02/03/2015

Cold in July (2014) *** Blu-ray recensie

Het is even wennen om Michael C. Hall a.k.a. Dexter te zien bibberen wanneer een indringer 's avond in zijn woning binnensluipt en hij nauwelijks kogels in zijn pistool kan stoppen. Maar hiermee maakt regisseur Jim Mickle meteen duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een geroutineerde seriemoordenaar, maar een gewone man. Cold in July (2014) is gebaseerd op de roman van Joe R. Lansdale, en in een script gegoten door de regisseur en Nick Damici.

cold_in_july_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: We bevinden ons in Oost-Texas, in 1989. Richard Dane (Michael C. Hall), een gewone man, schiet uit zelfverdediging een man dood. Dan krijgt hij te maken met Ben Russel (Sam Shepard), een ruige ex-gevangene en de vader van de man die Dane heeft neergeschoten. Russel is vastbesloten om de dood van zijn zoon te wreken. Maar dan neemt de zaak een bijzondere wending.

Cold in July heeft een gelijkaardig realistisch karakter als No Country for Old Men (2007) met een gewone Texaan die het recht in eigen handen neemt om zijn leven en dat van zijn familie te beschermen. Maar ook al lijkt deze prent in het begin een vrij voorspelbare verhaallijn te volgen begint alles een andere wending te nemen. We bevinden ons in redneck gebied waar zo goed als iedereen met een pistool loopt en een crimineel neerknallen aanziet wordt als een heldendaad. Maar deze film wil op geen enkel ogenblik de wapenindustrie aanvallen of zelfs nog maar ter discussie leggen. De film neemt een zwaai naar het minder interessante terrein van de snuff film, iets waar alle karakters (alsook het publiek) zich achter kan scharen om het te bestrijden. En iets wat begon als een vrij realistisch portret glijdt af in cliché actiescènes en de motieven van elkeen wordt alsmaar vager.

Maar het begin van de film steekt vrij verrassend in mekaar. De redneck wil niet aanzien worden als een held. Hij heeft ook wroeging voor zijn daad, en dat is toch vrij zeldzaam in de Amerikaanse cinema. Na het geven van zijn verklaring aan de politie na de moord gaat Dane naar huis. Waneer zijn vrouw (Vinessa Shaw) vraagt hoe het met hem gesteld is, antwoordt hij zonder aarzeling dat het niet goed met hem gaat. En tot halverwege de film zitten we echt op het puntje van onze stoel met de vader van de vermoorde jongen die net uit de gevangenis is en nu in de slaapkamer staat van Dane. Het had wel iets weg van Cape Fear (1962).

cold_in_july_2014_blu-ray_pic03.jpgcold_in_july_2014_blu-ray_pic02.jpgcold_in_july_2014_blu-ray_pic01.jpg

Maar de rollen worden halverwege gedraaid en we krijgen een onwaarschijnlijke buddy movie met Dane en Russel, die ook nog eens een privé-detective onder de arm nemen, genaamd Jim Bob gespeeld door de vlammende en excentrieke Don Johnson. Wat begon als een sterk drama vervalt in een 12-in-een-dozijn misdaadverhaal met kartonnen borden van personages. Spijtig dat de regisseur niet heeft besloten om het verhaal compleet te herschrijven, want met de aanwezige cast en sfeer had dit echt wel een tweede 'No Country for Old Men kunnen worden.

De DVD en Blu-ray van Cold in July komt niet uit op 4 maart 2015, maar zou verschoven worden naar 28 mei 2015. Daarop vinden jullie enkel nog wat deleted scenes, maar geen andere extraatjes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 2 maart 2015

 

*** Cold in July trailer ***

01/03/2015

Samba (2014) *** Blu-ray recensie

Samba (2014) van de regisseurs Olivier Nakache en Eric Toledano is geen Step Up deel X noch Fame. Het is geen dansfilm, gelukkig. Samba is een film over illegalen in Frankrijk die de eindjes aan mekaar proberen te knopen en vastzitten in een oneindige juridische en administratieve rompslomp met in realiteit slechts één uitkomst: een retourtje richting thuisland. Waar dat Thuisland ook is.

samba_2014_blu-ray.jpg

Terwijl het thuisland na jaren illegaliteit toch wel voor hen 'La Douce France' is geworden. Pas op, Samba is geen sociale aanklacht, het is geen maatschappelijk drama, het is een tragi-komedie met een bijzondere invalshoek die het allemaal goed verteerbaar maakt. Het is dus geen tweede "The Invader", zoals ik had verwacht gelet op de relatie tussen een Afrikaanse illegaal en een blanke eenzame vrouw. Gelukkig, want anders ging een deel van de originaliteit van deze film verloren.

Korte Inhoud: Samba (Omar Sy), is een Senegalese illegaal, hij verblijft al tien jaar bij zijn oom die gelukkig wel een verblijfsvergunning heeft. Samba werkt als afwasser en kan opklimmen tot in de keuken, maar daarvoor heeft hij een verblijfsvergunning nodig. Voor de zoveelste keer probeert hij gelijk te halen voor de rechter met behulp van de plaatselijke rechtshulpjes. Die rechtshulpjes zijn de enorm gemotiveerde advocate-stagiaire Manu (Izïa Higelin) en Alice (Charlotte Gainsbourg), een eenzame dame die een burn-out heeft. Samba is het eerste dossier voor Alice, die alle tips ten spijt meteen haar telefoonnummer geeft aan Samba. Ietwat ongeloofwaardig, maar goed de film buit dit niet uit gelukkig waardoor dit incident snel vergeten is.

Voor Alice en ook voor de kijker gaat een wereld open... de vrijwilligers, allemaal bejaarde dames, die de verhalen van de illegalen proberen te reconstrueren. Verhalen die van complete nonsens tot je reinste gruwel gaan. De toon van de film is op die momenten typisch droge Franse slapstick, zodat de lichtvoetigheid van de film behouden blijft. Afstand houden is daarbij de boodschap, maar zowel Alice als Manu slagen daar niet in.

Er ontwikkelt zich een bijzondere relatie tussen Samba en Alice. Ze kruisen een paar keer elkaars pad en wanneer Samba door zijn illegale klusjes in de problemen komt blijkt Alice zijn enige toevlucht. Toch proberen de twee afstand te bewaren. Wat niet makkelijk is, want ze zijn erg op elkaar gesteld. Samba of de vertolking ervan, is erg geslaagd. Omar Sy profileert zich als de voorbeeldige illegaal die niets van kwaads in de zin heeft en zijn uitspraken en uitdrukkingen komen een beetje clichématig over. Maar Omar wint onze sympathie en dat is nodig voor deze film. Hij heeft ook zij naam niet gestolen aangezien hij telkens de dans ontspringt. We zien Samba in relatie tot zijn oom, in relatie met een mede-illegaal in het detentiecentrum, een andere illegaal Wilson, een flamboyante 'Braziliaan' die hem allerlei klusjes weet aan te smeren en dan Manu en Alice van de rechtshulp.

Samba,Olivier Nakache,Eric Toledano,intouchables,Omar Sy,Izia Higelin,Charlotte Gainsbourgsamba_2014_blu-ray_pic02.jpgsamba_2014_blu-ray_pic03.jpg

Het wordt allemaal verteerbaar gebracht en de film kan zelfs overtuigen op de meeste momenten. De charlataneske komische scènes incluis. Ook Charlotte Gainsbourg acteert overtuigd naturel. Van de eerste oogopslag weet je met wat voor persoon je te doen hebt... onzeker, getormenteerd, kwetsbaar, eenzaam en met een leegte in haar leven die gevuld moet worden. Samba vult die leegte deels op en je ziet haar ook opfleuren naarmate ze meer naar mekaar toegroeien. Wilson, de regelaar en plantrekker, is de ambiancemaker van dienst en zorgt voor herkenbare situaties. Hij brengt wat leven in de brouwerij. Dit allemaal tegen de achtergrond van het eigenlijk harde leven vol uitbuiting in de Parijse illegaliteit. Mooi en ontspannend, die Samba.

Samba is sinds vorige week verkrijgbaar op Blu-ray,DVD en Video on Demand, met een pak deleted scènes, een making of en nog meer 'achter de schermen' videos.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 1 maart 2015

 

*** Samba trailer ***

28/02/2015

The King's Speech (2010) **** Blu-ray recensie

Iets waarin Engelsen goed in zijn, ook een beetje vanwege hun eeuwenlange ervaring met de materie, is het verfilmen van koningsdrama's, al dan niet gebaseerd op werk van Hamlet of waar gebeurde verhalen. Toch is The King's Speech (2010) een beetje van een buitenbeentje en is het geen typisch historisch drama met luisterrijke bals en intriges in en rond het paleis. Vanavond kan je er van genieten, gezien deze indrukwekkende prent te zien is op Eén. En gezien we deze film hier nog niet hadden besproken, konden we niet anders dan deze manco te corrigeren.

the_kings_speech_2010_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Nadat zijn broer aftreedt wordt George (Colin Firth) nogal ongewild de nieuwe Koning van Engeland en gaat door het leven als George VI. Helaas stottert hij, wat niet echt Koninklijk overkomt. Hiervoor schakelt hij de hulp in van de onorthodoxe spraaktherapeut Lionel Logue (Geoffrey Rush) wat resulteert in een reeks ongewone technieken en een bijzondere vriendschap.

The King's Speech werd genomineerd voor maar liefst twaalf Oscars, en won er uiteindelijk vier, waaronder deze voor Beste Acteur (Colin Firth), Beste Scenario (David Seidler), Beste Regie (Tom Hooper) en Beste Film. In plaats dat we een koning zien die zijn land regeert of zijn jonge dochter uithuwelijkt aan een ongemanierde snotaap van een andere koningsfamilie, krijgen we hier een intiem project van een koning met een handicap. Iets waar wij als Vlamingen wel sympathie voor kunnen hebben, gezien ons koningshuis ook moeilijk uit hun woorden kunnen in het Nederlands - ook al was dat niet te wijten aan een handicap.

In het verhaal zien we een wel heel ongewone relatie ontstaan tussen de koning en zijn logopedist. En ook al zien we op de achtergrond de troonsafstand van Edward VIII en de opkomst van het nazisme, gaat deze film vooral over een man die worstelt met zijn demonen. Iedereen weet van hem dat hij een groot koning kan zijn, maar wanneer hij het woord moeten voeren lijkt van dat Koninklijke niet al teveel van overgebleven.

Een film over iemand die stamelt kan ook heel stuntelend overkomen, maar Hooper koos er voor om zijn film te bezetten met uitstekende acteurs. Colin Firth, belichaamt George VI met voldoende nuance zonder in de karikatuur te vallen. Hier is geen ruimte voor overdreven sentimentaliteit of pathos, maar wordt men overweldigd door ingetogen verdriet. Hier hebben we geen bekkentrekkerij, geen geschreeuw en geen tranen, maar het publiek houdt wel de adem in bij elke toespraak.

Geoffrey Rush zorgt in deze prent voor de humor. Net zoals in de Pirates of the Caribbean films of in Shakespeare in Love (1998) steelt hij de show met zijn ondeugende ogen en scherpe humor. De eenvoud waarmee hij omgaat met zijn Koninklijke patiënt is heerlijk om te zien. De sprankelende Helena Bonham Carter zorgt dan weer voor een perfecte aanvulling van het driemanschap waarrond de film lijkt draaien.

the_kings_speech_2010_blu-ray_pic03.jpgthe_kings_speech_2010_blu-ray_pic02.jpgthe_kings_speech_2010_blu-ray_pic01.jpg

De mise-en-scenes steken vrij klassiek in mekaar en bepaalde frames zien er bijna uit als schilderijen, maar het resultaat is wel doeltreffend en past perfect bij de emoties en gevoelens van het hoofdpersonage. Tom Hooper laat ons tevens de radio herontdekken, en vooral ook de vereisten van dat toestel. De cineast is een ware virtuoos om de intieme relaties tussen de personages bloot te leggen. Lionel Logue ontpopt zich een beetje als een behulpzame vader en zoon George VI nog steeds onderdrukt door zijn vader. The King's Speech is een zeldzaam pareltje die door zijn eenvoud, verfijning en elegantie een lust is om naar te kijken. Het intieme menigte zich perfect met de geschiedenis en we beleven een mooi cinemagebeuren. Op de Blu-ray vinden we niet alleen de audio-commentaar van de regisseur, maar tevens een making of featurette en nog heel wat deleted scenes. En oh ja, de film heeft een R-rating gekregen. Geen flauw benul waarom maar dit is dus allesbehalve een R-rated film.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 28 februari 2015

 

*** The King's Speech trailer ***

27/02/2015

The Last Stand (2013) *** Blu-ray recensie

Vanavond is er de tv-première van de moderne western The Last Stand (2013) met Arnold Schwarzenegger, die na zijn cameootjes in The Expendables stilaan aan zijn Hollywood terugkeer werkte.

the_last_stand_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Voormalig LAPD-agent Owens (Arnold Schwarzenegger) heeft zich overgegeven aan het simpele leven in het kleine dorpje Sommerton Junction na een gefaalde operatie die zijn partner gehandicapt achterliet. Owens verdrijft zijn tijd daar door zich met kleine overtredingen bezig te houden als de aangewezen sheriff. Hij wordt uit zijn dagelijkse routine gehaald als er vlakbij een spectaculaire ontsnapping plaatsvindt, waarbij de drugsbaron Gabriel Cortez (Eduardo Noriega) samen met zijn bendeleden onder leiding van Burrell (Peter Stormare) en een aantal gijzelaars in een gepantserde wagen ontsnappen. De drugsbaron besluit richting Mexico te reizen om aan de Amerikaanse autoriteiten te ontsnappen. Het enige dat hem nog in de weg staat om de grens te bereiken, is het dorpje Sommertown Junction, bewaakt door sheriff Owens.

Het boeiende aan deze neo-western is dat het geregisseerd wordt door de Zuid-Koreaan Jee-woon Kim die we nog kennen van zijn A Tale of Two Sisters (2003), A Bittersweet Life (2005) en I Saw the Devil (2010). Stuk voor stuk ijzersterke films met verhalen waar je het koud zweet van krijgt. Zijn films zijn genadeloos, onvergetelijk en zonder compromissen. Ik kon geen betere regisseur voor de geest halen om ons de stuipen op het lijf te jagen en hij behoort nog steeds tot mijn top 10 favoriete regisseurs. En met The Last Stand heeft hij zijn Amerikaans debuut achter de rug. Spijtig genoeg was het uiteindelijk niet de voltreffer die ik had verwacht.

Hoe slaagt Arnold er altijd weer in om op te duiken in heel wat veelbelovende projecten (Terminator Genisys, Triplets, The Legend of Conan). Als ik zie met welke rotzooi-regisseurs Jean-Claude Van Damme altijd komt opdraven - cf. zijn laatste film Pound of Flesh (2015). Maar goed, het was de keuze van de regisseur die op zoek was naar een iets oudere kick-ass hoofdacteur voor de rol. Zijn eerste keuze was Liam Neeson, maar hij bleek zich niet te kunnen vrijmaken met al zijn Taken-projecten en toen viel de naam van Arnold. Het enige wat Jee-woon Kim eigenlijk nodig had was een sterk script en hier taste hij wat in het duister met het scenario van Andrew Knauer, iemand waarvan ik nog nooit heb van gehoord. Hij werd echter bijgestaan door Jeffrey Nachmanoff (The Day After Tomorrow, Traitor) en George Nolfi (The Bourne Ultimatum, The Adjustment Bureau), geen hoogvliegers maar wel talentvolle scenaristen. Maar het resultaat is toch wel ontgoochelend. Het script is onderontwikkeld, met heel wat scenes met heen-en-weer-geschiet, overvloedig veel one-liners en onwaarschijnlijke plotwendingen. Maar de regisseur probeert het boeltje te redden met opgefokte achtervolgingen en iets teveel testosteron.

the_last_stand_2013_blu-ray_pic02.jpgthe_last_stand_2013_blu-ray_pic01.jpgthe_last_stand_2013_blu-ray_pic03.jpg

Arnold is in de film te zien zijn naast de bevallige Genesis Rodriguez als Agent Ellen Richards en Agent John Bannister wordt gespeeld door Forest Whitaker. Daarnaast zien we tevens Jaimie Alexander, Johnny Knoxville, Harry Dean Stanton en Rodrigo Santoro opduiken. Los van de keuze van Johnny Knoxville vond ik dit echt wel een interessante casting. De productie van de film is in handen van Transformers producer Lorenzo di Bonaventura. Regisseur Jee-woon Kim heeft voor dit Amerikaans debuut zijn cameraman Ji-yong Kim en zijn componist Mowg meegebracht, kwestie om toch wat bekende koppen rondom hem te hebben.

jee-woon kim,arnold schwarzenegger,the last stand,eduardo noriega,peter stormare,andrew knauer,jeffrey nachmanoff,george nolfi,genesis rodriguez,forest whitaker,jaimie alexander,johnny knoxville,harry dean stanton,rodrigo santoro,lorenzo di bonaventura,ji-yong kim,mowg,a tale of two sisters,a bittersweet life,i saw the deviljee-woon kim,arnold schwarzenegger,the last stand,eduardo noriega,peter stormare,andrew knauer,jeffrey nachmanoff,george nolfi,genesis rodriguez,forest whitaker,jaimie alexander,johnny knoxville,harry dean stanton,rodrigo santoro,lorenzo di bonaventura,ji-yong kim,mowg,a tale of two sisters,a bittersweet life,i saw the deviljee-woon kim,arnold schwarzenegger,the last stand,eduardo noriega,peter stormare,andrew knauer,jeffrey nachmanoff,george nolfi,genesis rodriguez,forest whitaker,jaimie alexander,johnny knoxville,harry dean stanton,rodrigo santoro,lorenzo di bonaventura,ji-yong kim,mowg,a tale of two sisters,a bittersweet life,i saw the deviljee-woon kim,arnold schwarzenegger,the last stand,eduardo noriega,peter stormare,andrew knauer,jeffrey nachmanoff,george nolfi,genesis rodriguez,forest whitaker,jaimie alexander,johnny knoxville,harry dean stanton,rodrigo santoro,lorenzo di bonaventura,ji-yong kim,mowg,a tale of two sisters,a bittersweet life,i saw the devil

Toch is deze prent geen doodgewone Amerikaanse actie/drama film. Zoals we van de regisseur gewend zijn is het een R-rated film met veel bloed, geweld en grof taalgebruik. Het is tevens een ode aan de nostalgie van de B-actiefilms uit de jaren 80. De cineast weet hoe hij het scherm moet opvullen, en zijn superster moet omringen met heel wat explosieve zaken en boosaardige schurken. De bodycount in deze prent is tevens ook stukken groter dan de grappen en bij momenten begint alles wat te lijken op een Fast and Furious film. De choreografie van de actie-scenes is soms wel zo hectisch dat je nauwelijks kan volgen wat er precies gebeurt. Technisch ziet alles er wel beter uit dan in een doorsnee recente JCVD-film, ook al heb je alles al gezien in andere films, maar dan beter. Als een soort comeback vehikel, heeft het net genoeg gezond verstand om de finishlijn te bereiken, spijtig genoeg niet bij de koplopers. Met een minder iconische acteur in de hoofdrol, had deze prent nooit de binnenkant van een bioscoop gezien. Met zijn productiekost van 45 miljoen dollar haalde deze prent slechts 48 miljoen dollar op, en bijgevolg een gigantische flop. Maar voor wie zijn hoge verwachtingen in toom kan houden, zal hiervan nog wel kunnen genieten van The Last Stand.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 27 februari 2015

 

*** The Last Stand ***

25/02/2015

Foxcatcher (2014) **** recensie

We hebben het hier nog niet gehad over Foxcatcher (2014), een aangrijpend verhaal van twee Olympische worstelkampioenen die het pas kruisen van John du Pont, een excentrieke en gefrustreerde miljardair die de broers op zijn landgoed wil trainen. Deze rol werd gespeeld door een onherkenbare Steve Carell. De film werd genomineerd voor 5 Oscars, maar kon er spijtig genoeg geen enkele verzilveren.

foxcatcher_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: 'Foxcatcher' vertelt het waargebeurde verhaal van de Olympische Kampioenen en tevens broers Mark Schultz (Channing Tatum) en Dave Schultz (Mark Ruffalo) en hun relatie met de excentrieke John du Pont (Steve Carell). John is de erfgename van het du Pont Chemical fortuin, maar leeft wel wat in de schaduw van zijn moeder. Met het ondersteunen van het Amerikaanse rugbyteam wil John ervoor zorgen dat hij uit die schaduw kan komen. Zijn doel is om van Mark de beste worstelaar te maken ter wereld. Mark krijgt dan ook een intense band met de excentrieke du Pont. Hoe langer hij echter vertoeft op het landgoed van deze steenrijke man, hoe meer hij verstrikt raakt in een web van paranoia en verraad.

De films van regisseur Bennett Miller (Capote, Moneyball) zetten vaak levendige personages in beeld in ongewone omstandigheden, en net zoals een film als A Beautiful Mind (2001) - die hier een paar dagen geleden werd besproken - probeert deze prent eveneens een waar gebeurd verhaal te vertellen via fictie om zo dichter bij de waarheid te komen, en dichter bij de ware aard van de miljardair. Ook in Capote was er heel wat fictie, maar op het einde van de rit had de film wel de waarheid verteld over de figuur van Truman.

Steve Carell heeft hier in ieder geval één van zijn beste rollen uit zijn carrière neergezet, en ook al komt hij op het eerste gezicht als een vreemde snuiter over, zijn de gevoelens heel herkenbaar en treffend. John wil erkenning van zijn moeder (Vanessa Redgrave) krijgen maar zij lijkt alleen maar liefde te koesteren voor haar paarden. Door het feit dat John kiest voor - in haar ogen - de ordinaire worstelsport, bewijst dat hij zijn eigen weg wil gaan en erkenning verkrijgen, steunend op zijn eigen merites en capaciteiten. Spijtig genoeg is John geen uitzonderlijk man, hij is zelfs ook geen echte coach. Toch wil hij dat mensen naar hem opkijken, net zoals ze kijken naar Dave Schultz, maar hij slaagt er nooit in om respect en bewondering te krijgen van zijn naasten. Hij wou iemand zijn die tot de club behoorde, maar anderzijds ook beschouwd worden als een belangrijk persoon waar je naar op moet kijken.

Ook Channing Tatum laat het beste van zichzelf zien. Net als Eddie Redmayne die zich in Jupiter Ascending (2015) bezondigd aan over-acting, en nadien een geniale rol neer in The Theory of Everything (2015), zien we ook Tatum de wat onnozele rol van de albino krijger Caine Wise spelen in Jupiter Ascending, maar hier een indrukwekkende rol neerzet al worstelaar. Mark is zoveel keer groter en sterker, maar Dave blijft het psychologisch overwicht houden. Mark functioneert blijkbaar minder goed zonder zijn broer en is ook emotioneel veel minder stabiel. Wanneer Dave dan uiteindelijk de beslissing neemt om meer tijd wil doorbrengen met vrouw (Sienna Miller) en kinderen dan in het worstelen, stuikt het wereldje van Mark in mekaar en zag hij het als verraad.

foxcatcher_2014_pic01.jpgfoxcatcher_2014_pic03.jpgfoxcatcher_2014_pic02.jpg

Het personage van Mark is ook iemand die moeilijk mensen kan vertrouwen. Maar wanneer du Pont hem en zijn broer ziet als helden, voelt hij meteen een connectie. Hij voelt dat ze verdienen om aanzien te worden als kampioenen, iets wat door de federatie veel te weinig gebeurde. Nu krijgen ze financiële en logistieke steun om echt uit te blinken in hun sport. Maar stilaan beseffen beide broers dat dit misschien ook het moment is om elk hun eigen weg te gaan. Mark kan uit de schaduw treden van zijn meer succesvolle broer, en Dave kan op zijn beurt iets meer aandacht schenken aan zijn gezin. Maar wanneer het emotioneel zwaar begint te worden voor Mark voelt de broer zich gedwongen om zijn broer wat los te wringen van John du Pont’s wurggreep.

Het scenario van E. Max Frye en Dan Futterman schept voldoende ruimte voor de acteurs om hun personages uit te werken, en de regisseur gaat zelfs verder door hen te filmen wanneer ze in gedachten zijn, alleen. En het zijn net die stille momenten die zo'n grote impact hebben. En ook de fotografie van Greig Fraser helpt hier voor een groot stuk mee het isolement van de karakters in de verf te zetten.

Ondanks dat de film niet heeft gewonnen bij de Oscars is het één van de betere drama's van de laatste jaren, en mocht deze vroeger bij ons zijn uitgekomen dan had hij zeker een plaats verdiend in onze Top 10 Beste Films van 2014.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 25 februari 2015

***Related Post***
02/07/2014: Foxcatcher met een onherkenbare Steve Carell

 

*** Foxcatcher trailer ***

21/02/2015

A Beautiful Mind (2001) *** Blu-ray recensie

Vanavond wordt A Beautiful Mind (2001) nog eens opgevoerd op zender Eén, en hiervan hadden we ook nog geen review over geschreven. Het is verre van de beste film van Ron Howard. Desondanks werd deze biopic genomineerd voor 8 Oscars en werden uiteindelijk 4 beeldjes binnen gehaald, waaronder deze van Beste Scenario, Beste Regisseur, Beste Actrice én Beste Film.

a_beautiful_mind_2001_blu-ray_cover.jpg

Korte inhoud: Wanneer de briljante wiskundige John Nash (Russell Crowe) net op het punt staat internationaal erkend te worden, raakt hij betrokken bij een mysterieuze samenzwering. Zijn toegewijde vrouw (Jennifer Connelly) is de enige die hem kan helpen in dit indrukwekkende verhaal over moed, passie en overwinning.

Dat super slim zijn niet altijd een goede zaak is bewijst deze John Nash. Als wiskundige die met zijn theorieën de wereld-economie kon gaan bijsturen, sleurde eveneens een paranoïde schizofrenie met zich mee. Nash bracht dan ook een groot deel van zijn leven door in een psychiatrisch ziekenhuis waar hij achterna werd gezeten door imaginaire personages en cijfercodes. Het feit dat de film gebaseerd is op waar gebeurde feiten zorgt meteen ook voor een grotere impact. De vertolking van Nash door de talentvolle Russell Crowe is ook zeer opvallend en het duo Crowe en Connelly is een formule die zelfs nog eens werd herhaald in Noah (2014). Ook al overdreef Crowe - die een ontmoeting had met de echte Nash - wel een beetje met zijn method-acting aanstellerij. Alle clichés van de obsessieve-compulsieve stoornis werden wel iets te nadrukkelijk aanwezig in zijn vertolking, zelfs op het randje van de karikaturale. Toch besloot Ron Howard om de film chronologisch op te nemen om zo Crowe de mogelijkheid te geven om gradueel te veranderen in zijn dwangstoornis.

Het script van Akiva Goldsman, gebaseerd op het boek van Sylvia Nasar, heeft in ieder geval zijn verdiensten. Indien je nog niet zo heel veel weet over Nash ga je als kijker volledig mee met de intrige en geloof je in alle ontmoetingen die het hoofdpersonage heeft (ook al zijn er voldoende aanwijzingen die aangeven dat het niet echt is: zoals het meisje die door een veld loopt met vogels die niet wegvliegen). Wanneer de realiteit anders blijkt te zijn dan datgene wat we gezien hebben, ben je wel even onder de indruk. Anderzijds heeft Goldsman ook afstand genomen van bepaalde waar gebeurde zaken (homoseksualiteit, verschillende affaires, politie-arrestatie, zijn communicatie met aliens, zijn anti-semitische commentaren, zijn ijver om het Amerikaans burgerschap op te zeggen omdat hij dacht dat de regering achter hem zat, ...) die de essentie van Nash zouden gaan overschaduwen of bepaalde verkeerde interpretaties zou geven - zoals homoseksualiteit gelijk zetten met een psychische ziekte.

Het zijn het soort biopics die fictie brengen in een poging om dichter bij de waarheid te komen. Het is wat mij betreft veruit het beste script van Goldsman die toch meer onnozele dingen (I Am Legend, The Da Vinci Code, Lost in Space, Batman & Robin) op papier heeft gezet dan Oscar-winnende verhalen. Dit hebben gezegd vind ik dat het script wat langdradig begint te worden naar het midden toe en de scenarist slaagt er niet in om diep in het personage van Nash binnen te dringen. Ron Howard zet wel veel in op de sfeer en de actie, Russell Crowe op zijn tickjes en zijn handbewegingen en Goldsman op de beschrijvingen van de situaties en de ruimtes. Spijtig was er niemand die interesse had in de echte gevoelens van Nash.

a_beautiful_mind_2001_pic03.jpga_beautiful_mind_2001_pic02.jpga_beautiful_mind_2001_pic01.jpg

Het is tevens een film om bij de huilen, met die pakkende muziekscore van James Horner. Ook de donkere en sfeervolle fotografie en de verfijnde gouden-look van de historische scènes van Roger Deakins zijn echt wel indrukwekkend in Hi-Def. Er zitten ook heel wat visuele effecten in de film, maar Ron Howard nam het wijze besluit om hier niet al teveel mee te knoeien ten voordele van zijn acteurs.

Op de Blu-ray van A Beautiful Mind staan een pak bonussen, gaande van making-of filmpjes van de productie en de visuele effecten, deleted scenes, een ontmoeting met John Nash, audio-commentaar met Ron Howard en scenarist Akiva Goldsman, en nog veel meer. Ook al was de film zelf bij momenten een beetje teleurstellend, is dit wel een zalige Blu-ray editie.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 21 februari 2015

 

*** A Beautiful Mind trailer ***

19/02/2015

Cinderella (2015) ***½ recensie

Regisseur Kenneth Branagh hoef je niets meer te leren van hoe je een koninklijk bal in scène moet zetten of hoe hij een kostuumdrama moet orkestreren. Dus op dat vlak is de film-adaptatie Cinderella (2015) al een schot in de roos. En met zijn theaterervaring weet hij ook wel te werken met acteurs en is zijn acteursregie buitengewoon feilloos. Het enige wat je van Branagh niet moet verwachten is om vernieuwend uit de hoek te komen, zoals Snow White and the Huntsman (2012). Maar misschien is dat bij sprookjes-verfilmingen geen absolute must.

cinderella_2015_poster.jpg

En zoiets komt Disney misschien wel goed uit, want in hun brief stond: 'een getrouwe en brave adaptatie van de Cinderella (1950) tekenfilm gebaseerd op het sprookje van Charles Perrault'. Voor die reden hebben ze ook regisseur Mark Romanek de laan ingestuurd nadat hij afkwam met een meer duistere benadering van het verhaal. In plaats van een Assepoester-verfilming mocht hij de videoclip van Taylor Swift draaien, Shake It Off - een toepasselijke titel voor de afgedankte en gefrustreerde cineast.

Korte inhoud: Het verhaal van "Assepoester" volgt het wel en wee van de jonge Ella (Lily James) wiens vader (Ben Chaplin) hertrouwt na de tragische dood van haar moeder (Hayley Atwell). Vastberaden om haar liefhebbende vader te ondersteunen, verwelkomt Ella haar nieuwe stiefmoeder Lady Tremaine (Cate Blanchett) en haar dochters Anastasia (Holliday Grainger) en Drizella (Sophie McShera) in het ouderlijk huis. Maar, wanneer Ella's vader plotseling en onverwacht overlijdt, vindt ze zichzelf aan de genade onderworpen van een jaloerse en meedogenloze nieuwe familie. Uiteindelijk wordt ze gedegradeerd tot niets meer dan een dienstmeisje bedekt met as, en smadelijk omgedoopt tot Cinderella. Ella is vastbesloten om laatste woorden van haar moeder te eren en om "moed en vriendelijkheid" hoog in het vaandel te dragen. Ze zal niet toegeven aan wanhoop noch diegene verachten die haar misbruiken. Haar geluk lijkt echter te gaan veranderen wanneer het Paleis een open uitnodiging stuurt naar alle maagden van het huis om een bal bij te wonen. Elle hoopt hiermee de charmante prins Kit (Richard Madden) te ontmoeten die ze al eens aantrof in het bos. Maar haar stiefmoeder verbiedt haar om de bal bij te wonen en scheurt haar jurk in stukken. Maar, zoals in alle goede sprookjes, komt de hulp uit onverwachte hoek. Een vriendelijke bedelaarster (Helena Bonham Carter) gewapend met een pompoen en een paar muizen, verandert ze het leven van Assepoester... voor altijd.

Het verhaaltje stamt uit de jaren stillekes waar de plaats van de vrouw in de schaduw stond van de man, meestal aan de haard en in afwachting van een huwelijk. En ook deze live-action verfilming probeert in geen geval het 17de eeuwse verhaaltje wat bij te sturen. Maar los van deze archaïsche gendernormen en de parabel van de innerlijke en uiterlijke schoonheid die de sleutels zijn voor het eeuwige geluk, kon ik er nog best wel van genieten. En al zeker van de vertolking van Cate Blanchett die hier toch wel de show steelt. Cate werd al gecast voor de rol nog voor Branagh in the picture kwam. Ik kan Disney geen ongelijk geven. Haar karakter is zowaar nog slechter dan Maleficent en dat zonder staf, gothic make-up of puntige hoorns.

Daarnaast staat Lily James ook wel goed te acteren, en dit voor haar eerste hoofdrol in een big budget productie. Er was heel wat te doen rond haar wespentaille en toen ik de scene zag in de baljurk toen ze van de trappen afliep, dacht ik toch ook even dat de makers iets teveel met cgi hebben zitten knoeien. Ze ziet er belachelijk smal uit rond de middel. Met de tagline 'Have Courage' hoop ik nu niet dat tienermeisjes massaal gaan beginnen diëten om zo'n onmogelijke taille te bekomen. Maar hiermee zorg je wel voor wat commotie en dat kan een filmproductie zeer goed gebruiken in aanloop van de première. Anderzijds, dit is geen verhaal waar meisjes iets van kunnen leren. Alles is hier zo gedateerd, maar het is dan ook een sprookje waar je niet te streng op mag zijn. De goede bedoelingen druipen van het scherm.

cinderella_2015_poster04.jpgcinderella_2015_poster03.jpgcinderella_2015_poster02.jpg

En ook Branagh had veel goede bedoelingen, want de cgi hield niet op bij de taille van Cinderella, maar de film barst van de visuele effecten, van ganzen tot een pompoen die worden omgetoverd in een gouden koets. Zelfs de witter-dan-wit tanden van Helena Bonham Carter lijken bewerkt ofwel zaten haar valse tanden niet goed in. Op een gegeven moment begint alles ook heel artificieel aan te voelen, en met al dat acteergeweld op het scherm heb je als kijker zoiets van 'was dat nu echt nodig?' Gelukkig was er de geslaagde production design van Dante Ferretti en de prachtige kostuums van Sandy Powell.

Er zit quasi geen actie in de film, met uitzondering van de knappe vluchtscène bij middernacht wanneer Cinderella nog snel naar huis wil snellen met haar gouden koets terwijl de magie uitgewerkt wordt en alles stilletjes zijn ware aard opnieuw krijgt. Al bij al denk ik dat zowel de jongeren als de oudere generatie van deze prent kunnen genieten, ook al had ik misschien liever die donkere aanpak willen zien van Romanek. Op 25 maart 2015 is de film bij ons in de bioscoop, maar we zullen in tussentijd deze sprookjes-adaptatie nog wel in de aandacht brengen.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 19 februari 2015

***Related Posts***
20/11/2014: Cinderella regisseur Mark Romanek werd de laan ingestuurd
12/03/2013: Emma Watson zal GEEN Assepoester spelen in opkomende Cinderella!
20/05/2010: Scarlett Johansson in de running voor Assepoester-rol

 

*** Cinderella trailer #2 ***

17/02/2015

Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) *½ Blu-ray recensie

Ik wist waaraan ik me kon verwachten met Teenage Mutant Ninja Turtles (2014) en het resultaat bleek precies datgene wat ik had gedacht: popcorn-vertier van de domste soort op de beats van 'Shell Shocked' van Juicy J, Wiz Khalifa, en Ty Dolla $ign. De muziek is wat mij betreft nog het enige verdienstelijke. Voor de rest ben je als kijker ook wel "shell shocked" van al die nonsens en gratuit geweld op het scherm. En net zoals je een Luc Besson kan herkennen los van de regisseur achter de camera, weet je ook dat het hier om een Michael Bay prent gaat, ook al staat zijn Platinum Dunes pupil Jonathan Liebesman (The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning, Wrath of the Titans, Battle Los Angeles) achter de camera.

teenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster05.jpg

Korte inhoud: De stad heeft helden nodig. De duisternis heeft zich genesteld in New York City. Shredder (William Fichtner) en zijn boosaardige Foot Clan houden de politie en politici in een ijzeren greep. De toekomst ziet er grimmig uit tot vier onwaarschijnlijke outcast broers uit de riolen komen en hun lot als Teenage Mutant Ninja Turtles gaan ontdekken. Raphael (Alan Ritchson), Michelangelo (Noel Fisher), Donatello (Jeremy Howard) en Leonardo (Pete Ploszek) moeten werken met de onverschrokken reporter April (Megan Fox) en haar bijdehante cameraman Vern Fenwick (Will Arnett) om de stad te redden en de duivels plannen van Shredder te ontrafelen.

De Teenage Mutant Ninja Turtles zagen voor het eerst het daglicht in comic-vorm in 1984. De Turtle-mania breidde zich uit op het tv-scherm met animatie-series en er kwamen zelfs 3 live-action bioscoopfilms, alsook een full 3D animated versie TMNT (2007) die qua verhaal uiteindelijk nergens op sloeg maar visueel wel indrukwekkend was. Het bleef weliswaar een product voor pubers. Hier hebben de makers geprobeerd om er een meer volwassen film van te maken. Toch ben ik van mening dat geen enkele volwassene hier plezier mee zal beleven. Het doelpubliek waarbij ze zullen scoren ligt tussen de 8 en 14 jarigen (en dan vooral niet de slimste onder hen).

En uiteindelijk heeft Teenage Mutant Ninja Turtles veel weg van Michael Bay's Transformers franchise: het zijn films die populair waren in de vorm van speelgoed en tv-series, het is luidruchtig, er zit veel actie in, het verhaal is van minder belang en staat in functie van de visuele effecten en er is Megan Fox of een gelijkaardig slecht acterende bimbo met voldoende sexappeal om Bay op te winden. Het enige pluspunt in vergelijking met Transformers: Age of Extinction (2014) is dat het 64 minuten korter is!

De turtles zijn in 3D, net zoals de Transformers. Het enige verschil is dat ze werden opgenomen met motion capture, maar geen enkele van de vier maakt echt indruk. Je kunt ze met - uitzondering van Donatello (die een beetje de 'Ghostbuster' Dr. Egon Spengler is van de bende) - uit mekaar houden. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel het verhaal wilden ophangen rond de oninteressante figuur van April O'Neil en haar goofy vriendje. Ook al lijkt de villain Shredder in de film echt wel bad-ass, loopt hij in dit flutverhaaltje een beetje verloren. Ik heb zelden zo'n saaie film gezien, ondanks de actiescènes op snowboards, ninja-stealth-moves en rooftop stand-off's. Waar zit de spanning? Waar zijn de geslaagde grappen? Waar zit de lol? De film is misschien vanwege zijn visueel meer verfijnde karakter beter dan de originele Teenage Mutant Ninja Turtles (1990), maar het is verre van een geslaagde reboot.

teenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster01.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster02.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster03.jpgteenage_mutant_ninja_turtles_2014_poster04.jpg

Het is moeilijk om te geloven, maar hier hebben drie ervaren scenaristen op zitten zwoegen; Josh Appelbaum, André Nemec en Evan Daugherty. Wat ze bij elkaar hebben geschreven is nauwelijks het navertellen waard en het einde is al zo teleurstellend als de StarMeal reclame met Tia Hellebaut. Je verwacht veel, maar is uiteindelijk op het randje van het beschamende. Het zal echter Michael Bay een zorg wezen, gezien zijn films massaal worden bekeken, incluis de product placement voor Victoria Secret.

Met zijn productiebudget van 125 miljoen dollar haalt de film al 334 miljoen dollar op en is dus volledig klaar voor de sequel Teenage Mutant Ninja Turtles 2 (2016). En is de ruzie tussen Michael Bay en Megan Fox dan bijgelegd nadat zij hem met Hitler had vergeleken? Ik denk van niet. Lijkt meer op een genadestoot van haar filmcarrière als actrice.

Volgende week woensdag op 25 februari 2015 komt deze Teenage Mutant Ninja Turtles uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. Let op, de film werd niet opgenomen met 3D technologie maar achteraf in post-productie omgezet in 3D-formaat. Op de Blu-ray is er geen audio-commentaar van de regisseur, wel heel wat making-of filmpjes, de muziekvideo 'Shell Shocked' en de making-of van de de clip.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 17 februari 2015

 

*** Teenage Mutant Ninja Turtles trailer ***

15/02/2015

The Talented Mr. Ripley (1999) ***½ Blu-ray recensie

Een van de betere thrillers eind jaren '90 was zonder enige twijfel The Talented Mr. Ripley (1999) van de overleden regisseur Anthony Minghella, de man die ons nog The English Patient (1996) bracht, een film die werd bekroond met 9 Oscar, waaronder deze van Beste Film.

the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray.jpg

Korte inhoud: In de late jaren '50 wordt de getalenteerde, maar evenzoveel getormenteerde en opportunistische wees Tom Ripley (Matt Damon) - na het dragen van een Princeton jasje dat hem niet toebehoort, en waardoor hij een piano op een tuinfeest mag bespelen - door de vader van playboy Dickie Greenleaf (Jude Law) naar Italië gestuurd om Dickie over te halen terug te keren naar Amerika. Eenmaal aangekomen, raakt de 25-jarige Tom echter innig bevriend met Dickie en diens verloofde Marge (Gwyneth Paltrow). Hij valt voor jazzmuziek, Dickie en de luxueuze levensstijl... maar stilaan zien we de onschuldige jongeman veranderen in een koele moordenaar.

De film is gebaseerd op de roman van Patricia Highsmith, een vrouw die moederziel alleen leefde en sommige van haar boeken opdroeg aan haar kat. In haar boeken worden de protagonisten altijd opgejaagd en achtervolgd (The Cry of the Owl, Strangers On A Train). Ze slaan vaak op de vlucht van de politie en soms ook van zichzelf in een claustrofobische en misantrope wereld. Het leven is één grote valstrik die op elk moment kan toe klappen. Highsmith is een Amerikaanse, maar bracht ondermeer heel veel tijd door in Italië. En het is eraan te zien, want met deze film snuiven we echt wel die typische Mediterraanse sfeer op. Het verhaal is op zijn beurt gebaseerd op de Henry James roman The Ambassadors, waarvan er zelfs een aantal verwijzingen in de film steken.

De auteur zou nog vier Ripley boeken hebben geschreven en er zijn bij mijn weten in totaal vijf films gemaakt, waaronder één met Alain Delon, Purple Noon (1960) van René Clément, één met Dennis Hopper, The American Friend (1977) van regisseur Wim Wenders, één met John Malkovich, Ripley's Game (2002) en uiteindelijk nog Ripley Under Ground (2005) van Roger Spottiswoode. Maar de film die er met kop en schouders boven steekt is toch wel deze van Anthony Minghella, ook al wijkt zijn filmversie in tegenstelling tot deze van René Clément, ferm af van de roman.

In tegenstelling tot de Agatha Christie verhalen hebben we hier niet te maken met een moordmysterie. Het is al van in het begin duidelijk wie misdrijven op zijn kerfstok heeft. Het is het verhaal van een 'niemand', die een 'iemand' wil worden. Ripley is geen berekende moordenaar, maar wel iemand die door omstandigheden gedwongen wordt om een moord te plegen. De casting van Matt Damon is een voortreffelijke zet. Damon heeft zowel een onzeker en onschuldig voorkomen, als die verontrustende ondoorgrondelijkheid. Eén van de betere momenten in de film is wanneer Ripley onwennig met zijn spierwitte lichaam en zijn zwarte schoenen tussen de bruingebrande lichamen loopt op een Italiaanse badplaats voor zijn eerste ontmoeting met Dickie. Ripley is een getalenteerde man, en blinkt uit in het imiteren van mensen. En dat heeft hem al uit heel wat netelige posities gehaald.

the_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_talented_mr_ripley_1999_blu-ray_pic02.jpg

Anderzijds is Jude Law ook perfect gecast als de playboy. Zijn personage is verzot op jazzmuziek en is zowat de tegenpool van Ripley; verfijnd, galant, charismatisch en verzot op geneugten des leven. Minghella heeft de homo-erotische spanning in het verhaal ook uitvergroot. Ripley's aantrekking tot Dickie komt niet alleen voort uit een hunker om tot zijn levensstandaard te behoren, maar er is ook een seksuele aantrekking. Dickie heeft dit nooit echt door tot op het moment het voor hem fataal zal worden. Er gaat ook iets meer aandacht naar het personage van Marge, die in het boek het product lijkt van een lichte vorm van vrouwenhaat. Het enige wat haar personage kan is martini's maken. In de bijrollen zien we nog een sterke rol van Philip Seymour Hoffman die in een geniale scène Ripley begint te ontmaskeren wanneer hij hem aantreft te midden van zijn Dickie-imitatie. En Minghella voegde er nog een vrouwelijke rol aan toe, de textielerfgename Meredith Logue, fantastisch gespeeld door een ingetogen Cate Blanchett. Een minpunt aan de film is dat de regisseur de film eigenlijk 15 minuten vroeger had moeten stoppen, maar er nog een overbodige sequentie aanplakte die nog eens die homo-seksuele drijfveren in de verf moest zetten - alsof dat al niet overduidelijk was.

Qua sfeer bevinden we ons in een sfeervolle en hartverwarmende Federico Fellini-film, maar onderliggend hebben we te maken met een duister verhaal. Onlangs is nog een andere prent gebaseerd op een roman van Patricia Highsmith uitgekomen, eveneens een misdaadverhaal onder de Mediterrane zon. The Two Faces of January (2014) was geen slechte film, maar mist die finesse van een The Talented Mr. Ripley. Ook de muziek van Gabriel Yared (The English Patient, Cold Mountain) brengt deze prent naar een superieur niveau. Bij momenten heb je de indruk naar Bernard Herrmann te luisteren in een Alfred Hitchcock film. En ook al heb ik genoten van deze thriller, zijn we toch wel wat verwijderd van het werk van de meester van suspense.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 15 februari 2015

14/02/2015

The Insider (1999) ****½ Blu-ray recensie

Tot mijn verbazing hadden we zowel Heat (1995) van regisseur Michael Mann besproken als Collateral (2004), Miami Vice (2006) en Public Enemies (2009), maar nog niet The Insider (1999). Hier is dan het inhaalmanoeuvre. De komende weken zal de Ali (2001) bespreking nog volgen.

the_insider_1999_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Producer Lowell Bergman (Al Pacino) van het programma '60 minutes' ruikt een verhaal wanneer Jeffrey Wigand (Russell Crowe), voormalig onderzoeker bij tabaksfabrikant Brown & Williamson, niet met hem wil praten. Wanneer de fabrikant Wigand dwingt om een overeenkomst na te komen, besluit hij toch om Bergman in vertrouwen te nemen en de waarheid over zijn werkgever naar buiten te brengen. Zowel Bergman en Wigand komen er echter achter dat dit niet zo makkelijk is als gedacht.

The Insider is niet alleen een verhaal van David tegen Goliath, maar in essentie eigenlijk een verhaal van journalistieke integriteit tegenover de belangen van de tabaksindustrie. Het is vooral een meeslepende thriller gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Michael Mann slaagt er in om een vrij saai proces uit 1996 om te buigen tot een bigger-than-life verhaal. Mann schreef het scenario samen met Eric Roth (Ali, Munich, Forrest Gump), maar het is niet meteen duidelijk in hoeverre wer afgeweken van datgene wat 'echt' is gebeurd. In ieder geval kloppen alle grote lijnen. Over de doodsbedreigingen die Wigand kreeg gaat Mann ook niet beginnen fantaseren met deep throat toestanden in de parking van Brown & Williamson. We zien nooit van wie deze dreigementen komen, maar uiteraard hebben we wel een flink vermoeden.

Het acteerwerk van zowel Pacino als Crowe zijn bangelijk sterk. Vooral die laatste is onherkenbaar. Vergelijk deze vertolking maar eens met deze uit Gladiator (2000), een rol die hij een jaar later had vertolkt. De film werd dan ook genomineerd voor 7 Oscars en 5 Golden Globes, maar won uiteindelijk geen enkele award. De grote boosdoener was American Beauty (1999) die zo goed als alles in de wacht sleepte. The Insider was tevens een controversiële prent, omdat de reputatie van de gerespecteerde 60 Minutes reporter Wallace, gespeeld in de film door een indrukwekkende Christopher Plummer, een ferme deuk had gekregen. Volgens het script van Roth en Mann zou Wallace uiteindelijk hebben gekozen voor de CBS-top in het licht van een mogelijke rechtszaak die de geplande verkoop van CBS aan Westinghouse op de helling kon zetten. Volgens Bergman zou de populariteit van de film ervoor gezorgd hebben dat zowel Don Hewitt als Mike Wallace hem de rug hadden toegekeerd. Mann vindt van zichzelf dat hij recht in zijn schoenen staat. De regisseur hield geen rekening met de vrij naïeve voorstelling van de feiten door Wallace, en ging af op feiten die zwart op wit in de kranten stond gedrukt.

the_insider_1999_blu-ray_pic01.jpgthe_insider_1999_blu-ray_pic02.jpg

De karakters in het verhaal, met al hun zwakheden, complexen, frustraties en contradicties, worden tot het uiterste gedreven. Soms gedreven door hun ego, soms compleet verblind door de omstandigheden, stellen ze zichzelf en anderen teleur. Kortom, het zijn mensen van vlees en bloed. Bergman gaat er prat op dat hij zijn bronnen niet in de koude laat staan, terwijl het op zich een soort verkoopargument is naar diegene die hun verhaal kwijt willen. Anderzijds is er Wigand die voor een tabaksgigant gaat werken om zo zijn salaris te zien verdubbelen, met als smoes dat hij kan werken aan een minder schadelijke sigaret. Ze worden met de rug tegen de muur gezet en gedwongen keuzes te maken die hun gehele leven verder zal bepalen. Anderzijds is het ook een film over het juridische apparaat in de States en hoe machtige mannen met hun leger aan top-advocaten met alles kunnen wegkomen.

De camera van Dante Spinotti zit letterlijk en figuurlijk op de huid van de personages. Je ademt met hen mee, voelt was ze voelen, zowel hun twijfels als hun angsten. Als toeschouwer voel je de onwennigheid van het hoofdpersonage als hij plots niet meer wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen. Maar ook van de muziek van Pieter Bourke en Lisa Gerrard gaan onze nekharen rechtstaan. Kortom, een sterk verhaal vertolkt door talentvolle acteurs en in beeld gebracht door een meester, wat wil je nog meer.

rating

Beoordeling: 4,5 / 5
Recensie door op 14 februari 2015

 

*** The Insider trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende