Review

  • Nocturnal Animals (2016) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Nocturnal Animals (1995) is een beetje van een mind twister in de stijl van de David Lynch films, en eist net iets meer van zijn toeschouwers dan een gewone thriller. Ik raad dus ook aan niet naar het toilet te gaan tijdens de film, want het verhaal is al moeilijk te volgen, en mocht je nog een paart scènes missen zou je compleet niet meer weten wat er gaande is.

    nocturnal_animals_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Het is bijna twintig jaar geleden dat Susan Morrow (Amy Adams) haar eerste man, de ongepubliceerde schrijver Edward Sheffield (Jake Gyllenhaal), verliet. Inmiddels is ze een succesvol kunstenaar en getrouwd met een rijke echtgenoot, Hutton Morrow (Armie Hammer), waarmee ze een dochter heeft (India Menuez). Op een dag ontvangt ze een manuscript van haar ex-man. Susan wordt opgezogen in de roman, die beschrijft hoe een vakantie van een gezin - Edward (Jake Gyllenhaal), Laura (Isla Fisher) en India (Ellie Bamber) - een vreselijke en gewelddadige wending krijgt. Het verhaal doet bij Susan herinneringen naar boven komen over haar eerste huwelijk en confronteert haar met een ongemakkelijke waarheid over zichzelf.

    De geweldige cast zorgt er meteen voor dat we in het verhaal gezogen worden, ook al was het in het begin niet helemaal duidelijk waarom het personage in het boek gespeeld werd door dezelfde acteur die de auteur speelde, met name Jake Gyllenhaal. Maar uiteraard is dit een evidente link van de regisseur Tom Ford om duidelijk te maken dat deze twee verhalen uiteindelijk met elkaar verband houden. ***spoiler*** Susan had een relatie met Edward, maar ze verliet hem voor een rijke man en pleegde zelf abortus. Met de roman wou Edward haar een idee geven van hoe hij zich voelde na deze situatie en dat is ook de reden waarom hij niet kwam opdagen op hun afspraak. Het thema van wraak zit tevens in beide verhaallijnen. ***end spoiler*** Waarom wordt Edward en Tony gespeeld door dezelfde acteur, wel het boek wordt gelezen door Susan en zij kent de auteur en ziet meteen ook hem als zijnde het hoofdpersonage. Dus binnenin de narratie werkt het wel.

    Dit is de tweede film van regisseur Tom Ford, die zijn carrière begon als creatief directeur bij Gucci en Yves Saint Laurent. Stijl en vormgeving zijn hem dus niet vreemd. Zijn vorige film was A Single Man (2009), waarvoor hoofdacteur Colin Firth een Oscar-nominatie voor Beste Acteur kreeg. Ford heeft slechts twee films op zijn palmares en toch al zijn visuele stempel kunnen zetten, ook al is deze prent iets minder stilistisch en fijnzinnig als de vorige. De film begint al sterk met zwaarlijvige vrouwen die halfnaakt aan het dansen zijn en plezier beleven. Dit maakt deel uit van een expositie van Susane, maar is uiteraard een metafoor: "Vrouwen hoeven niet in een keurslijf te zitten om gelukkig te zijn". En dit is net het tegenovergestelde van Susane. Haar leven beantwoordt volledig aan de maatschappelijke codes, ook al ervaart ze leegte in haar bestaan, en ook financieel duiken er donderwolken aan de hemel.

    nocturnal_animals_2016_pic01.jpgnocturnal_animals_2016_pic02.jpgnocturnal_animals_2016_pic03.jpg
    nocturnal_animals_2016_pic04.jpgnocturnal_animals_2016_pic05.jpgnocturnal_animals_2016_pic06.jpg
    © Universal Pictures International

    Ford levert een interessant script op basis van een roman van Austin Wright. Het meest aangrijpende is wanneer een gezin aan de kant wordt gezet door 3 boefjes; Ray Marcus (Aaron Taylor-Johnson), Lou (Karl Glusman) en Turk (Robert Aramayo). Nadien krijgen we een onderzoek naar de vreselijke gebeurtenissen die geleid wordt door detective Bobby Andes, een zalige rol voor Michael Shannon waarvoor hij tevens een Oscar-nominatie voor kreeg. Je blijft als kijker op het puntje van je stoel zitten van begin tot einde.

    Het concept is op zich knap, maar datgene wat minder goed werkt is uiteindelijk het verhaal van Tony, omdat je snel weet dat dit verhaal "fictie" is. En dat is op zich wel een vreemde toestand...in een "fictie film". De gebeurtenissen zijn erg, maar je weet als kijker dat het verzonnen is door Edward en dus lijkt alles net iets minder erg, ondanks het knappe spel van alle acteurs. Vergelijk dit met Lost Highway (1997) waar er eveneens een verhaal is over een man in een depressie en een metafoor van wie hij wou zijn. Als kijker bekijk je alles als twee afzonderlijke verhalen tot op het einde wanneer alles samenkomt. Bij Nocturnal Animals is er geen twijfel. Mits een betere structuur, en ik ben ervan overtuigd dat het kon, had de kijker iets langer in het duister zitten tasten en was de drama net iets sterker kunnen zijn.

    Al bij al heb ik genoten van Nocturnal Animals. Het is een intrigerende psychologische thriller, ook al is het geen David Lynch film. De kracht zit hem in de strakke visuele stijl van de regisseur en de knappe vertolkingen van de acteurs. Op 10 mei 2017 verschijnt de film op DVD en Blu-ray, spijtig genoeg zonder audio-commentaar van de regisseur maar wel met een making-of.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 29 april 2017

     

    *** Nocturnal Animals trailer ***

  • Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Het was geen eenvoudige klus om één van de grote verrassingen van Marvel, met name Guardians of the Galaxy (2014), te overtreffen met een sequel. Het was een film waar de verwachtingen bij aanvang niet al te groot waren en de studio eigenlijk wel torenhoge risico's mee nam, en dat gebeurt niet vaak met 170 miljoen dollar producties. Maar de film bracht maar liefst 773 miljoen dollar op en bijgevolg hebben we nu Guardians of the Galaxy Vol. 2 (2017).

    guardians_of_the_galaxy_vol_two_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: Guardians of the Galaxy Vol. 2 zet de avonturen van het team voort terwijl ze reizen door de buitenste regionen van de kosmos. De Guardians moeten vechten om hun familie bij elkaar te houden, terwijl ze de mysteries over Peter Quills vader ontrafelen. Oude vijanden worden nieuwe vrienden en schieten hen gedurende de reis te hulp.

    Neen, het is niet zo goed als de eerste film, maar de humor is wederom van de partij. En zoals we van deze nieuwe franchise gewend zijn, nemen de makers zichzelf niet al teveel 'au serieux', en datzelfde kan gezegd worden voor die twee andere succesvolle Marvel films, Ant-Man (2015) en Deadpool (2016). We duiken met deze film een beetje in het Flash Gordon tijdperk met een schitterende vertolking van Kurt Russell die een zalige verjongingskuur heeft gekregen tijdens de proloog en snijden het vader-zoon thema aan met Peter die er geconfronteerd wordt met het feit dat David Hasselhoff misschien toch niet zijn vader is.

    De eerste film bracht niet alleen veel geld op, het werd op handen gedragen door pers en publiek. Een schril contrast met Suicide Squad (2016). En veel had te maken met de keuzes van de regisseur, en cineast/scenarist James Gunn die zowat alle juiste knoppen had ingedrukt, en eigenlijk drukt hij zowat dezelfde knoppen in voor deze prent en dus voelt alles niet zo nieuw meer aan. Het heeft hem 3 jaar gekost deze film op de rails te zetten. En ik ga er wel vanuit dat de pers ook deze sequel goed zal vinden, ook al ben ik zelf iets meer verdeeld. Het is in ieder geval geen film die ik een tweede keer wil zien. Het duurde wat mij betreft allemaal net iets te lang en veel van de grappen zie je toch wat aankomen.

    De sequel heeft opnieuw een 70-80'ties vibe en is wederom opgebouwd op nummers van de Peter Quill’s mix tapes, 'Fox on the Run' en ' Hooked on a Feeling'. Voor de rest is het een nieuwe explosie van kleurrijke beelden, amusante mopjes, een paar grote geweren ... en Baby Groot in actie, zonder twijfel de nieuwe highlight van deze prent. Maar dat is nu eenmaal de kracht van deze franchise. Zij hebben net zoals Deadpool gigantische risico's genomen en nu lijkt het erop dat ze mogen doen wat ze willen. En in alle eerlijkheid, het publiek werd niet verliefd op Guardians omwille van zijn verhaal of de plannen van de villain. Guardians heeft vooral gescoord op vlak van sfeer, humor en de leuke vertolkingen van de aanwezige cast. En meer hoeft dat soms ook niet te zijn.

    Iedereen was meteen verliefd op de cocky Star-Lord (Chris Pratt), de sexy exotische Gamora (Zoe Saldana), de bombastische Drax (Dave Bautista), de bittere en cynische Rocket (Bradley Cooper) en uiteraard de bizarre Groot (Vin Diesel).

    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic01.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic02.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic03.jpg
    guardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic05.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic04.jpgguardians_of_the_galaxy_vol_2_2017_pic06.jpg
    © 2017 Walt Disney Studios Motion Pictures

    De rol van Gamora is in deze editie zo goed als onbestaand en overgenomen door haar zus Nebula (Karen Gillan). Ook de villain Ayesha, gespeeld door Elizabeth Debicki (pic) trekt meer aandacht, ook al is haar rol ook ondergeschikt aan de rest. Anderzijds is er toch iets van een onderkoelde romantic interest tussen Drax en Mantis (Pom Klementieff), ook al is het vooral komisch dan romantisch. Drax heeft buiten de begin-scène hier zelfs niet echt veel te doen. Er is zelfs een klein onbenullig rolletje voor Sylvester Stallone, maar de rol van Yondu (Michael Rooker) komt dan wel meer op de voorgrond en wordt toch één van de betere karakters uit deze sequel.

    Er wordt veel aangereikt, ook al wordt geen enkele verhaallijn echt interessant. Visueel allemaal indrukwekkend, maar waar gaat deze film eigenlijk over? In de eerste film had je meteen een duidelijke narratieve structuur. Na 45 minuten weet je nog altijd niet waarover deze film gaat. Het voelt ook heel onsamenhangend en het ritme in deze prent zit niet goed. Ook de cgi in bepaalde segmenten is zelfs ronduit cartoony (bv. het moment waarin karakter in het bos in de lucht worden geslingerd). Veel grappen voelen ook wat getelefoneerd, zeker naar het einde toe.

    Het is vreemd om te zeggen maar ondanks alles kijk ik wel uit naar een 3de deel. De eerste film was hilarisch op zich maar deze editie voelt net iets te machinaal aan, alsof je de formule voor een succesvolle film zomaar kunt herhalen. Hoewel, een slechte film kan nog steeds een hit worden, of nog, een uitstekende prent een gigantische flop. Deze film is noch slecht noch super goed. Ik heb bij momenten zwaar moeten lachen (vooral met zowat alle scenes met Little Groot) en bij andere momenten heb ik naar mijn iphone zitten staren, toch ben ik met een tevreden gevoel uit de zaal gestapt. Blijf vooral zitten in de zaal want er zijn 4 post-credit scenes - hoewel, mocht je de zaal vroeger verlaten zal je niet veel gemist hebben want neen, er zijn geen cross-over onthullingen.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 26 april 2017

     

    *** Guardians of the Galaxy Vol. 2 trailer ***

  • Incarnate (2016) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    'From the producers of Insidious and The Purge' staat er te lezen op het doosje van Incarnate (2016). Ok, Insidious en The Purge waren bij de meest originele horrorfilms van de laatste jaren, maar sinds wanneer is het de naam van de producent die het product moet verkopen? Hadden de marketingjongens echt niks anders om Incarnate aan de man te brengen? Echt niet dus, want Incarnate blijkt een behoorlijk flauwe poging om een nieuwe draai te geven aan het gegeven van bezeten kinderen.

    incarnate_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In New York leeft Cameron (David Mazouz) samen met zijn Nederlandse moeder Lindsey (Carice van Houten) die gescheiden is van zijn aan alcoholverslaafde vader Dan (Matt Nable). Op een nacht hoort Cameron in de keuken een raar geluid. Wanneer hij gaat kijken wordt hij aangevallen door een dakloze inbreker. Cameron doodt de man maar niet nadat een vreemde entiteit zich in hem nestelt.

    Lindsey schakelt een duivelsuitdrijver van het Vaticaan in, Camilla (Catalina Sandino Moreno), maar ook zij kan de jongen niet bevrijden. Ten einde raad roept Camilla de hulp in van Dr. Ember (Aaron Eckhart), die bekendstaat om zijn omstreden werkwijze. Ember heeft de gave om in de geest van bezeten mensen te kruipen en hen terug te brengen. Deze procedure is echter niet zonder risico’s voor zowel het slachtoffer als Ember zelf en dus laat Ember zich bijstaan door zijn twee assistenten Oliver (Keir O’Donnell) en Riley (Emily Jackson).

    Tijdens eens van de ‘bezoeken’ in het hoofd van Cameron ontdekt Ember dat de jongen bezeten wordt door de demon Maggie die eerder verantwoordelijk was voor de dood van Embers vrouw en kind. Het wordt dus persoonlijk voor Ember, maar tegelijkertijd wordt Maggie ook de zwaarste tegenstander die hij ooit getroffen heeft en zij wil zich niet zonder slag of stoot overgeven.

    Jep, weer eens bezeten kinderen. Van veel originaliteit kan je de makers van Incarnate niet beschuldigen. De film lijkt een redelijk flauw afkooksel van The Exorcist meets Inception. Het scenario van Ronnie Christensen biedt weinig nieuws en verrassends en dit ligt volledig in lijn met zijn vorige films, zoals Passengers, Locked In of Dark Tide. Het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes van de gangbare conventies in het genre en getuigt van weinig originaliteit en inspiratie.

    Ook de regie van Brad Peyton blijft vrij braaf en weinig opvallend, en ook dat vormt geen grote stijlbreuk met zijn vorige film San Andreas. Peyton heeft niet altijd een goed oog voor storytelling waardoor het verhaal soms niet logisch lijkt. Zo blijft de politie vreemd genoeg helemaal op de achtergrond hoewel er nochtans doden vallen.

    incarnate_2016_pic01.jpgincarnate_2016_pic02.jpgincarnate_2016_pic03.jpg
    © 2016 Dutch Filmworks

    En als zelfs de acteurs hun automatische piloot aanzetten bij zo’n inspiratieloos gebeuren, dan wordt het helemaal moeilijk om deze film boven de middelmaat te tillen. Aaron Eckhart en Carice Van Houten zijn nochtans acteurs die wel iets in hun mars hebben, maar veel moeite lijken ze niet te doen en het meest opvallende is Van Houtens Nederlandse accent. In een van de bijrollen zien we Catalina Sandino Moreno die in een ver verleden uitblonk in Maria Full of Grace, maar nu via een hoop televisieseries verzeild lijkt geraakt in b-films.

    Een absolute ramp is deze Incarnate echter ook niet, maar als je weet dat de opnames reeds in 2013 plaatsvonden en deze film waarschijnlijk tot treurens toe gehermonteerd werd, biedt hij veel te weinig. Inmiddels ligt de Blu-ray in de winkelrekken. Daarop geen extra’s, maar dat is in dit geval misschien niet eens zo’n slechte zaak.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 23 april 2017

     

    *** Incarnate trailer ***

  • Why Him? (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Why Him? (2016) ... eigenlijk had deze film "Why was this film ever made?" moeten heten, want tot op vandaag heb ik geen idee hoe John Hamburg zijn script heeft kunnen verfilmen.

    why_him_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Tijdens de vakantie bezoekt de overbezorgde, maar liefhebbende vader Ned Fleming (Bryan Cranston) en vrouw Barb (Megan Mullally), hun dochter Stephanie (Zoey Deutch) in Stanford. Daar ontmoet hij zijn grootste nachtmerrie, namelijk de lompe, maar goedhartige dot com miljonair Laird Mayhew (James Franco). Ned is ervan overtuigd dat de grofgebekte Laird absoluut geen match is voor zijn dochter. De eenzijdige rivaliteit en stress neemt toe wanneer Ned erachter komt dat Laird haar ten huwelijk wil vragen.

    De regisseur is wel geen nobele onbekende. De man heeft zijn pluimen verdiend met het script van Meet the Parents en heeft ook de degelijke Ben Stiller komedie Along Came Polly (2004) geregisseerd. Deze film heeft trouwens heel veel weg van Meet the Parents, in die zin dat het nu 'the parents' zijn die de toekomstige schoonzoon komen ontmoeten en dat zij "de normale mensen" zijn. Maar in principe hebben we hier te maken met een gelijkaardige formule. Spijtig genoeg, James Franco is Ben Stiller en Bryan Cranston is Robert De Niro niet en de humor is niet altijd van de partij.

    James Franco is geen slecht acteur en ik vond hem schitterend in de komedie The Interview (2014), maar hier biedt het script net te weinig materiaal om compleet van de grond te komen. Het weerwerk tussen de kalme Bryan Cranston en de over-the-top spelende Franco had voldoende munitie moeten bieden voor een spervuur aan grappen, maar ik heb in die 111 minuten hoogstens drie keer moeten lachen en ik kan me niet meer herinneren waarom. Bryan Cranston en de jonge Griffin Gluck hadden nog de beste lijnen, en waren betrokken bij de grappigste momenten. James Franco moet tevens eens gaan beseffen dat hij niet elke komische rol kan spelen als zijn personage in Pineapple Express (2008). Het personage mocht excentriek zijn, daarom was het niet nodig om hem ook dom en vulgair te maken. Hij blinkt uit in grof taalgebruik en onvolwassenheid.

    why_him_2016_pic01.jpgwhy_him_2016_pic02.jpgwhy_him_2016_pic03.jpg
    why_him_2016_pic04.jpgwhy_him_2016_pic05.jpgwhy_him_2016_pic06.jpg
    © 2016 Twentieth Century Fox Home Entertainment, LLC

    De premisse is op zich interessant voor een komedie. Bryan Cranston is altijd geweldig en Griffin Gluck was de ontdekking van deze prent. Why Him? heeft dus zeker zijn momenten, maar elke keer als je denkt dat ze goed bezig zijn, verschijnt Franco om alles naar beneden te halen. Het grootste probleem is echter het script die met zijn seks en pipi-kaka humor eigenlijk zijn lat wel heel laag had gelegd. En veel van het verhaal is vulsel om te komen tot een deftige duurtijd.

    Er zit ook een vette knipoog in naar Pink Panther waarin Franco op bepaalde momenten wordt aangevallen door zijn hulpje, die uiteraard verwijst naar Inspecteur Jacques Clouseau en zijn hulpje Cato. Vreemd genoeg heeft deze computer-nerd en zijn hulp Gustav (Keegan-Michael Key) nog nooit gehoord van Pink Panther. En om het geheel nog wat op te fleuren werden ook de bandleden van KISS opgevoerd (Gene Simmons en Paul Stanley) in een optreden waar je plaatsvervangende schaamte voor krijgt.

    why_him_2016_pic04.jpgwhy_him_2016_pic05.jpgwhy_him_2016_pic06.jpg
    © 2016 Twentieth Century Fox Home Entertainment, LLC

    De Blu-ray van Why Him? komt uit op 10 mei 2017 en bevat bijna een uur aan extra's waaronder hilarische bloopers, verwijderde scènes en audiocommentaar van regisseur en schrijver John Hamburg, schrijver Ian Helfer en editor William Kerr. Hieronder vinden jullie de trailer met zowat alle beste momenten van de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 20 april 2017

     

    *** Why Him? trailer ***

  • The Void (2016) *** recensie

    Pin it!

    Het BIFFF is sterk van start gegaan met een paar kleppers, maar we zien de eindmeet in zicht en de teleurstellingen stapelen zich op. Het zijn geen slechte films, maar ik verveel me soms rot bij bepaalde filmproducties (zoals gisteren met The White King en The Limehouse Golem). Ik had echter veel verwacht van de horrorprent The Void (2016) van Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, wat iets van een terugkeer moest zijn naar de 70-80'ties exploitation tv-horrorfilm. En na de vele teleurstellingen was deze toch weer net iets leuker om te zien.

    Korte inhoud: Politieagent Daniel Carter (Aaron Poole) komt op een verlaten weg in een woestijn een mysterieus persoon tegen. Het blijkt te gaan om een jongeman die nat is van het bloed. Daarnaast loopt hij mank. Daniel brengt hem naar een afgelegen ziekenhuis in de omgeving. Na een tijdje doet Daniel de ontdekking dat de patiënten en het personeel van het ziekenhuis langzaam transformeren in iets onmenselijks. Daniel neemt de taak op zich enkele andere overlevenden veilig het ziekenhuis uit te gidsen en de nachtmerrie te beëindigen voordat het te laat is, maar buiten wacht een misschien nog grotere dreiging.

    the_void_2016_poster01.jpgthe_void_2016_poster06.jpgthe_void_2016_poster02.jpgthe_void_2016_poster03.jpg

    In deze film zijn het niet zozeer de serial killers of de monsters die ons de stuipen op het lijf jagen, wel de beeltenis van een occulte triangel, en ik heb het niet over het muziekinstrument ook al bespeelt het ons gemoed met brio. De triangel staat op de Ku Klux Klan gewaden van de 'invaders' en op de deur die leidt naar de hell. En de marketing-campagne heeft zich volledig uitgeleefd in het ontwerpen van geniale filmposters met deze fameuze driehoek. Het moet gezegd worden, de posters (van Gary Pullin, Graham Humphreys, Phantom City Creative, Gravillis Inc. en Akiko Stehrenberger) zijn geweldig! Spijtig genoeg was ik minder onder de indruk van de film. Maar laten we mild zijn in ons oordeel wat deze 90 minuten durende horrorprent werd gemaakt met het strikte minimum aan middelen, integraal samen gesprokkeld via crowdfunding! Het zal dus geen evidente klus worden om distributeurs te vinden voor bioscoop-releases.

    In The Void zien we een bont gezelschap, gaande van een junkie, twee misantropische burgerwachten, een een stagiaire, een verpleegster, een flik, een grijze dierenarts, een zwanger meisje, haar grootvader en een gestoorde oude dokter, die zich verschansen in een hospitaal. De vraag die iedereen zich stelt is wie de avond zal overleven. Maar we blijven niet alleen in het hospitaal, maar nemen ook een hallucinatoire trip in de ruimte. Het ziet er bij momenten zo hemeltergend fake uit, maar net dit is de grootste charme van deze Void. Het zet met succes in op onze nostalgie, een beetje zoals It Follows (2014) dat eerder deed, maar deze prent is iets meer gory en heeft vreemd genoeg iets meer stijl in zijn aanpak en berust minder op horror-clichés.

    the_void_2016_poster05.jpgthe_void_2016_poster04.jpgthe_void_2016_poster07.jpgthe_void_2016_poster08.jpg

    Eigenlijk is The Void het soort film waarvan je eigenlijk niet zo heel veel over moet lezen, maar gewoon gaan beleven. Het is niet dat er grote Shyamalan-plottwisten zijn, gezien het verhaal op zich niet zo heel veel voorstelt en volledig aansluit bij het principe van zijn titel (The Void ~ de leegte), maar het is werkelijk het soort film dat je moet meemaken. En ofwel zal je er verzot op zijn (~ voornamelijk mensen die ouder zijn dan 35) ofwel vind je het maar niets (~ teenagers). De grootste inspiratiebron van deze filmmakers is de cult-regisseur John Carpenter en zijn invloed is voelbaar. Het concept van de film doet tevens wat denken aan Assault on Precinct 13 (1976) en The Thing (1982), maar dan met een vleugje H.P. Lovecraft. Kostanski is ook een veteraan in het departement van de visuele effecten, en het is eraan te zien.

    Kortom, er is voldoende spanning en dreiging in The Void, die horror-fans wel zal kunnen bekoren en dan in het bijzonder de filmgeeks. Het verhaal mocht een beetje meer uitgewerkt zijn wat mij betreft. De grote vraag van 'het waarom van alles' wordt hier niet beantwoord, en gezien de zichtbare kwaliteiten had dit toch wel een plus geweest. Gelukkig is het acteerwerk dan weer van een degelijk niveau. Al bij al heb ik er nog wel van genoten, ook al zal het mij allemaal niet lang bijblijven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 april 2017

     

    *** The Void trailer ***

  • The Fate of the Furious (2017) *** recensie

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de review van The Fate of the Furious (2017), de 8ste Fast & Furious prent die zoals verwacht opnieuw de box-office zal domineren. Deze keer zonder Paul Walker, maar wel met de rest van de crew. De film zou wel gemaakt worden in respect met de wensen van de overleden acteur.

    the_fate_of_the_furious_2018_poster.jpg

    De reden van deze late review is te wijten aan het feit dat er een embargo was tot net voor de première van de film. En na het zien van de film had ik meteen ook begrepen waarom er een embargo was. De film valt toch wat tegen en deze prent moet gigantisch veel geld opbrengen om nog maar break-even te zijn. Deze grens zal deze prent wel ruimschoots overschrijden, maar de filmmakers wilden het zekere voor het onzekere nemen.

    Korte inhoud: Nu Dom (Vin Diesel) en Letty (Michelle Rodriguez) op huwelijksreis zijn, Brian (Paul Walker) en Mia (Jordana Brewster) met vervroegd pensioen zijn gegaan en de rest van de crew vrijgesproken is, lijken de leden van het team normale levens te leiden. Maar als een mysterieuze vrouw (Charlize Theron) Dom verleidt om terug te keren naar het misdaadleven en hij degenen om zich heen bedriegt, wordt de hechte vriendschap van de groep op de proef gesteld. Van de kust van Cuba, langs de straten van New York City, en de ijsvlaktes van de Arctische Barentszee, moet onze elite-eenheid wederom plankgas de wereld rond om een anarchist te belemmeren in het ontketenen van wereldwijde chaos... En om de man die hen tot een familie maakte thuis te brengen.

    De film is geregisseerd door F. Gary Gray (A Man Apart, The Italian Job, Law Abiding Citizen, Straight Outta Compton) die toch al wat ervaring heeft opgebouwd en zeker wel een interessante kandidaat was voor deze franchise. Ook al is dit eigenlijk een Vin Diesel film en wijkt deze niet zo zot af van de vorige edities. De vervanger voor Paul Walker leek de zoon van Clint te worden maar niet dus. Scott Eastwood speelde een man in een pak die de crew al snel op de zenuwen begon te werken. Naast de bovenvermelde acteurs krijgen we ook een terugkeer van de moordmachine Deckard Shaw (Jason Statham) die *** spoiler*** voor deze aflevering aan de kant staat van Hobbs (Dwayne Johnson) en zijn handlangers *** end spoiler ***. We krijgen ook een terugkeer van Mr. Nobody (Kurt Russell) en Elena (Elsa Pataky). Zelfs Helen Mirren en Game of Thrones acteurs Nathalie Emmanuel en Kristofer Hivju zijn van de partij.

    Ik was ook benieuwd of we iets van de animositeit zullen zien tussen Vin Diesel en Dwayne Johnson, nadat deze twee heren op de set toch een opstootje hadden. Naar verluidt zou Diesel een aantal scènes geschrapt hebben met Dwayne Johnson en dat vond deze laatste niet zo leuk. Hij schreef dan maar een uitbundige Instagram tekst die niemand is ontgaan:

    "This is my final week of shooting #FastAndFurious8. There's no other franchise that gets my blood boiling more than this one. An incredible hard working crew. Universal has been great partners as well. My female co-stars are always amazing and I love 'em. My male co-stars however are a different story. Some conduct themselves as stand up men and true professionals, while others don't. The ones that don't are too chicken shit to do anything about it anyway. Candy asses. When you watch this movie next April and it seems like I'm not acting in some of these scenes and my blood is legit boiling - you're right. Bottom line is it'll play great for the movie and fits this Hobbs character that's embedded in my DNA extremely well. The producer in me is happy about this part. Final week on Fast 8 and I'll finish strong. ;/ #IcemanCometh #F8 #ZeroToleranceForCandyAsses"

    the_fate_of_the_furious_2018_pic01.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic03.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic02.jpg
    the_fate_of_the_furious_2018_pic04.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic05.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic06.jpg
    © Universal Pictures International

    En blijkbaar zouden de twee spierbundels elkaar hebben ontmoet een week voor het einde van de shoot voor een babbel. Naar verluidt werden de plooien niet gladgestreken, maar Diesel zei recent nog dat daar niks van aan was en dat hij nog steeds Dwayne beschouwd als een goede vriend. Hij voegde er nog aan toe dat slechte publiciteit ook publiciteit is. En dat moeten we hem toch gunnen, hij weet een film te verkopen als geen ander.

    Qua pluspunten hebben we een film met Charlize Theron als vrouwelijke villain en zij is geknipt voor dergelijke rollen (ook al ligt er geen beetje diepgang in haar vertolking). Daarnaast zijn er ook een paar leuke actie-sequenties in de straten van Cuba en op een Russische ijsvlakte met een duikpoot. De beste scène speelt zich af in New York waarbij hackers auto's van op afstand gaan bedienen om een gouvernementele escorte klem te rijden.

    De negatieve punten is dat er slijt begint te komen op de franchise en draait alles iets te nadrukkelijk op platvloers volksvertier dat geld in het laatje moet brengen. Het verhaal is al zo doorzichtig als iets en de plot is eigenlijk te krankzinnig om na te vertellen. De villains zijn zelfs zo vernuftig in hun werkmethodes dat je je eigenlijk afvraagt wat het masterplan is. Ze kunnen alles bekomen wat ze willen, waarom moeten ze dan al die moeite doen *** spoiler *** om een nucleaire duikboot te stelen. *** end spoiler *** De franchise leek in het begin nog iets te zijn voor carfreaks, maar met deze laatste editie lijkt het steeds meer op een franchise voor teenagers die zich niet afvragen of een Lamborghini wel het meest geschikte voertuig is op een ijslandschap of nog dat het voertuig voldoende tractie zou hebben. En ik heb het dan nog niet over de scene waarin Vin Diesel met een wagen rijdt waarvan de motor in brand staat. Er zit ook een actie-scène in met een baby die meer zou passen in een komedie dan in een Fast & Furious film. En mijn laatste puntje van kritiek ... ik mis de bro-mance uit de vorige films en er blijkt geen vervanger voor Paul Walker. En toch zitter er nog een paar Furious films aan te komen, hopelijk beter dan deze versie.

    De film duurt 136 minuten lang , wat toch wel heel lang is voor een actiefilm. Er mocht heus wel een half uur vanaf. Het is uiteindelijk geen slechte film in die zin dat deze nooit echt verveelt, maar de kwaliteit zit met deze editie in reverse.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 13 april 2017

     

    *** The Fate of the Furious trailer ***