15-09-14

The Loft (2014) ** recensie

Ik had de film vorige week al in persvisie gezien, maar stond eigenlijk niet meteen te springen om er snel een review over neer te pennen. We hebben er tevens lang, te lang, op moeten wachten ... en in alle eerlijk, ik ken maar weinig mensen die hier echt naar uitkeken. Eén keer was voldoende en de Hollandse remake of deze Amerikaanse The Loft (2014) is een vrij doorzichtig poging een concept aan anderstaligen te verkopen in plaats vanuit een creatieve overweging de originele film "beter" te maken. En gezien mijn sympathie voor de regisseur had ik nog wel een sprankel hoop, maar deze Amerikaanse remake is wat mij betreft zelf een stap achteruit op de Vlaamse versie.

the_loft_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Vijf getrouwde mannen - Chris (James Marsden), Luke (Wentworth Miller), Vincent (Karl Urban), Marty (Eric Stonestreet) en Filip (Matthias Schoenaerts) - delen in het grootste geheim een loft waar ze stijlvol en in alle rust hun minnaressen en nieuwste veroveringen ontvangen. Een prima regeling, tot ze op een winterochtend het lijk aantreffen van een jonge vrouw. Geen van hen weet wie de vrouw is, waar ze vandaan komt en hoe ze terecht is gekomen in een loft waarvan alleen zij de sleutel bezitten. Noodgedwongen proberen de vrienden uit te zoeken wat er gebeurd is en waarom, maar al vlug beginnen ze elkaar te wantrouwen en zal blijken dat ze veel minder van elkaar afweten dan ze oorspronkelijk dachten.

Deze Loft is duidelijk bestemd voor mensen die de Vlaamse versie nog niet hebben gezien, want in principe is het vrijwel hetzelfde verhaaltje van Bart De Pauw uit 2008. Met dit verschil dat scenarist Wesley Strick er een versie voor dummies van heeft ontworpen, met intermezzo van verhoorruimtes waar de verdachte mannen nu nog eens letterlijk de motivaties van elkeen verbaal mogen verduidelijken. Het resultaat is verveling troef. Regisseur Erik Van Looy die in een ver verleden nog les gaf op de filmschool het Rits, had toch moeten weten dat je een verhaal op de eerste plaats moet vertellen met beelden in plaats van met woorden. In The Loft houdt niemand zijn bek en wordt de toeschouwer met de paplepel bediend alsof hij mentaal niet in staat is de getelefoneerde intrige te doorgronden.

Wat deze Amerikaanse vertaling eigenlijk ook meteen bloot legt is dat het verhaal niet zo intelligent is als wat we 6 jaar geleden dachten. De 5 hoofdpersonages zijn kartonnen borden, en hiermee beledig ik een handig verpakkingsmateriaal. Hun motivaties zijn compleet van de pot gerukt en staan alleen in dienst van de 'whodunit' plot die voornamelijk uitblinkt in het veelvuldig gebruik van irritante flashbacks. We hebben de grofgebekte dikzak, de casanova, de emotionele ziel met een geweten, de agressieveling en de gebrilde nerd; en ook al hadden ze niets tastbaars gemeen konden ze het toch goed met elkaar vinden tot zelfs hun intieme seksleven met vreemde vrouwen. Maar bij ons waren 'thrillers' een rariteit. Van Looy had met zijn geslaagde De Zaak Alzheimer (2003) in ieder geval onze smaakpapillen gestimuleerd en we hadden zin in meer. Bijgevolg moeten we die opflakkerende extase niet alleen toeschrijven aan het verhaal, dan wel aan de vreugde die we toen hadden dat we hier ook in staat waren iets anders te brengen dan onderkoelde sociale drama's en Jan Verheyen fastfood. Maar nu we het resultaat zien in een Amerikaans kleedje worden we toch koud gepakt met de gedachte: "What where we thinking?"

Visueel ziet The Loft er afgelikt uit. Director of Photography Nicolas Karakatsanis, wiens donkere werk we kennen van films als Rundskop (2010) en binnenkort het schitterende The Drop (2014) zit hier volledig in zijn glossy pub-mode, met high-angle-shift-and-tilt-close-up's en beauty shots van schaarsgeklede vrouwen. Het eindresultaat ziet er behoorlijk braaf en inspiratieloos uit. Maar voor een eerste Amerikaanse film moet de DoP niet onderdoen voor zijn Amerikaanse collega's. Toch denk ik dat hij deze film niet meteen op zijn showreel moet zetten.

the_loft_2014_karl_urban.jpgthe_loft_2014_erik_van_looy_james_marsden.jpgthe_loft_2014_matthias_schoenaerts.jpg
the_loft_2014_pic01.jpgthe_loft_2014_pic02.jpgthe_loft_2014_pic03.jpg

Geen enkele acteur kan overtuigen met zijn acteerwerk. De emoties zijn al zo steriel als het decor. Bij momenten merk je dat de acteurs gaandeweg beseffen dat deze prent hun carrière geen nieuw leven zal inblazen en spelen ze op automatische piloot. Gelukkig heeft Matthias Schoenaerts het er uiteindelijk goed van heeft afgebracht en is hij de meest succesvolle van de 5 geworden. De beste scène in de film is het moment waarin Karl Urban een vastgoed gigant gespeeld door karakter-acteur Graham Beckel (LA Confidential) op zijn plaats wil zitten zonder zijn stem te verheffen. Het is een kleine scène die uiteindelijk geen enkele directe impact heeft op de plot, maar toch knap werd gespeeld door deze twee mannen.

Aan de kant van de vrouwen zien we Isabel Lucas die spijtig genoeg de verkeerde moment heeft gekozen om uit te kleren te gaan, en actrices als Valerie Cruz en Rhona Mitra hebben net iets te weinig screentime om echt een overtuigende indruk te kunnen maken. En dan is er nog de blonde stoot Rachael Taylor die uiteindelijk niet zo'n groot acteertalent blijkt te zijn. Maar ze heeft wel een mooi figuur en zo is deze 104 minuten durende Loft nog wel verteerbaar. Het is een R-rated film, maar ik vroeg me achteraf wel af waarom. Los van één nodeloos shot had dit perfect PG13 kunnen zijn. En dat is misschien wel het grootste verwijt die je kan hebben - als je de makers al iets kan verwijten. Ze hebben hun ballen thuisgelaten en een veel te brave film gemaakt. Basic Instinct is een pornofilm vergeleken met The Loft, en toch wil de trailer ons doen laten geloven dat het een "stoute film is met vuil manieren".

Aan de overkant van de Atlantische Oceaan zijn ze er in ieder geval niet wild van en Universal heeft de Amerikaanse releasedatum geschrapt en overhandigt aan een derderangs horrorfilm genaamd As Above, So Below (2014)... hoe groot kan een afgang zijn? Het ziet er niet naar uit dat The Loft ooit in de States een wit doek zal zien. Maar misschien is er nog hoop voor een beperkte release indien de buitenlandse box-office cijfers kunnen overtuigen. Bij ons komt deze 14 miljoen dollar remake/reboot uit als opener op het Filmfestival van Gent op 14 oktober 2014 en de dag nadien in gans België.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 15 september 2014

***Related Posts***
28/06/2014: De release van The Loft wordt nog maar eens uitgesteld
06/08/2013: Release van The Loft voor de zoveelste keer uitgesteld
08/03/2013: De Amerikaanse The Loft wordt andermaal uitgesteld
10/08/2012: Amerikaanse Loft dan toch geen straight-to-dvd film
24/02/2011: Van Looy maakt zijn Amerikaanse Loft versie
26/10/2010: Weinig vernieuwende Loft remake
01/08/2010: Erik Van Looy moet Hollandse Loft-remake redden
22/02/2010: Erik Van Looy geen zin in Hollandse Loft-remake
25/01/2010: Hollandse Loft-remake in de maak
07/06/2008: Erik Van Looy en Bart De Pauw maken film

 

*** The Loft trailer ***

10-09-14

The November Man (2014) ** recensie

Wat kan er nu verkeerd zijn met een spionage-thriller waarin we een ex-007 acteur en een ex-bondgirl aan het werk zien? Alles zo blijkt, na het zien van The November Man (2014) van actie-veteraan Roger Donaldson (The Recruit,Cocktail, Species, No Way Out). De regisseur is ondertussen 70 jaar en het valt op dat hij tegenwoordig vaak oude mannen opvoert in zijn films in het gezelschap van jonge dames. Had hij nu nog een script die nog maar voor de helft geloofwaardig was met iets minder clichés, dan had dit nog een degelijke actiefilm kunnen worden die op z'n minst de prijs van de popcorn waard is.

the_november_man_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Ex-CIA agent Peter (Pierce Brosnan) hoopt rust te vinden in het runnen van een vredig Zwitsers hotel, maar wordt terug in het spel gebracht door ex-collega John Hanley (Bill Smitrovich). Als een vriendin van Peter, Natalia Ulanova (Mediha Musliovic), vlak daarna vermoord wordt, is hem duidelijk dat er dubbelspel wordt gespeeld. Zijn protegé David (Luke Bracey) opent de jacht op hem, maar zal heel wat uit de kast moeten trekken om zijn leraar af te troeven. Peter zal al zijn kennis en ervaring nodig hebben als blijkt dat de missie van de CIA directie tot het Kremlin reikt.

De film is gebaseerd op het zevende volume van 'The November Man' romanreeks van Bill Granger, die zowat in hetzelfde water vist als de Jack Ryan boeken van Tom Clancy; ook al zijn ze iets minder bekend. De film werd gemaakt met een relatief minuscuul budget van 15 miljoen dollar. Toch merk je er eigenlijk niet zo heel veel van. Het is echter duidelijk dat de grote filmstudio's geen interesse hadden om hiervan een franchise uit te bouwen. Bij dergelijke spionage-thrillers is er uiteraard heel wat concurrentie. Paramount heeft zijn Jack Ryan en Ethan Hunt, Universal heeft Jason Bourne en MGM heeft James Bond. Niemand zat echt te wachten op de avonturen van Peter Devereaux...zo blijkt. The November Man had al in 2007 in de zalen moeten draaien, maar het heeft geduurd tot vorig jaar om dit project uiteindelijk in productie te brengen. Gezien het relatief kleine budget werd geopteerd om te draaien in Belgrado, Servië in plaats van Berlijn zoals het stond beschreven in het boek

Met Poetin die zich steeds meer in de kijker werpt als oproerkraaier merk je dat Hollywood de koude oorlog terug wil invoeren en opnieuw uitpakt met Russische schurken. Hoewel in deze prent ook de Amerikanen boter op hun hoofd hebben. Alles draait echter rond een kwaaie Russische generaal die heel wat menselijk leed heeft veroorzaakt, met name het 2 jaar lange misbruik van een tiener meisje. Om te voorkomen dat zijn obscure verleden het daglicht ziet, stuurt hij zijn "hit-vrouw" Alexa (Amila Terzimehic) op pad om al wie iets van de zaak afweet uit te schakelen. En ondertussen wordt de vluchtelinge Alice Fournier (Olga Kurylenko) ingeschakeld om de oorlogsmisdaden van de generaal te onthullen, *** spoiler *** maar je hoeft geen spionage-kenner te zijn om te weten dat Alice Fournier eigenlijk Milla is. Ik had het al door na haar eerste tussenkomst. *** end spoiler ***.

Het script werd geschreven door het duo Michael Finch (Predators) en Karl Gajdusek (Oblivion, Trespass), die zowat elk spionage-cliché op papier hebben gezet, vermengd met wat shoot-outs, vecht-scènes, achtervolgingen en one-liners zoals deze: "You just doomed us to another decade of conflict". Maar niets was echt memorabel, met uitzondering van misschien Olga Kurylenko in een sexy kort cocktail jurkje en de stretchings van atletiek kampioene Amila Terzimehic. Maar ook al werd de assassin Alexa gepresenteerd als een bas-ass moordvrouw, werd ze toch wel op een vrij lullige manier uitgeschakeld. Ik heb toch wel even moeten lachen, tevens de enige glimlach tijdens dit 1u45 minuten durend Brosnan-spektakel.

the_november_man_2014_pic01.jpgthe_november_man_2014_pic02.jpgthe_november_man_2014_pic03.jpg
the_november_man_2014_pic04.jpgthe_november_man_2014_pic05.jpgthe_november_man_2014_pic06.jpg

Brosnan heeft ervaring met spionagefilms, maar hier brengt hij een James Bond op een paar maanden van zijn pensioen. Maar het is vooral de wat oubollige aanpak van de regisseur die van deze prent allesbehalve een hedendaagse spy thriller maakt. De personages in de film worden ook niet echt goed uitgewerkt. Zo verdwijnt het karakter Perry Weinstein (Will Patton) halverwege het verhaal zonder een duidelijke verklaring en een personage van Sarah (Eliza Taylor), het nieuwe vriendinnetje van David, die in haar been wordt gesneden en naar het hospitaal wordt afgevoerd, daar vernemen we niets meer van. Een goeie scenarist zou dergelijke fouten niet maken.

The November Man verveelt weliswaar niet en indien je niet zo'n hoge verwachtingen koestert, kan het best wel vermakelijk zijn in verstand-op-nul-modus. Er is ook niet echt iets verkeerd met de prent, maar het is de middelmatigheid van alles die maakt dat The November Man eigenlijk beter zou functioneren als tv-serie dan als een bioscoopprent. Maar ga het zelf maar gaan ontdekken. De film komt op 1 oktober 2014 bij ons in de bioscoop.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 10 september 2014

 

*** The November Man trailer ***

09-09-14

The Drop (2014) ***½ recensie

Het is een plezier om iemand als Tom Hardy aan het werk te zien. Ook al zit hij in een typische Brooklyn misdaad thriller zoals we er al veel hebben gezien, weet hij ons telkens te boeien met zijn ontwapenende acteerspel. En in The Drop (2014) van Michaël R. Roskam krijgt hij de volledige ruimte om zijn personage te ontplooien. Zoveel tijd, dat het uiteindelijk minder een misdaad thriller is geworden, dan een intrigerende karakterstudie. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.

the drop,james gandolfini,michael r roskam,tom hardy,flying home,dominique deruddere,matthias schoenaerts,john ortiz,noomi rapace,nicolas karakatsanis,dennis lehane,neil burger,divergent

Korte inhoud: Bob Saginowski (Tom Hardy) is een eenzame barman die werkt in de kroeg van zijn neef Marv (James Gandolfini). De zaak werd overgenomen door een Tsjetsjeense drugsbende die het nu gebruiken om het geld van de bookies te verzamelen. Deze komen op welbepaalde tijdstippen enveloppen met geld afleveren ('the drop') en deze worden dan opgehaald door een bendelid. Op een dag wordt de routine echter gebroken wanneer twee mannen de buit komen stelen. De maffiabaas Chovka (Michael Aronov) wil kost wat kost zijn geld terug zien.

Bob redt tevens een verwaarloosde puppy ( ~ zo baasje zo hond) uit een vuilnisbak en wordt hierdoor het doelwit van de gewelddadige en mentaal onstabiele eigenaar Eric Deeds (Matthias Schoenaerts), die later ook nog eens een affaire heeft gehad met Nadia (Noomi Rapace), de vrouw waarop hij een oogje heeft. Bob wordt ook op de hielen gezeten door detective Torres (John Ortiz) die nog steeds met een onopgeloste moordzaak zit. Maar stilaan kruisen al deze verhaallijnen mekaar.

Er gebeurt in essentie bitter weinig in de film dat ik meteen iets teveel zou spoilen mocht ik net iets teveel willen uitweiden. Het verhaal is dan ook gebaseerd op een 'kortverhaal' van de misdaad-auteur Dennis Lehane (Mystic River, Gone Baby Gone, Shutter Island), en het is een uitstekend script geworden met oog voor details. Er zit zelfs een beetje zwarte humor in, hoewel ik niet zeker weet of dit van Roskam of Lehane kwam. Is het al even aangrijpend als Roskam's Rundskop (2010)? In geen geval. Daarvoor betreedt deze misdaadprent net iets teveel platgetreden paden en gaat de film nooit echt een klap uitdelen in onze onderbuik waar we nog dagenlang van moeten bekomen. Dit is een compleet ander soort film, maar het demonstreert opnieuw het immense talent van Roskam als misschien wel dé beste Belgische acteur-regisseur. Hopelijk zien de Amerikanen dit ook en weten ze dat een goede vertolking van Gandolfini, Schoenaerts, Rapace en Hardy niet zomaar uit de lucht komt vallen. Op de volgende filmposter verwacht ik in ieder geval ook wel de naam van de regisseur in plaats van alleen maar die van de cast en de auteur.

the_drop_2014_pic01_tom_hardy.jpgthe_drop_2014_pic02_james_gandolfini.jpg
the_drop_2014_pic03_matthias_schoenaerts.jpgthe_drop_2014_pic04_noomi_rapace_matthias_schoenaerts.jpg

Director of Photography Nicolas Karakatsanis, ook de "prince of darkness" genoemd, doet zijn bijnaam alle eer aan en baadt geregeld zijn personages in een gitzwarte sluimer, waarin de kleine fonkel in de ogen net iets scherper wordt. Hier voelt de cameraman zich thuis in tegenstelling tot de set van The Loft (2014) waar Erik Van Looy eerder een glossy fotografie wou. Toch zijn het de acteurs die op de voorgrond komen, en niet de intrige of zelfs de fotografie. Er zijn tevens geen afgelikte visuele effecten in de film buiten één moment waar Roskam het ritme wat ging opdrijven met een bijzondere camera-zwenking wanneer de enveloppen worden afgeleverd. The Drop is een lijnrecht drama zonder pirouettes met een personage die meer lijkt te zijn dan dat hij laat uitschijnen.

Kortom, The Drop is geen meesterwerk, maar wel een zinderdende gangsterfilm met een geniale Tom Hardy, die de laatste tijd heel wat indrukwekkende vertolkingen laat zien in uiteenlopende filmgenres, zoals onlangs nog in het uitstekende Locke (2013). Zijn vertolking heeft zelfs iets weg van die van Terry Malloy/Marlon Brando uit On the Waterfront (1954). Dat Tom Hardy voor The Drop kans maakt op een Oscar-nominatie, zou me eigenlijk niet verbazen. Dit is tevens de eerste Engelstalige film van Roskam en het ziet er allesbehalve uit als een "debuutfilm". De film werd gezegend met een uitstekende cast van karakter-acteurs, met uiteraard een sterke James Gandolfini die hier zijn laatste filmrol heeft neergezet als een soort Soprano aan de onderkant van de maffia-ladder. Ook Matthias Schoenaerts zet zijn stempel ook al is zijn screentime toch beperkt. Ondertussen is het uitkijken naar Roskam's volgende project "Buda Bridge" (2015). The Drop komt op 24 september 2014 bij ons in de zalen.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 9 september 2014

***Related Posts***
03/04/2014: The Drop van Michael R. Roskam is James Gandolfini's laatste film
20/06/2013: James Gandolfini overleden aan hartaanval
11/08/2012: Michael R. Roskam werkt aan HBO serie Buda Bridge
01/03/2010: Rundskop filmbespreking

 

*** The Drop trailer ***

08-09-14

Godzilla (2014) *** Blu-ray recensie

Volgende week op 17 september 2014 komt de Blu-ray (3D) uit van Godzilla (2014), de nieuwe film van Gareth Edwards die met zijn low budget debuutprent Monsters (2010) meteen kon rekenen op de aandacht van menig filmstudio. In plaats van 800'000 euro mocht hij nu een 'monster' reboot maken met een productiebudget van 160 miljoen dollar. En hoe kon het ook anders dat de film buitengewoon visueel indrukwekkend is.

godzilla_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Wanneer kwaadaardige wezens de mensheid en haar voortbestaan bedreigen, slaat Moeder Natuur terug met haar eigen ultieme wapen, Godzilla. Een verwoestende natuurkracht, die het in een heftige strijd zal opnemen tegen deze creaturen. Tussenin de brokstukken van de agressie en de chaos volgen we drie leden van een gezin. Joe Brody (Bryan Cranston) is een wetenschapper die werkzaam is in Japan. Hij ontdekt als één van de eersten een anomalie in sonargegevens en is net met zijn onderzoek hiernaar begonnen wanneer de hel losbarst. Zijn stiefzoon Ford (Aaron Taylor-Johnson), een jonge marineofficier, probeert ondertussen terug te keren naar zijn gezin in San Francisco, waar zijn vrouw Elle (Elizabeth Olsen), een verpleegster, haar handen vol heeft met het helpen van mensen in nood.

De film is uiteraard beter dan Godzilla (1998) van Roland Emmerich, en dat op heel wat vlakken. Op zich is zoiets niet meteen een prestatie gezien het vorige Holluwood-product niet om aan te zien was. Het verhaal was saai en trok op de ballen, het was in essentie een rip-off van Jurassic Park, Matthew Broderick was een complete miscast en de Godzilla zelf (of de lichaamsdelen ervan) hadden een variërende grootte naargelang het shot - wat nergens op sloeg. Deze prent is een Godzilla waardige film, met een monster die niet op de vlucht slaat maar dominant boven de wolkenkrabbers uitsteekt en zijn vijanden te lijf gaat met goddelijke macht.

Als de regisseur al zo'n aangrijpende film kon maken met een minuscuul productiebudget, dan was het duidelijk dat hij echt wel het onderste uit de kan zou halen met een Hollywood budget. En met de hulp van effectenhuis van Peter Jackson, Weta Digital, én de talentvolle Director of Photography Seamus McGarvey (The Avengers) ziet alles er echt wel adembenemend uit. Enkel al voor de fotografie en de verbluffende visuele effecten zou je deze al een tweede visie moeten gunnen. Deze Godzilla werd echter niet opgenomen met 3D technologie en in alle eerlijkheid is het resultaat zelfs veel beter in 2D. Er is zo goed als geen toegevoegde waarde in 3D, en het beeld is tevens net iets donkerder dan in 2D.

De muziek komt van Alexandre Desplat, die bij momenten geniaal was (met name de tsunami scene of de HALO jump-scène), maar anderzijds niet kon overtuigen desondanks het 150 koppige orkest. De score was bij momenten plat en leek zich tevreden stellen met hoge decibels veroorzaakt door luide hoorns, trompetten en drums. Ik miste de grandeur die een Hans Zimmer of een Steve Jablonski had kunnen brengen bij een dergelijke spektakel prent, ook al juich ik de komst toe van nieuwe componisten. Er was zelfs geen Godzilla thema, iets wat ik echt wel spijtig vond.

Godzilla animated pictureGodzilla animated pictureGodzilla animated picture

In tegenstelling tot Michael Bay maakt de regisseur de fout niet door de kijker bloot te stellen aan inhoudsloze non-stop destructie, maar geeft ruimte aan menselijke drama, ook al was de positie van de mens binnen het monster-genre veel beter uitgewerkt in zijn eerste film. Maar dit is nu eenmaal de aard van het beestje. Dit is een Godzilla film, geen dramatische introspectie van de menselijke bestaan of een gevleugeld Shakespeare drama. Toch betekent dit niet dat we 2 uur lang (want zo lang duurt deze prent) verstand-op-nul actie geserveerd krijgen. We zien zelfs geen enkel monster in de eerste 40 minuten, en volgen het verhaal van Brody (Bryan Cranston), gedreven door de dood van zijn vrouw Sandra (Juliette Binoche), die voelt dat de overheid iets 'gigantisch' wil verbergen. Maar het hoofdpersonage is wel degelijk het monster, neen, zelfs meerdere monsters. Zelf exemplaren die zich voeden met nucleaire straling. Een kernbom afvuren in de hoop het monster uit te roeien zou misschien wel het tegenovergestelde doel kunnen bereiken.

godzilla_2014_blu-ray_pic01.jpggodzilla_2014_blu-ray_pic02.jpggodzilla_2014_blu-ray_pic03.jpg
godzilla_2014_blu-ray_pic04.jpggodzilla_2014_blu-ray_pic05.jpggodzilla_2014_blu-ray_pic06.jpg

Is deze Godzilla geslaagd in zijn opzet? Volmondig ja. Er is zelfs een Godzilla 2 (2018) in de pijplijn, maar niet alvorens Edwards zich zal wagen aan een Star Wars project (2016). Is het een goede film? Wel, voor de fans van het beestje zal dit een uitstekende film zijn. Ikzelf zat mij bij momenten wat te vervelen. Ik kan er weinig over vertellen om niet te spoilen, maar ik had bepaalde personages meer willen zien (zoals het karakter van Ken Watanabe) en anderen niet iets minder. Edwards en scenarist Max Borenstein hebben er een humorloze prent van gemaakt met een Godzilla als hero en een hoofdpersonage (Aaron Taylor-Johnson) die compleet on-interessant blijkt te zijn. Om de haverklap wordt ook zijn mening gevraagd terwijl hij uiteindelijk maar een militair is van geen belang. Geef mij iedere dag van de week de goedkope Monsters in plaats van deze dure Godzilla. En qua big budget monster films von ik Pacific Rim (2013) toch net iets pittiger, ook al ben ik benieuwd naar de sequel.

Op de Blu-ray vinden jullie een interessante docu met achtergrond informatie rond Godzilla en de MUTO wezens. Neem tevens samen met de makers en cast een kijkje achter de schermen in een boeiende reportage. Al bij al een editie die niet mag ontbreken aan de filmcollectie.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 8 september 2014

***Related Posts***
05/05/2014: Welke blockbuster flopt deze zomer?
21/02/2014: Godzilla is gigantisch!

 

*** Godzilla trailer ***

04-09-14

Sin City: A Dame to Kill For (2014) ** recensie

Toen ik de trailer van Sin City: A Dame to Kill For (2014) zag was ik niet bepaald onder de indruk. En ik was wél een fan van de eerste film, Sin City (2005). Maar het resultaat is uiteindelijk nog meer teleurstellende dan de trailer.

sin_city_a_dame_to_kill_for_jessica_alba_poster.jpg

Korte inhoud: We hebben 3 verhaallijnen die een klein beetje door mekaar mekaar lopen. Enerzijds is er het verhaal van Ava Lord (Eva Green) die haar man Dwight (Josh Brolin) heeft verraden en een punt achter hun relatie heeft gezet en hem verlaten voor een rijkere man, Damian Lord (Marton Csokas). Jaren later keert Ava terug naar Dwight en beweert dat ze misbruikt wordt in haar huwelijk en vraagt hem te helpen. Wanneer Ava echter Dwight op laat draaien voor de moord op haar man probeert Dwight samen met Marv (Mickey Rourke), Gail (Rosario Dawson) en Miho (Jamie Chung), zijn naam te zuiveren. Daarnaast volgens we het verhaal van Johnny (Joseph Gordon-Levitt) die het opneemt in een high stake poker game tegen villain Senator Roark (Powers Boothe) met de mooie Marcie (Julia Garner) aan zijn zij. Het kaartenspel heeft een bloederige uitkomst, maar Johnny laat zich niet kennen, en met de hulp van een clandestiene dokter Kroenig (Christopher Lloyd) en de serveerster Bertha (Lady Gaga) keert hij terug naar de pokertafel. Uiteindelijk is er ook het verhaal van Nancy (Jessica Alba) die belust op wraak tegenover Roark, die Hartigan (Bruce Willis) de dood heeft ingestuurd.

Los van deze 3 verhaallijnen en de hoofdpersonages is er nog een karrenvracht aan nevenpersonages, zoals het hoertje Sally (Juno Temple) die in het bed duikt met de overspelige Joey (Ray Liotta). En Ava heeft ook een opmerkelijke escorte genaamd Manute (Dennis Haysbert) en of dat allemaal nog niet genoeg is zien we ook de regisseurs Frank Miller en Robert Rodriguez de tijd nemen voor een cameo. Ik had het met de helft minder personages willen zien en met één aangrijpend verhaal. Het probleem met heel wat films tegenwoordig is dat ze hun flauwe script willen gaan compenseren met een overkill aan effecten, personages en seks. De uitkomst is in de meeste gevallen al zo teleurstellend als een etterende wonde camoufleren met lippenstift en mascara.

De eerste Sin City was een geniale vernieuwende prent, maar de sequel komt in essentie met niets nieuws voor de dag. Het overstijgt op geen enkel moment het digitaal experiment met de groene ogen, de rode lippenstift, de sexy silhouetten van de femme fatales, badend in zwart/wit fotografie. Het verhaal uit de eerste film is herkauwd in 3 kortverhalen met dialogen en monologen die iets minder scherp en geladen zijn. Sin City: A Dame to Kill For is ondanks de blote borsten van Eva Green (pics), de billen van Jessica Alba (pics) en het spattende geweld van Marv/Mickey Rourke tevens behoorlijk saai en het laat je compleet koud. Als kijker ga je dan ook beginnen letten op details, zoals het feit dat de acteurs waarschijnlijk werden gevraagd zo weinig mogelijk te bewegen (gezien de overladen visuele effecten) en dat ze bij momenten echt wel overkomen als houten planken. Ik begrijp dat ze zo dicht mogelijk bij de comics willen aanleunen, maar wanneer het verhaal nauwelijks de moeite is om op papier te zetten is het acteerwerk het enige wat mogelijks een film kan redden.

Sin City A Dame to Kill For animated pictureSin City A Dame to Kill For animated picture Sin City A Dame to Kill For animated picture
Sin City A Dame to Kill For animated picture Sin City A Dame to Kill For animated picture Sin City A Dame to Kill For animated picture

Net zoals die andere Rodriguez sequel Machete Kills (2013) is het uiteindelijk een verspilling van tijd en energie, zowel voor de makers als voor de toeschouwers. Het ritme is deze prent ligt met zijn verschillende verhaallijnen compleet overhoop, en voelt zelfs repetitief aan met iedereen die wraak wil nemen. Het enige wat deze film moest doen, was ons entertainen. Maar ik viel gewoon twee keer in slaap, iets wat me nog nooit is overkomen. Ik kijk af en toe wel eens naar mijn uurwerk, maar echt proberen om wakker te blijven is me nog maar zelden overkomen, en al zeker niet met een 70 miljoen dollar comic adaptatie vol met knappe dames in sexy bondage, lingerie of stripper outfits. How did they screw this up?! Het enige positieve aan deze prent is dat Jessica Alba iets meer screentijd had en je eigenlijk wel meer van haar wou zien (figuurlijk dan), maar ook Joseph Gordon-Levitt is wel een leuk personage. Sin City: A Dame to Kill For is in de zalen vanaf 17 september 2014.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 4 september 2014

***Related Post***
20/08/2014: Extended trailer en making-off voor Sin City: A Dame to Kill For
01/06/2014: Gecensureerde Eva Green poster van Sin City: A Dame to Kill For
16/03/2013: Sin City Blu-ray review

 

*** Sin City: A Dame to Kill For trailer #2 ***

02-09-14

Deliver Us from Evil (2013) * recensie

Tegenwoordig zie je het vaak gebeuren dat filmmakers genres met elkaar gaan mixen. Dit soort hybride cinema heeft soms knappe resultaten voortgebracht, zoals de zombie komedie Shaun of the Dead (2004) of de western martial arts film Kill Bill (2003). Maar de voorbeelden van gefaalde experimenten zijn spijtig genoeg legio (Cowboys vs. Aliens, Pathfinder, Season Of The Witch, Dead Snow, ...). En met de exorcist politie thriller Deliver Us from Evil (2014) mogen ze een nieuw fiasco aan de lijst toevoegen.

deliver_us_from_evil_2013_poster.jpg

Korte inhoud: De film is gebaseerd op de waargebeurde "feiten" in het leven van Ralph Sarchie (Eric Bana), een New Yorkse politieagent wiens routine bestaat uit het vinden van dode baby-lijkjes en helpen van vrouwen die door hun man worden geslaan. Op een dag ontmoet hij een Castiliaans priester die interesse heeft in het onderzoek die hij voert. Volgens de priester heeft de zaak een demonisch karakter, iets wat tegenin de religieuze overtuiging is van de nuchtere flik. Maar stilaan raakt hij zelf onder de invloed van de duivelse invloeden. De twee bundelen dan maar hun krachten en komen te weten dat de drie betrokken hoofdverdachten allemaal iets hebben ontdekt in een grot in Irak die hun leven heeft veranderd. Wanneer de familie van Sarchie plots ook een doelwit worden van de demon, beginnen de stoppen door te slaan en is de enige uitweg een exorcisme uit te voeren op de nog enige overlevende veteraan Santino (Sean Harris).

Dit moet één van de slechtste films zijn van 2014, en nochtans waren alle ingrediënten aanwezig voor een spannende thriller. Het productiebudget van 30 miljoen dollar was evenveel als dat van die andere politie-thriller Se7en (1995) (een film die duidelijk als inspiratiebron heeft gediend), maar het verschil tussen beide films - op vlak van verhaal, karakter-uitwerking, sfeer, regie, fotografie, montage, spanning - kunnen haast niet verder uit mekaar liggen. Meer nog, de productie van Deliver Us from Evil was in handen van mega-producer Jerry Bruckheimer die ALLE wensen van een regisseur kan inwilligen met een vingerknip. Regisseur Scott Derrickson heeft dus geen enkel excuus voor zijn B-film creatie met een A-List cast.

Een monsterfilm is pas goed wanneer je als kijker gelooft in het monster, net zoals exorcisme werkt wanneer je als kijker begint te geloven in wat je voorgeschoteld krijgt - hoe absurd het op papier ook moge klinken. Neem nu The Exorcist (1973), nog steeds dé beste duiveluitdrijvings-prent tot op heden. Wat deze film zo sterk maakt is dat je als kijker gelooft in de personages en in de wereld die werd neergezet. Bijgevolg zit je te huiveren wanneer Linda Blair ook maar een beetje met haar hoofd begint te draaien. In deze prent is er NUL angst of spanning, en dat heeft dan weer te maken met het feit dat het verhaal nergens op slaat en je ook geen voeling hebt met de karakters. De cast, bestaande uit bekende koppen, hangt ook nauwelijks samen. Daar waar de ene getypecast is, zien we dat de andere gewoon niet in het plaatje past.

Neem nu de keuze om de bloedmooie Olivia Munn (pics) te kiezen als vrouw van de grijs-wordende 46-jarige Eric Bana. Munn is 34 jaar maar ze ziet er eerder 28 uit, en het koppel Bane-Munn is op geen enkel ogenblik geloofwaardig. Je bent op een geven moment zelfs wat afgeleid door de aanwezigheid van Munn. Ze is net iets teveel van een zonnestraal in en prent waar je iets meer grimmigheid verwacht. Aan de andere kant is de casting van Olivia Horton als geflipte bezetene echt wel spot-on.

 Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture Deliver Us from Evil 2013 animated picture

Het is allemaal 'overkill' wat de klok slaat. De film is luidruchtig en om de haverklap is er een effect: als het regent is het gietende regen, bij de eerste aanblik van een leeuw krijg je er meteen twee te zien, in elke scène moeten er flashlights aan te pas komen, als er al een lijk gevonden moet worden dat moet het in een ver stadium van ontbinding zijn met een nest vliegen die uit rotte buikholte komen gevlogen,... Maar geen enkel effect was vernieuwend of efficiënt. Daarnaast zaten er heel wat continuïteitsfouten in de prent (let bijvoorbeeld maar op de wonde aan de arm die Bana oploopt in het begin van het verhaal). Ook het centrale geluidselement van lachende kinderen is een sample die op alle stock-sound cd's te vinden is. Iets wat je zelfs hoort in allerhande commercials en die je meteen herkent. Hoe LAME kan een regisseur zijn om het cruciale geluidje, die om de 15 minuten wordt gehoord, van een stock-cd te rippen voor 50 dollar (all rights included), in plaats van een originele klank op te nemen van lachende kinderen. Maar zo waren er nog beslissingen die genomen werden uit gemakzucht in plaats vanuit een creatieve overweging, alsof het publiek toch te dom is om te helpen donderen.

deliver_us_from_evil_2013_pic01.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic02.jpgdeliver_us_from_evil_2013_pic03.jpg

Deliver Us from Evil bestaat hoofdzakelijk uit een samenraapsels van clichés en getelefoneerde schrik-momenten. Op de koop toe worden we opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda, die je gezien de context nauwelijks serieus kan nemen. Zelfs de nummers van The Doors worden er bij de haren bijgetrokken in een poging alles nog wat diepte te geven. Gelukkig zal Jim Morrison nooit te weten komen dat zijn muziek werd misbruikt als een gateway-muziek voor demonen. En ik zal hier nog zwijgen over die climax eindscène, die er al zo schokkend uitzag als lachwekkend. Misschien moeten ze maar de tagline 'gebaseerd op een waar gebeurd verhaal' wijzigen door 'gebaseerd op een goed idee'. Spijtig genoeg is de uitwerking ervan allesbehalve geslaagd. De film komt bij ons uit op 10 september 2014.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 2 september 2014

***Related Post***
09/03/2014: Deliver Us from Evil lijkt veelbelovend

 

*** Deliver Us from Evil trailer ***

29-08-14

Pompeii (2014) ** Blu-ray recensie

Eén ding kan niemand ontkennen: het is een rasechte Paul W.S. Anderson film, met misschien als enige uitzondering dat hij deze keer zijn vrouw Milla Jovovich heeft thuis gelaten. Er is veel visueel vertier in Pompeii (2014), maar het domme arme-jongen-rijk-meisje verhaaltje slaat nergens op ... zoals verwacht. Je voelt wel dat er even een moment was om het toch allemaal iets meer ernstig aan te pakken, maar dan sloeg de geest op tilt en werd voluit gekozen voor de speciale effecten.

pompeii_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: De film volgt het verhaal van een Keltische gladiator Milo (Kit Harington) in het jaar 79 na christus, die in slavernij leeft. Aan de vooravond van een enorme vulkaanuitbarsting die Pompeii verwoest, wordt hij verliefd op de edelvrouw Cassia (Emily Browning). Dit zorgt er tevens voor dat hij oog in oog komt te staan met de corrupte Senator Corvis (Kiefer Sutherland), de man die zijn familie jaren eerder afslachtte.

U kunt de filmmakers bijna horen zeggen: "Wel, het voorval speelt zich af in gladiatoren-tijdperk. En het gaat over een groep mensen die niet kunnen ontsnappen, en uiteindelijk sterven. Dus laten we er een Gladiator meets Titanic van maken. En ook al ontrolt het verhaal zich af in Italië, geven we iedereen een vaag Brits accent mee, en de kous is af." Noem het vulgaire auteurs-cinema of niet, het resultaat is een tsunami van dramatische clichés op een bedje van geforceerde en tenenkrullende dialogen.

En je zou haast nog Milla Jovovich missen wanneer je het schabouwelijke acteerwerk van Emily Browning moet aanschouwen. Het is schrijnend hoe zij bepaalde emoties wil overbrengen. Ok, het is een mooi meisje (echter niet in deze prent), maar moet je voor een dergelijke film toch geen minimum aan acteertalent bezitten. En hier komt het meest opmerkelijke; het is zo'n opeenstapeling van nonsens dat je er eigenlijk nog wel plezier aan kan beleven. Op een zeker niveau kan je er al evenveel van genieten als van een cheeseburger met een frisse cola. Het is een CGI fest met een set die meer lijkt op een ontploft funerarium dan op een stad die onder de kolkende lava is gezet, maar deze prent is ook niet bedoeld voor historici, of nog mensen die nu en dan eens een boek lezen over de Romeinse geschiedenis. Dit is nonsens bedoeld om tickets en popcorn te verkopen, en windt er ook geen doekjes om. Het is guilty pleasure waarvan je meer kan van genieten dan een doorsnee Michael Bay gedrocht. Zelfs de dames kunnen genieten van de glimmende sixpack van Games of Thrones acteur Kit Harington, die echt wel de pedalen heeft verloren in de fitness. Wou hij Henry Cavill/Superman gaan overtreffen?

Anderson heeft er ook voor gekozen om de vulkaan Vesuvius te benaderen als een personage op zich. Leuk om te zien dat hij bijvoorbeeld alleen lava begint te spuiten en vuurbollen laat regenen wanneer de avond valt, net zoals een serial killer enkel maar toeslaat wanneer het donker is. Ik had die frivoliteit best wel willen inruilen voor beter uitgewerkte personages, waar je uiteindelijk voor gaat voelen of van gaat huiveren. Zowel de liefdes-relatie als de pseudo-politieke prietpraat laat iedereen koud, en je zit gewoon te wachten op het laatste half uur van de film waar ze letterlijk alles cgi-gewijs in de vernieling storten. Het is een beetje zoals naar stads-vuurwerk kijken; je blijft kijken want je weet dat er nog een grote crescendo komt op het einde. En ja, deze Pompeii werd opgenomen met 3D camera's, en ligt de kwaliteit van het visueel spektakel wel iets hoger dan bij een doorsnee actiefilm.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

Ik denk echter dat niemand deze film zag floppen (Had een groot budget, had A-List acteurs en een geslaagde marketing-campagne !). Hij stond tevens niet in onze potentiële zomerflop-lijst. En toch heeft deze prent zware verliezen geleden aan de box-office. Met een productiebudget van 100 miljoen dollar heeft de film wereldwijd nauwelijks 107 miljoen opgehaald, en dat is veel te weinig om de distributie en marketing-kosten te dekken. Zelfs een film als Godzilla (2014) deed VIJF keer beter en iedereen zag deze prent kelderen! Zelfs een ingewikkelde disaster film als Noah (2014) deed veel beter. Had deze Pompeii dan af te rekenen met zware concurrentie? De enige competitie die het had was 3 Days to Kill (2014), zowat de slechte Kevin Costern film sinds Waterwold. Hoera ! Het publiek is slimmer geworden ! ... Neen, zelfs deze stelling mag je verwerpen bij het bekijken van de hallucinante box-office van Transformers: Age of Extinction (2014) met meer dan 1 miljard omzet.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

De film werd geschreven door Michael Robert Johnson (Sherlock Holmes), vergezeld van twee onervaren kwieten genaamd Janet Scott Batchler en Lee Batchler. Spijtig genoeg hadden ze zich niet gebaseerd op een sterk boek zoals bijvoorbeeld Pompeii van Robert Harris. De muziekscore van Clinton Shorter is misschien nog bij het beste wat deze prent te bieden heeft.

Pompeii is op 13 augustus uitgebracht op DVD en Blu-ray 3D, mat audio-commentaar van de regisseur, deleted scenes en making-off filmpjes over de kostuums, de wapens, de gladiatoren en uiteraard over Pompeii zelf.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Posts***
07/05/2014: 20 geanimeerde filmposters
27/02/2014: Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !
26/12/2013: Hopelijk verknoeit Paul WS Anderson de rampenfilm Pompeii niet

 

*** Pompeii trailer ***

28-08-14

Need for Speed (2014) ** Blu-ray recensie

Nu dat het overlijden van Paul Walker misschien wel een punt zal zetten achter de The Fast and the Furious franchise van Universal, kan misschien Need for Speed (2014) van Dreamworks de plaats gaan inpikken in het winstgevende snelle-wagens-actiegenre. Deze film leek het in ieder geval iets serieuzer aan te pakken dan F&F, waar alles met iets meer humor werd benaderd. En op zich een goede zaak dat deze prent een eigen koers wou varen. Spijtig genoeg mist het slagkracht en originaliteit, iets wat F&F bij momenten (vooral naar de laatste delen toe) wel had.

need for speed,Aaron Paul,the fast and the furious,dreamworks,Days of Thunder,Scott Waugh,George Gatins,Dakota Johnson,Imogen Poots

Korte inhoud: Tobey Marshall (Aaron Paul), een jonge automonteur die er ingeluisd is door een rijke zakenman (Dominic Cooper), is nog maar net uit de gevangenis wanneer hij mee gaat doen aan een cross-country race. Dit met een wraakplan in zijn gedachten. Wanneer zijn ex-partner echter lucht krijgt van de race, schakelt deze direct de politie in. Need for Speed is gebaseerd op het populaire gelijknamige race-game.

Eerst werd er gesproken van Taylor Kitsch in de hoofdrol, maar het werd uiteindelijk Aaron Paul. En natuurlijk ging er wel veel digitale inkt vloeien over de gestalte van Aaron Paul die met zijn 1m73 toch wel een stuk kleiner is dan de 1m88 van Paul Walker, en om hem te zien in een stoere rol misschien niet meteen de beste casting was. In alle eerlijkheid, Tom Cruise is 1m70 en niemand heeft er problemen mee dat hij Ethan Hunt vertolkt in de Mission: Impossible franchise. Scrap That! Tom Cruise is dé actiester van de laatste 25 jaar! Maar uiteraard vraagt dit wel een beetje gezond verstand en inzicht van de regisseur om hem op een gepaste wijze te kadreren. Om terug te grijpen naar Tom Cruise, bekijk Days of Thunder (1990) en let hoe regisseur Tony Scott zijn kader maakt wanneer de acteur naast de 10 cm grotere Nicole Kidman staat. Het is een kwestie van compositie, mobiele verhoogjes voor de acteur en slimme keuzes wanneer het op hakken aankomt.

Mijn enige vrees toen ik voor het eerst hoorde van het project was dat DreamWorks en Electronic Arts hier gingen uitpakken met een ex-stuntman als regisseur, Scott Waugh, die enkel nog maar een co-realisatie op zijn naam heeft staan met Act of Valor (2012). En uiteindelijk gebeurde precies was ik dacht. De realisatie mist creativiteit en vernuft om deze prent te doen slagen. Wat mij betreft heeft de studio hiermee toch wel geblunderd. Zelfs het script komt van een nobody genaamd George Gatins. Mocht ik niet beter weten zou je denken dat niemand deze game-adaptatie hoog had ingeschat. Met alle respect voor Aaron Paul en zijn geniale vertolking in Breaking Bad, maar ik denk niet dat mensen speciaal naar de bioscoop zullen trekken om hem te zien.

Aaron Paul, die tevens heel wat van zijn eigen stunts heeft ondernomen, zet hier hoe dan ook een knappe vertolking neer en het geheel moet in principe niet onderdoen voor een aantal oudere Fast & Furious vehikels. In het verhaal kent ook een aantal interessante plotwendingen en zelfs al ben je geen grote liefhebber van films met opgefokte snelle wagens, kan je er nog altijd wel van genieten. Maar het blijft alweer een game-adaptatie, en het karakteristieke element van game-adaptaties is dat ze nooit echt diepgaand zijn en vooral willen mikken op het visuele karakter in plaats van het inhoudelijke. Voor een bepaalde scene heeft de regisseur zelfs een 40 tal camera's opgesteld om uit alle hoeken een actie in beeld te brengen. Het feit dat de regisseur koos om zo min mogelijk beroep te doen op CGI is uiteindelijk een goede zaak, en het brengt ook meteen een stuk nostalgie naar boven. Kwatongen zullen in ieder geval beweren dat het een langgerekte product placement film is geworden voor Ford.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

De producers zijn wel in hun opzet geslaagd. Met zijn relatief klein productiebudget van 60 miljoen heeft deze prent toch 203 miljoen dollar opgehaald. Is het een goede film geworden ? Wel, een liefhebber van het genre zal hier misschien meer plezier aan beleven dan iemand die op zoek is naar een sterk verhaal met boeiende personages. Ikzelf heb eigenlijk niets nieuws gezien, dus zat ik toch wat op mijn honger. Straat-races zijn echter geen manier om uw jeugdige uitbundigheid in de verf te zetten. Het is en blijft een gevaarlijke bezigheid, zowel voor de deelnemers en, nog belangrijker, voor de onschuldige mensen die per ongeluk betrokken worden. Los van het feit dat dergelijke films wel degelijk idioten kunnen aanzetten tot snel rijden op de weg, is deze prent bij momenten toch een verdienstelijke adrenaline fix geworden. Alles kon uiteraard beter mits een beter script en regisseur achter de camera...maar een dergelijk argument kan je wel maken bij heel wat zwakke game-adaptaties.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

Verder zien we in de casting de verschijning van Dakota Johnson, de dochter van Don Johnson and Melanie Griffith, alsook de Engelse Imogen Poots die toch wel indruk kon maken met haar rol in de ietwat tegenvallende Michael Winterbottom film The Look of Love (2013) en hier minder irritant is dan wat je had kunnen vermoeden. Zelfs Michael Keaton heeft hierin een klein rolletje als een soort underground race commentator en brengt wat madness in het verhaal, ook al zien we hem nooit in interactie met de karakters, wat toch wel iets van een tegenvaller is.

De Blu-ray en DVD van Need for Speed is vanaf 20 augustus 2014 verkrijgbaar. Op de schijf vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur en de hoofdacteur, heel wat making-off filmpjes en deleted scenes. Need for Speed is spijtg genoeg de laatste in een lang rijtje van zwakke game-adaptaties, waarbij de kijker eigenlijk meer plezier zal beleven aan het spelen van het game dan aan het bekijken van de filmversie.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Post***
17/11/2011: Need for Speed: The Run

 

*** Need for Speed trailer ***

19-08-14

The Amazing Spider-Man 2 (2014) *** Blu-ray recensie

Je zou verwachten dat regisseur Marc Webb niet dezelfde fouten zou maken als Sam Raimi met zijn Spider-Man 3 (2007), maar deze The Amazing Spider-Man 2 (2014) doet precies wat iedereen vreesde: teveel villains opvoeren! En hiermee gun je dan ook geen enkele villain de tijd om voldoende tot zijn recht te komen. Ik was behoorlijk tevreden met zijn aanpak van de eerste The Amazing Spider-Man (2012), maar ik kan mijn ontgoocheling nauwelijks wegsteken bij deze sequel, ook al kan je het ook geen slechte

the_amazing_spider-man_review_poster.jpg

Korte inhoud: Peter Parker (Andrew Garfield) moet zijn tijd verdelen tussen de liefde van zijn leven, Gwen Stacey (Emma Stone), en het vechten tegen boeven. Hij is bijna klaar met school, maar is zijn belofte aan de vader van Gwen niet vergeten. Peter moet uit haar buurt blijven om te zorgen dat ze veilig blijft, maar dat lukt hem niet. Het leven van Peter verandert wanneer hij tegenover de nieuwe schurk Electro (Jamie Foxx) komt te staan. Zijn oude vriend Harry Osborn (Dane DeHaan) keert terug. En Peter ontdekt nieuwe informatie over zijn verleden.

Laten we beginnen de het positieve zaken: Andrew Garfield staat er weer en levert opnieuw een pakkende vertolking als Peter Parker en zijn alter-ego Spider-Man. Deze keer zien we een Spider-Man die iets dichter staat bij de comics, met iets meer acrobatieën en meer humor. De actie-sequenties zijn ook stukken beter dan bij de eerste film, met een knettergekke begin-scène waarin Spidy verschillende gestolen Oscorp flacons moet zien bijeen te grabbelen. De cgi-versie van Spider-Man sluit naadloos aan bij de rondhuppelende versie van vlees en bloed. Ook de montage en timing van de acties werken perfect en zetten alles op scherp. De hyperkinetische dynamiek wordt op gepaste momenten onderbroken door het beeld van Gwen Stacy's gestorven vader (Denis Leary) die Peter liet zweren om afstand te nemen van zijn dochter. Na het schuldgevoel van van de dood van Uncle Ben (Martin Sheen) in de eerste film, worstelt onze held nu met een nieuw schuldgevoel.

Ook de introductie van Max Dillon (Jamie Foxx) was veelbelovend. Je wou meteen meer te weten komen van deze wat eigenaardige figuur en zijn eerste contact met Spider-Man was buitengewoon knap in scene gezet. De ervaren en talentvolle Foxx kan zowel de macho zwarte acteur spelen (Any Given Sunday, Django Unchained) als de wat geflipte en rusteloze kwiet uithangen (The Soloist, Collateral) wat we in deze film te zien krijgen. Eenmaal we hem zien als zijn alter-ego Electro verliezen we een beetje de acteur, en de uitwerking laat vanaf dit ogenblik te wensen over. Electro moet trouwens één van de saaiste villains zijn sinds Mr. Freeze. Maar de visuele effecten die met het personage gepaard gaan zijn indrukwekkend. Uiteraard verwacht je niets anders van een productie met een budget van 200 miljoen dollar, maar er zijn voorbeelden van big budget films waar het visuele vertier allesbehalve overtuigend is.

Ik zat na het zien van de eerste film een beetje op mijn honger over de voorgeschiedenis met Richard Parker (Campbell Scott) en hier krijgen we effectief antwoorden op heel wat vragen, met tevens een heel aangrijpende scene in een jetvliegtuig. Maar alles wordt wel snel afgehandeld, want zoals je weet, hebben we 3 villains te introduceren, en de speelduur klokt nu al op een 142 minuten - iets wat tegenwoordig een rage is - ook al heeft de film veel te weinig om het lijf om die speelduur te verantwoorden. Datzelfde geldt tevens voor Captain America: The Winter Soldier (2014), en daar was er nog minder te vertellen dan in deze sequel.

 The Amazing Spider-Man 2 animated picture The Amazing Spider-Man 2 animated picture

En hiermee sluiten we aan op de zwakke kantjes van de film. Daar waar Sam Raimi met zijn Spider-Man 2 (2004) een perfecte balans wist te vinden tussen de held en zijn rivaal, struikelt deze prent over de overvloed aan karakters. In The Avengers (2012) zit ook volgepakt met karakters, maar Joss Whedon wist welke personages van belang waren en welke van minder belang. Hier had ik in de indruk dat Marc Webb halverwege de draad verliest. Zowel Electro als Green Goblin (knap vertolkt door Dane DeHaan) zijn geen kleine garnalen. En bij de eerste confrontatie tussen Spider-Man en Electro zit je al in je achterhoofd dat er nog twee confrontaties moet volgen. Eigenlijk verdiende Electro en The Green Goblin een eigen film, en tot op vandaag snap ik niet waarom Sony net diezelfde fout maakt als deze van 7 jaar geleden. Je kan 4, 5 tot zelfs 47 goede karakters hebben die moeten opboksen tegen één villain, maar wanneer je met meerdere villains werkt merk je dat dit ten koste komt van de karakter-uitwerking. Het gevecht tussen Green Goblin en Spider-Man is bijna een intermezzo van geen belang, weliswaar met een hartverscheurende gebeurtenis. De derde villain, Rhino, een ondankbare rol voor Paul Giamatti, is niet meer dan edelfiguratie met nog minder dan 2 minuten screentime. Zielig.

the_amazing_spider-man_2_rhino_pic01.jpgthe_amazing_spider-man_2_electro_pic02.jpgthe_amazing_spider-man_2_green_goblin_pic03.jpg
the_amazing_spider-man_2_pic04.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic05.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic06.jpg

Er was ook iets minder magie tussen Peter Parker en Gwen. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel make-up op het gezicht van Emma Stone hadden gesmeerd. Ook zij is het slachtoffer van de vele villains en er wordt ook gesnoeid in haar screentime. Ik miste ook die huiselijke scènes uit de eerste film, die het geheel een menselijk kantje bezorgden (met name de scene uit de eerste film waar Peter aan tafel zit met de familie van Gwen) en iets meer tederheid brachten aan de karakters. Hier heeft de regisseur geen tijd voor dergelijke momenten, ook al zijn het uitgerekend deze scènes waarin de relatie van Gwen en Peter vorm krijgt en kan groeien. Hadden ze hier meer tijd voor gemaakt dan was het einde een stuk meer emotioneel geladen.

Ik ga hier de review afsluiten want ik heb de indruk dat ik anders iets teveel ga beginnen zitten vitten over kleine details. Ik had gehoopt op een film met Spider-Man 2 niveau, maar het was uiteindelijk een herhaling van de desillusie van Spider-Man 3. En gezien je toch minder betrokken bent met de personages, ga je dan beginnen letten op details. Zelfs positieve zaken: ik vond de 3D in deze film eigenlijk wel geslaagd (ja, u hoort me goed), ook al ga ik niet meteen spreken van een meerwaarde. Als je al een film wil zien in 3D, dan zou deze The Amazing Spider-Man 2 geen slechte keuze zijn. Komt er een derde Spider-Man film? Wat had je gedacht? In deze sequel hebben we al een kleine wandeling gemaakt naast de verschillende toekomstige Sinister Six (min één, tenzij Rhino terugkomt in de derde film, maar ik betwijfel het).

De DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D ligt vanaf morgen 20 augustus 2014 in de winkelrekken. Alleen al op Blu-Ray is er meer dan 100 minuten aan bonusmateriaal te vinden (zoals een make-up sessie met Jamie Foxx), inclusief audio commentaar van Marc Webb en 9 verwijderde scenes. En toegegeven, bij een tweede visie van de film wordt je wel iets milder. Nu wordt het uitkijken naar The Amazing Spider-Man 3 (2018). Toch denk ik dat ze toch bepaalde zaken zullen moeten aanpassen. De makers hebben zich niets aangetrokken van de kritiek op het gebruik van teveel villains, maar de cijfers wijzen uit dat The Amazing Spider-Man 2 de zwakst scorende Spidey film aan de box-office is, sinds Sam Raimi er mee is begonnen in 2002, en zoiets kan toch tellen.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 april 2014

***Related Posts***
04/04/2014: It's On Again voor Alicia Keys en Kendrick Lamar
18/01/2014: Een overvloed aan The Amazing Spider-Man 2 posters
05/12/2013: The Amazing Spider-Man 2 trailer
25/09/2013: The Amazing Spider-Man 2 zal alle vragen beantwoorden
11/02/2013: Maar liefst 3 villains in The Amazing Spiderman 2
06/01/2013: Fouten in The Amazing Spiderman

 

*** The Amazing Spider-Man 2 trailer #3 ***

16-08-14

Labor Day (2013) *** Blu-ray recensie

Op 27 augustus 2014 komt Labor Day (2013) uit op DVD en Blu-ray, de laatste film van Jason Reitman (Thank You For Smoking, Juno, Up In the Air) met Kate Winslet en Josh Brolin. Geen slechte film maar spijtig genoeg is dit toch wel één van zijn mindere prestaties.

labor day,kate winslet,josh brolin,Jason Reitman,Gattlin Griffith,Ghost,Rapture,nowhere to run,Joyce Maynard

Korte inhoud: De depressieve alleenstaande moeder Adele (Kate Winslet) en haar zoon Henry (Gattlin Griffith) bieden een geblesseerde, ongure figuur (Josh Brolin) een lift aan. Al snel blijkt dat de man een ontsnapte gevangene is. Maar wat begint als een soort nachtmerrie ontpopt zich tot een tedere romance.

Reitman begin zijn regiecarrière met een hoogtepunt, maar is zichtbaar aan herbronning toe. De film is een soort melo-romance geworden met Ghost (1990) trekjes. Het verhaal is al zo voorspelbaar als de lyrics van een Vlaamse schlager. Het is ook een PG13 film dus verwacht ik ook geen al te grote deiningen in het verhaal. Er is ook geen hint aanwezig is van Reitman's alom bekende cynisme en satirische speldenprikjes. We zijn zelfs mijlenver verwijderd van dat aanstekelijke Stockholm-syndrome. Winslet speelt de onschuldige en weerloze vrouw - een rol die ze waarschijnlijk in haar slaap perfect kan spelen - en Brolin speelt dat weer de rol van de goedaardige crimineel zonder al teveel diepgang.

Mocht Labor Day de zaken niet zo simpel hebben voorgesteld, had het misschien een betere film geweest. Stel je voor dat het personage van Brolin gevaarlijk zou zijn - dan was die verliefdheid misschien geen uitgemaakte zaak. Door alle mogelijke hinderpalen uit de weg te gaan maakt scenarist en regisseur Reitman alles eigenlijk behoorlijk getelefoneerd, in die mate dat we alles al ruim op voorhand zien aankomen. Het totale effect is kleurloos, allesbehalve dramatisch maar eerder sentimenteel van aard.

Labor Day is gebaseerd op de roman van Joyce Maynard. Het verhaal van de crimineel die in een gewoon gezinnetje plots zijn draai vindt en er hieruit een romance uit bloeit klinkt in ieder geval heel bekend in de oren. Zo hebben we de Van Damme film Nowhere to Run (1993), maar een veel betere prent in het genre is de klassieker Rapture (1965) van John Guillermin die ik ooit in een ver verleden heb gezien op een stokoude VHS tape.

Op de Blu-ray van Labor Day vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van de regisseur maar ook een making-off en deleted scenes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 22 februari 2008

 

*** Labor Day trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende