22-10-14

Rabies (2010) ** Blu-ray recensie

De cover van Rabies / Kalevet (2010) van Aharon Keshales en Navot Papushado, sloeg me om de oren met superlatieven. De eerste Israelische slasher zou zeker de moeite waard zijn. Het is een slasher maar dan niet in de echte zin van het woord. Hoewel de ene na de andere dood valt. Pardon, niet dood valt, maar afgeslacht wordt.

rabies_kalevet_2010_blu-ray.jpg

Korte Inhoud: Een groepje tieners verdwaald in een natuurpark met bos (duuuuh!). Twee jongens en twee meisjes van het sois-belle-et-tais-toi-type. Al heeft de brunette echt wel ballen aan haar lijf. En in dit soort films moet dat best op alle vlakken zo zijn. Scream-girls moeten nu eenmaal behalve een stem om je trommelvliezen te laten scheuren ook nog visueels iets te bieden hebben. De oorspronkelijk Russische actrice Ania Bukstein heeft die. Al wordt er in de film van haar gil-talenten geen gebruik gemaakt.

Ze botsen er op een gast wiens zus in een put gevallen is, die een val van een psychopaat lijkt te zijn. Samen gaan ze op onderzoek. De twee meisjes wachten ondertussen op de politie. De politieagenten blijken echter ook twee idioten te zijn elk met hun problemen. Ondertussen is er ook nog een boswachter met zijn hond die het pad kruist van bepaalde personages.

Als ik het allemaal mocht geloven zou het niet de zoveelste groepje-tieners-verdwaald-en-opgejaagd-door-een-mysterieuze-killer-film zijn. Op dat vlak is de plot inderdaad anders dan anders. Toch overtuigde deze film mij niet. Misschien ben ik te oud? Al is het duidelijk dat dit soort films vooral bedoeld zijn voor een jong publiek. Dit soort films zal hen misschien kunnen bekoren. Als ik dergelijke films bekijk verwacht ik toch wat bloedstollende momenten. Hoe grappig de context ook kan zijn. Van humor is hier zelfs geen sprake, of ik zou de zwakke pogingen tot, even moeten opsommen. De Amerikaanse horror is dan misschien teveel popcorn, dat format werkt nog het beste: bloed, tieten en humor. Alles wat in Rabies ontbreekt en het is wat mij betreft gewoon niet spannend! Geen horror whatsoever! In ieder geval is de film deze maand bij ons uitgebracht op DVD en Blu-ray.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 22 oktober 2014

 

*** Rabies / Kalevet trailer ***

18-10-14

The Keeper of the Lost Causes (2013) ***½ Blu-ray recensie

Lumière Films bezorgde me een Scandinavische spannende thriller, The Keeper of the Lost Causes (2013) van Mikkel Nørgaard. De film kwam op 20 augustus 2014 bij ons in de bioscoop, en nu is de film uit op DVD en Blu-ray. Kvinden I Buret is de Scandinavische titel.

the_keeper_of_lost_causes_2013_blu-ray.jpg

Scandinavische cinema had het ruim een decennia geleden enkel van vrij alternatieve trage bijna stand-still films en dergelijke. Kijk maar naar Breaking the Waves (1996) van Lars Von Trier de eerste Scandinavische regisseur die wereld beroemd werd en de deuren opende voor de films uit zijn deel van Europa. Susanne Bier is nog zo'n ferme regisseur die het menselijk drama in onze huiskamers bracht. De vloed aan meesterwerken kwam en we werden getrakteerd op een boel ijzingwekkende thrillers en detectives uit het Hoge Noorden.

Korte inhoud: Carl Morck (Nikolaj Lie Kaas) is een nogal norse en eigenzinnige (wat hadden we verwacht?) politieman die zijn instinct volgt eerder dan de regels. Dat loopt opeens falikant af met een dode en zwaargewonde partner tot gevolg. Zijn oversten willen hem dan ook uit de gevarenzone en dumpen hem in een nieuwe afdeling Q. Waar hij oude cold cases moet klasseren. Hij krijgt ook ongewild een assistent Assad (Fares Fares). Zonder veel morren gaat Carl aan het werk en laat vooral zijn assistent het initiatief nemen. Tot zijn oog valt op de verdwijning van een jonge politica 5 jaar geleden. Hij krijgt meteen de wind van voren wordt geschorst. Niettemin bijten ze zich vast in het verleden van de politica en reconstrueren ze stap voor stap de gebeurtenissen. Langzaamaan ontdekken ze de ontstellende waarheid over de verdwijning.

Het hoofdpersonage van Keeper of the Lost Causes, Nikolaj Lie Kaas, ken ik dan ook al van zijn film Brothers (2004) van eerder genoemde Susanne Bier. Sindsdien zag ik hem al verschillende keren verschijnen. Het grote publiek kent hem van "The Killing" (2007-2012) of eerder zelfs al van Angels & Demons (2009). Nikolaj Lie Kaas is een beetje onze Matthias Schoennaerts.

De film is opgenomen zoals we gewend zijn van de Scandinavische cinema; vrij sober, grimmig, geen flitsende acties, lange shot, veel stills en weinig dynamische beelden. Samen met de immer norse Carl zit je meteen in de sfeer van The Bridge (2011-) en The Killing. De plot is verder vrij klassiek. De historie van de misdadiger is misschien wat ver gezocht, maar steekt niet af. Als kijker ben je altijd blij als ze weer een stapje dichter komen en je kan zelfs voorspellen wat er in dergelijk scenario zal gebeuren. Toch blijft het spannend.

De personages zijn geen superhelden. Ze zijn mensen van vlees en bloed. Origineel is dat we een kijk krijgen op het leven van het slachtoffer. De regisseur pakt dit aan om zo de feiten te reconstrueren. Leuk gevonden. Ik zou zeggen, ik voel een serie aankomen, maar die zijn er al genoeg in dit genre.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 18 oktober 2014

 

*** The Keeper of the Lost Causes / Kvinden I Buret trailer ***

15-10-14

The Maze Runner (2014) *** recensie

De persvisie van The Maze Runner (2014) in Antwerpen betekende de Europese première van Barco Escape, het nieuwste technologische snufje van Kinepolis en Barco. In telkens één zaal in Kinepolis Antwerpen en Brussel zal The Maze Runner immers tegelijkertijd met drie projectoren op drie schermen vertoond worden. Naast het grote vertrouwde scherm in het midden komen er twee kleinere schuine schermen aan de zijkant bij waardoor een groot panoramisch beeld een nog intensere kijkervaring moet bieden. Voorlopig is dit uniek in Europa, in de V.S. zijn er momenteel vijf complexen uitgerust met Barco Escape.

the_maze_runner_2014_poster02.jpg

Het is geen toeval dat net The Maze Runner de première van Barco Escape krijgt, want het is de perfecte film om de nieuwe ervaring te testen. De film gaat immers over jongeren die opgesloten zitten in een doolhof en door de drie schermen krijg je het gevoel mee opgesloten te zitten in het labyrint. Omdat bij het filmen van The Maze Runner geen rekening werd gehouden met de technologie (er werd pas na de opnames beslist om de film met Barco Escape uit te brengen), geeft de film enkel een voorsmaakje wat er mogelijk is. Maar de enkele scènes waarin gebruik wordt gemaakt van de drie schermen (het merendeel van de film wordt nog vertoond op het middenscherm), tonen dat er zeker potentieel in zit en dat dit wel eens een nieuwe (r)evolutie in bioscoopervaring kan zijn.

Inhoud: De zestienjarige Thomas wordt wakker in een roestige lift die met een rotvaart naar boven dendert. Als de lift eindelijk tot stilstand komt, worden de deuren opengemaakt door een groep jongens die Thomas vol verwachting aankijken. Hij blijkt het nieuwe maandelijkse groentje te zijn dat, samen met nieuwe voorraden, wordt gedropt in een gemeenschap mannelijke tieners die moeten zien te overleven in een kleine open ruimte omgeven door een gigantisch, altijd veranderend, doolhof.

De jongens proberen al drie jaar een uitweg te zoeken uit het labyrint waarvan de deuren van zonsopgang tot zonsondergang geopend zijn. De ‘lopers’ proberen in die tijd een uitweg te zoeken vooraleer de deuren zich weer sluiten. Niemand heeft ooit een nacht overleefd in het doolhof dat ’s nachts bevolkt wordt door de ‘grievers’ (een soort monster met kenmerken van een spin, schorpioen en robot). Thomas weet een van de ‘grievers’ te doden, verdient daarmee respect van de groep en wordt gepromoveerd tot ‘loper’. Daarmee krijgt hij de toekomst van de gemeenschap in zijn handen.

Dystopische jeugdliteratuur is momenteel ontzettend hip in Hollywood. Vooral post-apocalyptische adolescentenreeksen als The Hunger Games (Suzanne Collins) en Divergent (Veronica Roth) lusten filmmakers tegenwoordig wel. The Maze Runner, gebaseerd op een young adult-boek van James Dashner, is de volgende die op het witte doek verschijnt. En met Gone (Michael Grant) of de ‘Chaos’-trilogie van Patrick Ness is het vaatje nog lang niet leeg getapt dus verwacht je maar aan nog meer van dit soort films in de toekomst.

Het basisgegeven van geïsoleerde jongeren die moeten overleven in een vijandige omgeving is natuurlijk geen origineel idee en stamt af van The Lord of the Flies (1954) van William Golding (verfilmd in 1963 en 1990). Ook in 1954 stelden jongeren zich al vragen bij de veeleisende samenleving en spraken dystopische verhalen net als nu tot de verbeelding. De film The Maze Runner is echter duidelijk minder maatschappijkritisch dan Lord of the Flies, en wil vooral entertainment en spanning bieden.

En daar is de film goed in geslaagd want The Maze Runner is snelle popcorncinema aan een razend tempo. Er is geen tijd voor een rustige inleiding, de eerste scène waarin Thomas wakker wordt in de lift biedt meteen suspense. Wie is die jongen en waar bevindt hij zich? Net als Thomas ben je als kijker onwetend waar je in belandt bent. Daarna neemt het tempo een beetje af om de personages en de setting voor te stellen, maar de actie neemt snel weer toe als de ‘lopers’ in actie treden om het labyrint te gaan ontdekken.

the_maze_runner_2014_pic01.jpgthe_maze_runner_2014_pic02.jpg

Het is vooral in de actiescènes in het doolhof dat de mogelijkheden van het Barco Escape-systeem duidelijk worden. Door de projecties op de zijschermen, zit je immers middenin de actie. Of zoals ze bij Barco zelf zeggen: "You’re not going to the movies anymore, you’re going into the movies". In The Maze Runner beperkt het zich nog tot enkele sleutelscènes, maar in de toekomst zullen er ook volledige films in de nieuwe technologie vertoond worden. En het systeem beperkt zich ook niet tot films, want het volgende project in Barco Escape is het duoconcert van Lady Gaga en Tony Bennett van 22 september 2014 op de Brusselse Grote Markt.

De regisseur van The Maze Runner is Wes Ball voor wie het zijn eerste langspeelfilm is. Ball heeft al wel enkele credits als grafisch en visueel ontwerper (o.a. van ‘Star Trek’-videogames) op zijn naam staan. Je verwacht dus dat The Maze Runner dan ook uitblinkt op visueel vlak. En dat is ook zo, de actiescènes zijn knap gefilmd en het steeds veranderende doolhof wordt knap en claustrofobisch in beeld gebracht. Ietwat jammer dat de personages iets minder goed uitgewerkt zijn, en nogal sterk beantwoorden aan de voorspelbare clichés.

the_maze_runner_2014_poster03.jpgthe_maze_runner_2014_poster04.jpgthe_maze_runner_2014_poster06.jpgthe_maze_runner_2014_poster07.jpgthe_maze_runner_2014_poster05.jpg

In de cast vinden we vooral jonge acteurs als Dylan O’Brien (‘Teen Wolf’), Aml Ameen, Ki Hong Lee, Blake Cooper, Thomas Brodie-Sangster (‘Game of Thrones’), Will Poulter, Dexter Darden, Kaya Scodelario (een lookalike van Kristen Stewart), Chris Sheffield, Joe Adler (‘The Mentalist’) of Alexander Flores. De bekendste naam is wellicht die van Paricia Clarkson. Het boek werd in een filmscenario omgevormd door debutanten Noah Oppenheim, Grant Pierce Myers en T.S. Nowlin.

Doorheen de film stel je jezelf al vragen met welk einde de filmmakers op de proppen zullen komen. Speelt de film zich af in het heden of de toekomst? Op aarde of op een andere planeet? Is er een vijand, en zo ja wie? Is het een gruwelijk spel of een test? Het uiteindelijke einde kwam mij een beetje vreemd en haastig over en laat heel veel ruimte voor vragen. Het valt dan ook niet te verwonderen dat er al een tweede deel op stapel staat: Maze Runner: Scorch Trials verschijnt in 2015 in de bioscoopzalen. Dat wordt ongetwijfeld opnieuw een groot succes (ondertussen zit The Maze Runner op een opbrengt van 200 miljoen dollar, daarmee is zijn budget van 34 miljoen dollar al ruimschoots terugverdiend). Kortom, The Maze Runner is prima entertainment met degelijke vertolkingen, een boeiend verhaal en een open einde.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 15 oktober 2014

***Related Post***
20/03/2014: Jongeren aan hun lot overgelaten in The Maze Runner

 

*** The Maze Runner trailer ***

14-10-14

Wild (2014) *** recensie

Ik was dit haast vergeten maar Reese Witherspoon (pics) heeft in 2005 de Oscar gewonnen voor Beste Actrice voor Walk the Line (2005) en duikt sindsdien op in heel wat interessante filmprojecten, zoals Mud (2012), binnenkort Inherent Vice (2014) of deze Wild (2014). Een biopic die een vrouwelijke versie lijkt te zijn op Into the Wild (2007), die ook al gebaseerd was op een waar gebeurd verhaal van iemand die naar zichzelf zoekt in de wilde natuur.

Reese Witherspoon,wild,jean-marc vallée,dallas buyers club,into the wild,Cheryl Strayed,Nick Hornby,laura dern,Thomas Sadoski

Korte inhoud: Met een misgelopen huwelijk en de dood van haar moeder achter de rug heeft Cheryl Strayed (Reese Witherspoon) alle hoop verloren. Na jaren van roekeloos, destructief gedrag, maakt ze een overhaaste beslissing. Zonder enige ervaring en alleen gedreven door pure vastberadenheid, begint ze aan een wandeling van meer dan 1600 kilometer over de Pacific Crest Trail.

De film werd geregisseerd door de Canadees Jean-Marc Vallée, die ons eerder het schitterende Dallas Buyers Club (2013) gaf. Toch is het maar een mager beestje tegenover zijn vorige werk, met een vrij herkenbaar verhaal van een vrouw zien die de miserie in haar leven herbeleeft terwijl ze op een ego trip is doorheen de natuur. Daar waar Into the Wild nog een filosofische benadering had op het waargebeurde verhaal, hebben we hier een meer getelefoneerde-dramatiek waarin de looks en het ingehouden acteerwerk van America's sweetheart Reese nauwelijks ergens toe leiden.

Maar het is verre van een slechte film; ik had wel iets hogere verwachtingen, zeker met zoveel aanwezig talent - zowel op papier, als achter en voor de camera. Wild blijft echter steken in de sleur van een verloren leven vol ellende (seks- en drugsverslaving), en zet nauwelijks in op de loutering die het kon meebrengen met deze tocht in de wilde natuur. Alles wordt ook overladen met voice-overs, wat ervoor zorgt dat er nauwelijks sub-text overblijft en je alles met de paplepel in de mond krijgt. Met een Amerikaanse release op 5 december is het duidelijk dat de makers willen inzetten op een mogelijke 0scar, in plaats van het verhaal op te tillen naar een hoger en minder cliché niveau.

Anderzijds is Jean-Marc Vallée een talentvolle acteurs-regisseur en geeft Witherspoon wel het beste van haarzelf. Haar loopbaan als domme blonde in Legally Blonde en Sweet Home Alabama heeft ze eindelijk achter zich kunnen laten. De actrice is tevens ook een actieve producer geworden en zal hoe dan ook wel in de prijzen vallen voor de productie van het geniale Gone Girl (2014) van David Fincher. De actrice heeft tevens ook recent bekend gemaakt dat ze werkt aan haar regie-debuut. Ambitieuzer dan Witherspoon komen ze niet.

Het verhaal van Wild is gebaseerd op de memoires van Cheryl Strayed en in scenariovorm gegoten door Nick Hornby (An Education, About A Boy). In de cast zien we tevens The Newsroom acteur Thomas Sadoski opduiken als haar partner, maar wat we nog meer is opgevallen is het treffende acteerwerk van Laura Dern die hier de pittige moeder speelt...ook al is Laura slechts 9 jaar ouder dan Reese. Mochten er al prijzen te winnen zijn met deze film zou het me niet verbazen dat het in de categorie van de bijrollen zal vallen. Wild krijgt behoorlijk wat meeval bij de Amerikaanse pers, maar ikzelf was eigenlijk minder onder de indruk. Los van het sterke acteerwerk had ik er veel meer van verwacht. Wild was gisteren op het filmfestival van Londen maar komt bij ons uit vanaf 4 maart 2015. Nog even geduld dus.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 14 oktober 2014

 

*** Wild trailer ***

12-10-14

Edge of Tomorrow (2014) **** Blu-ray recensie

Niet Maleficent (2014), X-Men: Days of Future Past (2014), Transcendence (2014) of zelfs Godzilla (2014), waar ik halverwege van in slaap viel, maar wél Edge of Tomorrow (2014) van Doug Liman is wat mij betreft dé beste zomerblockbuster van 2014.

edge_of_tomorrow_poster_review.jpg

Korte inhoud: In een niet verre toekomst heeft een zwermachtig alien-ras, ook wel Mimics genoemd, de Aarde op een barbaarse manier aangevallen. Maar nu hebben de Aardse legers hun krachten gebundeld voor een laatste tegenoffensief tegen de buitenaardse horde. Lt. Col. Bill Cage (Tom Cruise) is een officier die op niets minder dan een zelfmoordmissie gestuurd wordt. Cage wordt binnen enkele minuten gedood, maar hij slaagt erin om een Alpha met zich mee te nemen. Maar dan, op onmogelijke wijze, ontwaakt hij opnieuw op dezelfde helse dag, en moet hij opnieuw vechten en sterven…en opnieuw. Maar bij elke keer wordt Cage sterker en slimmer en zal zijn herhaaldelijke gevecht een kans bieden om de sleutel tot de vernietiging van de buitenaardse indringers te vinden en de Aarde te redden, ook al lijkt de taak zo goed als onmogelijk.

Het personage van Cruise zoekt de hulp op van Rita Vrataski (Emily Blunt) een oorlogsheldin die de slag bij Verduyn had gewonnen tegen de aliens. Cage zal ontdekken dat hij meer gemeen heeft met haar dan wat hij zou denken, maar de oplossing voor deze oorlog lijkt onmogelijk gezien de Mimics met hun krachten ook de tijd kunnen manipuleren en dus de aanvallen van de geallieerden kunnen anticiperen.

Mijn verwachtingen waren in het begin niet al te hoog. De regisseur - die in een ver verleden nog komedies maakte à la Swingers en Go - was zowel in staat van het beste (The Bourne Identity) als van het meest teleurstellende (Jumper). En hetzelfde kon gezegd worden van scenarist Christopher McQuarrie (cf. The Usual Suspects vs. The Tourist). Hij werkte aan het script met co-scenaristen Jez Butterworth en John-Henry Butterworth. Maar het werd een welgemikt schot in de roos, vooral door het intelligente en efficiënte script. De visuele effecten zijn misschien niet altijd even overtuigend en soms heb je de indruk dat de aliens te weinig interactie hebben met de omgeving waarin ze zich bevinden, maar op de fotografie van Dion Beebe en de set design van Oliver Scholl kan je niets op aanmerken.

De film is gebaseerd op de manga van Hiroshi Sakurazaka genaamd "All You Need Is Kill" (cover pic), waarin Tokyo werd aangevallen, Rita een Amerikaanse was en Cage een Japanner. Het gegeven van een personage die dezelfde dag herleeft is al vele malen uitgemolken geweest, van komedies als Groundhog Day (1993) tot drama's als The Deaths of Ian Stone (2007), maar hier heb je toch een originele take op het concept.

edge_of_tomorrow_pic01.jpgedge_of_tomorrow_pic02.jpgedge_of_tomorrow_pic03.jpg
edge_of_tomorrow_pic04.jpgedge_of_tomorrow_pic05.jpgedge_of_tomorrow_pic01.jpg

Het is het soort film die gemakkelijk gaat vervelen, wanneer je weet dat alles zichzelf zal herhalen met personages die telkens iets aan de loop der zaken willen veranderen. Maar het script is voldoende bij de pinken om de kijker telkens een stapje voor te zijn. En met twee klasbakken als Cruise en Blunt ga je volledig mee met hun klaarblijkelijk onmogelijke strijd. De relativerende humor in de film is aanwezig maar nooit dominant, en de romance tussen Cage en Rita wordt nooit melig of geforceerd. Uiteraard hebben we hier te maken met een science-fiction adaptatie van D-Day tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar het heeft bij momenten ook een middeleeuws karakter met ridders die door de modder ploeteren in veel te zware harnassen. En net zoals de originele OldBoy krijgen we hier ook een film die heel dicht aanleunt bij de wereld van gamers, zeker wanneer personages sterven en de level opnieuw moeten spelen met een andere strategie. En terwijl alle blockbusters tegenwoordig langer dan 2u moeten duren, slaagt deze prent er toch in om zijn verhaal te vertellen in 113 minuten.

Voor de Tom Cruise haters is er goed nieuws, want de acteur komt op verschillende manieren om het leven. De fans zullen dan weer tevreden zijn want Cruise zet hier een geslaagde terughoudende vertolking neer alsof hij wel bewust is van het feit dat de plot hier meer op de voorgrond treedt dan de personages. Toch zien we zijn personage evolueren van een egoïstische lafaard met gladde praatjes en glimmende tanden naar een heldhaftig persoon met overtuiging in zijn ogen en bloed aan zijn kleren.

Edge of Tomorrow animated pictureEdge of Tomorrow animated picture
Edge of Tomorrow animated pictureEdge of Tomorrow animated picture

De casting van Emily Bunt was minder evident gezien zij niet meteen de actie-actrice is die je in een dergelijke rol zou verwachten. Maar gezien de wel zeer ongewone omstandigheden waarmee ze uiteindelijk een heldin werd (net zoals het personage van Cruise) is de casting verre van een slechte keuze. Blunt is niet alleen een geweldige actrice, maar tevens een behoorlijk aantrekkelijke dame. Zo zien we haar telkens opnieuw na een workout een wel heel aanstekelijke pose aannemen, en gezien de herhaling kunnen we hier verschillende malen van genieten. Ik vermeld tevens nog twee leuke bijrollen van Brendan Gleeson als vette generaal en Bill Paxton als grappige drill sergeant.

Ik heb hier met volle teugen van genoten ook al kan je een dik vet vraagteken plakken op de eind-scène. Tot dan was alles eigenlijk vrij logisch binnenin de conventies van het verhaal, maar het einde tart elke logica. Het lijkt ook iets teveel op een typische Hollywood afsluiter wat niet nodig was. Het verhaal is afgesloten en volgens mij is dit niet iets waar je een sequel aan kunt vastknopen. Maar zoals ik al zei in mijn review van Days of Future Past: 'het concept van tijdreizen is nooit echt bulletproof en kan je bij elke prent wel de logica in vraag stellen.' Liman slaagt er hoe dan ook in de kinetische cgi, de impressionante decors en het uitdagende concept goed in balans te brengen met het menselijke, en hiermee overstijgt deze sci-fi met verve de vele concurrenten deze zomer.

Edge of Tomorrow komt op 22 oktober 2014 uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D (ook al werd de film niet omgenomen met 3D cameras). Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur maar wel een pak interessante making-off filmpjes, interviews met de makers en deleted scenes. Gezien het gewaagde plot waarin personages terugkeren in de tijd, al dan niet met behoud van geheugen, is er al heel wat inkt gevloeid over de mogelijke plotholes, maar die zijn er bijna niet. Je kunt bijna alles op een logische manier verklaren. In ieder geval is Edge of Tomorrow een film waar je urenlang kan over discussiëren.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 12 oktober 2014

 

*** Edge of Tomorrow trailer ***

09-10-14

Maleficent (2014) **½ Blu-ray recensie

Ik moet toegeven dat Angelina Jolie een fascinerende actrice blijft. Ze bezit niet alleen heel wat acterend vermogen, maar blijft tevens een aanstekelijke schoonheid, zelfs in de huid van een heks met hoorns. Je kunt wel niet ontkennen dat de film-heksen van tegenwoordig niet meer dezelfde zijn als pakweg 75 jaar geleden. En niet Doornroosje maar wel de heks is het hoofdpersonage in Disney's sprookjes-adaptatie Maleficent (2014). Een film die op 8 oktober 2014 te verkrijgen is op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D.

maleficent_2014_blu-ray_review.jpg

Korte inhoud: Maleficent is het onnoemelijke verhaal van Disney's meest iconische schurk uit het sprookje van Doornroosje. Maleficent (Angelina Jolie) is een mooie, jonge vrouw met een puur hart, met een idyllisch leventje in een vreedzaam koninklijk bos, tot op een dag wanneer er een invasie gebeurt door een leger. De harmonie wordt verstoord . Malafide probeert haar land te beschermen, maar wordt uiteindelijk slachtoffer van een meedogenloos verraad, een daad die haar zuiver hart in steen verandert. Maleficent levert een epische strijd met de binnenvallende koninklijke garde van de opvolger van de koning, en als gevolg plaatst ze een vloek op zijn pasgeboren baby Aurora (Elle Fanning). Maar terwijl het kind opgroeit beseft Maleficent dat Aurora de sleutel tot vrede in het koninkrijk bezit, en misschien tot Malafide's ware geluk.

Na het zien van de eerste trailers had ik het vermoeden dat de makers geen film voor pubers voor ogen hadden, maar eerder hun pijlen hadden gericht op teenagers en jong-adolescenten; zoals bij die andere sprookjes-adaptatie Snow White and the Huntsman (2012). Vooral het feit dat ze er geen musical van hebben gemaakt, de beelden er vrij donker uitzagen en er geen overdreven emotionele scènes te zien waren, wees op een meer volwassen aanpak. Maar dat was dus een foute inschatting. Maleficent is dus wel degelijk een kinderfilm, met een speelduur van amper 97 minuten en personages zonder diepgang. Debuut-regisseur Robert Stromberg komt van de visuele effectenafdeling en het is eraan te zien, want hij lijkt voornamelijk oog te hebben voor de sfeer in plaats van al de rest. Ik betwijfel zelf of hij beseft voor welk doelpubliek hij deze film heeft gemaakt. Maar gelukkig heeft Disney actrice Angelina Jolie kunnen overtuigen, want zij heeft er op haar eentje voor gezorgd dat deze film wereldwijd een duizelingwekkende 757 miljoen heeft kunnen ophalen op een productiebudget van 180 miljoen. Met een andere regisseur aan het roer had dit tevens ook een geslaagde film kunnen worden voor zowel jong als oud.

Scenariste Linda Woolverton, die al heel wat Disneyfilms op haar naam heeft staan (Alice in Wonderland, The Lion King, Mulan, Beauty and the Beast,...), had de verdienste om Doornroosje vanuit een compleet andere hoek te benaderen. Ook al had ze haar inspiratie gehaald bij zowel het sprookje van de broers Grimm en de Disney tekenfilm, heeft ze het verhaal verteld vanuit het standpunt van de heks. Een lieve fee wiens vleugels werden gestolen en compleet medieval werd in een gothic outfit omgeven door een groene aura. Het is dus in essentie een wraak-verhaal die uitdraait in iets positiefs en hartverwarmend.

Maar het personage had in essentie weinig te doen en haar acties beperken zich tot gluren en nu en dan een frats uithalen met de wezens rondom haar. Ook haar tegenspelers zijn kartonnen borden wiens motivaties nauwelijks te vatten zijn. Neem nu het personage van Stefan, gespeeld door een verkeerd gecaste en met zwaar accent-sprekende Zuid-Afrikaan Sharlto Copley. Op een mum van tijd verandert hij van een verliefde en tedere ziel in een hebzuchtige smeerlap met abnormale haat en angstgevoelens tegenover zijn jeugdliefde Maleficent, zonder dat hiervoor een logische verklaring is. Met dergelijke zaken kom je wel weg in een tekenfilm, maar in een live-action prent verwacht je meer psychologisch en emotioneel onderbouwde karakters. Los van het feit dat dit bedoelt is voor kinderen. Bekijk de Pixar animaties en je zult begrijpen dat een weldoordachte psychologie een essentieel onderdeel is van elk personage. De broers Grimm hebben volgens mij de geschiedenis van de heks ook zo veel mogelijk in het duister willen laten, precies omwille van het gebrek aan een logische verklaring. Ik heb niets tegen het feit dat we een bekend sprookje op zijn kop willen zetten. Maar de vraag blijft of je hiermee een betere film maakt; in dit geval is het een weerklinkende: NEEN!

maleficent_2014_blu-ray_review_pic01.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic02.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic03.jpg
maleficent_2014_blu-ray_review_pic05.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic04.jpgmaleficent_2014_blu-ray_review_pic06.jpg

Ik heb bij momenten de indruk dat Hollywood alle villains wil bekeren tot anti-helden. Een villain kan niet gewoon slecht zijn. Toch krankzinnig als je weet dat niemand interesse heeft in origin stories van villains. Je maakt het personage gewoon kapot. Kijk maar naar de Halloween remakes, Freddy Krueger in A Nightmare on Elm Street (2010), Hannibal Lecter in Hannibal Rising (2007), Darth Vader in de Star Wars prequels, zo goed als alle villains in de Spider-Man films en ga zomaar door. Het enige symbool van hebzucht en verderf in de film is het kasteel! Wil nu net dat het kasteel in het logo van Disney is opgenomen. Sweet ironie :)

En dan is er nog Doornroosje, die hier Aurora noemt en vertolkt wordt door de verkeerd gecaste Elle Fanning. In de film heb je op een gegeven moment zelfs meer sympathie voor de drie feeën, vertolkt door Imelda Staunton, Juno Temple en Lesley Manville, dan voor de Schone Slaapster. Maar ook haar personage heeft in essentie weinig te doen. Daar waar Sneeuwwitje nog het zwaard ter hand nam in Huntsman, beperkt Aurora zich tot onnozel lachen en ... eu, slapen. Misschien had Disney na het lezen van de eerste draft er beter een musical van gemaakt en iets meer emotie in de vertolkingen gelegd. Je had via een lied ook de motivaties van elkeen beter kunnen benaderen.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel. Naast de aanwezigheid van Jolie zijn de effecten in de film behoorlijk indrukwekkend, maar wat had je anders verwacht van een specialist in visuele effecten. En als je iemand als Rick Baker in je ploeg hebt, dan weet je dan de make-up van hoog niveau zal zijn. Ook de muziek van James Newton Howard, een talentvol componist die zelden ontgoochelt, bezorgt de film dat extra cachet. James kreeg dan wel alle ruimte om zijn ding te doen want met dergelijke budgetten heeft hij zonder twijfel een voltallig orkest en koor kunnen optrommelen met een zeer mooi klinkend palet aan strijkarrangementen en elektrische geluidseffecten, alsook een feeëriek en meeslepend thema.

De film werd niet opgenomen met 3D technologie, maar in post-productie geconverteerd in 3D. Toch kan je deze Maleficent wel krijgen op Blu-ray 3D, al was het maar om op een andere manier te kunnen genieten van de rondvliegende Jolie met vleugels. Daarnaast zijn er heel wat interessante making-off filmpjes te vinden alsook een 5tal deleted scenes. En ondertussen is het uitkijken naar de volgende sprookjes-adaptatie, Cinderella (2015), die hopelijk lessen heeft getrokken uit deze sprookjes-adaptatie.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 9 oktober 2014

***Related Posts***
04/10/2012: Snow White and the Huntsman filmbespreking
28/03/2012: Angelina Jolie is Maleficent
22/08/2011: Red Riding Hood filmbespreking
21/01/2010: Tim Burton interesse om Doornroosje te verfilmen

 

*** Maleficent teaser trailer #3 ***

02-10-14

The Railway Man (2014) *** Blu-ray recensie

De film is een beetje onder onze radar gevallen maar The Railway Man (2013) van Jonathan Teplitzky is een facet uit de geschiedenis van de 2de W.O. die we misschien te weinig kennen; met name de Japanse werkkampen waar gevangenen - net als in de concentratiekampen van de Nazi's - een ware hel ondergingen.

the_railway_man_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: We volgen het waargebeurde verhaal van de Schotse luitenant Eric Lomax (Colin Firth / Jeremy Irvine) die tijdens de 2de Wereldoorlog door de Japanners in Singapore gevangen genomen werd. Hij werd naar een kamp in Thailand gestuurd waar hij werd onderworpen aan verschrikkelijke folteringen, en gedwongen werd om mee te bouwen aan de beruchte brug over de rivier de Kwai. Jaren later lijdt hij nog steeds aan een posttraumatische stressstoornis. Met de ontmoeting van zijn tweede vrouw, Patricia Wallace (Nicole Kidman) probeert hij zijn leven terug op de sporen te krijgen, maar regelmatig ontsporen zijn emoties. Finlay (Stellan Skarsgård), een vriend en ex-gedetineerde van het kamp brengt het nieuws dan de beul van het kamp, Takashi Nagase (Tanroh Ishida / Hiroyuki Sanada), nog steeds in leven is en rondleidingen geeft aan toeristen in het bewuste kamp. Lomax beslist om de Japanse officier te confronteren.

Het verhaal is gebaseerd op het boek die Eric Lomax schreef, en werd in scenario-vorm gegoten door Frank Cottrell Boyce en Andy Paterson (The Girl with the Pearl Earring, Beyond the Sea). Het interessante aan deze prent is dat het de gevolgen van oorlogs-trauma's in beeld brengt op langere termijn. Films als The Deer Hunter (1978) of First Blood (1982) focussen meestal op getraumatiseerde soldaten die net zijn teruggekeerd uit oorlogsgebied. In The Railway Man zien we een personage die nog steeds worstelt met problemen jaren na zijn terugkeer.

Het minpunt is misschien de wat houterige regie van Teplitzky, die er nauwelijks in slaagt om dit confronterende verhaal op een efficiënte manier in beeld te brengen. Er is ook weinig chemistry tussen Kidman en Firth, en hun relatie komt bijzonder artificieel over. En het lag niet aan het met botox ingespoten gezicht van de Australische actrice. Het pluspunt is de historische accuraatheid van het verhaal, ook al heb ik mijn twijfels over de eind-scènes. Ik weet dat Lomax en zijn beul uiteindelijk nog een vriendschapsband hebben gehad, maar de manier waarom het contact gebeurt lijkt mij iets teveel in scène gezet voor dramatisch effect, maar weinig plausibel. De theatraliteit is op dit ogenblik pijnlijk voelbaar.

the_railway_man_2013_blu-ray_pic03.jpgthe_railway_man_2013_blu-ray_pic01.jpgthe_railway_man_2013_blu-ray_pic02.jpg

De DVD en Blu-ray van The Railway Man is deze week op 3 september 2014 beschikbaar met als extraatjes heel wat interviews met cast en crew. Een film die je hoe dan ook niet koud zal laten, en een iets grimmiger beeld schets van datgene wat we eerder zagen in Merry Christmas Mr. Lawrence (1983) en The Bridge on the River Kwai (1957). Maar uiteindelijk is het die laatste film van regisseur David Lean die toch een betere film is.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 2 oktober 2014

 

*** The Railway Man trailer ***

29-09-14

Gone Girl (2014) **** recensie

Het was meteen duidelijk dat Gone Girl (2014) een typische David Fincher film zou worden, gedraaid met sfeervolle low lights waarin talentvolle acteurs het beste van zichzelf geven in een relaas waar de verborgen bloederige gruwel op het einde van de rit ontrafelt wordt en in ons gezicht spat. Deze psychologische thriller kon misschien wel wat korter en het einde komt niet zonder een zekere teleurstelling, maar de geraffineerde wijze waarmee de regisseur zijn verhaal verteld is simpelweg betoverend, onthutsend en aangrijpend.

gone girl,David Fincher,Ben Affleck,Rosamund Pike,Patrick Fugit,Carrie Coon,Neil Patrick Harris,Missi Pyle,Jeff Cronenweth,Kirk Baxter,Trent Reznor,Atticus Ross,Kim Dickens,Gillian Flynn

Korte inhoud: De film graaft in de geheimen van een modern getrouwd koppel. Ter gelegenheid van zijn vijfde huwelijksverjaardag, meldt Nick Dunne (Ben Affleck) dat zijn mooie vrouw, Amy (Rosamund Pike), is verdwenen. Onder druk van de politie en het groeiende media-circus, begint het portret van een uniek samenzijn af te brokkelen, en al snel moeten deze plaats ruimen voor leugens en bedrog. Een duistere vraag die iedereen zich stilaan begint te stellen: Heeft Nick Dunne misschien wel zijn vrouw vermoord?

Dit is het soort film waar je eigenlijk zo weinig moet over lezen, want hier laat Fincher ons echt wel gissen naar het wie, waarom en het hoe van de mysterieuze verdwijning. Gone Girl is gebaseerd op de bestseller van Gillian Flynn, die tevens het scenario schreef, en dat betekent dus dat we hier dicht bij het originele werk aanleunen. Het resultaat is een gewiekste thriller waar de subtiele humor nu en dan de sombere sfeer doorprikt. Deze thriller is minder brutaal dan een Se7en (1995) of een The Girl with the Dragon Tattoo (2011), maar daarom niet minder intens. Het is wat mij betreft toch de meest Hitchcockiaanse prent uit zijn gehele oeuvre, met een perfecte balans tussen elegantie en brutaal geweld. Zelfs thematisch zitten we dicht bij het werk van Alfred Hitchcock.

Ik kan eigenlijk weinig over de acteurs vertellen zonder noodgedwongen een paar belangrijke plotpoints te spoilen, maar wat ik kan vertellen is dat niet Ben Affleck maar wel Rosamund Pike hier een intense en verrassende vertolking neerzet. Affleck speelt altijd goed wanneer hij zich begint in te houden, en dat is precies wat hij hier doet. Bij de bijrollen zien we de blonde Kim Dickens opduiken als detective die het onderzoek naar de vermiste vrouw voert. Ze moest voor de rol waar de haren donkerbruin kleuren, als contrast op de blonde haren van hoofdactrice Rosamund. De agente wordt bijgestaan door hulpofficier Jim Gilpin, gespeeld door een overheerlijke Patrick Fugit. De tweelingzus van Nick wordt gespeeld door Carrie Coon en in de rol van een ex vriendje van Amy zien we Neil Patrick Harris, die altijd wel een geschikte figuur is om een jonge rijke creep te spelen. Toch dacht ik even dat Fincher hiervoor Justin Timberlake in gedachten had, maar zodra het plot vordert begrijp je meteen de keuze.

gone_girl_2014_review_pic01.jpggone_girl_2014_review_pic02.jpggone_girl_2014_review_pic03.jpg
gone_girl_2014_review_pic04.jpggone_girl_2014_review_pic05.jpggone_girl_2014_review_pic06.jpg

Gedeeltelijk gebaseerd op gebeurtenissen in het dagboek van Amy en ondervragingen door de politie pluizen we het verhaal uit. Wat centraal staat in Gone Girl is de grens tussen perceptie en realiteit, slogans en feiten. Datgene wat we zien is niet altijd datgene wat is, en zo krijgen we hiervan honderden voorbeelden uitgewerkt op verschillende niveaus. Ook de media wordt op de korrel genomen via nieuwsanker Ellen Abbott (Missi Pyle), die op twee druppels lijkt als de blondines bij Fox News. Ze gier de berichten in een eigen verhaal en schaamt er zich niet voor om met een beschuldigend vingertje te wijzen en mensen publiekelijk terecht te stellen. De ouders van Amy zijn de auteurs van het populaire kinderboek 'Amazing Amy', een verbloemde versie van wat hun eigen dochter is. En wanneer Nick en Amy in het huwelijksbootje stapten leek het leven van de echte Amy samen te vallen met het leven van het sprookjes Amy.

Voor deze film heeft Fincher opnieuw beroep gedaan op de fotografie van Jeff Cronenweth, monteur Kirk Baxter en de muziek van Trent Reznor en Atticus Ross. Het resultaat is in ieder geval een prent die de bezoeker niet beschouwt als dom popcorn-vretende vee die om de 15 minuten wakker geschud moet worden met cgi-vertier. Je moet er zelf je kopje bij houden, want de tijdstructuur wordt behoorlijk door mekaar geschud en de karakters zijn allesbehalve kartonnen borden. Ik ben niet zeker of deze Gone Girl eindelijk Fincher zal belonen als Beste Regisseur bij de Oscars - al is het niet zijn beste film - het is een beeldje die al veel te lang is uitgebleven! Fincher zal wel moeten opboksen tegen Interstellar (2014) van Christopher Nolan. In ieder geval zie ik deze Gone Girl in de prijzen vallen, met een eerste Oscar-nominatie voor Rosamund Pike en beste script van Gillian Flynn. De film is vanaf 8 oktober 2014 bij ons in de bioscoop.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 29 september 2014

***Related Posts***
15/04/2014: Rosamund Pike in lijkenhuisje in Gone Girl
14/07/2013: David Fincher werkt aan Gone Girl met Ben Affleck

 

*** Gone Girl trailer ***

25-09-14

Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) *½ recensie

Ik wist waaraan ik me kon verwachten met Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) en het resultaat bleek precies datgene wat ik had gedacht: popcorn-vertier van de domste soort op de beats van 'Shell Shocked' van Juicy J, Wiz Khalifa, en Ty Dolla $ign. De muziek is wat mij betreft nog het enige verdienstelijke. Voor de rest ben je als kijker ook wel "shell shocked" van al die nonsens en gratuit geweld op het scherm. En net zoals je een Luc Besson kan herkennen los van de regisseur achter de camera, weet je ook dat het hier om een Michael Bay prent gaat, ook al staat zijn Platinum Dunes pupil Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, Wrath of the Titans, Battle Los Angeles) achter de camera.

teenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster05.jpg

Korte inhoud: De stad heeft helden nodig. De duisternis heeft zich genesteld in New York City. Shredder (William Fichtner) en zijn boosaardige Foot Clan houden de politie en politici in een ijzeren greep. De toekomst ziet er grimmig uit tot vier onwaarschijnlijke outcast broers uit de riolen komen en hun lot als Teenage Mutant Ninja Turtles gaan ontdekken. Raphael (Alan Ritchson), Michelangelo (Noel Fisher), Donatello (Jeremy Howard) en Leonardo (Pete Ploszek) moeten werken met de onverschrokken reporter April (Megan Fox) en haar bijdehante cameraman Vern Fenwick (Will Arnett) om de stad te redden en de duivels plannen van Shredder te ontrafelen.

De Teenage Mutant Ninja Turtles zagen voor het eerst het daglicht in comic-vorm in 1984. De Turtle-mania breidde zich uit op het tv-scherm met animatie-series en er kwamen zelfs 3 live-action bioscoopfilms, alsook een full 3D animated versie TMNT (2007) die qua verhaal uiteindelijk nergens op sloeg maar visueel wel indrukwekkend was. Het bleef weliswaar een product voor pubers. Hier hebben de makers geprobeerd om er een meer volwassen film van te maken. Toch ben ik van mening dat geen enkele volwassene hier plezier mee zal beleven. Het doelpubliek waarbij ze zullen scoren ligt tussen de 8 en 14 jarigen (en dan vooral niet de slimste onder hen).

En uiteindelijk heeft Teenage Mutant Ninja Turtles veel weg van Michael Bay's Transformers franchise: het zijn films die populair waren in de vorm van speelgoed en tv-series, het is luidruchtig, er zit veel actie in, het verhaal is van minder belang en staat in functie van de visuele effecten en er is Megan Fox of een gelijkaardig slecht acterende bimbo met voldoende sexappeal om Bay op te winden. Het enige pluspunt in vergelijking met Transformers: Age of Extinction (2014) is dat het 64 minuten korter is!

De turtles zijn in 3D, net zoals de Transformers. Het enige verschil is dat ze werden opgenomen met motion capture, maar geen enkele van de vier maakt echt indruk. Je kunt ze met - uitzondering van Donatello (die een beetje de 'Ghostbuster' Dr. Egon Spengler is van de bende) - uit mekaar houden. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel het verhaal wilden ophangen rond de oninteressante figuur van April O'Neil en haar goofy vriendje. Ook al lijkt de villain Shredder in de film echt wel bad-ass, loopt hij in dit flutverhaaltje een beetje verloren. Ik heb zelden zo'n saaie film gezien, ondanks de actiescènes op snowboards, ninja-stealth-moves en rooftop stand-off's. Waar zit de spanning? Waar zijn de geslaagde grappen? Waar zit de lol? De film is misschien vanwege zijn visueel meer verfijnde karakter beter dan de originele Teenage Mutant Ninja Turtles (1990), maar het is verre van een geslaagde reboot.

teenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster01.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster02.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster03.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster04.jpg

Het is moeilijk om te geloven, maar hier hebben drie ervaren scenaristen op zitten zwoegen; Josh Appelbaum, André Nemec en Evan Daugherty. Wat ze bij elkaar hebben geschreven is nauwelijks het navertellen waard en het einde is al zo teleurstellend als de StarMeal reclame met Tia Hellebaut. Je verwacht veel, maar is uiteindelijk op het randje van het beschamende. Het zal echter Michael Bay een zorg wezen, gezien zijn films massaal worden bekeken, incluis de product placement voor Victoria Secret.

Met zijn productiebudget van 125 miljoen dollar haalt de film al 334 miljoen dollar op en is dus volledig klaar voor de sequel Teenage Mutant Ninja Turtles 2 (2016). En is de ruzie tussen Michael Bay en Megan Fox dan bijgelegd nadat zij hem met Hitler had vergeleken? Ik denk van niet. Lijkt meer op een genadestoot van haar filmcarrière als actrice. Op 15 oktober 2014 komt deze Teenage Mutant Ninja Turtles reboot bij ons in de zalen. Let op, de film werd niet opgenomen met 3D technologie maar achteraf in post-productie omgezet in 3D-formaat. De kwaliteit van de 3D is dus niet bijzonder geslaagd.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 25 september 2014

 

*** Teenage Mutant Ninja Turtles trailer ***

22-09-14

Dracula Untold (2014) *** recensie

Ik ben onder de indruk van Dracula Untold (2014)! Mijn verwachtingen waren dan ook niet bijzonder groot en verwachtte uiteindelijk een tweede I Frankenstein (2013). Enerzijds was het project eerst in handen van regisseur Alex Proyas die er op een gegeven moment geen zin meer in had (wat op zich al een slecht teken is). Anderzijds werd dit vampierenverhaal gemaakt door mensen met NUL-ervaring is langspeelfilms, gaande van regisseur Gary Shore, tot scenaristen Matt Sazama en Burk Sharpless. Zelfs hoofdacteur Luke Evans was uiteindelijk maar bekend vanwege zijn bijrollen. De release van Dracula Untold werd ook 4 keer opschoven, wat ook al geen bijster goed voorteken was.

dracula_untold_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: We bevinden ons in het jaar 1462. Transylvania kent onder het bewind van de beruchte oorlogskrijger Vlad III (Luke Evans), Prins van Wallachia, en zijn vrouw Mirena (Sarah Gadon) een tijd van vrede en rust. Samen hebben ze vrede bemiddeld voor hun land en gezorgd dat hun inwoners goed beschermd werden van het oprukkende en overheersende Ottomaanse Rijk. Maar de prins ruikt onraad wanneer hij vermoorde Turkse scouts aantreft op zijn land, iets wat enkel maar kan wijzen op de voorbode van een invasie. Ook al werden de Turkse soldaten niet vermoord door het kleine leger van Vlad, steekt sultan Mehmed II (Dominic Cooper) op hem en zijn volk en eist 1000 Wallachia's jongens op om te vechten als kindsoldaten in zijn leger, inclusief zijn eigen zoon Ingeras (Art Parkinson). Weigering zou resulteren in een oorlogsverklaring. Vlad staat voor een hartverscheurende keuze: zijn zoon naar het Ottomaanse leger sturen (zoals zijn vader met hem deed) of een Faustiaans pact te sluiten met de demoon Caligula (Charles Dance), die hem demonische krachten kan geven om een oorlog met een grootmacht te weerstaan. De keerzijde is dat Vlad gedoemd zal worden voor de rest van zijn bestaan te leven in duisternis in dienst van de duivel.

De figuur van Dracula is sinds het uitbrengen van Bram Stoker's boek al vele malen verfilmd en het verhaal van vampieren is zelfs een apart filmgenre geworden met honderden films en tv-series. Maar vreemd genoeg werd de origin story van Dracula nooit echt verteld, enkel maar gesuggereerd. De reden hiervoor is dat Bram Stoker zijn hoofdpersonage niet meteen had gelikt aan de historische figuur van Vlad en ook geen zin had om een historisch accuraat verhaal te brengen, maar wel een griezelroman gebaseerd op een oud vampierenverhaal. Later is die link er wel gekomen omdat de bijnaam van Vlad eigenlijk Dracula was, zoon van de Draak. Een andere reden waarom dit niet eerder werd uitgespit was dat deze historische figuur van Vlad niet meteen een heldhaftig personage was - of toch niet voor zij die niet afkomstig zijn uit Roemenië. Hij staat wel bekend als de krijger die zijn vijanden de stuipen op het lijf joeg door zijn rivalen op lange spiesen te steken. De scenaristen hebben dan ook datgene gebruikt wat ze dramatisch interessant vonden uit het leven van Vlad, en dit geknoopt aan de bloedzuiger die Bram Stoker heeft geschapen. En het resultaat vond ik al even smakelijk als de Sneeuwwitje reboot Snow White and the Huntsman (2012) (heel wat crewleden uit de art department zijn tevens overgekomen van deze productie). Veel diepgang en levenswijsheden moet je hier niet zoeken, maar het is verdomd goed gemaakt en verveelt voor geen seconde.

 Dracula Untold animated picture Dracula Untold animated picture

Je voelt wel af en toe, zeker in het begin van de film, dat de regisseur nog op zoek is naar een eigen filmstijl. Daar waar een meer ervaren regisseur een dramatische scène zou uitwerken om zijn personage te introduceren (denk maar aan leermeester Steven Spielberg en zijn introductie van Indiana Jones in Raiders of the Lost Ark met zijn close-up fotografie en geslaagde muziek) wordt Vlad wel wat simpel gepresenteerd zonder veel poespas. Je verwacht een imponerende stem een dramatisch beeld, maar toch niet. Zoals vele beginnende regisseurs wil hij ook net iets teveel imponeren met visueel vertier in plaats van zijn talentvolle cast iets meer ruimte te geven. De karakters blijven wat mager uitgewerkt, zo zien we Dracula meer als een soort superhero, dan als een getormenteerde ziel. Ook de mythologie rond de historische figuur van Vlad komt maar heel sporadisch aan bod, maar met een film van iets meer dan 90 minuten moet je keuzes maken. Misschien een film maken van 110 minuten was een betere keuze geweest. Maar voor een debuutfilm ben ik hoe dan ook onder de indruk en zou er eigenlijk niets op tegen hebben om hiervan een sequel te zien (iets waar de makers duidelijk op doelen). Maar daarvoor zal deze prent wel minstens meer dan 200 miljoen dollar aan de box-office moeten ophalen, en dat is verre van een zekerheid. Daarvoor is Luke Evans net iets te onbekend en vampieren zijn niet tegenwoordig niet meer zo hip. De nieuwe serie "Dracula" (2013) met Jonathan Rhys Meyers is tevens al na één seizoen afgevoerd. Universal Pictures zit dus met de geknepen billen, zeker na die teleurstellende zomer van 2014 met een resem onverwachte flops (Expendables 3, Hercules, Edge of Tomorrow, Sin City 2,...).

dracula_untold_2014_luke_evans.jpgdracula_untold_2014_sarah_gadon.jpg

Het is een opluchting dat het verhaal, in tegenstelling tot die onnozele I, Frankenstein meer character-driven is. Het is ook een pak emotioneler, wat je bij een dergelijke prent niet meteen zou verwachten. Vampieren-verhalen gaan meestal over geschiedenis en legacy's, en met de introductie van zijn zoon smijden ze dit aspect perfect aan. Het verhaal wordt ook een stuk menselijker en is niet alleen een visuele effectenprent met monsters en bloedtransfusies. En toch blijft het ook een spannend avontuur. Vlad is ook een complex figuur, bengelend tussen een goede huisvader en een meedogenloze krijger. De casting van Luke Evans is tevens geen slechte keuze gezien je best voor een dergelijk bekend figuur een nog vrij onbekend gezicht neemt. Komt daar nog bij dat Evans eigenlijk wel een talentvol acteur. Hij ziet er gevaarlijk uit en bezit tevens een magnetische aantrekkingskracht. Een anti-held die je kan respecteren en waar het publiek zich volledig achter kan scharen.

Maar wees er zeker van dat ze hier nog een vervolg kunnen aan breien. In het hart van deze ontstaansgeschiedenis van één van de meest iconische filmmonsters zit een interessante zoon-vader relatie, alsook een tedere romance. Net deze balans tussen het monster en de gevoelswereld van Vlad, maakt van hem een aantrekkelijk figuur. De casting, bestaande uit Game of Thrones en The Hobbit acteurs, is wat mij betreft spot-on. Ook de bijrollen mogen er zijn. Ik denk dan aan Paul Kaye als de pater Lucian en Zach McGowan die Vlad's dienaar zal worden. Maar uiteraard ook de verschijning van Charles Dance, die de nieuwe Christopher Lee aan het worden is. Het zijn stuk voor stuk personages die ik zeker nog wel wil terug zien.

Het enige minpunt is de eind-scène wat zowat de domste manier is om een geslaagd en duister origin verhaal mee af te sluiten. Ik kan er eigenlijk weinig over vertellen zonder te spoilen, maar de makers hebben hier duidelijk de pedalen verloren en iets teveel willen inzetten op een mogelijke sequel. Ze hadden moeten kiezen voor een duister einde in plaats van een goedkope feelgood knip-oog-scène die ook nog eens werd opgenomen in 'daylight'. Het idee dat ze wilden meegeven kon veel beter uitgewerkt worden, maar ik heb zo de indruk dat de debuut-regisseur is geplooid voor de druk van de studio, die met een niet zo grimmige noot wou afsluiten. Maar los van dit onnozel Hollywood einde heb ik van Dracula Untold genoten en hoop dat ze net zoals bij de Batman franchise hier nog een tijdje mee verder gaan. Eén ding staat vast, deze iconische bloedzuiger is met Dracula Untold een stukje epischer geworden! Ontdek het zelf op 1 oktober 2014 bij ons in de bioscoop. Een vampierenfilm om niet te missen!

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 22 september 2014

***Related Posts***
03/10/2014: Dracula Untold legt een Monster Crossover film weer op tafel
06/09/2014: Dracula Untold is een mix van fictie en historie

 

*** Dracula Untold trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende