31-07-14

Ain't Them Bodies Saints (2013) *** Blu-ray recensie

'In de sfeer van oude westerns' onthield ik van de beschrijving van deze Ain't Them Bodies Saints (2013). Dat wekte mijn interesse. Verder zei de film me niets, behalve dat tweederangs acteur Casey Affleck meespeelde net als Rooney Mara, jawel The Girl with the Dragon Tattoo (2011), ook had ze een klein rolletje in The Social Network (2011) en tal van andere films en series. Regisseur David Lowery zei me trouwens ook niets.

aint_them_bodies_saints_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Bob (Casey Affleck) en Ruth (Rooney Mara) leven een beetje zoals een Bonnie & Clyde in het Wilde Westen van de jaren zeventig. Bij een schietpartij raakt een agent gewond en verdwijnt Bob achter de tralies. Ruth kan haar leven heropnemen. Ondertussen wordt hun dochtertje geboren. Dit vormt de drijfveer voor Bob om Ruth en zijn dochter terug op te zoeken en te ontsnappen. In het kleine dorp waar iedereen iedereen kent, is het voor hem niet makkelijk zijn Ruth op te zoeken en er zijn een boel anderen die hem liever niet zien komen.

De sfeer die Lowery weet te scheppen is alvast zeer geslaagd. Het wilde westen van de jaren zeventig. Weidse landschappen. Prachtige sobere lange shots. De fotografie is alvast zeer stijlvol en draagt bij om de personages te kaderen in hun eigen de kleine wereld. We hebben ook het gelige retro-effect en de subtiele muziekscore die de traagheid van deze film onderstrepen. En het is een trage film. Het gaat immers niet zozeer over het verhaal, maar over de mensen. Twee mensen, door omstandigheden gescheiden van mekaar en toch verlangend naar elkaar in een onmogelijke omgeving.

Daarbij is het vooral Rooney Mara die de film redt tussen de voor het overige vrij papieren personages. Het deed me soms wat denken aan The Girl with the Pearl Earring (2003) waar Scarlett Johansson (pics) ook vrij expressief haar kartonnen personage weet te brengen. Daarnaast weet de regisseur het vrij dunne verhaal sterk te brengen door zijn fotografie en montage, die meer zeggen dan de woorden in de film.

aint_them_bodies_saints_2013_pic01.jpgaint_them_bodies_saints_2013_pic02.jpgaint_them_bodies_saints_2013_pic03.jpg

De vraag niet is zozeer of het gezin al dan niet verenigd zal worden, maar daarentegen staat het besef centraal bij de personages dat wat ze willen onmogelijk is en ze verder moeten met hun leven. Enkel verbonden door de brieven die ze mekaar schrijven en de warme herinneringen die ze koesteren. De warme melancholische sfeer, de beelden worden versterkt door de gelaatsuitdrukking van Rooney Mara. Het zijn allemaal kleine mensen, met kleine verlangens, die voor zichzelf hun grootste dromen zijn. En dat is nog het mooiste van de film. Op 15 juli 2014 is de Blu-ray en DVD van Ain't Them Bodies Saints uitgebracht.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 31 juli 2014

 

*** Ain't Them Bodies Saints trailer ***

30-07-14

Noah (2014) *** Blu-ray recensie

Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

noah_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 30 juli 2014

***Related Posts***
15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

 

*** Noah trailer ***

26-07-14

Metro Manila (2013) ***½ Blu-ray recensie

Toen ik indertijd de aankondiging van Metro Manila (2013) zag verschijnen in de media, dacht ik bij mezelf: "die film wil ik zien". Door omstandigheden ging de film aan mij voorbij. ook al omdat hij enkel in de kleine zaaltjes speelde en dan nog slechts enkele weken.

metro_manila_2013_blu-ray.jpg

Bedankt A-film om me een tijdje terug de Blu-ray te bezorgen van deze wondermooie film geregisseerd door Sean Ellis, een film die sinds 8 juli 2014 overal te verkrijgen is. Deze Engelse regisseur ken ik niet ,maar ik moet misschien zijn Cashback (2006) eens trachten op te vissen ergens. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat dit rasechte Filipijnse cinema was, kwam ik daar bedrogen uit. Toch slaagt Ellis erin om de sfeer van de Aziatische cinema perfect weer te geven.

Korte inhoud: Oscar Ramirez (Jake Macapagal) en zijn familie zijn rijstboeren uit het hinterland van de Filipijnen. Ze leven een schamel leven met hun twee kinderen en kunnen nauwelijks rond komen. De maat is vol en ze ontvluchten het platteland richting de miljoenenstad Manila. Het klinkt als het paradijs voor veel arme boeren, maar het is voor evenveel gelukzoekers de ware hel. De drukte, de krappe behuizing, de sloppenwijken, de profiteurs die misbruik maken van de arme drommels op alle vlak, hen afpersen en oplichten.

De familie krijgt het hard te verduren tot ze beiden toch werk vinden. Oscar kan als bewakingsagent bij een waardentransportfirma aan de slag. Hij weet zich enorm gewaardeerd door zijn nieuwe collega. Het werk is levensgevaarlijk, betaalt eigenlijk niet goed, maar voor Oscar is het de mogelijkheid om zijn gezin te onderhouden. Hij blijft loyaal aan zichzelf en aan zijn waarden ondanks de vele verlokkingen van de grootstad en het gedrag van zijn collega's. Maar zijn collega heeft dubieuze plannen. Het wringt zwaar met het geweten van Oscar en dan ontspoort de zaak.

Zal Oscar zich staande weten te houden? Zal hij aan de verlokkingen weerstaan? De ontknoping is alvast typisch voor de Aziatische film, ontroerend en mooi. Sean Ellis vertelt het verhaal gelukkig zonder te veel dramatiek of meligheid. Observerend. Lijdzaam kijken we toe. Typisch het genre. Hij vertelt het verhaal van miljoenen arme boeren in Azië die naar de steden trekken in de hoop het geluk te vinden. Of dat nu in Manila of in China, Saoedi-Arabië of elders is. We kennen allemaal de verhalen van goedkope arbeidskrachten die worden misbruikt en uitgebuit. Oscar en zijn familie zijn slechts een voorbeeld.

De camera zit op de familie. We voelen de ontreddering. We ruiken de stank van Manila. We voelen de onmacht. En we zien het al van ver aankomen dat de naïeve goedgelovige plattelandsmensen te snel vertrouwen hebben in ogenschijnlijk behulpzame medemensen. Het leven van dergelijke gelukzoekers is geen pretje en Metro Manila slaagt erin dat eens te vertellen op zijn eigen manier. Dikke aanrader voor de liefhebber van dit genre films.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 26 juli 2014

 

*** Metro Manila trailer ***

25-07-14

Neighbors (2014) *** recensie

We hadden het hier al over de teleurstellende Sex Tape (2014), maar deze week was het de beurt aan Neighbors (2013) (ook bekend in de UK als Bad Neighbours) die de Belgische bioscoopzalen ging inpalmen ondanks het snikhete zomerweer. En ja, het is al bij al nog een geslaagde komedie geworden. Geen hoogvlieger maar wel een genietbaar komedie met een gezonde portie onnozelheden.

neighbors_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: Een jonge koppel Kelly (Rose Byrne) en Mac Radner (Seth Rogen) hebben een rustig leventje met hun baby in hun vreedzame wijk. Maar deze rust komt bruusk ten einde wanneer de nieuwe buren een groep studenten blijkt te zijn die er hun Fraternity House hebben opgezet, een soort clubhuis waar ze zich uitlaten met allerhande buitensporigheden. Teddy Sanders (Zac Efron) en Pete (Dave Franco) verzuren dermate het leven van het gezin dat deze zint op wraak, waarbij de excessen alleen maar escaleren.

De regie van de film lag in handen van Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall, Get Him to the Greek, The Five-Year Engagement), een bekwame regisseur die hier mocht werken met het wat tamme script van Andrew J. Cohen en Brendan O'Brien, bekend van ondermeer The 40 Year Old Virgin (2005). Maar het mag duidelijk dat het script niet gestuurd was door Judd Apatow, die hiervan een veel betere film had kunnen maken. De vonken komen vooral van de aanstekelijke cast, met een super-scherpe Zac Efron die alle meisjesharten sneller zal laten bonken, en een iets rondere en gezellige Seth Rogen. Maar ook Rose Byrne is een plezier om naar te kijken. Hier in België hebben we ook wel universitaire club-huizen, maar toch niet zo uitgesproken als in de States, en bijgevolg denk ik dat deze prent ook meer zal aansluiten bij een Amerikaans publiek.

En ook al is de humor voldoende aanwezig (met airbag grappen, al dan niet gebruikte condooms in de mond van baby's, 30'tigers die zich willen voordoen als coole jonge twintigers, ...) wordt het nooit een uit de hand gelopen clash tussen de buren en blijft het finale feestje maar een flauwe bedoening in vergelijking met films als Project X (2012). Toch hebben we hier te maken met een R-rated film, ook al lijkt alles veel braver te zijn dan de The Hangover (2009) films. Ook qua humor heb ik toch net iets meer moeten lachen met 22 Jump Street (2014).

neighbors,rose byrne,seth rogen,zac efron,dave franco,nicholas stoller,the 40 year old virgin,sex tape,project x,the hangover,22 jump streetneighbors_2014_pic02.jpgneighbors_2014_pic03.jpg

Maar deze Neighbors wil ook meer zijn dan een gewone komedie. Het stelt zich de vraag hoe cool dertigers zijn die zich (soms te snel) in een huisje-tuintje-kindje situatie gaan nestelen, waarin seks een taak wordt en waar ze de saaiheid van hun bestaan (vaak zonder succes) willen wegmoffelen. Het contrast met de fraternity kan niet groter zijn. Het is in ieder geval een thema die Seth Rogen op het lichaam geschreven staat (letterlijk en figuurlijk dan). Maar vreemd genoeg was ikzelf net iets meer onder de indruk van de star-power van Rose Byrne. Misschien was dat ook te danken aan de keuzes van de regisseur die zijn twee hoofdacteurs soms op een weinig geslaagde manier ging opvoeren, ik denk dan maar aan de onnozele dance-off tussen Efron en Rogen of het vrij idiote slot van de film. Rose dook de voorbije jaren niet meteen op in indrukwekkend filmprojecten en stond altijd wat op de achtergrond. Laten we hopen dat ze naar deze prent misschien opnieuw iets meer naar de voorgrond komt.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 25 juli 2014

***Related Posts***
28/05/2014: Twitter-rel tussen Seth Rogen en Washington Post recensente
04/09/2013: Zac Efron in de clinch met Seth Rogen in Neighbors

 

*** Neighbors red band trailer #2 ***

20-07-14

Sex Tape (2014) * recensie

Ik heb zelden zo'n rotslechte komedie gezien als deze Sex Tape (2014) van Jake Kasdan. Het is dan ook een miserabele poging om het succes van Bad Teacher (2011) te herhalen, die met zijn bescheiden budget van 20 miljoen dollar zomaar eventjes 216 miljoen dollar ophaalde. Maar ik heb zo'n gevoel dat het wel eens anders zou kunnen uitpakken met deze 40 miljoen dollar komedie, die met zijn 90 minuten oneindig lang leek te duren. Tijdens de voorstelling kon ik het niet laten om constant het uur in de gaten te houden, hopend dat de minutenwijzer net iets sneller zou gaan lopen.

sex_tape_2014_poster_2.jpg

Korte inhoud: Toen Jay (Jason Segel) en Annie (Cameron Diaz) voor het eerst bij elkaar kwamen, was hun relatie intens, maar tien jaar en twee kinderen later is de vlam van hun liefde vrijwel gedoofd. Door middel van het maken van een sex tape waarbij ze elke positie uit 'The Joy of Sex' hanteren, proberen ze hun relatie nieuw leven in te blazen. Het lijkt een geweldig idee, totdat ze ontdekken dat hun video niet meer 'privé' is en ze alles op alles moeten zetten om de video terug in eigen handen te krijgen.

Het verschil met Bad Teacher was dat deze komedie geschreven werd door The Office scenaristen Gene Stupnitsky en Lee Eisenberg. Deze Sex Tape heeft de regisseur zelf geschreven met de hulp van Nicholas Stoller, gebaseerd op het verhaal van Kate Angelo - bekend van dat ander treinongeluk The Back-Up Plan (2010) met J-Lo. Resultaat is dat het Sex Tape niet alleen ontbreekt aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'sex tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Een koppel op zoek om de vlam terug aan te wakkeren in hun seksleven wordt trouwens véél beter uitgewerkt in Neighbors (2013), en dat was niet eens hun centrale thema.

Net als Bad Teacher of al die Jennifer Aniston komedies van de laatste jaren (We're the Millers, Horrible Bosses, Wanderlust) probeert deze prent de indruk te wekken een wel heel scherp kantje te hebben. Niet dus. De naaktscènes zijn ook in die mate verhuld dat ik niet snap waarom deze prent een R-rating heeft gekregen. Dit is GEEN R-Rated film maar eerder PG-13 met een shot van het bloot kontje van Diaz. Voor een film over Sex Tapes heeft dit eigenlijk in essentie weinig te maken met seks! Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper.

Kortom Sex Tape is zoals elke seks tape. Het is leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken. Op 13 augustus 2014 komt de film in de bioscoop...avoid it if you can.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 25 maart 2009

 

*** Sex Tape red band trailer ***

11-07-14

47 Ronin (2014) * Blu-ray recensie

Met de DVD en Blu-ray release van 47 Ronin (2014) van Carl Rinsch op 30 juli 2014, dacht ik deze film nog een kans te geven voor een tweede visie na de voorspelde en tegenvallende bioscoop-release. Deze prent ging zwaar uit de bocht en werd vorig jaar zowaar de grootste box-office flop. Een flop die hier tevens werd aangekondigd. Maar ook met de tweede visie blijft deze foute film een aaneenschakeling van goede bedoelingen en foute beslissingen.

47_ronin_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester Asano Naganori, die verplicht werd om seppuku te plegen, een rituele zelfdoding waarbij de buik wordt opengereten waarop een onthoofding volgt. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden, omdat hij geen echte samurai is maar slechts een halfbloed. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. Wanneer Mika gedwongen zal worden te trouwen met Kira maakt Ôishi (Hiroyuki Sanada) zich klaar voor hun ultieme wraakactie met 46 andere gevallen strijders. Maar hun daad zal onoverkomelijk leiden tot een gewisse dood.

En laat ik beginnen bij die goede bedoelingen. Het verhaal van de 47 ronin is een prachtig epos van moed, plichtsbesef, doorzettingsvermogen, zelf opoffering en eer, gebaseerd op een legende uit de 18de eeuw. Geen gezever, dit had een Pirates of the Caribbean-achtig avontuur kunnen worden. Zelfs de poster ging die richting uit. Een befaamde Japanse geleerde beschreef het verhaal als het meest bekende voorbeeld van de erecode van de samurai, ook wel bushidō genoemd, en tevens de nationale legende van Japan. Het is een waar gebeurd verhaal die uiteraard doorheen de geschiedenis wat werd ingekleurd. Er werd in een later stadium heel wat kritiek geleverd op hun "late daad", gezien ze meer dan een jaar hadden gewacht, na de dood van hun meester, alvorens toe te slaan. Een echte samurai had er geen gras over laten groeien.

En ja, ook in de film komt dit verhaal-element wel iets raar over. Om een voorbeeld te geven, we zien het personage van Reeves terug bij de haven waar hij als slaaf wordt ingezet in allerhande underground gevechten. Later komt Ôishi naar hem toe met de vraag hem te helpen hun meester te wreken, en alsof het niets is weten ze te ontsnappen. Tot dusver geen probleem, want we weten dat Keanu een geweldige vechter is, maar later zien we hem zijn liefde verklaren aan Mika: "Nothing in this world can seperate us." Mooie woorden, maar waarom heeft hij dan een jaar lang gewacht om in actie te schieten. Ôishi had hij echt niet nodig om uit te breken. Maar dat gaat terug tot het oorspronkelijke relaas en kan geen kritiek zijn op de huidige filmversie. Hoewel... dit moet misschien wel de zwakste love-interest zijn van de laatste 10 jaar. De chemie tussen Keanu Reeves en Kô Shibasaki is onbestaand.

Het was spijtig genoeg alles behalve een indrukwekkend epos, en daar is één man voor verantwoordelijk. Regisseur Carl Risch was net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Ook het nevenpersonage van Chikara (Jin Akanishi), de zoon van Ôishi, komt helemaal niet tot zijn recht in de film en de eindscène - die een dramatisch hoogtepunt zou moeten zijn - komt behoorlijk onnozel over.

47 Ronin animated picture47 Ronin animated picture

Maar wat kan een acteur doen met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners. Het script van Chris Morgan en Hossein Amini verdient in ieder geval een Razzie Award. De 50-jarige Keanu mag dan wel staan acteren als een houten plank (niets nieuws onder de zon), maar de dialoogzinnen die hij aangereikt krijgt zet niet meteen aan om zijn acteerwerk naar een hoger niveau te tillen. De schaarse interessante momenten worden onderuit gehaald door onnozele one-liners en nietszeggende blikken. En daar ligt dan het verschil met bijvoorbeeld een film als The Last Samurai (2003) waar scenarist John Logan (Skyfall, The Aviator, Gladiator) zijn personages al karakter en diepgang gaf via een paar lijnen tekst en het verhaal ook naar een hoger niveau tilde en de problematiek van de Japanners ging vergelijken met deze van de indianen. Het script is ook véél te lang voor zijn eigen goed. Twee uur lang zitten staren naar visuele effecten en kwade blikken kan niemand echt bekoren.

47 ronin,carl rinsch,tadanobu asano,rinko kikuchi,keanu reeves,ko shibasaki,hiroyuki sanada,jin akanishi,chris morgan,hossein amini,the last samuraiHiroyuki Sanada in 47 RoninRinko Kikuchi in 47 Ronin

Carl Rinsch mist de creativiteit van een Guillermo del Toro of een Peter Jackson om een goede balans te vinden tussen fantasy en een legendarisch menselijk drama, en schuilt achter een veel te snelle montage en weinig overtuigende visuele effecten. In het begin van de film zien we een achtervolging met een gigantisch beest, die er wel uitzag als zo'n opgezette draak die je soms aantreft in een Chinese nieuwjaarsstoet. De scene op zich werkt langs geen kanten en er is op geen enkel moment echt dreiging. En dat heb je vaak met B-regisseurs achter de camera. De enige persoon die voor mij wist waarmee ze bezig was, is Rinko Kikuchi, die we eerder al aan het werk zagen in Pacific Rim (2013). Daar waar de andere personages iets teveel dachten aan The Last Samurai - wat een echt drama was en niets van doen met dit 47 Ronin script - wist zij vreemd genoeg als enige te overtuigen met haar cartoon-villain-vertolking. Als iedereen op diezelfde lijn zat had dit echt wel een veel betere prent kunnen zijn.

Toch was het niet allemaal kommer en kwel. De 3D op de Blu-ray mag er best zijn. De film is dan ook opgenomen met 3D technologie. Maar 3D blijft een gimmick, wat je er ook moge over denken. Het zal jullie echter niet verbazen dat we geen audio-commentaar hebben aangetroffen van de regisseur (dat had misschien de film nog kunnen redden qua comic relief), maar er staan wel wat making-off filmpjes op en - je houdt het niet voor mogelijk - deleted scenes. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 11 juli 2014

***Related Posts***
25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
01/01/2014: 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden
29/07/2013: 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

 

*** 47 Ronin trailer #2 ***

10-07-14

Grudge Match (2013) ** Blu-ray recensie

Op papier lijkt de sport-komedie Grudge Match (2013) een schitterend idee. Breng twee legendarische acteurs samen, die ooit in hun filmcarrière de rol van een bokser hebben vertolkt, voor een ultieme boksmatch. De ene acteur is de 68-jarige Sylvester Stallone (Rocky), de andere acteur is de 71-jarige Robert De Niro (Raging Bull). Spijtig genoeg is het resultaat een troosteloos spektakel waar je nauwelijks vrolijk van wordt.

grudge_match_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: De Pittsburgh boksers Henry 'Razor' Sharp (Sylvester Stallone) en Billy 'The Kid' McDonnen (Robert De Niro) zijn oude rivalen van weleer die elk een overwinning behaalden in hun twee bokswedstrijden. Dit werd voor beiden ook hun enige verlies tijdens hun carrière. Henry heeft vroegtijdig de handdoek in de ring gegooid en afscheid genomen van de bokswereld. Dat was echter niet naar de zin van Billy die eigenlijk een ultieme rematch voor ogen had. Nu laten ze hun pensioen even voor wat het is om nog één laatste wedstrijd te vechten, dertig jaar na hun laatste gevecht, en proberen ze tezelfdertijd ook het conflict die ze hebben buiten de ring op te lossen.

De twee acteurs hadden elkaar al eens eerder ontmoet op de set van het politiedrama Cop Land (1997), wat uiteindelijk een veel betere film was op zoveel vlakken. Regisseur Peter Segal is ook iemand die eigenlijk voornamelijk bekend staat voor zijn flauwe en domdwaze komedies (Naked Gun 33 1/3: The Final Insult, Nutty Professor II: The Klumps, Anger Management, 50 First Dates, Get Smart). Toch bracht hij voldoende geld in het laatje van de studios om hem verder in te zetten op tal van komediefilms. Deze Grudge Match is echter andere koek en als we naar de cijfers kijken maakt deze prent tevens een gat van 40 miljoen dollar. En hiermee zou hij wel eens afgescheept kunnen worden naar televisie, waar deze man ook thuishoort.

Naast de twee hoofdacteurs treffen we in de bijrollen Kim Basinger (pics) aan, die er nog altijd even stralend uitziet, alsook Alan Arkin en een behoorlijk irritante Kevin Hart die zowat zijn 'Chris Tucker'-persona staat uit te hangen. Het hersenloze script komt van Tim Kelleher en Rodney Rothman. Leuk weetje: beide acteurs hebben afgezien van een productie participatie in tegenstelling tot de regisseur. Vandaar die veelzeggende grijns op de poster.

grudge_match_2013_pic01.jpggrudge match,sylvester stallone,robert de niro,kim basinger,peter segal,cop land,alan arkin,kevin hart,rodney rothman,tim kellehergrudge_match_2013_pic03.jpg
grudge_match_2013_pic04.jpggrudge_match_2013_pic05.jpggrudge_match_2013_pic06.jpg

De film zwalpt zo een beetje tussen het komedie en drama genre, maar zonder echt te overtuigen in elk van beide registers. Je kunt je ook niet ontdoen van het gevoel dat beide acteur het project ook niet echt au serieus nemen. En maar goed ook wat dit is eigenlijk wel een beetje van een vlek op hun palmares en als fan had je eigenlijk liever deze film nooit willen zien. Als kijker maakt het niet uit wie uiteindelijk de match wint, omdat je nauwelijks betrokken bent.

De Blu-ray en DVD zijn vanaf 16 juli 2014 beschikbaar. Daarop vinden jullie een hele zooi aan extraatjes, gaande van making-off filmpjes, deleted scenes, een alternatief begin en een alternatief einde en een gesprek met de regisseur. Plezier ermee!

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 10 juli 2014

 

*** Grudge Match trailer ***

08-07-14

Transformers: Age of Extinction (2014) *½ recensie

Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval. Maar deze korte inhoud kregen we mee op de persvisie:

transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk, die volgende week 16 juli 2014 in de bioscoop draait in 3D. En mochten jullie zich afvragen naar waar die twee sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en één voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 8 juli 2014

 

*** Transformers: Age of Extinction trailer ***

06-07-14

300: Rise of an Empire (2014) ** Blu-ray recensie

Volgende week woensdag (16/07) ligt de Blu-ray van 300: Rise of an Empire (2014) in de winkelrekken en wij hebben ondertussen al eens kunnen genieten van deze release. Niet Zack Snyder, maar wel Noam Murro heeft het roer overgenomen om deze 300 sequel door de cgi-golven te loodsen. En wat blijkt, mits de overdaad aan indrukwekkende visuele effecten, sterke acteurs, knappe fotografie en geslaagde muziekscorse, blijft 300: Rise of an Empire toch maar het kleine broertje van het veel sterkere 300 (2006) .

300_rise_of_an_empire_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Na de overwinning op Leonidas' 300, trekt het Perzische leger onder leiding van Xerxes verder in zuidelijke richting naar de grote Griekse steden. Het democratische Athene is de eerste stad die ze tegenkomen op hun pad. De stad heeft een sterke vloot en staat onder leiding van admiraal Themistocles (Sullivan Stapleton). Themistocles is gedwongen een alliantie aan te gaan met de aartsrivaal van Athene, het oligarchische Sparta, wiens macht ligt bij zijn superieure infanterie. Xerxes (Rodrigo Santoro) heerst echter nog steeds oppermachtig in aantallen, zowel op zee als op land.

De film is niet echt een prequel of een sequel, dan wel een stand alone verhaal die in tijd quasi op hetzelfde moment afspeelt als de slag bij Thermopylae met Leonidas (Gerard Butler) en zijn 300 gespierde trawanten. We zien Xerxes aan de macht komen, en zien hem uiteindelijk stappen over het lijk van Leonidas, maar het is vooral de clash tussen Themistocles en Artemesia (Eva Green) die hier centraal staan. En Eva gaat zo op haar elan verder als Hollywood villain en doet dit nog steeds met heel veel overtuiging. Ook al worden de vrouwen hier op een heel onmenselijke en weinig flatterende manier in beeld gebracht, zijn het allemaal sterke vrouwen. En de vrouwen zijn in deze prent op één hand te tellen ... eu...er zijn welgeteld twee vrouwelijke personages: Artemesia en de vrouw van Leonidas, koningin Gorgo (Lena Headey).

Normaal had Gerard Butler ook moeten meespelen, maar hij had er geen zin meer in, en bijgevolg werd enkel beeldmateriaal van hem gebruikt uit de eerste film. En zo heeft het verhaal verschillende gedaanten gehad, en had het eerst een film rond Xerxes moeten worden, dan rond Artemesia en nu lag de klemtoon toch eerder op de heerschappij van Themistocles en zijn ijver om de Griekse strijdkrachten bij elkaar te brengen tegen het Perzische geweld. Maar het getal 300 in de titel is in deze film uiteindelijk van geen tel. Het scenario van Zack Snyder en Kurt Johnstad, gebaseerd op het werk van Frank Miller, is uiteindelijk een soort herhaling van 300 maar dan op zee met zwakkere dialogen.

De film was in 3D en heeft bij momenten wel zijn effect, zoals bij de grootse taferelen. Ik denk dan aan het ogenblik waarbij we Xerxes zien die zijn leger aanspreekt, of de momenten waarbij we het bloed door de lucht zien spatten. Opvallend is ook het gebruik van kleine stofdeeltjes of vuurvonkjes die in 3D wel een bijzondere impact hebben op de beeldvoering. Maar los van deze kleine momenten overtuigt de 3D absoluut niet en is het de meerkost absoluut niet waard. De film werd ook niet opgenomen met 3D opname technologie, maar werden de beelden achteraf geconverteerd.

300: Rise of an Empire animated picture300: Rise of an Empire animated picture
300: Rise of an Empire animated picture300: Rise of an Empire animated picture

Ja, de 300-films zijn verre van historisch accuraat, maar dat stoort me niet, zolang het verhaal en de personages mij maar kunnen boeien. 300: Rise of an Empire doet zich ook niet voor als een prent die trouw wil blijven aan de geschiedschrijving. Het gaat over een romantische expressie van botsende emoties (wraak vs. liefde, hoop vs. terreur, moed vs. verraad). Zo is er een cruciale scène tussen Artemesia en Themistocles waarin al deze emoties bij elkaar komen.

Maar de uitwerking van dit alles stelt zwaar teleur. We missen hier niet alleen Gerard Butler, maar het hoofdpersonage laat ook nooit echt een indruk achter. Eva steelt hier de show, en enkel de scènes met haar zijn overtuigend, de rest is bijzaak. Net zoals in de eerste film is er een zoon-vader relatie, but we don't care. Stiekem hoopte je op een echte clash tussen Artemesia en Xerxes - ook al wijk je hiermee compleet af van wat Herodotus had geschreven - maar die bleef uiteraard uit. Al bij al geen slechte film, maar het leven van de Spartanen had iets meer smaak en flair. Het mag duidelijk zijn: This is NOT Sparta !

De Blu-ray is ook te verkrijgen in 3D, ook al werd de film zelf niet opgenomen met 3D technologie, maar is hier sprake van 3D conversie in post-productie. Maar als er nu één film is die te winnen heeft met deze technologie, dan is het nu toch wel de 300 franchise. Ik begrijp dan ook niet waarom de makers deze film niet hebben opgenomen in "echte" 3D. Geen audio-commentaar van de regisseur maar wel voelde makeing-off filmpjes die een interessante kijk bieden op wat er zich heeft afgespeeld op de 'green key'-set, wat zo goed als elk shot werd digitaal bewerkt.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 6 juli 2014

***Related Posts***
06/12/2013: Indrukwekkende 300: Rise of an Empire posters
13/09/2011: Prequel of sequel voor nieuwe 300 film
09/12/2009: 300 review
03/07/2009: Gerard Butler heeft zin in een sequel
11/03/2007: 300 is niet zomaar vorm boven inhoud
27/01/2007: 300 op Imax
10/01/2007: Nieuwe 300 trailer
10/08/2006: 300 Spartanen trekken ten strijde

 

*** 300: Rise of an Empire trailer #2 ***

01-07-14

Out of The Furnace (2013) **½ Blu-ray recensie

Ik had Out of The Furnace (2013) gemist zowel tijdens de pers- als de gewone bioscooprelease, maar met de Blu-ray release vorige week heb ik deze prent alsnog kunnen bekijken. Ik had hierover al een artikel geschreven over een miljoenen rechtszaak tegen de makers, omdat zij een bepaalde familie in een slecht daglicht zouden geplaatst hebben. De klacht werd in mei van dit jaar ook verworpen door een federale rechter in New Jersey.

out_of_the_furnace_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Russell (Christian Bale) en zijn jongere broer Rodney (Casey Affleck) wonen in Braddock, een dorpje gelegen in de economisch verpauperde Rust Belt in het noorden van Amerika. Russell is de noeste werker van de twee, die net als zijn pa tevreden is met zijn leven als fabrieksarbeider. Rodney daarentegen, als militair geplaagd door oorlogstrauma's, probeert rond te komen van gokgeld en prijzengeld dat hij wint met illegale boksgevechten. Hij werkt zich in de schulden en komt uit noodzaak in contact met een groep rednecks uit het berggebied dat boven Braddock ligt. Zij hebben hun eigen wetten en regels. John Petty, de manager van Rodney zit financieel in het rood tegenover ringleider Harlan DeGroat (Woody Harrelson), en na veel aandringen van Rodney kan hij een gevecht regelen waarbij zijn schuld vereffend kan worden.

Out of the Furnace is eigenlijk een beetje van een teleurstelling, en dit met name door het weinig ambitieuze scenario en dit ondanks het aanwezige acteertalent voor de camera. Regisseur Scott Cooper (Crazy Heart) had nochtans de bedoeling een sterk drama te maken in de stijl van The Fighter (2010) van David O. Russell, maar zijn script die hij samen schreef met debuutscenarist Brad Ingelsby blinkt uit in middelmatigheid en leegte. En als kijker wou ik deze prent goed vinden, maar het verhaal is allesbehalve origineel of uitdagend. Het doorloopt elke voorspelbare plotwending zonder af te wijken van de norm. Het resultaat is zowel smaakloos als banaal.

Het meest overtuigende aan deze prent is niet zozeer het acteerwerk, dan wel zijn sfeer die alles heel tastbaar maakt. De locaties voelen echt aan en het feit dat er werd opgenomen in deze buurten heb je meteen een gevoel van authenticiteit. Vergelijk het een beetje met de begin en eind-scènes in The Deer Hunter (1978) waar het menselijk drama zich afspeelde in de arbeiderswijken van Cleveland, Ohio. Deze prent speelt zich af in Braddock, Pennsylvania, een kleine stad die meteen een belangrijke rol begint te spelen in het verhaal. En misschien ontkracht het ietwat pulpy misdaadverhaaltje een beetje de sfeer.

out_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic02.jpgout_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic01.jpgout_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic03.jpg

Ook al weet je van Bale, Shepard en Dafoe dat ze elk stevige karakterrollen weten neer te zetten die naadloos aansluiten bij de leefwereld van de inwoners van Braddock, maar hun vertolking blijft - geheel te wijten aan het script - toch wat op de vlakte. De acteur die een beetje uit zijn comfort-zone lijkt te stappen is Casey Affleck. In plaats van een stille ingetogen figuur waaraan we stilaan gewend waren, vertolkt hij nu een vechtersbaasje met opvliegend temperament. Of hij nu de perfecte acteur is voor deze rol laat ik in het midden. Zoe Saldana en Forest Whitaker brengen letterlijk wat kleur in deze blanke bedoening, maar hebben te weinig screentime om hun stempel te kunnen zetten op het verhaal.

En er is nog een vergelijking met The Deer Hunter, namelijk het hoofdpersonage die een gewetensonderzoek doorgaat terwijl hij een hert in zijn vizier van zijn geweer neemt. Nu heeft deze scène in de film met Robert De Niro verschillende grondlagen, en is het niet alleen een verwijzing naar zijn levensmotto maar ook naar het meedogenloze lot ("one shot") die hem te wachten staat. In Out of the Furnace zit ook zo'n scène, maar er is nergens een parallel te trekken naar het verhaal. Net zoals veel zaken in deze prent lijkt het erop dat de film diepgang wil brengen, maar het speelt zich allemaal af op de oppervlakte. De Blu-ray en DVD van de film ligt al vanaf 27 juni 2014 in de winkelrekken, met wat behind the scenes materiaal en commentaar van de regisseur.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 1 juli 2014

***Related Post***
27/12/2013: Out of The Furnace heeft $50 miljoen rechtszaak aan zijn been
19/11/2009: Crazy Heart van Scott Cooper lijkt Oscar-materiaal

 

*** Out of the Furnace trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende