De FilmBlog

Ik heb onlangs de originele versie van TRON (1982) vanonder het stof gehaald en opnieuw bekeken. En ik moet toegeven dat het er nu allemaal enorm gedateerd uitziet. Het heeft met de jaren veel van zijn charmes verloren. Dit in tegenstelling tot science-fiction films als 2001: A Space Odyssey (1968) of zelfs Blade Runner (1982).

Regisseur Steven Lisberger had te weinig oog voor karakter-ontwikkeling of zelfs voor intrige en verhaal-opbouw. De visuele wereld die hij heeft gecreëerd is uiteraard wel boeiend – ook al begint alles snel te vervelen - en de stijl van de film heeft zeker en vast de sequel TRON: Legacy (2010) van Joseph Kosinski geïnspireerd. Maar ik zou niet durven zeggen dat het origineel beter is dan de sequel, ook al heeft de sequel meer gebreken dan pluspunten. Integendeel, op visueel vlak verbluft de sequel, zelfs op muzikaal vlak kan het origineel niet op tegen het elektronisch geweld van Daft Punk.

Korte inhoud: TRON: Legacy is een high-tech 3D avontuur dat zich afspeelt in een digitale wereld zoals nog nooit eerder in de bioscoop te zien was. Sam Flynn (Garrett Hedlund), de 27 jaar oude rebelse zoon van Kevin Flynn (Jeff Bridges) doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande gameontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal, afkomstig van zijn vader, hem naar Flynn’s Arcade waar hij in de digitale wereld van TRON wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevin’s vertrouweling Quorra (Olivia Wilde) komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een prachtige visuele cyberwereld met nog nooit eerder uitgevonden voertuigen, wapens en landschappen. Een wereld die niet alleen heel geavanceerd blijkt te zijn, maar ook heel erg gevaarlijk.

Maar beide films delen ook heel wat minpunten. De twee Tron films zijn ietwat slaapverwekkend. En dit heeft wederom te maken met het gebrek aan een stevig onderbouwd scenario met karakters die de moeite zijn om 2 uur lang te volgen. De film verdient gewoon beter. Het is een leuk project om mee uit te pakken in marketing campagnes en merchandising, maar zonder karakters van vlees en bloed blijft het een steriele bedoening die de tand des tijds met moeite zal doorstaan. Nochtans begint alles heel sterk, met wat background-story en wat toepasselijke nostalgie (cf. de Tron dude abides, daar is geen twijfel over), maar na het eerste gladiatoren-gevecht zakt het het gehele zooitje in mekaar als een pudding.

Een verfilming van een boek van Jane Austen ga je ook niet veroordelen op het gebrek aan visuele effecten. Bijgevolg ben je geneigd om het gebrek aan karakter- en plotontwikkeling een beetje te vergeven. Tron is een speciale effecten extravaganza. En wordt in de sequel zeker wel uitgebuit en dit is misschien ook meteen een reden om de film alsnog op blu-ray aan te schaffen. Het visuele vertier is verbluffend. Dat mocht wel met een productiebudget van 170 miljoen dollar. Het design is van die aard dat je de prent zelf niet hoeft te zien in 3D om verleid te worden door de effecten. Het is bij mijn weten tevens de meest kinky Disney vehikel die ik ken en het is uiteindelijk nog meer uitzinnig dan de eerste Tron. Komt daar nog bij dat de muziek perfect past bij de atmosfeer. Je zilt als het ware een elektronische opera te volgen. De blu-ray ligt vanaf op 8 juni 2011 in de winkels, alsook in de Disney Store op de Meir te Antwerpen.

***Related Posts***
15/01/2011: TRON: Legacy review
12/12/2010: Movie for Life pakt uit met TRON: Legacy
13/12/2010: TRON: Legacy London Première – Live Streaming
26/07/2010: Nieuwe TRON: Legacy trailer
26/10/2010: Daft Punk goes TRON: Legacy met "Derezzed" videoclip
12/12/2009: TRON: Legacy met Jeff Bridges
13/01/2005: TRON krijgt waarschijnlijk een sequel

Zoals we het ondertussen al een beetje gewend zijn, moeten we heel lang wachten alvorens we opnieuw kunnen genieten van de poëtische en fel dramatische beelden van regisseur Terrence Malick. En na het zien van de eerste trailer denk ik dat The Tree of Life (2011) wel eens indruk zou kunnen maken op de volgende Oscar-uitreikingen. De fotografie is wederom om in te kaderen en de plot laat vermoeden dat de diep-menselijke conflicten ons niet onberoerd zullen laten.

Korte inhoud: De elfjarige Jack heeft twee broers en woont bij zijn ouders. Op jonge leeftijd lijkt alles hem toe te lachen. Zijn moeder (Jessica Chastain) is lieflijk en vergevingsgezind en zijn vader (Brad Pitt) probeert hem klaar te stomen voor de harde wereld. Dat de wereld inderdaad geen prettige plaats is, leert Jack als hij in aanraking komt met ziekte, lijden en de dood. Als volwassen man wordt Jack (Sean Penn) een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.

Dit is één film waar ik naar toe zal kijken. Niet alleen inhoudelijk zal het ons treffen maar ook visueel zal deze prent verbluffen. Net zoals Christopher Nolan in The Dark Knight (2008), heeft Malick zijn budget kunnen opkrikken om bepaalde delen van de film te draaien op de peperdure 70mm pellicule. Je zou denken dat in een tijdperk waar digitale High Def camera’s uit de grond schieten en waar zelfs de nieuwe generatie foto-camera's zich op het terrein van de cinema begeven, dat een filmmaker de pellicule voor bekeken zou houden. Maar Malick trekt zich van dit niets aan. Hij is een eigenzinnige filmmaker die zich niet zoveel laat beïnvloeden door de mode-trends. Hoewel,… naar verluidt werden ook een aantal beelden gedraaid op de digitale Red camera.

Ik ben zelf een grote fan van zijn films, ook al vond ik zijn vorige prent, The New World (2005), ietwat tegenvallen. Maar ook bij zijn mindere films blijf je bewondering koesteren voor zijn tegendraadse aanpak. Malick heeft een eigen filmstijl. Ook al lijken bepaalde beelden uit de trailer op 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick, de poëtische benadering van zijn personages, het gebruik van voice-over, de impact van de natuur en het tijdsloze aspect van het verhaal zijn allemaal eigen aan de filmmaker. Hij vertelt zijn verhaal op basis van nostalgische beelden die bij momenten bijna aanvoelen als een droomsequentie, maar tezelfdertijd een hyper-realiteit vertegenwoordigen.

Malick heeft een Oscar-nominatie gekregen voor zijn oorlogsfilm The Thin Red Line (1998), maar kon tot op heden geen verzilveren. Dit jaar zou het wel eens anders kunnen uitdraaien…was het niet dat de film pas in mei 2011 zal uitkomen, lang na de oscar-uitreiking. Vreemd, want bij het zien van de trailer zou je denken dat de film zo goed als afgewerkt moet zijn. Er is dan nog altijd 2012, maar oscar-kandidaten brengen best hun film uit op de vooravond van de nominaties.

Nog een uitstekende film uit de Blu-ray Warner Bros Essentials collectie is 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Het is een titel die klinkt als iets monumentaals en dat is de film ook. Velen kennen de film van reputatie of hebben de title wel al eens horen vallen op één of andere quiz, maar weinigen hebben de film daadwerkelijk gezien. En zij die de film uiteindelijk hebben bekeken zullen vaak verklaren dat deze langdradig en of zelfs niet geheel hebben begrepen. Wat ik dan meestal zeg tegen die laatste categorie van mensen, is om de film een tweede kans te geven. Wat typisch is voor kunstwerken is dat ze uitgesproken commentaren uitlokken. Deze filmklassieker kun je niet genoeg gezien hebben. De film uitleggen, daar begin ik niet aan, maar wat ik wel kan meegeven is dat er meer dan één grondgedachte achter deze science-fiction steekt.

Korte inhoud: Even voor het ontstaan van menselijk leven op aarde ontdekt een groep apen een monoliet. Vier miljoen jaar later wordt een gelijkaardig object ontdekt op de maan dat een signaal uitzendt naar Jupiter. Commandant Bowman en astronaut Poole vertrekken op een speciale missie met het ruimteschip Discovery en de hulp van supercomputer HAL-9000.

2001 is bijzonder onconventioneel in vorm en inhoud. De dialogen zijn tot een minimum beperkt (tot pakweg een half uurtje) en zijn eigenlijk niet zo bijzonder. Het lijkt wel een soort formaliteit te zijn. De personages vullen hun tijd nog net niet met praatjes over het weer. Uiteraard is dit bedoeld. Kubrick wilde de beelden en het geluid het werk laten doen, en het verhaal laten bepalen. Het gebruik van dialoog laat zien hoe triviaal conversaties wel kunnen zijn. De woorden die men gebruikt zijn vaak geheel overbodig, en al zeker in een futuristische context waar alles wordt geleid door computers.

De film is opgedeeld in 3 grote delen. Het eerste deel begint in de oertijd waarin twee stammen van mensapen elkander bevechten. Ze weten niet precies hoe ze hun ongenoegen kenbaar moeten maken, maar uiteindelijk neemt één van hen een stok en begint ermee te slaan. Cynisch genoeg is met dit gebaar is de mens geboren. Met geweld kan je dingen afdwingen en dat zullen ze geweten hebben en zal hun zoektocht naar eten voor een groot stuk eenvoudiger maken.

Het tweede deel heeft een eerder traditioneel verloop. Er wordt op de maan een monoliet aangetroffen, een imposante, rechthoekige tafel waar een vreemde resonantie komt. Astronauten Dave Bowman en Frank Poole gaan op onderzoek om te kijken wat er zich nog allemaal op Jupiter bevindt. Deze missie wordt in goede banen geleid door de super AI computer HAL9000 (stem van Douglas Rain). Hij spreekt met een kalme stem, en de emotie die in de stem wordt gelekt lijkt heel artificieel.HAL beweert geen fouten te maken, laat staan agressie die uiteindelijk maar toe te schrijven zijn aan mensen. Maar een artificiële intelligentie kan heel agressief zijn. En dat blijkt wanneer hij zichzelf bedreigt voelt door de twee astronauten die hem willen uitschakelen. Dave weet HAL uiteindelijk uit te schakelen, en dit is het begin van het laatste deel van de film, een spirituele reis door tijd en ruimte, die wordt weergegeven door een bijna 25 minuten durende licht-compositie, in negatief geprojecteerde landschappen en een vervreemdende, inducerende soundtrack. Dave komt uiteindelijk in een helder witte kamer met hoge muren en meubels uit een ver Victoriaans verleden. Momenten later zien we hem als oude man, die geconfronteerd wordt met die fameuze monoliet. Dave sterft, oud en versleten, waarna hij zichtbaar als foetus in de ruimte herboren wordt.

Er bestaan oneindig veel theorieën over de film– het internet alleen biedt een prachtige keur aan meningen, waaronder bijvoorbeeld een religieuze interpretatie die zegt dat de film de opperste waarheid van Krishna bevestigt - wat weinig waarschijnlijk lijkt, aangezien zowel Kubrick als schrijver Arthur C. Clarke voor zover bekend nooit met de Hare Krishna te . Dat is wellicht één van de mooiste dingen die een film ooit kan hopen te bereiken: dat men er 40 jaar later nog steeds niet achter is wat je nu precies wilde zeggen, dat er nog steeds over gediscussieerd wordt, dat het nog steeds een levend onderwerp is.

Afgezien van de inhoud is de film ook een auditief spektakel, met klassieke muziek, buitengewone sfeerbepalende geluidstapijten van de Roemeense componist Ligeti en beangstigende stiltes. Saai is de film alleen maar te noemen volgens een conventionele standaard, die om de zoveel minuten weer een dramatische wending of grootse actie vereist. Dit is een film waar je echt voor moet gaan zitten, met een open instelling, om hem vervolgens in al zijn audiovisuele pracht op je in te laten werken. De geweldige, kleurrijke en overdonderende ruimte sequenties, de prachtige composities, de treffende klassieke muziek: het maakt van '2001' een weergaloze film die met woorden geen recht kan worden gedaan. Deze film moet je beleven, net zoals elk ander kunstwerk.

***Related Posts***
22/01/2010: A Clockwork Orange review
20/01/2010: Full Metal Jacket review
13/10/2009: The Shining review
01/01/2009: 2001 in het Amerikaans Filmarchief
07/08/2008: Wall-E maakt knipoogjes naar 2001
20/03/2008: Arthur C. Clarke overleden
23/08/2005: Een leuke analyse van 2001
19/10/2004: Top 10 Meest Invloedrijke Films

Een flop hoeft niet altijd een slechte film te zijn. Eén van de grootste financiële rampen twee jaar geleden was de science-fiction thriller Sunshine (2007) van Danny Boyle. De film had een productiebudget van 50 miljoen maar bracht slechts 3 miljoen in het laatje (en slechts 27 miljoen wereldwijd), nochtans blijft het één van de betere science fiction prenten. Of de science-fiction thriller Moon (2009) van Duncan Jones het beter zal doen aan de box-office valt nog af te wachten, want het ziet er naar uit dat ook deze film een beperkte release zal krijgen, net zoals Sunshine.

Korte inhoud: Het einde van het contract van Sam Bell (Sam Rockwell) met zijn werkgever Lunar is in zicht. Hij is gedurende drie lange jaren een trouwe werknemer geweest. De maanbasis Selene is zijn thuis geweest tijdens deze periode. Hier hield hij zich in alle eenzaamheid bezig met het winnen van Helium 3, een gas dat de aarde van haar energiecrisis kan redden.

De trailer van de film heeft wel iets weg van Solyaris (1972) en 2001: A Space Odyssey (1968), maar dan iets meer mainstream met een wacko einde. Acteur Sam Rockwell is een talentvol acteur en ik ben ervan overtuigd dat hij hier een unieke acteerprestatie zal neerzetten.

Regisseur Duncan Jones schreef zelf het verhaal en maakt met deze film zijn debuut. De prachtige muziekscore, die al te verkrijgen is op cd en waarvan jullie al een voorsmaakje krijgen in de trailer, is van de hand van Clint Mansell. De muziek deed me trouwens een beetje denken aan Perfume: The Story of a Murderer (2006). De stem van de smiley-robot komt van niemand minder dan Kevin Spacey. Het is nog niet duidelijk of de film bij ons een release krijgt.

Ik had gehoopt op het filmfestival van de Fantastische film in Brussel, maar niet dus.

Toch een beetje van een verrassing. Volgens het volkje van de Daily Press zou de Library of Congress 25 films gekozen voor opname in het US National Film Registry, het nationaal filmarchief van de VS. Bedoeling is dat "cultureel, historisch of esthetisch relevante prenten" voor de eeuwigheid worden bewaard. Met de opname van het nieuwe pakket telt het archief nu precies 500 titels. Het leuke is dat zowaar The Terminator (1984) van James Cameron tot de prestigieuze lijst is opgenomen.

One of Arnold Schwarzenegger's most famous one-liners will be back for generations to come, now that 1984's "The Terminator" has been selected for preservation in the nation's film archive. The low-budget film directed by James Cameron set a new standard for science-fiction and made Schwarzenegger, now California's governor, a star. The Library of Congress announced Tuesday morning that it's one of 25 films being added to the National Film Registry. The formal unveiling was scheduled for 8 a.m.

Al sinds 1989 wordt de keuze gemaakt uit nominaties van het publiek, alsook van leden van de National Film Preservation Board, waartoe onder andere topregisseur Martin Scorsese behoort, de director of photography Caleb Deschanel, de Mexicaanse regisseur Gregory Nava en de bekende filmcriticus Leonard Maltin. Dat er nood is om de levensduur van films te verlengen, moge blijken uit de vaststelling dat van alle Amerikaanse films gemaakt voor 1950 ongeveer de helft als 'verloren' mag worden beschouwd. Voor prenten uit de periode van de zwijgende film loopt dat verlies op tot 90 procent. Van de films die nieuw in het archief worden opgenomen, is Foolish Wives (1922) van Erich von Stroheim uit 1922 de oudste. Meer bekendere films zijn ondermeer en Deliverance (1972) van John Boorman, The Invisible Man (1933) van James Whale, In Cold Blood (1967) vanRichard Brooks en The Pawnbroker (1964) van Sidney Lumet. Hier is de volledige 2008 aanwinst.

Deze films zullen de reeds opmerkelijke lijst van filmklassiekers vervoegen zoals: 2001: A Space Odyssey, Alien, Apocalypse Now, Back to the Future, Badlands, Ben-Hur, Blade Runner, Blazing Saddles, Casablanca, Chinatown, Citizen Kane, Close Encounters of the Third Kind, The Conversation, Fargo, The Godfather I & II, Goodfellas, The Graduate, The Great Dictator, Manhattan, North by Northwest, Raiders of the Lost Ark, Rear Window, Schindler's List … en ga zomaar door. De lijst heeft dus ook heel wat populaire namen zoals Back to the Future, Halloween, Jaws en Rocky dus past The Terminator eigenlijk wel best in dit lijstje.

Deze films zullen niet enkel digitaal worden opgeslaan met de hoogst mogelijke resolutie, maar tevens zullen originele filmkopieën met diverse methoden worden beschermd. Spijtig dat Europa nog niet aan zo een instituut toe is, maar het zou er toch wel eens van moeten komen. Zeker gezien wij hier eigenlijk de filmkunst tot stand hebben gebracht met pioniers als Georges Méliès, Friedrich Wilhelm Murnau en Fritz Lang.

Ik ben benieuwd of al die overleden filmlegenden van de laatste maanden in de hemel samenkomen om een film te maken. Volgens de recente berichten heeft gisteren de SF-auteur Arthur C. Clarke (1917-2008) ons verlaten. Ook de Britse film- en theateracteur Paul Scofield (1922-2008) is op 86-jarige leeftijd gestorven.

Scofield bezweek gisteren aan leukemie in een ziekenhuis nabij zijn woning in het graafschap Sussex in het zuidoosten van Engeland. Scofield acteerde sinds 1940. Hij ontpopte zich tot één van de meest gerenommeerde Sheakespeare-acteurs van het naoorlogse Groot-Brittannië. Hij leidde jarenlang ook de Royal Shakespeare Company. In 1956 werd Scofield benoemd tot Commander of the British Empire. Voor de titel van ridder bedankte hij evenwel, tot driemaal toe zelfs. De acteur, die geroemd werd om zijn monumentale présence en unieke stem, schuwde de media. Op het witte doek maakte Scofield furore met de film A Man for All Seasons (1966) van cineast Fred Zinnemann. Zijn vertolking van de zestiende-eeuwse staatsman Sir Thomas More leverde hem in 1967 een Oscar voor beste hoofdrol op. In 1995 werd hij genomineerd voor beste bijrol als Mark Van Doren in de film Quiz Show (1994) van Robert Redford. Hij kreeg ook bijval voor zijn rol als geheim agent in de film Scorpio (1973) en zijn rol in The Crucible (1996).

Arthur C. Clarke kampte sinds 1960 met het Postpolio syndroom, een aandoening die ontstaat jaren nadat iemand met polio is geïnfecteerd. De legendarische science fiction schrijver is overleden aan de gevolgen van ademhalingsproblemen. In 1948 schreef Clarke het korte verhaal The Sentinal voor een wedstrijd op de BBC. Dat verhaal is later gebruikt als basis voor de film 2001: A Space Odyssey (1968) van Stanley Kubrick. Clarke kreeg een Oscarnominatie voor Beste Script. Hij bleef in de jaren '70 boeken schrijven en produceerde titels als Rendezvous With Rama en een vervolg op 2001, 2010 (1984). In 2007 nam de schrijver een videoboodschap op waarop hij vaarwel zei tegen zijn familie, vrienden en fans van zijn werk. Clarke overleed op 19 maart 2008, op 90-jarige leeftijd.

Als er één film is die ik zou aanraden na het roken van een jointje, is toch wel de ultieme space-trip movie van Stanley Kubrick, 2001: A Space Odyssey. Een meesterwerk met een verhaal die integraal steunde op de zuivere kracht van de beelden en waarin de absolute stilte in de ruimte vervangen werd door klassieke muziek. Je kon gemakkelijk de grote lijnen vatten, maar waarom moest alles zo traag en wat was dat met die monoliet…

Als jullie zin hebben om intellectueel eens goed van de grond te gaan dan moet je deze film eens grondig analyseren. Weinig om niet te zeggen “niets” is aan het toeval overgelaten. Kubrick werd zelf bekogeld met allerhande vragen over zijn vierdelige odyssey, maar bood niet meteen veel antwoorden en zei dat iedereen er zijn waarheid in kon vinden.

Wel hier is een site (www.kubrick2001.com), via FilmRot, die de basisgedachte van het oeuvre tracht te ontleden. Op een misschien iets te simpele manier slagen ze er toch in om een coherente analyse te maken van de evolutie van de knokkende aap tot het sterrenkind. Wees gerust, je zult in dit animatiefilmpje gespaard blijven van veel te lange, toeterende Strauss muziek.

Uiteraard zit er veel meer in de film dan hier uit de doeken wordt gedaan. Dus voor diegene die volgend schooljaar deze film willen bespreken zou ik nog wat verder graven in allerhande Kubrick-literatuur. Toch hebben de makers van de site de vele boeken over 2001 grondig gelezen. Dit is duidelijk.

1. A robot may not injure a human being or, through inaction, allow a human being to come to harm.
2. A robot must obey orders given it by human beings, except where such orders would conflict with the First Law.
3. A robot must protect its own existence as long as such protection does not conflict with the First or Second Law.

Dit zijn de 3 robot wetten, zoals science-fiction auteur Isaac Asimov het ons voorschreef. Maar in de film, I, Robot (2004), van Alex Proyas, wordt wel nergens vermelding gemaakt van dit in de generiek, hoewel deze is gebaseerd op een boek van Asimov. Dat vond ik wel een beetje misplaats. Maar gezien Proyas ons het schitterende Dark City (1998) en The Crow (1994) bracht, dacht ik dat Proyas misschien zijn eigen versie zou brengen van de 3 wetten.

Maar niets was minder waar. Slechter nog, bij het bekijken van de film drong het tot mij door dat het een afgelikte science-fiction film ging worden met een voorspelbaar whodonit-verhaaltje, en ja, de moordenaar is een robot die meer ontwikkeld is dan de andere robots. Wees gerust, ik heb niets verknald van de film, gezien dit gegeven al duidelijk is bij het eerste plotpunt. De mens wil zich laten onderscheiden van robots, en alles wat bij een robot ook maar in de buurt komt van een mens wordt aanzien als "verwerpelijk" of "gevaarlijk" (cf. Artificial Intelligence: AI, 2001, A Space Odyssey, Alien,…).

Korte inhoud: In het Chicago van 2035 behoren robots tot het alledaagse leven. Ze staan ten dienste van de mensen en worden door hen blindelings vertrouwd, omdat ze geprogrammeerd zijn volgens de drie wetten van de robotica. Deze bepalen dat de technologische hoogstandjes de mensen geen kwaad kunnen doen. Rechercheur Del Spooner (Will Smith) houdt er echter een andere mening op na. Hij moet de moord op de briljante wetenschapper Alfred Lanning (James Cromwell) ophelderen en hij vermoedt dat de dader een robot is. Met de hulp van Susan Calvin (Bridget Moynahan) probeert hij uit te zoeken wat er verkeerd loopt in het bedrijf van Lawrence Robertson (Bruce Greenwood). Naarmate het onderzoek van Spooner vordert, groeit bij hem het besef dat de hele mensheid in gevaar is.

Voor diegene die dacht een tweede 2001: A Space Odyssey te zien, kwam van een koude reis terug. Toch is I, Robot een verdienstelijke film met ingenieus camerawerk, spetterende en adembenemende actie-scènes en geweldige realistische 3D-animatie. Ja, u hoort het, de film moet het voornamelijk hebben van zijn visuele rijkdom en minder van zijn ondergrondse tormenteringen waar Proyas garant voor stond. Een degelijke muziekscore van Marco Beltrami en de production-design van Patrick Tatopoulos mag toch ook even vermeld worden. Visueel verbluffend maar inhoudelijk glijdt het allemaal over ons heen als water langs een eendenrug. Dat Blade Runner met deze film zeker niet moet blozen is duidelijk. Maar ik verwacht toch iets meer Proyas de volgende keer. Wat betreft Will Smith, aan zijn vertolking ligt het niet. Hij blijft een leuke acteur om naar te kijken.

Een tijd geleden ging Cinema ZED te rade bij de Vlaamse filmcritici en –journalisten (van de Patrick Duynslaegher tot om een lijst samen te stellen van de 10 meest invloedrijke films aller tijden. De mensen die deelnamen aan de poll waren Namen deel aan de poll waren o.a.

Erik Stockman (Humo), Marc Bussens (Zone 02, 03,...), Ronnie Pede (Film & Televisie), Jan Ruysbergh (Het Nieuwsblad / Het Volk), Dave Mestdach (Deng), Ward Verrijken (Het Laatste Nieuws), Bernard Van De Popeliere (P-Magazine, Ché), Linda Crivits (Film, Bo, Medevents), Jan Temmerman (De Morgen), Roel Van Bambost (TV1), Erik Engelen (Film3001), Nic Balthazar (Canvas), Ruben Nollet (De Tijd, StuBru), Ben Van Alboom (Klara), Hans Dewijngaert (Moviegids), Steven de Foer (De Standaard), Kurt Vandemaele (King Kong, Humo, WTV), Chris Craps (Belang Van Limburg / Gazet Van Antwerpen), Jan Sulmont (FM Brussel), Freddy Sartor (Cinemagie), Patrick Duynslaegher (Focus Knack). Het lijstje zag er alsvolgt uit:

1. Citizen Kane (Orson Welles - 1941)
2. The Godfather (Francis Ford Coppola -1972)
3. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick - 1968)
4. The Seven Samurai (Akira Kurosawa -1954)
5. Pantserkruiser Potemkin (Sergei M. Eisenstein - 1925)
6. Psycho (Alfred Hitchcock - 1960)
7. Apocalypse Now (Francis Ford Coppola - 1979)
8. Metropolis (Fritz Lang - 1927)
9. Andrei Rublev (Andrei Tarkovsky - 1969)
10. Sunset Boulevard (Billy Wilder - 1950)

Ik was niet meteen geschrokken van de voorgekauwde cliché-antwoorden. Maar ze hadden misschien beter kunnen vragen welke 10 films een grote indruk in hun leven hebben nagelaten. Het lijstje trekt immers een beetje teveel op het bidprentje aan de schouw van mijn bomma. Maar natuurlijk zit de gemiddelde leeftijd van de heren waarschijnlijk ver boven de 30. (uhum…)

Ik heb de 10 films gezien, en het zijn stuk voor stuk films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. Maar het zijn allemaal films die waarschijnlijk de nieuwe garde filmmakers niet meteen zal inspireren. Maar zoals gezegd, had de vraag iets relevanter kunnen zijn. Trouwens ontbrak er volgens mij één belangrijke film; nl. Star Wars. Ik ken anders geen andere films die jarenlang zo een publiek in de Darth Vader en de Jedi-hype kon meesleuren. Misschien was Star Wars: The Return of the Jedi nu misschien niet meteen een film om waar je uw serieus bij kon houden, maar het zijn en blijven films die hun stempel hebben gezet op de filmgeschiedenis. En George Lucas zal niet alleen de geschiedenis ingaan van de oprichter van het non-lineaire en revolutionaire montage-systeem, later bekend onder de naam Avid (de grondlegger van Final Cut), maar vooral als stichter van Skywalker Sound (later THX), Industriel Light & Magic en maker van tal van geniale films, waaronder Star Wars en Indiana Jones. Hoewel moet je hem het regisseren van films misschien wel blijven afraden. Hij is op de eerste plaats een verhalenverteller. Het is niet voor niets dat Steven Spielberg en Ron Howard "The single greatest filmmaker of our time" noemden. En ik geef ze gelijk, … al mag je hem niet laten regisseren.

En dat nog mensen zijn invloed hoog inschatten zal getuigen in de ontvangst van de 33ste Lifetime Achievement award door het Amerikaanse Film Instituut, in juni 2005. Dit valt namelijk te lezen op Coming Soon

"George Lucas has been selected by the American Film Institute's (AFI) Board of Trustees to receive the 33rd AFI Life Achievement Award, the highest honour for a career in film, it was announced today by Sir Howard Stringer, chair of the AFI Board of Trustees. George Lucas is a master storyteller, but he is first and foremost a moving image pioneer," said Stringer. "He has advanced the art of the moving image like few others, and in the process has inspired a new generation of filmmakers around the world. AFI is proud to present him with its Life Achievement Award."

Een welverdiende prijs voor iemand die onze kijk op films op verschillende vlakken drastisch heeft gewijzigd. Je kan van science-fiction walgen, je kan Star Wars onzin vinden, maar niemand kan ontkennen wat hij voor de filmindustrie heeft verwezenlijkt. Voor wie in de wonderwereld van Lucas wil betreden, raad ik de volgende site aan. May the Force be with you.

***The Movie BlogTalk***
BlogTalk #1: Top 10 Beste Horror
BlogTalk #2: Top 10 Irritaties bij een Bioscoopbezoek
BlogTalk #3: De Meest Overgewaardeerde Films
BlogTalk #4: Het Beste & Slechtste uit 2005
BlogTalk #5: Top 10 Beste TV-Series
BlogTalk #6: Top 10 Favourite 80ties Movies
BlogTalk #7: Top 10 Favoriete FilmScores
BlogTalk #8: Top 10 Best Movie Kiss

***Related Top Lijstjes***
05/04/2007: Top 10 Beste Folterscènes
19/03/2007: Top 10 Hollywood Models
18/01/2007: Top 10 Box-Office successen van 2006
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
14/12/2006: Top 10 Beste Naaktscènes uit 2006
24/10/2006: Top 50 Biggest Hollywood Disaster
27/08/2006: Top 10 Beste Slangen in films
07/08/2006: Top 10 Meest Verwachte Comic-Book Films
16/05/2006: Top 5 Duurste Film
06/01/2006: Top 10 Cult Classic
10/10/2005: Top 10 Best van de Beste Horror Films
03/10/2005: De 'Hero' Top 50
30/09/2005: De 'Villain' Top 50
29/09/2005: Top 25 Most Memorable Filmscores
10/07/2005: All Time Top 10

Bij een recente Poll deed men navraag bij de crème de la crème onder de wetenschappers, om te zien welke SF-film bij hen hoog wordt aangeschreven. Je kan het er niet mee eens zijn, het zijn maar Nucleaire Quantum Fysica Professoren, of zoiets... :-)

1) Blade Runner- evidente keuze.
2) 2001: A Space Odyssey - is eigenlijk voor een groot stuk van hun generatie. Bij de jongere moet het nu eenmaal snel gaan.
3) Gedeelde plaats: Star Wars IV: A New Hope en Star Wars V: The Empire Strikes Back - de Ewokes uit Return of the Jedi zitten er niet tussen...oooooocheeebie !!!
4) Alien - onze Ridley doet dat niet mis...
5) Solaris- de 1972 versie.
6) Gedeelde plaats: The Terminator en Terminator 2 - Schwarzie won't be back for a 4th one.
7) The Day the Earth Stood Still- van de schitterende Robert Wise die ons zowel West Side Story als The Haunting bracht.
8) The War of the Worlds - Wells zal er wel voor iets tussen zitten.
9) The Matrix - Niet de trilogie. Enkel de eerste. Alleen de eerste.
10) Close Encounters of the Third Kind- De "Fourth Kind" was iets te kinky.

Je kan uiteraard ook zelf het artikel lezen.