29-08-14

Pompeii (2014) ** Blu-ray recensie

Eén ding kan niemand ontkennen: het is een rasechte Paul W.S. Anderson film, met misschien als enige uitzondering dat hij deze keer zijn vrouw Milla Jovovich heeft thuis gelaten. Er is veel visueel vertier in Pompeii (2014), maar het domme arme-jongen-rijk-meisje verhaaltje slaat nergens op ... zoals verwacht. Je voelt wel dat er even een moment was om het toch allemaal iets meer ernstig aan te pakken, maar dan sloeg de geest op tilt en werd voluit gekozen voor de speciale effecten.

pompeii_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: De film volgt het verhaal van een Keltische gladiator Milo (Kit Harington) in het jaar 79 na christus, die in slavernij leeft. Aan de vooravond van een enorme vulkaanuitbarsting die Pompeii verwoest, wordt hij verliefd op de edelvrouw Cassia (Emily Browning). Dit zorgt er tevens voor dat hij oog in oog komt te staan met de corrupte Senator Corvis (Kiefer Sutherland), de man die zijn familie jaren eerder afslachtte.

U kunt de filmmakers bijna horen zeggen: "Wel, het voorval speelt zich af in gladiatoren-tijdperk. En het gaat over een groep mensen die niet kunnen ontsnappen, en uiteindelijk sterven. Dus laten we er een Gladiator meets Titanic van maken. En ook al ontrolt het verhaal zich af in Italië, geven we iedereen een vaag Brits accent mee, en de kous is af." Noem het vulgaire auteurs-cinema of niet, het resultaat is een tsunami van dramatische clichés op een bedje van geforceerde en tenenkrullende dialogen.

En je zou haast nog Milla Jovovich missen wanneer je het schabouwelijke acteerwerk van Emily Browning moet aanschouwen. Het is schrijnend hoe zij bepaalde emoties wil overbrengen. Ok, het is een mooi meisje (echter niet in deze prent), maar moet je voor een dergelijke film toch geen minimum aan acteertalent bezitten. En hier komt het meest opmerkelijke; het is zo'n opeenstapeling van nonsens dat je er eigenlijk nog wel plezier aan kan beleven. Op een zeker niveau kan je er al evenveel van genieten als van een cheeseburger met een frisse cola. Het is een CGI fest met een set die meer lijkt op een ontploft funerarium dan op een stad die onder de kolkende lava is gezet, maar deze prent is ook niet bedoeld voor historici, of nog mensen die nu en dan eens een boek lezen over de Romeinse geschiedenis. Dit is nonsens bedoeld om tickets en popcorn te verkopen, en windt er ook geen doekjes om. Het is guilty pleasure waarvan je meer kan van genieten dan een doorsnee Michael Bay gedrocht. Zelfs de dames kunnen genieten van de glimmende sixpack van Games of Thrones acteur Kit Harington, die echt wel de pedalen heeft verloren in de fitness. Wou hij Henry Cavill/Superman gaan overtreffen?

Anderson heeft er ook voor gekozen om de vulkaan Vesuvius te benaderen als een personage op zich. Leuk om te zien dat hij bijvoorbeeld alleen lava begint te spuiten en vuurbollen laat regenen wanneer de avond valt, net zoals een serial killer enkel maar toeslaat wanneer het donker is. Ik had die frivoliteit best wel willen inruilen voor beter uitgewerkte personages, waar je uiteindelijk voor gaat voelen of van gaat huiveren. Zowel de liefdes-relatie als de pseudo-politieke prietpraat laat iedereen koud, en je zit gewoon te wachten op het laatste half uur van de film waar ze letterlijk alles cgi-gewijs in de vernieling storten. Het is een beetje zoals naar stads-vuurwerk kijken; je blijft kijken want je weet dat er nog een grote crescendo komt op het einde. En ja, deze Pompeii werd opgenomen met 3D camera's, en ligt de kwaliteit van het visueel spektakel wel iets hoger dan bij een doorsnee actiefilm.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

Ik denk echter dat niemand deze film zag floppen (Had een groot budget, had A-List acteurs en een geslaagde marketing-campagne !). Hij stond tevens niet in onze potentiële zomerflop-lijst. En toch heeft deze prent zware verliezen geleden aan de box-office. Met een productiebudget van 100 miljoen dollar heeft de film wereldwijd nauwelijks 107 miljoen opgehaald, en dat is veel te weinig om de distributie en marketing-kosten te dekken. Zelfs een film als Godzilla (2014) deed VIJF keer beter en iedereen zag deze prent kelderen! Zelfs een ingewikkelde disaster film als Noah (2014) deed veel beter. Had deze Pompeii dan af te rekenen met zware concurrentie? De enige competitie die het had was 3 Days to Kill (2014), zowat de slechte Kevin Costern film sinds Waterwold. Hoera ! Het publiek is slimmer geworden ! ... Neen, zelfs deze stelling mag je verwerpen bij het bekijken van de hallucinante box-office van Transformers: Age of Extinction (2014) met meer dan 1 miljard omzet.

Pompeii animated picturePompeii animated picture

De film werd geschreven door Michael Robert Johnson (Sherlock Holmes), vergezeld van twee onervaren kwieten genaamd Janet Scott Batchler en Lee Batchler. Spijtig genoeg hadden ze zich niet gebaseerd op een sterk boek zoals bijvoorbeeld Pompeii van Robert Harris. De muziekscore van Clinton Shorter is misschien nog bij het beste wat deze prent te bieden heeft.

Pompeii is op 13 augustus uitgebracht op DVD en Blu-ray 3D, mat audio-commentaar van de regisseur, deleted scenes en making-off filmpjes over de kostuums, de wapens, de gladiatoren en uiteraard over Pompeii zelf.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Posts***
07/05/2014: 20 geanimeerde filmposters
27/02/2014: Pompeii is Vulgaire Auteurscinema !
26/12/2013: Hopelijk verknoeit Paul WS Anderson de rampenfilm Pompeii niet

 

*** Pompeii trailer ***

28-08-14

Need for Speed (2014) ** Blu-ray recensie

Nu dat het overlijden van Paul Walker misschien wel een punt zal zetten achter de The Fast and the Furious franchise van Universal, kan misschien Need for Speed (2014) van Dreamworks de plaats gaan inpikken in het winstgevende snelle-wagens-actiegenre. Deze film leek het in ieder geval iets serieuzer aan te pakken dan F&F, waar alles met iets meer humor werd benaderd. En op zich een goede zaak dat deze prent een eigen koers wou varen. Spijtig genoeg mist het slagkracht en originaliteit, iets wat F&F bij momenten (vooral naar de laatste delen toe) wel had.

need for speed,Aaron Paul,the fast and the furious,dreamworks,Days of Thunder,Scott Waugh,George Gatins,Dakota Johnson,Imogen Poots

Korte inhoud: Tobey Marshall (Aaron Paul), een jonge automonteur die er ingeluisd is door een rijke zakenman (Dominic Cooper), is nog maar net uit de gevangenis wanneer hij mee gaat doen aan een cross-country race. Dit met een wraakplan in zijn gedachten. Wanneer zijn ex-partner echter lucht krijgt van de race, schakelt deze direct de politie in. Need for Speed is gebaseerd op het populaire gelijknamige race-game.

Eerst werd er gesproken van Taylor Kitsch in de hoofdrol, maar het werd uiteindelijk Aaron Paul. En natuurlijk ging er wel veel digitale inkt vloeien over de gestalte van Aaron Paul die met zijn 1m73 toch wel een stuk kleiner is dan de 1m88 van Paul Walker, en om hem te zien in een stoere rol misschien niet meteen de beste casting was. In alle eerlijkheid, Tom Cruise is 1m70 en niemand heeft er problemen mee dat hij Ethan Hunt vertolkt in de Mission: Impossible franchise. Scrap That! Tom Cruise is dé actiester van de laatste 25 jaar! Maar uiteraard vraagt dit wel een beetje gezond verstand en inzicht van de regisseur om hem op een gepaste wijze te kadreren. Om terug te grijpen naar Tom Cruise, bekijk Days of Thunder (1990) en let hoe regisseur Tony Scott zijn kader maakt wanneer de acteur naast de 10 cm grotere Nicole Kidman staat. Het is een kwestie van compositie, mobiele verhoogjes voor de acteur en slimme keuzes wanneer het op hakken aankomt.

Mijn enige vrees toen ik voor het eerst hoorde van het project was dat DreamWorks en Electronic Arts hier gingen uitpakken met een ex-stuntman als regisseur, Scott Waugh, die enkel nog maar een co-realisatie op zijn naam heeft staan met Act of Valor (2012). En uiteindelijk gebeurde precies was ik dacht. De realisatie mist creativiteit en vernuft om deze prent te doen slagen. Wat mij betreft heeft de studio hiermee toch wel geblunderd. Zelfs het script komt van een nobody genaamd George Gatins. Mocht ik niet beter weten zou je denken dat niemand deze game-adaptatie hoog had ingeschat. Met alle respect voor Aaron Paul en zijn geniale vertolking in Breaking Bad, maar ik denk niet dat mensen speciaal naar de bioscoop zullen trekken om hem te zien.

Aaron Paul, die tevens heel wat van zijn eigen stunts heeft ondernomen, zet hier hoe dan ook een knappe vertolking neer en het geheel moet in principe niet onderdoen voor een aantal oudere Fast & Furious vehikels. In het verhaal kent ook een aantal interessante plotwendingen en zelfs al ben je geen grote liefhebber van films met opgefokte snelle wagens, kan je er nog altijd wel van genieten. Maar het blijft alweer een game-adaptatie, en het karakteristieke element van game-adaptaties is dat ze nooit echt diepgaand zijn en vooral willen mikken op het visuele karakter in plaats van het inhoudelijke. Voor een bepaalde scene heeft de regisseur zelfs een 40 tal camera's opgesteld om uit alle hoeken een actie in beeld te brengen. Het feit dat de regisseur koos om zo min mogelijk beroep te doen op CGI is uiteindelijk een goede zaak, en het brengt ook meteen een stuk nostalgie naar boven. Kwatongen zullen in ieder geval beweren dat het een langgerekte product placement film is geworden voor Ford.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

De producers zijn wel in hun opzet geslaagd. Met zijn relatief klein productiebudget van 60 miljoen heeft deze prent toch 203 miljoen dollar opgehaald. Is het een goede film geworden ? Wel, een liefhebber van het genre zal hier misschien meer plezier aan beleven dan iemand die op zoek is naar een sterk verhaal met boeiende personages. Ikzelf heb eigenlijk niets nieuws gezien, dus zat ik toch wat op mijn honger. Straat-races zijn echter geen manier om uw jeugdige uitbundigheid in de verf te zetten. Het is en blijft een gevaarlijke bezigheid, zowel voor de deelnemers en, nog belangrijker, voor de onschuldige mensen die per ongeluk betrokken worden. Los van het feit dat dergelijke films wel degelijk idioten kunnen aanzetten tot snel rijden op de weg, is deze prent bij momenten toch een verdienstelijke adrenaline fix geworden. Alles kon uiteraard beter mits een beter script en regisseur achter de camera...maar een dergelijk argument kan je wel maken bij heel wat zwakke game-adaptaties.

 Need for Speed 2014 animated picture Need for Speed 2014 animated picture

Verder zien we in de casting de verschijning van Dakota Johnson, de dochter van Don Johnson and Melanie Griffith, alsook de Engelse Imogen Poots die toch wel indruk kon maken met haar rol in de ietwat tegenvallende Michael Winterbottom film The Look of Love (2013) en hier minder irritant is dan wat je had kunnen vermoeden. Zelfs Michael Keaton heeft hierin een klein rolletje als een soort underground race commentator en brengt wat madness in het verhaal, ook al zien we hem nooit in interactie met de karakters, wat toch wel iets van een tegenvaller is.

De Blu-ray en DVD van Need for Speed is vanaf 20 augustus 2014 verkrijgbaar. Op de schijf vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur en de hoofdacteur, heel wat making-off filmpjes en deleted scenes. Need for Speed is spijtg genoeg de laatste in een lang rijtje van zwakke game-adaptaties, waarbij de kijker eigenlijk meer plezier zal beleven aan het spelen van het game dan aan het bekijken van de filmversie.

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 28 augustus 2014

***Related Post***
17/11/2011: Need for Speed: The Run

 

*** Need for Speed trailer ***

19-08-14

The Amazing Spider-Man 2 (2014) *** Blu-ray recensie

Je zou verwachten dat regisseur Marc Webb niet dezelfde fouten zou maken als Sam Raimi met zijn Spider-Man 3 (2007), maar deze The Amazing Spider-Man 2 (2014) doet precies wat iedereen vreesde: teveel villains opvoeren! En hiermee gun je dan ook geen enkele villain de tijd om voldoende tot zijn recht te komen. Ik was behoorlijk tevreden met zijn aanpak van de eerste The Amazing Spider-Man (2012), maar ik kan mijn ontgoocheling nauwelijks wegsteken bij deze sequel, ook al kan je het ook geen slechte

the_amazing_spider-man_review_poster.jpg

Korte inhoud: Peter Parker (Andrew Garfield) moet zijn tijd verdelen tussen de liefde van zijn leven, Gwen Stacey (Emma Stone), en het vechten tegen boeven. Hij is bijna klaar met school, maar is zijn belofte aan de vader van Gwen niet vergeten. Peter moet uit haar buurt blijven om te zorgen dat ze veilig blijft, maar dat lukt hem niet. Het leven van Peter verandert wanneer hij tegenover de nieuwe schurk Electro (Jamie Foxx) komt te staan. Zijn oude vriend Harry Osborn (Dane DeHaan) keert terug. En Peter ontdekt nieuwe informatie over zijn verleden.

Laten we beginnen de het positieve zaken: Andrew Garfield staat er weer en levert opnieuw een pakkende vertolking als Peter Parker en zijn alter-ego Spider-Man. Deze keer zien we een Spider-Man die iets dichter staat bij de comics, met iets meer acrobatieën en meer humor. De actie-sequenties zijn ook stukken beter dan bij de eerste film, met een knettergekke begin-scène waarin Spidy verschillende gestolen Oscorp flacons moet zien bijeen te grabbelen. De cgi-versie van Spider-Man sluit naadloos aan bij de rondhuppelende versie van vlees en bloed. Ook de montage en timing van de acties werken perfect en zetten alles op scherp. De hyperkinetische dynamiek wordt op gepaste momenten onderbroken door het beeld van Gwen Stacy's gestorven vader (Denis Leary) die Peter liet zweren om afstand te nemen van zijn dochter. Na het schuldgevoel van van de dood van Uncle Ben (Martin Sheen) in de eerste film, worstelt onze held nu met een nieuw schuldgevoel.

Ook de introductie van Max Dillon (Jamie Foxx) was veelbelovend. Je wou meteen meer te weten komen van deze wat eigenaardige figuur en zijn eerste contact met Spider-Man was buitengewoon knap in scene gezet. De ervaren en talentvolle Foxx kan zowel de macho zwarte acteur spelen (Any Given Sunday, Django Unchained) als de wat geflipte en rusteloze kwiet uithangen (The Soloist, Collateral) wat we in deze film te zien krijgen. Eenmaal we hem zien als zijn alter-ego Electro verliezen we een beetje de acteur, en de uitwerking laat vanaf dit ogenblik te wensen over. Electro moet trouwens één van de saaiste villains zijn sinds Mr. Freeze. Maar de visuele effecten die met het personage gepaard gaan zijn indrukwekkend. Uiteraard verwacht je niets anders van een productie met een budget van 200 miljoen dollar, maar er zijn voorbeelden van big budget films waar het visuele vertier allesbehalve overtuigend is.

Ik zat na het zien van de eerste film een beetje op mijn honger over de voorgeschiedenis met Richard Parker (Campbell Scott) en hier krijgen we effectief antwoorden op heel wat vragen, met tevens een heel aangrijpende scene in een jetvliegtuig. Maar alles wordt wel snel afgehandeld, want zoals je weet, hebben we 3 villains te introduceren, en de speelduur klokt nu al op een 142 minuten - iets wat tegenwoordig een rage is - ook al heeft de film veel te weinig om het lijf om die speelduur te verantwoorden. Datzelfde geldt tevens voor Captain America: The Winter Soldier (2014), en daar was er nog minder te vertellen dan in deze sequel.

 The Amazing Spider-Man 2 animated picture The Amazing Spider-Man 2 animated picture

En hiermee sluiten we aan op de zwakke kantjes van de film. Daar waar Sam Raimi met zijn Spider-Man 2 (2004) een perfecte balans wist te vinden tussen de held en zijn rivaal, struikelt deze prent over de overvloed aan karakters. In The Avengers (2012) zit ook volgepakt met karakters, maar Joss Whedon wist welke personages van belang waren en welke van minder belang. Hier had ik in de indruk dat Marc Webb halverwege de draad verliest. Zowel Electro als Green Goblin (knap vertolkt door Dane DeHaan) zijn geen kleine garnalen. En bij de eerste confrontatie tussen Spider-Man en Electro zit je al in je achterhoofd dat er nog twee confrontaties moet volgen. Eigenlijk verdiende Electro en The Green Goblin een eigen film, en tot op vandaag snap ik niet waarom Sony net diezelfde fout maakt als deze van 7 jaar geleden. Je kan 4, 5 tot zelfs 47 goede karakters hebben die moeten opboksen tegen één villain, maar wanneer je met meerdere villains werkt merk je dat dit ten koste komt van de karakter-uitwerking. Het gevecht tussen Green Goblin en Spider-Man is bijna een intermezzo van geen belang, weliswaar met een hartverscheurende gebeurtenis. De derde villain, Rhino, een ondankbare rol voor Paul Giamatti, is niet meer dan edelfiguratie met nog minder dan 2 minuten screentime. Zielig.

the_amazing_spider-man_2_rhino_pic01.jpgthe_amazing_spider-man_2_electro_pic02.jpgthe_amazing_spider-man_2_green_goblin_pic03.jpg
the_amazing_spider-man_2_pic04.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic05.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic06.jpg

Er was ook iets minder magie tussen Peter Parker en Gwen. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel make-up op het gezicht van Emma Stone hadden gesmeerd. Ook zij is het slachtoffer van de vele villains en er wordt ook gesnoeid in haar screentime. Ik miste ook die huiselijke scènes uit de eerste film, die het geheel een menselijk kantje bezorgden (met name de scene uit de eerste film waar Peter aan tafel zit met de familie van Gwen) en iets meer tederheid brachten aan de karakters. Hier heeft de regisseur geen tijd voor dergelijke momenten, ook al zijn het uitgerekend deze scènes waarin de relatie van Gwen en Peter vorm krijgt en kan groeien. Hadden ze hier meer tijd voor gemaakt dan was het einde een stuk meer emotioneel geladen.

Ik ga hier de review afsluiten want ik heb de indruk dat ik anders iets teveel ga beginnen zitten vitten over kleine details. Ik had gehoopt op een film met Spider-Man 2 niveau, maar het was uiteindelijk een herhaling van de desillusie van Spider-Man 3. En gezien je toch minder betrokken bent met de personages, ga je dan beginnen letten op details. Zelfs positieve zaken: ik vond de 3D in deze film eigenlijk wel geslaagd (ja, u hoort me goed), ook al ga ik niet meteen spreken van een meerwaarde. Als je al een film wil zien in 3D, dan zou deze The Amazing Spider-Man 2 geen slechte keuze zijn. Komt er een derde Spider-Man film? Wat had je gedacht? In deze sequel hebben we al een kleine wandeling gemaakt naast de verschillende toekomstige Sinister Six (min één, tenzij Rhino terugkomt in de derde film, maar ik betwijfel het).

De DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D ligt vanaf morgen 20 augustus 2014 in de winkelrekken. Alleen al op Blu-Ray is er meer dan 100 minuten aan bonusmateriaal te vinden (zoals een make-up sessie met Jamie Foxx), inclusief audio commentaar van Marc Webb en 9 verwijderde scenes. En toegegeven, bij een tweede visie van de film wordt je wel iets milder. Nu wordt het uitkijken naar The Amazing Spider-Man 3 (2018). Toch denk ik dat ze toch bepaalde zaken zullen moeten aanpassen. De makers hebben zich niets aangetrokken van de kritiek op het gebruik van teveel villains, maar de cijfers wijzen uit dat The Amazing Spider-Man 2 de zwakst scorende Spidey film aan de box-office is, sinds Sam Raimi er mee is begonnen in 2002, en zoiets kan toch tellen.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 april 2014

***Related Posts***
04/04/2014: It's On Again voor Alicia Keys en Kendrick Lamar
18/01/2014: Een overvloed aan The Amazing Spider-Man 2 posters
05/12/2013: The Amazing Spider-Man 2 trailer
25/09/2013: The Amazing Spider-Man 2 zal alle vragen beantwoorden
11/02/2013: Maar liefst 3 villains in The Amazing Spiderman 2
06/01/2013: Fouten in The Amazing Spiderman

 

*** The Amazing Spider-Man 2 trailer #3 ***

16-08-14

Labor Day (2013) *** Blu-ray recensie

Op 27 augustus 2014 komt Labor Day (2013) uit op DVD en Blu-ray, de laatste film van Jason Reitman (Thank You For Smoking, Juno, Up In the Air) met Kate Winslet en Josh Brolin. Geen slechte film maar spijtig genoeg is dit toch wel één van zijn mindere prestaties.

labor day,kate winslet,josh brolin,Jason Reitman,Gattlin Griffith,Ghost,Rapture,nowhere to run,Joyce Maynard

Korte inhoud: De depressieve alleenstaande moeder Adele (Kate Winslet) en haar zoon Henry (Gattlin Griffith) bieden een geblesseerde, ongure figuur (Josh Brolin) een lift aan. Al snel blijkt dat de man een ontsnapte gevangene is. Maar wat begint als een soort nachtmerrie ontpopt zich tot een tedere romance.

Reitman begin zijn regiecarrière met een hoogtepunt, maar is zichtbaar aan herbronning toe. De film is een soort melo-romance geworden met Ghost (1990) trekjes. Het verhaal is al zo voorspelbaar als de lyrics van een Vlaamse schlager. Het is ook een PG13 film dus verwacht ik ook geen al te grote deiningen in het verhaal. Er is ook geen hint aanwezig is van Reitman's alom bekende cynisme en satirische speldenprikjes. We zijn zelfs mijlenver verwijderd van dat aanstekelijke Stockholm-syndrome. Winslet speelt de onschuldige en weerloze vrouw - een rol die ze waarschijnlijk in haar slaap perfect kan spelen - en Brolin speelt dat weer de rol van de goedaardige crimineel zonder al teveel diepgang.

Mocht Labor Day de zaken niet zo simpel hebben voorgesteld, had het misschien een betere film geweest. Stel je voor dat het personage van Brolin gevaarlijk zou zijn - dan was die verliefdheid misschien geen uitgemaakte zaak. Door alle mogelijke hinderpalen uit de weg te gaan maakt scenarist en regisseur Reitman alles eigenlijk behoorlijk getelefoneerd, in die mate dat we alles al ruim op voorhand zien aankomen. Het totale effect is kleurloos, allesbehalve dramatisch maar eerder sentimenteel van aard.

Labor Day is gebaseerd op de roman van Joyce Maynard. Het verhaal van de crimineel die in een gewoon gezinnetje plots zijn draai vindt en er hieruit een romance uit bloeit klinkt in ieder geval heel bekend in de oren. Zo hebben we de Van Damme film Nowhere to Run (1993), maar een veel betere prent in het genre is de klassieker Rapture (1965) van John Guillermin die ik ooit in een ver verleden heb gezien op een stokoude VHS tape.

Op de Blu-ray van Labor Day vinden jullie niet alleen de audio-commentaar van de regisseur maar ook een making-off en deleted scenes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 22 februari 2008

 

*** Labor Day trailer ***

13-08-14

Captain America: The Winter Soldier (2014) *** Blu-ray recensie

Sinds het succes van Iron Man (2008) kent Marvel met zijn Avengers gloriedagen. Zowel elk afzonderlijk als samen maken deze Stan Lee helden brokken aan de box-office, en het moet gezegd worden, de kwaliteit lag hoog en was niet alleen bedoeld voor tieners en fanboys. Maar er begint toch wat slijt te komen op de machine en de makers spelen iets teveel op veilig. Zo was Thor: The Dark World (2014) niet meteen een schot in de roos en - geloof de overgehypte Amerikaanse pers niet - ook Captain America: The Winter Soldier (2014) is een standaard popcorn actieprent waarvan enkel en alleen de hoogte van het productiebudget doet duizelen (170 miljoen dollar).

captain_america_the_winter_soldier_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Steve Rogers (Chris Evans), beter bekend als de superheld Captain America, heeft moeite met zijn rol in de moderne wereld. Samen met Natasha Romanoff (Scarlett Johansson), alias Black Widow, trekt hij ten strijde om een sterke maar mysterieuze vijand te bestrijden, die zich verstopt in het huidige Washington. Natasha Romanoff is een spionne die werkt voor S.H.I.E.L.D., de veiligheidsdienst onder leiding van Nick Fury (Samuel L. Jackson).

Na het zien van de film hadden we zoiets van; beginnen wij oud te worden, en is dit een film voor veel te jonge teenagers? Waar zit de originaliteit, waar zit dat overheerlijke comic-gehalte van de eerste film, Captain America: The First Avenger (2011) van Joe Johnston. Mijn verwachtingen lagen misschien ook iets te hoog, gezien de Winter Soldier saga één van de betere comic reeksen is. Ook de casting sprak me aan met namen als Hayley Atwell en Dominic Cooper, maar ook Robert Redford. Het scenario werd geschreven door Stephen McFeely en Christopher Markus die de eerste Captain America film had geschreven, en binnenkort ook Captain America 3 (2016).

The Winter Soldier probeert de magie van The Avengers een beetje te herleven, maar blijft steken bij voorgekauwde commerciële spielerei volgepakt met cgi van vuurbollen, vervelende flashbacks en plat actievertier met vliegtuig-gevechten en voorspelbare achtervolgingen en vechtscènes. Natuurlijk kunnen we genieten van de rondingen van Scarlett Johansson als sexy martial arts experte in haar zwarte lederen jumpsuit, maar er zijn gewoon teveel zaken die gebeuren op het witte doek, dat je nauwelijks kan meevoelen met verhaal of personages. Er is ook iets teveel van het pang-pang gehalte en te weinig magie. De film werd ook geregisseerd door de tv-regisseurs Anthony Russo en Joe Russo, en dat voel je toch bij momenten. De intieme scènes tussen twee personages voelen ook iets menselijker aan en bij momenten koester je de hoop op meer van dit. Maar deze sequel speelt op veilig en brengt een formule prent naar Hollywood normen, die de groots mogelijke massa kan inpalmen.

Captain America The Winter Soldier animated pictureCaptain America The Winter Soldier animated picture

Persoonlijk vind ik Captain Marvel misschien wel één van de minst interessante Marvel personages na misschien Thor. Ik heb een hekel aan personages die zonder verpinken van helikopters naar vliegtuig-carriers kunnen springen, 9 mannen zonder moeite kan uitschakelen in een lift, door verschillende ramen kan springen zonder ook maar één schram en heel wat stoten kan incasseren, maar dan later op onverklaarbare wijze een bang en schuchter manneke vertolkt. Het verhaal spreekt me ook minder aan en duurt ook veel te lang (136 minuten) voor zijn eigen goed.

Maar gelukkig was het een iets betere film dan Iron Man 2 (2010), maar ik zat toch wat op mijn honger - ook al kan je moeilijk zeggen dat het een saaie film is. Integendeel, de actie is vrijwel continu en het visueel vertier is ook wel indrukwekkend. Er zit zelfs een politiek geladen ondertoon in de film, waarbij de vinger wordt gewezen naar de Big Brother staat die een loopje neemt met onze privacy (vermoedelijk werd het script ook geschreven in volle drone/Wiki Leaks periode). Zelf had ik misschien iets meer willen zien over Winter Soldier dan over privacy issues. Maar het is wat mij betreft een film die je nog best bekijkt op een zondag; thuis met het home cinema systeem.

De DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D liggen vanaf vandaag 13 augustus 2014 in de winkelrekken. Bij de extraatjes hebben we ondermeer de audio-commentaar van Anthony en Joe Russo, naast 4 deleted scenes en nog 3 making-off filmpjes. Captain America werd niet opgenomen met 3D technologie en heeft dus in post-productiue een 3D-conversie doorgevoerd.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 13 augustus 2014

 

*** Captain America: The Winter Soldier trailer ***

07-08-14

Guardians of the Galaxy (2014) ***½ recensie

Ik heb deze film toch wel een beetje moeten laten bezinken, maar de comic adaptatie Guardians of the Galaxy (2014) vond ik beter dan verwacht. Het zal in ieder geval geen flop worden! De producers kunnen op hun beide oren slapen, want de sequel zal na dit schot in de roos een feit zijn. Het risico dat Marvel heeft genomen met de 'maverick' James Gunn in dienst te nemen als regisseur, heeft zijn vruchten afgeworpen. Guardians of the Galaxy heeft een aantal zwaktes, maar de betere momenten overwegen veruit de afknappertjes.

guardians_of_the_galaxy_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Intergalactische politieagent Peter Quill (Chris Pratt) komt in het bezit van een mysterieus object dat toebehoort aan Ronan the Accuser (Lee Pace), een machtige schurk die de veiligheid van het universum in gevaar brengt. De enige manier voor Peter om uit Ronan’s klauwen te blijven, is zich aansluiten bij een groep vreemde huurlingen bestaande uit Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Groot (Vin Diesel), Gamora (Zoe Saldana) en Drax the Destroyer (Dave Bautista).

Het productiebudget lag duizelingwekkend hoog met zijn 170 miljoen dollar, en je kan er vanuit gaan dat elke stuiver op het scherm te zien is. In zo goed als elk frame zit peperdure cgi en de helft van de hoofdpersonages (Groot en Rocket) zijn tevens cgi-wezens. Ik vermoed zelfs dat een deel van het promotiebudget naar de productie is gegaan want we hebben lang moeten wachten op de posters en trailers. Maar ondertussen heeft de film al meer dan 180 miljoen opgehaald, en deze absurde sci-fi moet nog heel wat landen aandoen. Wat is het geheim van deze PG-13 science-fiction prent, en waarom slaagt deze prent erin wat voor John Carter (2012) vrijwel onmogelijk was? Het antwoord is humor! Wanneer je niet beschikt over een volwassen verhaal of dramatische personages, mag je jezelf niet te fel au serieus nemen. En het is waarschijnlijk geleden sinds Galaxy Quest (1999) en Spaceballs (1987), dat ik nog zo heb moeten lachen met een science-fiction prent.

En ook al ligt het er vaak iets te dik op, is de offbeat en soms clevere humor zeker present. Een gimmick die regelmatig wordt uitgebuit is het gebruik van melige 70'ties muziek komende van een mix cassette-tape. Gunn heeft ook gekozen voor herkenbare muziek die ook niet al te populair in de oren klinkt (misschien met uitzondering van de nummers van David Bowie en de Jackson Five). Ik vermoed dat we om de 20 minuten bediend worden met een tearjerker van formaat. Het deed me wat denken aan het gebruik van muziek door Quentin Tarantino in zijn films, zoals de K-Billy’s Super Sounds of the '70s. Het is niet nieuw, maar het werkt en ik heb zelden een mix gezien tussen 70'ties muziek en een hedendaagse science-fiction film. En wat ook goed werkt is de ironiserende mix tussen een droevige scène (zoals de gevangenschap van de helden) en leutige muziek in de stijl van 'Hooked on a Feeling'.

Ook de super-intelligente wasbeer Rocket met zijn veel te grote machinegeweren werkt bijzonder wel in de film. Ik had nooit gedacht na het zien van de comic dat dit personage op een overtuigende manier tot leven zou komen, maar het resultaat is verbluffend. De stem-casting van Bradley Cooper is dan ook spot-on. Zijn verbale interacties met de andere personages zijn om van te smullen. Het personage van Groot, het stuk wandelende boom dat slechts één zin kan uitspreken in verschillende intonaties, werkt ook bijzonder wel. Je hoort wel NOOIT dat het de stem van Vin Diesel was. De sex-appeal komt dan weer van de groene Zoe Saldana in haar strakke lederen pak, maar ook van de stud Chris Pratt die geregeld met zijn ontbloot en gespierd bovenlijf rondloopt. Het groepje ongeregeld dat samen een team vormen is al zo oud als de straatstenen, maar het werkt keer op keer.

Dat niet alle grappen aankomen is ook een feit en naar het einde toe zit je qua verhaal toch wat op je honger. Het directe gevolg van de dominerende humor in deze prent is een gebrek aan dreiging die uitkomt van de villain, in dit geval het personage van Ronan. In het begin werd hij bijzonder knap opgevoerd met een efficiënte vertolking van Lee Pace, maar gaandeweg verlies je interesse en hunker je naar de volgende grap van Rocket of Quill. Maar anderzijds is het dan weer de kracht van deze prent die op een geslaagde manier B-list underdogs laat opboksen tegen serieuze en zwaarwichtige villains. Het is duidelijk dat je James Gunn niets van humor moet aanleren.

guardians_of_the_galaxy_2014_poster_star_lord.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_rocket_groot.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_gamora.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_drax.jpg
guardians_of_the_galaxy_2014_poster_korath.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_nebula.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_ronan.jpgguardians_of_the_galaxy_2014_poster_corpsman_dey.jpg

En zoals bij de meeste comic adaptaties zien we ook een karrenvracht aan nevenpersonages opduiken, maar zonder echt smaakmakers te worden. Zo was er de geadopteerde dochter van Thanos, de kale en mysterieuze Nebula, gespeeld door Karen Gillan. Zij had een beetje de vrouwelijke villain moeten zijn. Daarnaast was er ook Korath, gespeeld door Djimon Hounsou, in de rol van de handlanger van Ronan, naast nog een boel van kleinere rollen gespeeld door John C. Reilly, Glenn Close en Benicio Del Toro. En last but not least de blauw getinte Michael Rooker als de leider van de Ravagers, Yondu Udonta. Het is altijd een plezier om Rooker aan het werk te zien.

Maar Guardians of the Galaxy is zeker een geslaagd experiment en tevens één van de grappigste zomerblockbusters deze zomer. En het succes van deze prent is eigenlijk voor een groot stuk te danken aan de wijze keuzes van de regisseur die een goede balans wist te vinden tussen knetterende actie en zwarte humor, zonder de actie te gory te maken of te humor te zwart. Zet je schrap want het is alle remmen los met deze popcorn rollercoaster die zowel op onze lachspieren zal werken als de adrenaline door ons lijf stoot. En na deze rit zal je verlangen naar meer. Guardians of the Galaxy is in onze zalen vanaf 13 augustus 2014.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 7 augustus 2014

***Related Posts***
16/07/2014: De promo-campagne van Guardians of the Galaxy is losgebroken
05/05/2014: Wordt Guardians of the Galaxy een hit of een flop?

 

*** Guardians of the Galaxy trailer #4 ***

31-07-14

Ain't Them Bodies Saints (2013) *** Blu-ray recensie

'In de sfeer van oude westerns' onthield ik van de beschrijving van deze Ain't Them Bodies Saints (2013). Dat wekte mijn interesse. Verder zei de film me niets, behalve dat tweederangs acteur Casey Affleck meespeelde net als Rooney Mara, jawel The Girl with the Dragon Tattoo (2011), ook had ze een klein rolletje in The Social Network (2011) en tal van andere films en series. Regisseur David Lowery zei me trouwens ook niets.

aint_them_bodies_saints_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Bob (Casey Affleck) en Ruth (Rooney Mara) leven een beetje zoals een Bonnie & Clyde in het Wilde Westen van de jaren zeventig. Bij een schietpartij raakt een agent gewond en verdwijnt Bob achter de tralies. Ruth kan haar leven heropnemen. Ondertussen wordt hun dochtertje geboren. Dit vormt de drijfveer voor Bob om Ruth en zijn dochter terug op te zoeken en te ontsnappen. In het kleine dorp waar iedereen iedereen kent, is het voor hem niet makkelijk zijn Ruth op te zoeken en er zijn een boel anderen die hem liever niet zien komen.

De sfeer die Lowery weet te scheppen is alvast zeer geslaagd. Het wilde westen van de jaren zeventig. Weidse landschappen. Prachtige sobere lange shots. De fotografie is alvast zeer stijlvol en draagt bij om de personages te kaderen in hun eigen de kleine wereld. We hebben ook het gelige retro-effect en de subtiele muziekscore die de traagheid van deze film onderstrepen. En het is een trage film. Het gaat immers niet zozeer over het verhaal, maar over de mensen. Twee mensen, door omstandigheden gescheiden van mekaar en toch verlangend naar elkaar in een onmogelijke omgeving.

Daarbij is het vooral Rooney Mara die de film redt tussen de voor het overige vrij papieren personages. Het deed me soms wat denken aan The Girl with the Pearl Earring (2003) waar Scarlett Johansson (pics) ook vrij expressief haar kartonnen personage weet te brengen. Daarnaast weet de regisseur het vrij dunne verhaal sterk te brengen door zijn fotografie en montage, die meer zeggen dan de woorden in de film.

aint_them_bodies_saints_2013_pic01.jpgaint_them_bodies_saints_2013_pic02.jpgaint_them_bodies_saints_2013_pic03.jpg

De vraag niet is zozeer of het gezin al dan niet verenigd zal worden, maar daarentegen staat het besef centraal bij de personages dat wat ze willen onmogelijk is en ze verder moeten met hun leven. Enkel verbonden door de brieven die ze mekaar schrijven en de warme herinneringen die ze koesteren. De warme melancholische sfeer, de beelden worden versterkt door de gelaatsuitdrukking van Rooney Mara. Het zijn allemaal kleine mensen, met kleine verlangens, die voor zichzelf hun grootste dromen zijn. En dat is nog het mooiste van de film. Op 15 juli 2014 is de Blu-ray en DVD van Ain't Them Bodies Saints uitgebracht.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 31 juli 2014

 

*** Ain't Them Bodies Saints trailer ***

30-07-14

Noah (2014) *** Blu-ray recensie

Dat de meningen verdeeld waren over Noah (2014) van Darren Aronofsky was duidelijk. De regisseur zelf was er zelf niet geheel tevreden mee, gezien hij uiteindelijk heeft moeten vechten om de film te maken die hij wou maken tegen een meer commercieel ingestelde filmstudio. Nog voor de film aan het publiek werd vertoond werden serieuze embargo's opgelegd om niets over de film te schrijven, waarschijnlijk uit vrees voor de mogelijke negatieve terugslag. Maar die is er uiteindelijk niet echt gekomen.

noah_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard.

Noah is vanaf 13 augustus 2014 beschikbaar op DVD, Blu-ray en Blu-ray 3D. En mcht er al een film zijn waar de 3D eigenlijk geen echte meerwaarde heeft, dan is het deze film wel. Aronofsky zelf wou eigenlijk niets horen van 3D, maar Paramount Pictures (die mannen het een goed idee vonden om een de release van een film op 11 september te promoten met een exploderende wolkenkrabber) heeft achteraf een 3D conversie besteld. Het zal jullie niet verbazen dat er geen audio-commentaar van de regisseur te vinden is op de film, maar er zijn wel een aantal interessante making-off filmpjes.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 30 juli 2014

***Related Posts***
15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

 

*** Noah trailer ***

26-07-14

Metro Manila (2013) ***½ Blu-ray recensie

Toen ik indertijd de aankondiging van Metro Manila (2013) zag verschijnen in de media, dacht ik bij mezelf: "die film wil ik zien". Door omstandigheden ging de film aan mij voorbij. ook al omdat hij enkel in de kleine zaaltjes speelde en dan nog slechts enkele weken.

metro_manila_2013_blu-ray.jpg

Bedankt A-film om me een tijdje terug de Blu-ray te bezorgen van deze wondermooie film geregisseerd door Sean Ellis, een film die sinds 8 juli 2014 overal te verkrijgen is. Deze Engelse regisseur ken ik niet ,maar ik moet misschien zijn Cashback (2006) eens trachten op te vissen ergens. Hoewel ik aanvankelijk dacht dat dit rasechte Filipijnse cinema was, kwam ik daar bedrogen uit. Toch slaagt Ellis erin om de sfeer van de Aziatische cinema perfect weer te geven.

Korte inhoud: Oscar Ramirez (Jake Macapagal) en zijn familie zijn rijstboeren uit het hinterland van de Filipijnen. Ze leven een schamel leven met hun twee kinderen en kunnen nauwelijks rond komen. De maat is vol en ze ontvluchten het platteland richting de miljoenenstad Manila. Het klinkt als het paradijs voor veel arme boeren, maar het is voor evenveel gelukzoekers de ware hel. De drukte, de krappe behuizing, de sloppenwijken, de profiteurs die misbruik maken van de arme drommels op alle vlak, hen afpersen en oplichten.

De familie krijgt het hard te verduren tot ze beiden toch werk vinden. Oscar kan als bewakingsagent bij een waardentransportfirma aan de slag. Hij weet zich enorm gewaardeerd door zijn nieuwe collega. Het werk is levensgevaarlijk, betaalt eigenlijk niet goed, maar voor Oscar is het de mogelijkheid om zijn gezin te onderhouden. Hij blijft loyaal aan zichzelf en aan zijn waarden ondanks de vele verlokkingen van de grootstad en het gedrag van zijn collega's. Maar zijn collega heeft dubieuze plannen. Het wringt zwaar met het geweten van Oscar en dan ontspoort de zaak.

Zal Oscar zich staande weten te houden? Zal hij aan de verlokkingen weerstaan? De ontknoping is alvast typisch voor de Aziatische film, ontroerend en mooi. Sean Ellis vertelt het verhaal gelukkig zonder te veel dramatiek of meligheid. Observerend. Lijdzaam kijken we toe. Typisch het genre. Hij vertelt het verhaal van miljoenen arme boeren in Azië die naar de steden trekken in de hoop het geluk te vinden. Of dat nu in Manila of in China, Saoedi-Arabië of elders is. We kennen allemaal de verhalen van goedkope arbeidskrachten die worden misbruikt en uitgebuit. Oscar en zijn familie zijn slechts een voorbeeld.

De camera zit op de familie. We voelen de ontreddering. We ruiken de stank van Manila. We voelen de onmacht. En we zien het al van ver aankomen dat de naïeve goedgelovige plattelandsmensen te snel vertrouwen hebben in ogenschijnlijk behulpzame medemensen. Het leven van dergelijke gelukzoekers is geen pretje en Metro Manila slaagt erin dat eens te vertellen op zijn eigen manier. Dikke aanrader voor de liefhebber van dit genre films.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 26 juli 2014

 

*** Metro Manila trailer ***

25-07-14

Neighbors (2014) *** recensie

We hadden het hier al over de teleurstellende Sex Tape (2014), maar deze week was het de beurt aan Neighbors (2013) (ook bekend in de UK als Bad Neighbours) die de Belgische bioscoopzalen ging inpalmen ondanks het snikhete zomerweer. En ja, het is al bij al nog een geslaagde komedie geworden. Geen hoogvlieger maar wel een genietbaar komedie met een gezonde portie onnozelheden.

neighbors_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: Een jonge koppel Kelly (Rose Byrne) en Mac Radner (Seth Rogen) hebben een rustig leventje met hun baby in hun vreedzame wijk. Maar deze rust komt bruusk ten einde wanneer de nieuwe buren een groep studenten blijkt te zijn die er hun Fraternity House hebben opgezet, een soort clubhuis waar ze zich uitlaten met allerhande buitensporigheden. Teddy Sanders (Zac Efron) en Pete (Dave Franco) verzuren dermate het leven van het gezin dat deze zint op wraak, waarbij de excessen alleen maar escaleren.

De regie van de film lag in handen van Nicholas Stoller (Forgetting Sarah Marshall, Get Him to the Greek, The Five-Year Engagement), een bekwame regisseur die hier mocht werken met het wat tamme script van Andrew J. Cohen en Brendan O'Brien, bekend van ondermeer The 40 Year Old Virgin (2005). Maar het mag duidelijk dat het script niet gestuurd was door Judd Apatow, die hiervan een veel betere film had kunnen maken. De vonken komen vooral van de aanstekelijke cast, met een super-scherpe Zac Efron die alle meisjesharten sneller zal laten bonken, en een iets rondere en gezellige Seth Rogen. Maar ook Rose Byrne is een plezier om naar te kijken. Hier in België hebben we ook wel universitaire club-huizen, maar toch niet zo uitgesproken als in de States, en bijgevolg denk ik dat deze prent ook meer zal aansluiten bij een Amerikaans publiek.

En ook al is de humor voldoende aanwezig (met airbag grappen, al dan niet gebruikte condooms in de mond van baby's, 30'tigers die zich willen voordoen als coole jonge twintigers, ...) wordt het nooit een uit de hand gelopen clash tussen de buren en blijft het finale feestje maar een flauwe bedoening in vergelijking met films als Project X (2012). Toch hebben we hier te maken met een R-rated film, ook al lijkt alles veel braver te zijn dan de The Hangover (2009) films. Ook qua humor heb ik toch net iets meer moeten lachen met 22 Jump Street (2014).

neighbors,rose byrne,seth rogen,zac efron,dave franco,nicholas stoller,the 40 year old virgin,sex tape,project x,the hangover,22 jump streetneighbors_2014_pic02.jpgneighbors_2014_pic03.jpg

Maar deze Neighbors wil ook meer zijn dan een gewone komedie. Het stelt zich de vraag hoe cool dertigers zijn die zich (soms te snel) in een huisje-tuintje-kindje situatie gaan nestelen, waarin seks een taak wordt en waar ze de saaiheid van hun bestaan (vaak zonder succes) willen wegmoffelen. Het contrast met de fraternity kan niet groter zijn. Het is in ieder geval een thema die Seth Rogen op het lichaam geschreven staat (letterlijk en figuurlijk dan). Maar vreemd genoeg was ikzelf net iets meer onder de indruk van de star-power van Rose Byrne. Misschien was dat ook te danken aan de keuzes van de regisseur die zijn twee hoofdacteurs soms op een weinig geslaagde manier ging opvoeren, ik denk dan maar aan de onnozele dance-off tussen Efron en Rogen of het vrij idiote slot van de film. Rose dook de voorbije jaren niet meteen op in indrukwekkend filmprojecten en stond altijd wat op de achtergrond. Laten we hopen dat ze naar deze prent misschien opnieuw iets meer naar de voorgrond komt.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 25 juli 2014

***Related Posts***
28/05/2014: Twitter-rel tussen Seth Rogen en Washington Post recensente
04/09/2013: Zac Efron in de clinch met Seth Rogen in Neighbors

 

*** Neighbors red band trailer #2 ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende