26-11-14

Vochtige Streken (2013) ** Blu-ray recensie

De roman 'Vochtige streken' van Charlotte Roche veroorzaakte in 2008 heel wat commotie. De vele expliciete scènes over seks, aambeien en allerhande lichaamssappen werden door sommige critici bestempeld als pornografisch, door anderen als feministisch, door weer anderen als verhelderend of walgelijk. De meningen waren duidelijk verdeeld, en de nieuwsgierige lezer stuwde het boek naar de top van de bestsellerlijsten. Zo verkocht Roche in haar thuisland Duitsland 1.500.000 exemplaren van haar boek en ook in onze contreien ging het niet onopgemerkt voorbij. Hoog tijd dus voor een film. En deze is niet voor gevoelige kijkers want ook in Feuchtgebiete / Vochtige Streken (2013) stromen lichaamssappen rijkelijk over het scherm (Engelse titel: Wetlands).

feuchtgebiete_vochtige_streken_2013_blu-ray.jpg

Inhoud: De achttienjarige Helen Mewel (Carla Juri) is een vrijgevochten tiener met een nogal aparte kijk op seks, drugs en hygiëne. Zo moet volgens haar je lichaam geuren en liefst zo veel mogelijk, want dat vinden mannen aantrekkelijk. Helens dagen zijn gevuld met seksuele experimenten met allerhande groentesoorten, drugs testen met haar bizarre vriendin Corinna (Marlen Kruse) of in de stad rondhangen op de meest smerige plaatsen. Wanneer Helen bij een scheerbeurt per ongeluk een van haar aambeien openhaalt, belandt ze in het ziekenhuis. Behoorlijk gênant zou je denken, maar ook daar gaat Helen vrolijk verder met haar aparte levensstijl. Vooral de verpleger Robin (Christoph Letkowski) wordt haar klankbord en haar medeplichtige om haar gescheiden ouders te herenigen aan haar ziekenbed. Stilaan groeit er een band tussen Helen en Robin.

Zoals je al uit de korte inhoud kan afleiden is Feuchtgebiete geen alledaagse film. Niet alleen de inhoud is behoorlijk expliciet, ook de beelden schuwen geen enkel detail. In de openingsscène ploft Helen in een openbaar toilet waar het smerige afvalwater enkelhoog binnenstroomt, neer op een ranzige wc-bril. Daarbij vertelt ze dat ze nog nooit een infectie heeft opgelopen. De toon is gezet en gevoelige kijkers kunnen meteen afhaken want het wordt er niet hygiënischer op.

Bij het lezen van een boek kan je dingen nog laten afhangen van je eigen verbeelding, bij een film is dit veel moeilijker. De beelden worden immers meteen rechtstreeks en expliciet in je maag gesplitst. En dat is meteen ook een probleem van deze Feuchtgebiete: de film is net als het boek behoorlijk expliciet, maar in tegenstelling tot literatuur is film veel directer en daardoor misschien meer choquerend voor de kijker.

Nochtans als je door alle sappige beelden doorkijkt, is Feuchtgebiete eigenlijk een best wel interessant coming-of-age verhaal van een tiener die worstelt met volwassen worden en krampachtig probeert haar gescheiden ouders (Meret Becker en Axel Milberg) weer samen te brengen. Dat de onconventionele Helen duidelijk genetisch gepreoccupeerd is, merken we aan haar vreemde ouders. Zo knipt Helens moeder de wimpers van haar dochter af uit jaloezie en verandert ze haast elke week van godsdienst. Jammer dat de onderliggende relaties tussen de personages niet verder psychologisch worden uitgediept en meteen wordt overgegaan naar het volgende smerige plaatje.

feuchtgebiete_vochtige_streken_2013_pic01.jpgfeuchtgebiete_vochtige_streken_2013_pic02.jpg

Het beste aan de film is zonder twijfel de vertolking van Carla Juri die van Helen Mewel ondanks haar vreemde voorkeuren toch nog een sympathiek, gekweld personage weet te maken. Juri is een frisse verschijning die de naïviteit en provocerende aard van Helen goed weet weer te geven. Dat Helen toch een zekere sympathie opwekt bij de kijker is vooral de verdienste van Juri want na de openingsscène in het openbare toilet wil je eigenlijk toch zo weinig mogelijk met dit onhygiënische personage te maken hebben.

Regisseur David Wnendt haalt alle visuele truukjes uit de kast om van Feuchtgebiete een flitsend spektakel te maken: split screens, animatie, contrastkleuren en een pompende soundtrack. Ja, het doet soms denken aan die andere Duitse cultfilm Lola Rennt. Maar deze bijwijlen vermoeiende kunstgrepen kunnen echter niet helemaal verhullen dat Feuchtgebiete toch vooral mikt op controverse en een schokeffect.

Luisteren naar An der schönen blauen Donau zal nooit meer hetzelfde zijn na het bekijken van deze film, maar wie toch de moeite doet om het laagje ranzigheid van de film te willen afkrabben, ontdekt een vrij aardige romantische komedie. Wat we echter vooral onthouden van Feuchtgebiete is de uitstekende vertolking van Carla Juri, vooral zij maakt deze film het bekijken waard.

De DVD & Blu-ray van Feuchtgebiete is sinds begin november 2014 te koop. Er staan, op de trailer na, spijtig genoeg geen extra's op het schijfje.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 26 november 2014

 

*** Feuchtgebiete / Vochtige Streken trailer ***

25-11-14

Boyhood (2014) van Richard Linklater ****½ Blu-ray recensie

Een acteur waar je alleen maar respect voor kan hebben is Ethan Hawke. Hij wisselt zowel art house films af (zoals Before Sunset, Before Sunrise) als heftige actiefilms (The Purge, Training Day, Daybreakers), en geregeld is hij te zien in fascinerende cinema (Gattaca). Met iets meer dan 50 films op zijn actief heeft hij nog niet veel misstapjes begaan. Dit jaar was hij tevens te zien in de bijna 3 uur durende Boyhood (2014) van Richard Linklater, een regisseur met wie hij ondertussen al 9 films mee heeft gedraaid.

boyhood,ethan hawke,richard linklater,patricia arquette,ellar coltrane,12 years a slave

Korte inhoud: Boyhood vertelt het verhaal van twee gescheiden mensen (Patricia Arquette en Ethan Hawke) die hun kind opvoeden. Centraal staat het leven van de 6-jarige Mason (Ellar Coltrane) en de emotionele reis die hij aflegt vanaf zijn kindertijd tot aan volwassenheid.

De film werd opgenomen in stukken over een tijdspanne van maar liefst 12 jaar met de kleine Coltrane die opgroeide van puber tot volwassene. De eerste draaidag vond plaats in de zomer van 2002 en werd afgewerkt in oktober van 2013, met een productiebudget van slechts 2,4 miljoen dollar. Het scenario kende ook een evolutie en sommige pagina's werden pas afgewerkt de dag voor de opname. De titel van de film had '12 Years' moeten zijn, maar met de komst van 12 Years A Slave (2013) besloten de makers maar te kiezen voor een andere titel. De film is in ieder geval in de smaak gevallen bij pers en publiek, met zelfs een 99% op Rotten Tomatoes, één van de hoogste ratings die een film op deze site heeft verkregen.

Het moet gezegd worden, het is een fascinerende coming-to-age film.Toch bestond het gevaar erin dat alles heel snel gekunsteld ging aanvoelen. Maar mede door de subtiele regie zonder melodrama of overdreven pathos en de overtuigende acteerprestaties, werden we meegezogen in dit herkenbaar verhaal. De grootste emotie komt er misschien wanneer de moeder af te rekenen heeft met een geflipte vader met een zwaar drankprobleem. We hadden al het proces ervaren waarbij we een acteur in realtime volgden, hier krijgen we een ervaring waarbij we acteur zien ouder worden - en dat zonder Benjamin Button - make-up effecten.

boyhood_2014_pic01.jpgboyhood_2014_pic02.jpgboyhood_2014_pic03.jpg

Doorheen de laatste jaren is ook de techniek verandert, gaande van betere camera-lenzen tot de switch van de pellicule drager, naar het digitale formaat. Maar de regisseur heeft ervoor gekozen om trouw te blijven aan zijn 35mm Panavision camera en lenzen, zodat er uiteindelijk een minimaal verschil is qua beeldvoering tussen de verschillende jaren. Er is ook met de nodige voorzorg omgesprongen met de montage, in het bijzonder met de tijdsovergangen van Mason. Het is als het ware een soort statement over het leven die voorbij vliegt en waarvan wij getuige mogen zijn. En gezien de aard van het beestje gaan we niet zo snel gelijkaardige films te zien krijgen. De DVD en Blu-ray van Boyhood ligt vanaf 28 november 2014 in de winkelrekken.

rating

Beoordeling: 4,5 / 5
Recensie door op 25 november 2014

 

*** Boyhood trailer ***

23-11-14

The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014) **½ recensie

Het meest bizarre aan The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014) is dat deze 3de film uit de serie eigenlijk niets meer van doen heeft met 'hunger games'. En net zoals Katniss Everdeen die een beetje verloren loopt in het begin, voel je precies ook een beetje verloren als kijker. Halverwege lijkt er dan toch een beetje van een verhaalstructuur naar boven te komen, maar een echt bevredigend einde zit er toch niet in. Iets wat iedereen al wist bij aanvang: dit is 'part 1', dus wees tevreden met een cliffhanger!

the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Tegen alle verwachtingen in heeft Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) de Hunger Games twee keer overleefd. Maar ondanks dat ze de bloederige arena levend heeft verlaten, is ze nog steeds niet veilig. Haar geliefde Peeta Mellark (Josh Hutcherson) is gevangen genomen door The Capitol dat uit is op wraak en president Snow (Donald Sutherland) maakt duidelijk dat niemand veilig is. Katniss groeit uit tot het gezicht van de revolutie, een opstand van de districten die zich verzet tegen de regering die hen regeert en verhongert. Bij de massa wordt ze bekend als hun 'Mockingjay'.

Mockingjay werd wederom geregisseerd door Francis Lawrence, die ook al de vorige The Hunger Games: Catching Fire (2013) had opgenomen en binnenkort ook The Hunger Games: Mockingjay - Part 2 (2015). De film is gebaseerd op 'Mockingjay', het derde boek van Suzanne Collins, die in feite door heel wat lezers wordt omschreven als 'het slechtste boek uit de reeks'. Maar wat maakt het uit voor de producers en mensen bij Lionsgate. De eerste The Hunger Games (2012) bracht wereldwijd 691 miljoen dollar op, de sequel deed zelfs nog een stukje beter met 865 miljoen dollar. Het laatste deel opsplitsen in twee films is een onversneden economische beslissing. Ondertussen betaalt de bioscoopbezoeker nu wel de volle pot voor een half verhaal.

Toch zijn er momenten in dit eerste deel die echt wel de moeite zijn. De plot wil ons iets vertellen over propaganda en de rol van de media. Uiteindelijk wordt bijna de helft van het verhaal vertelt via intercoms en video-transmissies en heb je bij momenten een gevoel dit verhaal al tientallen keren gezien te hebben van films als Star Wars tot The Matrix. Katniss moet het gezicht worden van de revolutie, een soort moderne Joan of Arc. En net zoals bij het schilderij van de Eugène Delacroix hebben ze ook een vrouw nodig die met de vlag van de revolutie staat te wapperen - weliswaar niet met ontblote boezem. Nu ja, die blote boezem heeft iedereen ondertussen al gezien vanuit alle hoeken met die gehackte intieme i-phone pics op het internet.

Daarnaast zijn er ook een pak boeiende figuren en nieuwe gezichten om het gebrek aan verhaal toch wat te camoufleren. Ik denk dan aan de rol van Cressida gespeeld door Natalie Dormer die een beetje de regisseur speelt in de film en Katniss in beeld brengt op een achtergrond van puin en verkoolde lijken. Ze is ontsnapt aan het Capitool en vecht nu voor de rebels. Aan haar kapsel moet je wel wat wennen, idem voor President Alma Coin gespeeld door Julianne Moore. Het is echter wel een interessante nieuwe figuur.

the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic01.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic02.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic03.jpg
the_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic04.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic05.jpgthe_hunger_games_mockingjay_part_1_2014_pic06.jpg

Maar de show wordt toch wel wat gestolen door de korte interventies van Philip Seymour Hoffman, die spijtig genoeg tijdens de productie het leven liet. De acteur had oorspronkelijk een grotere rol maar zijn rol werd achteraf voor een groot stuk ingekort. Ook Elizabeth Banks (pics) is een figuur waar je belangstelling voor hebt. Zelfs Liam Hemsworth heeft deze keer net iets meer screentime gekregen. Enkel spijtig dat al deze personages niet in een beter verhaal zitten.

De actie en de gevechten zijn ingeruild voor introspecties over onderdrukking, propaganda en revolutie. Maar het feit om dit verhaal op te splitsen in twee delen was op dramatisch vlak een verkeerde beslissing. De satire die in de vorige films aanwezig was, komt hier nooit tot uiting, en de spanningsboog is nooit echt gespannen. Kortom, er wordt geen vuur gevangen met deze prent en het is allemaal een grote aanloop naar een finale die er zal komen in deel twee. Maar ik betwijfel er niet aan dat de fans met horden naar deze 'young adult' prent zullen trekken. The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 is reeds in onze zalen vanaf 19 november 2014.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 23 november 2014

 

*** The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 trailer #3 ***

17-11-14

The Purge: Anarchy (2014) *** Blu-ray recensie

Het succes van de eerste The Purge (2013) zette meteen al de deur open voor een sequel. En zo kwam er dan The Purge: Anarchy (2014), en nu zijn er tevens al plannen voor The Purge 3 (2015). Het is wederom een thriller/horror franchise die met weinig middelen heel veel volk naar de bioscoop kan trekken.

the_purge_anarchy_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Eenmaal per jaar vindt 'The Purge' plaats: een nacht waarin geen wetten of regels gelden. We maken kennis met een stad waar niemand een werkend beveiligingssysteem heeft. Een jong koppel is op desbetreffende avond onderweg naar huis naar hun kinderen, wanneer Shane (Zach Gilford) en Liz (Kiele Sanchez) te kampen krijgen met autopech. De zon begint te dalen en ze besluiten hun auto te verlaten. Wanneer ze de stadsgrenzen naderen komt er echter een gemaskerde motorbende achter hen aan. Ondertussen zien we ook Leo (Frank Grillo) die van deze nacht gebruik wil maken om wraak te nemen om de moordenaar van zijn zoon, Mr. Grass (Brandon Keener). Ook een moeder (Carmen Ejogo) en haar dochter (Zoë Soul) moeten op de vlucht slaan wanneer hun huis wordt aangevallen. Deze 5 mensen zullen uiteindelijk elkander moeten helpen om de nacht te overleven.

Je kunt wel zeggen dat regisseur James DeMonaco geleerd heeft uit zijn fouten en een betere film heeft afgeleverd. Uiteraard had hij voor deze prent wel iets meer budget (9 miljoen dollar in plaats van 3 miljoen) - ook al kunnen we hier wel blijven spreken over een low budget film naar Hollywood normen. Maar het is er nauwelijks aan te zien. Platinum Dunes , het productiehuis van Michael Bay, heeft ervoor gekozen om de speciale effecten tot een minimum te herleiden en alles te draaien in een beperkte tijd met beperkte ruimtes. In tegenstelling tot de eerste film blijven we niet wel niet in één huis, en gaan we effectief de terreur zin op straat en in andere huizen, maar de kosten werden tot een minimum beperkt. Vergelijk het wat met de Saw en Paranormal Activity films. Het zijn films die in principe beter werken wanneer alles op een vrij eenvoudige manier verteld worden.

Er zijn geen helden toegelaten in The Purge, en toch krijgen we hier zowaar een held te zien, gespeeld door Frank Grillo, een acteur die we nog kennen van The Grey (2012). Wie hij is komen we op het einde van de film te weten, maar op de manier hoe hij zijn tegenstanders uitschakelt vermoeden we wel dat hij een militaire opleiding achter de rug heeft. De verloren zielen op straat scharen zich dan ook graag rondom hem ter bescherming. De hoofdpersonages komen zelfs terecht in een soort Running Man/Hostel scenario en lijkt, gerund door een groep rijkeluizen die een soort benefiet avond organiseren met hulpeloze zielen die ze diezelfde nacht hebben ontvoerd. Na Saw is The Purge echt één van de meer interessante horror concepten in de recente geschiedenis, en ik heb het vermoeden dat deze franchise nog een tijdje zal doorgaan.

We krijgen in deze prent ook een grotere politieke context, waarbij het systeem op de korrel wordt genomen door revolutionairen die vinden dat enkel de zwakke en armen het slachtoffer zijn van The Purge. De voorstanders van het systeem noemen zichzelf 'New Fouding Fathers of America' en ze hebben zelfs een website. Maar een echte discussie tussen voor en tegenstanders komt er niet. De regisseur trekt uiteindelijk liever de kaart van de moord en de terreur. Toch hoop ik dat we in de nabije toekomst eens een iets meer realistische Purge tezien zullen krijgen met iets meer logica en minder clichés. Ik heb nooit begrepen waarom moord blijkbaar de hoofdbezigheid blijkt te zijn in plaats van diefstal. Maar moord verkoopt in Hollywood nu eenmaal meer tickets. Ondertussen moeten we aannemen dat de helft van de bevolking plots in bloeddorstige psychopaten veranderen eenmaal het staatsapparaat dichtklapt.

the_purge_anarchy_2014_poster02.jpgthe_purge_anarchy_2014_poster01.jpgthe_purge_anarchy_2014_poster03.jpg

Anarchisten lijken soms erger te zijn dat terroristen, wat toch wel een vreemd uitgangspunt blijft. Echte anarchisten ijveren voor een 'Don't Attack Only Defend' principe (geen geweld toepassen tenzij je je moet verdedigen) en het net de Overheid is die terreur en chaos zaait in de wereld en ongelijkheid institutionaliseert. Maar het omgekeerde lijkt in heel wat post-apocalyptische films wel het geval te zijn. Uiteindelijk heb ik er toch nog wel van genoten. Het is een vrij pretentieloze thriller die zijn publiek verschaft wat het hen belooft. Ik ben er op dit ogenblik nog niet uit of het tevens een aanklacht is tegen de overvloed aan wapens in de Amerikaanse cultuur. Met de introductie van "een held met vuurwapens" lijkt dit argument in ieder geval van tafel geveegd.

Op de Blu-ray van The Purge: Anarchy, die vanaf 26 november 2014 beschikbaar is, vinden jullie ook nog een aantal deleted scenes en een interessante behind the scenes reportage. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur, maar ik vermoed dat hij het net iets te druk had met de ontwikkeling van de derde film. De eerste Purge film haalde bijna 90 miljoen dollar op, deze sequel deed net iets beter met 110 miljoen dollar.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 17 november 2014

***Related Posts***
07/10/2014: The Purge 3 staat in de startblokken
29/11/2013: The Purge review
09/06/2013: Criminologen spreken zich uit over Sci-Fi thrillers
02/06/2013: Alle illegale activiteiten legaal in The Purge

 

*** >The Purge: Anarchy trailer ***

11-11-14

The Rover (2014) *** met Robert Pattinson Blu-ray recensie

Een filmmaker om naar uit te kijken was de Australische cineast David Michôd die met zijn debuutfilm Animal Kingdom (2010) en paar jaar geleden al van zich liet horen. Met zijn laatste film pakt hij uit met het post-apocalyptische drama The Rover (2014) die vanaf 12 november 2014 op Blu-ray en DVD uitkomt. Naast de found footage films en comic-adaptaties zijn dat het soort films die op de lopende band gemaakt worden. Maar als er een regisseur is die kon afwijken van de formule, dan is het wel Michôd. Spijtig genoeg is het resultaat niet altijd even overtuigend.

the_rover_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: The Rover speelt zich af in een gevaarlijke en disfunctionele nabije toekomst in de Australische woestijn. Eric (Guy Pearce) heeft elke schijn van menselijke goedheid achter zich gelaten. Toen zijn laatste bezit, zijn auto, gestolen werd door een bende gevaarlijke criminelen, zet Eric de achtervolging in om ze op te sporen. Tijdens zijn tocht komt hij Reynolds (Robert Pattinson) tegen, een achtergelaten en gewond bendelid.

De look en feel van de film deed wat denken aan Mad Max, waarvan we binnenkort de remake mogen verwachten. De regisseur had hierover wel een antwoord klaar:

"Je zet auto's in de woestijn in Australië en de mensen gaan denken aan Mad Max, en met alle respect voor die film - en ik benadruk dat - zal The Rover een stuk dreigender zijn met meer ijzingwekkende authenticiteit."

In alle eerlijkheid, die dreiging zat er in de Mad Max films toch mer in. Ik had de indruk dat de regisseur zijn film net iets teveel wou intellectualiseren, met als resultaat dat je nauwelijks betrokken bent met de personages of zelfs nog maar de intrige. Het enige knappe aan de film - en daarvoor ook de 3 sterren - is de vertolkingen van de acteurs. En in het bijzonder deze van Robert Pattinson. Het zijn stuk voor stuk intelligente acteurs die veel diepgang in hun personages kunnen steken. Naast bovenvermelde cast zien we nog Scoot McNairy (die we ondertussen overal zien opduiken) als de broer van Reynolds, David Field, Gillian Jones en Anthony Hayes. De regisseur heeft voor zijn film ook een heleboel amateur-acteurs gecast uit de plattelandsgedeelten van Australië om zo de film iets meer authenticiteit te geven.

Het verhaal waarop de film gebaseerd is werd geschreven door Joel Edgerton, die we vooral kennen voor zijn acteerwerk in The Great Gatsby (2013), Warrior (2011) en Animal Kingdom. Het script kan toch niet echt overtuigen en is er veel te weinig conflict om een echt verhaal op de been te brengen.

the_rover_2014_blu-ray_pic01.jpgthe_rover_2014_blu-ray_pic02.jpgthe_rover_2014_blu-ray_pic03.jpg

Soms blijft de camera minuten lang een stilstaand beeld filmen, maar dergelijke shots werken alleen maar wanneer de kijker nog steeds gaat meevoelen met het personage. Hier heb je niets om mee te voelen, dus zit je gewoon te wachten op de vederzetting van het relaas, hopend op een flitsende actie of een spannende finale. De regisseur probeert dan wel nu en dan uit te pakken met bloed-spattende gore, maar gaandeweg verliest alles zijn impact. Op het einde van deze rit kun je als kijker die teleurstelling toch niet verbergen. Hier zat véél meer in.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 november 2014

 

*** The Rover trailer ***

10-11-14

Bad Neighbours (2014) *** met Seth Rogen en Zac Efron Blu-ray recensie

We hebben de Blu-ray van Sex Tape (2014) per direct naar de prullenmand verwezen, maar deze Neighbors / Bad Neighbours (2013) was toch wel de moeite voor een bespreking. Ja, het is al bij al nog een geslaagde prent geworden. Geen hoogvlieger maar wel een genietbaar komedie met een gezonde portie onnozelheden. En ondertussen is de Blu-ray van de film ook al beschikbaar.

bad_neighbours_neighbors_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Een jonge koppel Kelly (Rose Byrne) en Mac Radner (Seth Rogen) hebben een rustig leventje met hun baby in hun vreedzame wijk. Maar deze rust komt bruusk ten einde wanneer de nieuwe buren een groep studenten blijkt te zijn die er hun Fraternity House hebben opgezet, een soort clubhuis waar ze zich uitlaten met allerhande buitensporigheden. Teddy Sanders (Zac Efron) en Pete (Dave Franco) verzuren dermate het leven van het gezin dat deze zint op wraak, waarbij de excessen alleen maar escaleren.

De regie van de film lag in handen van Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall, Get Him to the Greek, The Five-Year Engagement), een bekwame regisseur die hier mocht werken met het wat tamme script van Andrew J. Cohen en Brendan O'Brien, bekend van ondermeer The 40 Year Old Virgin (2005). Maar het mag duidelijk dat het script niet gestuurd was door Judd Apatow, die hiervan een veel betere film had kunnen maken. De vonken komen vooral van de aanstekelijke cast, met een super-scherpe Zac Efron die alle meisjesharten sneller zal laten bonken, en een iets rondere en gezellige Seth Rogen. Maar ook Rose Byrne is een plezier om naar te kijken. Hier in België hebben we ook wel universitaire club-huizen, maar toch niet zo uitgesproken als in de States, en bijgevolg denk ik dat deze prent ook meer zal aansluiten bij een Amerikaans publiek.

En ook al is de humor voldoende aanwezig (met airbag grappen, al dan niet gebruikte condooms in de mond van baby's, 30'tigers die zich willen voordoen als coole jonge twintigers, ...) wordt het nooit een uit de hand gelopen clash tussen de buren en blijft het finale feestje maar een flauwe bedoening in vergelijking met films als Project X (2012). Toch hebben we hier te maken met een R-rated film, ook al lijkt alles veel braver te zijn dan de The Hangover (2009) films. Ook qua humor heb ik toch net iets meer moeten lachen met 22 Jump Street (2014).

neighbors,rose byrne,seth rogen,zac efron,dave franco,nicholas stoller,the 40 year old virgin,sex tape,project x,the hangover,22 jump streetneighbors_2014_pic02.jpgneighbors_2014_pic03.jpg

Maar deze Neighbors wil ook meer zijn dan een gewone komedie. Het stelt zich de vraag hoe cool dertigers zijn die zich (soms te snel) in een huisje-tuintje-kindje situatie gaan nestelen, waarin seks een taak wordt en waar ze de saaiheid van hun bestaan (vaak zonder succes) willen wegmoffelen. Het contrast met de fraternity kan niet groter zijn. Het is in ieder geval een thema die Seth Rogen op het lichaam geschreven staat (letterlijk en figuurlijk dan). Maar vreemd genoeg was ikzelf net iets meer onder de indruk van de star-power van Rose Byrne. Misschien was dat ook te danken aan de keuzes van de regisseur die zijn twee hoofdacteurs soms op een weinig geslaagde manier ging opvoeren, ik denk dan maar aan de onnozele dance-off tussen Efron en Rogen of het vrij idiote slot van de film. Rose dook de voorbije jaren niet meteen op in indrukwekkend filmprojecten en stond altijd wat op de achtergrond. Laten we hopen dat ze naar deze prent misschien opnieuw iets meer naar de voorgrond komt.

Op de Blu-ray vinden jullie een alternatieve opening, een aantal verwijderde scènes, alternatieve scènes, uiteraard een gag-reel, improvisatie scènes en nog een boel making-off filmpjes. Echt wel een leuke editie.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 10 november 2014

***Related Posts***
28/05/2014: Twitter-rel tussen Seth Rogen en Washington Post recensente
04/09/2013: Zac Efron in de clinch met Seth Rogen in Neighbors

 

*** Neighbors red band trailer #2 ***

07-11-14

Transformers: Age of Extinction (2014) *½ Blu-ray recensie

Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval.

transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk. En mochten jullie zich afvragen naar waar die sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en een halve ster voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

Op de Blu-ray en Blu-ray 3D wordt uitgebracht op 26 november 2014. En daarop vinden jullie maar liefst 3 uur extra beeldmateriaal! Dus als de film niet meevalt kan je nog altijd met volle teugen genieten van de making-off filmpjes. Er was geen audio-commentaar te bespeuren van de regisseur, maar wel een diepte-interview met Bay en een karrenvracht aan making-off filmpjes over alle facetten van de productie. Ik heb er in ieder geval meer van genoten dan van de film zelf.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 7 november 2014

 

*** Transformers: Age of Extinction trailer ***

06-11-14

Fury (2014) met Brad Pitt **** recensie

We hebben op deze blog al een artikel geplaatst over de historische kanttekening die je moet maken bij het zien van Fury (2014) van David Ayer (End of Watch, Harsh Times). Het verhaal zal echter tot de verbeelding spreken van Amerikanen, maar historici zullen deze prent wel met een serieuze korrel zout nemen. Los van het historische aspect en het overdreven patriottisme is Fury toch een indrukwekkend en aangrijpend portret die laat zien hoe vuil en brutaal een oorlog wel kan zijn.

fury_2014_poster_2_brad_pitt.jpg

Korte inhoud: April, 1945. Terwijl de geallieerden op het Europese vasteland hun laatste offensief voorbereiden, volgen we de koppige strijd van een Amerikaanse sergeant genaamd Wardaddy 'Don' (Brad Pitt) die met zijn Sherman tank "Fury" en zijn vier-koppige bemanning - Boyd (Shia LaBeouf), Norman (Logan Lerman), Gordo (Michael Peña) en Grady (Jon Bernthal) op een dodelijke missie gaat achter de vijandelijke linies. In de minderheid en vrijwel kansloos, worden Wardaddy en zijn mannen geconfronteerd met het onmogelijke en zien we hun heldhaftige pogingen om toe te slaan in het hart van nazi-Duitsland.

Wat meteen opvalt is niet zozeer het bloed, dan wel de modder. We krijgen shots van de tank die zich een weg baant door de doordrenkte aarde en alles in zijn pad platstrijkt, incluis gevallen soldaten. En meteen weet je waar het op staat. Het is de missie die telt, alle andere overwegingen zijn bijkomstig. Als kijker identificeren we ons meteen met de nog jonge Norman, die van zijn typemachine werd getrokken en naar het front verscheept. Zijn sergeant zal hem op korte tijd de klappen van de zweep aanleren. In een begin-scène wordt de jongen gedwongen een gevangen genomen Duitser neer te schieten, en dat is voor de onervaren jonge spruit een brug te ver. Maar gaandeweg ziet hij in dat zijn vijand wel gretig is om zijn kop of die van een bevriende soldaat eraf te schieten, mocht hij daartoe de kans krijgen. Er komt zelfs een ontgroeningsritueel aan te pas waarin de jongen onder toezicht van Don zijn eerste liefde zal kennen, met de mooie Duitse Emma (Alicia von Rittberg). Het lijkt bij momenten een soort zoon-vader relatie, die het gehele verhaal heel persoonlijk en tastbaar maakt. Maar het is in essentie een film die ons vertelt dat de oorlog zelfs van de meest timide persoon in een kille oorlogsmachine kan maken.

Gezien het verhaal zich grotendeels afspeelt in een tank zou je deze oorlogsprent kunnen vergelijken met Patton (1970). Het verschil is uiteraard wel het rauwe realisme en het feit dat de strategie nu komt van binnen de tank in plaats van aan de generaalstafel ver weg van het spervuur van kanonschoten die voorbij de gepantserde voertuigen afketsen. Het is een intense prent die ons laat proeven van het leven van de soldaten in deze mechanische beesten en hoe zij zich in bochten moesten wringen tegenover de veel sterkere Duitse Tiger Tanks. Maar het is ook een film over de camaraderie tussen de soldaten, en al zeker tussen de leden van een tank-crew.

Het script van Ayer is ook niet lijnrecht en neemt soms interessante bochten. Op een geven moment bevinden ze zich in een klein Duits dorpje waar Don en Norman een vrouw met haar jongere nicht ontmoeten die zich hadden verscholen van de geallieerden. Wat begint als een vrij ongedwongen ontmoeting ontaard al snel in een gespannen sfeer, waar je als kijker niet weet hoe het drama zich zal ontrollen. Het is een scene waar je je de vraag stelt of Don zich al dan niet zal vergrijpen aan de vrouwen en hen verkrachten. Het zijn kleine intermezzo's die bijzonder verhelderend zijn voor de karakteruitwerking van de personages.

fury_2014_jon_bernthal_pic05.jpgfury_2014_logan_lerman_brad_pitt_pic02.jpgfury_2014_shia_labeouf_pic03.jpg
fury_2014_michael_pena_pic04.jpgfury_2014_logan_lerman_alicia_von_rittberg_pic01.jpgfury_2014_brad_pitt_pic06.jpg

Qua actie ontgoochelt Fury voor geen seconde en schotelt ons een denderde finale voor met een kapotte tank en een 300 tal gewapende SS-soldaten op hun pad. Ook in deze scène weet je niet hoe alles zal uitdraaien, maar je vermoedt wel een ferm bloedbad. In tegenstelling tot het wat luidruchtige personage die Brad Pitt vertolkte in Inglourious Basterds (2009) krijgen we hier een heel ingetogen vertolking. Don heeft zijn principes maar is niet het soort soldaat die schuimbekkend met zijn wapen op een meute nazi's zal inbeuken. De twee personages delen wel een uitgesproken aversie voor de SS en volgens hen is de enige goede nazi, een dode nazi. Ook de vertolking van Shia, die al dan niet zijn acteercarrière na deze film on-hold heeft gezet, is doeltreffend. Maar over het algemeen zijn de rollen bijzonder knap gebracht.

Jawel, Fury toont zonder al teveel scrupules het Amerikaanse heroïsme en het verhaal wordt ook in deze logica opgebouwd en is bij momenten al zo lomp en compromisloos als een rollende tank, maar anderzijds toont het als geen andere oorlogsfilm de ware gruwel op het terrein en neemt het de tijd om zijn personages te doorgronden. En tussen de modder en de kanonnenvuurwerk voelen we die kleine momenten van menselijkheid toch doorwegen. Het is misschien wel de meest indrukwekkende WO II prent sinds Saving Private Ryan. Ook al denk ik niet dat het veel Oscars zal winnen, bleef het in ieder geval een hele poos nazinderen.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 6 november 2014

***Related Post***
27/06/2014: Fury of WO II door de ogen van Hollywood

 

*** Fury trailer ***

03-11-14

Nightcrawler (2014) met Jake Gyllenhaal **** recensie

Een heerlijke B-film die op 5 november bij ons in de bioscoop draait is Nightcrawler (2014), geschreven en geregisseerd door Dan Gilroy. Dan is eigenlijk een scenarist die bekend is voor films als Two for the Money (2005), The Fall (2005) en The Bourne Legacy (2012). En met deze Nightcrawler heeft hij een indrukwekkende debuutfilm gemaakt.

nightcrawler_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Het verhaal speelt zich af in Los Angeles. Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) is een geestdriftig jongeman die wanhopig op zoek is naar een baan, tot hij op een dag de snelle wereld van misdaadverslaggeving ontdekt en worstelt zich al snel tussen de geroutineerde freelance journalisten die auto-ongelukken, moorden, branden en andere chaotische toestanden volgen op de radio-frequentie van de orde-en hulpdiensten. Wanneer er interessant materiaal opduikt vliegen ze naar de locatie op zo de eerste, en vaak meest bloederige beelden, vast te leggen, om deze als volgt door te verkopen aan tv-stations. Nightcrawlers kunnen dus op vrij korte tijd veel geld verdienen, maar er is veel concurrentie, zoals die van Joe Loder (Bill Paxton). Tijdens zijn zoektocht naar nieuws met zijn kompaan Rick (Riz Ahmed) vervaagt de grens tussen toeschouwer en deelnemer en wordt Lou al snel de ster van zijn eigen verhaal. Lou mag dan nog een amateur zijn, hij is bereid om een stapje verder te zetten voor de meest schokkende beelden en dat is geheel naar de zin van Nina (Rene Russo), soms tot verbazing van de News Editor (Kiff VandenHeuvel) die stilaan zijn netwerk ziet afglijden naar een beerput-niveau met hoge kijkcijfers.

Los van die paar filmproducties die Gyllenhaal heeft gekozen voor de poen (Prince of Persia: The Sands of Time, The Day After Tomorrow) zijn de meeste van zijn films echt aanraders. Zijn vorige film Enemy (2013) wordt zelfs door heel wat mensen beschouwd als dé beste film van 2013. Gyllenhaal schrikt er ook niet voor terug om zijn postuur bij te stellen voor een filmrol en met deze prent is hij zelfs 14 kilo afgevallen. Met zijn ingevallen wangen en diepe oogkassen lijkt hij bij momenten op een griezelige vampier. Van bij het prille begin van de film wordt Bloom zelfs omschreven als een moorddadige schurk, en zo was meteen de toon gezet. Maar we hebben hier niet te maken met een reguliere seriemoordenaar, dan wel iemand met een specifiek doel voor ogen.

Nightcrawler ontrolt zich nadien in een gruwelijke en zwartgallige satire op de journalistiek, de arbeidsmarkt en de cultuur van het 'ik'. Het werk van de reporters is smerig. De redactrice van een lokaal tv-station zegt meteen waar het op staat: Het publiek wil bloed zien. Verhalen over de misdaad die is binnengeslopen in de betere buurten is goud waard. "Het perfecte verhaal is een schreeuwende vrouw die met een doorgesneden keel over de een straat loopt in een goede buurt," zegt ze. Het netwerk wil ratings, het publiek wil bloed en Lou is niet bang om zijn handen vuil te maken. Lou is tevens een artiest en schrikt er niet voor terug een lichaam uit een wrak te halen om deze op een betere positie te leggen voor een dramatisch camera-shot waarbij de koplampen van de wagen de bloedende wonden beter in beeld brengen.

nightcrawler_2014_pic01.jpgnightcrawler_2014_pic02.jpgnightcrawler_2014_pic03.jpg

De film lijkt een soort retro 80'ties karakter te bezitten in een soort David Cronenberg universum, maar de inhoud is daarom niet minder relevant voor de Amerikaanse media. Gelukkig is dergelijke riool-journalistiek (nog) niet bij ons doorgebroken. Deze satire neemt niet alleen de modern media op de korrel, maar tevens de levenswandel van de jonge (Amerikaanse) ondernemer die tot alles in staat is om zijn doel te bereiken: liegen, bedriegen, misleiden tot zelfs moord. Beide hebben ze hun morele verantwoordelijkheid gaandeweg verloren. Net zoals bij heel wat Cronenberg films moet je bepaalde zaken wel met een korrel zout nemen (zo is de laatste scene met de coffee shop en de achtervolging wel wat bij de haren getrokken), maar zoiets heet dan 'suspension of disbelief' en vragen de makers om ons kritisch vermogen even op te bergen. Enkel één persoon weet hoe Lou in elkaar steekt, al van bij het begin, en dat is detective Fronteiri (Michael Hyatt). Het is ook één van de weinige normale figuren (samen met de News Editor) en zo lijkt het er wel op dat L.A. misschien niet compleet bevolkt wordt door weirdo's, maar er toch door wordt gedomineerd.

Kortom, Nightcrawler is een must-see film met een bangelijke vertolking van Gyllenhaal die hier zijn Taxi Driver (1976) rol neerzet. In ieder geval een intens en heerlijk ongepast personage waar je spontaan verliefd op zal worden of van zal walgen. Ik denk niet dat er ooit een sequel zal komen, maar ik zou er niets op tegen hebben om dit personage te zien solliciteren voor een andere job.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 3 november 2014

 

*** Nightcrawler trailer ***

31-10-14

The Immigrant (2013) **** Blu-ray recensie

Toen ik The Immigrant (2013) van James Grey (We Own the Night, The Yards) in de bus kreeg, zag ik de uitgelezen kans om mijn gloednieuwe 7.2 versterker eens uit te testen. Mijn oude receiver uit mijn tienerjaren kon ik helaas niet aansluiten op hedendaagse toestellen, ondanks de uitstekende geluidskwaliteit die hij had.

the_immigrant_2013_blu-ray.jpg

Daar vloog het schijfje mijn Blu-ray speler in die via HDMI aangesloten is op mijn receiver. Ik moet eerlijk zeggen, ik merk duidelijk het verschil in beeldkwaliteit tussen DVD en zelfs ordinaire HD-televisie. Blu-ray is voor mij een standaard geworden. Tot zo ver het technische aspect. Wie klaagt er nu over beeldkwaliteit als je een prachtige vrouw als Marion Cotillard op je scherm ziet, die er zelfs goed uitziet als ze een miserabele persoon acteert. Sommige vrouwen hebben een uitstraling die je bloed doet stollen of ze er nu uitzien alsof ze dagen niet gewassen zijn dan wel uitgedost zijn als hare Majesteit van Engeland in de vorige eeuwen.

Meteen zijn we aan het pluspunt van The Immigrant aangekomen. De film wordt gedragen door drie karakterkoppen. Marion Cotillard op kop, bijna geëvenaard door de al even getormenteerde Joaquin Phoenix, die al bewezen heeft wat voor geschifte personages hij kan vertolken. Jeremy Renner kende ik persoonlijk niet, maar ook hij heeft reeds een ferm palmares bijeen gespeeld. Hij moet dus niet onderdoen voor Joaquin en Marion.

Korte inhoud: Marion speelt Ewa een Poolse immigrant die het naoorlogse Europa ontvlucht in 1921 samen met haar zus Magda. De immigratiediensten houden Magda helaas in quarantaine wegens ziekte op Ellis Island, zeg maar een gesloten asielcentrum, en Marion wordt wegens vermeend immoreel gedrag aan boord van het schip, geweigerd. Marion is wanhopig maar Bruno Weiss (Joaquin) een duister figuur met duidelijk veel connecties, is blijkbaar zo goed om haar te helpen. Hij geeft haar onderdak en werk en krijgt haar zo ver dat ze meespeelt in zijn cabaretiershows en zelfs meer. Omdat ze geen andere uitweg ziet kan Ewa niet anders dan alles ondergaan, ze wil namelijk geld verdienen om haar zus vrij te kopen. De enige die haar daar bij kan helpen is Bruno. Maar wanneer zijn neef, de goochelaar Orlando opduikt en ook hij een al dan niet gezonde interesse in Ewa vertoont, duwen de omstandigheden haar meer in de richting van Orlando. Losraken van Bruno en haar huidige situatie is echter moeilijker dan gedacht en misschien zelfs onmogelijk?

De film baadt in een warme sepia-achtige oude gloed. Soms voelt die grauw en koud aan, soms warm nostalgisch. Soms eerder melancholisch en fatalistisch. Marion speelt overtuigend het onzekere wanhopige meisje Ewa die niet anders kan dan de haar geboden kans van Bruno te nemen. Tegen haar wil. Ze wil allesbehalve werken in het theater en Bruno zelf vervult haar met afschuw. Maar ze heeft geen andere opties. Dat ontdekt ze algauw aan den lijve. Bruno is een duister figuur. Maar in het begin denk je dat is gewoon iemand met veel connecties bij de politie en immigratiediensten. Het pooierschap dat hij uitoefent is nog niet eens zo erg. Maar naar mate de film vordert merk je dat zijn imago van "regelaar" doorprikt wordt. De politie spuugt hem al even erg uit als het ander geboefte, ondanks al het geld dat ze van hem krijgen. De conflicten met zijn neef Orlando escaleren als Bruno merkt dat Ewa voor wie hij in feite een obsessie heeft ontwikkeld opeens naar Orlando trekt.

the_immigrant_2013_blu-ray_pic01.jpgthe_immigrant_2013_blu-ray_pic02.jpg

De evolutie van de karakters is mooi gebracht. Ewa toont zich op bepaalde momenten zelfs in controle, terwijl Bruno het lijkt te verliezen. Beiden hebben veel meer met mekaar gemeen dan ze willen. Beiden zitten in een situatie waar ze niet in willen inzitten maar ze nooit zullen lijken uit te geraken en daarom zijn ze met elkaar verbonden in een neerwaartse spiraal. Geestelijk, emotioneel en zelfs fysiek is hun lotsbestemming dezelfde.

Het is een haat-en liefdeverhouding die subtiel en menselijk in beeld wordt gebracht. Geen overdrijving. Geen bombast. Geen overdreven drama. De regisseur filmt niets overbodigs. Even schuchter als Eva is, suggereert hij de dingen. Geen frontale confrontatie. Het zit 'm allemaal onderhuids. Dit had een "bescheiden" Europese film kunnen zijn en daarom is hij zo geslaagd. Twee kleine mensen in een kleine wereld gevangen, uitmuntend vertolkt door twee grote acteurs. Echt een aanrader voor mensen die flitsende actiefilms even beu zijn.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 31 oktober 2014

 

*** The Immigrant trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende