20-07-14

Sex Tape (2014) * recensie

Ik heb zelden zo'n rotslechte komedie gezien als deze Sex Tape (2014) van Jake Kasdan. Het is dan ook een miserabele poging om het succes van Bad Teacher (2011) te herhalen, die met zijn bescheiden budget van 20 miljoen dollar zomaar eventjes 216 miljoen dollar ophaalde. Maar ik heb zo'n gevoel dat het wel eens anders zou kunnen uitpakken met deze 40 miljoen dollar komedie, die met zijn 90 minuten oneindig lang leek te duren. Tijdens de voorstelling kon ik het niet laten om constant het uur in de gaten te houden, hopend dat de minutenwijzer net iets sneller zou gaan lopen.

sex_tape_2014_poster_2.jpg

Korte inhoud: Toen Jay (Jason Segel) en Annie (Cameron Diaz) voor het eerst bij elkaar kwamen, was hun relatie intens, maar tien jaar en twee kinderen later is de vlam van hun liefde vrijwel gedoofd. Door middel van het maken van een sex tape waarbij ze elke positie uit 'The Joy of Sex' hanteren, proberen ze hun relatie nieuw leven in te blazen. Het lijkt een geweldig idee, totdat ze ontdekken dat hun video niet meer 'privé' is en ze alles op alles moeten zetten om de video terug in eigen handen te krijgen.

Het verschil met Bad Teacher was dat deze komedie geschreven werd door The Office scenaristen Gene Stupnitsky en Lee Eisenberg. Deze Sex Tape heeft de regisseur zelf geschreven met de hulp van Nicholas Stoller, gebaseerd op het verhaal van Kate Angelo - bekend van dat ander treinongeluk The Back-Up Plan (2010) met J-Lo. Resultaat is dat het Sex Tape niet alleen ontbreekt aan geslaagde grappen, maar ook aan een basis-kennis van moderne technologieën. Het had misschien grappig geweest zo'n 5 jaar geleden, maar wie kan er nog lachen over het functioneren van i-Pads en Clouds, los van de mensen van Apple die er gratis reclame in zien? In ieder geval niet het doelpubliek die deze prent wil aanspreken. Laat staan dat deze gehele 'sex tape' onzin, gewoon al zo versleten is als 'found footage' films. Een koppel op zoek om de vlam terug aan te wakkeren in hun seksleven wordt trouwens véél beter uitgewerkt in Neighbors (2013), en dat was niet eens hun centrale thema.

Net als Bad Teacher of al die Jennifer Aniston komedies van de laatste jaren (We're the Millers, Horrible Bosses, Wanderlust) probeert deze prent de indruk te wekken een wel heel scherp kantje te hebben. Niet dus. De naaktscènes zijn ook in die mate verhuld dat ik niet snap waarom deze prent een R-rating heeft gekregen. Dit is GEEN R-Rated film maar eerder PG-13 met een shot van het bloot kontje van Diaz. Voor een film over Sex Tapes heeft dit eigenlijk in essentie weinig te maken met seks! Het pijnlijke is dat deze prent eigenlijk meer wil zijn dan een domme komedie, maar heeft geen flauw benul van hoe ze dit moet verwezenlijken. Het blijft dan ook steken bij onnozele slapstick humor, karikaturale figuren (een nieuw dieptepunt voor Rob Lowe) en overgehaalde karakters uit andere films en series, zoals Comedy Central-acteur Rob Corddry en The Office-actrice Ellie Kemper.

Kortom Sex Tape is zoals elke seks tape. Het is leuker voor diegene die het hebben gemaakt, dan voor diegene die er naar moeten kijken. Op 13 augustus 2014 komt de film in de bioscoop...avoid it if you can.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 25 maart 2009

 

*** Sex Tape red band trailer ***

11-07-14

47 Ronin (2014) * Blu-ray recensie

Met de DVD en Blu-ray release van 47 Ronin (2014) van Carl Rinsch op 30 juli 2014, dacht ik deze film nog een kans te geven voor een tweede visie na de voorspelde en tegenvallende bioscoop-release. Deze prent ging zwaar uit de bocht en werd vorig jaar zowaar de grootste box-office flop. Een flop die hier tevens werd aangekondigd. Maar ook met de tweede visie blijft deze foute film een aaneenschakeling van goede bedoelingen en foute beslissingen.

47_ronin_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester Asano Naganori, die verplicht werd om seppuku te plegen, een rituele zelfdoding waarbij de buik wordt opengereten waarop een onthoofding volgt. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden, omdat hij geen echte samurai is maar slechts een halfbloed. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. Wanneer Mika gedwongen zal worden te trouwen met Kira maakt Ôishi (Hiroyuki Sanada) zich klaar voor hun ultieme wraakactie met 46 andere gevallen strijders. Maar hun daad zal onoverkomelijk leiden tot een gewisse dood.

En laat ik beginnen bij die goede bedoelingen. Het verhaal van de 47 ronin is een prachtig epos van moed, plichtsbesef, doorzettingsvermogen, zelf opoffering en eer, gebaseerd op een legende uit de 18de eeuw. Geen gezever, dit had een Pirates of the Caribbean-achtig avontuur kunnen worden. Zelfs de poster ging die richting uit. Een befaamde Japanse geleerde beschreef het verhaal als het meest bekende voorbeeld van de erecode van de samurai, ook wel bushidō genoemd, en tevens de nationale legende van Japan. Het is een waar gebeurd verhaal die uiteraard doorheen de geschiedenis wat werd ingekleurd. Er werd in een later stadium heel wat kritiek geleverd op hun "late daad", gezien ze meer dan een jaar hadden gewacht, na de dood van hun meester, alvorens toe te slaan. Een echte samurai had er geen gras over laten groeien.

En ja, ook in de film komt dit verhaal-element wel iets raar over. Om een voorbeeld te geven, we zien het personage van Reeves terug bij de haven waar hij als slaaf wordt ingezet in allerhande underground gevechten. Later komt Ôishi naar hem toe met de vraag hem te helpen hun meester te wreken, en alsof het niets is weten ze te ontsnappen. Tot dusver geen probleem, want we weten dat Keanu een geweldige vechter is, maar later zien we hem zijn liefde verklaren aan Mika: "Nothing in this world can seperate us." Mooie woorden, maar waarom heeft hij dan een jaar lang gewacht om in actie te schieten. Ôishi had hij echt niet nodig om uit te breken. Maar dat gaat terug tot het oorspronkelijke relaas en kan geen kritiek zijn op de huidige filmversie. Hoewel... dit moet misschien wel de zwakste love-interest zijn van de laatste 10 jaar. De chemie tussen Keanu Reeves en Kô Shibasaki is onbestaand.

Het was spijtig genoeg alles behalve een indrukwekkend epos, en daar is één man voor verantwoordelijk. Regisseur Carl Risch was net iets teveel opgewonden door visuele effecten, dat hij zijn karakters vergat. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet trouwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Ook het nevenpersonage van Chikara (Jin Akanishi), de zoon van Ôishi, komt helemaal niet tot zijn recht in de film en de eindscène - die een dramatisch hoogtepunt zou moeten zijn - komt behoorlijk onnozel over.

47 Ronin animated picture47 Ronin animated picture

Maar wat kan een acteur doen met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners. Het script van Chris Morgan en Hossein Amini verdient in ieder geval een Razzie Award. De 50-jarige Keanu mag dan wel staan acteren als een houten plank (niets nieuws onder de zon), maar de dialoogzinnen die hij aangereikt krijgt zet niet meteen aan om zijn acteerwerk naar een hoger niveau te tillen. De schaarse interessante momenten worden onderuit gehaald door onnozele one-liners en nietszeggende blikken. En daar ligt dan het verschil met bijvoorbeeld een film als The Last Samurai (2003) waar scenarist John Logan (Skyfall, The Aviator, Gladiator) zijn personages al karakter en diepgang gaf via een paar lijnen tekst en het verhaal ook naar een hoger niveau tilde en de problematiek van de Japanners ging vergelijken met deze van de indianen. Het script is ook véél te lang voor zijn eigen goed. Twee uur lang zitten staren naar visuele effecten en kwade blikken kan niemand echt bekoren.

47 ronin,carl rinsch,tadanobu asano,rinko kikuchi,keanu reeves,ko shibasaki,hiroyuki sanada,jin akanishi,chris morgan,hossein amini,the last samuraiHiroyuki Sanada in 47 RoninRinko Kikuchi in 47 Ronin

Carl Rinsch mist de creativiteit van een Guillermo del Toro of een Peter Jackson om een goede balans te vinden tussen fantasy en een legendarisch menselijk drama, en schuilt achter een veel te snelle montage en weinig overtuigende visuele effecten. In het begin van de film zien we een achtervolging met een gigantisch beest, die er wel uitzag als zo'n opgezette draak die je soms aantreft in een Chinese nieuwjaarsstoet. De scene op zich werkt langs geen kanten en er is op geen enkel moment echt dreiging. En dat heb je vaak met B-regisseurs achter de camera. De enige persoon die voor mij wist waarmee ze bezig was, is Rinko Kikuchi, die we eerder al aan het werk zagen in Pacific Rim (2013). Daar waar de andere personages iets teveel dachten aan The Last Samurai - wat een echt drama was en niets van doen met dit 47 Ronin script - wist zij vreemd genoeg als enige te overtuigen met haar cartoon-villain-vertolking. Als iedereen op diezelfde lijn zat had dit echt wel een veel betere prent kunnen zijn.

Toch was het niet allemaal kommer en kwel. De 3D op de Blu-ray mag er best zijn. De film is dan ook opgenomen met 3D technologie. Maar 3D blijft een gimmick, wat je er ook moge over denken. Het zal jullie echter niet verbazen dat we geen audio-commentaar hebben aangetroffen van de regisseur (dat had misschien de film nog kunnen redden qua comic relief), maar er staan wel wat making-off filmpjes op en - je houdt het niet voor mogelijk - deleted scenes. Hopelijk krijgt dit verhaal snel een nieuwe reboot, want hier was veel meer mee te doen.

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 11 juli 2014

***Related Posts***
25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
01/01/2014: 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden
29/07/2013: 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

 

*** 47 Ronin trailer #2 ***

10-07-14

Grudge Match (2013) ** Blu-ray recensie

Op papier lijkt de sport-komedie Grudge Match (2013) een schitterend idee. Breng twee legendarische acteurs samen, die ooit in hun filmcarrière de rol van een bokser hebben vertolkt, voor een ultieme boksmatch. De ene acteur is de 68-jarige Sylvester Stallone (Rocky), de andere acteur is de 71-jarige Robert De Niro (Raging Bull). Spijtig genoeg is het resultaat een troosteloos spektakel waar je nauwelijks vrolijk van wordt.

grudge_match_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: De Pittsburgh boksers Henry 'Razor' Sharp (Sylvester Stallone) en Billy 'The Kid' McDonnen (Robert De Niro) zijn oude rivalen van weleer die elk een overwinning behaalden in hun twee bokswedstrijden. Dit werd voor beiden ook hun enige verlies tijdens hun carrière. Henry heeft vroegtijdig de handdoek in de ring gegooid en afscheid genomen van de bokswereld. Dat was echter niet naar de zin van Billy die eigenlijk een ultieme rematch voor ogen had. Nu laten ze hun pensioen even voor wat het is om nog één laatste wedstrijd te vechten, dertig jaar na hun laatste gevecht, en proberen ze tezelfdertijd ook het conflict die ze hebben buiten de ring op te lossen.

De twee acteurs hadden elkaar al eens eerder ontmoet op de set van het politiedrama Cop Land (1997), wat uiteindelijk een veel betere film was op zoveel vlakken. Regisseur Peter Segal is ook iemand die eigenlijk voornamelijk bekend staat voor zijn flauwe en domdwaze komedies (Naked Gun 33 1/3: The Final Insult, Nutty Professor II: The Klumps, Anger Management, 50 First Dates, Get Smart). Toch bracht hij voldoende geld in het laatje van de studios om hem verder in te zetten op tal van komediefilms. Deze Grudge Match is echter andere koek en als we naar de cijfers kijken maakt deze prent tevens een gat van 40 miljoen dollar. En hiermee zou hij wel eens afgescheept kunnen worden naar televisie, waar deze man ook thuishoort.

Naast de twee hoofdacteurs treffen we in de bijrollen Kim Basinger (pics) aan, die er nog altijd even stralend uitziet, alsook Alan Arkin en een behoorlijk irritante Kevin Hart die zowat zijn 'Chris Tucker'-persona staat uit te hangen. Het hersenloze script komt van Tim Kelleher en Rodney Rothman. Leuk weetje: beide acteurs hebben afgezien van een productie participatie in tegenstelling tot de regisseur. Vandaar die veelzeggende grijns op de poster.

grudge_match_2013_pic01.jpggrudge match,sylvester stallone,robert de niro,kim basinger,peter segal,cop land,alan arkin,kevin hart,rodney rothman,tim kellehergrudge_match_2013_pic03.jpg
grudge_match_2013_pic04.jpggrudge_match_2013_pic05.jpggrudge_match_2013_pic06.jpg

De film zwalpt zo een beetje tussen het komedie en drama genre, maar zonder echt te overtuigen in elk van beide registers. Je kunt je ook niet ontdoen van het gevoel dat beide acteur het project ook niet echt au serieus nemen. En maar goed ook wat dit is eigenlijk wel een beetje van een vlek op hun palmares en als fan had je eigenlijk liever deze film nooit willen zien. Als kijker maakt het niet uit wie uiteindelijk de match wint, omdat je nauwelijks betrokken bent.

De Blu-ray en DVD zijn vanaf 16 juli 2014 beschikbaar. Daarop vinden jullie een hele zooi aan extraatjes, gaande van making-off filmpjes, deleted scenes, een alternatief begin en een alternatief einde en een gesprek met de regisseur. Plezier ermee!

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 10 juli 2014

 

*** Grudge Match trailer ***

08-07-14

Transformers: Age of Extinction (2014) *½ recensie

Ik ben wat met verstomming geslagen na het zien van Transformers: Age of Extinction (2014) en weet zo niet wat ik moet vertellen over deze showreel van Industrial Light & Magic - het visuele-effecten huis van George Lucas die in handen kwam van Disney in 2012. Misschien dat het wel iets korter mocht. De expositie van hun kunnen, opgenomen met echte 3D technologie, duurt nu 2u45 minuten!! Ook al waren de Transformer-dino's wel indrukwekkend - het is me allemaal wat mij betreft 2u en 30 minuten teveel van het goede. Voor mij volstond zelfs de trailer! Je zou denken dat ze ook nog eens een verhaal proberen op te bouwen met hun cgi-creaties, ook al was dat naar alle waarschijnlijkheid puur toeval. Maar deze korte inhoud kregen we mee op de persvisie:

transformers_age_of_extinction_2014_poster_review.jpg

Korte inhoud: Terwijl de mensheid zich herstelt van de grote schade die aangericht werd in Transformers: Dark of the Moon, zijn de Autobots en Decepticons nagenoeg van de Aarde verdwenen. Maar een kleine en machtige groep zakenmannen onder leiding van Harold Attinger (Kelsey Grammer) en een team van wetenschappers onder begeleiding van Joshua Joyce (Stanley Tucci) en Su Yueming (Bingbing Li), proberen de grenzen van de menselijke technologie verder te verleggen dan ooit te voren, na de ontdekking van het buitenaardse element 'transformium'. Verder zelfs dan ze kunnen beheersen. Daarnaast dient zich een oeroude, krachtige vloek voor de Transformers aan op Aarde. Een episch avontuur en gevecht tussen goed en kwaad, vrijheid en slavernij, breekt los.

Niet Shia LaBeouf, maar wel Mark Wahlberg, in de rol van Cade Yeager, vult de rol van de vertegenwoordiger van het mensenras. En toeval wil dat hij tijdens een bezoek aan een verlaten bioscoop - waar ze tussendoor een grapje maken over het pijnlijke Hollywood-syndroom van sequels en remakes (hahaha.) - stoot op een truck. - "Een truck in een bioscoop?" - Ja, een truck in een bioscoop die bovendien nog eens Optimus Prime blijkt te zijn. Wacht! Dit is niet alles! Blijkt nu dat die Yeager ook nog een amateur uitvinder van beroep is en in zijn vrije tijd robots in mekaar knutselt die kunnen spreken. Hij heeft dan ook een enorme schuur ergens op een afgelegen stuk grond op het platteland, verre weg van de glurende blik van de overheid. Dus kon het huwelijk tussen hem en Optimus niet beter verlopen.

Yeager heeft ook nog een dwaze knecht Lucas Flannery (T.J. Miller) die voor wat comic-relief moet zorgen - want in tegenstelling met Shia kan je met Marky Mark nauwelijks lachen. Als je hieraan twijfelt, bekijk Pain & Gain (2013). Hij heeft ook nog een blonde All-American teenage dochter genaamd Tessa (Nicola Peltz) en met haar loopt ook haar vriendje Shane Dyson (Jack Reynor), die ook al goed met motorvoertuigen overweg kan. Het kan allemaal wel van pas komen. Maar op geen enkel moment ben je als kijker nog maar een seconde betrokken met deze personages, of wat had je gedacht? In de vorige fiml deden de makers nog beroep op echt acteertalent, zoals Frances McDormand, John Malkovich en John Turturro, om zo deze cgi schroothoop wat meer prestige te geven (zonder succes), hier lijkt Bay geen excuses meer te zoeken.

Oh ja, de film zou geregisseerd zijn door Michael Bay. En bij wijze van practical joke hebben ze ook een naam van een scenarist op de credits gezet, niemand minder dan Ehren Kruger (Transformers 2 & 3, The Skeleton Key, The Ring 1 & 2 en Scream 3). Een kerel die nog geen deftig verhaal zou kunnen neerpennen mocht Frank Darabont zijn hand vasthouden. En toch denk ik dat de meeste schunnigheden - naast het constante cgi geweld en de low angle travelling shots - wel van Bay afkomstig zijn. Neem nu de grapjes over het seksueel misbruik van een minderjarige ('statutory rape') die Yeager in het gezicht werpt van het 3 jaar oudere vriendje van zijn 17-jarige dochter. Enkel Bay kan lachen met dit onverholen seksisme! We gaan maar niet vragen hoeveel minderjarigen hij heeft binnen gedraaid tijdens de productie van deze franchise. Een regisseur die elke vrouw laat opdraven als een stoeipoes met teenage-looks - al dan niet op hoge hakken - heeft toch wel een probleem. Maar zijn doelpubliek is toch te jong en/of naïef om zich hieraan te storen en slikt wat Bay hen geeft om te slikken (tiens, heb ik die zin niet ergens gehoord in een Darabont film...?).

Wereldwijd lijken journalisten eindelijk tot het inzicht te komen dat het rommel is die veel geld heeft gekost en nog meer zal opbrengen, maar dat wist ik al bij het zien van de sequel op Transformers (2007), het migraineverwekkende Transformers 2: Revenge of the Fallen (2009), om nog maar te zwijgen over Transformers: Dark of the Moon (2011). Zelfs de aanwezigheid van Rosie Huntington-Whiteley (pics) of Megan Fox (pics) kon deze twee draken niet opfleuren. Volgens de makers begrijpen de journalisten de film niet. Producent Lorenzo di Bonaventura zei tegen MTV het volgende: "Het is elke keer hetzelfde liedje. Ze verwachten steeds een film als van Martin Scorsese in de jaren zeventig en dat is dit natuurlijk niet."

transformers_age_of_extinction_2014_review_mark_wahlberg.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_pic01.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_nicola_peltz.jpg
transformers_age_of_extinction_2014_review_pic02.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_stanley_tucci_bingbing_li.jpgtransformers_age_of_extinction_2014_review_michael_bay.jpg

En hij deed er zelfs nog een schepje bovenop: "Die verzuurde critici durven volgens mij ook niet te genieten. Kom op jongens, we hebben het hier over een film met reusachtige robots. Daarnaast deugt de huidige manier van films keuren lang niet altijd. Als je alleen maar een duimpje omhoog of omlaag kunt geven, komt bijna geen enkele film er goed vanaf." Als belangrijkste tip denkt Di Bonaventura dat critici de film moeten aanschouwen in de beslotenheid van een bioscoopzaal mét het publiek. "Dan zouden ze zien wat goed valt bij het publiek, welke grappen werken en voor wie we die film nu werkelijk hebben gemaakt." Zal het hem worst wezen dat wij (de filmrecensenten) wél degelijk weten welk publiek ze hiervoor aanspreken en met welke methoden. Maar er is nu eenmaal geslaagde entertainment voor jong en oud, en dit soort opgefokte kermis die een normale teenager - met een verstandelijk niveau dat hoger ligt dan dat van een mossel - onmogelijk echt goed kan vinden. De films zijn een tijdelijke hype en daarna is iedereen deze afstompende 3D heksenketel al vergeten.

Michael Bay was duidelijk van plan een "epische" film te maken. Maar hoe ga je iets nog groter en nog luider maken als je vorige films al op niveau 10 stonden? Je kan ze toch moeilijk 'nog luider' gaan maken en nog meer over-the-top dan Dark of the Moon. En toen kwam de grote liefhebber van Victoria Secret (zie productplacement in de film) op een lumineus idee. "Ik ga de film langer maken!" Niet de 2 uur durende lengte maar 2u45 minuten. Zie die mensen kijken hoe lang mijn film wel is. Ik vermoed dat Bay zijn eerste "epische" film nog moet ontdekken, maar klassiekers als Lawrence of Arabia (1962) of Ben Hur (1959) zijn spijtig genoeg niet aan hem besteed. Te weinig kortgerokte strippers weet je wel. En dat is spijtig, want dan zou hij ingezien hebben dat 'episch' eigenlijk minder te maken heeft met tijd of uitgestrekte landschappen, dan wel met bovenmenselijke dramatische conflicten en karakters van wie je hun reis volledig wil gaan volgen. Age of Extinction is al even episch als de McBaguette Bearnaise bij McDonalds. Zelfs de muziekscore van Steve Jablonsky is een aanval op de goede smaak.

Maar recensenten hebben zo goed als geen invloed op de box-office (enkel op de prestige en misschien op de latere DVD/Blu-ray verkoop) en dus voorspel ik wel dat deze film zijn geld zal verdubbelen. En dat de makers daar ook vast van overtuigd in zijn, getuige hun voorbereidingen van Transformers 5: The Ultimate Statutory Rape Joke (201?). Maar zie, ik heb het hier weer mooi voor mekaar gespeeld om reclame te maken voor dit dolgedraaid pandemonium van explosies en cgi-vuurwerk, die volgende week 16 juli 2014 in de bioscoop draait in 3D. En mochten jullie zich afvragen naar waar die twee sterren van komen in mijn review; wel, één voor ILM en één voor de leuke vondst van deze uitzinnige Hong Kong locatie waar ze een achtervolging hebben uitgewerkt. Het heeft niet dezelfde clever als in Minority Report maar de locatie is wel leuk.

rating

Beoordeling: 1,5 / 5
Recensie door op 8 juli 2014

 

*** Transformers: Age of Extinction trailer ***

06-07-14

300: Rise of an Empire (2014) ** Blu-ray recensie

Volgende week woensdag (16/07) ligt de Blu-ray van 300: Rise of an Empire (2014) in de winkelrekken en wij hebben ondertussen al eens kunnen genieten van deze release. Niet Zack Snyder, maar wel Noam Murro heeft het roer overgenomen om deze 300 sequel door de cgi-golven te loodsen. En wat blijkt, mits de overdaad aan indrukwekkende visuele effecten, sterke acteurs, knappe fotografie en geslaagde muziekscorse, blijft 300: Rise of an Empire toch maar het kleine broertje van het veel sterkere 300 (2006) .

300_rise_of_an_empire_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Na de overwinning op Leonidas' 300, trekt het Perzische leger onder leiding van Xerxes verder in zuidelijke richting naar de grote Griekse steden. Het democratische Athene is de eerste stad die ze tegenkomen op hun pad. De stad heeft een sterke vloot en staat onder leiding van admiraal Themistocles (Sullivan Stapleton). Themistocles is gedwongen een alliantie aan te gaan met de aartsrivaal van Athene, het oligarchische Sparta, wiens macht ligt bij zijn superieure infanterie. Xerxes (Rodrigo Santoro) heerst echter nog steeds oppermachtig in aantallen, zowel op zee als op land.

De film is niet echt een prequel of een sequel, dan wel een stand alone verhaal die in tijd quasi op hetzelfde moment afspeelt als de slag bij Thermopylae met Leonidas (Gerard Butler) en zijn 300 gespierde trawanten. We zien Xerxes aan de macht komen, en zien hem uiteindelijk stappen over het lijk van Leonidas, maar het is vooral de clash tussen Themistocles en Artemesia (Eva Green) die hier centraal staan. En Eva gaat zo op haar elan verder als Hollywood villain en doet dit nog steeds met heel veel overtuiging. Ook al worden de vrouwen hier op een heel onmenselijke en weinig flatterende manier in beeld gebracht, zijn het allemaal sterke vrouwen. En de vrouwen zijn in deze prent op één hand te tellen ... eu...er zijn welgeteld twee vrouwelijke personages: Artemesia en de vrouw van Leonidas, koningin Gorgo (Lena Headey).

Normaal had Gerard Butler ook moeten meespelen, maar hij had er geen zin meer in, en bijgevolg werd enkel beeldmateriaal van hem gebruikt uit de eerste film. En zo heeft het verhaal verschillende gedaanten gehad, en had het eerst een film rond Xerxes moeten worden, dan rond Artemesia en nu lag de klemtoon toch eerder op de heerschappij van Themistocles en zijn ijver om de Griekse strijdkrachten bij elkaar te brengen tegen het Perzische geweld. Maar het getal 300 in de titel is in deze film uiteindelijk van geen tel. Het scenario van Zack Snyder en Kurt Johnstad, gebaseerd op het werk van Frank Miller, is uiteindelijk een soort herhaling van 300 maar dan op zee met zwakkere dialogen.

De film was in 3D en heeft bij momenten wel zijn effect, zoals bij de grootse taferelen. Ik denk dan aan het ogenblik waarbij we Xerxes zien die zijn leger aanspreekt, of de momenten waarbij we het bloed door de lucht zien spatten. Opvallend is ook het gebruik van kleine stofdeeltjes of vuurvonkjes die in 3D wel een bijzondere impact hebben op de beeldvoering. Maar los van deze kleine momenten overtuigt de 3D absoluut niet en is het de meerkost absoluut niet waard. De film werd ook niet opgenomen met 3D opname technologie, maar werden de beelden achteraf geconverteerd.

300: Rise of an Empire animated picture300: Rise of an Empire animated picture
300: Rise of an Empire animated picture300: Rise of an Empire animated picture

Ja, de 300-films zijn verre van historisch accuraat, maar dat stoort me niet, zolang het verhaal en de personages mij maar kunnen boeien. 300: Rise of an Empire doet zich ook niet voor als een prent die trouw wil blijven aan de geschiedschrijving. Het gaat over een romantische expressie van botsende emoties (wraak vs. liefde, hoop vs. terreur, moed vs. verraad). Zo is er een cruciale scène tussen Artemesia en Themistocles waarin al deze emoties bij elkaar komen.

Maar de uitwerking van dit alles stelt zwaar teleur. We missen hier niet alleen Gerard Butler, maar het hoofdpersonage laat ook nooit echt een indruk achter. Eva steelt hier de show, en enkel de scènes met haar zijn overtuigend, de rest is bijzaak. Net zoals in de eerste film is er een zoon-vader relatie, but we don't care. Stiekem hoopte je op een echte clash tussen Artemesia en Xerxes - ook al wijk je hiermee compleet af van wat Herodotus had geschreven - maar die bleef uiteraard uit. Al bij al geen slechte film, maar het leven van de Spartanen had iets meer smaak en flair. Het mag duidelijk zijn: This is NOT Sparta !

De Blu-ray is ook te verkrijgen in 3D, ook al werd de film zelf niet opgenomen met 3D technologie, maar is hier sprake van 3D conversie in post-productie. Maar als er nu één film is die te winnen heeft met deze technologie, dan is het nu toch wel de 300 franchise. Ik begrijp dan ook niet waarom de makers deze film niet hebben opgenomen in "echte" 3D. Geen audio-commentaar van de regisseur maar wel voelde makeing-off filmpjes die een interessante kijk bieden op wat er zich heeft afgespeeld op de 'green key'-set, wat zo goed als elk shot werd digitaal bewerkt.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 6 juli 2014

***Related Posts***
06/12/2013: Indrukwekkende 300: Rise of an Empire posters
13/09/2011: Prequel of sequel voor nieuwe 300 film
09/12/2009: 300 review
03/07/2009: Gerard Butler heeft zin in een sequel
11/03/2007: 300 is niet zomaar vorm boven inhoud
27/01/2007: 300 op Imax
10/01/2007: Nieuwe 300 trailer
10/08/2006: 300 Spartanen trekken ten strijde

 

*** 300: Rise of an Empire trailer #2 ***

01-07-14

Out of The Furnace (2013) **½ Blu-ray recensie

Ik had Out of The Furnace (2013) gemist zowel tijdens de pers- als de gewone bioscooprelease, maar met de Blu-ray release vorige week heb ik deze prent alsnog kunnen bekijken. Ik had hierover al een artikel geschreven over een miljoenen rechtszaak tegen de makers, omdat zij een bepaalde familie in een slecht daglicht zouden geplaatst hebben. De klacht werd in mei van dit jaar ook verworpen door een federale rechter in New Jersey.

out_of_the_furnace_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Russell (Christian Bale) en zijn jongere broer Rodney (Casey Affleck) wonen in Braddock, een dorpje gelegen in de economisch verpauperde Rust Belt in het noorden van Amerika. Russell is de noeste werker van de twee, die net als zijn pa tevreden is met zijn leven als fabrieksarbeider. Rodney daarentegen, als militair geplaagd door oorlogstrauma's, probeert rond te komen van gokgeld en prijzengeld dat hij wint met illegale boksgevechten. Hij werkt zich in de schulden en komt uit noodzaak in contact met een groep rednecks uit het berggebied dat boven Braddock ligt. Zij hebben hun eigen wetten en regels. John Petty, de manager van Rodney zit financieel in het rood tegenover ringleider Harlan DeGroat (Woody Harrelson), en na veel aandringen van Rodney kan hij een gevecht regelen waarbij zijn schuld vereffend kan worden.

Out of the Furnace is eigenlijk een beetje van een teleurstelling, en dit met name door het weinig ambitieuze scenario en dit ondanks het aanwezige acteertalent voor de camera. Regisseur Scott Cooper (Crazy Heart) had nochtans de bedoeling een sterk drama te maken in de stijl van The Fighter (2010) van David O. Russell, maar zijn script die hij samen schreef met debuutscenarist Brad Ingelsby blinkt uit in middelmatigheid en leegte. En als kijker wou ik deze prent goed vinden, maar het verhaal is allesbehalve origineel of uitdagend. Het doorloopt elke voorspelbare plotwending zonder af te wijken van de norm. Het resultaat is zowel smaakloos als banaal.

Het meest overtuigende aan deze prent is niet zozeer het acteerwerk, dan wel zijn sfeer die alles heel tastbaar maakt. De locaties voelen echt aan en het feit dat er werd opgenomen in deze buurten heb je meteen een gevoel van authenticiteit. Vergelijk het een beetje met de begin en eind-scènes in The Deer Hunter (1978) waar het menselijk drama zich afspeelde in de arbeiderswijken van Cleveland, Ohio. Deze prent speelt zich af in Braddock, Pennsylvania, een kleine stad die meteen een belangrijke rol begint te spelen in het verhaal. En misschien ontkracht het ietwat pulpy misdaadverhaaltje een beetje de sfeer.

out_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic02.jpgout_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic01.jpgout_of_the_furnace_2013_blu-ray_pic03.jpg

Ook al weet je van Bale, Shepard en Dafoe dat ze elk stevige karakterrollen weten neer te zetten die naadloos aansluiten bij de leefwereld van de inwoners van Braddock, maar hun vertolking blijft - geheel te wijten aan het script - toch wat op de vlakte. De acteur die een beetje uit zijn comfort-zone lijkt te stappen is Casey Affleck. In plaats van een stille ingetogen figuur waaraan we stilaan gewend waren, vertolkt hij nu een vechtersbaasje met opvliegend temperament. Of hij nu de perfecte acteur is voor deze rol laat ik in het midden. Zoe Saldana en Forest Whitaker brengen letterlijk wat kleur in deze blanke bedoening, maar hebben te weinig screentime om hun stempel te kunnen zetten op het verhaal.

En er is nog een vergelijking met The Deer Hunter, namelijk het hoofdpersonage die een gewetensonderzoek doorgaat terwijl hij een hert in zijn vizier van zijn geweer neemt. Nu heeft deze scène in de film met Robert De Niro verschillende grondlagen, en is het niet alleen een verwijzing naar zijn levensmotto maar ook naar het meedogenloze lot ("one shot") die hem te wachten staat. In Out of the Furnace zit ook zo'n scène, maar er is nergens een parallel te trekken naar het verhaal. Net zoals veel zaken in deze prent lijkt het erop dat de film diepgang wil brengen, maar het speelt zich allemaal af op de oppervlakte. De Blu-ray en DVD van de film ligt al vanaf 27 juni 2014 in de winkelrekken, met wat behind the scenes materiaal en commentaar van de regisseur.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 1 juli 2014

***Related Post***
27/12/2013: Out of The Furnace heeft $50 miljoen rechtszaak aan zijn been
19/11/2009: Crazy Heart van Scott Cooper lijkt Oscar-materiaal

 

*** Out of the Furnace trailer ***

21-06-14

22 Jump Street (2014) ***½ recensie

Ik vond de eerste 21 Jump Street (2012) nog wel een leuke komedie al had ik de tv-serie waarop deze film gebaseerd was zelf nooit gevolgd. Dat kan waarschijnlijk ook gezegd worden van het gros van het doelpubliek die nog maar net geboren werd toen de serie op tv kwam. Maar de makers hebben hun eigen verhaal verteld, niet zonder enige parodie. En met 22 Jump Street (2014) maken ze wat mij betreft nog een betere sequel.

22_jump_street_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Nadat ze (voor de tweede keer) de middelbare school hebben doorlopen, staan er grote veranderingen op til voor de officieren Schmidt (Jonah Hill) en Jenko (Channing Tatum). Deze worden aangeduid om opnieuw undercover te gaan, maar deze keer op de plaatselijk universiteit. Hun partnerschap wordt deze keer echt wel op de proef gesteld wanneer Jenko er zijn soulmate lijkt te ontmoeten en Schmidt een relatie lijkt te beginnen met Maya (Amber Stevens). Maar op de school is er iemand die gevaarlijke drugs dealt en deze is nog steeds op vrije voeten. De twee mannen moeten er niet alleen in slagen de daders te klissen maar ook een volwassen partnerschap uit te bouwen, want geen evidente zaak blijkt te zijn. Als deze twee late adolescenten kunnen groeien van eerstejaarsstudenten in echte mannen, dan is deze universiteitsdoop het beste wat hen ooit is overkomen.

Niet alle grappen komen even hard aan, maar de meeste doen dat wel en blijven echt wel hangen. Het begin allemaal met een kleine Beverly Hills Cop-achtige bust van een truck met illegaal materiaal, in dit geval geïmporteerde octopussen. Hiervoor komt Schmidt op het idee undercover te gaan als een Latino homeboy gangster. Zijn personage is dan ook zalig knap, terwijl Jenko er maar niet in slaagt ook maar een beetje geloofwaardig over te komen. Wanneer zijn partner hem dan ook nog eens staat uit te dagen gaat het van kwaad naar erger. Bekijk hier de clip. Onder de echte gangsters zien we Peter Stormare opduiken die naar goede gewoonte zijn gevaarlijke zelve speelt en die het vermoeden heeft dat het zaakje stinkt naar undercover agenten. Al van bij het begin zit je met tranen in de ogen van het lachen en zo ben je meteen vertrokken voor een hit & miss-spervuur van soms tweedegraads aangebrande grappen en grollen.

22 Jump Street jongleert tussen de undercover-operatie en het gevoelsleven van de twee hoofdpersonages, en deze twee verhaallijnen passen ook perfect in mekaar. De regisseurs Phil Lord en Christopher Miller kennen alle komedie-formules en bewezen al met The Lego Movie (2014) dat ze grenzen kunnen verleggen. In deze sequel tasten ze ook de grenzen af van de parodie, net zoals Wes Craven dit deed voor het horror-genre met zijn Scream films.

22_jump_street_2014_pic01.jpg22_jump_street_2014_pic02.jpg22_jump_street_2014_pic03.jpg
22_jump_street_2014_pic04.jpg22_jump_street_2014_pic05.jpg22_jump_street_2014_pic06.jpg

De eerste 21 Jump Street film was al een soort parodie op de undercover flikken op de schoolbanken en al vanaf het begin maakt de Politie Chief (Nick Offerman) dat ook meteen duidelijk zonder al teveel fransjes. Hij gelooft niet in de undercover strategie, maar het heeft zijn vruchten afgeworpen en bijgevolg is er dus een sequel. "Nobody cared about the Jump Street reboot, but you got lucky, so now this department has invested a lot of money to make sure Jump Street keeps going." Ze krijgen dezelfde identiteit en dezelfde opdracht, met dit verschil dat ze nu naar een universiteit moeten in plaats van een Middelbare school. Maar de regel van de sequel houdt stand: Do the same thing!

De plot is van minder belang dan de Tatum & Hill show, en die twee zijn al even goed samen als het Rush Hour duo Chan & Tucker. Zij brengen de bromance zelfs nog een stapje verder dan in de vorige film, met zelfs nog een rivaliserende liefdespartner, de football speler Zook (Wyatt Russell). Maar ook de nevenpersonages stelen bij momenten de show, zoals Captain Dickson gespeeld door Ice Cube en de kritische roommate van Maya, de blonde en mollige Mercedes (Jillian Bell).

Maar het meest hilarische van deze prent zijn toch wel de eindcredits waarin we een glimp opvangen van mogelijke nieuwe sequels. Een beter einde kan je niet bedenken, want als toeschouwers ga je met tranen in de ogen van het lachen de zaal uit. 22 Jump Street is misschien niet meteen vernieuwend of uitzinnig origineel, maar het is al zo dom als dat het intelligent is, en als kijker kan je hier alleen maar plezier aan beleven. En ja, ik verwacht dat de 23 Jump Street niet lang op zich zal laten wachten. Deze 22 Jump Street is vanaf 2 juli 2014 bij ons in de zalen.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 21 juni 2014

 

*** 22 Jump Street trailer ***

19-06-14

American Hustle (2013) ***½ Blu-ray recensie

Het stond in de sterren geschreven dat American Hustle (2013) van David O. Russell in de prijzen zou vallen. Tijdens de uitreiking van de Golden Globes kreeg de film de prijs voor Beste Film, Beste Actrice en Beste Actrice in een bijrol. Vreemd genoeg kreeg de film geen enkele Oscar ondanks zijn 10 nominaties. Toch is het niet zozeer het verhaal gebaseerd op de FBI ABSCAM operatie eind jaren 70, begin jaren 80 dat bij mij indruk heeft gemaakt, dan wel de sterke vertolkingen.

American Hustle,david o russell,Christian Bale,Amy Adams,Bradley Cooper,Jennifer Lawrence,robert de niro,jeremy renner,Silver Linings Playbook,the fighter,goodfellas,Eric Singer

Korte inhoud: Irving Rosenfeld (Christian Bale) is een geniale oplichter die samen met zijn geraffineerde Britse compagnon en minnares Sydney Prosser (Amy Adams) wordt geforceerd om te werken voor de wilde en losgeslagen FBI-agent Richie DiMaso (Bradley Cooper). DiMaso lanceert ze in de betoverende maar riskante onderwereld van de 'power brokers' (oplichters die mensen omkopen om op een bepaalde persoon te stemmen) en de maffia. De bedoeling was om corrupte ambtenaren en politici te klissen.

Het script onder de naam American Bullshit van Eric Singer stond in 2010 op de Black List van sterke scenario's die nog niet verfilmd waren. Het script werd opgekocht door Columbia Pictures en zou gaan naar Ben Affleck om de film in goede banen te leiden, maar uiteindelijk ging de eer naar David O. Russell. En zoals we van de regisseur gewend zijn is het wederom een acteursfilm, die op de set heel veel ruimte hadden voor improvisatie, en dat maakt alles des te meer aanstekelijk. Qua verhaal heb je niet meteen de grootste intrige die je zou kunnen verwachten, maar het is wel gebaseerd op echte feiten en dat bezorgt de film toch een zekere integriteit.

De film begint met een schitterende scène waarin we Christian Bale aan het werk zien met een dikke buik die zijn toupetje op zijn hoofd kleeft om nadien alles netjes toe te dekken met een comb over. Dit is een film waar uiterlijke schijn alles is, en de waarheid verborgen diep verborgen zit tussen de diep gedecolleteerde glitterpakjes en de 70's haarsnit. En tussen de FBI, bedriegers, maffia en corrupte ambtenaren, is er nog een romance tussen een oplichtster met het alter ego van een Britse upperclass prima donna en een ordinaire oplichter met een droogkuiszaak. Tijdens een poolparty in putje winter hebben ze elkanders blikken gekruist en was het ijs meteen gebroken. Maar hun liefde werd op stand bye gezet omdat ze geklist werden door een ambitieuze FBI agent die zijn haar in krulletjes legt en nog bij zijn moeder woont, die hen wil inzetten om een grote vogel te vangen met de hulp van een verkleedde oliesjeik.

american hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singer
american hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singeramerican hustle,david o russell,christian bale,amy adams,bradley cooper,jennifer lawrence,robert de niro,jeremy renner,silver linings playbook,the fighter,goodfellas,eric singer

Russell werk graag samen met mensen die hij kent. Hij had eerder al samengewerkt met Christian Bale en Amy Adams in The Fighter (2010) en met Bradley Cooper, Robert De Niro en Jennifer Lawrence in Silver Linings Playbook (2012). En ook al vielen de vrouwen in de prijzen moet ik toch toegeven dat Cooper en Bale een briljante vertolking brachten. Het was acteervuurwerk van de bovenste plank die je nog maar zelden ziet. Maar het verhaal is niet van het niveau van bijvoorbeeld een Goodfellas, daar het iets teveel op de oppervlakte blijft. De romance komt uiteindelijk nooit echt van de grond en halverwege de film verlies je toch wat interesse in het verhaal en ben je afgeleid door de 70s glitter. Maar het was de keuze van de regisseur om zijn acteurs op de voorgrond te zetten in plaats van de intrige en de focus op karakter-ontwikkeling in balans te brengen zoals bij een Donnie Brasco (1997).

Een paar dagen geleden zag ik een docu over Amerika waarin een Amerikaan de Amerikaanse droom uit de doeken deed: "Als je niet tevreden bent met wie je bent, of wie mensen denken dat je bent; word dan iemand anders. " Deze Amerikaanse droom is uiteindelijk de hoeksteen van American Hustle, maar het is een droom die heel veel schade kan toebrengen en niet altijd even idyllisch is alsof men het vaak voorstelt. Breng daarbij de hippe 70s mode, de golvende kapsels, de overvloed aan zoetzure nagellak in een leuk en aangrijpend verhaaltje en je zit 138 minuten op het puntje van je stoel mee te genieten.

Vanaf 10 juli 2014 is American Hutsle beschikbaar op DVD en Blu-ray en op de schijf staan NUL extraatjes. Ik snap het ook niet, maar het lijkt er wel op dat ze nog een special edition willen uitbrengen op het einde van het jaar. In ieder geval bestaan er bijvoorbeeld al deleted scenes die op internet rondzwerven zoals Jennifer Lawrence die een nummer van Santana zingt en die niet in de film voorkomt of zelfs behind the scenes footage. Er is echter vandaag een andere, Franse Blu-ray editie op de markt die bol staat van de extraatjes, tevens ook fors duurder dan dit exemplaar. Let dus op wat u kiest.

***Related Post***
04/10/2013: American Hustle posters

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 19 juni 2014

 

*** American Hutsle trailer #2 ***

15-06-14

The Lego Movie (2014) **** Blu-ray recensie

Het was stormloop voor The Lego Movie (2014) in de States, de 3D-animatiefilm van het Australische Animal Logic (Walking with Dinosaurs 3D), in opdracht van Warner Bros en de Deense speelgoedfabrikant Lego System. Met een bescheiden productiebudget van 60 miljoen dollar haalde de film een slordige 463 miljoen dollar op. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Warner nu al spreekt van The Lego Movie 2 (2017), ook al was het verhaal eigenlijk afgerond.

The Lego Movie poster

Korte inhoud: Emmet (Chris Pratt), een doodnormaal Lego-figuurtje, wordt ten onrechte aangezien als de meest bijzondere MasterBuilder, en degene die de sleutel is tot het redden van de wereld. Hij wordt meegezogen in een gemeenschap van eigenzinnige figuren op een epische zoektocht naar een wapen tegen een kwaadaardige tiran, Lord Business (Will Ferrell). Een reis waar Emmet totaal niet tegen opgewassen is, maar toch wordt bijgestaan door de mooie WyldStyle (Elizabeth Banks) die hem brengt naar de wijze Vitruvius (Morgan Freeman), astronaut Benny (Charlie Day) en WyldStyle's vriendje, Batman (Will Arnett)

The Simpsons Movie (2007), The Incredibles (2004) en The Lorax (2012) hadden ook een uitstekend openingsweekeinde, maar niemand had verwacht dat deze Lego prent zo'n succes zou hebben. Bioscoopanalisten denken dat het overdonderende succes de filmmaatschappij in staat stelt nu ook zijn naam te vestigen als belangrijke speler in het animatiegenre. Het wordt in ieder geval uitkijken naar hun nieuwe animatiefilm.

Er waren in het verleden al tal van direct-to-video Lego-filmpjes van Indiana Jones tot Star Wars en dus lag deze big budget langspeelfilm eigenlijk wel in het verschiet. Al van bij het begin van de film vuurt deze Lego Movie een onophoudelijk spervuur van jokes op de kijker, in een kleurrijke wereld met gekke personages. De Lego-figuutjes hebben bij ons niet alleen een nostalgische weerslag (ik beken dat ik er als puber ook mee aan het spelen was) maar het verhaal voert ook tal van film en comic iconen op, gaande van C-3PO (Anthony Daniels) tot Green Lantern (Jonah Hill) en er zijn ook nog een pak leuke stemmetjes door Will Ferrell, Dave Franco en Alison Brie.

Toch lijkt het bij momenten op een product placement commercial, maar in tegenstelling tot The Internship (2013) wat een veel te lang spotje was voor Google, bezit The Lego Movie eigenlijk een hilarisch script die net als een Andy Warhol de popcultuur gebruikt als middel om een nieuw verhaal te vertellen. Uiteraard worden Lego blokjes gebruikt en zien we verschillende DC Comics/Warner figuurtjes opduiken in het verhaal, maar het is op zo'n flagrante manier dat je op geen enkel manier de makers ervan kan beschuldigen slechte bedoelingen te hebben. De makers hebben een passie voor de Lego-blokjes, hun glans, textuur, hun verschillende figuurtjes, hun bouw-methodes en hun verschillende werelden. En ook al hebben we hier te maken met 3D-animatie, heb je toch dat realisme van een stop-motion film.

 The Lego Movie animated picture The Lego Movie animated picture

Ouders die zijn opgegroeid met Lego zullen vrijwel zeker geprikkeld worden met nostalgie, en op het einde van de film brengen de blokjes jongeren en ouderen op een plezante manier tezamen. Maar het is meer dan een Lego film; het is op zijn manier een ode aan de cinema en een ode aan de creativiteit en de verbeelding. De film werd geregisseerd en geschreven door Phil Lord en Christopher Miller (21 Jump Street, 22 Jump Street), twee kerels die weten wat humor is en een voortreffelijke timing hebben, met bijzonder veel referenties naar populaire iconen zoals Star Wars, The Matrix en The Lord of the Rings. Lord en Miller komen duidelijk van het sitcom milieu en zijn in de 3D verzeild geraakt via films als Cloudy with a Chance of Meatballs (2009) en de fictie met de reboot van 21 Jump Street (2012). Twee projecten waarvan niemand had verwacht dat het een succes zou worden, maar dat waren ze wel. Ik heb tevens ook plezier beleefd aan de sequel 22 Jump Street (2014), die ik hier binnenkort wel zal bespreken. Het Lord-Miller duo is een regisseurs duo om op de voet te volgen.

De Blu-ray, Blu-ray 3D en DVD van The Lego Movie liggen volgendeweek woensdag op 18 juni 2014 in de winkelrekken. En de schijf gaat gepaard met een stortvloed aan bonusmateriaal gaande van making-off filmpjes, outtakes, deleted scenes en audio-commentaar. Het is zowat een antwoord op de Toy Story films van Pixar, maar dat met iets meer ballen. Het is in ieder geval een film die je een tweede visie moet gunnen, want de rijkdom die op het scherm wordt uitgesmeerd is uitermate gelaagd en de referenties naar onze pop-cultuur lijken gewoon eindeloos. Ik heb na deze film niet meteen mijn oude Lego doos bovengehaald, maar ik kan begrijpen dat velen dat wel zullen doen.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 15 juni 2014

 

***The Lego Movie trailer #2 ***

14-06-14

De Behandeling (2014) **½ Blu-ray recensie

Vorig jaar was een uitstekende periode voor de Vlaamse films qua bioscoopbezoeken. Enerzijds had je de nieuwe Stijn Coninx film Marina (2013) met 506'421 bezoekers, alsook Het Vonnis (2013) van Jan Verheyen met 394'928 bezoekers. Er was dan ook nog het FC. De Kampioenen gedrocht dat zowat 720'000 mensen kon overtuigen hiervoor een filmticket te komen ... begrijpen wie begrijpen kan. Dit voorjaar was het uitkijken naar Halfweg (2014) van Geoffrey Enthoven en De Behandeling (2014) van Hans Herbots. Twee films die niet echt hebben kunnen overtuigen en ver onder de grens van 150'000 bezoekers zijn beland.

de_behandeling_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Agent Nick Cafmeyer (Geert Van Rampelberg) lijkt op het eerste gezicht een gedreven rechercheur te zijn. Maar er hangt een donkere schaduw over zijn leven en relaties. Nick worstelt sinds zijn 9de met de onopgeloste verdwijning van zijn broertje Bjorn. Op aanwijzen van Nick is zijn buurman Plettinckx (Johan van Assche), een zedendelinquent, toen verhoord en weer vrijgelaten. Plettinckx woont na al die jaren nog steeds in dezelfde buurt als Nick en schept er genoegen in om hem te tergen. Het blijft op Nick wegen. De enige vrouw die op de hoogte is van dit drama uit zijn verleden, is zijn chef, de iets oudere Danni (Ina Geerts). Danni aarzelt om Nick te betrekken bij een nieuwe onrustwekkende zaak : een koppel is 3 dagen vastgehouden door een indringer. Van hun 9-jarig zoontje Robin en de dader ontbreekt elk spoor. Nick neemt de leiding in een adembenemende klopjacht.

Alle ingrediënten waren aanwezig voor een geslaagde thriller. Enerzijds is er de talentvolle Director of Photography Frank Van den Eeden (The Invader, Het Vonnis, Swooni), de geslepen en ervaren monteur Philippe Ravoet (De Zaak Alzheimer, Hasta La Vista, Loft) en ook een beloftevolle en charismatische hoofdacteur die zich een beetje opwerkt als de nieuwe Koen De Bouw. Ook scenarist Carl Joos (The Broken Circle Breakdown, De Zaak Alzheimer) is een vaste waarde en hier heeft hij een bestseller van de Britse Mo Hayder, die gekend staat voor haar expliciete gruwel beschrijvingen, tot een filmscript vertaald.

Maar het script en de regie waren spijtig genoeg niet van het niveau om de vele genre-clichés te overstijgen. Bij momenten heb je de indruk naar een aflevering van Code 37 te kijken en anderzijds naar de B-roll van een Amerikaanse thriller. En hierin zie je meteen het verschil tussen een Erik Van Looy en een Hans Herbots. Beiden zijn ze enorme fans van de Amerikaanse cinema, en het is hen gegund want geslaagde thrillers zijn dun gezaaid in ons filmlandschap. Maar je moet wel iets te vertellen hebben en ons niet 2 uur lang opzadelen met een personage die woest heen en weer schopt en van het ene huis naar het andere loopt met een zaklamp. Dat Hans Herbots een fan is van Se7en (1995) is overduidelijk, maar Se7en was 20 jaar geleden een film die grenzen heeft verlegd op vlak van fotografie en sfeer, met een ijzersterk plot en een uitzinnig knappe cast. Het was een thriller die bestemd was voor de echte filmliefhebbers.

Deze Behandeling is op geen enkel vlak vernieuwend, laat staan dat het zelfs een beetje interessant of spannend is. Komt daar nog bij dat het doelpubliek waarvoor deze prent is bestemd, net iets meer verwacht van een thriller. Je kunt hiermee slechts een tv-publiek mee bekoren. Een publiek die op het puntje van hun stoel zitten voor series als "Cordon" of "Deadline 25/5" maar die nauwelijks nog een bioscoop binnenstappen, tenzij er een FC De Kampioenen film op het programma staat (720'000! Dat is meer dan 1 op 10 Vlamingen!). Maar hiervoor was dit project niet commercieel genoeg en bijgevolg heb je dan ook een tegenvallende opkomst. Herbots wou nochtans het doorsnee Jan Verheyen vertier overstijgen maar zoiets speel je niet voor mekaar met geforceerde trage slow motion shots en veel te dichte close-ups waar het artificieel karakter ervan af druipt.

De Behandeling animated pictureDe Behandeling animated picture

Ik heb het boek niet gelezen en kan enkel een oordeel geven over datgene wat ik te zien kreeg in deze filmversie, maar het hoofdpersonage was allesbehalve interessant te noemen, laat staan dat we er ooit sympathie voor konden krijgen. En dit zou wel eens een verklaring kunnen zijn waarom de Amerikanen niet meteen staan te springen om de boeken van Mo Hayder te verfilmen. Dit had een helletocht moeten worden van een personage die de duisternis ging trotseren, maar bleef steken in banaliteiten en stereotypen. En wanneer je als kijker iets teveel bezig bent met de sfeer en het fotografische aspect, heb je een probleem. De intrige in het verhaal is minimaal en de uitwerking van de ontspoorde ontvoering mist geloofwaardigheid. Het resultaat is een schots en scheef in mekaar zittende thriller met 3 verschillende plotlijnen die elk afzonderlijk verfijning en originaliteit missen. Van Rampelberg slaagt er hier ook niet in om weerwoord te bieden op het flauwe script of de steriele regie, maar ik wil deze acteur nog wel zien opdraven als hoofdacteur in hopelijk iets betere thrillers met regisseurs die zijn acteergeweld kunnen doseren.

de_behandeling_2014_pic01.jpgde_behandeling_2014_pic02.jpg

'De Behandeling' draait rond karakters die ten gevolge van een ziek brein of van een trauma een behandeling kunnen gebruiken, maar deze niet hebben gekregen met alle gevolgen van dien. En jawel, deze prent wil bovendien choqueren met pedo-gruwel en ouwe VHS cassettes met mannen die jongetjes vastnemen bij de arm en een bizar shot van een liggende naakte man en een been van een tiener over zich heen. Was ik op dit moment al niet half in slaap gevallen, had ik er misschien wel mee zitten lachen. Iets wat ik nu en dan toch deed zoals bij de scene waarin Van Rampelberg verstrikt raakte in een bloedzakje of met het urine-leitmotiv die gewoon te dom is om na te vertellen. Plaats daarnaast een serie als "True Detective" en het contrast kan haast niet groter zijn.

De Blu-ray en DVD van De Behandeling is vanaf 6 juni 2014 beschikbaar met een première-verslag, fotogalerij en nog wat verwijderde scènes. Er is spijtig genoeg geen audio-commentaar op de film, en ik denk niet dat ik al een Blu-ray van een Vlaamse langspeelfilm heb gezien met audio-commentaar. Ik hoop dat daar snel eens verandering in komt. Ook al heeft deze Vlaamse prent me niet kunnen overtuigen, wil ik de regisseur wel eens aan het woord laten en zijn motivaties horen bij de uiteenlopende scènes. Maar tot nu toe moeten we het stellen met de bovenvermelde extraatjes.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 14 juni 2014

 

*** De Behandeling trailer ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende