24-04-14

Homefront (2013) **½ Blu-ray recensie

Ik had er eigenlijk wel goede hoop op dat Homefront (2013) een geslaagde actie-thriller zou worden (poster). Zeker gezien de cast en de niet onaardige fotografie die in het oog sprong na het zien van de trailer (mocht ook wel met een productiebudget van 70 miljoen dollar). Ook acteur Jason Statham lijkt een vaste waarde te zijn als de nieuwe actiester. Maar spijtig genoeg is het niveau van deze actie-thriller ergens blijven steken in de jaren '80.

Homefront Blu-ray cover

Korte inhoud: Phil Broker (Jason Statham) is een voormalig DEA-agent, die samen met zijn dochter Maddy (Izabela Vidovic) naar een rustig stadje verhuist om aan zijn verleden te ontsnappen. Na een klein opstootje op de school van Maddy krijgt Broker het aan de stok met de moeder van een ander kind. Cassie (Kate Bosworth) pikt het niet dat haar zoon in de neus werd geslagen door de dochter van Maddy, en ze vraagt haar broer Gator Bodine (James Franco), een gevaarlijke drugsdealer, om die vader eens goed aan te pakken. Het duurt niet lang voordat Phil gedwongen wordt om de strijd aan te gaan met een bende criminelen.

Het is een klassiek verhaal van een held, die als nieuwkomer in een afgelegen dorpje komt wonen, en het er aan de stok krijgt met het lokaal gespuis. En hier heb je geen al te complexe karakters. De buurt bestaat hoofdzakelijk uit druggebruikers en -dealers, gure bikers, corrupte flikken en rednecks. Daarnaast is er een overduidelijke love-interest in de vorm van een bloedmooie schoolverantwoordelijke, gespeeld door Rachelle Lefevre, met golvend haar en een oogje op onze held. Spijtig genoeg werd deze relatie niet verder uitgewerkt. Er zijn gewoon iets teveel karakters dat de regisseur heel wat personages maar half kon uitwerken. Ik denk maar aan de rol van Cassie (Bosworth) of zelfs die van Sheryl (Winona Ryder). Twee actrices die hun ziel in hun rol hebben gelegd, maar te weinig screentime hebben om iets tastbaars over te brengen.

Het verhaal is gebaseerd op de roman van Chuck Logan en werd een paar jaar geleden in scenariovorm gegoten door niemand minder dan Sylvester Stallone. De man lijkt zowaar onvermoeibaar, want naast The Expendables lijkt Sly nog tijd te hebben om actie-scenarios neer te pennen. Stallone is met dit script niet aan zijn proefstuk toe. Hij heeft ondertussen al 22 scenarios geschreven, waaronder de Rocky films, Cliffhanger en de Rambo films. En als we de berichten mogen geloven had het script van Homefront eigenlijk de nieuwe Rambo-film moeten worden mét Stallone in de hoofdrol. Maar met het succes van The Expendables zijn de zaken anders uitgedraaid en werd het scenario herschreven voor Statham in de hoofdrol.

Homefront animated pictureHomefront animated pictureHomefront animated picture

Maar regisseur Gary Fleder weet dat standaard actie-scenario niet naar een hoger niveau te tillen en alles blijft heel cliché, met weinig diepgang of verrassende plotwendingen. Bijgevolg ga je je ook geen vragen meer stellen over de mogelijke reden waarom een ex-undercover cop zich wil gaan afzonderen en in zijn huis alle dossiers met fotos heeft over zijn activiteit binnen de DEA. Je gaat je ook geen vragen stellen waarom een motorbende voor de schoon ogen van een drugsdealer haar distributienetwerk zou open leggen, of wat het personage van Winona Ryder bezielt in de laatste 20 minuten van de film. Het is verstand op nul en genieten van de heftige opstootjes van onze held.

Deze R-rated film is behoorlijk gewelddadig en dit geweld wordt vaak gestopt omdat zijn 10-jarige dochter aanwezig is, iets wat toch iets teveel wordt uitgemolken. Het deed me denken die andere Jason Statham film Hummingbird (2013), waarin een non ook moest dienen als een soort gewetens-kompas voor het hoofdpersonage. Bij de slechteriken moet ik toegeven dat James Franco veelbelovend was in het begin, maar gaandeweg veel van zijn pluimen verloor en absoluut niet meer dreigend was naar het einde toe. Maar al bij al kan je best wel van de film genieten mits je je niet al te kritisch opstelt. De DVD en Blu-ray van Homeland ligt al vanaf 18 april 2014 in de winkel.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 24 april 2014

 

*** Homefront trailer ***

22-04-14

Paranormal Activity: The Marked Ones (2014) *½ Blu-ray recensie

Het is de 5de film op een rij en nog steeds slaagt deze horror-franchise erin om bezoekers naar de bioscoop te lokken. Paranormal Activity: The Marked Ones (2014) had na één week al 35 miljoen dollar opgehaald en dit met een productiebudget van 5 miljoen dollar. Hetzelfde budget als de docu Justin Bieber's Believe (2013) die in diezelfde periode zwaar aan het floppen was en na 2 volle weken amper 6 miljoen kon ophalen. En zoals men ondertussen wel weet moet een film minstens het dubbele van zijn productiebudget opbrengen om nog maar een break-even te realiseren. Niemand had ooit kunnen denken dat de tienermeisjes hun pop-idool zo de rug zouden toekeren (ik kan hiervoor alleen maar respect hebben), en massaal naar de zoveelste uitgemolken Paranormal Activity sequel gingen (waar ik dan weer een stuk minder begrip kan voor opbrengen).

paranormal_activity_the_marked_ones_2013_blu-ray.jpg

Paranormal Activity: The Marked Ones werd geregisseerd door Christopher Landon, die ook al het scenario schreef van Paranormal Activity 2-3-4. De film blijft grotendeels hetzelfde als de vorige films - weliswaar met nieuwe karakters en een paar nieuwe ideeën - en blijft volledig in de found footage stijl en binnen de formule van de franchise. Net zoals de Saw franchise zijn het films die met een beperkt budget worden gemaakt maar heel veel geld opbrengen, en zolang ze de franchise kunnen uitmelken zullen de producers dat niet nalaten. Maar het verschil met de Saw franchise is dat je hier niet kan uitpakken met nieuwe foltertuigen. Je blijft binnenin het kader van het versleten found footage genre. Maar de plotse schokken tijdens een stille scène blijven werken.

Korte inhoud: Het gebeuren speelt zich af één jaar na de gebeurtenissen in Paranormal Activity 4. Na de dood van zijn buurvrouw, begint Jesse (Andrew Jacobs) rare en vreemde dingen mee te maken, die niet zomaar te verklaren zijn. Anna (Gloria Sandoval), de vreemde oude heks-achtige buurvrouw van Jesse, wordt gedood, en de politie vermoedt dat Oscar (Carols Pratts), een voormalig klasgenoot van Jesse, de hoofdverdachte is. Jesse en zijn vriend besluiten om erachter te komen hoe Anna's appartement eruit ziet. Ze stuiten er op zwarte magie rituelen, alsook een tape van de derde film, en een foto van Jesse. Het duurt niet lang tot hij ontdekt dat hij gebrandmerkt is, door een demonische entiteit. Het is een kwestie van tijd, voor hij helemaal onder de invloed van deze entiteit zal zijn....

Toch heb ik wat gemende gevoelens bij deze. Enerzijds is deze beter dan de vorige PA film, maar qua spanning blijf je toch wat op je honger zitten. The Marked Ones grijpt ook terug naar verhaallijnen uit de vorige films, wat toekomstige PA projecten misschien wel voor een stuk zullen verlammen, net zoals dat het geval was bij Saw die begon te struikelen over zijn eigen verhaallijnen. De reden dat de regisseur/scenarist teruggrijpt naar de vorige films heeft te maken met het feit dat de franchise niet sterk genoeg is voor om een stand alone verhaal te brengen.

De Blu-ray en DVD van deze R-rated Paranormal Activity: The Marked Ones is vanaf 7 mei beschikbaar, met nog wat extra found footage materiaal, alsook wat deleted scenes. Dit is een schijf die enkel bestemd is voor de die hard fans van het genre.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 22 april 2014

***Related Post***
12/02/2013: Paranormal Activity quadrilogy box

 

*** Paranormal Activity: The Marked Ones clip ***

21-04-14

Mandela: The Long Walk to Freedom (2013) **** recensie

Nelson Mandela. Eén van de grootsten allertijden. Wat mij betreft groter dan Gandhi, misschien omdat hij dichter bij mijn 'tijd' stond dan die man daar in het verre India. Hoe verfilm je zo'n verhaal zonder afbreuk te doen aan de verdienste van zo'n man? Zonder belachelijk over te komen zonder te vervallen in een "waar gebeurd"-VIJF-tv niveau?

mandela_long_walk_to_freedom_2013_dvd.jpg

Geen idee, maar Justin Chadwick, die met The Other Boleyn Girl (2008) al bewees dat hij een eigenzinnige regisseur is, deed het. Ook al omdat hij een unieke hoofdrolspeler wist te strikken, de charismatische Idris Elba. Die een hoogst overtuigende Mandela weet neer te zetten. De productie van de film is dan weer in handen van de maverick onder de producers: Harvey Weinstein.

Korte inhoud: Nelson Mandela (Idris Elba) is een Zuid-Afrikaanse advocaat die zich aansluit bij het Afrikaans Nationaal Congres in de jaren '40 wanneer de wet nutteloos blijkt te zijn voor zijn volk onder het Apartheidsregime. Gedwongen om over te stappen van vreedzaam protest naar gewapend verzet na de slachting bij Sharpeville, betaalt Mandela en zijn kameraden een zware prijs en worden ze veroordeeld tot levenslange celstraf wegens verraad, terwijl Mandela's vrouw Winnie (Naomie Harris), misbruikt wordt door plaatselijke autoriteiten. Maar ook al bleef Mandela jarenlang in ketens, blijft zijn geest en vechtlust stand houden tegen de onderdrukkers, en groeit zijn strijd uit tot een nationale kwestie. Maar in plaats van zich met geweld te revolteren, ontpopt hij zich tot een ware leider waar zijn volk naar uitkijkt. Een status die op de proef wordt gezet in het licht van zijn uiteindelijke vrijheid.

Het gevaar van dergelijke films is dat ze veel te veel momenten in een proberen te proppen als een voortrazende kroniek met fragmentarische scènes die iets weg hebben van een haastig vertelde documentaire. Of een verheerlijking die de acteur doet egotrippen veeleer dan de grootsheid van zijn personage te verbeelden. Even vreesde ik dat de film die kant ging op gaan en dat de bejubeling er enkel was gekomen omwille van het pijnlijke moment waarop de film is verschenen. Er wordt in Mandela: Long Walk to Freedom (2013) net vlug genoeg 'geschiedenis' geschetst. Mandela die gevormd wordt als man, Mandela die een succesvolle zwarte blijkt te zijn, de kleine confrontaties met een ronduit racistische samenleving, de eerste persoonlijke confrontaties met het systeem...

Noem die man naïef, de geschiedenis heeft bewezen dat enkel degene die volhardt in zijn idealen slaagt. De momenten die verfilmd worden waarop Mandela besluit regelrechte activist te worden zijn dan ook niet naïef te noemen of gemakkelijk. We zien hoe Mandela echter een mens is van vlees en bloed, het vlees is zwak maar zijn idealen zijn ijzersterk. We zien de fase waarop hij de gewapende strijd begint. Terrorist in de ogen van de staat. Gelukkig kijkt de wereld ook al mee over de schouder. Zijn geluk, zo bleek. En dan komt de 27 jaar op Robbeneiland eraan.

mandela_long_walk_to_freedom_2013_pic01.jpgmandela_long_walk_to_freedom_2013_pic02.jpgmandela_long_walk_to_freedom_2013_pic03.jpg

Als je bedenkt dat de films over slavernij al indrukwekkend waren, wel dan ben je nog meer van slag door het gedrag van de Blanken tegenover de zwarten in toenmalig Zuid-Afrika. Een ronduit racistische samenleving, die zwarten als Untermenschen beschouwt en aldus de wetgeving schept om hen alle waardigheid en rechten te ontnemen. Het systeem zelf is erop gebouwd om de zwarte medemens te onderdrukken. Het spreekt tot de verbeelding en is verbijsterend. De mensonterende behandeling op Robbeneiland komt vreselijk over, niet zozeer door de filmbeelden, wel omdat je als kijker het besef hebt dat het zo is geweest. Al zijn vele zaken onvoorstelbaar voor mensen zoals wij die in een vrije wereld leven.

Het raakt je. De kracht van Mandela. Zijn rotsvaste overtuiging dat hij de maatschappij kan veranderen. En na 27 jaar uiteindelijk het systeem dat capituleert. Als het niet echt gebeurd was, zou je het wegwuiven als naïeve waanzinnige onzin. En daarom alleen al moet je deze film zien. Om te weten dat er grootste mensen bestaan hebben en zullen bestaan. Om de herinnering aan hun grootsheid nooit te vergeten. Om hen te eren. En vooral om er iets van op te steken. Mandela: Long Walk to Freedom is al vanaf 20 maart 2014 beschikbaar op DVD.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 21 april 2014

 

*** Mandela: The Long Walk to Freedom trailer ***

19-04-14

Transcendence (2014) ** recensie

We hebben soms een digitale versie van een mens nodig om onze acties in vraag te stellen. En in deze Transcendence (2014) verkennen we de gevaren van iemand die iets teveel onder de invloed komt van de technologie, en er als volgt zijn menselijke ziel door verliest. Het is op zich een relevante prent die ons confronteert met het feit dat we iets teveel bezig zijn in de virtuele wereld ten koste van de echte menselijke contacten. Niet meteen het meest originele uitgangspunt voor een film, was het niet dat dit het regiedebuut is van Wally Pfister, één van de meest talentvolle Directors of Photography in Hollywood, die we vooral kennen van zijn werk voor Christopher Nolan (de Batman-trilogie, Inception, The Prestige). Een debuutfilm met een productiebudget van 100 miljoen dollar, die eer is maar weinigen gegund.

Transcedence,johnny depp,Wally Pfister,debuut,Rebecca Hall,Paul Bettany,Jess Hall,Jack Paglen,pirates of the caribbean 5,Cillian Murphy,Kate Mara,Morgan Freeman

Korte inhoud: Dr Will Caster (Johnny Depp) is de meest vooruitstrevende onderzoeker op het gebied van kunstmatige intelligentie. Hij werkt aan een levende machine die de collectieve intelligentie van alles wat ooit was combineert met het volledige scala van menselijke emoties. Zijn zeer omstreden experimenten hebben hem beroemd gemaakt, maar tevens het voornaamste doelwit van R.I.F.T., de anti-technologie extremisten, die er alles zullen aan doen om hem te stoppen. Maar het loopt allemaal fout, en in hun poging om Will te vernietigen met een radio-actieve kogel, hebben ze hem de aanzet gegeven om zich via transcendentie één te maken met zijn gecreëerde machine. Voor zijn vrouw Evelyn (Rebecca Hall) en beste vriend Max Waters (Paul Bettany), tevens zijn collega-onderzoekers, is de vraag niet zozeer of ze in hun opzet zullen slagen dan wel of ze dit wel moeten doen. Hun ergste angsten worden echter gerealiseerd wanneer Will's huker naar het aftasten van de grenzen van de virtuele wereld een schijnbaar onuitputtelijke hunker naar macht ontwikkelt, waarvan het uiteindelijke doel onbekend blijft. En wat stilaan duidelijk wordt is dat hij gaandeweg niet meer te stoppen is.

Dat het een visueel knappe science-fiction is geworden staat buiten kijf. Ook al komt de fotografie van Jess Hall, weet je dat Wally Pfister wel zijn inbreng gehad zal hebben. En terwijl steeds meer regisseur zijn overgestapt naar het digitale platform met performante Arri Alexa camera's, koos Pfister voor de traditionele aanpak met 35mm scope fotografie. Het probleem met deze prent zit hem eerder in zijn inhoud. De film werd geschreven door de nog onervaren Jack Paglen - die ondertussen ook al is aangesproken in de running is voor het schrijven van de Prometheus sequel (Ridley, Ridley, eerst geef je ons crappy Damon Lindelof, en nu kies je voor een nobody). Ook al lijkt het verhaal origineel, hebben we alles al gezien in andere films. En ja, de meeste verhalen zijn al verteld, maar de regisseur weet in essentie niets nieuws op tafel te leggen, dan datgene wat we al gezien hebben in films als The Lawnmower Man (1992).

Het is in ieder geval duidelijk dat het niet gebaseerd is op het werk van een Philip K. Dick of zelfs nog maar Jonathan Nolan. Het heeft een gebrek aan intrige of suspense en uiteindelijk al zo saai als gras zien groeien. En gezien het verhaal op zich niet meteen meeslepend is, missen de karakters ook diepgang. Ik voelde me op geen enkel moment emotioneel betrokken bij om het even welk personage. En verhalen over de aard van de mensheid moet toch op z'n minst een beetje menselijkheid vertonen. Of personages van vlees en bloed die niet alleen de morele vragen stellen, maar deze ook met enige betrokkenheid kunnen beantwoorden. Hier blijft alles spijtig genoeg wat op de oppervlakte.

 Transcendence animated picture Transcendence animated picture

Anderzijds is het wel leuk om Depp nog eens te zien in een min of meer gewone rol en niet verkleed als piraat of indiaan. Maar het is geen rol waarvoor hij enige erkenning zal ontvangen. Ik moet trouwens heel ver terug gaan in de tijd om nog een deftige film op te noemen met hem. Hij lijkt de laatste jaren iets teveel op automatische piloot te spelen en vooral uit te zijn op financieel interessante projecten. En binnenkort is het weer zover met Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2016). Ook zijn band met Rebecca Hall lijkt al zo koel en afstandelijk als zijn onderonsje met Angelina Jolie in The Tourist (2010). Naast de bovenvermelde acteurs zien we ook nog een verdienstelijke rol voor Cillian Murphy, Kate Mara en Morgan Freeman.

transcendence_2014_pic01.jpgtranscendence_2014_pic02.jpgtranscendence_2014_pic03.jpg

Kortom, Wally Pfister is een geweldige DoP, maar als verhalenverteller mist hij de panache van zijn leermeester Christopher Nolan. Ondanks de visueel leuke momenten en de paar uitzonderlijke opflakkeringen van emotie en humor, blijft alles behoorlijk steriel, pretentieus en afstandelijk. In plaats van in te zetten op Will, Max of Evelyn, lijkt de regisseur meer interesse te hebben in de virtuele Will, een personage die gevoelens van mensen gaat interpreteren op basis van statische data, hartslagen en pupil vergrotingen. Maar van echte menselijke emoties is er geen sprake, en datzelfde kan gezegd worden voor de film. Een science-fiction over artificiële intelligentie, die al helemaal niet intelligent is en niets beters te vertellen heeft dan cyber-nonsense en oeroude man-vs-machine clichés, 'il faut le faire'. Transcendence komt op 11 juni 2014 bij ons in de bioscoop. Ik vermoed dat Warner Bros zich echt wel aan het nagelbijten zal zetten bij het verloop van de box-office. De film is hier vandaag in de States in première en de eerste reacties zijn alles behalve hoopgevend voor nog maar een break-even.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 19 april 2014

 

*** Transcendence trailer #2 ***

16-04-14

The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) ***½ Blu-ray recensie

Ja, het verhaal en de personages zijn minder knap uitgewerkt als in The Lord of the Rings trilogie, maar er is spektakel en visueel vertier genoeg in The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) om ons 161 minuten lang te verwennen (poster). En ik moet toegeven dat deze sequel al iets beter is dan de ietwat traag-opgang-komende The Hobbit: An Unexpected Journey (2012), al was het maar dat er meer actie in zit. We krijgen zelfs een geheel andere Bilbo te zien. Geen aarzelend zagenventje, maar ene die zonder verpinken zijn dolk door de luchtpijp van een Ork ramt. Maar daar waar ik regelmatig koude rillingen had bij LotR, waren er voor mij geen emotioneel adembenemende momenten te bespeuren. Laten we hopen dat Peter Jackson het beste voor The Hobbit: There and Back Again (2014) heeft gehouden.

the_hobbit_the_desolation_of_smaug_2013_blu-ray_3d.jpg

Korte inhoud: Na een succesvolle doortocht over en onder de Mistige Bergen, moeten Thorin (Richard Armitage) en zijn gezelschap beroep doen op een machtige vreemdeling vooraleer ze de gevaren van Demsterwold kunnen trotseren - zonder hun tovenaar. Als ze Meerstad bereiken zal de hobbit Bilbo Balings (Martin Freeman) zijn afspraak met de Dwergen moeten nakomen. Het gezelschap moet de reis naar de Eenzame Berg voltooien en Balings moet de Geheime Deur zoeken die hem toegang verleent tot de schat van de draak Smaug (Benedict Cumberbatch). En waar is Gandalf (Ian McKellen) heen? En wat is zijn geheime zaak in het Zuiden?

Ik heb The Hobbit gelezen op de schoolbanken en vond het een behoorlijk saai boek, met onnoemelijk veel beschrijvingen en weinig vooruitgang. Maar Peter Jackson heeft van dit pacifistisch sprookje een spektakel georkestreerd met zwaardvechters, magiërs en monsters in prachtige decors. Wat mij betreft is de creatie van Middle Earth al een even grote mijlpaal als de Star Wars franchise. De films zijn misschien bij momenten iets te extravagant te noemen, maar ze vervoeren ons echt in de rijke wereld van J.R.R. Tolkien. Toch kan ik me niet ontdoen van het gevoel dat de vorige trilogie met iets meer serieus in elkaar werd gestoken en dat de helden in deze nieuwe reeks iets te gemakkelijk in de vijanden kunnen hakken zonder dat er echt weerstand is. Er zit een klein opstootje tussen Legolas (Orlando Bloom) en een zwaar gebouwde ork, maar meer dan een bloedneus is er niet van gekomen.

We krijgen ook een prille romance te zien tussen de dwerg Kili (Aidan Turner) en de vrouwelijke elf Tauriel (Evangeline Lilly). Iets wat op papier belachelijk leek, is met heel veel smaak uitgewerkt en je bent als kijker meteen benieuwd wat er precies zal gebeuren. Tauriel was een creatie van Peter Jackson om zo meer vrouwelijke karakters in de film te verwerken, heeft een eigen karakter en is al zo gevaarlijk als Legolas. In ieder geval een knap idee om geen kopie te willen maken van Arwen uit de oude trilogie. Maar de show wordt uiteraard gestolen door de draak Smaug, wiens stem (van Benedict Cumberbatch) doorheen de schattenzaal weergalmt en duidelijk maakt dat dit meteen ook de best verfilmde draak in de geschiedenis van de cinema is. Toch is er niet meteen dreiging. De draak voert zelfs een conversatie met Bilbo. Maar deze conversatie moet snel plaats ruimen voor terreur. En terwijl de hebzuchtige draak zijn bezoekers het vuur aan de schenen legt, zien we dat Gandalf oog-in-oog komt te staan met de Necromancer, de heksenmeester Sauron (ook ingesproken door Benedict Cumberbatch...but no relation).

The Hobbit: The Desolation of Smaug animated pictureThe Hobbit: The Desolation of Smaug animated picture

Zoals ik al eerder zei, de film biedt spektakel en opnieuw krijgen we een sensationele rollercoaster voorgeschoteld met dwergen die in wijnvaten op een kolkende rivier een horde orken van zich moeten afslaan. Ook al haat ik 3D cinema, heb ik van deze scene wel kunnen genieten met een extra perspectief. Maar voor de rest vond ik de 3D eigenlijk niet noodzakelijk en ook de 48 frames is voor mij geen noodzakelijke must. De acties zijn wat scherper, maar wanneer er iets teveel gebeurt in het beeld gaat je oog toch automatisch beginnen filteren. Voor Peter Jackson moest het allemaal vooruitgaan en voldoende monsters worden opgevoerd om de kijker geen minuut te vervelen. En zo zaten we al gauw in de netten van reusachtige spinnen en kregen we een korte ontmoeting met een skin-changer genaamd Beorn (Mikael Persbrandt) die in een gevaarlijke beer kan veranderen. Maar toch leken al die vijanden nog niet meteen zo'n grote dreiging. De spinnen werden met een simpele pijl of messteek meteen vernietigd, daar waar Frodo in de vorige trilogie toch wat meer moeite had met één spin.

the hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shorethe hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shorethe hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shore
the hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shorethe hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shorethe hobbit the desolation of smaug,the hobbit,the hobbit an unexpected journey,the hobbit there and back again,peter jackson,richard armitage,martin freeman,benedict cumberbatch,ian mckellen,orlando bloom,aidan turner,evangeline lilly,mikael persbrandt,howard shore

Kortom, een visueel spektakel voor jong en oud, maar ik bleef qua verhaal toch iets op mijn honger zitten. Ik mis karakter-uitwerking. Ik mis de onderlinge relaties die ik in de vorige trilogie zo knap vond. Maar laten we niet vergeten dat Tolkien eigenlijk de intentie had een soort kinderboek te schrijven en dat verklaart het humor gehalte. Anderzijds was The Hobbit ook het kleinste boek en hier wordt het gedistilleerd in 3 delen van elk 3uur! Qua acteer- en camerawerk, belichting en decor valt niets op aan te merken. Elk frame kan weer ingekaderd worden en de muziek van Howard Shore is de kers op de taart. En ook al maakt Peter Jackson zo goed als geen fouten in een bijna 3 uur durende prent, voel je dat we hier met een tussenfilm te maken hebben die alles in voorbereiding brengt voor het laatste deel. Zal de draak verslaan worden? Zal Thorin zijn schat delen? Zal Gandalf het leger van Sauron op tijd kunnen stoppen? Mijn hoop is dat het laatste deel iets minder PG-13 zal zijn en de slechteriken iets meer weerwerk bieden.

De DVD, Blu-ray, Blu-ray 3D en VOD van The Hobbit: The Desolation of Smaug zijn vanaf vandaag 16 april 2014 beschikbaar, met als bonus een interessante blik achter de schermen, op de set en in de post-productie-afdeling, als compensatie op het audio-commentaar van de regisseur over de gehele film. Peter Jackson is het soort dagboek regisseur die alles goed bijhoudt, en bijgevolg zijn de making-off filmpjes wel rijk aan informatie en detail. Verder op de Blu-ray schijven reizen we samen met het team naar de prachtige filmlocaties in Nieuw-Zeeland, en zie hoe deze unieke gebieden getransformeerd worden tot Midden - aarde. Zelfs Ed Sheeran's prachtige themasong komt nog beter tot z'n recht in de krachtige videoclip "I See Fire". Indien jullie beschikken over een 3D televisie, dan zou ik er niet aan twijfelen om een paar euro's meer te tellen voor de 3D versie van de Blu-ray (waaraan zowiezo ook de gewone Blu-ray gekoppeld is). Deze film is gemaakt met 3D technologie en het is een must om het te kunnen aanschouwen in de huiskamer.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 16 april 2014

***Related Posts***
24/11/2013: Ian McKellen krijgt het op de heupen van green key
07/10/2013: Eerste The Hobbit: The Desolation of Smaug trailer
15/04/2013: The Hobbit: An Unexpected Journey review
17/12/2012: Top 10 Beste Films van 2012
21/11/2012: The Hobbit te kampen met erfgenamen en dierenactivisten
20/09/2012: Verrassende nieuwe The Hobbit: An Unexpected Journey trailer
27/12/2011: Een eerste blik op The Hobbit: An Unexpected Journey
28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar

 

*** The Hobbit: The Desolation of Smaug trailer ***

14-04-14

Pioneer (2013) **½ recensie

De regisseur en schrijver van de oorspronkelijke Insomnia (1997), de Noorse cineast Erik Skjoldbjærg, heeft een Noors/Engelstalige thriller gemaakt (85% Noors 15% Engels), genaamd Pioneer (2013). Deze prent gemaakt met geld uit Noorwegen is gebaseerd op waar gebeurde feiten. En het zal jullie misschien verbazen, maar ik ben zelf nooit geen grote fan geweest van de originele Insomnia film en vond de remake van Christopher Nolan eigenlijk een betere film. Ik denk ook dat Skjoldbjærg een veel beter schrijver is dan een regisseur, maar gezien deze film zich afspeelt in de Noordzee was ik toch benieuwd.

Erik Skjoldbjærg,pioneer,insomnia,Andre Eriksen,Aksel Hennie,George Clooney,Grant Heslov,Wes Bentley,Stephen Lang

Korte inhoud: Deze samenzwerings-thriller speelt zich af in de vroege jaren 80, het begin van de Noorse Oil-Boom. Enorme olie-en gasvelden zijn ontdekt in de Noordzee en de autoriteiten hebben tot doel de olie aan wal te brengen door middel van een pijpleiding op een diepte van 500 meter. Een professionele duiker, Petter (Aksel Hennie), geobsedeerd met het bereiken van de bodem van de Noordzee, heeft de discipline, kracht en moed om 's werelds meest gevaarlijke missie uit te voeren samen met zijn broer Knut (André Eriksen). Maar een tragisch ongeluk verandert alles. Petter wordt gestuurd op een gevaarlijke trip, waar hij uit het oog verliest wie er aan de touwtjes trekt. Gaandeweg beseft hij dat hij tot over zijn hoofd in de problemen zit en dat zijn leven op het spel staat.

Het zal jullie niet verbazen dat acteur George Clooney en producer Grant Heslov (The Monuments Men, Argo, The Ides of March) nu al een optie hebben genomen voor een Amerikaanse remake met iets meer dan het huidige 5,5 miljoen euro productiebudget. Pioneer is bij ons niet in de bioscoop geweest, en ik betwijfel dat deze prent ooit onze bioscoopzalen zal bereiken. Hoewel, bij onze Noorderburen komt de film uit op 12 juni 2014. Ondertussen hebben ze een nieuwe trailer uitgebracht alsook een filmposter.

Wat me beviel bij deze film was dat 70's samenzwerings-sfeertje die we kennen van films als The Parallax View (1974) of Three Days of the Condor (1975). Ik ben niet zeker in hoeverre we deze prent kunnen zien als een verfilmd waar gebeurd verhaal, maar ik vermoed dat ze toch een loopje hebben genomen met de realiteit om de intrige en de spanning iets meer in de verf te zetten. De plot draait rond een experimenteel gas die ontworpen is om duikers te helpen met hun ademhaling, en ook met een diepe kloof tussen Amerikaanse en Noorse partners in de pijplijn-onderneming.

Pioneer  animated picturePioneer  animated picture

Ondanks het wat trage thempo en de overdreven dramatische muziek is het een periode thriller waarin de personages moeten vertrouwen op hun instincten en logisch denkwerk, in plaats van vernuftige vuurwapens en explosieven. Maar datgene waar zij mee bezig zijn is iets wat voor hun tijd heel vooruitstrevend is en zijn de mannen echt wel pioniers van hun tijd. Er zitten hier en daar wel wat foutjes is - zoals het gebruik van hedendaagse dollarbiljetten in plaats van de exemplaren uit de jaren 80 - maar voor de rest zien we geen i-phones of wordt er niet gesurft op Google en maken ze gebruikt van oude videotapes. Maar dat betekent geenszins dat de schurken in de film geen vernuftige manieren gebruiken om iemand aan het praten te krijgen. Wel spijtig dat ze een acteur moesten nemen als Stephen Lang die echt wel iets te getypecast is als villain. Het was in ieder geval leuk om nog eens American Beauty acteur Wes Bentley aan het werk te zien, ook al zien we hem misschien 10 minuten op het scherm en heeft hij hooguit 15 lijnen dialoog.

*** Pioneer (2013) trailer ***

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 14 april 2014

13-04-14

The Monuments Men (2014) *** recensie

'George Clooney. What else?' Niets! Wanneer de afgelopen decennia Mr George Clooney op draafde, waren het niet alleen de dames die storm voor hem liepen. Als cinefiel moet ik zeggen dat films met hem meestal niet tegen vallen. Ik mag zelfs positiever zijn en zeggen dat hij heel wat kwaliteit wist te brengen op het scherm. Nooit te diepzinnig. Nooit te oppervlakkig. Meestal met een humoristische toon al dat niet in lagen verwerkt. En in veel gevallen omringd met een cast die het ego-trippen wat beperkt. Al klinkt ook dit te negatief.

The Monuments Men,george clooney,Matt Damon,Bill Murray,John Goodman,Jean Dujardin,Hugh Bonneville

Korte inhoud: De Tweede Wereldoorlog loopt op zijn einde. De nazi's trekken zich terug, maar niet zonder alle kunstschatten die ze roofden veilig op te bergen. Frank Stokes, een Amerikaanse kunstliefhebber kan het leger ervan overtuigen een peloton op te richten met de missie gestolen kunstwerken terug te vinden. Hij krijgt geen soldaten mee, maar allemaal vrienden van hem die de kunst een warm hart toedragen. Geef ze een helm en een geweer en drop ze in het zog van de invasie vanuit Normandië en het komt wel goed, denken ze. Het wordt een race tegen de tijd, de Nazi's en de Russen.

Toen ik hoorde over The Monuments Men (2014) was ik meteen getriggered. Ten eerste is het Clooney die die film regisseert. Dus wat zou het worden? Iets à la de Ocean's-trilogie of eerder iets raars à la Burn After Reading. Of ergens de middenweg zoals zijn rollen in de films van de Coen-brothers waar de grens tussen humor met dubbele bodem en cynisme nogal dun is soms. Alvast geen romcom in de zin van Intolerable Cruelty (2003). Daarnaast het verhaal over de tweede wereldoorlog. Altijd leuk oorlogsverhalen. Bovendien een oorlogsverhaal over de gestolen kunst. En niet zomaar kunst. Kunst die in België, in Brugge en Gent vertoeft. Al vind ik dat het Vlaams onderwijs ferm te kort schoot aangezien ik nooit op school geleerd heb dat de Madonna van Michaelangelo verdikke in een kerk in Brugge staat.

Een mens moet dan eens een half gefantaseerde film zien op de helft van zijn levensverwachting om nog eens bij te leren over kunst. Anyway The Monuments Men. Hoe kan ik het beschrijven? Een heel aparte stijloefening toch. Geen drama, geen actie, geen thriller...

Clooney slaagt erin de sfeer te creëren van de oorlogsfilms uit de jaren zestig. Alles peis en vree en van de oorlog merk je niet veel. De helden hebben een missie, bewegen zich van punt A naar B al fluitend op de passende muziek en ja occasioneel komen ze een hindernis tegen die ze moeten overwinnen. Het is wel wat wennen in het begin. De vrolijke toon van de film is gemakzuchtig, traag en nonchalant. Een hoop ouwe rakkers die samen op avontuur trekken als gingen ze op scoutskamp. Alles behalve de grimmigheid van hoe een oorlog echt is.

Eenmaal dat beseft, en je kunt ook niet anders, want de muziekscore van Alexandre Desplat is soms net iets te dramatisch bij op zich onbetekenende scènes. Denk maar aan de scène waar een dubbeldekker uit een schuur te voorschijn komt. Alsof een wonder is geschied. Maar zo zag je het ook in de eerder genoemde oude films. Een soundtrack met een fluit is bovendien zelden grimmig of donker te noemen. Toch verveelt de film niet. Het tempo ligt net hoog genoeg en ondanks de heel eenvoudige plot en het gebrek aan actie, houdt hij je aandacht vast. Al is de ontknoping ook weer zo gemakkelijk als in de films van de jaren zestig.

the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville
the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville,cate blanchettethe_monuments_men_2014_pic05.jpgthe_monuments_men_2014_pic06.jpg

Een pluim voor de cast. Het gezapige werkt door dat de cast zo goed gekozen is. Pafferige lamme goedzakken die hun leven opofferen voor de goede zaak. Mannen die geen soldaat zijn en dat nooit zullen zijn. Ze zijn kunstliefhebbers, houden eerder van een gezellige drink met art-talk dan van het liggen en de modder en schieten op alles wat beweegt. De paar scenes waar er kogels worden afgevuurd vind ik in dat opzicht dan ook heel goed gefilmd. Cate Blanchette als de Franse Claire Simone is ijzersterk. Haar licht frigide secretaresse-look, houterig en stijf met daaronder toch die hunkering naar romantiek. Sterk.

Matt Damon als luitenant, de enige die echt soldaat is, maar een soort Frans zwatelt die niemand begrijpt zonder dat hij zijn personage belachelijk maakt zoals Brad Pitt in die andere oorlogsfilm. Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin en Hugh Bonneville als lamme goedzakken. Top. Ze zijn geen Dirty Dozen, maar de parallellen zijn ergens toch te trekken. Een missie die niet gesteund wordt door de legertop maar als ze slaagt toch mooi meegenomen. Ze moeten hun plan trekken en dat het plantrekkers zijn, dat staat als een paal boven water.

De verdienste van de film is dat het geen actie-thriller is geworden omdat het dan weer zo'n film zoals duizend in een dozijn ging zijn geworden, waar je even goed Tom Cruise of Pierce Brosnan kon voor inschakelen. Bovendien met al dat Marvel-gedoe is het leuk eens menselijke antihelden aan het werk te zien. De film werd bij ons uitgebracht door Sony en Columbia Pictures op 12 maart 2014 en heeft zijn productiebudget vlotjes verdubbeld. Ondertussen wordt het afwachten op de Blu-ray release.

*** The Monuments Men trailer ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 13 april 2014

11-04-14

The Amazing Spider-Man 2 (2014) *** recensie

Je zou verwachten dat regisseur Marc Webb niet dezelfde fouten zou maken als Sam Raimi met zijn Spider-Man 3 (2007), maar deze The Amazing Spider-Man 2 (2014) doet precies wat iedereen vreesde: teveel villains opvoeren! En hiermee gun je dan ook geen enkele villain de tijd om voldoende tot zijn recht te komen. Ik was behoorlijk tevreden met zijn aanpak van de eerste The Amazing Spider-Man (2012), maar ik kan mijn ontgoocheling nauwelijks wegsteken bij deze sequel.

the_amazing_spider-man_review_poster.jpg

Korte inhoud: Peter Parker (Andrew Garfield) moet zijn tijd verdelen tussen de liefde van zijn leven, Gwen Stacey (Emma Stone), en het vechten tegen boeven. Hij is bijna klaar met school, maar is zijn belofte aan de vader van Gwen niet vergeten. Peter moet uit haar buurt blijven om te zorgen dat ze veilig blijft, maar dat lukt hem niet. Het leven van Peter verandert wanneer hij tegenover de nieuwe schurk Electro (Jamie Foxx) komt te staan. Zijn oude vriend Harry Osborn (Dane DeHaan) keert terug. En Peter ontdekt nieuwe informatie over zijn verleden.

Laten we beginnen de het positieve zaken: Andrew Garfield staat er weer en levert opnieuw een pakkende vertolking als Peter Parker en zijn alter-ego Spider-Man. Deze keer zien we een Spider-Man die iets dichter staat bij de comics, met iets meer acrobatieën en meer humor. De actie-sequenties zijn ook stukken beter dan bij de eerste film, met een knettergekke begin-scène waarin Spidy verschillende gestolen Oscorp flacons moet zien bijeen te grabbelen. De cgi-versie van Spider-Man sluit naadloos aan bij de rondhuppelende versie van vlees en bloed. Ook de montage en timing van de acties werken perfect en zetten alles op scherp. De hyperkinetische dynamiek wordt op gepaste momenten onderbroken door het beeld van Gwen Stacy's gestorven vader (Denis Leary) die Peter liet zweren om afstand te nemen van zijn dochter. Na het schuldgevoel van van de dood van Uncle Ben (Martin Sheen) in de eerste film, worstelt onze held nu met een nieuw schuldgevoel.

Ook de introductie van Max Dillon (Jamie Foxx) was veelbelovend. Je wou meteen meer te weten komen van deze wat eigenaardige figuur en zijn eerste contact met Spider-Man was buitengewoon knap in scene gezet. De ervaren en talentvolle Foxx kan zowel de macho zwarte acteur spelen (Any Given Sunday, Django Unchained) als de wat geflipte en rusteloze kwiet uithangen (The Soloist, Collateral) wat we in deze film te zien krijgen. Eenmaal we hem zien als zijn alter-ego Electro verliezen we een beetje de acteur, en de uitwerking laat vanaf dit ogenblik te wensen over. Electro moet trouwens één van de saaiste villains zijn sinds Mr. Freeze. Maar de visuele effecten die met het personage gepaard gaan zijn indrukwekkend. Uiteraard verwacht je niets anders van een productie met een budget van 200 miljoen dollar, maar er zijn voorbeelden van big budget films waar het visuele vertier allesbehalve overtuigend is.

Ik zat na het zien van de eerste film een beetje op mijn honger over de voorgeschiedenis met Richard Parker (Campbell Scott) en hier krijgen we effectief antwoorden op heel wat vragen, met tevens een heel aangrijpende scene in een jetvliegtuig. Maar alles wordt wel snel afgehandeld, want zoals je weet, hebben we 3 villains te introduceren, en de speelduur klokt nu al op een 142 minuten - iets wat tegenwoordig een rage is - ook al heeft de film veel te weinig om het lijf om die speelduur te verantwoorden. Datzelfde geldt tevens voor Captain America: The Winter Soldier (2014), en daar was er nog minder te vertellen dan in deze sequel.

 The Amazing Spider-Man 2 animated picture The Amazing Spider-Man 2 animated picture

En hiermee sluiten we aan op de zwakke kantjes van de film. Daar waar Sam Raimi met zijn Spider-Man 2 (2004) een perfecte balans wist te vinden tussen de held en zijn rivaal, struikelt deze prent over de overvloed aan karakters. In The Avengers (2012) zit ook volgepakt met karakters, maar Joss Whedon wist welke personages van belang waren en welke van minder belang. Hier had ik in de indruk dat Marc Webb halverwege de draad verliest. Zowel Electro als Green Goblin (knap vertolkt door Dane DeHaan) zijn geen kleine garnalen. En bij de eerste confrontatie tussen Spider-Man en Electro zit je al in je achterhoofd dat er nog twee confrontaties moet volgen. Eigenlijk verdiende Electro en The Green Goblin een eigen film, en tot op vandaag snap ik niet waarom Sony net diezelfde fout maakt als deze van 7 jaar geleden. Je kan 4, 5 tot zelfs 47 goede karakters hebben die moeten opboksen tegen één villain, maar wanneer je met meerdere villains werkt merk je dat dit ten koste komt van de karakter-uitwerking. Het gevecht tussen Green Goblin en Spider-Man is bijna een intermezzo van geen belang, weliswaar met een hartverscheurende gebeurtenis. De derde villain, Rhino, een ondankbare rol voor Paul Giamatti, is niet meer dan edelfiguratie met nog minder dan 2 minuten screentime. Zielig.

the_amazing_spider-man_2_rhino_pic01.jpgthe_amazing_spider-man_2_electro_pic02.jpgthe_amazing_spider-man_2_green_goblin_pic03.jpg
the_amazing_spider-man_2_pic04.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic05.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic06.jpg

Er was ook iets minder magie tussen Peter Parker en Gwen. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel make-up op het gezicht van Emma Stone hadden gesmeerd. Ook zij is het slachtoffer van de vele villains en er wordt ook gesnoeid in haar screentime. Ik miste ook die huiselijke scènes uit de eerste film, die het geheel een menselijk kantje bezorgden (met name de scene uit de eerste film waar Peter aan tafel zit met de familie van Gwen) en iets meer tederheid brachten aan de karakters. Hier heeft de regisseur geen tijd voor dergelijke momenten, ook al zijn het uitgerekend deze scènes waarin de relatie van Gwen en Peter vorm krijgt en kan groeien. Hadden ze hier meer tijd voor gemaakt dan was het einde een stuk meer emotioneel geladen.

Ik ga hier de review afsluiten want ik heb de indruk dat ik anders iets teveel ga beginnen zitten vitten over kleine details. Ik had gehoopt op een film met Spider-Man 2 niveau, maar het was uiteindelijk een herhaling van de desillusie van Spider-Man 3. En gezien je toch minder betrokken bent met de personages, ga je dan beginnen letten op details. Zelfs positieve zaken: ik vond de 3D in deze film eigenlijk wel geslaagd (ja, u hoort me goed), ook al ga ik niet meteen spreken van een meerwaarde. Als je al een film wil zien in 3D, dan zou deze The Amazing Spider-Man 2 geen slechte keuze zijn. Komt er een derde Spider-Man film? Dat zal afhangen van de box-office, maar in deze sequel hebben we al een kleine wandeling gemaakt naast de verschillende toekomstige Sinister Six (min één, tenzij Rhino terugkomt in de derde film, maar ik betwijfel het). Oh ja, na de aftiteling volgt er geen uitsmijter, dus jullie moeten dus niet wachten tot het einde van de eindcredits. De film is vanaf 16 apri 2014 bij ons in de bioscoop.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 april 2014

***Related Posts***
04/04/2014: It's On Again voor Alicia Keys en Kendrick Lamar
18/01/2014: Een overvloed aan The Amazing Spider-Man 2 posters
05/12/2013: The Amazing Spider-Man 2 trailer
25/09/2013: The Amazing Spider-Man 2 zal alle vragen beantwoorden
11/02/2013: Maar liefst 3 villains in The Amazing Spiderman 2
06/01/2013: Fouten in The Amazing Spiderman

 

*** The Amazing Spider-Man 2 trailer #3 ***

10-04-14

Noah (2014) *** recensie

Films waar recensenten een embargo krijgen om een review te posten tot op de dag van de première zijn vaak producties die schrik hebben van de eventuele negatieve commentaren. Hoe je het ook draait of keert, embargo's opleggen is een dwaas idee. De recente filmgeschiedenis heeft aangetoond dat films met azijnslechte filmkritieken toch nog altijd massaal veel bezoekers kan aantrekken. Of een commentaar nu slecht of goed is maakt in principe niet zo heel veel uit, als er maar over gepraat wordt. Het slechtste wat een film kan voorkomen is dat de film geen media aandacht krijgt. En wat betreft Noah (2014) van Darren Aronofsky kan er niet genoeg over gepraat worden.

noah_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard. Noah draait vanaf 9 april 2014 in onze zalen.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 10 april 2014

***Related Posts***
15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

 

*** Noah trailer ***

09-04-14

Carrie (2013) ** Blu-ray recensie

De hedendaagse horror remakes heeft al voor een paar interessante verrassingen gezorgd (Let Me In, The Crazies, Last House on the Left), maar over het algemeen slaan ze de bal toch behoorlijk mis. De hoofdreden is dat de nieuwe filmtrend alles heel psychologisch wil onderbouwen, en dat werkt niet altijd. Een realistische horrorfilm is op zich niet slecht, maar je moet de verschillen respecteren tussen horror-genre en drama. De psycho-analyse van Rob Zombie's Halloween (2007) heeft er voor gezorgd dat je snel begon af te haken. Door van Michael Myers iets teveel een mens te maken ontkracht je de horror. Regisseuse Kimberly Peirce leek dat begrepen te hebben met haar Carrie (2013) remake (hier de poster), maar bij nader inzien speelde ze het heel safe door iets teveel de originele film te imiteren in plaats van een originele remake voor te stellen.

chloe grace moretz,carrie,julianne moore,kick-ass,brian de palma,stephen king,sissy spacek,kimberly peirce,judy greer,portia doubleday,ansel elgort,boys dont cry,lawrence d cohen,roberto aguirre-sacasa,john travolta,nancy allen

Korte inhoud: Carrie White (Choë Grace Moretz) is een verlegen meisje die samen leeft met haar religieus-fanatieke moeder (Julianne Moore). Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares (Judy Greer) al haar klasgenoten. Eén meisje (Portia Doubleday) vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy (Ansel Elgort) om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, nemen haar onbekende telekinetische krachten de bovenhand en neemt ze wraak tegen iedereen.

De film is gebaseerd op het boek van Stephen King, en was tevens zijn eerste boek die door Brian De Palma verfilmd werd. Carrie (1976) kreeg zelfs twee Oscar-nominaties, één voor actrice Sissy Spacek die de hoofdrol vertolkte en één voor Piper Laurie die de moeder speelde. Carrie werd meteen een horror-klassieker. Maar laat me meteen duidelijk zijn, de remake zal geen Oscar-nominaties krijgen.

De originele film was heel volwassen en eenvoudig in zijn benadering, en bijzonder efficiënt. Het hoofdpersonage was ook geen populaire actrice, maar een heel eenvoudig en mager meisje die wat ongemakkelijk in haar vel zat en moeilijk vrienden kon maken. De telekinetische krachten kwamen pas op het einde van de film. Hier hebben we Choë Grace Moretz, die wel een min-of-meer herkenbare Carrie neerzet, maar een lelijk eendje kan je haar niet echt noemen. Ze bezit ook een paar stevige schouders (waarschijnlijk afkomstig van de training als Hit Girl in de Kick-Ass films) en je zou denken dat die meid zich wel kan redden tegenover een aantal Glee-trutjes. En al van bij het begin zien we haar uitpakken met een reeks van vrij zinloze telekinetische kunsten, dat je je al snel begon af te vragen of dit wel de regisseuse was van de intense Boys Don't Cry (1999) of een debuutregisseur die zijn kunsten wou tonen.

Maar het grootste probleem van deze remake was de herwerking van het script van Lawrence D. Cohen door en Roberto Aguirre-Sacasa, die naast een aantal tv-series en een slechte film eigenlijk geen affaire had om met zijn pollen aan het originele script te prutsen. Maar zo accentueerde hij iets teveel het nevenpersonage Sue Snell, gespeeld door de oogverblindende slanke blondine Gabriella Wilde. Maar in plaats van de "mean girls 'n' boys" uit te werken vond de scenarist het wel een goed idee om haar karakter meer naar voor te brengen. Meer nog, ze heeft meer screentime dan de moeder, en halverwege de film heb je zoiets van "Waarom ben ik in godsnaam dit personage aan het volgen?!" OK, het personage komt uit het boek, maar Brian De Palma had begrepen dat dit personage eigenlijk teveel de aandacht wegneemt van het hoofdpersonage.

Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

De Carrie 2013 is een special fx fest die geen moer lijkt te geven voor echte horror of suspense en die gewoon de originele film van De Palma probeert te kopiëren met iets betere camera's en belichting, maar zonder te ziel te vatten die De Palma in zijn film had gestoken. Het personage van Carrie werd ook veel te sympathiek in beeld gevoerd in plaats van een lichtjes autistische zonderlinge die heel weinig warmte uitstraalt, zoals het in het origineel was en veel beter werkte. En van personages gesproken, geen enkel personage uit de remake, met uitzonder van Tommy Ross, is memorabel. In het origineel had je aan een paar seconden genoeg om te weten wie de personages waren, zoals de vertolking van John Travolta als Billy Nolan, of die van Nancy Allen als Chris Hargensen. Je wist meteen wie ze waren en wat hen dreef. In deze remake heb je geen flauw idee wie deze mensen zijn.

Beste acteur uit de remake is zonder enige twijfel Ansel Elgort. Ik had nog nooit gehoord van die kerel, maar hij steelt de show in elke scene waarin hij speelt en vertolkt zijn rol zonder in het cliché te vallen. Een acteur om in het oog te houden. Daarentegen zien we dat zijn lief, vertolkt door Gabriella Wilde, een waardeloze actrice is en misschien beter zou passen in de modellenwereld dan voor de filmcamera. Ze is mooi, en ik denk dat dit zowat de doorslaggevende reden was waarom ze in de film zat. Maar de zwakste vertolking was toch die van Julianne Moore, die helemaal niet schrikwekkend was. Ze is gewoon oud, versleten en wat geschift, iets wat haar stukken minder interessant maakte. Zij is verondersteld om een moeder te zijn die haar kind misbruikt op de meest extreme manier, maar Julianne benadert haar personage veel te ingetogen en zelfs te zacht. En bijgevolg heb je ook geen intense dynamiek tussen moeder en dochter. De remake begint ook met de geboorte van Carrie, met een vrij zinloze scène die niet in de originele film stak. De scène was tevens nogal extreem met een "echte" baby en een schaar, iets die je in een Rob Zombie prent wel zou aantreffen. Maar dit stond los van de meer brave acties die volgden, met een meer terughoudend spel. Ik begrijp dat Julianne de keuze had genomen om haar personage meer introvert te maken in schril contrast met de vertolking van Piper Laurie, maar het werkte eigenlijk maar half.

chloe grace moretz,carrie,julianne moorecarrie_2013_blu-ray_review_pic02.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic03.jpg
carrie_2013_blu-ray_review_pic04.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic05.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic06.jpg

Kortom, gezien deze remake weinig nieuwe ideeën op tafel legt kan je er niet omheen te stellen dat het origineel zoveel keer beter is, zowel op vlak van acteerwerk, de benadering van de verschillende personages en uiteraard de regie. De Brian De Palma versie is tevens een pak schrikwekkender dan deze remake. De scenes in het origineel zijn creepy, en al zeker de scene tijdens prom night waarin ze geen controle meer had over haar acties. Ze sluit haar ogen niet en we hebben de indruk dat de duivel haar lichaam heeft overgenomen. In de remake blijft ze Carrie en neemt ze zelfs de beslissing om de lerares te redden. Dit zijn verkeerde keuzes die in het geheel niet werken. Maar zij was blijkbaar iets teveel bezig met de speciale effecten. Er zit een moment in waarin de stoute Chris en haar boyfriend om het leven komen in hun auto. In het origineel wordt de auto geflipt en hup, ze zijn dood. Meer moesten we hier niet van weten, maar Kimberly Peirce koos ervoor om de dood van Chris in verschillende fases te filmen tot in het belachelijke toe. Maar het meest tenenkrullende van de gehele prent is het laatste beeld waar Carry als een soort anti-held wordt voorgesteld zoals een Freddy Krueger. Dit leverde voor mij het bewijs dat de makers noch het boek of de originele film hadden begrepen.

Kimberly Peirce heeft een uitstekende film gemaakt met Boys Don't Cry, wat eigenlijk een veel betere Carry film had geweest, maar hier probeert ze De Palma te kopiëren met af en toe een kleine twist. Het spijtige is dat al haar nieuwe ideeën compleet van de pot gerukt zijn en dat ze op geen enkel moment het origineel heeft kunnen verbeteren. Indien jullie de originele film nog niet hebben gezien, ga deze dan bekijken. Als jullie de originele film niet lusten, dan zou het me verbazen dat jullie deze film leuk zullen vinden. Het is in essentie een (slechte) kopie van De Palma, maar met een pak meer foute keuzes.

De Blu-ray en DVD ligt al vanaf 26 maart 2014 in de winkel, met een pak bonus-materiaal waaronder de audio-commentaar van de regisseuse. Maar ook deleted scenes, extra rushes van de stunt-double in vuur en vlam, een making-off reportage over de productie en de impact van het telekinetische aspect in de film.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 09 april 2014

***Related Post***
14/10/2013: Geniale verborgen camera promo-film voor Carrie
08/04/2013: Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

 

*** Carrie (2013) trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende