Review

  • Mother! (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een andere Blu-ray die volgende week woensdag (24/01) uitgebracht wordt is deze van Mother! (2017). Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © Paramount Pictures and Protozoa Pictures

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen.

    Mother! verschijnt op woensdag 24 januari 2018 op DVD en Blu-ray. Er staan wel wat extraatjes op de schijf zoals een blik op de make-up van de film of een algemene making of van hoe de film is gemaakt, ook al ontbrak het mij wel aan de audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 20 januari 2018

     

    *** Mother! trailer ***

  • It (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Volgende week woensdag (24 januari 2018) komt één van de meest succesvolle horrorfilms ooit op DVD en Blu-ray, met name de Stephen King verfilming It (2017). Het leek op het juiste moment te vallen, naast het tweede seizoen van de succesvolle serie "Stranger Things" die ook al draaide rond tieners.

    it_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: 'It' volgt een groep kinderen, beter bekend als de 'Losers club', in het kleine stadje Derry, Maine. Op een dag wordt het stadje geterroriseerd door het bloeddorstigste monster It dat het elke 27 jaar op de kinderen voorzien heeft. Dit monster, dat de vorm van een clown genaamd Pennywise (Bill Skarsgård) aanneemt, komt lijnrecht tegenover het groepje kinderen te staan dat er alles aan zal moeten doen om hem te verdrijven.

    De originele It (1990) (net 27 jaar geleden - zal wel geen toeval zijn) was eigenlijk een wat vervelende en weinig inspirerende tv-adaptatie, maar deze nieuwe adaptatie is echt een horrorfilm die verdomd goed in mekaar steekt. Meer nog, het één van de betere horrorfilms van de laatste 5 jaar, en dat heeft voor een groot stuk te maken met de feilloze regie van het nieuwe horror-icoon Andy Muschietti die eerder al indruk maakte met de horrorprent Mama (2013). Hij weet als geen ander een perfecte balans te brengen tussen het coming-of-age drama en de onversneden Stephen King gruwel, en respecteert volledig de ziel van de auteur van het boek. Er zijn al heel wat Stephen King verfilmen geweest die niet om aan te zien zijn (The Mangler, Graveyard Shift, Silver Bullet, Cat's Eye, Needful Things, Dreamcatcher,...), maar deze film mag gerust in het rijtje komen van de geslaagde adaptaties (The Shining, Carrie, The Dead Zone, The Shawshank Redemption, Misery).

    En zoals zo vaak zijn de vertolkingen van de acteurs datgene wat een kijker in het verhaal kan meesleuren. En hier was het geen evidente zaak, want het eerste gedeelte draait rond pubers. En in deze film heeft elk kind, net zoals in The Goonies (1985) of die andere Stephen King film Stand by Me (1986), een eigen persoonlijkheid en karaktertrek. En wat opviel is dat scenarist Gary Dauberman deze film ook in de jaren 80 heeft gezet en dus niet in de jaren 50 zoals in het boek, een juiste beslissing wat mij betreft.

    Elk van de acteurs laat geen enkele steek vallen, te beginnen bij de hoofdacteur Jaeden Lieberher in de rol van Bill, die fysiek en psychologisch nog steeds het zware verlies draagt van zijn jongere broertje Georgie (Jackson Robert Scott). Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het feit dat zijn personage stottert. Toch ontpopt hij zich al vrij snel tot de leider van de "Losers Club". Daarnaast hebben we de slimme en over-voorzichtige Eddie Kaspbrak, gespeeld door Jack Dylan Grazer. Hij is stukken minder heldhaftig als Bill en biedt een perfect tegengewicht. Richie Tozier gespeeld door Finn Wolfhard is de grappigste van de bende en hij zorgt voor heel wat comic relief, en deze komt nooit gedwongen over.

    it_2017_pic03.jpgit_2017_pic02.jpgit_2017_pic01.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het iets dikkere jongetje die al een tijd lang bezig is met het onderzoek naar de mysterieuze verdwijning van kinderen in hun stadje is Ben Hanscom, gespeeld door Jeremy Ray Taylor. En dan zijn er nog het zwarte jongetje Mike Hanlon (Chosen Jacobs) en het joodse jongetje Stanley Uris (Wyatt Oleff). Het enige meisje van de bende werd briljant vertolkt door Sophia Lillis. Bill heeft meteen een oogje op haar en hun flirt lijkt bijzonder veel op de flirt in The Goonies tussen Sean Astin en Kerri Green.

    Zelfs de villains in deze film zijn zo goed gecast. Kwajongen Henry Bowers gespeeld door Nicholas Hamilton leek bij momenten als de jongere bully versie van Kiefer Sutherland. En uiteraard is er de vertolking van Bill Skarsgård als de killer clown die enige tijd zal blijven nazinderen. Ik hoop in ieder geval dat hij zal terugkomen en dat ze geen oudere versie van hem nemen voor de volwassen-cast. Pennywise had eerst vertolkt moeten worden door Will Poulter (Revenant, Maze Runner) onder de regie van Cary Fukunaga (True Detective s1), maar hij clashte met de studio over "creatieve meningsverschillen" en werd vervolgens vervangen. Uiteindelijk bracht deze switch enkel maar positieve zaken, want Bill Skarsgård was geknipt voor de rol met zijn 1m91 van lengte en zijn oogbollen die net iets uit elkaar staan. Het was tevens geen gemakkelijke taak om in de voetsporen te treden van de vorige Pennywise gespeeld door Tim Curry.

    it_2017_pic05.jpgit_2017_pic04.jpgit_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het is een R-rated film, en kinderen worden in deze film zwaar mishandeld of vermoord. En toch is het nooit echt gory. Daar ligt het verschil tussen een regisseur als Andy Muschietti, die in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Eli Roth, kiest voor subtiliteit en vaak is deze terreur des te doeltreffender. Er zijn dan ook een paar horror-scènes die in het boek stonden verwijderd uit de filmversie (zoals het kind wiens rug breekt en in het toilet wordt getrokken). Toch is deze adaptatie meer schrikwekkender dan de vorige. Het is wat mij betreft nu al uitkijken naar deel 2.

    Op de Blu-ray van It vinden we heel wat making of filmpjes alsook deleted scenes. Spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 september 2017

     

    *** It trailer ***

  • The Beguiled (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Het is geleden sinds The Bling Ring (2014) dat we nog iets van Sofia Coppola hadden gezien en hier is ze terug met een thriller vermomd als een kostuumdrama, genaamd The Beguiled (2017)? De film komt morgen uit op DVD en Blu-ray.

    the_beguiled_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Drie jaar na de zinloze Amerikaanse Burgeroorlog, in 1864, staat het vervallen herenhuis van Miss Martha Farnsworth's Seminarie voor jonge dames nog steeds op zijn fundamenten. Het is bezet door de matriarch, een leraar en vijf studenten in het met mos bedekte Virginia. Wanneer een jonge student echter op korporaal John McBurney (Colin Farrell) stuit, een gewonde deserteur van de Unie die op de rand van de dood staat, zal het wankele evenwicht die er was verstoord worden, omdat de aarzelende directrice (Nicole Kidman) besluit hem van zijn blessure te genezen. Eén man in een huis vol met vrouwen creëert spanningen. Beetje bij beetje, als de ongewenste gast een ongemakkelijke seksuele opwinding opwekt bij de vrouwen van het afgezonderde internaat, duurt het niet lang alvorens er een concurrentie strijd ontstaat om de gunst van de verleidelijke man. Ongetwijfeld is deze knappe duivel een manipulator, maar blijven de dames voor altijd verleid door zijn charme?

    De posters van de film lieten vermoeden dat het een soort Jane Austin prent zou worden met vrouwen die bezig zijn met het zoeken naar hun ideale prins, maar dit is het dus niet, ondanks het feit dat deze prent voldoende gevoeligheid en drama aan de dag legt voor een atmosferische periodefilm. Sofia heeft gekozen voor een zekere ingetogenheid die toch wel op ons gemoed werkt en ons meesleurt in deze vrouwencommune. Uiteraard helpen de sterke vertolkingen van de nonchalante Farrell, de gelaagde vertolking van Kidman, of nog deze van Kirsten Dunst, Elle Fanning en Oona Laurence om ons te blijven boeien. Het drama intensifieert naar mate het vordert en dat is deels te danken aan de interessante complexiteit van de plot en de karakters.

    The Beguiled zet zijn premisse op een subtiele en effectieve manier in, introduceert het vredige leven van zijn personages vooraleer er een dilemma wordt ingeroepen die iedereen zal testen. Coppola spint ondertussen een web van intrige die ons op een onvoorspelbare manier zal verstrengelen. Mijn grootste teleurstelling kwam toch naar het einde toe, want gaandeweg in het verhaal werden mijn verwachtingen hoger en hoger. Anderzijds kan je het niet gaan vergelijken met "Big Little Lies" waar de vrouwen wél samenwerkten in tegenstelling tot deze film waarin we meer een samenloop van omstandigheden hebben. De film heeft in ieder geval genoeg drama en intensiteit tijdens de eerste helft om zowat iedereen tevreden te stellen, maar door te hard te proberen om voor een meer fantastisch element te gaan, verliest de film ook veel van zijn dramatische textuur. De film werd tevens opgenomen in een ratio van 1.66:1 in plaats van het traditionele 16/9 of de scope ratio 2.35:1. De reden was dat Sofia een meer claustrofobisch gevoel wou creëren en dat is haar gelukt.

    the_beguiled_colin_farrell.jpgthe_beguiled_nicole-kidman.jpgthe_beguiled_elle-fanning.jpg
    © 2017 Universal Pictures International Belgium

    De film werd opgenomen in een recordtijd van 26 dagen voor een productiebudget van 10 miljoen dollar, maar werd spijtig genoeg iets van een teleurstelling in de bioscoop met een wereldwijde recette van 27 miljoen dollar. Voor deze film won Sofia Coppola de prijs van Beste Regisseur op het Filmfestival van Cannes in 2017. Het was de eerste keer in 50 jaar dat een vrouw de prijs won, en pas de tweede keer in het algemeen. De film is geen remake van The Beguiled (1971) met Clint Eastwood, ook al is het wel degelijk gebaseerd op het werk van Thomas Cullinan. Het grootste verschil met deze twee films los van de periode waarin het zich afspeelt, is dat de versie van Coppola verteld wordt vanuit het perspectief van de vrouwen en had ook geen penthouse-vibe als bij de film uit de jaren 70. Meer nog, Coppola heeft er een auteursfilm van gemaakt.

    Is de film Oscar-materiaal? Wel, ik heb er van genoten en ik denk dat een nominatie voor Coppola voor Beste Regie niet misplaatst zou zijn, toch denk ik niet dat het Beste Film zal winnen mocht het al genomineerd zijn in deze categorie, daarvoor zijn de dialogen net iets te zwak en uiteindelijk doet het verhaal niet veel meer dan wat al gezegd werd in de vorige film-adaptatie. Op de Blu-ray staat spijtig genoeg geen audio-commentaar, wel een tweetal making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 16 januari 2018

     

    *** The Beguiled trailer ***

  • American Made (2017) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Na films als The Mummy (2017) en Jack Reacher: Never Go Back (2016) is het duidelijk dat Tom Cruise niet meer garant staat voor kwaliteit. Het was dus niet zonder enig scepticisme dat ik American Made (2017) heb bekeken, en ook al is het geen hoogvlieger viel de film toch nog mee.

    american_made_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: De film is gebaseerd op het verhaal van Barry Seal (Tom Cruise). Seal smokkelde als piloot drugs voor de Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar (Mauricio Mejia). Na zijn aanhouding werd hij door de CIA gerekruteerd voor een undercoveroperatie.

    American Made is een easy-going prent die voorbij vliegt door het pure plezier om een charismatische Tom Cruise te zien in een duivels leuke vertolking van een drugcourier en nu geheime missies vliegt voor de CIA. Een aantrekkelijk verhaal met leuke anekdotes van een schurk die alle kanten tegen elkaar uitspeelde. Seal is onberispelijk zonder filter en heeft gewoon de tijd van zijn leven. Jason Bourne regisseur Doug Liman zet ook vaart achter zijn verhaal en de tijd vliegt voorbij tot we de onvermijdelijke crash meemaken van de puinhoop die Seal voor zichzelf heeft gemaakt.

    Het script van Gary Spinelli biedt geen diepgaande analyse in de psyche van het personage, maar levert voldoende materiaal voor een ontspannende rit. Naast Cruise speelt Domhnall Gleeson een geweldige rol als de CIA-handler die Seal in actie brengt en achter de schermen comploteert. Ik wou dat hij meer aanwezig was in de film. Zijn karakter komt het dichtst in de buurt van de legitieme satire die de film probeert uit te werken. De andere neven-personages laten weinig indruk na of hebben zo'n beperkte rol. Ik heb het dan over de medeplichtige vrouw Lycy Sarah Wright, naast JB Caleb Landry Jones, de bizarre scumbag van een zwager, tot de sheriff van een klein stadje (Jesse Plemons) als een sheriff van een klein stadje, ja zelfs (Jayma Mays als een officier van justitie die Seal niet klein kan krijgen.

    american_made_2017_blu-ray_pic01.jpgamerican_made_2017_blu-ray_pic02.jpgamerican_made_2017_blu-ray_pic03.jpg
    © 2017 Universal Pictures International

    Het is fastfood. En de reden waarom is omdat je deze film ook wel weer snel zal vergeten. American Made laat niet veel meer dan een vluchtige indruk achter, maar het is leuk zolang het duurt en een herinnering over hoe entertainende films kunnen zijn met zo’n magnetische figuur als Tom Cruise. De film komt uit op DVD en Blu-ray op 17 januari 2018 met deleted scenes en heel wat making of filmpjes over de productie alsook een blik op de echte Barry Seal.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 10 januari 2018

     

    *** American Made trailer ***

  • The Post (2017) ***½ recensie

    Pin it!

    Een andere Oscar-film die binnenkort bij ons in de bioscoop uitkomt is de nieuwe film van Steven Spielberg, die voor de verandering nog eens een film maakt voor volwassenen. Spijtig genoeg was The Post (2017) geen slechte film, maar wel één van de saaiste die we in 2017 te zien kregen. Het was geen eenvoudige taak om 115 minuten lang wakker te blijven, en dit ondanks de 87% Fresh rating op Rotten Tomatoes.

    the_post_2017_poster001.jpg

    Korte inhoud: Begin jaren 70 komt de Washington Post in het bezit van geheime documenten van het Amerikaanse ministerie van Defensie. Deze documenten, beter bekend als de 'Pentagon-Papers', geven een beeld over de achtergrond op de gebeurtenissen tijdens de oorlog in Vietnam. Journalist Ben Bradlee (Tom Hanks) en uitgever Kay Graham (Meryl Streep) proberen vervolgens de documenten te analyseren, en overwegen om het al dan niet te publiceren met alle gevolgen vandien.

    Dit is de zoveelste film van 2017 waar de vrouw op de voorgrond treedt (Molly’s Game, Wonder Woman, Atomic Blonde, Lady Bird, …). Het draait hoofdzakelijk rond een vrouw die een bedrijf in de schoot kreeg geworpen na het overlijden van haar man, en dan belangrijke beslissingen moet nemen die het voortbestaan van een krant kunnen bedreigen. En de mannen rondom Kay Graham onderschatten haar en zouden liever de touwtjes zelf in handen nemen. De reden waarom we het wat saai vonden was omdat de film meer weg heeft van een documentaire die de feiten weergeeft, dan een echte emotionele rollercoaster van wat die vrouw meemaakt. Op geen enkel moment kruip je in haar huid of voel je wat ze moet gevoeld hebben.

    De film is wel nog bijzonder actueel. Toen was er een discussie of de redactie al dan niet staatsgeheime documenten mag publiceren nadat ze overtuigd zijn dat het publiek het recht heeft om dit te weten. Tegenwoordig heb je een overvloed aan artikels, tevens heel wat fake artikels. Je hoeft echter niet zo heel ver te reizen om landen te zien waar de pers aan banden wordt gelegd. In veel landen anno 2018 is vrije meningsuiting toegelaten voor zover ze politiek correct zijn (bvb Duitsland, Zweden, ...) of de lijn van de regering volgen (bvb Turkije, ...). De acties die we ondernemen als mensen kan bepalend zijn voor onze geschiedenis, en wat deze film duidelijk heeft gemaakt is dat de beslissing van deze vrouw ervoor gezorgd heeft dat er maanden nadien twee journalisten genaamd Bob Woodward en Carl Bernstein hun stempel hebben gezet op de Amerikaanse politiek. Anderzijds laat de film ook zien tot wat de politiek in staat is om het volk voor te liegen om hun politiek voort te zetten. Politici die meer wakker liggen van peilingen en imago, dan van pakweg de wereldvrede. The Post is misschien niet zo onthullend als All the President's Men (1976), maar roept toch heel wat vragen op.

    the_post_2017_pic01.jpgthe_post_2017_pic02.jpg
    © 2017 Entertainment One Benelux

    Het script van Liz Hannah en Josh Singer lijdt wel een beetje aan overdreven expositie-ijver waarbij karakters elkaar voortdurend dingen vertellen die ze al kennen ten behoeve van het publiek. De helft van de scènes met Streep begint met het vragen aan iemand: "Herinner je je die keer toen je zei ..." Eén of twee keer is geen probleem maar op een zeker ogenblik begon het toch wat op mijn zenuwen te werken. Hanks en Streep zijn wel twee zelfverzekerde en ouderwetse filmsterren die een telefoonboek kunnen aflezen en nog steeds entertainend zijn. Daarnaast zijn er nog heel wat bekende koppen zoals Sarah Paulson, Bob Odenkirk, Bruce Greenwood, Alison Brie en Jesse Plemons.

    Toch ben ik zelf niet echt overtuigd dat deze film een instant classic zal worden, ook al is het leuk om deze twee titanen in één film te zien, en ik kan haast niet geloven dat het nog nooit eerder is gebeurd. De film raakt wel alle gevoelige snaren in de discussie over de vrijheid van de pers, maar het blijft koud en afstandelijk. We zien de gebeurtenissen, maar hebben niet het gevoel dat we er deel van uitmaken. Het is een film die ik meer bewonder dan dat ik er echt van heb genoten. Toch zullen cinefielen The Post wel op handen dragen en ja, deze prent zal wel wat Oscar-metaal binnenhalen. Vanaf 24 januari 2018 is de film bij ons te zien.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 5 januari 2017

     

    *** The Post trailer ***

  • The Greatest Showman (2017) *** recensie

    Pin it!

    We hebben het nog niet gehad over The Greatest Showman (2017), de debuutfilm van Michael Gracey, geschreven door Jenny Bicks en Bill Condon. Condon is de regissur van Dreamgirls en één van de meest succesvolle films van 2007, Beauty and the Beast (2017).

    the_greatest_showman_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'The Greatest Showman' (Hugh Jackman) werpt een blik op het leven van P.T. Barnum. Een entertainer die vanuit het niets kwam om een fascinerend spektakel te creëren dat een wereldwijde sensatie werd. Zo zou hij uiteindelijk het beroemde Ringling Bros. & Barnum & Baily Circus oprichten.

    Waarom Condon de film niet heeft geregisseerd is heel bizar, gezien dit volledig binnen zijn bereik als filmmaker zit. Hij was echter bezig met Bride of Frankenstein (20??), een film die nu in de ijskast zit na de The Mummy flop. Spijtig genoeg kan deze The Greatest Showman niet helemaal overtuigen en zou het me niet verbazen dat de film ook in de flops van 2017 lijst zal opduiken. De film heeft zijn sterktes, maar ook enorm veel zwaktes. Mensen die verzot zijn op broadway producties of musicals zullen hier zeker van genieten, de rest zal deze film zelfs waarschijnlijk geen kans geven.

    Regisseur Gracey heeft 6 jaar gehad om aan de film te werken! Ja, hij heeft in 2011 het project aangeboden gekregen. Het meest bizarre is dus dat de man – die uit de wereld van de visuele effecten komt – niet meteen een visueel indrukwekkende film heeft afgeleverd. Het camera-werk is zelf heel basic. Zes jaar aan een film werken en dit afleveren als resultaat is toch behoorlijk teleurstellend te noemen. Jackman liet weten dat de film zo lang op zich liet wachten omdat 20th Century Fox twijfelde aan het project. Vandaag blijkt dat hun twijfel gegrond was. Misschien hadden dit verhaal maar beter op de planken gebracht in plaats van voor een camera. De toekomst zal het uitwijzen. Deze film voelt plattekes aan en je hebt het gevoel dat de regisseur geen flauw benul had hoe hij reliëf kon brengen in het verhaal en de karakters. Ook de production design en de choreografie waren allesbehalve overtuigend. Het is verfilmd theater.

    the_greatest_showman_2017_pic01.jpgthe_greatest_showman_2017_pic02.jpgthe_greatest_showman_2017_pic03.jpg
    2017 Twentieth Century Fox Film Belgium

    PT Barnum zelf was in het echte leven ook geen onbeschreven blad. Het feit dat hij de zwarte oudere vrouw Joice Heth meezeulde als slaaf en dan geld verdiende na haar dood met een publieke autopsie is om van te kotsen. Uiteraard krijgen we niks van dit te zien in de film. Het merendeel van de film is tevens niet historisch correct, en gezien de film niet moet rekenen op veel sympathie van het publiek, hadden ze misschien beter een fictiefilm gemaakt met een personage met andere naam. Nu zal je als kijker meteen de reflex hebben om je wenkbrauwen te fronsen op het feit dat de makers de historie van PT Barnum wat willen opsmukken en de ranzige kantjes achterwege laten.

    Wat maakt deze film toch nog de moeite? De acteurs! Niet alleen Hugh Jackman, maar ook Michelle Williams, Zac Efron, Zendaya en Rebecca Ferguson. Ze brengen allemaal briljante vertolkingen, ook al zijn ze vaak heel lullig in beeld gebracht. Was deze film gemaakt door iemand als Bill Condon, dan had deze musical echt wel een contender kunnen zijn op de komende Oscars.

    Kortom, ik zit met wat gemengde gevoelens. Al bij al heb ik me best vermaakt met deze The Greatest Showman ook al zat er veel meer in. De film loopt vanaf vandaag in de bioscoop!

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 januari 2018

     

    *** The Greatest Showman trailer ***