17-11-14

The Purge: Anarchy (2014) *** Blu-ray recensie

Het succes van de eerste The Purge (2013) zette meteen al de deur open voor een sequel. En zo kwam er dan The Purge: Anarchy (2014), en nu zijn er tevens al plannen voor The Purge 3 (2015). Het is wederom een thriller/horror franchise die met weinig middelen heel veel volk naar de bioscoop kan trekken.

the_purge_anarchy_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Eenmaal per jaar vindt 'The Purge' plaats: een nacht waarin geen wetten of regels gelden. We maken kennis met een stad waar niemand een werkend beveiligingssysteem heeft. Een jong koppel is op desbetreffende avond onderweg naar huis naar hun kinderen, wanneer Shane (Zach Gilford) en Liz (Kiele Sanchez) te kampen krijgen met autopech. De zon begint te dalen en ze besluiten hun auto te verlaten. Wanneer ze de stadsgrenzen naderen komt er echter een gemaskerde motorbende achter hen aan. Ondertussen zien we ook Leo (Frank Grillo) die van deze nacht gebruik wil maken om wraak te nemen om de moordenaar van zijn zoon, Mr. Grass (Brandon Keener). Ook een moeder (Carmen Ejogo) en haar dochter (Zoë Soul) moeten op de vlucht slaan wanneer hun huis wordt aangevallen. Deze 5 mensen zullen uiteindelijk elkander moeten helpen om de nacht te overleven.

Je kunt wel zeggen dat regisseur James DeMonaco geleerd heeft uit zijn fouten en een betere film heeft afgeleverd. Uiteraard had hij voor deze prent wel iets meer budget (9 miljoen dollar in plaats van 3 miljoen) - ook al kunnen we hier wel blijven spreken over een low budget film naar Hollywood normen. Maar het is er nauwelijks aan te zien. Platinum Dunes , het productiehuis van Michael Bay, heeft ervoor gekozen om de speciale effecten tot een minimum te herleiden en alles te draaien in een beperkte tijd met beperkte ruimtes. In tegenstelling tot de eerste film blijven we niet wel niet in één huis, en gaan we effectief de terreur zin op straat en in andere huizen, maar de kosten werden tot een minimum beperkt. Vergelijk het wat met de Saw en Paranormal Activity films. Het zijn films die in principe beter werken wanneer alles op een vrij eenvoudige manier verteld worden.

Er zijn geen helden toegelaten in The Purge, en toch krijgen we hier zowaar een held te zien, gespeeld door Frank Grillo, een acteur die we nog kennen van The Grey (2012). Wie hij is komen we op het einde van de film te weten, maar op de manier hoe hij zijn tegenstanders uitschakelt vermoeden we wel dat hij een militaire opleiding achter de rug heeft. De verloren zielen op straat scharen zich dan ook graag rondom hem ter bescherming. De hoofdpersonages komen zelfs terecht in een soort Running Man/Hostel scenario en lijkt, gerund door een groep rijkeluizen die een soort benefiet avond organiseren met hulpeloze zielen die ze diezelfde nacht hebben ontvoerd. Na Saw is The Purge echt één van de meer interessante horror concepten in de recente geschiedenis, en ik heb het vermoeden dat deze franchise nog een tijdje zal doorgaan.

We krijgen in deze prent ook een grotere politieke context, waarbij het systeem op de korrel wordt genomen door revolutionairen die vinden dat enkel de zwakke en armen het slachtoffer zijn van The Purge. De voorstanders van het systeem noemen zichzelf 'New Fouding Fathers of America' en ze hebben zelfs een website. Maar een echte discussie tussen voor en tegenstanders komt er niet. De regisseur trekt uiteindelijk liever de kaart van de moord en de terreur. Toch hoop ik dat we in de nabije toekomst eens een iets meer realistische Purge tezien zullen krijgen met iets meer logica en minder clichés. Ik heb nooit begrepen waarom moord blijkbaar de hoofdbezigheid blijkt te zijn in plaats van diefstal. Maar moord verkoopt in Hollywood nu eenmaal meer tickets. Ondertussen moeten we aannemen dat de helft van de bevolking plots in bloeddorstige psychopaten veranderen eenmaal het staatsapparaat dichtklapt.

the_purge_anarchy_2014_poster02.jpgthe_purge_anarchy_2014_poster01.jpgthe_purge_anarchy_2014_poster03.jpg

Anarchisten lijken soms erger te zijn dat terroristen, wat toch wel een vreemd uitgangspunt blijft. Echte anarchisten ijveren voor een 'Don't Attack Only Defend' principe (geen geweld toepassen tenzij je je moet verdedigen) en het net de Overheid is die terreur en chaos zaait in de wereld en ongelijkheid institutionaliseert. Maar het omgekeerde lijkt in heel wat post-apocalyptische films wel het geval te zijn. Uiteindelijk heb ik er toch nog wel van genoten. Het is een vrij pretentieloze thriller die zijn publiek verschaft wat het hen belooft. Ik ben er op dit ogenblik nog niet uit of het tevens een aanklacht is tegen de overvloed aan wapens in de Amerikaanse cultuur. Met de introductie van "een held met vuurwapens" lijkt dit argument in ieder geval van tafel geveegd.

Op de Blu-ray van The Purge: Anarchy, die vanaf 26 november 2014 beschikbaar is, vinden jullie ook nog een aantal deleted scenes en een interessante behind the scenes reportage. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur, maar ik vermoed dat hij het net iets te druk had met de ontwikkeling van de derde film. De eerste Purge film haalde bijna 90 miljoen dollar op, deze sequel deed net iets beter met 110 miljoen dollar.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 17 november 2014

***Related Posts***
07/10/2014: The Purge 3 staat in de startblokken
29/11/2013: The Purge review
09/06/2013: Criminologen spreken zich uit over Sci-Fi thrillers
02/06/2013: Alle illegale activiteiten legaal in The Purge

 

*** >The Purge: Anarchy trailer ***

11-11-14

The Rover (2014) *** met Robert Pattinson Blu-ray recensie

Een filmmaker om naar uit te kijken was de Australische cineast David Michôd die met zijn debuutfilm Animal Kingdom (2010) en paar jaar geleden al van zich liet horen. Met zijn laatste film pakt hij uit met het post-apocalyptische drama The Rover (2014) die vanaf 12 november 2014 op Blu-ray en DVD uitkomt. Naast de found footage films en comic-adaptaties zijn dat het soort films die op de lopende band gemaakt worden. Maar als er een regisseur is die kon afwijken van de formule, dan is het wel Michôd. Spijtig genoeg is het resultaat niet altijd even overtuigend.

the_rover_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: The Rover speelt zich af in een gevaarlijke en disfunctionele nabije toekomst in de Australische woestijn. Eric (Guy Pearce) heeft elke schijn van menselijke goedheid achter zich gelaten. Toen zijn laatste bezit, zijn auto, gestolen werd door een bende gevaarlijke criminelen, zet Eric de achtervolging in om ze op te sporen. Tijdens zijn tocht komt hij Reynolds (Robert Pattinson) tegen, een achtergelaten en gewond bendelid.

De look en feel van de film deed wat denken aan Mad Max, waarvan we binnenkort de remake mogen verwachten. De regisseur had hierover wel een antwoord klaar:

"Je zet auto's in de woestijn in Australië en de mensen gaan denken aan Mad Max, en met alle respect voor die film - en ik benadruk dat - zal The Rover een stuk dreigender zijn met meer ijzingwekkende authenticiteit."

In alle eerlijkheid, die dreiging zat er in de Mad Max films toch mer in. Ik had de indruk dat de regisseur zijn film net iets teveel wou intellectualiseren, met als resultaat dat je nauwelijks betrokken bent met de personages of zelfs nog maar de intrige. Het enige knappe aan de film - en daarvoor ook de 3 sterren - is de vertolkingen van de acteurs. En in het bijzonder deze van Robert Pattinson. Het zijn stuk voor stuk intelligente acteurs die veel diepgang in hun personages kunnen steken. Naast bovenvermelde cast zien we nog Scoot McNairy (die we ondertussen overal zien opduiken) als de broer van Reynolds, David Field, Gillian Jones en Anthony Hayes. De regisseur heeft voor zijn film ook een heleboel amateur-acteurs gecast uit de plattelandsgedeelten van Australië om zo de film iets meer authenticiteit te geven.

Het verhaal waarop de film gebaseerd is werd geschreven door Joel Edgerton, die we vooral kennen voor zijn acteerwerk in The Great Gatsby (2013), Warrior (2011) en Animal Kingdom. Het script kan toch niet echt overtuigen en is er veel te weinig conflict om een echt verhaal op de been te brengen.

the_rover_2014_blu-ray_pic01.jpgthe_rover_2014_blu-ray_pic02.jpgthe_rover_2014_blu-ray_pic03.jpg

Soms blijft de camera minuten lang een stilstaand beeld filmen, maar dergelijke shots werken alleen maar wanneer de kijker nog steeds gaat meevoelen met het personage. Hier heb je niets om mee te voelen, dus zit je gewoon te wachten op de vederzetting van het relaas, hopend op een flitsende actie of een spannende finale. De regisseur probeert dan wel nu en dan uit te pakken met bloed-spattende gore, maar gaandeweg verliest alles zijn impact. Op het einde van deze rit kun je als kijker die teleurstelling toch niet verbergen. Hier zat véél meer in.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 november 2014

 

*** The Rover trailer ***

10-11-14

Bad Neighbours (2014) *** met Seth Rogen en Zac Efron Blu-ray recensie

We hebben de Blu-ray van Sex Tape (2014) per direct naar de prullenmand verwezen, maar deze Neighbors / Bad Neighbours (2013) was toch wel de moeite voor een bespreking. Ja, het is al bij al nog een geslaagde prent geworden. Geen hoogvlieger maar wel een genietbaar komedie met een gezonde portie onnozelheden. En ondertussen is de Blu-ray van de film ook al beschikbaar.

bad_neighbours_neighbors_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Een jonge koppel Kelly (Rose Byrne) en Mac Radner (Seth Rogen) hebben een rustig leventje met hun baby in hun vreedzame wijk. Maar deze rust komt bruusk ten einde wanneer de nieuwe buren een groep studenten blijkt te zijn die er hun Fraternity House hebben opgezet, een soort clubhuis waar ze zich uitlaten met allerhande buitensporigheden. Teddy Sanders (Zac Efron) en Pete (Dave Franco) verzuren dermate het leven van het gezin dat deze zint op wraak, waarbij de excessen alleen maar escaleren.

De regie van de film lag in handen van Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall, Get Him to the Greek, The Five-Year Engagement), een bekwame regisseur die hier mocht werken met het wat tamme script van Andrew J. Cohen en Brendan O'Brien, bekend van ondermeer The 40 Year Old Virgin (2005). Maar het mag duidelijk dat het script niet gestuurd was door Judd Apatow, die hiervan een veel betere film had kunnen maken. De vonken komen vooral van de aanstekelijke cast, met een super-scherpe Zac Efron die alle meisjesharten sneller zal laten bonken, en een iets rondere en gezellige Seth Rogen. Maar ook Rose Byrne is een plezier om naar te kijken. Hier in België hebben we ook wel universitaire club-huizen, maar toch niet zo uitgesproken als in de States, en bijgevolg denk ik dat deze prent ook meer zal aansluiten bij een Amerikaans publiek.

En ook al is de humor voldoende aanwezig (met airbag grappen, al dan niet gebruikte condooms in de mond van baby's, 30'tigers die zich willen voordoen als coole jonge twintigers, ...) wordt het nooit een uit de hand gelopen clash tussen de buren en blijft het finale feestje maar een flauwe bedoening in vergelijking met films als Project X (2012). Toch hebben we hier te maken met een R-rated film, ook al lijkt alles veel braver te zijn dan de The Hangover (2009) films. Ook qua humor heb ik toch net iets meer moeten lachen met 22 Jump Street (2014).

neighbors,rose byrne,seth rogen,zac efron,dave franco,nicholas stoller,the 40 year old virgin,sex tape,project x,the hangover,22 jump streetneighbors_2014_pic02.jpgneighbors_2014_pic03.jpg

Maar deze Neighbors wil ook meer zijn dan een gewone komedie. Het stelt zich de vraag hoe cool dertigers zijn die zich (soms te snel) in een huisje-tuintje-kindje situatie gaan nestelen, waarin seks een taak wordt en waar ze de saaiheid van hun bestaan (vaak zonder succes) willen wegmoffelen. Het contrast met de fraternity kan niet groter zijn. Het is in ieder geval een thema die Seth Rogen op het lichaam geschreven staat (letterlijk en figuurlijk dan). Maar vreemd genoeg was ikzelf net iets meer onder de indruk van de star-power van Rose Byrne. Misschien was dat ook te danken aan de keuzes van de regisseur die zijn twee hoofdacteurs soms op een weinig geslaagde manier ging opvoeren, ik denk dan maar aan de onnozele dance-off tussen Efron en Rogen of het vrij idiote slot van de film. Rose dook de voorbije jaren niet meteen op in indrukwekkend filmprojecten en stond altijd wat op de achtergrond. Laten we hopen dat ze naar deze prent misschien opnieuw iets meer naar de voorgrond komt.

Op de Blu-ray vinden jullie een alternatieve opening, een aantal verwijderde scènes, alternatieve scènes, uiteraard een gag-reel, improvisatie scènes en nog een boel making-off filmpjes. Echt wel een leuke editie.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 10 november 2014

***Related Posts***
28/05/2014: Twitter-rel tussen Seth Rogen en Washington Post recensente
04/09/2013: Zac Efron in de clinch met Seth Rogen in Neighbors

 

*** Neighbors red band trailer #2 ***

07-11-14

Transformers: Age of Extinction (2014) *½ Blu-ray recensie

Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval.

transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk. En mochten jullie zich afvragen naar waar die sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en een halve ster voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

Op de Blu-ray en Blu-ray 3D wordt uitgebracht op 26 november 2014. En daarop vinden jullie maar liefst 3 uur extra beeldmateriaal! Dus als de film niet meevalt kan je nog altijd met volle teugen genieten van de making-off filmpjes. Er was geen audio-commentaar te bespeuren van de regisseur, maar wel een diepte-interview met Bay en een karrenvracht aan making-off filmpjes over alle facetten van de productie. Ik heb er in ieder geval meer van genoten dan van de film zelf.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 7 november 2014

 

*** Transformers: Age of Extinction trailer ***

06-11-14

Fury (2014) met Brad Pitt **** recensie

We hebben op deze blog al een artikel geplaatst over de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) van David Ayer (End of Watch, Harsh Times). Het verhaal zal echter tot de verbeelding spreken van Amerikanen, maar historici zullen deze prent wel met een serieuze korrel zout nemen. Los van het historische aspect en het overdreven patriottisme is Fury toch een indrukwekkend en aangrijpend portret die laat zien hoe vuil en brutaal een oorlog wel kan zijn.

fury_2014_poster_2_brad_pitt.jpg

Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy 'Don' (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vier-koppige bemanning - Boyd (Shia LaBeouf), Norman (Logan Lerman), Gordo (Michael Peña) en Grady (Jon Bernthal) op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

Wat meteen opvalt is niet zozeer het bloed, dan wel de modder. We krijgen shots van de tank die zich een weg baant door de doordrenkte aarde en alles in zijn pad platstrijkt, incluis gevallen soldaten. En meteen weet je waar het op staat. Het is de missie die telt, alle andere overwegingen zijn bijkomstig. Als kijker identificeren we ons meteen met de nog jonge Norman, die van zijn typemachine werd getrokken en naar het front verscheept. Zijn sergeant zal hem op korte tijd de klappen van de zweep aanleren. In een begin-scène wordt de jongen gedwongen een gevangen genomen Duitser neer te schieten, en dat is voor de onervaren jonge spruit een brug te ver. Maar gaandeweg ziet hij in dat zijn vijand wel gretig is om zijn kop of die van een bevriende soldaat eraf te schieten, mocht hij daartoe de kans krijgen. Er komt zelfs een ontgroeningsritueel aan te pas waarin de jongen onder toezicht van Don zijn eerste liefde zal kennen, met de mooie Duitse Emma (Alicia von Rittberg). Het lijkt bij momenten een soort zoon-vader relatie, die het gehele verhaal heel persoonlijk en tastbaar maakt. Maar het is in essentie een film die ons vertelt dat de oorlog zelfs van de meest timide persoon in een kille oorlogsmachine kan maken.

Gezien het verhaal zich grotendeels afspeelt in een tank zou je deze oorlogsprent kunnen vergelijken met Patton (1970). Het verschil is uiteraard wel het rauwe realisme en het feit dat de strategie nu komt van binnen de tank in plaats van aan de generaalstafel ver weg van het spervuur van kanonschoten die voorbij de gepantserde voertuigen afketsen. Het is een intense prent die ons laat proeven van het leven van de soldaten in deze mechanische beesten en hoe zij zich in bochten moesten wringen tegenover de veel sterkere Duitse Tiger Tanks. Maar het is ook een film over de camaraderie tussen de soldaten, en al zeker tussen de leden van een tank-crew.

Het script van Ayer is ook niet lijnrecht en neemt soms interessante bochten. Op een geven moment bevinden ze zich in een klein Duits dorpje waar Don en Norman een vrouw met haar jongere nicht ontmoeten die zich hadden verscholen van de geallieerden. Wat begint als een vrij ongedwongen ontmoeting ontaard al snel in een gespannen sfeer, waar je als kijker niet weet hoe het drama zich zal ontrollen. Het is een scene waar je je de vraag stelt of Don zich al dan niet zal vergrijpen aan de vrouwen en hen verkrachten. Het zijn kleine intermezzo's die bijzonder verhelderend zijn voor de karakteruitwerking van de personages.

fury_2014_jon_bernthal_pic05.jpgfury_2014_logan_lerman_brad_pitt_pic02.jpgfury_2014_shia_labeouf_pic03.jpg
fury_2014_michael_pena_pic04.jpgfury_2014_logan_lerman_alicia_von_rittberg_pic01.jpgfury_2014_brad_pitt_pic06.jpg

Qua actie ontgoochelt Fury voor geen seconde en schotelt ons een denderde finale voor met een kapotte tank en een 300 tal gewapende SS-soldaten op hun pad. Ook in deze scène weet je niet hoe alles zal uitdraaien, maar je vermoedt wel een ferm bloedbad. In tegenstelling tot het wat luidruchtige personage die Brad Pitt vertolkte in Inglourious Basterds (2009) krijgen we hier een heel ingetogen vertolking. Don heeft zijn principes maar is niet het soort soldaat die schuimbekkend met zijn wapen op een meute nazi's zal inbeuken. De twee personages delen wel een uitgesproken aversie voor de SS en volgens hen is de enige goede nazi, een dode nazi. Ook de vertolking van Shia, die al dan niet zijn acteercarrière na deze film on-hold heeft gezet, is doeltreffend. Maar over het algemeen zijn de rollen bijzonder knap gebracht.

Jawel, Fury toont zonder al teveel scrupules het Amerikaanse heroïsme en het verhaal wordt ook in deze logica opgebouwd en is bij momenten al zo lomp en compromisloos als een rollende tank, maar anderzijds toont het als geen andere oorlogsfilm de ware gruwel op het terrein en neemt het de tijd om zijn personages te doorgronden. En tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen. Het is misschien wel de meest indrukwekkende WO II prent sinds Saving Private Ryan. Ook al denk ik niet dat het veel Oscars zal winnen, bleef het in ieder geval een hele poos nazinderen.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 6 november 2014

***Related Post***
27/06/2014: Fury of WO II door de ogen van Hollywood

 

*** Fury trailer ***

03-11-14

Nightcrawler (2014) met Jake Gyllenhaal **** recensie

Een heerlijke B-film die op 5 november bij ons in de bioscoop draait is Nightcrawler (2014), geschreven en geregisseerd door Dan Gilroy. Dan is eigenlijk een scenarist die bekend is voor films als Two for the Money (2005), The Fall (2005) en The Bourne Legacy (2012). En met deze Nightcrawler heeft hij een indrukwekkende debuutfilm gemaakt.

nightcrawler_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Los Angeles. Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) is een geestdriftig jongeman die wanhopig op zoek is naar een baan, tot hij op een dag de snelle wereld van misdaadverslaggeving ontdekt en worstelt zich al snel tussen de geroutineerde freelance journalisten die auto-ongelukken, moorden, branden en andere chaotische toestanden volgen op de radio-frequentie van de orde-en hulpdiensten. Wanneer er interessant materiaal opduikt vliegen ze naar de locatie op zo de eerste, en vaak meest bloederige beelden, vast te leggen, om deze als volgt door te verkopen aan tv-stations. Nightcrawlers kunnen dus op vrij korte tijd veel geld verdienen, maar er is veel concurrentie, zoals die van Joe Loder (Bill Paxton). Tijdens zijn zoektocht naar nieuws met zijn kompaan Rick (Riz Ahmed) vervaagt de grens tussen toeschouwer en deelnemer en wordt Lou al snel de ster van zijn eigen verhaal. Lou mag dan nog een amateur zijn, hij is bereid om een stapje verder te zetten voor de meest schokkende beelden en dat is geheel naar de zin van Nina (Rene Russo), soms tot verbazing van de News Editor (Kiff VandenHeuvel) die stilaan zijn netwerk ziet afglijden naar een beerput-niveau met hoge kijkcijfers.

Los van die paar filmproducties die Gyllenhaal heeft gekozen voor de poen (Prince of Persia: The Sands of Time, The Day After Tomorrow) zijn de meeste van zijn films echt aanraders. Zijn vorige film Enemy (2013) wordt zelfs door heel wat mensen beschouwd als dé beste film van 2013. Gyllenhaal schrikt er ook niet voor terug om zijn postuur bij te stellen voor een filmrol en met deze prent is hij zelfs 14 kilo afgevallen. Met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen lijkt hij bij momenten op een griezelige vampier. Van bij het prille begin van de film wordt Bloom zelfs omschreven als een moorddadige schurk, en zo was meteen de toon gezet. Maar we hebben hier niet te maken met een reguliere seriemoordenaar, dan wel iemand met een specifiek doel voor ogen.

Nightcrawler ontrolt zich nadien in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: Het publiek wil bloed zien. Verhalen over de misdaad die is binnengeslopen in de betere buurten is goud waard. "Het perfecte verhaal is een schreeuwende vrouw die met een doorgesneden keel over de een straat loopt in een goede buurt," zegt ze. Het netwerk wil ratings, het publiek wil bloed en Lou is niet bang om zijn handen vuil te maken. Lou is tevens een artiest en schrikt er niet voor terug een lichaam uit een wrak te halen om deze op een betere positie te leggen voor een dramatisch camera-shot waarbij de koplampen van de wagen de bloedende wonden beter in beeld brengen.

nightcrawler_2014_pic01.jpgnightcrawler_2014_pic02.jpgnightcrawler_2014_pic03.jpg

De film lijkt een soort retro 80'ties karakter te bezitten in een soort David Cronenberg universum, maar de inhoud is daarom niet minder relevant voor de Amerikaanse media. Gelukkig is dergelijke riool-journalistiek (nog) niet bij ons doorgebroken. Deze satire neemt niet alleen de modern media op de korrel, maar tevens de levenswandel van de jonge (Amerikaanse) ondernemer die tot alles in staat is om zijn doel te bereiken: liegen, bedriegen, misleiden tot zelfs moord. Beide hebben ze hun morele verantwoordelijkheid gaandeweg verloren. Net zoals bij heel wat Cronenberg films moet je bepaalde zaken wel met een korrel zout nemen (zo is de laatste scene met de coffee shop en de achtervolging wel wat bij de haren getrokken), maar zoiets heet dan 'suspension of disbelief' en vragen de makers om ons kritisch vermogen even op te bergen. Enkel één persoon weet hoe Lou in elkaar steekt, al van bij het begin, en dat is detective Fronteiri (Michael Hyatt). Het is ook één van de weinige normale figuren (samen met de News Editor) en zo lijkt het er wel op dat L.A. misschien niet compleet bevolkt wordt door weirdo's, maar er toch door wordt gedomineerd.

Kortom, Nightcrawler is een must-see film met een bangelijke vertolking van Gyllenhaal die hier zijn Taxi Driver (1976) rol neerzet. In ieder geval een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden of van zal walgen. Ik denk niet dat er ooit een sequel zal komen, maar ik zou er niets op tegen hebben om dit personage te zien solliciteren voor een andere job.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 3 november 2014

 

*** Nightcrawler trailer ***

31-10-14

The Immigrant (2013) **** Blu-ray recensie

Toen ik The Immigrant (2013) van James Grey (We Own the Night, The Yards) in de bus kreeg, zag ik de uitgelezen kans om mijn gloednieuwe 7.2 versterker eens uit te testen. Mijn oude receiver uit mijn tienerjaren kon ik helaas niet aansluiten op hedendaagse toestellen, ondanks de uitstekende geluidskwaliteit die hij had.

the_immigrant_2013_blu-ray.jpg

Daar vloog het schijfje mijn Blu-ray speler in die via HDMI aangesloten is op mijn receiver. Ik moet eerlijk zeggen, ik merk duidelijk het verschil in beeldkwaliteit tussen DVD en zelfs ordinaire HD-televisie. Blu-ray is voor mij een standaard geworden. Tot zo ver het technische aspect. Wie klaagt er nu over beeldkwaliteit als je een prachtige vrouw als Marion Cotillard op je scherm ziet, die er zelfs goed uitziet als ze een miserabele persoon acteert. Sommige vrouwen hebben een uitstraling die je bloed doet stollen of ze er nu uitzien alsof ze dagen niet gewassen zijn dan wel uitgedost zijn als hare Majesteit van Engeland in de vorige eeuwen.

Meteen zijn we aan het pluspunt van The Immigrant aangekomen. De film wordt gedragen door drie karakterkoppen. Marion Cotillard op kop, bijna geëvenaard door de al even getormenteerde Joaquin Phoenix, die al bewezen heeft wat voor geschifte personages hij kan vertolken. Jeremy Renner kende ik persoonlijk niet, maar ook hij heeft reeds een ferm palmares bijeen gespeeld. Hij moet dus niet onderdoen voor Joaquin en Marion.

Korte inhoud: Marion speelt Ewa een Poolse immigrant die het naoorlogse Europa ontvlucht in 1921 samen met haar zus Magda. De immigratiediensten houden Magda helaas in quarantaine wegens ziekte op Ellis Island, zeg maar een gesloten asielcentrum, en Marion wordt wegens vermeend immoreel gedrag aan boord van het schip, geweigerd. Marion is wanhopig maar Bruno Weiss (Joaquin) een duister figuur met duidelijk veel connecties, is blijkbaar zo goed om haar te helpen. Hij geeft haar onderdak en werk en krijgt haar zo ver dat ze meespeelt in zijn cabaretiershows en zelfs meer. Omdat ze geen andere uitweg ziet kan Ewa niet anders dan alles ondergaan, ze wil namelijk geld verdienen om haar zus vrij te kopen. De enige die haar daar bij kan helpen is Bruno. Maar wanneer zijn neef, de goochelaar Orlando opduikt en ook hij een al dan niet gezonde interesse in Ewa vertoont, duwen de omstandigheden haar meer in de richting van Orlando. Losraken van Bruno en haar huidige situatie is echter moeilijker dan gedacht en misschien zelfs onmogelijk?

De film baadt in een warme sepia-achtige oude gloed. Soms voelt die grauw en koud aan, soms warm nostalgisch. Soms eerder melancholisch en fatalistisch. Marion speelt overtuigend het onzekere wanhopige meisje Ewa die niet anders kan dan de haar geboden kans van Bruno te nemen. Tegen haar wil. Ze wil allesbehalve werken in het theater en Bruno zelf vervult haar met afschuw. Maar ze heeft geen andere opties. Dat ontdekt ze algauw aan den lijve. Bruno is een duister figuur. Maar in het begin denk je dat is gewoon iemand met veel connecties bij de politie en immigratiediensten. Het pooierschap dat hij uitoefent is nog niet eens zo erg. Maar naar mate de film vordert merk je dat zijn imago van "regelaar" doorprikt wordt. De politie spuugt hem al even erg uit als het ander geboefte, ondanks al het geld dat ze van hem krijgen. De conflicten met zijn neef Orlando escaleren als Bruno merkt dat Ewa voor wie hij in feite een obsessie heeft ontwikkeld opeens naar Orlando trekt.

the_immigrant_2013_blu-ray_pic01.jpgthe_immigrant_2013_blu-ray_pic02.jpg

De evolutie van de karakters is mooi gebracht. Ewa toont zich op bepaalde momenten zelfs in controle, terwijl Bruno het lijkt te verliezen. Beiden hebben veel meer met mekaar gemeen dan ze willen. Beiden zitten in een situatie waar ze niet in willen inzitten maar ze nooit zullen lijken uit te geraken en daarom zijn ze met elkaar verbonden in een neerwaartse spiraal. Geestelijk, emotioneel en zelfs fysiek is hun lotsbestemming dezelfde.

Het is een haat-en liefdeverhouding die subtiel en menselijk in beeld wordt gebracht. Geen overdrijving. Geen bombast. Geen overdreven drama. De regisseur filmt niets overbodigs. Even schuchter als Eva is, suggereert hij de dingen. Geen frontale confrontatie. Het zit 'm allemaal onderhuids. Dit had een "bescheiden" Europese film kunnen zijn en daarom is hij zo geslaagd. Twee kleine mensen in een kleine wereld gevangen, uitmuntend vertolkt door twee grote acteurs. Echt een aanrader voor mensen die flitsende actiefilms even beu zijn.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 31 oktober 2014

 

*** The Immigrant trailer ***

29-10-14

A Million Ways to Die in the West (2014) **½ Blu-ray recensie

Eigenlijk had A Million Ways to Die in the West (2014) van acteur/regisseur/producent en scenarist Seth MacFarlane alles om ons te bekoren. Enerzijds was er het interessante uitgangspunt van een cynische cowboy in het Wilde Westen, met heel wat parodiërende knipoogjes naar andere films, anderzijds was er de sterke cast en ook de muziek van Joel McNeely wist een perfecte balans te brengen tussen nostalgie en parodie. Spijtig dat je zelden moet lachen met deze prent ... of kan ik gewoon niet meer lachen met fart en poep-jokes

a_million_ways_to_die_in_the_west_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: A Million Ways to Die in the West speelt zich af in het Wilde Westen, een tijd waarin de reputatie van cowboys alles was. De schaapherder Albert (Seth MacFarlane), verliest zijn begeerlijke vriendin (Amanda Seyfried) nadat hij zich uit schrik terug trekt van een duel. Een beetje moedeloos van de gebeurtenis durft de laffe Albert zijn gezicht niet meer in het openbaar te vertonen, tot op het moment dat de beeldschone Anna (Charlize Theron) in zijn leven komt met een mysterieus verleden. Terwijl zij Albert helpt zijn zelfvertrouwen terug te winnen, worden zij langzaam maar zeker smoorverliefd op elkaar. Maar hun relatie dreigt uit elkaar te vallen wanneer haar man (Liam Neeson), een beruchte crimineel, ten tonele verschijnt en Albert opnieuw voor een duel wordt uitgedaagd.

Mel Brooks was een genie in het samenbrengen van hommage-cinema en parodie en ook zijn Blazing Saddles (1974) was een schot in de roos. Hier weet MacFarlane niet echt een balans te houden en voelt alles heel geforceerd aan. En dat is altijd wel een beetje het probleem met films waarin één man zowel de regie, het script, de productie als het acteerwerk op zich heeft genomen. Er zijn uitzonderingen (heel wat Clint Eastwood films, Sling Blade, The Apostle, A Bronx Tale, Big Night), maar in de meeste gevallen krijg je meestal wel een teleurstellende film voorgeschoteld (Pinocchio, Harlem Nights, Braveheart, Beyond the Sea ...). Er was gewoon geen ruimte voor dialoog. Er was niemand om hem te vertellen welke moppen werken en welke niet. Het was zijn film en ik heb de indruk dat niemand hem ooit heeft tegengesproken.

MacFarlane is ook de enige van de acteurs die niet in het plaatje past, daar waar de andere acteurs nog wel in de Far West thuishoren. Maar de acteur is dan ook een wandelend anachronisme die met zijn actuele bril de inwoners van het Wilde Westen graag voor schut zet met zijn wisecracks. Hadden de filmmakers de wijsheid om iemand anders te casten dan MacFarlane, die iets beter zou passen aan de zij van Neeson en Theron, dat had mijn inziens de film ook stukken beter geweest. Er zitten bij momenten wel leuke stukjes in de film, maar deze worden meestal aangereikt door de nevenacteurs Sarah Silverman, Neil Patrick Harris en Giovanni Ribisi.

a_million_ways_to_die_in_the_west_2014_blu-ray_pic01.jpga_million_ways_to_die_in_the_west_2014_blu-ray_pic02.jpga_million_ways_to_die_in_the_west_2014_blu-ray_pic03.jpg

De regisseur probeert ons wel de bekoren met zijn typische western fotografie, maar hij heeft de verkeerde camera genomen. Er werd gedraaid met de digitale 4k Sony CineAlta PMW-F55 camera wat allesbehalve een western cinema-look geeft. Tarantino wist dat wel en heeft zijn Django Unchained (2012) dan ook gedraaid op 35mm. Aan ambitie ontbreekt het MacFarlane niet, maar deze A Million Ways to Die in the West (2014) kan je moeilijk een geslaagde filmproject noemen.

Gelukkig maken de extraatjes op de Blu-ray veel goed. Zo vinden jullie er een alternatief begin op en een alternatief einde. Ook een pak deleted, extended en alternatieve scènes. Uiteraard een gag-reel en making-off filmpjes, naast het audio-commentaar van de regisseur en de acteurs. Vanaf 29 oktober 2014 komt de film uit op DVD en Blu-ray.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 29 oktober 2014

 

*** A Million Ways to Die in the West trailer ***

28-10-14

Reasonable Doubt (2014) *½ Blu-ray recensie

Ik verteer ze op mijn nuchter maag die courtroom drama's, maar dan eerder het soort dat geschreven is door kalibers als een John Grisham. Binnenkort is het trouwens uitkijken naar The Judge (2014). Ik was dan ook een beetje benieuwd naar de Blu-ray van Reasonable Doubt (2014), de nieuwe film van Peter Howitt, die voor deze prent blijkbaar de pseudoniem Peter P. Croudins had aangenomen. En waarom denk je dat iemand nu een andere naam zou gebruiken? De regisseur mag in ieder geval geen kwaad woord over de film zeggen, dus zullen we het misschien wel eens vernemen binnen een paar jaartjes.

reasonable_doubt_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Na een fataal ongeluk, waarbij de dader is doorgereden, moet de plaatsvervangend hoofdofficier van justitie, Mitch Brockden (Dominic Cooper), de verdachte Clinton Davis (Samuel L. Jackson) vervolgen voor de misdaad die hij heeft begaan. Mitch probeert de zaak te verwerpen wat vanwege onvoldoende bewijs ook lukt. Echter, na het proces, realiseert Mitch zich dat hij een verkeerde beslissing heeft gemaakt. Bevangen door schuldgevoel gaat hij op zoek naar de man die hij heeft vrijgesproken.

Ik kon mijn teleurstelling nauwelijks wegsteken, en halverwege had ik zin de fast forward knop in te drukken. Het leek bij momenten wel op drie aan elkaar gesmolten verhalen uit een flikken serie die elk afzonderlijk niet goed genoeg waren voor verfilming. Het begint al met een personage waar je noch sympathie noch afgrijzen voor voelt. Dominic Cooper, die ons volledig koud laat, is nochtans verre van een slecht acteur. Blijkbaar staat hij toch wat op losse schroeven wanneer de regisseur er blijkbaar ook geen zin in had. Deels kan je dit ook toeschrijven aan het bizarre personage, die er geen probleem mee had om een vluchtmisdrijf te plegen, maar anderzijds zich wel schuldig voelt dat een verkeerde man zou opdraaien voor zijn fout. Een personage die uitblinkt in lafheid, maar dan op het einde een klopjacht gaat voeren naar een seriemoordenaar. Het verhaal raakt kant noch wal.

Ik wist nochtans dat ik op mijn hoede moest zijn voor films die net 90 minuten duren, en hier heb je er zo eentje. Alles is textbook-done-this-did-that materiaal die al zo voorspelbaar als irritant is. Er zit geen ambiguïteit in het verhaal, geen echte plottwist waar je van achterover valt. Alles is oersaai lijnrecht en niets van wat je te zien krijgt is nog maar een beetje geloofwaardig. Waar zit de spanning? De suspense ? De bitsige courtroom debatten? Laat staan de comic relief? Advocaten en ordediensten rakelen geruchten op en in één handomdraai worden ze aanzien als feiten aanzien. En van 'doubt' (om nog maar te zwijgen over 'reasonable doubt' ) is hier hoegenaamd geen sprake. Ik vermoed dat scenarist Peter A. Dowling net iets teveel naar Law & Order en Dexter heeft bekeken en de kern van het verhaal gaandeweg was vergeten. Spijtig genoeg is het maar een mager afkooksel van bovenvermelde series.

reasonable_doubt_2014_blu-ray_pic01.jpgreasonable_doubt_2014_blu-ray_pic02.jpg

Is er dan niets positiefs te vertellen over deze Blu-ray release? Ik kan er in ieder geval niet veel positiefs over zeggen, buiten misschien de fotografie van Brian Pearson die met een minuscuul budget van 8 miljoen dollar toch geen steken heeft laten vallen. Maar misschien vinden jullie deze prent wel 'ok'. Spijtig dat er geen audio-commentaar werd opgenomen, want dan had misschien nog een beetje comic relief opgeleverd, met een regisseur die liever niet zijn echte naam op de affiche wou hebben.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 28 oktober 2014

***Related Post***
07/12/2013: Een nieuw courtroom drama met Reasonable Doubt

 

*** Reasonable Doubt trailer ***

26-10-14

Son of God verhakt The Bible met een knappe Portugese Jezus Christus

Heel zijn heel wat Bijbelfilms in de maak de laatste jaren. Terwijl we nog steeds wachten op die controversiële Christusfilm van Paul Verhoeven, hebben we in tussentijd al een Noah (2014) film gehad en binnenkort krijgen we de meer dan 3 uur lange Exodus: Gods and Kings (2014).

son_of_god_2014_blu-ray.jpg

Maar er was ook nog Son of God (2014), een film gebaseerd op de miniserie The Bible (2013). Bij ons is de marketing-campagne niet doorgekomen, maar deze was op zich wel aangrijpend met een resem karakter-posters van hoge kwaliteit. Dit voor een Christusfilm was tot nu toe toch wel ongezien. Spijtig genoeg was de film minder indrukwekkend. Nochtans was het stukken minder bloederig, karikaturaal en anti-semitisch als The Passion of the Christ (2004), maar voor de rest is het een vervelende en vrij oppervlakkige verfilming,

De serie, bestaande uit 10 afleveringen begon pas met het verhaal van Christus in episode 6, daarvoor was het zoal de beurt aan Adam (Paul Knops) en Eva (Darcie Lincoln), Noah (David Rintoul), Abraham (Gary Oliver), Moses (William Houston) en Koning David (Langley Kirkwood). In de filmversie hebben ze zich hoofdzakelijk gebaseerd op het verhaal van Christus. Rond de serie was er wel heel wat controversie rond de vertolking van de rol van Satan, gespeeld door Mohamen Mehdi Ouazanni. Satan trok wel heel ferm op president Barack Obama, oordeel zelf met deze afbeelding. De makers zelf gingen meteen in de verdediging dat dit in geen geval de bedoeling was. Toch geen al te slimme zet van de makers want je moet werkelijk blind zijn om de gelijkenissen niet te zien. Dat je met controversie ook kijkers aantrekt kan goed zijn, maar dit is er toch wel wat over. In ieder geval is ook de rol van Satan geschrapt uit de filmversie.

Korte inhoud: Het levensverhaal van Jezus Christus (Diogo Morgado), die volgens velen de Zoon van God was. Hij werd geboren te Bethlehem nadat zijn relatief arme ouders daarheen dienden te reizen voor een volkstelling. Jaren later ging hij door het leven als een alom bekende en zeer gewaardeerde leermeester. Hij predikte over zijn Vader in de hemel, genas hierbij zieken van hun kwalen en wekte zelfs mensen op uit de dood. Totdat Hij op drieëndertigjarige leeftijd zelf enkele preken in vervulling liet gaan op een voor vele mensen onverwachte manier.

De film duurt een slordige 2 uur, maar er is tevens een extended cut van 170 minuten. Het merendeel van de scènes werd geregisseerd door de documentaire-maker Christopher Spencer. En het was er een beetje aan te zien met een wat stroeve mise-en-scene en een weinig vernieuwende cinematografie. Toch zijn er een pak nieuwe gezichten in de film die we misschien nog aan het werk zullen zien in andere films met betere regisseurs. Ik denk dan aan de rol van Mary Magdalene gespeeld door Amber Rose Revah. Ook Adrian Schiller heeft met zijn vertolking van Caiaphas zijn stempel kunnen zetten.

son of god,diogo morgado,the bible,the passion of the christ,paul knops,darcie lincoln,david rintoul,gary oliver,william houston,langley kirkwood,mohamen mehdi ouazanni,christopher spencer,amber rose revah,adrian schiller,roma downey,mark burnett,noah,exodus gods and kingsthe_bible_2013_poster02.jpgthe_bible_2013_poster03.jpgthe_bible_2013_poster04.jpgthe_bible_2013_poster05.jpg
the_bible_2013_poster06.jpgthe_bible_2013_poster07.jpgthe_bible_2013_poster08.jpgthe_bible_2013_poster09.jpgthe_bible_2013_poster10.jpg
the_bible_2013_poster11.jpgthe_bible_2013_poster12.jpgthe_bible_2013_poster13.jpgthe_bible_2013_poster14.jpgthe_bible_2013_poster15.jpg

In de handen van een betere regisseur en met iets meer budget (de volledige serie met zijn 440 minuten werd gemaakt voor iets minder dan 22 miljoen dollar), had dit uiteraard een veel betere filmversie kunnen zijn. Ik begrijp dat de ontwikkelaars van de serie, producente en actrice Roma Downey (die haarzelf in de rol van Maria zag - inclusief de plastieken lippen en de met botox bewerkte gezicht) en haar man en producer Mark Burnett, gekozen hebben voor een weinig veeleisend regisseur die ze waarschijnlijk ook volledig de baas konden zijn. Maar het resultaat is dan ook zwaar teleurstellend. Geef mij dan maar de Aramese versie van Mel Gibson, die op z'n minst nog iets te vertellen had. Deze versie is een brave en kritiekloze adaptatie van de Bijbel, bestemd voor goedgelovige mensen, maar geen greintje relevant voor onze generatie.

De casting van Jezus is wel opvallend, ook al glimlacht hij net iets teveel en heb je de indruk dat zijn Portugese charmes net te glad zijn voor zo'n bevlogen en geïnspireerd man. Bij momenten heb je de indruk in het gezelschap te zijn van een jonge David Copperfield. Een echte illusionist in plaats van een spirituele leider. De makers hadden ook net iets meer interesse in de mirakels dan in de boodschap van Jezus en wilden snel naar het einde zonder de broodnodige aandacht te schenken aan de periode waarin de Zoon van God zijn leer op verschillende manieren had uiteengezet. Dit is en blijft tv-materiaal, en deze filmversie heeft moeite om te overtuigen. De liefhebbers raad ik in ieder geval de serie aan in plaats van deze filmversie.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 26 oktober 2014

 

*** Son of God trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende