De FilmBlog

2011 is zonder enige twijfel het jaar van Ryan Gosling. De 32-jarige acteur liet zich voordien al opmerken in onder andere The Notebook (2004) en Half Nelson (2006), maar in 2011 liet hij pas echt zien wat voor een veelzijdig acteur hij is. In The Ides of March speelde hij een serieuze politieke rol, in Blue Valentine (2010 – maar pas in 2011 bij ons in de zalen) liet hij zijn emotionele kant zien en in Drive maakten we kennis met de actieheld in Gosling. En de acteur heeft ook een lichtere, zonnebankbruine kant, zoals we mogen zien in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love (2011) van het duo Glenn Ficarra en John Requa die enkele jaren geleden debuteerden met het geslaagde I Love You Phillip Morris (2009) waarin Jim Carrey in de gevangenis verliefd wordt op Ewan McGregor.

Korte inhoud: Cal (Steve Carell) en Emily Weaver (Julianne Moore) zijn meer dan twintig jaar getrouwd wanneer Emily tijdens een etentje plots op tafel gooit dat ze de koffer ingedoken is met collega David Lindhagen (Kevin Bacon) en wil scheiden. Het nieuws slaat bij Cal, en hun twee kinderen Robbie (Jonah Bobo) en Molly (Joey King), in als een bom. Arme Cal trekt de deur van het echtelijk huis achter zich dicht en gaat op zoek naar een appartement. En zo is hij voor de eerste keer in zijn leven echt vrijgezel.

Radeloos belandt Cal in een bar waar hij de andere gasten verveelt met zijn klaagzang over Emily en David Lindhagen. Na enkele nachten hetzelfde liedje te moeten aanhoren, vindt vrouwengek Jacob Palmer (Gosling) het tijd om Cal onder handen te nemen. Jacob zal hem een volledige make over geven en Cal leren vrouwen te versieren en een player te worden. Wanhopige Cal neemt het aanbod aan, en na wat aanvankelijk gestuntel, gaat er al snel een nieuwe wereld voor hem open. Niet alleen Cal moet trouwens even wennen aan zijn nieuwe ik, ook zijn omgeving gaat hem met andere ogen bekijken.

Crazy, Stupid, Love is een aangenaam kijkstuk dat weet op te vallen in het huidige aanbod romcoms. De sterke acteerprestaties dragen daar zeker toe bij, maar ook het scenario van Dan Fogelman (Cars) zit clever in elkaar, weet er de vaart in te houden en laat de teugels niet vieren. Dit is geen komedie pur sang waarin op regelmatige tijden een precies getimed grapje naar de kijker wordt geslingerd, maar eerder een tragikomedie waarin elk personage worstelt met de liefde. Zo zijn er niet alleen Cal en Emily die elkaar na twintig jaar huwelijk eigenlijk té goed kennen waardoor de dynamiek een beetje uit hun relatie is. Hun zoon Robbie is dan weer hopeloos verliefd op de babysitter Jessica Riley (Analeigh Tipton), die op haar beurt een oogje heeft op Cal.

Zelfs playboy Jacob, die van de ene vrouw naar de andere fladdert, ligt plots overhoop met zijn gevoelens wanneer hij de knappe Hannah (Emma Stone) ontmoet. Zij zit op haar beurt dan weer een beetje verveeld in haar relatie met de betrouwbare, maar dodelijk saaie Richard (Josh Groban). Het zijn verschillende generaties die te maken krijgen met liefdesproblemen, en ze pakken het elk op hun eigen manier aan (zo is de dertienjarige puber Robbie veel directer en minder subtiel om zijn liefde te verklaren dan zijn vader), maar in se gaat het om dezelfde vraag, namelijk wat doe je wanneer je denkt 'de ware' te hebben ontmoet en laat je hem/haar ooit nog los?

Toch is het niet allemaal liefdesverdriet en zwaarwichtigheid in Crazy, Stupid, Love want het blijft natuurlijk een Amerikaanse film en het obligatoire happy end mag dan ook niet ontbreken. Het pad naar het geluk loopt voor de personages niet over rozen en ze worden in de loop van de film allemaal zwaar geconfronteerd met zichzelf en hun daden. De personages leren met vallen en opstaan, maar het zijn allemaal sympathieke personages met een goed hart. Je wil ze hun misstappen graag vergeven net omdat ze zo menselijk zijn. Zelfs het toch net iets te stroperige einde met een behoorlijke kleffe graduation speech neem je er net bij.

Of het allemaal zo geloofwaardig is natuurlijk een heel ander verhaal. Zo transformeert Cal wel heel gemakkelijk van ietwat seutige nerd — wanneer zijn vrouw hem verteld dat ze is vreemdgegaan, blijft Cal wat catatonisch voor zich uitstaren — tot vlotte womanizer die al snel lerares Kate (Marissa Tomei) versiert. Er had ook een klein beetje kunnen gesnoeid worden in bijrollen en verhaallijnen zodat er meer gefocust kon worden op de twee interessantste koppels (Cal en Emily enerzijds en Jacob en Hannah anderzijds) en de speeltijd een beetje gebalder zou worden (120 minuten voor een komedie is best wel veel). Toch is Crazy, Stupid, Love een vlot wegkijkende romcom die zich zeker situeert in de betere middenmoot van het genre.

Dit kon één van de leukste films worden van 2011, maar het belande uiteindelijk in Dave's Worst Movie List of 2011. Je hebt films voor kinderen, en je hebt films zoals The Smurfs (2011), die waarschijnlijk bedoeld moeten zijn voor seniele oma’s en opa’s die nog net voldoende aandacht kunnen opbrengen om de blauwe kleurtjes op het scherm te volgen ... of voor kleuters … die nog net voldoende aandacht kunnen opbrengen om de blauwe kleurtjes op het scherm te volgen.

Maar het is wel degelijk een demografie waar studiobonzen mee rekening houden, ook al levert het rotzooi op met extra veel product placement. En na het zien van deze prent heb je meteen ook de onweerstaanbare drang om iemand op zijn gezicht te kloppen die het waagt om nog maar eens een woord te vervangen door 'smurf'. (BAM, how you like that smurf on your nose!!). Na Scooby-Doo en Beverly Hills Chihuahua zouden ze die regisseur beter afvoeren naar Ketnet.

Korte inhoud: Wanneer de kwade tovenaar Gargamel (Hank Azaria) hun dorp aanvalt, ontsnappen de Smurfen via een magische doorgang, die ''eens per blauwe maan" geopend is. Ze komen terecht in een vreemde, nieuwe wereld, die in niets lijkt op wat ze ooit hebben gezien: New York. Ze zitten vast in Manhattan en om weer thuis te komen moeten Grote Smurf en de anderen een echte blauwe maan zien te vinden - voordat Gargamel ze vindt. De Smurfen zoeken zich een veilige haven in het appartement van Patrick (Neil Patrick Harris), een reclamemaker die werkt aan een opdracht die zijn carrière kan maken of breken.

Het was toch een gewaagde opzet om een live-action versie te brengen van The Smurfs, maar spijtig genoeg hebben ze de verkeerde regisseur aangetrokken voor dit project. Raj Gosnell overstijgt nauwelijks de New York clichés, de kinderslapstick en de baby-humor, en steunt volledig op de visuele effecten. Ik had toch de indruk dat de Smurf-cartoons van Peyo toch veel leuker waren dan deze puinhoop. Gosnell heeft geen flauw benul waar hij mee bezig is. Toen ik de film zag had ik ook de indruk dat hij iets teveel mikte op een een puber-publiek in plaats van een film te willen maken voor zowel jong als oud. En tot spijt van wie het benijdt zal hij ook The Smurfs 2 (2013) regisseren. De reden lag voor de hand. Studio’s zijn niet geïnteresseerd in een goede of slechte film, maar wel in een product die geld in het laatje brengt, en Smurfs bracht wereldwijd maar liefst 564 miljoen dollar op.

Toch hebben scenaristen J. David Stem en David N. Weiss er het beste van gemaakt. Het script laat geen moment onbenut om de draak te steken met het Smurfenbestaan (cf. het smurfenlied die wordt bekritiseerd, en de rol van de Smurfin die in vraag wordt gesteld), en bij momenten heb je de indruk dat de scenaristen toch nu en dan een volwassenepubliek willen bereiken met hun grappen (cf. met de passief-aggressieve smurf). Maar het is allemaal wel wat weinig om echt te overtuigen.

Toch denk ik dat de allerjongsten hiervan genoten hebben, zeker in 3D. En net zoals veel films die bedoeld zijn voor de allerjongsten, zijn deze prenten ook meestal succesvol. Toch koester ik de hoop dat de volgende film(s) ook eens denken aan de volwassenen. Mara als volwassene heb ik hoe dan ook genoten van de mooie verschijningen van Sofía Vergara, Meg Phillips en Madison McKinley. Maar ook Hank Azaria is een serieuse meerwaarde aan deze prent.

Onlangs ontving ik nog een interessante dvd. Hanna (2011) van Joe Wright, zei me niet meteen iets maar Joe Wright is wel redelijk bekend van ondermeer Atonement (2007), Pride & Prejudice (2005). Bovendien trok Cate Blanchett als een van de hoofdrolspeelsters mijn aandacht.

Een film met Cate kijk ik altijd wel uit. Bovendien neemt ze ook af en toe kleine rollen op zich en dat vind ik wel sympathiek. Hanna heeft gelukkig niets te maken met films als Atonement en Pride & Prejudice. Deze laatste wijven-kostuum-drama's moesten dit keer plaats maken voor een regelrecht search n’ destroy-scenario. Rechttoe rechtaan actie, maar toch met een dieper verhaal dan pakweg een Steven Seagal-film.

Korte inhoud: Ergens verstopt in een bos in het hoge noorden leeft Erik (Eric Bana) met zijn 16-jarige dochter Hanna (Saoirse Ronan) in een primitieve hut. Het is een waar kluizenaarsbestaan, ver weg van de bewoonde wereld. We zien dat Erik zijn dochter opleidt om in haar eigen bestaan en vooral overleven te voorzien. Ze kan jagen, schieten, vechten en hunkert naar de wereld die ze enkel kent van de wijsheden die haar vader haar leert. Op een dag wil ze naar die echte wereld en stelt Erik haar voor de keus. Ofwel blijven ze verder leven zoals ze bezig zijn, ofwel druikt ze op de schakelaar van een zender, waardoor mensen die hen al Hanna's hele leven zoeken, zullen vinden. Dan is er geen weg terug tot zij hen allen heeft gedood ofwel zij gedood wordt.

Een rare situatie voor de kijker die naarmate het verhaal vordert steeds duidelijker wordt. Hanna drukt op de knop en van dan af aan wordt ze opgejaagd wild. Wild dat schromelijk onderschat wordt door de jagers. Haalt Hanna het? Komt ze de waarheid over zichzelf en haar vader te weten? U ziet het allemaal in een vrij spannende onderhoudende actiefilm.

Saoirse Ronan zet een buitengewoon natuurlijke en intrigerende vertolking neer. Deze jonge actrice met de glasheldere kijkers en het rode haar ziet er uit als een porseleinen pop, maar dan wel een dodelijke. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar uit haar CV blijkt dit toch wel een beloftevolle actrice te zijn. Onlangs was ze nog te zien in The Lovely Bones (2009) van Peter Jackson en de Houdini-biopic Death Defying Acts (2007). Binnenkort zal ze tevens te zien zijn in de vampierenfilm Byzantium (2012).

Tijdens haar vlucht ontmoet Hanna een Amerikaans neo-hippie gezin in Marokko, dat zonder het zelf te beseffen meegesleurd wordt in het verhaal van Hanna. Zelf kijkt Hanna enorm op naar het gezin waar ze dingen leert en ziet die ze nooit gekend heeft. Voor het eerst ook leert ze wat emotie is. Maar het gevaar loert op elke hoek en op een vrij knappe manier weet Joe Wright de spanning erin te houden. Verrassend komt hij niet uit de hoek, maar dat hoeft ook niet. De actie is vrij realistisch. Het feit dat hij een Brit is zal daar wel iets mee te maken hebben.

We komen al snel te weten dat Erik vroeger als geheim agent samen met Marissa aan een geheim project werkte. Toen hij niet akkoord was met bepaalde beslissingen, zette hij zichzelf buiten spel en moest hij zich verbergen voor de buitenwereld met zijn dochter. Marissa, die nog steeds carrière maakt binnen een obscure geheime dienst, ontpopt zich tot meedogenloze jager en killer. Deze rol is weggelegd voor Cate Blanchett. Hard tegen hard.

Leuk vond ik dat ik de Marokkaanse stad Ouarzazate verleden jaar bezocht heb, waar de film opgenomen is. Een van de bekendste Marokkaanse filmstudio's waar ook Gladiator (2000) werd opgenomen en Laurence of Arabia, als ik me niet vergis. De Duitse ex-spionnen vond ik vrij grappig en stereotype uitgebeeld, zonder dat het stoorde. De film laat verder veel over aan de fantasie van de kijker, de actie en de jacht op Hanna en haar overlevingsstrijd blijft centraal staan, maar toch vond ik dit best een aardig stukje dvd.

Met het uitbrengen van de Mr. and Mrs. Smith (2005) director's cut blu-ray zullen we de film even bespreken. Het is de film die niet de geschiedenis zal ingaan omwille van zijn filmische kwaliteiten, maar wel omwille van het huwelijk van Brad Pitt en Jennifer Aniston die stuk liep (althans volgens de gespecialiseerde pers).

Tijdens de opnames kon Pitt het wel zeer goed vinden met tegenspeelster Angelina Jolie en dus werden de eerste speculaties over een mogelijke romance de wereld in gestuurd. Een paar maanden later is Jolie ingetrokken bij Pitt en zou ze ook zwanger zijn van de acteur. Geen van de sterren heeft al officieel bevestigd (of ontkend) maar er zal dan toch wel iets van aan zijn.

Feit is wel dat ook op het scherm de combinatie Pitt / Jolie vonken geeft. Moesten Meneer en Mevrouw Smith door andere acteurs gespeeld worden, dan verloor de film de helft van zijn aantrekkingskracht en charme. Beide acteurs nemen hun rol niet al te serieus en het is duidelijk dat ze er veel plezier aan beleefd hebben. Eerst zou trouwens Nicole Kidman Mrs. Smith spelen, maar zij moest zich omwille van een overvolle agenda terug trekken. En toen wilde Pitt ook niet meer meedoen, totdat Angelina Jolie tekende voor de rol van Mrs. Smith. Gelukkig maar want Angelina Jolie en Brad Pitt zijn misschien wel de meest sexy sterren ter wereld en dat is net wat Mrs. and Mrs. Smith nodig had.

Korte inhoud: John en Jane Smith zijn nog maar zes jaar (vijf volgens John) getrouwd maar er zit al een serieuze sleur in hun huwelijk. Beiden leven totaal naast elkaar want ze hebben wel belangrijker dingen te doen dan hun huwelijk redden. John en Jane zijn immers twee van de gevaarlijkste huurmoordenaars ter wereld. Maar dat weten ze niet van elkaar. Wanneer ze beiden dezelfde opdracht krijgen en elkaars geheim ontmaskerd wordt, begint een klopjacht op leven en dood.

Doug Liman is de regisseur van dienst. Eerder maakte Liman furore met het zeer vermakelijke Go (1999) en vooral de actiefilm The Bourne Identity. In vergelijking met deze laatste lijkt Liman met Mr. and Mrs. Smith eerder op automatische piloot te werken. Hoewel Liman een paar keer staaltjes van zijn kunnen laat zien, de openingsscène is bijvoorbeeld heel knap uitgewerkt. En de auto-achtervolging kan gerust naast de actiescènes van The Bourne Identity (2002) staan. Doug Liman is ook uitvoerend producent en regisseur van de serie "The O.C" en van deze set heeft hij Adam Brody meegebracht. Fans van "The O.C." en Seth Cohen zullen blij zijn want Brody speelt in Mr. and Mrs. Smith Seth Cohen met een geweer. Verder in de cast nog een uitstekende Vince Vaughn als de nog bij zijn moeder wonende vriend van Pitt.

Het scenario is behoorlijk onwaarschijnlijk en er zitten heel wat gaten in het verhaal. Het script is geschreven door Simon Kinberg die ook X-Men 3 neerpende. De dialogen zijn soms wat voorspelbaar en zitten vol clichés, maar zijn ook vaak grappig en worden met veel animo gebracht (vooral dan door Brad Pitt). Mr. and Mrs. Smith neemt zichzelf niet al te serieus, Brad Pitt en Angelina Jolie hebben zich duidelijk geamuseerd en ik ook. Conclusie: Mr. and Mrs. Smith is geen hoogstaande cinema, maar wel zeer leuk entertainment.

Je zou het niet verwachten van een regisseur die bekend staat voor zijn films waar vuurwapens en scheldwoorden schering en inslag zijn, maar Martin Scorsese heeft gekozen voor de verfilming van een jeugdboek van Brian Selznick, The Invention of Hugo Cabret. En hij heeft dit met succes gedaan, want niet alleen is Hugo (2011) een pareltje van een film, maar kreeg daarbij ook nog eens de Golden Globe voor Beste Regie en zal naar alle waarschijnlijkheid ook genomineerd worden voor een Oscar.

We worden compleet in het verhaal gezogen vanaf het openingsshot, met een heerlijk panorama van het Parijs van de jaren ’30, met een camera die de 'city of light' in al zijn fonkelende pracht op digitale film zet. We zien er de 12-jarige Hugo (Asa Butterfield), die woont in het Monparnasse station die de gigantische klokken help onderhouden. Hij steelt er ook af en toe een croissant, buiten het zicht van de inspecteur voor weeskinderen (Sacha Baron Cohen). Alleen op de wereld na de dood van zijn vader (Jude Law), werd hij overgelaten aan een dronken oom (Ray Winstone).

Korte inhoud: Parijs, 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige wees die in de muren van een druk treinstation in Parijs woont. Sinds zijn oom spoorloos verdween, heeft hij in het geheim de zorg voor de stationsklokken op zich genomen. Dan komt hij in aanraking met een vreemd meisje (Chloë Grace Moretz) en een bittere oude man (Ben Kingsley) die de speelgoedwinkel in het station beheert. Plotseling komen Hugo's verborgen leven en het waardevolle geheim dat hij bewaart in gevaar.

Dat grote cineasten meerdere filmgenres aan kunnen is bij deze bewezen. Scorsese heeft op een bevlogen manier het bronmateriaal vertaald naar het witte doek, en het plezier waarmee hij dit voor mekaar heeft gekregen druipt van het scherm. Het is een zuivere familiefilm met sterke karakters. Het scenario is van de hand van John Logan, die in tegenstelling tot heel wat andere Hollywoodfilms, geen hulp had van co-scenaristen. Er zijn uiteraard hier en daar een aantal verschillen met het boek, maar dat kan haast moeilijk anders.

Dit is tevens de eerste keer dat Scorsese zich waagt aan een 3D film, dus zet maar dat verdoemde brilletje op de neus. En ik moet toegeven dat in tegenstelling tot vele andere 3D vehikels, deze Hugo echt wel de moeite is. De beelden blijven lange tijd nazinderen, ook al is de 3D-techniek ten dode opgeschreven. Scorsese verscherpt niet alleen zijn voorgronden en verspilt zijn tijd niet met objecten naar de lens te smijten. Daarentegen maakt hij gebruik van de nieuwste technologie om op de eerste plaats een uitstekend verhaal te brengen en een ode te brengen aan de roots van de cinema, van Georges Méliès tot de stille film. Jawel, achter deze afschuwelijke posters en media-campagne (1, 2, 3, 4, 5), schuilt een pracht van een film.

Een origineel scenario begint met een origineel uitgangspunt, en voor een zoveelste oorlogsfilm heb je dit echt wel nodig. En die originele angle heeft The Hurt Locker (2008) ook. In plaats van een zoveelste verhaal over verloren onschuld aan het front, draait alles rond een divisie die gespecialiseerd is in de ontmanteling van explosieven op de gevaarlijkste plek op aarde. En wat deze film zo boeiend maakt is dat hij niet alleen geregisseerd is door een rasechte actie-cineaste (Kathryn Bigelow) en vertolkt door een acteertalent (Jeremy Renner)

Korte inhoud: Een groep Amerikaanse elitesoldaten is in Irak belast met een levensgevaarlijke opdracht: bommen ontmantelen in het heetst van de strijd. Wanneer sergeant James (Jeremy Renner) de leiding krijgt over een getraind ontmijningsteam, sleept hij zijn ondergeschikten roekeloos mee in een dodelijk kat-en-muisspel met de vijand. De dood laat hem schijnbaar onverschillig. Terwijl de mannen hun losgeslagen leider onder controle proberen te houden, explodeert de stad in chaos...

De film voelt “echt” aan, bijna documentair, en dat is niet alleen te danken aan de filmstijl. Het script werd geschreven door Mark Boal, een journalist die een tijdlang heeft meegereisd met de ontmijningsdienst tijdens de Irak-oorlog in 2004. Hij was dus een scenarist die sprak met ervaring en dat merk je meteen. Ook al hebben we te maken met fictieve karakters, het verhaal voelt betrouwbaar aan. Regisseur Bigelow heeft op haar beurt de personages uitgewerkt met hun uiterlijke karaktertrekken en innerlijk lijden. Er heerst zowel angst om te sterven, angst om te falen en zelfs angst om belangstelling in het leven te verliezen. En dat laatste komt zeker naar boven wanneer de militairen Sergeant William James aan het werk zien, zonder angst en schijnbaar met een zekere zorgeloosheid od zelfs roekeloosheid. En dat wanneer zijn team vaak op de rand van de dood verkeert. James lijkt wel verslaafd te zijn op gevaar. Leven op de rand lijkt voor hem noodzakelijk te zijn om te kunnen functioneren als één van de beste ontmijners.

Jeremy Renner steelt de show, ook al zien we ook tal van bekende koppen opduiken, met name Guy Pearce, Ralph Fiennes, David Morse en Evangeline Lilly. Maar dit is uiteindelijk ook niet meer dan normaal gezien Jeremy ook de meste screentijd heeft van allemaal, en bepaalde bekende koppen slechts een paar minuten in beeld verschijnen.

The Hurt Locker is niet de beste oorlogsfilm, laat staan een Oscarfilm (ook al won hij 6 oscars, waaronder Beste Film), maar het is wel een uitstekend portret die ons eens laat zien dat er nog helden zijn op de wereld, ook al dragen ze geen schild of wapperende cape. Dit is het antwoord op een film als Full Metal Jacket (1987). De getuige-camera van Bigelow plaatst de kijker in het midden van de actie, en in tegenstelling tot de Kubrick film heeft deze prent niet meteen een politieke dan wel morele agenda. Oorlog wordt voorgesteld als drug waaraan je verslaafd kan worden.

En dit enkelvoudig standpunt heeft misschien ook wel zijn nadelen. Soms lijkt het erop dat het verhaal voldoende uitweid over het dagdagelijkse leven van een soldaat in Irak, maar iets meer op de vlakte blijft bij de emotionele en psychologische implicaties. En als de film al een punt wil maken (oorlog is een drug), dan is dit punt toch wat lichtjes uitgevallen. Ook al word je niet meteen geconfronteerd met grote levensvraagstukken tijdens het onschadelijk maken van een bom.

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

OMG! Ze hebben een Final Destination 5 (2011) gemaakt. Ik wist zelfs niet dat er een 4de deel was, maar de verwarring zat hem in de 3D. Hun Final Destination 3 (2006) hadden ze ook als Final Destination 3-D aangekondigd, net zoals hun Final Destination 4. Komt daar nog bij dat ze hun 4de deel eigenlijk nooit met het cijfer '4' hadden geschreven, maar wel gewoon The Final Destination (2009), ons voorliegen dat het 'de laatste film' uit de franchise zou zijn. Is dit dan The REAL Final Distination? Na het zien van de film denk ik van wel.

Maar los van die verwarring heeft die 4de film toch beter gescoord in de States aan de box-office dan de eerste 3 delen, wat toch opmerkelijk is. Het was dus duidelijk dat er nog een 5de film moest komen. En gelijk hadden ze want deze film verviervoudigde toch zijn productiebudget van 40 miljoen dollar, ook al werd hij in de States maar koeltjes onthaald. En ik vreesde een beetje voor een Anal Destination maar al bij al was het bij momenten nog wel grappig … Uiteraard is de film al zo voorspelbaar als een aflevering van F.C. De Kampioenen, maar het is niet zozeer het waarom dat van belang is, dan wel 'hoe' ze allemaal aan hun einde komen.

Korte inhoud: Sam Lawton (Nicholas D'Agosto) zijn voorgevoel redt een groep collega's van een angstaanjagende hangbrug die instort. Maar het was niet de bedoeling dat deze groep nietsvermoedende zielen dit zouden overleven. Een vreemde snuiter genaamd William Bludworth (Tony Todd) komt hen vertellen dat 'de dood' zich niet graag voor de gek laat nemen. In een race tegen de klok doet de onfortuinlijke groep verwoede pogingen om een manier te ontdekken om uit de sinistere agenda van de dood te ontsnappen.

Je zou je soms afvragen waarom mensen nog naar degelijke uitgemolken vehikels gaan zien, alsof er niets anders te rapen valt in de +/- 20 langspeelfilms die er dagelijks worden gebaard. En hetzelfde kan gezegd worden voor de Saw franchise. Er zit geen meerwaarde in de vervolgfilms en alles wordt gemaakt met de meest bescheiden middelen om zo een grotere winst te maken. Van kwaliteit kan je nog nauwelijks spreken. Ze besparen ook op de ploeg door bijvoorbeeld onbekende regisseurs aan te stellen, zoals een Steven Quale, die waarschijnlijk met een dagtarief van 550 euro wil werken. Qua casting zien we ook geen uitschieters. Wie kent Emma Bell, Jacqueline MacInnes Wood of David Koechner? Je moet de namen al gaan opzoeken om er een gezicht op te plakken.

De interim-scenarist die ze nog voor een prikje hebben kunnen strikken is tevens Eric Heisserer wiens vorige film, A Nightmare on Elm Street (2010), niet meteen blonk in originaliteit en intelligentie. Maar toch heeft hij een paar verrassende wendingen in zijn scenario gestoken die de fans van de franchise wel leuk zullen vinden. Het is tevens de beste afsluiter die een franchise kan bedenken - dus ja, voor een keertje is het einde wél geslaagd.

Ik stond hier dus niet echt meer op te wachten, maar ik heb me ook niet verveeld. Ook al heb ik niets tegen verstand-op-nul-filmpjes, maar wel iets tegen films die louter en alleen worden gemaakt om poen te scheppen, zonder de minste bekommernis voor het verhaal en de karakter-uitwerkingen, toch heeft deze film zijn momenten en is het zijn blu-ray 3D versie waard. De fascinerende en inventieve moord-sequenties zijn net iets pittiger in 3D. De 3D voegt zoals jullie weten niets toe aan het verhaal, maar in dergelijke lichtvoetige horror-verhalen kan je er nog wel van genieten. Een mooi voorbeeld is de scene waarin een jonge gymnaste een dramatische salto maakt die vreselijk uitdraait. Dit in 3D zorgt toch wel voor een serieuze dreun. Ook al zijn de acteurs niet meer dan crash-test dummies met dito dialogen, de dood in 3d is toch wel indrukwekkend.

Op de blu-ray is er voor de liefhebbers voldoende drinken en eten, met alternatieve dood-sequenties, en reportages over de visuele effecten in de film. Als je de eerste film hebt gezien, is deze misschien een mooie afsluiter.

***Related Post***
08/02/2006: Final Destination 3 wordt een rollercoaster

Wat we zelf doen, doen we beter. Zo lijken de Vlaamse filmmakers de laatste jaren erg goed bezig. Ligt het aan hun talent, de steun die ze krijgen, de mogelijkheden? In ieder geval, telkens wanneer er een Vlaamse film uitkomt, ben ik geneigd om het andere aanbod nauwelijks nog een blik te gunnen. Frank Van Mechelen levert met Groenten uit Balen (2011) een ferme brok tragi-komedie van de bovenste plank.

Ondanks dat de context het gewroet in de Vlaamsche klei is, stijgt het verhaal boven alle clichés uit tot een realistisch pakkend entertainend en overtuigend verhaal. De Staking in 1971 in de zinkfabriek Vieille Montagne behoort misschien tot de geschiedenis en nog steeds tot het dagelijkse leven van de streek, als ik vrienden uit de streek hoor die het verhaal maar al te goed op school hebben bestudeerd, zelf had ik er nog nooit van gehoord. Het toneelstuk van Walter Van Den Broeck heb ik ook nooit gezien. Ik weet dus niet of de film slechter is dan het boek, bij wijze van spreken, maar ik weet alvast dat deze film meer dan het ontdekken waard is.

Centraal in het verhaal staat de familie Debruycker. Papa Jan (Stany Crets), zijn vrouw Clara (Tine Bertels), opa (Michel Van Dousselaere) en hun vrijgevochten dochter Germaine (Evelien Bosmans) wonen in een krakkemikkig citéhuisje van de fabriek. Mondje (Rik Verheye) is een goeie vriend van Jan en werkt net zoals bijna heel het dorp in de fabriek. Zijn dochter Alice (Clara Cleymans) is de beste vriendin van Germaine en samen werken ze in de GB in Mol als kassierster. Germaine profiteert van het leven, het is een zelfbewuste eigenzinnige jonge vrouw die zich probeert los te rukken uit het milieu waarin ze vastzit. Het verhaal van de staking wordt ook deels verteld in haar beleving van de feiten.

Korte inhoud: In de fabriek is er grote onrust. De vakbonden onder andere Marcel (Axel Daeseleire) komen in conflict met de arbeiders zoals Kris (Tom Dewispelaere). Het gaat er hard aan toe tot Piet (Lucas Van den Eynde) het voortouw neemt en de leider van de wilde staking wordt. Een staking die gedoemd is om te mislukken. De eisen zijn te hoog, er worden geen premies uitgekeerd, vele arbeiders komen niet rond en moeten het in theorie snel opgeven als er letterlijk nog brood op de plank moet komen. Maar dat is buiten de sociale cohesie, de solidariteit en de volharding van de stakers gerekend. Wanneer ook linkse studenten uit Leuven hun solidariteit komen betuigen, en een van hen een ex-klasgenoot van Germaine blijkt te zijn, wordt ook haar wereld op zijn kop gezet.

Frank Van Mechelen weet de verhaallijn van Germaine en de student Lucas, haar relatie met Alice en de staking heel goed te combineren, net als de stevige meningsverschillen, twijfels bij Jan zelf. Opa vindt de staking een schande, zijn vrouw Clara weet in den beginne ook niet wat het allemaal moet betekenen, Jan zelf wordt bovendien nog eens onder druk gezet van zijn collega's en de studenten zien in hem de perfecte tussenpersoon tussen hen en het proletariaat. Knap die tegenstelling tussen het romantische beeld dat de studenten hebben en de rauwe werkelijkheid waarin de arbeiders zich proberen te handhaven. Iets wat ook Germaine in haar relatie met Lucas maar al te zeer aanvoelt en dat frustreert haar enorm.

De vertolkingen zijn ronduit schitterend. De staking wordt geen moraliserend betoog, er wordt er niets met stevige stroop oversmeerd, het is enorm goed uitgebalanceerd. De kijker voelt mee met Jan die in feite niet echt veel voelt om te staken onder druk van zijn familie, maar tegelijk voelt de kijker aanvankelijk Jan ook deels als een lafaard en zijn evolutie. Tine Bertels als vrouw achter de man, als echtgenote en als moeder, komt enorm naturel over. De arbeiders zelf met hun ruwe harige koppen, de jaren zeventig, prachtig in beeld gebracht alsook de frivole kleurige kleedjes van de dames. Om maar van het oude GB-logo te zwijgen of die grote ronde Dash-tonnen, waar mijn moeder indertijd onze legoblokken en ander speelgoed in opborg. En tijdens logeerpartijtjes bij de oma piste ik nog in een identieke pispot.

Openbaring is Evelien Bosmans, dit jonge talent dat we vooral kennen uit de serie "Rang 1", overtuigde me daar niet, wegens een nogal aanstellerige seuten-rol, maar hier zet ze als Germaine een ongelofelijk sterk karakter neer, charmerend, overtuigend en vooral een personage dat alle clichés die de studenten hebben over 'het proletariaat' ontkracht met haar wilskracht, eigenzinnigheid, haar besef en haar dromen. De cameo's die Frank Van Mechelen in zijn film steekt zijn ook een leuke vondst. De film draait momenteel in de bioscoop, dus allen daarheen.

Captain America: The First Avenger (2011) brengt ons het verhaal van de eerste Avengers uit de S.H.I.E.L.D. organisatie die Nick Fury zal samenstellen in de opkomende The Avengers (2012) film. Ondertussen hebben we al een Hulk-film gehad, Iron Man en Thor. En nu heeft Marvel Comics dit personage een live-action versie gegeven, en ik moet toegeven, de film is verre van slecht.

Korte inhoud: Een dappere, maar zachtaardige jonge soldaat genaamd Steve Rogers (Chris Evans) moet aan een aantal experimenten deelnemen voor het Amerikaanse leger, het zogenaamde Super Soldier programma. Maar wanneer het experiment wordt stopgezet besluiten ze Steve te gebruiken om het imago van het Amerikaanse leger te verbeteren. Maar stilaan zal hij samen met Howard Stark (Dominic Cooper) en Peggy Carter (Hayley Atwell) ten strijde gaan tegen de zogenaamde Hydra organisatie, die geleid wordt door de meedogenloze Nazi-officier Johann Schmidt (Hugo Hugo Weaving) van de Red Skull organisatie.

Voor dit personage moeten we terugkeren in de tijd, welbepaald in 1942, in het Europa die onder de schaduw leeft van het Nazi-regime en het Amerika die zich klaar maakt om zich met de oorlog te bemoeien. In deze periode wordt de Captain America geschapen na een wetenschappelijk experiment. En hoe dit personage uiteindelijk in onze hedendaagse tijd is beland is ook een onderdeel van de film. Het werd dus meteen duidelijk dat deze film véél geld zou kosten en Paramount heeft voor deze prent zowat 140 miljoen dollar moeten ophoesten. Een groot risico, gezien het nog nooit een geslaagde live-action adaptatie heeft gekend. De druk was dus hoog voor regisseur Joe Johnston, die dringend op zoek was naar een kaskraker, na het teleurstellende The Wolfman (2010) en de financiële flop Hidalgo (2004).

Het grootste pluspunt aan deze prent is de casting. Chris Evans is perfect gecast als de Captain America, en zijn love-interest in de film Hayley Atwell maakt het plaatje compleet. Zelfs de bijrollen worden vertolkt door acteurs die net dat extraatje aan hun personage weten toe te voegen. En ook al is de superhero, nu niet meten het meest sexy personage uit de Avengers-club (buiten misschien de scène waar hij met zijn blote torso voor Peggy Carter staat), toch heb je wel sympathie voor het karakter. Hij was eens de magere underdog, die nu een held is geworden met een groot hart.

De twee grootste minpunten aan deze prent vind ik zelf het onnozele en vrij rechtlijnige verhaaltje, en de aartsvijand, die toch wel iets teveel van een karikatuur is die je op geen enkel ogenblik echt au serieus kan nemen. Hugo Weaving die de rol vertolkt speelt dan ook nog eens met een fake Duits accent die doet denken aan die nazi uit "Allo Allo". Mochten de personages en het verhaal met iets meer creativiteit en intellect benaderd zijn, dan zouden we een comic adaptatie hebben van het niveau van de eerste Iron Man (2008). Zoals ik zei in het begin, het is geen slechte film, maar een uitstekende film kan je het ook niet noemen. Nochtans waren de ingrediënten aanwezig, maar de mayonaise pakt hier bij momenten niet. Naar het einde toe heb je ook teveel de indruk dat ze eigenlijk een grote teaser hebben willen bouwen voor de Avengers film.

Maar er zitten voldoende leuke scènes in deze prent dat het nooit echt verveelt en alles blijft goed verteerbaar, ook voor bioscoopbezoekers die geen comic-geeks zijn. Captain America is ook gemaakt zonder pretenties om meer te willen zijn dan wat het uiteindelijk is, zowel in filmstijl als in toon, en heeft veel gevoel voor humor. Tevens ziet de film er verbluffend goed uit in blu-ray en zelfs in 3D-ziet alles er zelfs nog iets grafischer uit. Op de Limited 3D Edition vind je ook nog de audio-commentaar va de regisseur, de DoP Shelly Johnson en de monteur Jeffrey Ford. Naast een 4tal deleted scenes en making-off filmpjes.

***Related Posts***
28/11/2011: The Avengers trailer
28/06/2011: Captain America: The First Avenger trailer
21/05/2011: Lachen met filmposters
08/02/2011: Captain America vs Thor
09/06/2011: Eerste afbeeldingen van Captain America