14-04-14

Pioneer (2013) **½ recensie

De regisseur en schrijver van de oorspronkelijke Insomnia (1997), de Noorse cineast Erik Skjoldbjærg, heeft een Noors/Engelstalige thriller gemaakt (85% Noors 15% Engels), genaamd Pioneer (2013). Deze prent gemaakt met geld uit Noorwegen is gebaseerd op waar gebeurde feiten. En het zal jullie misschien verbazen, maar ik ben zelf nooit geen grote fan geweest van de originele Insomnia film en vond de remake van Christopher Nolan eigenlijk een betere film. Ik denk ook dat Skjoldbjærg een veel beter schrijver is dan een regisseur, maar gezien deze film zich afspeelt in de Noordzee was ik toch benieuwd.

Erik Skjoldbjærg,pioneer,insomnia,Andre Eriksen,Aksel Hennie,George Clooney,Grant Heslov,Wes Bentley,Stephen Lang

Korte inhoud: Deze samenzwerings-thriller speelt zich af in de vroege jaren 80, het begin van de Noorse Oil-Boom. Enorme olie-en gasvelden zijn ontdekt in de Noordzee en de autoriteiten hebben tot doel de olie aan wal te brengen door middel van een pijpleiding op een diepte van 500 meter. Een professionele duiker, Petter (Aksel Hennie), geobsedeerd met het bereiken van de bodem van de Noordzee, heeft de discipline, kracht en moed om 's werelds meest gevaarlijke missie uit te voeren samen met zijn broer Knut (André Eriksen). Maar een tragisch ongeluk verandert alles. Petter wordt gestuurd op een gevaarlijke trip, waar hij uit het oog verliest wie er aan de touwtjes trekt. Gaandeweg beseft hij dat hij tot over zijn hoofd in de problemen zit en dat zijn leven op het spel staat.

Het zal jullie niet verbazen dat acteur George Clooney en producer Grant Heslov (The Monuments Men, Argo, The Ides of March) nu al een optie hebben genomen voor een Amerikaanse remake met iets meer dan het huidige 5,5 miljoen euro productiebudget. Pioneer is bij ons niet in de bioscoop geweest, en ik betwijfel dat deze prent ooit onze bioscoopzalen zal bereiken. Hoewel, bij onze Noorderburen komt de film uit op 12 juni 2014. Ondertussen hebben ze een nieuwe trailer uitgebracht alsook een filmposter.

Wat me beviel bij deze film was dat 70's samenzwerings-sfeertje die we kennen van films als The Parallax View (1974) of Three Days of the Condor (1975). Ik ben niet zeker in hoeverre we deze prent kunnen zien als een verfilmd waar gebeurd verhaal, maar ik vermoed dat ze toch een loopje hebben genomen met de realiteit om de intrige en de spanning iets meer in de verf te zetten. De plot draait rond een experimenteel gas die ontworpen is om duikers te helpen met hun ademhaling, en ook met een diepe kloof tussen Amerikaanse en Noorse partners in de pijplijn-onderneming.

Pioneer  animated picturePioneer  animated picture

Ondanks het wat trage thempo en de overdreven dramatische muziek is het een periode thriller waarin de personages moeten vertrouwen op hun instincten en logisch denkwerk, in plaats van vernuftige vuurwapens en explosieven. Maar datgene waar zij mee bezig zijn is iets wat voor hun tijd heel vooruitstrevend is en zijn de mannen echt wel pioniers van hun tijd. Er zitten hier en daar wel wat foutjes is - zoals het gebruik van hedendaagse dollarbiljetten in plaats van de exemplaren uit de jaren 80 - maar voor de rest zien we geen i-phones of wordt er niet gesurft op Google en maken ze gebruikt van oude videotapes. Maar dat betekent geenszins dat de schurken in de film geen vernuftige manieren gebruiken om iemand aan het praten te krijgen. Wel spijtig dat ze een acteur moesten nemen als Stephen Lang die echt wel iets te getypecast is als villain. Het was in ieder geval leuk om nog eens American Beauty acteur Wes Bentley aan het werk te zien, ook al zien we hem misschien 10 minuten op het scherm en heeft hij hooguit 15 lijnen dialoog.

*** Pioneer (2013) trailer ***

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 14 april 2014

13-04-14

The Monuments Men (2014) *** recensie

'George Clooney. What else?' Niets! Wanneer de afgelopen decennia Mr George Clooney op draafde, waren het niet alleen de dames die storm voor hem liepen. Als cinefiel moet ik zeggen dat films met hem meestal niet tegen vallen. Ik mag zelfs positiever zijn en zeggen dat hij heel wat kwaliteit wist te brengen op het scherm. Nooit te diepzinnig. Nooit te oppervlakkig. Meestal met een humoristische toon al dat niet in lagen verwerkt. En in veel gevallen omringd met een cast die het ego-trippen wat beperkt. Al klinkt ook dit te negatief.

The Monuments Men,george clooney,Matt Damon,Bill Murray,John Goodman,Jean Dujardin,Hugh Bonneville

Korte inhoud: De Tweede Wereldoorlog loopt op zijn einde. De nazi's trekken zich terug, maar niet zonder alle kunstschatten die ze roofden veilig op te bergen. Frank Stokes, een Amerikaanse kunstliefhebber kan het leger ervan overtuigen een peloton op te richten met de missie gestolen kunstwerken terug te vinden. Hij krijgt geen soldaten mee, maar allemaal vrienden van hem die de kunst een warm hart toedragen. Geef ze een helm en een geweer en drop ze in het zog van de invasie vanuit Normandië en het komt wel goed, denken ze. Het wordt een race tegen de tijd, de Nazi's en de Russen.

Toen ik hoorde over The Monuments Men (2014) was ik meteen getriggered. Ten eerste is het Clooney die die film regisseert. Dus wat zou het worden? Iets à la de Ocean's-trilogie of eerder iets raars à la Burn After Reading. Of ergens de middenweg zoals zijn rollen in de films van de Coen-brothers waar de grens tussen humor met dubbele bodem en cynisme nogal dun is soms. Alvast geen romcom in de zin van Intolerable Cruelty (2003). Daarnaast het verhaal over de tweede wereldoorlog. Altijd leuk oorlogsverhalen. Bovendien een oorlogsverhaal over de gestolen kunst. En niet zomaar kunst. Kunst die in België, in Brugge en Gent vertoeft. Al vind ik dat het Vlaams onderwijs ferm te kort schoot aangezien ik nooit op school geleerd heb dat de Madonna van Michaelangelo verdikke in een kerk in Brugge staat.

Een mens moet dan eens een half gefantaseerde film zien op de helft van zijn levensverwachting om nog eens bij te leren over kunst. Anyway The Monuments Men. Hoe kan ik het beschrijven? Een heel aparte stijloefening toch. Geen drama, geen actie, geen thriller...

Clooney slaagt erin de sfeer te creëren van de oorlogsfilms uit de jaren zestig. Alles peis en vree en van de oorlog merk je niet veel. De helden hebben een missie, bewegen zich van punt A naar B al fluitend op de passende muziek en ja occasioneel komen ze een hindernis tegen die ze moeten overwinnen. Het is wel wat wennen in het begin. De vrolijke toon van de film is gemakzuchtig, traag en nonchalant. Een hoop ouwe rakkers die samen op avontuur trekken als gingen ze op scoutskamp. Alles behalve de grimmigheid van hoe een oorlog echt is.

Eenmaal dat beseft, en je kunt ook niet anders, want de muziekscore van Alexandre Desplat is soms net iets te dramatisch bij op zich onbetekenende scènes. Denk maar aan de scène waar een dubbeldekker uit een schuur te voorschijn komt. Alsof een wonder is geschied. Maar zo zag je het ook in de eerder genoemde oude films. Een soundtrack met een fluit is bovendien zelden grimmig of donker te noemen. Toch verveelt de film niet. Het tempo ligt net hoog genoeg en ondanks de heel eenvoudige plot en het gebrek aan actie, houdt hij je aandacht vast. Al is de ontknoping ook weer zo gemakkelijk als in de films van de jaren zestig.

the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville
the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville,cate blanchettethe_monuments_men_2014_pic05.jpgthe_monuments_men_2014_pic06.jpg

Een pluim voor de cast. Het gezapige werkt door dat de cast zo goed gekozen is. Pafferige lamme goedzakken die hun leven opofferen voor de goede zaak. Mannen die geen soldaat zijn en dat nooit zullen zijn. Ze zijn kunstliefhebbers, houden eerder van een gezellige drink met art-talk dan van het liggen en de modder en schieten op alles wat beweegt. De paar scenes waar er kogels worden afgevuurd vind ik in dat opzicht dan ook heel goed gefilmd. Cate Blanchette als de Franse Claire Simone is ijzersterk. Haar licht frigide secretaresse-look, houterig en stijf met daaronder toch die hunkering naar romantiek. Sterk.

Matt Damon als luitenant, de enige die echt soldaat is, maar een soort Frans zwatelt die niemand begrijpt zonder dat hij zijn personage belachelijk maakt zoals Brad Pitt in die andere oorlogsfilm. Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin en Hugh Bonneville als lamme goedzakken. Top. Ze zijn geen Dirty Dozen, maar de parallellen zijn ergens toch te trekken. Een missie die niet gesteund wordt door de legertop maar als ze slaagt toch mooi meegenomen. Ze moeten hun plan trekken en dat het plantrekkers zijn, dat staat als een paal boven water.

De verdienste van de film is dat het geen actie-thriller is geworden omdat het dan weer zo'n film zoals duizend in een dozijn ging zijn geworden, waar je even goed Tom Cruise of Pierce Brosnan kon voor inschakelen. Bovendien met al dat Marvel-gedoe is het leuk eens menselijke antihelden aan het werk te zien. De film werd bij ons uitgebracht door Sony en Columbia Pictures op 12 maart 2014 en heeft zijn productiebudget vlotjes verdubbeld. Ondertussen wordt het afwachten op de Blu-ray release.

*** The Monuments Men trailer ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 13 april 2014

11-04-14

The Amazing Spider-Man 2 (2014) *** recensie

Je zou verwachten dat regisseur Marc Webb niet dezelfde fouten zou maken als Sam Raimi met zijn Spider-Man 3 (2007), maar deze The Amazing Spider-Man 2 (2014) doet precies wat iedereen vreesde: teveel villains opvoeren! En hiermee gun je dan ook geen enkele villain de tijd om voldoende tot zijn recht te komen. Ik was behoorlijk tevreden met zijn aanpak van de eerste The Amazing Spider-Man (2012), maar ik kan mijn ontgoocheling nauwelijks wegsteken bij deze sequel.

the_amazing_spider-man_review_poster.jpg

Korte inhoud: Peter Parker (Andrew Garfield) moet zijn tijd verdelen tussen de liefde van zijn leven, Gwen Stacey (Emma Stone), en het vechten tegen boeven. Hij is bijna klaar met school, maar is zijn belofte aan de vader van Gwen niet vergeten. Peter moet uit haar buurt blijven om te zorgen dat ze veilig blijft, maar dat lukt hem niet. Het leven van Peter verandert wanneer hij tegenover de nieuwe schurk Electro (Jamie Foxx) komt te staan. Zijn oude vriend Harry Osborn (Dane DeHaan) keert terug. En Peter ontdekt nieuwe informatie over zijn verleden.

Laten we beginnen de het positieve zaken: Andrew Garfield staat er weer en levert opnieuw een pakkende vertolking als Peter Parker en zijn alter-ego Spider-Man. Deze keer zien we een Spider-Man die iets dichter staat bij de comics, met iets meer acrobatieën en meer humor. De actie-sequenties zijn ook stukken beter dan bij de eerste film, met een knettergekke begin-scène waarin Spidy verschillende gestolen Oscorp flacons moet zien bijeen te grabbelen. De cgi-versie van Spider-Man sluit naadloos aan bij de rondhuppelende versie van vlees en bloed. Ook de montage en timing van de acties werken perfect en zetten alles op scherp. De hyperkinetische dynamiek wordt op gepaste momenten onderbroken door het beeld van Gwen Stacy's gestorven vader (Denis Leary) die Peter liet zweren om afstand te nemen van zijn dochter. Na het schuldgevoel van van de dood van Uncle Ben (Martin Sheen) in de eerste film, worstelt onze held nu met een nieuw schuldgevoel.

Ook de introductie van Max Dillon (Jamie Foxx) was veelbelovend. Je wou meteen meer te weten komen van deze wat eigenaardige figuur en zijn eerste contact met Spider-Man was buitengewoon knap in scene gezet. De ervaren en talentvolle Foxx kan zowel de macho zwarte acteur spelen (Any Given Sunday, Django Unchained) als de wat geflipte en rusteloze kwiet uithangen (The Soloist, Collateral) wat we in deze film te zien krijgen. Eenmaal we hem zien als zijn alter-ego Electro verliezen we een beetje de acteur, en de uitwerking laat vanaf dit ogenblik te wensen over. Electro moet trouwens één van de saaiste villains zijn sinds Mr. Freeze. Maar de visuele effecten die met het personage gepaard gaan zijn indrukwekkend. Uiteraard verwacht je niets anders van een productie met een budget van 200 miljoen dollar, maar er zijn voorbeelden van big budget films waar het visuele vertier allesbehalve overtuigend is.

Ik zat na het zien van de eerste film een beetje op mijn honger over de voorgeschiedenis met Richard Parker (Campbell Scott) en hier krijgen we effectief antwoorden op heel wat vragen, met tevens een heel aangrijpende scene in een jetvliegtuig. Maar alles wordt wel snel afgehandeld, want zoals je weet, hebben we 3 villains te introduceren, en de speelduur klokt nu al op een 142 minuten - iets wat tegenwoordig een rage is - ook al heeft de film veel te weinig om het lijf om die speelduur te verantwoorden. Datzelfde geldt tevens voor Captain America: The Winter Soldier (2014), en daar was er nog minder te vertellen dan in deze sequel.

 The Amazing Spider-Man 2 animated picture The Amazing Spider-Man 2 animated picture

En hiermee sluiten we aan op de zwakke kantjes van de film. Daar waar Sam Raimi met zijn Spider-Man 2 (2004) een perfecte balans wist te vinden tussen de held en zijn rivaal, struikelt deze prent over de overvloed aan karakters. In The Avengers (2012) zit ook volgepakt met karakters, maar Joss Whedon wist welke personages van belang waren en welke van minder belang. Hier had ik in de indruk dat Marc Webb halverwege de draad verliest. Zowel Electro als Green Goblin (knap vertolkt door Dane DeHaan) zijn geen kleine garnalen. En bij de eerste confrontatie tussen Spider-Man en Electro zit je al in je achterhoofd dat er nog twee confrontaties moet volgen. Eigenlijk verdiende Electro en The Green Goblin een eigen film, en tot op vandaag snap ik niet waarom Sony net diezelfde fout maakt als deze van 7 jaar geleden. Je kan 4, 5 tot zelfs 47 goede karakters hebben die moeten opboksen tegen één villain, maar wanneer je met meerdere villains werkt merk je dat dit ten koste komt van de karakter-uitwerking. Het gevecht tussen Green Goblin en Spider-Man is bijna een intermezzo van geen belang, weliswaar met een hartverscheurende gebeurtenis. De derde villain, Rhino, een ondankbare rol voor Paul Giamatti, is niet meer dan edelfiguratie met nog minder dan 2 minuten screentime. Zielig.

the_amazing_spider-man_2_rhino_pic01.jpgthe_amazing_spider-man_2_electro_pic02.jpgthe_amazing_spider-man_2_green_goblin_pic03.jpg
the_amazing_spider-man_2_pic04.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic05.jpgthe_amazing_spider-man_2_pic06.jpg

Er was ook iets minder magie tussen Peter Parker en Gwen. Ik had ook de indruk dat ze iets teveel make-up op het gezicht van Emma Stone hadden gesmeerd. Ook zij is het slachtoffer van de vele villains en er wordt ook gesnoeid in haar screentime. Ik miste ook die huiselijke scènes uit de eerste film, die het geheel een menselijk kantje bezorgden (met name de scene uit de eerste film waar Peter aan tafel zit met de familie van Gwen) en iets meer tederheid brachten aan de karakters. Hier heeft de regisseur geen tijd voor dergelijke momenten, ook al zijn het uitgerekend deze scènes waarin de relatie van Gwen en Peter vorm krijgt en kan groeien. Hadden ze hier meer tijd voor gemaakt dan was het einde een stuk meer emotioneel geladen.

Ik ga hier de review afsluiten want ik heb de indruk dat ik anders iets teveel ga beginnen zitten vitten over kleine details. Ik had gehoopt op een film met Spider-Man 2 niveau, maar het was uiteindelijk een herhaling van de desillusie van Spider-Man 3. En gezien je toch minder betrokken bent met de personages, ga je dan beginnen letten op details. Zelfs positieve zaken: ik vond de 3D in deze film eigenlijk wel geslaagd (ja, u hoort me goed), ook al ga ik niet meteen spreken van een meerwaarde. Als je al een film wil zien in 3D, dan zou deze The Amazing Spider-Man 2 geen slechte keuze zijn. Komt er een derde Spider-Man film? Dat zal afhangen van de box-office, maar in deze sequel hebben we al een kleine wandeling gemaakt naast de verschillende toekomstige Sinister Six (min één, tenzij Rhino terugkomt in de derde film, maar ik betwijfel het). Oh ja, na de aftiteling volgt er geen uitsmijter, dus jullie moeten dus niet wachten tot het einde van de eindcredits. De film is vanaf 16 apri 2014 bij ons in de bioscoop.

*** The Amazing Spider-Man 2 trailer #3 ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 11 april 2014

***Related Posts***
04/04/2014: It's On Again voor Alicia Keys en Kendrick Lamar
18/01/2014: Een overvloed aan The Amazing Spider-Man 2 posters
05/12/2013: The Amazing Spider-Man 2 trailer
25/09/2013: The Amazing Spider-Man 2 zal alle vragen beantwoorden
11/02/2013: Maar liefst 3 villains in The Amazing Spiderman 2
06/01/2013: Fouten in The Amazing Spiderman

10-04-14

Noah (2014) *** recensie

Films waar recensenten een embargo krijgen om een review te posten tot op de dag van de première zijn vaak producties die schrik hebben van de eventuele negatieve commentaren. Hoe je het ook draait of keert, embargo's opleggen is een dwaas idee. De recente filmgeschiedenis heeft aangetoond dat films met azijnslechte filmkritieken toch nog altijd massaal veel bezoekers kan aantrekken. Of een commentaar nu slecht of goed is maakt in principe niet zo heel veel uit, als er maar over gepraat wordt. Het slechtste wat een film kan voorkomen is dat de film geen media aandacht krijgt. En wat betreft Noah (2014) van Darren Aronofsky kan er niet genoeg over gepraat worden.

noah_2014_poster2.jpg

Korte inhoud: 'Noah' is een herinterpretatie van een Bijbelverhaal van de ark van Noah. In een wrede wereld zonder hoop, zonder regen en zonder gewassen, die overheerst wordt door krijgsheren zoals Tubal-Cain (Ray Winstone) en hun barbaarse troepen, staat één man aan de kant van het goede; Noah (Russell Crowe) met zijn vrouw Naameh (Jennifer Connelly), zijn zonen Shem (Douglas Booth) en Ham (Logan Lerman). Hij is een doorgewinterde strijder, een magiër en een genezer, maar het enige wat hij wil is vrede voor hem en zijn gezin. Elke nacht heeft Noah visioenen over een eindeloze vloed, die het symbool is voor de vernietiging van alle leven. Gaandeweg begrijpt hij de boodschap die de Schepper hem stuurt. Deze heeft besloten om de mensheid te straffen en hen tot de laatste man te doden. Maar Hij geeft Noach een allerlaatste kans om het leven op Aarde te vrijwaren...

Aronofsky is van het standpunt dat je moeilijk het Bijbelverhaal letterlijk kan gaan vertalen naar het witte doek voor een hedendaags kritisch publiek. Het verhaal kan je ook op duizend-en-één manieren gaan interpreteren en wat mij betreft heeft de regisseur een gewaagde maar niet oninteressante manier gekozen met een soort post-apocalyptische science-fiction, gebaseerd op een 4-delige comic die hij eerder uitbracht samen met de Canadese striptekenaar Niko Henrichon. De strip werd uitgebracht door de Belgische uitgever Le Lombard (bij deze danken we de uitgeverij voor de 4 albums!). Je zou de strips zelfs kunnen zien als een briljant uitgetekend storyboard voor de film. Aronofsky sloot een deal met Paramount om dit werk te gaan verfilmen voor 130 miljoen dollar.

De deal werd gemaakt maar het zat er snel bovenarms op tussen die twee. De regisseur is geen mainstream filmmaker en dat had de studio moeten weten. Er zijn heel veel tegenstrijdige geruchten over deze prent alsof de regisseur belemmerd werd in zijn creativiteit en anderzijds dat hij gewoon zijn ding kon doen en zich niet veel aantrok van Paramount. Tijdens de tegenvallende eerste visie is de ruzie tussen die twee enkel maar verscherpt, maar wat Paramount kost wat kost wou vermijden was dat de regisseur zich ging distantiëren van de prent. Achter zijn rug gingen ze dus aparte test-screenings organiseren met alternatieve (lees kortere) montages. Toen de regisseur dat vernam was hij in alle staten, maar Paramount kwam tot inkeer en de film die jullie in de bioscoop zullen zien is uiteindelijk de director's cut waar Aronofsky volledig achter staat.

Het resultaat is eigenlijk bespottelijk en zelfs een tikkeltje van de pot gerukt, maar het heeft me wel kunnen bekoren. En ik moet toegeven dat ik van zo'n aanpak duizend keer meer kan genieten dan van een veel te veilige adaptatie, zoals de recente Captain America: The Winter Soldier (2014). Hier neemt Aronofsky een groot risico en gaat hij ook in tegen alle gelovigen die misschien een meer "waarheidsgetrouwe versie" hadden verwacht van het verhaal van Noah. Het landschap is een mengeling van Lord of the Rings invloeden, met wat Planet of the Apes en zelfs een beetje Mad Max. Bij de bevolking zien we ook uiteenlopende figuren lopen met een waaier aan accenten.

Noah 2014 animated pictureNoah 2014 animated picture

Mijn enige puntje van kritiek is dat het hoofdpersonage Noah eigenlijk de minst interessante figuur is in de gehele film, ondanks het feit dat Russell Crowe voor de vertolking zorgt. Het is echter de tegenspelers die hem meer menselijkheid en reliëf geven, en met name Jennifer Connelly, die hier een briljante, weliswaar onderdanige, rol neerzet zelfs met veel minder screentime. Zelfs de vertolking van Emma Watson geeft meer vonken. Maar anderzijds ligt dit wel in essentie aan het personage van Noah, die zich volledig had onderworpen aan de wil van God en niet in staat was tot een compromis.

noah_2014_review_pic01.jpgnoah_2014_review_pic03.jpgnoah_2014_review_pic02.jpg

Mijn tweede puntje van kritiek is het overvloedige gebruik van cgi. Enerzijds heb je indrukwekkende shots van massa's dieren die zich naar de ark begeven, maar anderzijds heb je ook cgi wezens (The Watchers - engelen die veranderd zijn in stenen reuzen) die eigenlijk iets teveel uit een fantasy-wereld komen geschreven door J.R.R. Tolkien. Gezien ze toch vertrokken zijn van een imaginaire wereld, hadden ze dit misschien beter op een andere manier ingevuld. Zelfs de veldslagen, bedoeld om een episch karakter te geven aan deze prent, zijn ernstige misrekeningen en komen behoorlijk gekunsteld over en staan in schril contrast met de veldslagen in regie van een Peter Jackson. Er zit ook geen spanning in deze scènes gezien je als kijker toch weet dat hij zijn Ark zal kunnen veilig stellen. En met een speelduur van 138 minuten ga je hierbij toch een beetje van wriemelen in je stoel. Mijn laatste puntje van kritiek is de vertolking van Methuselah, gespeeld door Anthony Hopkins, die hier toch wat uit de toon valt.

Kortrom, Noah is geen slechte film maar laat iets teveel steken vallen om echt als meesterwerk aanzien te wordenn. Ik respecteer het risico van Aronofsky om dit bijbelverhaal op deze manier te benaderen, maar de hit-and-miss cineast had mits een paar kleine aanpassingen toch een veel betere film kunnen afleveren. Maar de grote thema's uit de Bijbel zijn ook in deze film aanwezig en tevens ook nog een nieuwe ecologische dimensie. Daarnaast heb je ook nog eens een huiselijk melodrama tussen een vader en zijn geadopteerde dochter, en een psychologische reflectie op een manier die enkel maar door een regisseur als Aronofsky kan gebracht worden. Laat ik ook even de geslaagde muziekscore onderstrepen van Clint Mansell. Hij schreef ook al de muziek van Black Swan (2010). Voor Noah ruilde hij de klassieke inheemse instrumenten in - die je zou verwachten bij een Bijbelverfilming - voor een meer moderne aanpak met elektrische gitaren en synthesizers. Het is Noah voor een publiek van de 21ste eeuw, in ieder geval het ontdekken waard. Noah draait vanaf 9 april 2014 in onze zalen.

*** Noah trailer ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 10 april 2014

***Related Posts***
15/11/2013: Noah wordt geen gewone Bijbelfilm
21/06/2012: Aronofsky in de clinch met Paramount over Noah
12/03/2013: Emma Watson kiest de Bijbel boven het sprookje
01/11/2012: Noah-film stil gelegd vanwege storm Sandy
21/06/2012: Heel wat bijbelverhalen in de maak

09-04-14

Carrie (2013) ** Blu-ray recensie

De hedendaagse horror remakes heeft al voor een paar interessante verrassingen gezorgd (Let Me In, The Crazies, Last House on the Left), maar over het algemeen slaan ze de bal toch behoorlijk mis. De hoofdreden is dat de nieuwe filmtrend alles heel psychologisch wil onderbouwen, en dat werkt niet altijd. Een realistische horrorfilm is op zich niet slecht, maar je moet de verschillen respecteren tussen horror-genre en drama. De psycho-analyse van Rob Zombie's Halloween (2007) heeft er voor gezorgd dat je snel begon af te haken. Door van Michael Myers iets teveel een mens te maken ontkracht je de horror. Regisseuse Kimberly Peirce leek dat begrepen te hebben met haar Carrie (2013) remake (hier de poster), maar bij nader inzien speelde ze het heel safe door iets teveel de originele film te imiteren in plaats van een originele remake voor te stellen.

chloe grace moretz,carrie,julianne moore,kick-ass,brian de palma,stephen king,sissy spacek,kimberly peirce,judy greer,portia doubleday,ansel elgort,boys dont cry,lawrence d cohen,roberto aguirre-sacasa,john travolta,nancy allen

Korte inhoud: Carrie White (Choë Grace Moretz) is een verlegen meisje die samen leeft met haar religieus-fanatieke moeder (Julianne Moore). Iedereen uit haar klas haat haar en pest haar altijd. Na een vernederend incident in de doucheruimte, straft de gymlerares (Judy Greer) al haar klasgenoten. Eén meisje (Portia Doubleday) vindt haar zielig en overtuigt haar vriend Tommy (Ansel Elgort) om met haar naar het schoolbal te gaan. Carrie is blij, maar mag niet van haar bezitterige moeder. Uiteindelijk gaat ze toch en wanneer het blijkt dat haar klasgenoten wraak willen nemen op het bal, nemen haar onbekende telekinetische krachten de bovenhand en neemt ze wraak tegen iedereen.

De film is gebaseerd op het boek van Stephen King, en was tevens zijn eerste boek die door Brian De Palma verfilmd werd. Carrie (1976) kreeg zelfs twee Oscar-nominaties, één voor actrice Sissy Spacek die de hoofdrol vertolkte en één voor Piper Laurie die de moeder speelde. Carrie werd meteen een horror-klassieker. Maar laat me meteen duidelijk zijn, de remake zal geen Oscar-nominaties krijgen.

De originele film was heel volwassen en eenvoudig in zijn benadering, en bijzonder efficiënt. Het hoofdpersonage was ook geen populaire actrice, maar een heel eenvoudig en mager meisje die wat ongemakkelijk in haar vel zat en moeilijk vrienden kon maken. De telekinetische krachten kwamen pas op het einde van de film. Hier hebben we Choë Grace Moretz, die wel een min-of-meer herkenbare Carrie neerzet, maar een lelijk eendje kan je haar niet echt noemen. Ze bezit ook een paar stevige schouders (waarschijnlijk afkomstig van de training als Hit Girl in de Kick-Ass films) en je zou denken dat die meid zich wel kan redden tegenover een aantal Glee-trutjes. En al van bij het begin zien we haar uitpakken met een reeks van vrij zinloze telekinetische kunsten, dat je je al snel begon af te vragen of dit wel de regisseuse was van de intense Boys Don't Cry (1999) of een debuutregisseur die zijn kunsten wou tonen.

Maar het grootste probleem van deze remake was de herwerking van het script van Lawrence D. Cohen door en Roberto Aguirre-Sacasa, die naast een aantal tv-series en een slechte film eigenlijk geen affaire had om met zijn pollen aan het originele script te prutsen. Maar zo accentueerde hij iets teveel het nevenpersonage Sue Snell, gespeeld door de oogverblindende slanke blondine Gabriella Wilde. Maar in plaats van de "mean girls 'n' boys" uit te werken vond de scenarist het wel een goed idee om haar karakter meer naar voor te brengen. Meer nog, ze heeft meer screentime dan de moeder, en halverwege de film heb je zoiets van "Waarom ben ik in godsnaam dit personage aan het volgen?!" OK, het personage komt uit het boek, maar Brian De Palma had begrepen dat dit personage eigenlijk teveel de aandacht wegneemt van het hoofdpersonage.

Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture
Carrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated pictureCarrie remake 2013 animated picture

De Carrie 2013 is een special fx fest die geen moer lijkt te geven voor echte horror of suspense en die gewoon de originele film van De Palma probeert te kopiëren met iets betere camera's en belichting, maar zonder te ziel te vatten die De Palma in zijn film had gestoken. Het personage van Carrie werd ook veel te sympathiek in beeld gevoerd in plaats van een lichtjes autistische zonderlinge die heel weinig warmte uitstraalt, zoals het in het origineel was en veel beter werkte. En van personages gesproken, geen enkel personage uit de remake, met uitzonder van Tommy Ross, is memorabel. In het origineel had je aan een paar seconden genoeg om te weten wie de personages waren, zoals de vertolking van John Travolta als Billy Nolan, of die van Nancy Allen als Chris Hargensen. Je wist meteen wie ze waren en wat hen dreef. In deze remake heb je geen flauw idee wie deze mensen zijn.

Beste acteur uit de remake is zonder enige twijfel Ansel Elgort. Ik had nog nooit gehoord van die kerel, maar hij steelt de show in elke scene waarin hij speelt en vertolkt zijn rol zonder in het cliché te vallen. Een acteur om in het oog te houden. Daarentegen zien we dat zijn lief, vertolkt door Gabriella Wilde, een waardeloze actrice is en misschien beter zou passen in de modellenwereld dan voor de filmcamera. Ze is mooi, en ik denk dat dit zowat de doorslaggevende reden was waarom ze in de film zat. Maar de zwakste vertolking was toch die van Julianne Moore, die helemaal niet schrikwekkend was. Ze is gewoon oud, versleten en wat geschift, iets wat haar stukken minder interessant maakte. Zij is verondersteld om een moeder te zijn die haar kind misbruikt op de meest extreme manier, maar Julianne benadert haar personage veel te ingetogen en zelfs te zacht. En bijgevolg heb je ook geen intense dynamiek tussen moeder en dochter. De remake begint ook met de geboorte van Carrie, met een vrij zinloze scène die niet in de originele film stak. De scène was tevens nogal extreem met een "echte" baby en een schaar, iets die je in een Rob Zombie prent wel zou aantreffen. Maar dit stond los van de meer brave acties die volgden, met een meer terughoudend spel. Ik begrijp dat Julianne de keuze had genomen om haar personage meer introvert te maken in schril contrast met de vertolking van Piper Laurie, maar het werkte eigenlijk maar half.

chloe grace moretz,carrie,julianne moorecarrie_2013_blu-ray_review_pic02.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic03.jpg
carrie_2013_blu-ray_review_pic04.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic05.jpgcarrie_2013_blu-ray_review_pic06.jpg

Kortom, gezien deze remake weinig nieuwe ideeën op tafel legt kan je er niet omheen te stellen dat het origineel zoveel keer beter is, zowel op vlak van acteerwerk, de benadering van de verschillende personages en uiteraard de regie. De Brian De Palma versie is tevens een pak schrikwekkender dan deze remake. De scenes in het origineel zijn creepy, en al zeker de scene tijdens prom night waarin ze geen controle meer had over haar acties. Ze sluit haar ogen niet en we hebben de indruk dat de duivel haar lichaam heeft overgenomen. In de remake blijft ze Carrie en neemt ze zelfs de beslissing om de lerares te redden. Dit zijn verkeerde keuzes die in het geheel niet werken. Maar zij was blijkbaar iets teveel bezig met de speciale effecten. Er zit een moment in waarin de stoute Chris en haar boyfriend om het leven komen in hun auto. In het origineel wordt de auto geflipt en hup, ze zijn dood. Meer moesten we hier niet van weten, maar Kimberly Peirce koos ervoor om de dood van Chris in verschillende fases te filmen tot in het belachelijke toe. Maar het meest tenenkrullende van de gehele prent is het laatste beeld waar Carry als een soort anti-held wordt voorgesteld zoals een Freddy Krueger. Dit leverde voor mij het bewijs dat de makers noch het boek of de originele film hadden begrepen.

Kimberly Peirce heeft een uitstekende film gemaakt met Boys Don't Cry, wat eigenlijk een veel betere Carry film had geweest, maar hier probeert ze De Palma te kopiëren met af en toe een kleine twist. Het spijtige is dat al haar nieuwe ideeën compleet van de pot gerukt zijn en dat ze op geen enkel moment het origineel heeft kunnen verbeteren. Indien jullie de originele film nog niet hebben gezien, ga deze dan bekijken. Als jullie de originele film niet lusten, dan zou het me verbazen dat jullie deze film leuk zullen vinden. Het is in essentie een (slechte) kopie van De Palma, maar met een pak meer foute keuzes.

De Blu-ray en DVD ligt al vanaf 26 maart 2014 in de winkel, met een pak bonus-materiaal waaronder de audio-commentaar van de regisseuse. Maar ook deleted scenes, extra rushes van de stunt-double in vuur en vlam, een making-off reportage over de productie en de impact van het telekinetische aspect in de film.

*** Carrie (2013) trailer ***

rating

Beoordeling: 2 / 5
Recensie door op 09 april 2014

***Related Post***
14/10/2013: Geniale verborgen camera promo-film voor Carrie
08/04/2013: Carrie remake pakt uit met nieuwe trailer

05-04-14

Captain America: The Winter Soldier (2014) *** review

Sinds het succes van Iron Man (2008) kent Marvel met zijn Avengers gloriedagen. Zowel elk afzonderlijk als samen maken deze Stan Lee helden brokken aan de box-office, en het moet gezegd worden, de kwaliteit lag hoog en was niet alleen bedoeld voor tieners en fanboys. Maar er begint toch wat slijt te komen op de machine en de makers spelen iets teveel op veilig. Zo was Thor: The Dark World (2014) niet meteen een schot in de roos en - geloof de overgehypte Amerikaanse pers niet - ook Captain America: The Winter Soldier (2014) is een standaard popcorn actieprent waarvan enkel en alleen de hoogte van het productiebudget doet duizelen (170 miljoen dollar).

captain_america_the_winter_soldier_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Steve Rogers (Chris Evans), beter bekend als de superheld Captain America, heeft moeite met zijn rol in de moderne wereld. Samen met Natasha Romanoff (Scarlett Johansson), alias Black Widow, trekt hij ten strijde om een sterke maar mysterieuze vijand te bestrijden, die zich verstopt in het huidige Washington. Natasha Romanoff is een spionne die werkt voor S.H.I.E.L.D., de veiligheidsdienst onder leiding van Nick Fury (Samuel L. Jackson).

Na het zien van de film hadden we zoiets van; beginnen wij oud te worden, en is dit een film voor veel te jonge teenagers? Waar zit de originaliteit, waar zit dat overheerlijke comic-gehalte van de eerste film, Captain America: The First Avenger (2011) van Joe Johnston. Mijn verwachtingen lagen misschien ook iets te hoog, gezien de Winter Soldier saga één van de betere comic reeksen is. Ook de casting sprak me aan met namen als Hayley Atwell en Dominic Cooper, maar ook Robert Redford. Het scenario werd geschreven door Stephen McFeely en Christopher Markus die de eerste Captain America film had geschreven, en binnenkort ook Captain America 3 (2016).

The Winter Soldier probeert de magie van The Avengers een beetje te herleven, maar blijft steken bij voorgekauwde commerciële spielerei volgepakt met cgi van vuurbollen, vervelende flashbacks en plat actievertier met vliegtuig-gevechten en voorspelbare achtervolgingen en vechtscènes. Natuurlijk kunnen we genieten van de rondingen van Scarlett Johansson als sexy martial arts experte in haar zwarte lederen jumpsuit, maar er zijn gewoon teveel zaken die gebeuren op het witte doek, dat je nauwelijks kan meevoelen met verhaal of personages. Er is ook iets teveel van het pang-pang gehalte en te weinig magie. De film werd ook geregisseerd door de tv-regisseurs Anthony Russo en Joe Russo, en dat voel je toch bij momenten. De intieme scènes tussen twee personages voelen ook iets menselijker aan en bij momenten koester je de hoop op meer van dit. Maar deze sequel speelt op veilig en brengt een formule prent naar Hollywood normen, die de groots mogelijke massa kan inpalmen.

Captain America The Winter Soldier animated pictureCaptain America The Winter Soldier animated picture

Persoonlijk vind ik Captain Marvel misschien wel één van de minst interessante Marvel personages na misschien Thor. Ik heb een hekel aan personages die zonder verpinken van helikopters naar vliegtuig-carriers kunnen springen, 9 mannen zonder moeite kan uitschakelen in een lift, door verschillende ramen kan springen zonder ook maar één schram en heel wat stoten kan incasseren, maar dan later op onverklaarbare wijze een bang en schuchter manneke vertolkt. Het verhaal spreekt me ook minder aan en duurt ook veel te lang (136 minuten) voor zijn eigen goed.

Maar gelukkig was het een iets betere film dan Iron Man 2 (2010), maar ik zat toch wat op mijn honger - ook al kan je moeilijk zeggen dat het een saaie film is. Integendeel, de actie is vrijwel continu en het visueel vertier is ook wel indrukwekkend. Er zit zelfs een politiek geladen ondertoon in de film, waarbij de vinger wordt gewezen naar de Big Brother staat die een loopje neemt met onze privacy (vermoedelijk werd het script ook geschreven in volle drone/Wiki Leaks periode). Zelf had ik misschien iets meer willen zien over Winter Soldier dan over privacy issues. Maar het is wat mij betreft een film die je nog best bekijkt op een zondag; thuis met het home cinema systeem. De film draait reeds vanaf 26 maart 2014 in de Belgische zalen.

*** Captain America: The Winter Soldier trailer ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 05 april 2014

01-04-14

Frozen (2013) ***½ Blu-ray recensie

Normaal ben ik niet zo verzot op animatiefilms waar om de haverklap wordt gezongen, maar Disney heeft met die zaken wel wat ervaring en klaren de klus als de beste. En zo is Frozen (2013) toch wel een sterke animatiefilm met prachtige vocals van Broadway ster Idina Menzel.

frozen_2013_blu_ray_review_packshot.jpg

De film is gebaseerd op het sprookje van de Ijskoningin van Hans Christian Andersen. De film werd geregisseerd door Jennifer Lee en Chris Buck (Tarzan, Surf's Up).

Korte inhoud: Anna (Kristen Bell), een onverschrokken optimist, vertrekkend op een epische reis - samen met de ruige ijskapper Kristoff (Jonathan Groff) en zijn trouw rendier Sven - om haar zus Elsa (Idina Menzel) terug te vinden. Elsa is gevlucht ten gevolge van haar ijzige krachten waarmee ze het koninkrijk van Arendelle in een eewige winter heeft gestort. In een race om het koninkrijk te redden zetten Anna en Kristoff hun zoektocht verder in Everest-achtige omstandigheden en kruisen ze het pad met mystieke trollen en een hilarische sneeuwman genaamd Olaf (Josh Gad). Van de buitenkant ziet Anna's zus Elsa er vorstelijk en gereserveerd uit, maar in werkelijkheid leeft ze in angst omdat ze worstelt met een machtig geheim; ze werd geboren met de kracht om ijs en sneeuw te maken. Spijtig genoeg heeft ze zelf niet altijd controle over deze kracht. Een mooie gaf kan zich ook omvormen tot gevaarlijke plaag. Achtervolgd met de gedachte dat haar kracht bijna haar jongere zus Anna heeft vermoord, heeft Elsa zichzelf geïsoleerd, tot onbegrip van haar nietsvermoedende zus.

Het project zelf heeft al vele malen op tafel gelegen, maar de uitwerking is er nooit gekomen tot een paar jaar geleden. Het was na het succes van Tangled (2010) dat de plannen pas echt concreet werden. Er zou ook geopteerd worden voor 3D animatie met 2D-elementen in plaats van de klassieke handgetekende full 2D animatievorm. En visueel ziet de film er verbluffend realistisch uit, met name alle sneeuw en ijs-effecten. De Sneeuw Koningin zou ook veranderen van een kwaadaardig personage, naar iemand met een goede inborst. Maar wees gerust, er zit meer dan één villain in de film die voor voldoende spanning en intrige kan zorgen.

frozen,disney,hans christian andersen,jennifer lee,chris buck,kristen bell,jonathan groff,josh gad,idina menzel,tangled,ice agefrozen,disney,hans christian andersen,jennifer lee,chris buck,kristen bell,jonathan groff,josh gad,idina menzel,tangled,ice agefrozen,disney,hans christian andersen,jennifer lee,chris buck,kristen bell,jonathan groff,josh gad,idina menzel,tangled,ice age

Frozen is leuk animatievertier voor alle leeftijden, met zo'n snelle vaart waarbij zelfs de muzikale intermezzo's het ritme niet uit het verhaal kunnen halen. Het is in tegenstelling tot de Pixar films echt wel een terugkeer naar de toon van de oude Disney tekenfilms, waar liedjes een belangrijk onderdeel vormden van het geheel. En tot ieders vreugde zijn de songs en de muziek ook wel van een hoog niveau, getuigt ook de Oscar voor Beste Originele Muziek. Er zit ook voldoende humor in de film, via een wel heel curieus wezentje genaamd Olaf, die een beetje de Sid uit Ice Age (2002). Niet alleen het visuele plaatje, maar ook de karakterisering en het geweldige voice-over werk maakt hier een heel memorabele film van.

Frozen is vanaf 2 april 2014 beschikbaar op DVD, VOD, Blu-ray (3D) met heel wat making-off filmpjes, de originele trailer, niet gebruikte scènes en liedjes, en de muziekvideo van "Let It Go". We hebben de film niet gezien in 3D en kunnen niet oordelen over de kwaliteit ervan, maar op een gewone Blu-ray was het beeld in ieder geval al bijzonder genoeg.

*** Frozen trailer ***

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 01 april 2014

29-03-14

47 Ronin (2014) * review

En terwijl 47 Ronin (2014) van Carl Rinsch al overal in de wereld werd vertoond krijgen we deze alsnog bij ons in de bioscoop vanaf 2 april. En spijtig genoeg bleken al mijn vermoedens te kloppen en gaat deze prent zwaar uit de bocht. Dat het nu al de grootste flop wordt genoemd van 2013 was te voorspellen. De prent is een aaneenschakeling van goede bedoelingen en foute beslissingen.

47_ronin_2014_review_poster.jpg

Korte inhoud: Een groep verbannen samoerai zonder meester, ook wel Ronin genoemd, proberen hun eer te herstellen door wraak te nemen op de verraderlijke Kira (Tadanobu Asano) en zijn gevaarlijke rechterhand Mizuki (Rinko Kikuchi), die verantwoordelijk was voor de dood van hun meester Asano Naganori, die verplicht werd om seppuku te plegen, een rituele zelfdoding waarbij de buik wordt opengereten waarop een onthoofding volgt. Kai (Keanu Reeves) is l’enfant terrible van het gezelschap, die met een scheef oog wordt bekeken door de overige leden, amdat hij geen echte samurai is maar slechts een halfbloed. Dat wordt alleen maar erger wanneer hij verliefd wordt op Mika (Kô Shibasaki), de dochter van hun gevallen meester. Wanneer Mika gedwongen zal worden te trouwen met Kira maakt Ôishi (Hiroyuki Sanada) zich klaar voor hun ultieme wraakactie met 46 andere gevallen strijders. Maar hun daad zal onoverkomelijk leiden tot een gewisse dood.

En laat ik beginnen bij die goede bedoelingen. Het verhaal van de 47 ronin is een prachtig epos van moed, plichtsbesef, doorzettingsvermogen, zelf opoffering en eer, gebaseerd op een legende uit de 18de eeuw. Een befaamde Japanse geleerde beschreef het verhaal als het meest bekende voorbeeld van de erecode van de samurai, ook wel bushidō genoemd, en tevens de nationale legende van Japan. Het is een waar gebeurd verhaal die uiteraard doorheen de geschiedenis wat werd ingekleurd. Er werd in een later stadium heel wat kritiek geleverd op hun "late daad", gezien ze meer dan een jaar hadden gewacht, na de dood van hun meester, alvorens toe te slaan. Een echte samurai had er geen gras over laten groeien.

En ja, ook in de film komt dit verhaal-element wel iets raar over. Om een voorbeeld te geven, we zien het personage van Reeves terug bij de haven waar hij als slaaf wordt ingezet in allerhande underground gevechten. Later komt Ôishi naar hem toe met de vraag hem te helpen hun meester te wreken, en alsof het niets is weten ze te ontsnappen. Tot dusver geen probleem, want we weten dat Keanu een geweldige vechter is, maar later zien we hem zijn liefde verklaren aan Mika: "Nothing in this world can seperate us." Mooie woorden, maar waarom heeft hij dan een jaar lang gewacht om in actie te schieten. Ôishi had hij echt niet nodig om uit te breken. Maar dat gaat terug tot het oorspronkelijke relaas en kan geen kritiek zijn op de huidige filmversie. Hoewel... dit moet misschien wel de zwakste love-interest zijn van de laatste 10 jaar. De chemie tussen Keanu Reeves en Kô Shibasaki is onbestaand.

Maar dan komen de foute beslissingen. De regisseur is iets teveel bezig geweest met zijn visuele effecten, dan met zijn karakters. OK, er zijn 47 samurai en nog heel wat nevenpersonages, maar als regisseur moet je keuzes maken en voldoende het vuur aanwakker bij de acteurs zodat ze dieper gaan graven in hun personages. Het resultaat is dat je eigenlijk niet echt gaat meevoelen met de karakters. Je weet touwens niet wie hier uiteindelijk het hoofdpersonage is, Keanu Reeves of Hiroyuki Sanada. Ook het nevenpersonage van Chikara (Jin Akanishi), de zoon van Ôishi, komt helemaal niet tot zijn recht in de film en de eindscène - die een dramatisch hoogtepunt zou moeten zijn - komt behoorlijk onnozel over.

47 Ronin animated picture47 Ronin animated picture

Maar wat kan een acteur doen met een script dat bestaat uit goedkope en houterige one-liners. Het script van Chris Morgan en Hossein Amini verdient in ieder geval een Razzie Award. De 50-jarige Keanu mag dan wel staan acteren als een houten plank (niets nieuws onder de zon), maar de dialoogzinnen die hij aangereikt krijgt zet niet meteen aan om zijn acteerwerk naar een hoger niveau te tillen. En daar ligt dan het verschil met bijvoorbeeld een film als The Last Samurai (2003) waar scenarist John Logan (Skyfall, The Aviator, Gladiator) zijn personages al karakter en diepgang gaf via een paar lijnen tekst. Het script is ook véél te lang voor zijn eigen goed. Twee uur lang zitten staren naar visuele effecten en kwade blikken kan niemand echt bekoren.

47 ronin,carl rinsch,tadanobu asano,rinko kikuchi,keanu reeves,ko shibasaki,hiroyuki sanada,jin akanishi,chris morgan,hossein amini,the last samuraiHiroyuki Sanada in 47 RoninRinko Kikuchi in 47 Ronin

Regisseur Carl Rinsch mist de creativiteit van een Guillermo del Toro of een Peter Jackson om een goede balans te vinden tussen fantasy en een legendarisch menselijk drama, en schuilt achter een veel te snelle montage en weinig overtuigende visuele effecten. In het begin van de film zien we een achtervolging met een gigantisch beest, die er wel uitzag als zo'n opgezette draak die je soms aantreft in een Chinese nieuwjaarsstoet. De scene op zich werkt langs geen kanten en er is op geen enkel moment echt dreiging. En dat heb je vaak met B-regisseurs achter de camera. De enige persoon die voor mij wist waarmee ze bezig was, is Rinko Kikuchi, die we eerder al aan het werk zagen in Pacific Rim (2013). Daar waar de andere personages iets teveel dachten aan The Last Samurai - wat een echt drama was en niets van doen met dit 47 Ronin script - wist zij vreemd genoeg als enige te overtuigen met haar cartoon-villain-vertolking. Als iedereen op diezelfde lijn zat had dit echt wel een veel betere prent kunnen zijn. Maar oordeel zelf vanaf 2 april, voor mij was het een gemiste kans. Oh ja, de film is in echte 3D, maar eu ... who cares?

*** 47 Ronin trailer #2 ***

rating

Beoordeling: 1 / 5
Recensie door op 29 maart 2014

***Related Posts***
25/03/2014: Top 10 Box-Office Flops 2013
01/01/2014: 47 Ronin op weg om grootste box-office flop ooit te worden
29/07/2013: 5 redenen waarom de 47 Ronin trailer niet deugt

24-03-14

Thor: The Dark World (2014) *** Blu-ray recensie

Ik ben opgegroeid in de waan dat ik een viking was. Dat was nadat ik Old Shatterhand was en De Rode Ridder. Epische viking metal maakte deel uit van mijn tienerjaren. En nog steeds heb ik een oude voorliefde voor Oud-Europese mythologie. Toch sta ik niet meteen te springen als er een Hollywood-productie komt die de godheden en Oude Werelden op het grote doek wil gooien. We kennen allemaal de absurdistische benadering die mikt op onoverwinnelijke superhelden en speciale effecten.

thor_the_dark_world_2014_blu-ray.jpg

Maar als fan van Natalie Portman gaf ik me toch op als vrijwilliger om de DVD van Thor: The Dark World (2014) van Alan Taylor eens te bezien. Een dooie zondagnamiddag na de training, welk moment is er meer geschikt? En Chris Hemsworth neem ik er ook maar bij. En lap, blijkt dat Thor: The Dark World verdikke de sequel is. Gelukkig hoef je net zoals bij "Thuis" niet de vorige aflevering gezien te hebben om te kunnen volgen. Bepaalde zaken doen nu niet meteen ter zake en de verwijzingen naar de vorige prent zijn van een zelfde niveau als wanneer Jommeke een voetnoot in zijn tekstballonnetje heeft, verwijzend naar een vorig nummer.

Ik wil niet te denigrerend doen. Er is een publiek voor dit soort films en het uitmelken van superheroes en het maken van combinaties tussen verschillende mythologieën, comics en andere helden en franchises is nu eenmaal een geldfontein. Een geldfontein die erg nodig is om het allemaal nog visueel spannend te maken. Thor: The Dark World brengt niets nieuws onder de zon, maar stelt op het visueel vlak ook niet teleur. Het kan niet tippen aan de werelden van The Lord of The Rings, maar hoeft eigenlijk niet onder te doen voor pakweg Star Wars.

Korte inhoud: Dokter Jane Foster (Natalie Portman) is met haar vrienden op zoek naar Thor (Chris Hemsworth). Door een simpel toeval ontdekt ze een portal naar de andere werelden. In de andere werelden is er eindelijk vrede gekomen. Maar Malekith (Christopher Eccleston), de Dark Lord, zint op wraak na zijn nederlaag. Hij hoopt de Aether, een oerkracht van voor het ontstaan van het heelal, die diep verborgen zit, terug te vinden en daarmee de wereld van Asgard en anderen te vernietigen en de allesomvattende duisternis in ere te herstellen. Helaas voor Jane, heeft de Aether bezit van haar genomen en wordt zij een doelwit voor Malekith en zijn duistere Engelen. Thor ziet zich genoodzaakt haar te redden en zelfs zijn eigen volk voor haar achter te stellen. Zal de liefde tussen Godheid en nietige mens overleven, en zullen zij het kwaad kunnen overwinnen?

In dergelijke films weet je de uitkomst van te voren. Hoop en verraad. Vertrouwen en bekering. Bedrog en liefde, het loopt allemaal in mekaar over. Gelukkig straalt Chris Hemsworth toch een redelijk overtuigde godheid uit: sterk, blond, redelijk knap ogend en niet te dom. Ook Malekith en zijn handlangers vind ik redelijk goed gecreëerd. Als dienen die toch vooral om neergemaaid te worden. Zelfs Tom Hiddleston als Loki is erg overtuigend voor dergelijke rol. In de film zien we ook nog steeds Anthony Hopkins, Jaimie Alexander en Idris Elba.

 Thor The Dark World animated picture Thor The Dark World animated picture thor_the_dark_world_2013_pic01.jpgthor_the_dark_world_2013_pic02.jpgthor_the_dark_world_2013_pic03.jpg

De komische noten in de film geven niet echt een meerwaarde, maar stoppen het ritme van de film ook niet te hard gelukkig. En met al die machtige Goden stellen we ook geen vragen bij bepaalde gebeurtenissen. Ik vind het wel leuk dat de Deus ex Machina eerder Homo ex Machina is geworden. Het kan verkeren. Ik heb de film uitgekeken zonder mij enig moment geërgerd te hebben. Zoals gezegd, dit is er eentje voor de liefhebbers.

De DVD, Blu-ray, VOD en Blu-ray 3D van Thor: The Dark World zijn vanaf 12 maart 2014 beschikbaar. Spijtig genoeg hebben we niet de 3D versie van de film gezien en kunnen we dus ook gniet oordelen over de kwaliteit van de conversie. Wat we wel kunnen meegeven is dat de schijf meekomt met een exclusieve vooruitblik op Captain America: The Winter Soldier (2014), naast wat behind-the-scenes materiaal, deleted & extended scenes en bovenal het audio-commentaar van van regisseur Alan Taylor, producent Kevin Feige, acteur Tom Hiddleston, cinematograaf Kramer Morgenthau.

*** Thor: The Dark World trailer #2 ***

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 24 maart 2014

16-03-14

Captain Phillips (2013) ***½ Blu-ray recensie

Een film waar ik echt naar uitkeek was deze Captain Phillips (2013) van Paul Greengrass (The Bourne Supremacy, The Bourne Ultimatum, United 93). Greengrass heeft zijn roots in de documentaire-wereld en wanneer hij een waar gebeurd verhaal verfilmd, voelt alles ook levensecht aan. Het enige spijtige is dat de film net een jaar na de Deense Kapringen (2012) (A Hijacking) komt van Tobias Lindholm, die eigenlijk ook al een realistische blik wierp op deze terroristische activiteiten.

captain phillips,paul greengrass,tom hanks,barkhad abdi,billy ray,united 93,kapringen,tobias lindholm

Korte inhoud: Kapitein Richard Phillips (Tom Hanks) die met zijn vrachtschip MV Maersk Alabama met een crew van 20 man op weg was naar Mombasa, Kenya, werd op 8 april 2009 aangevallen door Somalische piraten op internationale wateren op 640 km van Mogadishu. De crew was getrained tegen mogelijke kapingen, gezien er al kapingen waren sinds 2005, maar dit kon niet beletten dat de piraten aan boord konden geraken. Na heel wat opstootjes gaf Phillips zichzelf op als gijzelaar om zijn crew te redden, in afwachting op mogelijke interventie van de SEALs.

En desondanks het grotere productiebudget in vergelijking met United 93 (2006) en het gebruik van Hollywood icoon Tom Hanks, voelt deze prent veel intiemer aan. We zitten echt op de huid van ons hoofdpersonage, die in essentie een menselijke held is in plaats van een die hard superheld die alle piraten één voor één uitschakelt. In dergelijke omstandigheden heerst er paniek en vluchten de meeste mensen voor hun leven. Een echte held neemt zijn verantwoordelijkheid op, en probeert mensenlevens te redden. Maar Paul Greengrass bouwt de scènes niet op alsof zijn hoofdpersonage zichzelf "heroïsch" opoffert voor zijn crew. De motivaties zijn veel subtieler. De kapitein doet wat hij hoort te doen en door omstandigheden wordt hij in een situatie gedwongen waarop hij het opneemt voor zijn crew en zichzelf aan de piraten overlevert. En het zijn die kleine nuances die deze film zo authentiek maken en des te aangrijpender en onthutsend.

Maar Captain Phillips is meer dan een introspectie van de gevoelens van een gegijzelde man, maar verschaft ons evenzeer het standpunt van de Somalische vissers. Hun zee wordt leeggevist door buitenlandse schepen, en bijgevolg moeten ze zien te overleven onder het gezag van criminele bendes. Greengrass en scenarist Billy Ray hebben zich dus niet enkel gebaseerd op het boek van de kapitein Richard Phillips, maar wou het fijne van de zaak weten. Naar het einde toe voel heb je wel dat propagandistische militaire Tony Scott gevoel, ook al hebben we hier geen slow-motions van wapperende vlaggen en marcherende paracommando’s. Maar ik heb het gevoel dat velen zich hier aan zullen ergeren, ook al heeft de Amerikaanse marine samen met de Seals (6 DEVGRU soldaten) hier een belangrijke rol in gespeeld.

Dat Tom Hanks een briljant acteur is, dat wisten iedereen al. Maar hier ontbloot hij een nieuw facet van zijn acterend vermogen en het zou me niet verbazen dat hij met deze film en Oscar-nominatie op zak zal steken. Zelfs de leider van de piraten, Barkhad Abdi, die hier zijn filmdebuut maakt, zet hier een indrukwekkende vertolking neer. En dat is uiteraard ook deels te danken aan de slimme aanpak van de regisseur, die geheel in docu-stijl deze productie heeft aangepakt met handheld-camera (yup, het is shaky, maar wanneer het verhaal goed is heb ik er minder moeite mee dan wanneer we een actie-scene zien waar we nauwelijks nog weten wie er op wie aan het slaan is) zonder markeringen (bij een mise-en-scene krijgen de acteurs in de meeste Hollywoodfilms een duidelijk parcours in functiie van camera-beweging en scherptestelling; hier moet de assistent cameraman maar bij de pinken zijn met zijn scherptestelling en gaat de camera daar waar de acteurs gaan).

Captain Phillips animated pictureCaptain Phillips animated pictureCaptain Phillips animated picture
Captain Phillips,paul greengrass,tom hanks,Barkhad Abdi,Billy Ray,United 93,Kapringen,Tobias LindholmCaptain Phillips,paul greengrass,tom hanks,Barkhad Abdi,Billy Ray,United 93,Kapringen,Tobias LindholmCaptain Phillips,paul greengrass,tom hanks,Barkhad Abdi,Billy Ray,United 93,Kapringen,Tobias Lindholm

Voor een regisseur is een opname op zee (én in het donker) zeker één van de moeilijkste locaties om te draaien. Je bent beperkt in je bewegingen en alles moet op voorhand goed in kaart gebracht, want snel nog even iets gaan oppikken gaat niet te midden van het water. En alles moet ook snel kunnen gebeuren, want je bent volledig afhankelijk van het weer. De ene dag kan je een blauwe hemel hebben met een rustige zee, de volgende ochtend kan het stormen met gigantische golven. Gezien het realisme wou Greengrass ook draaien op een echt containerschip, en die dingen zijn helemaal niet gemaakt voor passagiers, laat staan een voltallige filmploeg. Maar gezien het onderwerp en de goede afloop van het drama, wou de Amerikaanse Marine zeker hun medewerking leveren voor deze film. Toch kan je zo’n vliegdekschip niet zomaar manipuleren en moeten zware gevechtsschepen ook aan een minimum snelheid varen wat een opname met een trage reddingssloep bijzonder problematisch maakt.

Maar al bij al vond ik de Deense film toch de betere van de twee, net omwille van de 'nog meer genuanceerde benadering' van de Somalische piraten, alsook van de drijfveren van dergelijke commerciële bedrijven die op deze wateren varen. Maar desondanks de kwaliteit van de voorgaande film is deze Captain Phillips een uitstekende film die niet alleen aangrijpend in beeld werd gezet door een echte verhalenverteller maar ook nog eens briljant vertolkt. Het zal niet de film van het jaar worden, maar toch één van de betere verfilmingen van waar gebeurde drama’s en zeker één van de betere Greengrass films. Maar met zijn 134 minuten durende relaas kan het nooit echt tippen aan de 99 minuten Deense voorganger.

De DVD en Blu-ray is beschikbaar vanaf 21 maart 2014 en daarop vinden jullie de interessante audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, naast een documentaire van 58 minuten die een blik werpt achter de schermen van deze ambitieuze shoot. De film was genomineerd voor maar liefst 6 Oscars en 4 Golden Globes, waarvan het spijtig genoeg geen enkele kon verzilveren. Acteur Barkhad Abdi, die onlangs nog in het nieuws was doordat hij financieel aan de grond zat, won wel een Bafta voor zijn vertolking.

*** Captain Phillips trailer ***

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 16 maart 2014

***Related Post***
12/05/2013: Tom Hanks bestrijdt Somalische piraten in Captain Phillips

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende