrouw Emma (gespeeld door Grace Zabriskie die hier nogmaals haar rol speelt van Sarah Palmer uit "Twin Peaks")

    Korte inhoud: De Amerikaanse medische studente Karen (Sarah Michelle Gellar) loopt stage in Japan. Wanneer een verpleegster niet komt opdagen voor haar werk, gaat Karen in haar plaats naar een vervallen huis waar ze Emma aantreft, een oude Amerikaanse vrouw die stokstijf voor zich uit staart in een lege kamer. Terwijl ze de aangeslagen vrouw verzorgt, hoort Karen boven vreemde geluiden. Het huis blijkt behekst te zijn door een bovennatuurlijke kracht - The Grudge. Deze wrok wordt veroorzaakt door iemand die is gestorven in de ban van boosaardige woede. En al wie het huis betreed zal sterven. Te midden van een reeks gruwelijke gebeurtenissen moet Karen een manier vinden om de vloek te verbreken.

    Er zijn een aantal verschillen met de oorspronkelijke prent. Zo was de Japanse versie onderverdeeld met naambordjes van personages die het huis hadden betreden en later zouden sterven: de bewoners van het huis, de zus, de sociaal medewerkster, drie schoolmeisjes,… Nu is de structuur iets eenvoudiger gemaakt – maar blijft de logica van alles zoek - en ligt de klemtoon nu op het personage van Gellar. En eigenlijk vind ik dit nu net een zwakte, want door de film lijnrecht te maken, in tegenstelling tot de jigsaw-puzzle van de oorspronkelijke versie, ga je nu beginnen letten op het feit de film uiteindelijk GEEN verhaal heeft en je enkel nog zit te wachten "hoe" iemand aan zijn einde zal komen. "Wie" zal sterven is meteen duidelijk, ook al heb je de voorkennis niet van de oorspronkelijke film, en dat maakt dan ook het suspense-gehalte voor een groot stuk teniet.

    the_grudge_2004_pic01.jpgthe_grudge_2004_pic02.jpg
    © 2004 Dutch FilmWorks

    Het einde van de film is een schoolvoorbeeld van een overkill en indien je niet in slaap bent gesust zou je wel eens kunnen schaterlachen met de absurde situaties. Let ook op de debiele dialogen naar het einde toe. Maar gezien Shimizu geen woord Engels spreekt kan ik begrijpen dat hij dat niet eens door had. In deze omstandigheden een veel te jonge onervaren scenarist, Stephen Susco, inschakelen om het script te vertalen is er gewoon om vragen. Deze film had 13 producers (waaronder The Evil Dead regisseur Sam Raimi) en bij niemand ging een belletje rinkelen?!? … Of misschien wel en werden hun opmerkingen ook ergens verloren in de vertaling.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 28 oktober 2006

    ***Related Posts***
    16/11/2007: Maxim benoemt Sarah Michelle Gellar als Vrouw van het Jaar 2008?!
    31/08/2006: Sarah Michelle Gellar is verzot op horror
    28/08/2006: The Grudge 2, trailer, pics, webisodes
    23/04/2005: Sarah Michelle Gellar als porno-actrice
    14/01/2005: Nieuwe markt in remakes van Aziatische Horror

  • The Merchant of Venice (2004) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik had op de schoolbanken ooit The Merchant of Venice gelezen, het controversiële stuk van William Shakespeare over de Joodse woekeraar Shylock, die 3000 dukaten leent aan koopman Antonio in ruil voor 1 pond van zijn vlees indien hij de schuld niet zou kunnen terugvorderen. Het rook een beetje naar anti-semitisme en zeker ook de verschillende bewerkingen van het stuk op de planken, deden uitschijnen dat Shakespeare het niet goed meende met de Joodse bevolking.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray.jpg

    Maar niets is minder waar. Integendeel, Shakepeare toont ons in dit stuk de gevolgen van onverdraagzaamheid, en de film, The Merchant of Venice (2004) is wel één van de betere vertalingen van het werk, die eigenlijk bedoelt was als een soort tragi-komedie.

    Ik dacht even dat alle goede Shakespeare-drama’s nooit meer tot hun recht zouden komen zonder Kenneth Branagh, die na de vele kritieken op zijn Love's Labour’s Lost (2000) er definitief de brui aan gaf. Wel, niet helemaal. The Merchant of Venice is een film die zeker gezien mag worden.

    Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Venetië van de 16e eeuw, en volgt de arme, passionele edelman Bassanio (Joseph Fiennes) die niets liever wenst dan de mooie, rijke en nobele Portia (Lynn Collins) te trouwen. Hij vraagt daarom zijn rijke vriend Antonio (Jeremy Irons) hem 3000 dukaten te lenen. Antonio stemt toe, maar omdat hij al zijn geld gestoken heeft in handelsschepen, die nog op zee varen, zijn ze gedwongen om de rijke Joodse woekeraar Shylock (Al Pacino) te benaderen.

    Shylock die als Jood gekrenkt is, juist door de mannen die hem nu nodig hebben, ziet de kans om wraak te nemen. Hij geeft de lening, maar op de voorwaarde dat Antonio borg staat voor Bassiano. Indien Bassiano niet op tijd het bedrag aflost, zal hij het geld op Antonio verhalen. Zo niet dan heeft hij recht op een pond vlees uit de hartstreek van Antonio's lichaam. Terwijl Bassiano zijn geliefde Portia het hof maakt, vergaan de vrachtschepen van Antonio.

    Er zijn dus drie verhaallijnen die elkaar kruisen: Het ene verhaal draait rond de koophandelaar Antonio en zijn liefde voor de jonge Bassanio, zijn boezemvriend. Bassanio extravagante levensstijl vormt de oorzaak van zijn geldnood. Om Portia, de liefde van zijn leven, te behagen moeten Bassanio en Antonio beroep doen op de rijkdom van Shylock, met een luguber contract tot gevolg. De tweede verhaallijn draait rond Portia, die de erfenis van haar vader ondergaat waarin zij zich moet verloven met diegene die haar foto kan vinden in één van de 3 gesloten koffers die elk vergezeld zijn van een raadsel. Bassanio weet de juiste koffer te openen en zijn liefde te verklaren aan de mooie Portia. Maar wanneer nieuws komt dat Antonio in problemen verkeert, en Bassanio moet vertrekken, beslist Portia hetzelfde te doen en haar nieuwe man in waarde in te schatten. De derde verhaallijn draait uiteraard rond de Joodse woekeraar Shylock die het vaak aan de stok krijgt, alsook zijn joodse broeders, met de Venetiaanse christelijke bevolking. Hij ziet echter de kans om wraak te nemen op iemand die hem heeft bespot. Zijn dochter, Jessica, is verliefd op een jonge christen en verlaat Shylock en neemt ook nog eens een deel van zijn rijkdom mee. Dit zal zijn haat nog meer aanwakkeren en hij beslist Antonio niet te sparen. Hij zal een verdubbeling van zijn geld niet aanvaarden, enkel 1 pond van zijn vlees, ook al moet Antonio daarvoor sterven.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic01.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Toch blijft alle aandacht gaan naar het personage van Shylock, ook al wordt duidelijk naar het einde dat Bassanio eigenlijk het hoofdpersonage is. Maar Bassanio is van alle karakters de minst interessante figuur. Bijgevolg duren de scènes met hem vaak iets te lang en wil je eigenlijk weten wat er gebeurt met Shylock en zelfs Antonio.

    Het beste van de film is zijn gebalde, intelligente structuur – gezuiverd van veel te lange monologen en met heel veel oog voor realisme en de merites van het filmmedium – alsook de evenwichtige vertolking van Shylock door Al Pacino. In tegenstelling tot wat de trailer deed vermoeden speelt Pacino de rol heel ingetogen. Hij personifieert een complex individu wiens daden men misschien niet meteen kan rechtvaardigen, maar zeker wel begrijpen. Op bepaalde momenten gaat men zelfs sympathie voelen voor het personage. Shylock is geen monster, maar iemand die over de grens van het menselijke wordt gedreven door anti-semitisme. En het lot zal hem ook nog eens alles ontnemen. Jammer van het Joods-accent die Pacino hanteert, maar ik had dit er bijvoorbeeld niet zo uitdrukkelijk gebruikt op die manier. Het leidt ons teveel af.

    Shakespeare is zeker aanwezig in deze verfilming. De personages, de structuur en vooral de dialogen zijn en blijven meesterlijk. Elk Shakespeare verhaal kan je in een hedendaags kleedje stoppen, maar de tekst komt pas echt tot zijn recht in deze Elizabethaanse context. De film maakt de teksten zeker iets meer verteerbaar voor de hedendaagse filmkijker, maar de poëzië van de taal blijft wel gespaard.

    the_merchant_of_venice_2004_blu-ray_pic02.jpg
    © Dutch FilmWorks

    Verdienstelijk acteerwerk van Jeremy Irons, die zijn rol onderspeelt met heel veel flair en talent. Joseph Fiennes zit behoorlijk in zijn rol wanneer hij iets te doen heeft, maar wanneer hij toeschouwer is aan het gebeuren verdwijnt hij in de grijze massa en lijkt hij op Joseph Fiennes met pruik en hoed. Lynn Collins had een fantastische rol om te spelen, maar is beduidend minder begerenswaardig dan Gwyneth Paltrow in de iets lichtere Shakespeare in Love. En dit heeft weinig te maken met de fysieke schoonheid, dan wel de soepelheid van de vertolking. De rest van de cast (Zuleikha Robinson, Kris Marshall, Charlie Cox, Heather Goldenhersh) is mij niet in het bijzonder opgevallen.

    De regie van de film was in handen van regisseur Michael Radford (Il Postino, Nineteen Eighty-Four), die een puike prestatie neergezet, en die vreemd genoeg van dit drama springt naar de Shrek spin-off Puss 'n' Boots (2006). Van veelzijdigheid gesproken.

    Toch kan je je niet geheel ontdoen van het gevoel dat de film met zijn vele kwaliteiten niet echt kan overtuigen, noch in de tragiek, noch in de humor. Soms voel je teveel de kostuums en de stereotypering van bepaalde figuren uit die tijd. Het is één zaak om je inspiratie te halen bij grote schilders zoals Pieter Brueghel of Canaletto, maar het is een andere zaak om die taferelen ook te laten werken op het scherm. En daar heeft Michael Radford het toch af en toe moeilijk mee. De mise-en-scènes in de film zijn houterig en de montage laat af en toe steken vallen. Ook de na-synchronisatie laat vaak te wensen over en dat doet voor een film van een dergelijk kaliber toch pijn.

    Het einde van de film is een serieuse anti-climax. Gedurende het verhaal krijg je een verborgen sympathie voor Shylock - zeker door de menselijke portraitering van Pacino en de Martin Luther King-achtige speeches - en voel je een lichte wrok tegenover die Venitianen die Shylock hebben gemaakt wie hij is. Maar er is geen weerwraak, slechts een bevestiging van zijn plaats in de maatschappij, uitgesloten van de rest.

    The Merchant of Venice is een behoorlijk goede film die op een zeer verfijnde en respectvolle manier de tekst van Shakespeare heeft benaderd, zonder de kijker in een welbepaalde richting te sturen. De film is slim, grappig, tragisch, soms schokkend en is gezegend door een knappe fotografie van Benoît Delhomme (die blijkbaar een deel van de set van Girl with a Pearl Earring), die ons echt onderdompelt in het schilderachtige, burleske en soms decadente Venetië uit die tijd. Al bij al, ben ik blij met deze film, want het helpt Shakespeare voor ons levend houden.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 27 juli 2006

  • Ghost in a Shell 2: Innocence (2004) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    De sequel van Mamoru Oshii's succesvolle Ghost in the Shell (1995) heeft een nieuwe naam: Ghost in a Shell 2: Innocence (2004), niet te verwarren met de verdienstelijke film van Paul Cox over sex leidt naar liefde (of andersom!?). Buiten een klein hondje in de film zijn alle personages verre van onschuldig. Het verhaal speelt zich af in 2032, terwijl de planeet wordt overspoeld met cyborgs, androids en ander auto-motorisch materiaal.

    innocence,2004,tamio ki,yutaka nakano,mamoru oshii,akio tsuka,atsuko tanaka,koichi yamadera,naoto takenaka,ghost in the shell 2,ghost in the shell

    De kern-gedachte van dergelijke films is bijna altijd een existentialistisch vraagstuk waar de mensen zoeken naar datgene wat "mens-zijn" eigenlijk betekent en wat hen onderscheidt van robots (denk ook aan films zoals Blade Runner, I Robot, A.I.,…). Ik weet niet precies wanneer de film in België vertoond zou worden, afwachten dus, maar indien Innocence minstens evengoed is als de visueel verbluffende en meesterlijke Ghost in the Shell, dan kijk ik er alvast naar uit.

    Dreamworks is momenteel bezig met het dubben van de film, maar voor de charme van het Verre Oosten niet te verliezen zou ik aanraden de film toch te gaan zien met ondertitels. Wees gerust, in de film wordt geen dialectiek gevoerd met citaten van Descartes, Nietzsche, laat staan de bijbel. De film zal zich hoofdzakelijk afspelen op het actie-terrein. Maar, het wordt zeker een "downbeat" film met een zware socio-filosofische inslag. U bent dus gewaarschuwd.

    Het hoofdpersonage in de film heet Batou. Een voornamelijk artificieel lichaam met een menselijke ziel. Hij is een politieagent die een stel slecht-functionerende androïds onderzoekt die bestemd zijn voor de seks-industrie. Verschillende van die machines zijn compleet 'beserk' geslagen en hebben verschillende mensen vermoord. De partner van Batou is een mens en staat heel wantrouwig tegenover de machines. Hij is zich bewust van de agressie van androïds en dus ook van Batou. Wanneer ze de industrie betreden waar de androids geassembleerd worden, komen ze terecht in een wereld waar het "mens-zijn" in vraag wordt gesteld, en waar de grens tussen androïds en mensen lijkt te vervagen.

    Innocence 01Innocence 02
    © Buena Vista Home Entertainment

    Een mengeling tussen het verkommerde en grimmige Blade Runner en een hemelse gele gloed, surreële landschappen, donkere schaduwen, volle levendige kleuren, enorme skyscrapers en een rijkdom aan verschillende culturen en artefacten…Dat en nog veel meer in Ghost in the Shell 2 !

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 24 december 2005

     

    *** Ghost in a Shell 2: Innocence trailer ***

  • Kingdom of Heaven (2005) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Dé film die je momenteel moet gaan zien in de bioscoop is zonder enige twijfel het nieuwe epos van regisseur Ridley Scott, Kingdom of Heaven (2005). Niet meteen een meesterwerk maar wel een film met een geweldige energie. De film kan misschien afgeschreven worden als een brok spektakel, maar is, voor wie dieper wil graven, qua film echt te smaken (mise-en-scenes, fotografie). En hoe meer men over de film nadenkt, hoe groter de filmervaring wordt. Ridley blijft voor mij heer en meester van de cinema, maar schiet toch voor een stuk tekort in deze film. Voor de mensen die Gladiator recent hebben gezien zullen bij deze film een enorm déjà-vue gevoel hebben. edward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monaham

    De aanval op Jeruzalem is een overweldigd staaltje cinema. Wat er wel aan ontbreekt, in tegenstelling tot Gladiator, is een uitgewerkte intrige. Er staat veel minder op het spel en we krijgen vaak de indruk dat Ridley Scott eerder iets wou vertellen over ‘de natuur van de mens’, dan zich in te lijven met potwendingen. Volgens mij is dit mankement te wijten aan commerciële overwegingen, dan aan het basismateriaal (de uitgebreide geschiedenis) die voorhanden was. Het relaas is reeds uitgesponnen tot 2u25, maar je voelt toch dat alles ingekort werd. Er zat heel wat meer in. Ik denk maar aan de politieke context van het gebeuren, de diverse relaties in de film, de geloofskwestie, maar al die zaken hadden misschien jeudige-filmbezoekers hebben afgeschrikt. Ook de duur van een film speelt een rol voor de distributie in de bioscoop-complexen en heeft een impact op het saldo van de box-office.

    Korte Inhoud: We bevinden ons in het jaar 1184 in het gezelschap van een nederige Franse smid Balian (Orlando Bloom), die in rouw leeft nadat hij zijn vrouw en kind heeft begraven. In deze donkere dagen wordt hij gesteund door zijn onechtelijke vader Baron Godfrey of Ibelin (Liam Neeson) - een personage wiens bestaan in de film bijna volledig verzonnen is. Godfrey zoekt toenadering bij zijn zoon, en Balian besluit om met zijn vader naar Jeruzalem te reizen voor zijn zonden te vergeven alsook die van zijn gestorven vrouw (die zelfmoord heeft gepleegd en dat was een zonde voor de katholieke doctrine). Maar tijdens een slagveld op de weg naar Messina raakt Godfrey dodelijk gewond en slaat hij zijn zoon tot ridder met de titel Baron van Ibelin. Balian zal zijn vader opvolgen als beschermer van het volk.

    Maanden later, na het overleven van een - vrij belachelijke - schipbreuk, komt Balian aan in Jeruzalem. Hij ontmoet er Koning Baldwin IV (Edward Norton), die aan lepra lijdt en een zilveren masker draagt, en Tiberias (Jeremy Irons). Een van de meest invloedrijke mannen van de koning, Guy de Lusignan (Marton Csokas), vertoont meteen afkeer voor Balian, maar dat baart de jonge ridder niet meteen zorgen en hij begint een affaire met Guy’s vrouw, Sibylla, de Prinses van Jeruzalem (Eva Green). Ondertussen marcheert het 200’000 koppige leger van Saladin (Ghassan Massoud) en zijn rechterhand Imad (Alexander Siddig) naar de Heilige Stad om er Jeruzalem opnieuw te veroveren na 100 jaar bezetting door de Christenen.

    Toch even verduidelijken dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, maar dit belette de scenarist, William Monahan, uiteraard niet om de feiten te romantiseren in een boeiend verhaal. Zo heeft de relatie tussen Balian en Sibylla nooit bestaan. Volgens de kronieken was zij gelukkig getrouwd met Guy en waren er geen seksuele escapades met Balian te bespeuren, die op zijn beurt een vrouw had en kinderen die nog springlevend waren. Het erfrecht op de troon ging ook niet meteen van koning Baldwin naar Sibylla, zoals dit in de film het geval is. De troon werd even bezet door de jonge zoon van Sibylla, Baldwin V. En al die wijzigingen in het verhaal maken de film uiteraard dramatisch iets sterker.

    edward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monahamedward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monahamedward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monaham
    © 20th Century Fox Film Corporation

    Toch vond ik de relatie tussen Balian en Sibylla nu niet meteen het meest geslaagde. Zoals ik al eerder had vermeld, heb je echt de indruk dat er belangrijke scènes ontbreken tussen hen. Dat had je trouwens ook een beetje met de relatie tussen Lucilla en Maximus in Gladiator. Het leek alsof Ridley in het begin ervan uit ging dat deze relatie een centrale plaats zou innemen, en gaandeweg de gevechten zijn focus even verloor op het koppel en er slechts een subplot van maakte. Ook de relatie tussen Balian en Guy vervliegt als ether uit een openstaande fles. Het lot van Guy blijft ambigue en dat is toch een beetje frustrerend.

    Maar deze mankementen zijn slechts akkefietjes in vergelijking met de grootsheid van de film. Kingdom of Heaven is een aangename en verrassende filmervaring. De massa-gevechten zijn gewoon uitzinnig knap. Het doet terugdenken aan de slag van de orcs bij Helm’s Deep in LotR: The Two Towers. Ridley Scott houdt zijn camera gericht op de Balian en concentreert de actie rond hem, in tegenstelling tot Oliver Stone in Alexander. Bijgevolg lijkt de film (2u25) pijlsnel voorbij te vliegen. En hoewel de film gaat over de meest intolerante periode uit onze geschiedenis, draagt Scott de boodschap van 'verdraagzaamheid' hoog in het vaandel. Het is het wederzijdse respect dat er uiteindelijk voor zal zorgen dat de Christenen en de Arabieren elkaar niet hebben uitgemoord. En uiteraard maakt Scott een link naar de huidige situatie waarin we leven: "De boodschap luidt: diegene die niet wil leren uit de geschiedenis, is gedoemd deze geschiedenis te herhalen." Scott suggereert in zijn film, althans dit is mijn indruk, dat de Moslims en de Christenen het met elkaar eigenlijk goed zouden kunnen stellen, lag het niet aan die groep van extremisten is beide kampen die de sfeer verzuren en aansturen op bloedvergieten. Iets waar we in België, tussen onze twee landsdelen, gelukkig nog niet aan toe zijn.

    edward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monahamedward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monahamedward norton,ghassan massoud,review,film,filmbespreking,kingdom of heaven,2004,orlando bloom,liam neeson,jeremy irons,eva green,brendan gleeson,marton csokas,alexander siddig,david thewlis,willam monaham
    © 20th Century Fox Film Corporation

    En wat nu met die eerste "echte" dramatische rol van Orlando Bloom, na Troy, The Lord of the Rings en Pirates of the Caribbean. Wel, zijn acteerprestatie is stukken beter, maar daarom nog niet bijzonder innemend. Ook als is Orlando geknipt voor de rol, moet hij zichtbaar opboksen tegenover betere acteurs zoals Liam Neeson en Jeremy Irons die opnieuw een aanlokkelijke en knappe prestatie neerleggen. Toch is zijn voorkomen in de film verdienstelijk en zijn toewijding om 12kg bij te komen voor de rol werpt zeker zijn vruchten af. Ook Eva Green komt niet meteen verrassend uit de hoek, na haar knappe prestatie in Bertolucci’s The Dreamers. Eva kwam nog recentelijk in het nieuws met haar ontgoocheling dat de erotische scènes tussen haar en Bloom uit de film werden geknipt. (nogmaals het bewijs van een hoofdverhaal die een subplot werd). Eva heeft minder charisma en allure dan Connie Nielsen in Gladiator.

    Kortom, minder compleet en fascinerend als Scott’s peplum, maar zeker een opluchting na kwakkels als Troy en iets diepgaander in thema en geschiedenis dan Gladiator. Kingdom of Heaven heeft zijn negatieve kantjes, maar de film levert spektakel van de bovenste plank in een overweldigende fotografie van John Mathieson en prachtige decors van Arthur Max. Maar dat mocht wel voor een prijskaartje van 135 miljoen dollar. Inhoudelijk is de film geen revelatie voor het tijdperk van de kruisvaarders, dat wat ik eerder had verwacht van een Ridley Scott, maar wel een film die kan verbluffen met zijn visuele rijkdom, zijn meesterlijke mise-en-scenes en zijn kinetische energie. Dus, mis deze film niet op het grote scherm ! Maar deze film had echt stukken beter kunnen zijn.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 8 mei 2005

    ***Related Posts***
    05/09/2006: Gladiator 2: A Hero Will Rise Again
    23/06/2006: Ridley Scott interesse in GUCCI film
    08/05/2006: Ridley Scott denk aan Gladiator 2 & Tsunami film
    09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
    11/05/2005: Arabieren tevreden met Kindom of Heaven
    08/05/2005: Kindom of Heaven review
    10/04/2005: Ridley mag kiezen tussen Gladiator II en Alien 5
    04/04/2005: extended trailer van Kindom of Heaven
    17/08/2004: Orlando Bloom als kruisvaarder

     

    *** Kingdom of Heaven trailer ***