Review

  • Murder on the Orient Express (2017) ** recensie

    Pin it!

    Ik was onder de indruk na het zien van de eerste trailer van Murder on the Orient Express (2017), de laatste film van Kenneth Branagh, met een karrenvracht aan bekende koppen. De film had al maanden gelden moeten uitkomen maar Fox heeft de releasedatum voor haar eigen film een stamp gegeven tot in november. We hadden toen vreemd genoeg vergeten om hierover een review te schrijven...inderdaad, de film was ons niet echt bijgebleven.

    murder_on_the_orient_express_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Wat begint als een extravagante treinreis door Europa mondt uit in één van de meest stijlvolle, spannende en aangrijpende mysteries ooit verteld. Dit is het verhaal van dertien reizigers op een trein, waar iedereen een verdachte is. In een race tegen de klok moet één man de puzzel zien op te lossen vooraleer de moordenaar opnieuw toeslaat.

    Waarom in hemelsnaam een releasedatum in november? Ik heb geen idee. Het lijkt er wel op dat Fox bezig is met een zelfmoordmissie want het zal in directe concurrentie staan met films als Thor Ragnarok, Bad Moms Christmas, Justice League en zal gereleased worden op de zelfde dag als Daddy’s Home 2 (2017), een film die bijzonder veel kans maakt om de box-office te veroveren. Het zal denk ik 'Murder OF the Orient Express' gaan worden. Begin december zag er verlaten uit qua films! Waarom ze deze prent niet hebben verschoven tot die periode blijft voor mij één groot mysterie.

    De trailer - op muziek in de trailer is deze van Imagine Dragons, Believer - vond ik één van de betere trailer van 2017, maar zo zie je maar dat je niet altijd kan afgaan op het marketing-departement. Iedereen kende het verhaal dus ik vermoed dat Kenneth zoiets had van, laten we vooral teasen, en een paar climax scènes tonen. Het probleem met de film is dat het visueel wel heel stijlvol in mekaar steekt, maar dat je halverwege in slaap waggelt. Blijkbaar was de trailer de ideale duurtijd. Ondanks de verbluffende cast loopt bijna iedereen hier verloren. Zelfs Kenneth Branagh ziet er zielig uit als een cartoonachtige Hercule Poirot. De film is een verwaterde adaptatie van Agatha Christie's roman met de bedoeling er een Hollywood ogende spektakel-film van te maken, vol met speciale effecten, maar berooid van elke vorm van vernuft en op het randje van de kamp.

    Branagh heeft niet meteen het verhaal een facelift gegeven, maar laat het in 1935, ruim voordat deze misdaad gemakkelijk had kunnen worden opgelost via Facebook of Google. En dit werkt meestal goed, omdat de beschikbare informatie beperkt is tot wat de passagiers willen bekennen of (onbewust) verklappen. Sommige zijn in staat om meer anonimiteit te behouden dan anderen, behalve de vermaarde Poirot die onverwachts een beetje van een party crasher blijkt te zijn. Het luxueuze production design van Jim Clay en de knappe sets van Rebecca Alleway weerspiegelen de aandacht van Branagh voor detail, terwijl de camera van Haris Zambarloukos ondanks de beperkte ruimte toch knappe fotografie weet te brengen met close-ups en top-shots. En ik zou nog de strakke periode-kostuums van Alexandra Byrne. Het zou me niet verbazen mocht één van hen binnenkort een Oscar-nominatie in de wacht slepen.

    murder_on_the_orient_express_2017_pic01.jpgmurder_on_the_orient_express_2017_pic02.jpgmurder_on_the_orient_express_2017_pic03.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All Rights Reserved.

    We krijgen een mengeling van een oudere generatie en een aantal nieuwkomers, zoals Michelle Pfeiffer, Daisy Ridley, Penélope Cruz, Willem Dafoe, Judi Dench, Marwan Kenzari, Josh Gad en Lucy Boynton. De enige acteur die ik eigenlijk niet wou zien is de regisseur van de film Kenneth Branagh. Ik hou enorm van zijn films, maar als acteur heb ik er meestal wel moeite mee. En wat is er met die Russische moustache die zelfs niet dezelfde kleurtint heeft als zijn haar?! Murder on the Orient Express is bij ons uitgekomen op 8 november 2017.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 14 december 2017

     

    *** Murder on the Orient Express trailer ***

  • Star Wars: The Last Jedi (2017) **** recensie

    Pin it!

    Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen, deze Star Wars: The Last Jedi (2017) kon toch niet al mijn verwachtingen inlossen (vooral qua verhaal), maar het is een bijzonder knap vervolg op Star Wars: The Force Awakens (2015). Episode VIII speelt opnieuw in op onze nostalgie en de Star Wars fans zullen hier zeker plezier aan beleven.

    star_wars_the_last_jedi_2017_poster08.jpg

    Korte inhoud: Terwijl ze haar eerste stappen heeft gezet in een grote wereld, gaat Rey (Daisy Ridley) verder op haar epische reis met Finn, Poe en Luke Skywalker in het volgende hoofdstuk van de saga. Rey gaat in de leer bij Luke Skywalker (Mark Hamill) op Ahch-To. Laatstgenoemde moet ondertussen afrekenen met een geloofscrisis. Intussen vechten het verzet en de First Order hun oorlog verder uit. Die strijd brengt hen naar nieuwe plekken in het sterrenstelsel, waaronder een casinostad waar de bovenklasse zich bevindt.

    Laat ik beginnen met de positieve punten. De film steekt visueel wel knap in mekaar. Toen ik de trailer zag had ik eerst mijn bedenkingen over het gebruik van egale rode muren die heel 80’ties aanvoelden, maar eigenlijk is de kleur 'rood' echt een stijl-element geworden zonder dat we ooit de kleur van bloed te zien krijgen. De meest indrukwekkende scène uit de film speelt zich af op een zoutvlakte waar we een rode steen hebben die bedekt is met een witte zoutlaag. Wanneer de Rebel vliegtuigen een aanval inzetten tegen The First Order, trekken ze strepen op de grond wat de rode kleur tevoorschijn laat komen. Een andere knappe scène was de Casino-stad Canto Bight, een soort Monaco voor rijke wapenhandelaars op een berg en uiteraard is er ook nog een lasergevecht met Snokes elite Praetorian Guard. Eigenlijk hadden we deze figuren nooit echt zien vechten ten tijde van de vorige Emperor, maar hier laten ze zien dat ze best wel Kylo Ren (Adam Driver) en Rey aankunnen.

    Een tweede element wat me is bevallen is het bij momenten heel slimme script van regisseur Rian Johnson. Er steekt behoorlijk wat humor in deze prent, zonder dat het ooit Jar-Jar-Binks-belachelijk wordt. En toch zitten er ook wat typische Star Wars onnozelheden in met gekke vogeltjes waar Chewbacca mee opgezadeld wordt of tevens de vreemde pad-achtige wezentjes op het eiland Ahch-To die het niet zo voor Rey hebben. Maar ook kleinere elementen zoals de introductie van Finn (John Boyega) of nog Rey die aan Kylo vraagt een shirt aan te trekken. Zelfs Poe Dameron (Oscar Isaac) heeft een grappig moment wanneer hij contact maakt met General Hux (Domhnall Gleeson). De timing van deze grappen werkt bijzonder wel. Anderzijds is op narratief vlak wel slim gewerkt met wat ik de Mission Impossible gimmick zou noemen. Niet alles wat je ziet is echt en Rian Johnson weet ons perfect op het verkeerde been te zetten.

    star_wars_the_last_jedi_2017_pic001.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic003.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic002.jpg
    star_wars_the_last_jedi_2017_pic004.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic006.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic005.jpg
    star_wars_the_last_jedi_2017_pic008.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic009.jpgstar_wars_the_last_jedi_2017_pic007.jpg
    © The Walt Disney Company Benelux. All Rights Reserved

    Minder geslaagd vond ik het ontbreken van een echte villain, ook al liepen er vele potentiële kandidaten rond. Kylo is een emo-Darth Vader geworden, en op geen enkel moment voel je echt dreiging van hem. Er is een scène waarin hij zijn helm aan diggelen slaat en een officier even de keel toe knijpt, maar op geen enkel moment voelde ik de ware toedracht van 'the dark side'. Zijn personage was in de vorige episode aan het twijfelen, deze twijfel wordt hier gewoon verder gezet. Captain Phasma (Gwendoline Christie) vind ik nog steeds een verspilling van het talent van een goede actrice en acteur Domhnall Gleeson die General Hux speelt blijft zich ook in hier zondigen aan over-acting (ook al was dat duidelijk de bedoeling). En van verspilling van talent gesproken, de figuur van DJ gespeeld door Benicio Del Toro had misschien maar een screentijd van nog geen 5 minuten in een film van 152 minuten. Zijn personage is me niet echt bij gebleven.

    Het principe van 'tijd' is een vrij relatief begrip in de Star Wars saga, maar in deze film moet je al kijker toch over voldoende suspension of disbelief beschikken. Om een voorbeeld te geven, ***spoiler*** The First Order heeft een aanval ingezet op de schepen van het verzet die na een 'jump into lightspeed' door hen gevolgd werden. Om er zeker van te zijn dat ze niet opnieuw gevolgd zullen worden en zonder brandstof vallen, beslissen ze het tracking-systeem van First Order Dreadnought te saboteren (eigenlijk precies hetzelfde principe als de aanval van de rebellen tegen de Death Star) en daarvoor hebben ze een codebreaker nodig op een andere planeet. En terwijl de First Order the rebellen onder schot houden zien we Finn en Rose Tico (Kelly Marie Tran) afreizen naar Canto Bight, nog even genieten van de skyline, gevangen geomen en uiteindelijk nog wat tijd maken om dieren te redden die mishandeld worden. In al die tijd had The First Order de rebellen al 4 keer kunnen afschieten. ***end spoiler***.

    Het enige spijtige aan de nieuwe franchise is dat ik het gevoel heb dat ze alles voor een jonger publiek hebben gemaakt. De personages zijn iets meer karikaturen, er zit zo goed als geen romantic interest te bespeuren, geen seks, geen geweld, de emoties zijn vrij primair, diversiteit in de casting is echt een streefdoel geworden, en scènes met een vliegende Leia (Carrie Fisher) in space voelen echt wel fake aan maar lijken voor de nieuwe generatie geen issue te zijn. De gevechtscènes zijn ook stukken minder scherp en lijken meer op een dans dan op een echt gevecht. Eén scene in deze Last Jedi maakt ALLES goed. Een ontmoeting die ik hier niet wil spoilen maar die toch wel een tijdje zal blijven nazinderen. Star Wars: The Last Jedi is vanaf morgen 13 december 2017 te zien bij ons in de bioscoop, en iedereen is uiteraard benieuwd of deze prent het openingsweekend record van The Force Awakens (247,9 miljoen dollar) zal verpulveren. Een aanrader voor Star Wars fans, en voor de rest; wel de film duurt lang maar heeft heel wat humor en visueel vertier.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 12 december 2017

     

    *** Star Wars: The Last Jedi trailer ***

  • Atomic Blonde (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De box-office krijgt rake klappen in 2017! Toch is de kwaliteit van heel wat films zelden zo hoog geweest. Op het einde van het jaar zal ik mij een dartboard moeten kopen voor het samenstellen van mijn Top 10 Beste Films. Atomic Blonde (2017) van David Leitch, de regisseur van de opkomende Deadpool 2 (2018) film, is een keiharde - Jason Bourne meet John Wick achtige - actie thriller met een fenomenale Charlize Theron in de hoofdrol.

    atomic_blonde_2017_poster02.jpg

    Op het eerste gezicht lijkt het een B-film met Charlize Theron die in het verleden al eens verkeerde keuzes heeft gemaakt. Anderzijds kan ze ook sterk uit de hoek komen. Maar in deze film brengt ze iets wat we niet gewoon van haar zijn.

    Korte inhoud: We bevinden ons in Berlijn in 1989. Vlak voor de val van de Berlijnse muur, wordt een MI6-agent dood aangetroffen. Op zak had hij belangrijke informatie; met name een lijst met namen en details van Amerikaanse, Engelse, Russische en Franse spionnen. De lijst lijkt echter verdwenen. Lorraine Broughton (Charlize Theron), een geoefende spionne zonder banden met Berlijn, wordt door de MI6 erop uit gestuurd om de lijst te vinden om zowel haar zelf als de wereldwijde geheime diensten te beschermen. Haar contact is de Engelse agent David Percival (James McAvoy) die haar moet helpen in haar onderzoek.

    De film is gebaseerd op de comic van Antony Johnston en in script gegoten door Kurt Johnstad, die de twee 300 films heeft geschreven. De andere leden van de cast zijn de onweerstaanbare Sofia Boutella (pic 1, pic 2), de overheerlijke John Goodman, de altijd verfijnde Toby Jones en de talentvolle Eddie Marsan. De regisseur heeft ook gewerkt op John Wick (2014), dus hij kent het genre goed, en we zien dat een beetje van de stijl (vooral de kleurrijke fotografie en de harde in your face actie) is blijven steken in deze prent.

    Hitchcock zei ooit: "Het leven is drama met alle saaie stukjes eruit geknipt", soms geldt dit ook voor film trailers, en ik stapte met niet zo'n hoge verwachtingen in de bioscoopzaal. Maar wat heb ik mij kostelijk geamuseerd, want het is dus niet gewoon maar een vrouwelijke versie van John Wick geworden. Het is veel meer een spy-thriller die een beetje de anti-pool is geworden van James Bond, een 'James Blond' if you will. Bond leek nooit een schrammetje op te lopen (of toch niet de versie pre-'Daniel Craig'), hier krijgt Charlize het hard te verduren en haar gezicht staat vaak op springen. Maar haar remedie is een ijskoud bad (letterlijk). Net zoals Bond zien we haar ook flirten met potentiële bronnen van informatie, ook al zijn deze van hetzelfde geslacht. Charlize is in ieder geval geknipt voor de rol en overtuigt volledig met een foutloze Britse tongval zonder te vervallen in belachelijke dialecten. Ze is al zo duivels egoïstisch, sensueel en gewiekst als Bond, als fysiek dynamisch, meedogenloos en stoïcijns als Wick.

    atomic_blonde_2017_pic01.jpgatomic_blonde_2017_pic02.jpgatomic_blonde_2017_pic03.jpg
    atomic_blonde_2017_pic04.jpgatomic_blonde_2017_pic05.jpgatomic_blonde_2017_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Dit is misschien geen film voor kinderen, gezien er bijzonder veel geweld in zit en ook een hete girl-on-girl seksscène, ook al wordt alles heel smaakvol in beeld gebracht en voelt het geweld niet aan als iets gratuit. Toch had deze film pakken beter kunnen zijn dan John Wick (2014), in die zin dat bepaalde intriges in de film net iets beter uitgewerkt konden worden, want al bij aanvang wist ik meteen waar dit plot naar toe zou gaan. Ook de dialogen zijn niet altijd even goed geschreven, maar zo waren bepaalde dialogen uit Dunkirk (2017) ook niet altijd even knap. Qua muziek zitten in de film wel een aantal leuke nummers, met uiteraard de Duitse klassieker '99 Luftballons' en 80'ties nummers als 'After the Fire' van Der Commissar. De jaren '80 lijken voor veel mensen 'LAME' en compleet smaakloos, maar deze retro-prenten (zoals een Drive) maken de 80's net weer hip.

    Na Wonder Woman (2017) is dit de tweede girl power film dit jaar en we hebben binnenkort nog Lara Croft (2017). Eén ding is zeker, studio's zullen steeds meer vrouwen gaan casten als actie (anti-)heldinnen. Nu is het nog wachten op de eerste oudere actrice in een kick-ass hoofdrol, in dezelfde lijn als Liam Neeson in de Taken films. Normaal is er geen sequel gepland voor Atomic Blonde, maar gezien de bioscooprelease is meegevallen denk ik dat er nog een (paar) episodes zullen volgen, en ik verheug me er al op.

    Atomic Blonde komt woensdag 13 december 2017 uit op DVD en Blu-ray. Op de schijf vinden jullie deleted scenes, making of filmpjes en een blik achter het ontstaan van het verhaal. Er is tevens een interessante audio-commentaar track met regisseur David Leitch en monteur Elísabet Ronaldsdóttir die eerder al werkzaam was op John Wick.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 11 december 2017

     

    *** Atomic Blonde trailer ***

  • Baby Driver (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    De beste films komen niet met toeters en bellen, of een sequel cijfer achter hun titel. Dat kan zeker gezegd worden van deze Baby Driver (2017). Het is wat mij betreft dé beste film (tot nu toe) van Edgar Wright, die ons eerder al pareltjes bracht als The World's End (2013) of Shaun of the Dead (2004).

    baby_driver_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Baby Driver' volgt een jonge, getalenteerde chauffeur van vluchtauto's (Ansel Elgort) die lijdt aan tinnitus en vertrouwt op het ritme van zijn persoonlijke soundtrack om de beste te kunnen worden. Wanneer hij de vrouw van zijn leven ontmoet, doet hij een poging om uit de criminele wereld te stappen. Een verdoemde overval zorgt er echter voor dat hij voor zijn leven, liefde en vrijheid moet vrezen.

    Een paar jaar geleden werd hij de laan ingestuurd door Marvel tijdens de productie van Ant-Man (2015), en vervangen door Peyton Reed. Maar het was wel zijn script die verfilmd werd. Deze keer lijkt hij weer volledig de touwtjes in handen hebben, ook al heeft het marketing departement misschien niet voldoende de film kunnen verkopen, want in de States blijft deze hangen op 35 miljoen (evenveel als het productiebudget). Dat cijfer zal zeker nog wel de lucht ingaan eenmaal het de Europese en Aziatische markten zal aandoen. Het is in ieder geval

    Net zoals Spider-Man: Homecoming (2017) is de casting 'spot-on', te beginnen met hoofdacteur Ansel Elgort. Samen met Tom Holland zijn ze revelaties geworden in 2017. Ik had trouwens al een jaar geleden gepost dat ze Elgort moesten casten in de rol van Han Solo. Hij werd het uiteindelijk niet en Lucasfilms zal het zich nog lang beklagen. Hij straalt meteen sympathie uit en hij overtuigt niet alleen als chauffeur maar ook als romanticus.

    Zijn love interest wordt gespeeld door Lily James, die we eerder hebben zien schitteren in Cinderella (2015). Daarnaast wordt de show gestolen door een bende schurken, te beginnen bij Baby's opdrachtgever Doc, gespeeld door Kevin Spacey - die tegenwoordig een beetje de kop van Jut is geworden rond grensoverschrijdend gedrag in Hollywood. Daarnaast zien we een hedendaags Bonny & Clyde koppel , Buddy & Darling, gespeeld door een overheerlijke Jon Hamm en een al even aanstekelijke Eiza González. Het meest leuke personage is toch wel Bats, vertolkt door Jamie Foxx.

    baby_driver_2017_poster01.jpgbaby_driver_2017_poster02.jpgbaby_driver_2017_poster03.jpgbaby_driver_2017_poster04.jpg
    baby_driver_2017_poster05.jpgbaby_driver_2017_poster06.jpgbaby_driver_2017_poster07.jpgbaby_driver_2017_poster08.jpg

    De film heeft heel veel weg van Drive (2011), ook al zit er heel wat meer humor in Baby Driver. Auto-achtervolgingen zijn een gegeven in actiefilms die meestal wel op bijval van het publiek kan rekenen, denk maar aan de Fast & Furious films of nog Jason Bourne. Car chases kosten wel véél geld, maar desondanks het beperkt budget zijn de sequenties bijzonder geslaagd én dat zonder cgi. Er zit een zekere logica in de achtervolgingen. De sensatie, de snelheid, de urgentie, de opwinding, de escalerende edits en de grotere dramatische inzet, het werkt tot een bangelijke climax. En feit dat het hoofdpersonage constant naar muziek luistert, en deze muziek gebruikt als een soort metronoom voor zijn acties, is een geniale vondst. Je zou het kunnen omschrijven als een soort car chase musical, met driftende auto's en geweerschot-percussies die knallen op het ritme van de muziek. En in deze prent, een scène met Baby die koffie gaat halen kan saai lijken, maar krijgt hier een compleet nieuwe classic musical vibe uit de periode van Gene Kelly maar dan in een hedendaags jasje

    Baby Driver is een verademing om te zien tussen het huidige filmaanbod van sequels en remakes, een eclectische wilde actierit met heel veel stijl en lef, ook al steunt de gehele prent op een gimmick. In tegenstelling Cornetto Trilogy is dit een echte genre-prent, maar het brengt alles met een nieuwe, frisse benadering zonder te vervallen in het spoof genre. Er is geen enkele overbodige scène of moment van verveling. Het lijkt een eenvoudig verhaal maar er steken heel wat elementen in die allemaal in functie staan van de pay off. Het meest fascinerende aan deze prent is de emotionele impact, doorheen de liefde die hij uitstraalt voor zijn pleegvader, alsook de liefde die hij voelt voor de serveerster.

    baby_driver_2017_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_eiza_gonzalez.jpgbaby_driver_2017_jamie_foxx_jon_hamm_ansel_elgort_eiza_gonzalez.jpg
    baby_driver_2017_ansel_elgort_lily_james.jpgbaby_driver_2017_jon_hamm_ansel_elgort.jpgbaby_driver_2017_lily_james_ansel_elgort.jpg
    © 2017 TriStar Pictures, Inc. and MRC II Distribution Company L.P. All Rights Reserved.

    Normaal word ik snel nerveus van film die muziek gaan opdringen nadat Quentin Tarantino deze stijl had uitgebuit, maar hier komt het verhaal, de karakters en de vertolkingen op de eerste plaats, met nummers als Queen's "Brighton Rock" en "Bellbottoms". Wright kan duidelijk geen saaie film maken, zelfs mocht hij het proberen. Wanneer je ergens in het midden van het verhaal zou inpikken zou je denken dat je naar een collectie van videoclips aan het kijken bent. Had het verhaal misschien een tikkeltje dieper geweest, dan had dit echt wel een game changer kunnen zijn. Hoe dan ook, het is één van de betere zomerfilms van 2017.

    Baby Driver is gisteren 29 november 2017 uitgekomen op DVD en Blu-ray, alsook op 4k Ultra HD. Op de Blu-ray vinden jullie meer dan 20 minuten verlengde en verwijderde scènes, behind de scenes materiaal en een kijk op de muziek die in de film werd gebruikt. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 5 juli 2017

     

    *** Baby Driver trailer ***

  • The Disappointment’s Room (2016) * DVD recensie

    Pin it!

    Het is er natuurlijk een beetje om vragen als je het woord 'disappointment' in de filmtitel opneemt. Recensenten hoeven de bal maar binnen te koppen wanneer de film onder de verwachtingen blijft. Maar na het bekijken van The Disappointment’s Room (2016) kan je er gewoon niet omheen: deze film is een teleurstelling die niet echt veel te bieden heeft behalve een hoop clichés.

    the_disappointments_room_2016_dvd.jpg

    Korte inhoud: David (Mel Raido) en Dana Barrow (Kate Beckinsale) nemen samen met hun zoontje Lucas (Duncan Joiner) hun intrek in een oud, immens landhuis. Hoewel het huis aan de bouwvallige kant is, is Dana architecte en heeft ze van de renovatie haar nieuwe project gemaakt. Het wordt immers al snel duidelijk dat er iets traumatisch is gebeurd in het gezin Barrow en dat elk gezinslid dit op zijn of haar manier verwerkt.

    Zo stort Dana zich op de renovatie en spendeert ze vele dagen in het huis terwijl David en Lucas meer in de grote tuin te vinden zijn. Tijdens een van haar ontdekkingstochten op de zolder van het huis ontdekt Dana een deur achter een krakkemikkige kast. Wanneer ze even later ook de sleutel van de deur vindt, kan ze haar nieuwsgierigheid niet meer de baas en ontdekt ze een lege kamer die niet op de bouwplannen van het huis staat.

    Een bezoekje aan het lokale antiquariaat leert Dana dat de kamer een zogenaamde ‘disappointment’s room’ is waar men vroeger gehandicapte kinderen in opsloot om hen te verbergen voor de buitenwereld. De geest van een van deze kinderen zwerft echter nog rond in het huis en zal Dana en haar gezin niet met rust laten tot het kind zelf rust heeft gevonden.

    Ontelbare films zijn er al gemaakt met ingrediënten als een oude huis, een jong gezin met een recent trauma en vorige bewoners die niet zo opgezet zijn met de nieuwe bewoners. Je moet als filmmaker dus al behoorlijk origineel uit de hoek komen, wil je nog een frisse wind laten waaien doorheen dit haunted house-genre. Helaas is dit niet het geval voor The Disappointment’s Room die vooral aaneenhangt met clichés en saaie scènes.

    In de hoofdrol zien we de haast onherkenbaar gebotoxte Kate Beckinsale die ooit een cultstatus genoot door de Underworld-serie en onlangs nog haar mannetje stond in kostuumdrama Love & Friendship. Maar de Beckinsale die we hier te zien krijgen, staat gedesinteresseerd en apatisch te spelen. En dat geldt eigenlijk voor de hele cast, want geen enkel personage kan sympathie bij de kijker opwekken.

    Het helpt natuurlijk ook niet dat het scenario de personages neerzet als lege dozen. De soms irritant zeurderige Dana is een jonge moeder die iets meesleept uit het verleden. Er wordt gedurende de hele film gesuggereerd dat Dana wel eens zou kunnen dromen maar hier wordt verder niks mee gedaan. Ook haar man David wordt stereotiep neergezet als een altijd blije hipster die amper emoties toont en weinig rekening houdt met de gevoelens van anderen.

    the_disappointments_room_2016_dvd_pic01.jpgthe_disappointments_room_2016_dvd_pic02.jpgthe_disappointments_room_2016_dvd_pic03.jpg
    © 2017 Entertainment One Benelux

    Er zijn wel enkele verzachtende omstandigheden voor The Disappointment’s Room. Doordat filmstudio Relativity failliet ging, bleef het project twee jaar onafgewerkt liggen en werd het budget drastisch ingeperkt. Daardoor is er ook heel wat in de finale montage geknipt waardoor sommige scènes totaal geen zin meer hebben. Zo wordt het huisdier van de Barrows dood teruggevonden maar wordt er verder helemaal niks mee gedaan.

    Nochtans had je met een regisseur als D.J. Caruso (Disturbia, Eagle Eye) en een scenario van Wentworth Miller (Michael Scofield uit “Prison Break") toch enige ervaring achter de camera’s staan en met Beckinsale toch een zekere schermpresence in de cast. Maar de mayonnaise pakt niet, de chemistry tussen de acteurs is onbestaande, het verhaal hangt met haken en ogen aaneen en van enige spanning is nooit sprake.

    Met 85 minuten klokt The Disappointment’s Room relatief snel af en een paar extra minuten hadden meer verduidelijking kunnen geven aan enkele doodlopende verhaallijnen. Maar eigenlijk zijn de 85 minuten van deze film 85 minuten die je op een veel betere manier kan spenderen. De DVD van The Disappointment’s Room is inmiddels beschikbaar, daarop geen extra’s.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 28 november 2017

     

    ***Related Post***
    08/09/2016: Onzekere tijden voor The Disappointments Room na faillissement Relativity Media

     

    *** The Disappointment's Room trailer ***

  • Het 6de seizoen van American Horror Story: Roanoke

    Pin it!

    Je kan Brad Falchuk en Ryan Murphy, de bedenkers van de populaire serie "American Horror Story: Roanoke" (2011), alvast geen gebrek aan fantasie verwijten. Elk seizoen beginnen ze met een schone lei en creëren ze een totaal andere huiveringwekkende setting waarin ze hun cast in loslaten. In het zesde seizoen draait alles rond de (echt bestane) Roanoke-kolonie en een afgelegen huis in een bos. Heel sterke scènes worden afgewisseld met zwakkere elementen waardoor het zesde seizoen erg wisselvallig is.

    review,televisie,serie,american horror story,roanoke,brad falchuk,ryan murphy,sarah paulson,kathy bates,evan peters,denis ohare,lily rabe,wes bentley,angela bassett,frances conroy,cheyenne jackson,cuba gooding jr,adina porter,lady gaga

    Korte inhoud: Matt en Shelby Miller zijn een schijnbaar perfect koppel. Hun vrienden zijn jaloers omdat hun relatie zo goed werkt en de twee zijn dolgelukkig met elkaar. Tot ze op een avondje uit in hun woonplaats Los Angeles worden aangevallen op straat. Matt belandt een tijdje in het ziekenhuis en Shelby heeft vooral mentale problemen om het voorval te plaatsen.

    Wanneer Matt een werkaanbieding krijgt, besluit het koppel dan ook de stad te verlaten. Tijdens hun zoektocht naar de perfecte woning botsen ze in North-Carolina op een oud vrijstaand huis te midden van een bos. Ze worden meteen verliefd op het huis en met al hun spaarcenten kunnen ze het net kopen. Bij de openbare verkoop ontmoeten ze de Polks, een moeder met drie zonen die ook hun zinnen hebben gezet op het huis.

    De eigenaardige Polks kunnen echter niet over het bod van de Millers en druipen af. Maar Matt en Shelby zullen al snel ondervinden dat het huis vele geheimen heeft en dat de Polks hier meer over weten. Wanneer de bloedmaan aan de hemel verschijnt, beginnen de geesten van de oude Roanoke-kolonie rond het huis te spoken en zij willen maar een ding: bloed.

    Speciaal aan "American Horror Story" is dat elk seizoen op zichzelf staat. Het is dus perfect mogelijk om de inmiddels zeven seizoenen (in de V.S. zitten ze al aan seizoen zeven: ‘Cult’) in niet-chronologische volgorde te bekijken. Het is dus ook geen ramp als je eens een seizoen overslaat. De makers recycleren wel hun cast, maar deze spelen in een nieuw seizoen andere personages. Dat maakt een van de sterke punten van de reeks. De acteurs krijgen elk seizoen een nieuwe rol en kunnen zich telkens weer vastbijten in een nieuw karakter. Dat houdt de serie verfrissend en origineel.

    De serie kan ook rekenen op een topcast. Sarah Paulson, Kathy Bates, Lily Rabe, Denis O’Hare, Wes Bentley, Evan Peters, Angela Bassett, Frances Conroy en Cheyenne Jackson keren allemaal terug naar de franchise. Cuba Gooding Jr. en Adina Porter duiken dan weer voor de eerste keer op in de serie. En ook Lady Gaga duikt na haar hoofdrol in het vijfde seizoen weer even op.

    In dit zesde seizoen hebben Falchuk en Murphy gekozen om te experimenteren met de vertel- en verhaalstructuur en wordt het verhaal van "Roanoke" verteld als de realityserie ‘My Roanoke Nightmare’. De eerste helft van het seizoen zien we hoe het interraciale koppel Matt (Gooding Jr.) en Shelby Miller (Sarah Paulsen) hun intrek nemen in het oude huis. Tussendoor krijgen we interviews met de ‘echte’ Matt (André Holland) en Shelby (Lily Rabe) die de gebeurtenissen vertellen en becommentariëren.

    Leuk om zien is hoe de acteurs de intructies hebben gekregen om in de interviews zo slecht mogelijk te acteren zodat er duidelijk verwezen wordt naar die slechte ‘re-enactement’ programma’s waarin gewone stervelingen hun ongewone daden komen vertellen. De gesprekken verlopen haast op een amateuristische wijze en staan daarmee in contrast met de opnames in het huis die tussen de interviews worden gemonteerd.

    american_horror_story_roanoke_blu-ray_pic01.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic02.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic03.jpg
    © 20th Century Fox Home Entertainment

    Nadeel van deze keuze voor een seizoen dat opgevat is als realityserie is dat er heel veel wordt gewerkt met bodycams, filmbeelden gemaakt door telefoons, schokkende beelden van lopende acteurs in het huis en in het omringende bos en heel veel wazige beelden. Wie een hekel heeft aan The Blair Witch Project kan dit zesde seizoen van "American Horror Story" beter links laten liggen, want Roanoke zijn eigenlijk 10 afleveringen van The Blair Witch Project na elkaar. Zelfs de makers beseffen dit goed en de poppetjes die de geesten in Roanoke in de bomen hangen, lijken wel erg veel op die van de Blair Witch.

    Na een sterke start begint het niveau van het zesde seizoen na een paar afleveringen een beetje in elkaar te zakken en begint het realityconcept te vermoeien. Dat lijken de makers ook te beseffen want halverwege geven ze een draai aan de serie en wordt de realityserie overboord gekieperd (ik ga hier niet te veel over uitweiden om niet te veel te verklappen, maar verwacht alvast niet dat het geschok met de camera gedaan is).

    Hoewel deze twist nieuwe perspectieven biedt en de acteurs weer in een nieuwe context zet, werkt dit voor mij toch niet helemaal. Soms is het gewoon zo over the top dat het niet meer boeit en de makers trekken te veel de kaart van de ‘torture porn’. Toch blijft "American Horror Story" een van de meest frisse en originele series die er vandaag op de televisie te zien zijn en het grote voordeel van deze serie is dat het volgende seizoen gewoon met een schone lei begint.

    De dvd van het zesde seizoen van "American Horror Story" ligt inmiddels in de winkels. De tien afleveringen van gemiddeld 35 minuten staan op drie schijfjes. Op de laatste dvd vind je ook enkele teasers van het zesde seizoen en een panelgesprek van een half uur met de bedenkers en cast op het Paleyfest van 2017.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 20 november 2017

     

    *** American Horror Story: Roanoke trailer ***