1973

  • The Wicker Man (2006) ½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb niets tegen remakes zolang het maar geen goedkope rip-off’s zijn of dat ze niets nieuws met het materiaal uithalen. The Wicker Man (2006) van regisseur Neil LaBute (foto) is een draak van een film die er zelfs in slaagt om een inferieure film te maken met quasi hetzelfde script, maar dan wel gezuiverd van alle religieuze connotaties. LaBute is het soort regisseur die eigenlijk nooit regisseur had mogen zijn omdat hij er gewoon geen aanleg voor heeft, laat staan de kennis om een goede film af te leveren. Maar net zoals mensen als Uwe Boll stopt dit hen niet om films te maken. Dat de films ook floppen zal hen een zorg wezen. Maar dat ze ook nog eens een cult-klassieker belachelijk maken is onvergefelijk. Nog een geluk dat LaBute niet in de Wicker-world leeft, anders had ik hem met plezier op de brandstapel gezet.

    the_wicker_man_2006_blu-ray.jpg

    De thriller is zo erg dat als je begint te lachen met de belachelijke scènes, je nauwelijks nog kan stoppen en deze film nog de merite heeft om een onintentionele komedie te worden. Alle akeligheid van de cult-klassieker met Christopher Lee, alsook de psychologische context is vervangen door scènes die nergens op slaan. Zo slecht, dat je in tegenstelling met de films van Uwe Boll, er nog kan van genieten.

    Korte inhoud: Nicolas Cage vertolkt de rol van Edward Mallus, een politieman uit Califonië die de verdwijning onderzoekt van Rowan, een klein meisje van een oude vriendin, Willow (Kate Beahan). Het spoor leidt naar een eiland waar de bewoners zich heel vreemd gedragen. Maar Mallus laat zich niet uit het veld slaan en ontdekt dat de eilandbewoners zich bezighouden met bizarre, heidense rituelen. Zouden ze iets te maken hebben met de verdwijning van het meisje? Terwijl Mallus het antwoord zoekt, komt hij achter een schokkende waarheid dat Rowan zijn dochter zou kunnen zijn, en dat is nog maar het begin …

    Terwijl in de originele film we te doen hadden met religieuze fanatiekelingen, zijn we hier terecht gekomen in de wereld van The Stepford Wives (1975) meets The Village (2004), onder leiding van de matriarch Sister Summersisle (Ellen Burstyn) die iets teveel naar Braveheart (1995) heeft gekeken voor haar make-up tips. De bijgelovigen zijn deze keer niet gekant tegen het christendom, maar wel tegen de moderne patriarchale maatschappij. En dit had nog kunnen werken mits een betere uitwerking.

    Met de voorkennis van de originele film in het achterhoofd, is er niets aan deze prent die een mogelijke meerwaarde voorstelt. De proloog zit compleet fout en is helemaal overbodig. De regisseur probeert de spanning op te bouwen met droombeelden en mysterieuze verschijningen van het meisje, maar als je weet waar alles naar toe moet dan blijf je met de vraag: waarom al die moeite? We geloven trouwens nauwelijks in de emotionele betrokkenheid van het hoofdpersonage en dat maakt alles zo oppervlakkig. Er steekt zelfs ergens in het midden van het verhaal een véél te lange speech van Sister Summersisle die hopeloos de film probeert uit te leggen met alle mogelijke aanwijzingen. Het is pijnlijk om te zien. Terwijl het origineel een aantal dingen aan onze fantasie overliet, gaat LaBute alles uitleggen, waarmee de opzet heel geforceerd en artificieel begint aan te voelen. De remake is ook PG13, met als gevolg dat de meest aangrijpende scènes uit het origineel moesten sneuvelen, zoals de naakte verleidingsdans-scène, toen nog met de Zweedse schone Britt Eckland.

    Nicolas Cage zijn carrière kenmerkt zich door evenveel 'hits' als 'missers'. Mede door de belachelijke acteursregie en het vreselijk absurde scenario probeert Cage de meubelen te redden, maar slaagt daar niet echt in. Cage is niet verkeerd gecast, maar hij speelt fout en dat is de regisseur niet opgevallen – of misschien vond hij dit foute spel net goed. Ellen Burstyn moet dan de rol vertolken van Christopher Lee, maar zij weet ook niet echt waarmee ze bezig is. Lee was mysterieus, slecht en schrikwekkend, Burstyn is daarvan een vrouwelijke karikatuur. De actrice had moeten weten dat een film waarin ze moest rondlopen met wapperende armen in een slaapkleed, met de make-up van een middeleeuws Schotse vrijheidstrijder, een slechte film zou worden. What was she thinking?

    The Wicker Man 01The Wicker Man 02The Wicker Man 03The Wicker Man 04The Wicker Man 05The Wicker Man 06
    The Wicker Man 01The Wicker Man 04
    The Wicker Man 03The Wicker Man 04

    LaBute heeft al heel wat miskramen onder zijn naam staan, maar deze film zou wel eens de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière. Als jullie The Wicker Man willen zien raad ik jullie het origineel uit 1973 aan (don’t worry, het is geen zwart/wit film). De film heeft ook wel zijn zwaktes, maar is een veel betere film dan deze hamburger versie waarin Nicolas Cage zichtbaar plezier beleeft om tv-actrice Leelee Sobieski een karate-kick te verkopen of om in berenpak vrouwen knock-out te slaan. Als je dacht dat Aeon Flux (2005) grappig was, dan moet je deze zeker zien. Nicolas Cage zegt ergens: "Every time I turn my head, there's something that doesn't make any sense." Precies !

    rating

    Beoordeling: 0,5 / 5
    Recensie door op 25 januari 2007

    ***Related Posts***
    09/06/2006: The Wicker Man trailer
    06/01/2006: Top 10 Cult Classic

     

    *** The Wicker Man trailer ***

  • The Creeping Flesh (1973) ** recensie

    Pin it!

    Gisteren nog een leuk filmpje gezien, op een van mijn video-tapes, waarvan de kwaliteit zo stilaan van versleten naar compleet bedorven begint te worden. Ha, leve het digitale tijdperk (ook al hebben die schijven ook een vervaldatum...zucht). De film had ik eigenlijk nog nooit gezien, en toen de credits op het scherm verschenen trok ik grote ogen. Zowaar een Freddie Francis film. You must to be kidding me!

    review,filmbespreking,the creeping flesh,1973,christopher lee,peter cushing,lorna heilbron,freddie francis,cult,hammer

    Voor de Lynch fans onder jullie zal die naam wellicht bekend in de oren klinken. *fluisterend* hij was de DOP van The Elephant Man en Dune (beetje té groen naar mijn goesting, maar bon), alsook op Scorsese’s remake van Cape Fear*/fluisterend*. De titel van de film The Creeping Flesh (1973), zeker niet zijn beste film maar was wel met niemand minder dan Peter Cushing en Christopher Lee. Doet me trouwens denken dat Tim Burton misschien even moet nadenken om een film te maken geïnspireerd op de horror-iconen van de jaren 60 en 70. Horror is nu toch al een tijdje bezig met een nieuwe revival (Freddy vs Jason binnenkort vs Ash, Texas chainsaw Massacre, Dawn of the Dead,…).

    De film is zo verschrikkelijk slecht dat hij heel ontspannend en genietbaar wordt. Het is een soort horror, science-fiction, weirdo – cocktail en speelt zich af in het Victoriaanse Londen. Of course! Wetenschapper Emmanuel Hildern (gespeeld door Cushing) komt van zijn lange reis in New Guinea terug met een ontdekking: een groot prehistorisch skelet. TATATAAAAA ! Voel je het al komen? Wanneer de wetenschapper het skelet wou wassen zag hij dat met het contact van water stukken vlees aan het bot groeiden. Emmanuel zag dat de hand meer en meer vorm begon te krijgen. Hij hakte uit voorzorg de hand af en begon het te onderzoeken. Uit een analyse over de oorsprong van zijn ontdekking, maakte hij een serum als een soort antidote tegen het kwade, gezien hij ervan bewust is dat het beendergestel voor hem puur kwaad voorstelt. BWOEHAHAHAHAAA ! Zonder het zorgvuldig te testen injecteert hij het serum in zijn dochter Penelope (schitterende naam, niet?) Gezien de moeder van Penelope gestoord was, dacht Emmanuel dat dit haar kon redden van een gelijkaardig lot. OR SO HE THOUGHT.

    Korte inhoud: De halfbroer van Emmanuel is James Hildren (zoals gewoonlijk briljant in iedere rol, Christopher Lee), is een rivaliserende wetenschapper die er op uit is op een soort Nobelprijs te halen voor geneeskunde (of zoiets, was niet duidelijk in de film). Als hoofd van het locale asiel voor geestesgestoorde (schitterende locaties voor horrorfilms) maakt hij de dood van Emmanuel’s vrouw mee, alsook van zijn dochter die niet werd gered door het serum. Maar James kwam zo op de hoogte van de ontdekking van zijn broer, en toen begon hij zijn ware gedaante te tonen. Een koude en berekende wetenschapper die niemand zou sparen in zijn zoektocht naar grootsheid. Zonder teveel vertellen, (niet dat er nog zoveel is), zal het prehistorische gedrocht uiteindelijk uitgelaten worden tijdens een regenachtige nacht. The evil will once again walks the earth.

    Wat kan ik nog meer zeggen dan dat Christopher Lee en Peter Cushing een schitterend duo vormen op het scherm, al is het maar voor heel even. Het is een must voor het oog om de twee sterren met elkaar en tegen elkaar te zien. Knappe rol van Penelope (Lorna Heilbron) die van een lief meisje, in een door de stoppen geslagen truttenbel wordt. Ik sta steeds versteld van het niveau van acteren in dergelijke films, die vandaag zeker als cult mogen aanzien en gerespecteerd worden.

    Het is uiteraard ook een zuivere gotische film van hetzelfde hout gesneden als de Hammer films (vooral bekend voor hun subtiele mix van seks en horror). The man to blame in deze film zou voor mij de scenarist zijn, met zijn filterdun verhaaltje die eigenlijk te doorzichtig en voorspelbaar is. En neen, dit is zeker niet altijd het geval bij dergelijke films. Maar als je dus niet alleen kan genieten van de charmes van de acteurs en de sfeer van de film, raad ik deze film niet onmiddellijk aan. Francis probeert op zijn manier de film te redden, maar tevergeefs. Ik heb wel geen spijt dat ik hem gezien heb...

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 augustus 2004