18-12-14

A Most Violent Year (2014) van J.C. Chandor ****½ recensie

Een sterke film begint met een sterk scenario. Voeg daar nog een talentvol regisseur aan toe en een ijzersterke cast en je hebt een film die met kop en schouders boven het huidige aanbod uitsteekt. En dat kan zeker gezegd worden van de misdaad-thriller A Most Violent Year (2014) van de geniale cineast J.C. Chandor, die hier zijn derde film aflevert, na All is Lost (2013) en Margin Call (2011), stuk voor stuk films die hij zelf heeft geschreven.

most_violent_year_2014_poster02_jessica_chastain.jpgmost_violent_year_2014_poster03.jpgmost_violent_year_2014_poster04_oscar_isaac.jpg

Korte inhoud: We bevinden ons in New York in 1981. Een jaar met een van de hoogste criminaliteitscijfers uit de geschiedenis van de stad. Gedurende de winter proberen de immigrant Abel Morales (Oscar Isaac) en zijn vrouw Anna (Jessica Chastain), tevens de dochter van een beruchte maffiabaas, hun verwarmingsolie-bedrijf uit te breiden en al het omringende gevaar, waaronder corruptie, te omzeilen met het risico alles te verliezen wat ze hebben opgebouwd. Ze krijgen de hulp van hun advocaat Andrew Walsh (Albert Brooks), maar wanneer een dure investering verloren dreigt te geraken lopen de gemoederen op.

A Most Violent Year is een krachtig, lineair verhaal die een heel a-typisch parcours volgt. Je verwacht een soort Don Corleone aanpak, maar het is een prent die met de voetjes op de grond blijft en zijn personages laat groeien. Chandor had eerder een blik geworpen achter de schermen van een Wall Street investeringsbank, nadien ging hij een soort introspectie maken van een man of leeftijd, nu pakt de regisseur het bedrijfsleven aan, en met name de "KMO", die zich in de begin jaren '80 een plaats moest zien te maken tussen de concurrentie. En de ene onderneming is duidelijk iets meer blootgesteld aan geweld dan de andere. Maar elke bedrijfsleider heeft te maken met risico's van investeringen, leningen, schulden, belastingontduiking en de gevolgen ervan, verlies en uiteraard ook de aanwezigheid werknemers met zijn vakbond. En al deze zaken komen in deze film min of meer aan bod, maar je verliest voor geen seconde het oog op het hoofdpersonage. En het is niet toevallig dat het hoofdpersonage 'Morales' heet, wat deze film heeft alles te maken met moraliteit, en dat in eerste instantie de inherent morele corruptie die samengaat met het kapitalisme.

Het is niet het soort scenario dat ons te slim wil afzijn met allerhande plottwisten, maar gaat over personages die keuzes maken en deze keuzes hebben gevolgen. Ze worden ook om de haverklap getest. Alles steekt goed in mekaar en nooit gaat de film over-the-top en toch zit je op het puntje van je stoel. Iets wat je niet zou verwachten over een zaakvoerder van een brandstof bedrijf. Wanneer de geweerschoten zeldzaam zijn, is dat ene schot des te luider en meer onrustwekkend. Maar het hoofdpersonages heeft niet alleen af te rekenen met hijackings van zijn trucks, maar er hangt tevens een zware rechtszaak over zijn hoofd, ingezet door de district advocaat Lawrence (David Oyelowo). Maar Abel laat zich niet zomaar in de hoek drummen.

most_violent_year_2014_pic01.jpgmost_violent_year_2014_pic02.jpgmost_violent_year_2014_pic03.jpg

De expressieve muziek van Alex Ebert (All is Lost, What to Expect When You're Expecting) is tevens één van de betere scores van 2014. Ook de elegante en volwassen fotografie van DoP Bradford Young (Ain't Them Bodies Saints) is bijzonder geslaagd. De beelden dompelen ons onder in de beginjaren '80 met die creamkleurige geel-bruine tinten. Nochtans werd alles opgenomen met de Digitale Alexa cameras met anamorphobe lenzen. Ik heb in ieder geval de indruk dat de regisseur met elke film groeit in zijn filmstijl. Hij is niet het soort regisseur zoals een Paul Greengrass die docu-realisme probeert na te streven. Het accent ligt op emotie. Wij voelen mee met wat de personages doorgaan. Zelfs bij de nevenpersonages. In de film krijgt een chauffeur het verschillende malen aan de stok met gewapende criminelen. Op een dag is de angst dermate groot dat hij een pistool meeneemt. Wat er volgt volg je op de voet en elke seconde leef je mee met het personage.

Ik ben echt onder de indruk van de maturiteit en het zelfvertrouwen die deze film uitstraalt, ook al is het maar de derde film van een nog jonge cineast. Je wordt er niet meteen door opgebeurd, maar het is op het einde wel een verhaal dat blijft plakken. De manier hoe Abel zijn bedrijf recht wil houden, zijn familie wil beschermen, de juiste beslissingen wil nemen, is op z'n minst inspirerend te noemen. A Most Violent Year is wat mij betreft de beste film van Chandor. Maar veel is uiteraard ook te danken aan de sterk vertolkingen van Jessica Chastain en Oscar Isaac, die al hadden bewezen in vorige films dat zij tot de betere acteurs van Hollwood behoren.

Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende prent, Deepwater Horizon (2016), een film waarmee hij de olieramp van april 2010 in de Golf van Mexico, na een lek op een boorplatform van BP, zal uitspitten. A Most Violent Year komt bij ons in de bioscoop op 4 februari 2015. En neem van mij aan dat deze prent ook wel opgenomen zal worden bij de Oscar-nominaties (voor regie, acteurs, fotografie, muziek en script) en dat zal dubbel en dik verdiend zijn.

rating

Beoordeling: 4,5 / 5
Recensie door op 18 december 2014

 

*** A Most Violent Year trailer ***

14-12-14

Guardians of the Galaxy (2014) **** Blu-ray recensie

Ik heb deze film toch wel een beetje moeten laten bezinken, maar de comic adaptatie Guardians of the Galaxy (2014) vond ik beter dan verwacht. Het is in ieder geval geen flop geworden! De producers hebben de dag na de première op hun beide oren kunnen slapen, en de sequel is na dit schot in de roos een feit zijn. Het risico dat Marvel heeft genomen met de 'maverick' James Gunn in dienst te nemen als regisseur, heeft zijn vruchten afgeworpen. Guardians of the Galaxy heeft een aantal zwaktes, maar de betere momenten overwegen veruit de afknappertjes.

guardians_of_the_galaxy_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Intergalactische politieagent Peter Quill (Chris Pratt) komt in het bezit van een mysterieus object dat toebehoort aan Ronan the Accuser (Lee Pace), een machtige schurk die de veiligheid van het universum in gevaar brengt. De enige manier voor Peter om uit Ronan’s klauwen te blijven, is zich aansluiten bij een groep vreemde huurlingen bestaande uit Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Groot (Vin Diesel), Gamora (Zoe Saldana) en Drax the Destroyer (Dave Bautista).

Het productiebudget lag duizelingwekkend hoog met zijn 170 miljoen dollar, en je kan er vanuit gaan dat elke stuiver op het scherm te zien is. In zo goed als elk frame zit peperdure cgi en de helft van de hoofdpersonages (Groot en Rocket) zijn tevens cgi-wezens. Ik vermoed zelfs dat een deel van het promotiebudget naar de productie is gegaan want we hebben lang moeten wachten op de posters en trailers. Maar ondertussen heeft de film al meer dan 180 miljoen opgehaald, en deze absurde sci-fi moet nog heel wat landen aandoen. Wat is het geheim van deze PG-13 science-fiction prent, en waarom slaagt deze prent erin wat voor John Carter (2012) vrijwel onmogelijk was? Het antwoord is humor! Wanneer je niet beschikt over een volwassen verhaal of dramatische personages, mag je jezelf niet te fel au serieus nemen. En het is waarschijnlijk geleden sinds Galaxy Quest (1999) en Spaceballs (1987), dat ik nog zo heb moeten lachen met een science-fiction prent.

En ook al ligt het er vaak iets te dik op, is de offbeat en soms clevere humor zeker present. Een gimmick die regelmatig wordt uitgebuit is het gebruik van melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. Gunn heeft ook gekozen voor herkenbare muziek die ook niet al te populair in de oren klinkt (misschien met uitzondering van de nummers van David Bowie en de Jackson Five). Ik vermoed dat we om de 20 minuten bediend worden met een tearjerker van formaat. Het deed me wat denken aan het gebruik van muziek door Quentin Tarantino in zijn films, zoals de K-Billy’s Super Sounds of the '70s. Het is niet nieuw, maar het werkt en ik heb zelden een mix gezien tussen 70'ties muziek en een hedendaagse science-fiction film. En wat ook goed werkt is de ironiserende mix tussen een droevige scène (zoals de gevangenschap van de helden) en leutige muziek in de stijl van 'Hooked on a Feeling'.

Ook de super-intelligente wasbeer Rocket met zijn veel te grote machinegeweren werkt bijzonder wel in de film. Ik had nooit gedacht na het zien van de comic dat dit personage op een overtuigende manier tot leven zou komen, maar het resultaat is verbluffend. De stem-casting van Bradley Cooper is dan ook spot-on. Zijn verbale interacties met de andere personages zijn om van te smullen. Het personage van Groot, het stuk wandelende boom dat slechts één zin kan uitspreken in verschillende intonaties, werkt ook bijzonder wel. Je hoort wel NOOIT dat het de stem van Vin Diesel was. De sex-appeal komt dan weer van de groene Zoe Saldana in haar strakke lederen pak, maar ook van de stud Chris Pratt die geregeld met zijn ontbloot en gespierd bovenlijf rondloopt. Het groepje ongeregeld dat samen een team vormen is al zo oud als de straatstenen, maar het werkt keer op keer.

Dat niet alle grappen aankomen is ook een feit en naar het einde toe zit je qua verhaal toch wat op je honger. Het directe gevolg van de dominerende humor in deze prent is een gebrek aan dreiging die uitkomt van de villain, in dit geval het personage van Ronan. In het begin werd hij bijzonder knap opgevoerd met een efficiënte vertolking van Lee Pace, maar gaandeweg verlies je interesse en hunker je naar de volgende grap van Rocket of Quill. Maar anderzijds is het dan weer de kracht van deze prent die op een geslaagde manier B-list underdogs laat opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het is duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren.

guardians_of_the_galaxy_2014_poster_star_lord.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_rocket_groot.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_gamora.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_drax.jpg
guardians_of_the_galaxy_2014_poster_korath.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_nebula.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_ronan.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_corpsman_dey.jpg

En zoals bij de meeste comic adaptaties zien we ook een karrenvracht aan nevenpersonages opduiken, maar zonder echt smaakmakers te worden. Zo was er de geadopteerde dochter van Thanos, de kale en mysterieuze Nebula, gespeeld door Karen Gillan. Zij had een beetje de vrouwelijke villain moeten zijn. Daarnaast was er ook Korath, gespeeld door Djimon Hounsou, in de rol van de handlanger van Ronan, naast nog een boel van kleinere rollen gespeeld door John C. Reilly, Glenn Close en Benicio Del Toro. En last but not least de blauw getinte Michael Rooker als de leider van de Ravagers, Yondu Udonta. Het is altijd een plezier om Rooker aan het werk te zien.

Maar Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment en tevens één van de grappigste zomerblockbusters deze zomer. En het succes van deze prent is eigenlijk voor een groot stuk te danken aan de wijze keuzes van de regisseur die een goede balans wist te vinden tussen knetterende actie en zwarte humor, zonder de actie te gory te maken of te humor te zwart. Zet je schrap want het is alle remmen los met deze popcorn rollercoaster die zowel op onze lachspieren zal werken als de adrenaline door ons lijf stoot. En na deze rit zal je verlangen naar meer.

Guardians of the Galaxy komt volgende week op 17 december 2014 uit op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En deze laatste editie gaat gepaard met een hele zooi aan extraatjes gaande van deleted en extended scenes, een interview met James Gunn en een exclusieve blik op Marvel's The Avengers: Age of Ultron (2015) van regisseur Joss Whedon. Maar de belangrijkste bonus is de bijzonder interessante audio-commentaar van James Gunn over de gehele film.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 12 december 2014

***Related Posts***
16/07/2014: De promo-campagne van Guardians of the Galaxy is losgebroken
05/05/2014: Wordt Guardians of the Galaxy een hit of een flop?

 

*** Guardians of the Galaxy trailer #4 ***

13-12-14

Predestination (2014) ***½ Blu-ray recensie

Ethan Hawke duikt de laatste jaren op in uiteenlopende filmgenre. Predestination (2014) van de Spierig broers Michael en Peter, is een soort Looper (2012) geworden. De trailer sprak me al aan en de film kon me ook bekoren, ook al had ik ook wel iets van een déjà-vu gevoel.

predestination_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Via verschillende tijdreizen probeert een 'temporal agent' (Ethan Hawke) van een geheime overheidsorganisatie zijn carrière bij de ordediensten voor eeuwig te garanderen. Bij zijn laatste opdracht moet de agent zijn jongere zelve aanwerven, terwijl hij die ene crimineel die hem gedurende zijn hele loopbaan te snel af is moet zien op te sporen.

In de rollen zien we ondermeer Sarah Snook, Noah Taylor, Christopher Kirby en Freya Stafford. Dit is ondertussen de 3de film van de Australische Spierig broers, die hun carrière begonnen met een valse start genaamd Undead (2003), maar zich nadien hebben herpakt met het niet onaardige Daybreakers (2009), ook al met Ethan Hawke. Benieuwd of ze de stijgende lijn kunnen behouden met deze science-fiction thriller. Ze maken in ieder geval onconventionele films en lijken hun projecten wel goed uit te kiezen.

Films met tijdreizen staan vaak op losse schroeven, maar deze Predestination houdt wel steek. De film is zelfs beter dan de vorige samenwerking tussen Hawke en de regisseur-broers, met name de vampierenprent Daybreakers (2009). De angst wordt er ook goed ingehouden met Noah Taylor als de ondoorgrondelijke Mr Robertson, die alles in het oog houdt, en misschien zelf manipuleert.

Het verhaal is gebaseerd op een kortverhaal van Robert A. Heinlein uit 1959, en zijn verste sprong is naar het jaar 1993, ook al blijft de film bijzonder fantasierijk. Ethan Hawke en de Australische nieuwkomer Sarah Snook vertolken hun rol voortreffelijk en weten perfect deze knoestige verhaallijn te verankeren. Ethan is tevens geknipt voor dergelijke sci-fi actiefilms; hij staat zijn mannetje in vuurgevechten, maar kan ook overweg met stille en emotionele scènes. Toch had ik de indruk dat het meer draait rond het personage van Snook en het karakter met Hawke meer naar de achtergrond werd verdrongen. Gaandeweg besef je dat elke gebeurtenis een dubbele betekenis heeft en alles aan mekaar verbonden is. En dat is misschien het enige minpuntje. Alles zit zo aan mekaar geplakt dat je voor geen moment even op adem kan komen. Anderzijds heb je na een half uurtje de plot wel door, maar gelukkig moet de film het niet hebben van zijn Shyamalan-plottwists.

predestination_2014_pic01.jpgpredestination_2014_pic02.jpgpredestination_2014_pic03.jpg
predestination_2014_pic04.jpgpredestination_2014_pic05.jpgpredestination_2014_pic06.jpg

Zonder veel weg te geven van de plot kan ik vertellen dat Predestination een grote entertainment waarde heeft en enorm efficiënt in zijn constructie en de mengeling van verschillende genres. Het is tegelijkertijd een thriller, actiefilm, sci-fi prent, time-travel romance, en nog veel meer. Met zijn relatief klein productiebudget ziet alles er technisch afgelikt uit, en zijn de visuele effecten van een redelijk niveau. Ook de sfeervolle Hans Zimmer-stijl score door co-regisseur Peter Spierig is een schot in de roos. Spijtig genoeg lijkt deze film zich moeilijk te verkopen. Terwijl de film bij ons op 10 december 2014 op Blu-ray en DVD uitkomt, moet de film nog uitkomen in de bioscoop in de States (op 9 januari 2015).

De extraatjes op de Blu-ray zijn echt wel de moeite met ongeveer één uur aan making-off beeldmateriaal. Er staan tevens ook een aantal bloopers op de schijf en audiocommentaar van cast en crew. Het zou wel eens kunnen dat deze prent mijn top 10 van Beste Films van 2014 haalt.

*** Predestination trailer ***

12-12-14

Zulu: City of Violence (2013) *** Blu-ray recensie

De Franse cineast Jérôme Salle kende ik niet echt. Ik heb nog geen enkele film van hem gezien. Maar als ik zijn palmares bekijk (Anthony Zimmer, Largo Winch 1 & 2), zit hij ergens bij de middenmoot. Net goed genoeg. Over Zulu: City of Violence (2013), kan ik gerust zeggen dat dit zeker verdienstelijk is, ondanks alle clichématige elementen die we al tienduizend keer gezien hebben.

zulu_city_of_violence_2013_poster.jpg

Korte inhoud: Ali (Forest Whitaker) is een zwarte politiekapitein. Plichtsbewust en rechtvaardig. Hij maakt carrière bij de politie na het apartheidssysteem in Kaapstad, Zuid-Afrika. Zijn blanke partner Brian (Orlando Bloom) is zijn clichématige tegenhanger: slordig, nonchalant en stoer, vrouwenversierder, altijd kater, rebel van dienst. Samen moeten ze de dood van de dochter van een bekende Rugbyspeler onderzoeken. Algauw lijkt niets wat het is. Het is niet de traditionele zwarte gangsterbende maar een misdadig pharmaceutisch concern dat blijkbaar iets te verbergen heeft.

We kennen het allemaal. Twee politiemannen die stuiten op een grotere organisatie en de hiërarchie die het hen moeilijk maakt en toch zetten ze door tot het bittere einde. Toch weet Salle er echt de spanning en vaart in te houden. Deze 'detective' houdt je aandacht wel vast. Zeker wanneer de eerste schoten vallen, weet je dat het goed komt met deze film.

Zuid-Afrika worstelt nog steeds met het verleden van de apartheid. Zo ook alle personages zoals Ali en Brian, al vind ik dat er wat met de haren bijgetrokken. Het stoort echter niet. Forest Whitaker schittert als brave plichtsgetrouwe politieman. Het is een karakter acteur. Orlando Bloom is uitstekend gecast en nu hij eindelijk wat ouder is en zijn elfen-baby-face kwijt is, ziet hij er echt geloofwaardig uit. Hij heeft de Miami Vice-look uit de jaren zeventig.

We krijgen een oppervlakkige kijk op het leven in de townships en de bendes die er genadeloos de plak zwaaien. Voor de rest is dit een door de weekse thriller-detective, die gelukkig niet verveelt en zelfs de moeite waard is te bekijken.

zulu_city_of_violence_2013_blu-ray_pic01.jpgzulu_city_of_violence_2013_blu-ray_pic02.jpgzulu_city_of_violence_2013_blu-ray_pic03.jpg

Zulu was even te zien bij ons in de bioscoop in januari 2014, maar werd voor een film met een productiebudget van 16 miljoen dollar bijzonder weinig bioscoopreleases gehad, zelfs niet in de States. De marketing voor de film was ook zo goed als onbestaand. Het was met deze DVD en Blu-ray release dat ik voor het eerst hoorde van deze prent.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 13 december 2014

 

*** Zulu: City of Violence trailer ***

11-12-14

Exodus: Gods and Kings (2014) ** recensie

Films moeten tegenwoordig psychologisch onderbouwd zijn met oog voor realisme (het liefst zo donker mogelijk), en dat heeft niet altijd het gewenste effect. Ik kan nog genieten van een sprookjes-verfilming zoals Snow White and the Huntsman (2012) die zonder afbraak van de magie er toch in slaagt een realistisch beeld te scheppen van Sneeuwwitje en de evil queen. Ik heb dan weer meer moeite met de Halloween remakes van Rob Zombie, omdat hier de psychologie van de seriemoordenaar alle gruwel en horror uit de film zuigt. En ook bij de recente Bijbelfilms krijgen we een 'reality-check', maar daar waar ik nog kon genieten van Noah (2014), die een mooie balans wist te vinden tussen realisme en science-fiction, heb ik me strontverveeld bij de nieuwe Ridley Scott film Exodus: Gods and Kings (2014).

exodus_gods_and_kings_2014_poster04.jpg

Korte inhoud Mozes (Christian Bale) werd als kind te vondeling gelegd door zijn wanhopige moeder en werd gevonden door de dochter van de Farao. Hij groeide op bij de Egyptische koninklijke familie samen met toekomstige Farao Ramses II (Joel Edgerton). Maar wanneer hij een brandende doornstruik ziet die met de stem van God sprak raakt Mozes ervan overtuigd dat hij de Israëlitische slaven moet bevrijden van de slavernij, wat leidde tot het splijten van de Rode Zee en een veertigjarige pelgrimstocht door de woestijn op zoek naar het Beloofde Land.

Gezien ik hier ook heel veel van had verwacht was mijn ontgoocheling ook dermate groot. Exodus komt nauwelijks goed op gang, halverwege dommel je bijna in slaap, en het einde is misschien het meest troosteloze wat ik ooit in een 140 miljoen dollar film heb gezien. Het grootste probleem met deze Bijbelverfilming is dat Ridley alles heeft benaderd alsof het ging om historisch accurate feiten. Alle poëzie uit het verhaal werd met de scalpel uit het script gesneden ten voordele van een min-of-meer "plausibel" relaas van een man die zijn volk uit de slavernij haalde. Wat was uiteindelijk de bedoeling? Mensen ga je hiermee niet bekeren (integendeel) en een goeie film zal je er ook niet mee maken. Scott is één van de meest talentvolle regisseurs van de laatste 30 jaar, en moet zijn projecten goed uitkiezen gezien de man ondertussen al 77 jaar oud is. Je snapt dus niet waarom hij zijn tijd verspilt aan Bijbelfilms, en al zeker niet met zo'n smaakloze benadering.

De verfilming van Noah van Darren Aronofsky had op z'n minst de merite het personage uit het Oude Testament te benaderen op een compleet nieuwe manier, met inbegrip van de aanwezigheid van een Goddelijk wezen. In Exodus is er in essentie niets nieuws te zien (de slavernij, de plagen, de tocht doorheen de woestijn, de splitsing van de zee, de 10 geboden, ...) en komt er ook een god (of beter een boodschapper in de vorm van een ongeduldige en geprikkelde puber - een geniale keuze van Ridley wat mij betreft). Maar de film benadert alles alsof God eigenlijk de grote afwezige was. Er zijn hier geen mirakels, en de scenaristen Adam Cooper, Bill Collage, Jeffrey Caine en Steven Zaillian (4 stuks!) komen dan met van de pot gerukte theorieën om alles te gaan verklaren; zoals reuze krokodillen die vissers in stukken bijten om zo de zee rood te kleuren.

Het is duidelijk dat 20th Century Fox zowel een film voor ogen had voor het religieuze publiek (met de figuur van Mozes) als voor het grote publiek (Hollywood acteurs en epische actie-taferelen). Het zou me niet verbazen mocht geen van beide partijen echt tevreden zijn met het resultaat. Zelfs voor de meerwaardezoeker is het een verspilling van tijd, want buiten de wijde massashots en de cgi weet ik niet meteen wat de meerwaarde was van deze verfilming. En dan heb je die filmmakers die alles zo authentiek mogelijk willen houden, maar dan allemaal blanke acteurs opstellen. De casting van John Turturro als Seti wringt aan alle kanten. Ook de Amerikanen Sigourney Weaver en Aaron Paul of de Australiër Ben Mendelsohn maken een verdienstelijke beurt maar passen gewoon niet in het plaatje. En uiteraard mocht de getypecaste Ben Kingsley niet ontbreken.

exodus_gods_and_kings_2014_pic01.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic02.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic03.jpg
exodus_gods_and_kings_2014_pic04.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic05.jpgexodus_gods_and_kings_2014_pic06.jpg

Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de dialogen uit de mond van die verkeer gecaste acteurs fout aanvoelt. Op een gegeven moment vraagt Mozes: "Let my people go." Waarschijnlijk een letterlijke vertaling van wat er staat in het Oude Testament. Maar dan antwoord Ramses, gespeeld door de Australiër Joel Edgerton, iets in de stijl van 'From an economic standpoint alone, what you are asking is problematic'. Zoiets klinkt als een tang op een varken, en zo zitten er nog meer van dat hedendaags Engels die stoot tegen letterlijke vertalingen van oude quotes uit het boek.

Volgens Ridley Scott had hij moeite om 140 miljoen te vinden voor een film zonder blanke hoofdacteurs, en was deze keuze dan ook snel gemaakt. Ik heb hier moeite mee om dit te geloven. Ridley heeft toch al voldoende zijn kwaliteiten bewezen en dit is toch geen popcorn film à la Prince of Persia: The Sands of Time (2010). De enige acteurs die wél passen in Exodus zijn verdreven naar de achtergrond, zoals María Valverde als Zipporah, Indira Varma als de hoge priesteres en Golshifteh Farahani als Nefertari. Maar dat is dan weer het probleem met Exodus die ons laat zien hoe goed deze prent had kunnen worden! Eigenlijk had Ridley Scott het voorbeeld moeten nemen van Aronofsky met zijn Noah en zijn cast volledig "wit" gemaakt. Het heeft op z'n mist de verdienste om consequent te zijn. Hier heb je nu zelfs een soort klassesysteem waar de machtige personages 'blank' zijn en hoe lager je gaat op de sociale ladder, hoe etnischer de acteurs worden. Buitengewoon bespottelijk. Je zou van iemand van het kaliber van Ridley Scott toch meer nuance en schranderheid verwachten.

Maar naast het script, dat werd leeggezogen van al zijn dramatische, morele en emotionele slagkracht, is het acteerwerk hier ook tenenkrullend slecht. Het zijn allemaal kartonnen borden met iets teveel make-up op hun smoel. Je gelooft er voor geen seconde in en het werkt bij momenten zelfs op de zenuwen. Ik ken overigens geen enkele teenager die 150 minuten van zijn tijd zal spenderen aan een historische Bijbelfilm. Exodus is gemaakt voor een volwassen publiek. Spijtig genoeg komt het niveau niet hoger dan dat van een 12-jarige. En in contrast met zijn PG13 rating zitten er dan nu en dan scènes in van brutaal geweld die deze rating dan weer in vraag stellen.

exodus gods and kings animated pictureexodus gods and kings animated picture

Ja, visueel ziet het er allemaal wel schitterend uit. De grootse grondoffensieven zien er indrukwekkend uit, en de scene met de oversteek van de zee is ongezien, maar dat is het minste wat je kan verwachten van een prent met zo'n mega-budget. En net zoals bij elke idioot-Hollywoodscript komen de gevechten op geregelde tijdstippen om zo de spanning erin te houden. En nog een geluk, want de personages zijn zo banaal dat je snakt naar wat visueel vertier. Hadden de personages meer om het lijf, dat mochten al die battle-sequenties wat mij betreft met de scalpel verwijderd worden. I couldn't care less.

Kortom, Exodus: Gods and Kings is een slechte film, op zoveel vlakken dat de uitmuntende fotografie van Dariusz Wolski en de set design van Arthur Max , eigenlijk compleet overschaduwd worden door het gebrek aan een dramatische en emotionele verhaallijn met karakters die je wil ontdekken en volgen. Zelfs de muziek van Alberto Iglesias komt er op geen enkel moment uit. De dialogen klinken fake en de witter-dan-wit casting druist in tegen de ijver om alles op een meer authentieke en realistische manier te presenteren dan Cecil B. DeMille's The Ten Commandments (1956). Maar deze epische, Oscar-winnende soap-opera klassieker was op z'n minst nog een prent die op geen enkel moment vervelend was. Exodus is humor- en emotieloze schooltelevisie, die alle gebeurtenissen op een realistische manier in beeld brengt en waar niemand echt een boodschap aan heeft. Het neemt geen standpunt in, laat staan risico's met zijn verhaallijn. Het is al zo smaakloos als kauwgom waarop iets teveel werd herkauwd. De enige emotie die voelbaar was kwam op het allerlaatste moment, wanneer we een zwarte pancarte te zien kregen: In dedication to my brother Tony, die zich 2 jaar geleden het leven had ontnomen. Exodus: Gods and Kings komt op 17 december 2014 bij ons in de bioscoop.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 11 december 2014

 

*** Exodus: Gods and Kings trailer #3 ***

10-12-14

Fading Gigolo (2013) *** Blu-ray recensie

Ik verkeerde in de mening dat dit een film van Woody Allen was. Maar het is een film van John Turturro met Woody Allen en hemzelf in de hoofdrollen. Niettemin verwachtte ik van Fading Gigolo (2013) een psychologische komedie à la Woody Allen, met de nodige nerveuze personages en hun moeilijkheden in hun kleine wereldje.

fading_gigolo_2013_blu-ray.jpg

Hoewel Allen ook als acteur de aandacht weet te trekken, heeft de rest van de film weinig gemeen met Allen's werk. In die zin dat het een stuk minder psychologisch is. Het is heel oppervlakkig en luchtig ondanks de misschien wat zwaardere thema's. En het is voorbij voor je het weet. Een lekker luchtig tussendoortje.

Korte inhoud: Murray (Wooody Allen) runt een bookshop. Maar hij wil die verkopen om te gaan rentenieren. Zijn beste vriend Fioravante (John Turturro) is zijn hulpje. Murray kent een rijke dokteres (Sharon Stone) die bij gebrek aan aandacht van haar man, en verzetje zoekt en Murray probeert Fioravante te overtuigen haar (en vooral hem) een dienst te bewijzen. John krijgt algauw de smaak te pakken en ook de dokteres verwijst hem door naar haar vriendin, de wulpse Sélima (Sofia Vergara). Murray's Joodse kennis Avigal (Vanessa Paradis) is een weduwe. Door haar strenge geloof en vooral de oerconservatieve Joodse gemeenschap waar ze in leeft, is ze zeer eenzaam en droevig. Hij brengt haar in contact met Fioravante. En Fioravente wordt verliefd.

Ik ken het eerdere werk van John Turturro niet. Maar hij heeft toch wel een ferm palmares als acteur (Barton Fink, Quiz Show, Secret Window) en regisseur (Illuminata, Romance & Cigarettes). In deze komedie slaagt hij erin een warme sfeer te creëren en zware thema's te vertellen op een heel lichtvoetige manier. Het decor is een anonieme wereldstad vol kleine mensen in hun kleine wereldje. En die kleine mensen hebben veel aan mekaar. De doktores en haar wulpse vriendin ontdekken opnieuw de passie. Murray als zelfverklaarde pooier doet er niets aan om de Joodse clichés over inhaligheid te ontkennen. Het oerconservatieve Joodse milieu van Avigal wordt als context mooi geschetst zonder op de voorgrond te komen.

Hoe Vanessa Paradis gestalte heeft aan de melancholische Avigal en hoe ze open bloeit, is een knappe ingetogen prestatie. John Turturro zelf als ruwe klusjesman die zich ontpopt als de verwenner van vrouwen. Ruw, wat onbeholpen, introvert, zwijgzaam en ogenschijnlijk verlegen die toch weet wat vrouwen willen, en die wel beseft dat zijn vriend Murray wat van hem profiteert maar dat toch laat betijen. En dan heb je nog de Joodse wijkagent Dovi die er zich mee komt bemoeien. Het zorgt allemaal voor wat door elkaar gaande driehoeksverhoudingen. Het kon voer zijn voor een echte psychologische praatfilm, maar Turturro houdt het luchtig en werkt dat niet echt verder uit.

fading_gigolo_2013_blu-ray_pic01.jpgfading_gigolo_2013_blu-ray_pic02.jpgfading_gigolo_2013_blu-ray_pic03.jpg

Dit maakt het allemaal tot een wel heel licht verhaaltje. Leuk maar ook niet meer dan dat. De fotografie spreekt wel boekdelen, geheel in de sfeer van Woody Allen moet ik zeggen, als is de mooi gekozen jazz en bossa nova soundtrack een stuk moderner dan de jaren-veertig-sounds die Woody Allen zelf meestal kiest. O ja, op een bepaald moment vond ik Vanessa Paradis heel erg lijken op "my preciousssss, Golem". Ik dacht op dat moment dat de belichting en de camerahoek op dat vlak toch beter anders was geweest. Sorry 'bout that. Haar minimalistische acteerprestatie vond ik wel heel geslaagd.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 10 december 2014

***Related Post***
16/08/2013: Triootje met Sharon Stone en Sofia Vergara in Fading Gigolo
03/06/2013: Sofia Vergara high quality pics
06/02/2006: Sharon Stone high quality pics

 

*** Fading Gigolo trailer ***

09-12-14

The Raid 2: Berandal (2014) ***½ Blu-ray recensie

Tot onze grote verrassing was deze sequel op het schitterende Indonesische actie-vertier The Raid: Redemption (2011) zo goed als even geslaagd als de eerste film. De nieuwe The Raid 2: Berandal (2014) werd opnieuw geregisseerd en geschreven door de Britse Gareth Evans en liet wederom de Indonesische martial art vorm 'pencak silat' in al zijn glorie op het scherm uiteen spatten.

the_raid_2_berandal_blu-ray_cover.jpg

Korte inhoud: Rama (Iko Uwais) besluit na het bloedbad in het appartementencomplex weer aan ’t werk te gaan om zijn vondsten in ’t complex verder te onderzoeken. Hij besluit undercover te gaan om de Jakartaanse, criminele organisatie te kunnen infiltreren en uit te zoeken welke andere agenten uit zijn eigen korps corrupt zijn. Zijn riskante missie brengt zijn eigen gezin echter steeds verder in gevaar, en terwijl hij dieper graaft om ’t grote complot te achterhalen dreigt zijn ware identiteit steeds meer naar voren te komen.

Uiteraard zijn de Amerikanen ondertussen bezig met een remake van de eerste film. The Raid (2015) met Frank Grillo, zou volgend jaar moeten uitkomen. De regisseur van dienst zou Patrick Hughes worden, die eerder al de lullige threequel The Expendables 3 (2014) maakte. Niet meteen een geruststelling, maar ik denk niet dat iemand op de remake zit de wachten, gezien het origineel ook al niet teveel dialogen had en ik zie niet meteen welke Hollwood-acteur zich op een jaar tijd zal kunnen omvormen tot een volwaardige meester in Indonesische vechtkunst. De originele film deed het niet zo slecht tijdens zijn bioscoop-release en de film werd wel op handen gedragen door critici en het beperkte publiek de film te zien kreeg.

Oorspronkelijk werd Berandal (Indonisch voor 'schurken') eerst geschreven en er werd zelfs een soort teaser trailer gemaakt, maar de regisseur besliste om eerst Redemption te maken, een vereenvoudigde versie van het verhaal die productioneel iets minder zou kosten. The Raid zou iets minder dan een miljoen dollar gekost hebben, maar uiteindelijk 15 miljoen dollar hebben opgebracht. De sequel had een productiebudget van 4,5 miljoen gekost. Er werd meer geïnvesteerd, in plaats van op de goedkope Panasonic AF100 werd deze keer opgenomen op de volwaardige 5K Red Epic met Ultra Prime Lenzen, naast kleine Go Pro 3 camera's voor snelle actie-shots. Tegen zowat alle verwachtingen in flopte de film zwaar tijdens zijn bioscooprelease - zeker ook te wijten aan de gebrekkige promotie-campagne van Sony Classics, alsook de vrees voor ondertitels en de speelduur van 150 minuten.

the_raid_2_berandal_blu-ray_pic01.jpgthe_raid_2_berandal_blu-ray_pic02.jpgthe_raid_2_berandal_blu-ray_pic03.jpg

Berandal probeert hier het dynamische camerawerk heruit te vinden in deze op en top een genre film voor de liefhebbers van harde actie. Het is een R-rated prent en het bloed spat letterlijk op de lens. Hier lijkt de regel wel: more is more, en het full contact geweld kan niet hard genoeg zijn, met vuisten, voeten, vuurwapens, messen, machetes, honkbalknuppels en hamers met weerhaken. De meest opvallende scènes zijn een met modder-en-bloed doordrenkte gevangenis-rel, een inventie car chase en uiteraard de pakkende finale confrontatie tussen held en schurk. Ook al is het eerste uur vrij rustig, is het laatste half uur een actiewervelwind waar The Expendables van zou blozen.

the raid redemption,The Raid 2 Berandal,the raid,Gareth Evans,Iko Uwais

Bij de casting zien we niet heel veel (voor ons) bekende koppen, maar het meest in het oog springend is uiteraard Hammer Girl gespeeld door Julie Estelle. Hoofdacteur Iko Uwais heeft ondertussen ook al met Keanu Reeves gespeeld in de wat tegenvallende Man of Tai Chi (2013). De Blu-ray en DVD van The Raid 2: Berandal liggen vanaf 2 december 2014 in de winkelrekken

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 9 december 2014

***Related Post***
12/07/2012: The Raid: Redemption review

 

*** The Raid 2: Berandal trailer ***

08-12-14

Hercules (2014) met Dwayne Johnson **½ Blu-ray recensie

De vorige Hercules film, The Legend of Hercules (2014), werd een mythologische box-office flop. Alle ogen werden dan ook gericht op die tweede Hercules (2014) film, in regie van Brett Ratner met Dwayne Johnson als gespierde krachtpatser met glimmende sixpack, in de hoop dat deze film het bij het rechte eind zou hebben.

hercules_2014_poster3.jpg

Korte inhoud Hercules: Veertienhonderd jaar geleden, liep een gekwelde ziel op aarde rond, die noch mens of god was. Hercules (Dwayne Johnson) was de machtige zoon van de goddelijke koning Zeus, en daarom kreeg mocht hij de rest van zijn leven gaan lijden en afzien. Na twaalf zware werken en het verlies van zijn familie, keert deze donkere en vermoeide ziel de rug naar de goden en vindt zijn enige troost in bloedige strijd. In de loop der jaren heeft hij een gezelschap gevonden van zes soortgelijke zielen, met als enige levensdoel, die hun liefde voor het vechten en hun band met de dood. Deze mannen en vrouwen vragen nooit waar ze naartoe gaan om te vechten of waarom of wie, enkel maar hoeveel ze zullen worden betaald. Nu heeft de koning van Thracië, Lord Cotys (John Hurt), deze huurlingen ingehuurd om zijn mannen te trainen om het grootste leger aller tijden te vormen tegen het leger van de vijandige Rhesus (Tobias Santelmann). Het is tijd voor deze verloren zielen om eindelijk voor ogen zien hoe ver ze zijn gevallen, als ze nu een leger moeten trainen om net zo meedogenloos en bloeddorstig te worden als dat van hun reputatie.

Deze actieprent is gebaseerd op de comic Hercules: The Thracian Wars (pdf). Het is dus een soort mengeling tussen het realisme van Gladiator (2000) en het meer fantastische van 300 (2006).

Hercules werd beroemd om de twaalf moeilijke werken die hij uitvoerde in opdracht van koning Eurystheus. Hiervan krijgen we dus enkel een samenvatting in de proloog (tevens de meest indrukwekkende scènes uit de gehele film) en het verhaal pikt op waarin we de gespierde kolos bezig zien als een soort premiejager in het gezelschap van 5 bondgenoten; de ziener Amphiaraus (Ian McShane), de brains van de groep Autolycus (Rufus Sewell), sexy krijgster Atalanta (Ingrid Bolsø Berdal), de woeste Tydeus (Aksel Hennie) en het jongere neefje van Hercules, Iolaus (Reece Ritchie).

Hercules was niet alleen een held omwille van zijn enorme kracht, maar ook door een flinke dosis slimheid waarbij hij machtige daden kon verrichten. Dat laatste vinden we in mindere mate terug. Maar deze film brengt geen getrouw beeld van deze mythologische held, dan wel een ontnuchterende kijk op het personage - wiens heroïsche beeld gedeeltelijk of geheel werd bijgestuurd door zijn trouwe handlangers. Na het mythologische gedeelte krijgen we een harde cut naar iemand die zegt "What a load of crap!", en hiermee wordt meteen de toon van de film gezet en zitten we in de de-mystificatie van Hercules. Op dit moment vertelt Ratner ons dat dit een leuke film zal worden waarin gelachen kan worden. Een beetje later benadrukt Ergenia (Rebecca Ferguson) nog maar eens de opzet door de vragen naar het verhaal over de vermoorde vrouw Irina Shayk en kinderen van Hercules: "I want the truth, no myths".

hercules_2014_blu-ray_pic01.jpghercules_2014_blu-ray_pic02.jpghercules_2014_blu-ray_pic03.jpg
hercules_2014_blu-ray_pic04.jpghercules_2014_blu-ray_pic05.jpghercules_2014_blu-ray_pic06.jpg

En tot hier de goede bedoelingen van Hercules, met zijn interessante casting en zijn 'the magnificent seven / The Wild Bunch' camaraderie. De regie van deze prent is één grote ontgoocheling en het popcorn-script van Ryan Condal en Evan Spiliotopoulos ruilt sterke karakter-ontwikkeling in voor vecht-scènes. Het is meteen duidelijk dat Brett Ratner noch geloofwaardige dramatische karakters kan neerzetten of grootse battle scenes zoals een Peter Jackson (The Lord of the Rings) of Ridley Scott (Gladiator), laat staan een cynische prent maken in de stijl van Guardians of the Galaxy (2014) (wat uiteindelijk de bedoeling was), ook al probeert de regisseur her en der wel wat te kopiëren van zijn voorgangers. Ik ben er zelfs zeker fan dat zelfs een Michael Bay een betere film had afgeleverd. Ratner schittert in one-liner komediefilms zoals met de Rush Hour (1998) films, maar je merkt dat hij bij dergelijke avonturenfilms wankelt tussen drama en komedie. En komedie is nu net datgene waar je heel spaarzaam mee moet omspringen. Ofwel zoek je het in de parodie, maar dan moet de humor wel van een hoger niveau zijn dan nu en dan een goedkope one-liner. Het resultaat is voornamelijk dom PG13 spektakel met onbedoeld lachwekkende dialogen, in plaats van een adembenemend epos. Het einde is tevens ook hopeloos over-the-top en druist toch wat in tegen het basis-concept van de film.

Ik had in een vorige bericht de flop van de eerste Hercules film al aangekondigd én tevens iets meer succes voorspelt voor de popcorn versie van deze Griekse held. En ook al heeft deze 110 miljoen dollar productie beter gedaan, was het uiteindelijk met de hakken over de sloot met een 243 miljoen dollar. Iets wat toch wel wat van een tegenvaller was voor Paramount. Lucy (2014) van Luc Besson die in dezelfde periode werd uitgebracht versloeg Hercules met gemak en haalde 459 miljoen op met een productiebudget van 40 miljoen. Iets wat niemand had kunnen voorspellen...behalve diegene die de reputatie van de regisseur kenden.

Ondanks de hoge productiekost is de productie-unit afgereisd naar het tax-shelter vriendelijke Hongarije, in de volledig geëquipeerde Origo Film Studio te Boedapest. De mooie buitenopnames zijn dan weer opgenomen in Kroatië, tevens een interessante Zuid-Europese vakantiebestemming vakantiebestemming , waar ik snel eens naar toe wil reizen. Regisseur Brett Ratner, die tevens het petje van producer droeg, heeft deze prent ook opgenomen op de digitale Alexa camera's. Deze HD-camera's, die ook worden ingezet voor heel wat Belgische langspeelfilms, kunnen het productiekost ook voor een groot stuk onderdrukken. En het zal nodig geweest zijn, want zo goed als alle shots in de trailer zijn opgefleurd met geldverslindende cgi. Het enige probleem met digitale camera's is dat ze vaak net iets teveel scherpte in het beeld brengen, wat niet altijd gewenst is bij historische prenten.

 Hercules animated picture Hercules animated picture

De Blu-ray en DVD komen uit op 17 december 2014, zowel in een 3D versie als met een extended cut (stelt uiteindelijk niet zo heel veel voor gezien er maar 3 minuutjes aan de bioscoopversie werden toegevoegd). Maar de extraatjes zijn echt wel de moeite waard. Zo is er niet alleen audio-commentaar van Brett Ratner en producer Beau Flynn over de gehele film (die mekaar bewieroken van hoe prachtig alles eruit ziet en hoe goed ze zijn in hun werk), alsook heel wat making-off filmpjes. Zeker interessant is de reportage over de visuele effecten in de film. Kortom, Hercules had met zijn uitstekende cast en zijn indrukwekkende production design en zijn uitdagende uitgangspunt alles om te kunnen overtuigen, maar Brett Ratner stond in de weg om hier een geslaagde prent van te maken met idiote one-liners, manke mise-en-scenes, een compleet gebrek aan proza, rythmisch en thematisch volledig uit balans, een aaneenschakeling van gevecht-scènes en een algemeen gebrek aan flair, originaliteit en vernuft. Desondanks verveelt het niet en is de film best wel ontspannend. Maar ik vermoed dat er nog wel Hercules films zullen komen.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 8 december 2014

***Related Post***
27/03/2014: Twee gespierde Hercules films in 2014

 

*** Hercules (2014) trailer #2 ***

07-12-14

Lucy (2014) van Luc Besson ** Blu-ray recensie

Gisteren heeft Sinterklaas de DVD en Blu-ray van Lucy (2014) in de winkelrekken gelegd, de actie-thriller in regie van de onvermoeibare Luc Besson (pic). In de hoofdrol treffen we er Scarlett Johansson (pics) aan, naast Morgan Freeman.

lucy_2014_poster_scarlett_johansson_luc_besson.jpg

Korte inhoud: Lucy (Scarlett Johansson) is een jonge vrouw die op vreselijke wijze gedwongen wordt om drugs te smokkelen voor de genadeloze en brutale Mr. Jang (Min-sik Choi). Per ongeluk raakt ze in aanraking met drugs die haar op een mysterieuze manier een bovenmenselijke kracht bezorgt. Ze kan kennis direct absorberen, objecten met haar geest verplaatsen en ze kan geen pijn of leed voelen. Het was meteen duidelijk dat ze vervolgens ten strijde zou trekken tegen die schurken die haar te grazen hebben genomen, met de hulp van agent Pierre Del Rio (Amr Waked).

Voor de fans van Scarlett Johansson raad ik de alternatieve Under the Skin (2014) aan die binnenkort een ook een dvd-release zal krijgen. Het is niet alleen een film waarin de actrice regelmatig poedelnaakt rondloopt (dit kan al heel wat kijklustigen lokken), maar ook een film die een wat vreemde genialiteit uitstraalt. Ik denk niet dat ik alles heb begrepen - daarvoor had ik eerst het boek moeten lezen van Michael Faber - maar het is wel een prent die blijft nazinderen. Lucy is daarentegen een totaal verschillende prent, bestemd voor een breed publiek. En ook al gaat deze prent over het verscheiden van de gebruikte capaciteit van onze hersenen, kan je gemakkelijk je verstand op nul zetten. Het deed me allemaal wel denken aan Transcendence (2014), maar dan ontdaan van alle intellectuele nabeschouwingen.

Besson maakt gewelddadige commerciële popcorn-films met karakters die het vooral moeten hebben van hun kinetische energie in plaats van hun motivaties en psychologische ontwikkeling. Besson schrijft dergelijke films dan ook aan de lopende band, voor zichzelf of voor andere regisseurs. Zijn laatste film The Family (2013), die hij zelf in beeld heeft gezet heeft aan de box-office wat gesputterd, maar toch net in het groen geëindigd. Deze prent heeft zijn publiek wel degelijk gevonden. Met zijn productiebudget van 40 miljoen haalde het 459 miljoen dollar op aan de box-office tijdens zijn wereldwijde bioscooprelease. De plot heeft wel veel weg van de suspense-thriller Limitless (2011) waarin het hoofdpersonage een pil ging slikken om zo tot 100% van zijn brain-capaciteit te komen. Ook het vond ik het eindresultaat net iets meer bevredigend.

Het verhaal van Lucy lijkt bespottelijk, Scarlett lijkt niet geloofwaardig in haar rol en de meeste one-liners komen extreem gekunsteld over. Het lijkt er ook op dat het budget van de film een stuk naar beneden is herzien, en zijn de visuele effecten maar ca-va'kes maar toch heel déjà-vu. De films van Besson trekken de laatste jaren steeds meer op Quentin Tarantino prenten, maar dan zonder de gevatte dialogen. Alles begint wel goed met een gezonde afwisseling tussen filosofisch-wetenschappelijke benaderingen en harde actie, maar geleiding verglijdt alles in verveling en nonsens. De premisse om een actiefilm te maken rond een personage die 100% van zijn hersenen benut lijkt een uitdagend concept, maar hiervoor heb je ook een script nodig van een iets ander niveau.

lucy_2014_pic01.jpglucy_2014_pic02.jpglucy_2014_pic03.jpg

Op de Blu-ray vinden jullie een interview met Luc Besson, naast een interessante making-off reportage. Fransen zijn gekend voor hun stuntmannen, en dan in het bijzonder de stunt-drivers (Taken, Ronin, Taxi 1-2-3, ...), en hierover is er ook een making-off film. Ik had deze prent 3 sterren willen geven, maar het idee dat er zoveel meer met het concept aan te vangen was, vind ik het zonde van het uiteindelijke resultaat. Besson is als regisseur zowel in staat van goeie actiefilms (Léon: The Professional) als teleurstellende actiefilms (The Family) en deze Lucy behoort tot de tweede categorie.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 7 december 2014

 

*** Lucy (2014) trailer #1 ***

05-12-14

Moebius (2013) van Ki-duk Kim **** recensie

Ki-duk Kim. Een naam die ik ongenuanceerd met kwaliteit associeer. Toen ik de kans kreeg Moebius / Moebiuseu (2013) te bespreken, liet ik die niet liggen. Zijn eerdere films Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring (2003) en vooral het enorm poëtische stilleven 3-Iron (2004) kon ik echt wel smaken.

moebius_2013_poster.jpg

Ik ben geen fan van echt trage cinema, maar Kim Ki-Duk is er een meester in. Hij schildert en vertelt met beelden. Woorden doen er zelden of nooit echt toe. In Moebius trekt hij de lijn wel heel sterk door. Mensen die voor de eerste keer kennis maken met Kim Ki-Duk, raad ik aan toch eerst even zijn andere films te bekijken.

Wat de meester opvoert in dit meesterwerk, is alles wat hij eerder deed tot het uiterste gedreven. Romantiek, afgunst, liefde, verraad, (ontrouw), hunkering, onmacht, vergeving: deze emoties in het extreme kunnen een wel heel menselijke maar ziekelijke invulling krijgen. Misschien zijn wij soms al wat teveel gewend, maar deze film werd ooit verbannen wegens 'te'. Ik kan ergens begrijpen waarom. Niettemin. De extreme daden vervallen in het niets met de extreme emoties waaruit deze daden voortvloeien.

Korte inhoudWaarover heb ik het eigenlijk? We zien een door-de-weeks Zuid-Koreaans gezin. De vader is overspelig. De vrouw ziekelijk jaloers. Na mislukte poging om de vader te castreren, castreert ze dan maar de zoon. De zoon vindt een nieuwe erotische beleving bij de maîtresse. Die maîtresse wordt verkracht. De zoon helpt haar wraak te nemen op de verkrachters. De vader probeert uit schuldbesef de zoon weer zijn mannelijkheid en mogelijkheid tot genot terug te geven. De moeder komt terug in beeld en krijgt een incestueuze band met de zoon.

Je ziet het, de ene daad brengt de andere emotie voort die weer een daad tot gevolg heeft met een sneeuwbaleffect. Als de vorige films van Kim Ki-Duk al poëtische stillevens waren, dan is dit een oorverdovend stil kunstwerk, waarbij de eigenlijk zo al onverschillig lijkende Koreanen, hier toch wel echt luide emoties uitbeelden. Kim Ki-Duk slaagt wonderwel in zijn opzet. Moebius is zijn meest duistere portret van liefde in al zijn facetten maar is misschien niet weggelegd voor hopeloos romantische zielen. Tenzij je verder kijkt naar wat je ziet.

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 5 december 2014

 

*** Moebius trailer ***

Gepost door © jeroen in Review | Pin it! |  Facebook | Commentaren (1)
Tags: moebius, kim ki-duk

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende