De FilmBlog

Regisseur Robert Zemeckis (Back to the Future, Cast Away, Forrest Gump) heeft een nieuwe film uit. Flight (2012) vertelt het verhaal van een heldhaftige-lijnvluchtpiloot, die uiteraard werd vertolkt door Denzel Washington, een acteur die nauwelijks verouderd.

Korte inhoud: Whip Whitaker (Denzel Washington) is een piloot die ternauwernood zijn passagiersvliegtuig veilig aan de grond weet te brengen als de apparatuur het begeeft. Hij wordt als held onthaald, maar na onderzoek blijkt dat hij onder invloed was van drugs en alcohol. Hij gaat door een diep dal, omdat hij vindt dat hij ten onrechte tot held is gebombardeerd. De pilotenvakbond doet ondertussen zijn best om de zaak onder de pet te houden om zo de luchtvaart niet in een kwaad daglicht te stellen.

Ik ben verheugd dat Zemeckis de motion capture animatie achter zich heeft gelaten en opnieuw op de proppen komt met een life action drama. Komt daar nog eens bij dat hij zich heeft vergezeld van één van de meest gerespecteerde mainstream acteurs uit Hollywood. Ook John Goodman is van de partij, die in Fallen (1998) al eens het scherm deelde met Denzel. In de film zien we ook nog Don Cheadle, Kelly Reilly, Bruce Greenwood, Melissa Leo en Nadine Velazquez. Een mooi ensemble voor een pakkend drama.

Het verhaal werd geschreven door John Gatins, maar heeft toch wel veel weg van die Canadese film van twee jaar geleden, Piché: entre ciel et terre (2010), die trouwens geen kat heeft gezien. Gatins heeft 2 jaar geleden het script geschreven van Real Steel (2011), en is ook verantwoordelijk voor de complete rommel als Meet Dave, Norbit, The Shaggy Dog en Big Fat Liar. Ik was dus niet meteen in de wolken over zijn schrijftalent, maar hier heeft hij een sterk scenario op papier gezet met een complex anti-hero personage. Maar laat ik ook meteen duidelijk zijn, dat het charisma van een Denzel Washington heel wat plooien in een script kan gladstrijken.

De film begint met een spectaculaire scène waarin het personage van Washington een vliegtuig op zijn kop zet nadat een motor was uitgevallen, en hiermee ook de levens van alle passagiers redde. Maar nadien komt de film in een compleet andere vibe terecht waar we het spectaculaire vervangen door een karakterstudie van iemand wie te kampen heeft met een alcohol probleem en een organisatie die de schuld van het incident in zijn schoenen wil schuiven. Whip staat er alleen voor en moet de confrontatie met zichzelf aangaan. Zelfs God, wiens kerktoren hij heeft vernielt met zijn vliegtuig, heeft hem aan zijn lot overgelaten. Naar het einde toe is er dan ook een ijzersterke scène waarin hij opgesloten wordt in een hotelkamer en waar we als kijker niet weten of hij sterk genoeg zal zijn om uit de minibar te blijven.

Op 19 juni 2013 komt Flight uit op Blu-ray met een aantal interessante making-off documenten. Zeker een aanrader! Hieronder kunnen jullie alvast genieten van de (iets te lange) trailer.

Voor een regiedebuut is deze Arbitrage (2012) nog zo geen slechte thriller. Regisseur Nicholas Jarecki heeft een eenvoudig verhaal geschreven over een hedge fund magnaat die zich serieus in de problemen werkt en dit met al evenveel soberheid in beeld gezet.

Korte inhoud: Robert Miller (Richard Gere) is een hefboomfondsmagnaat die diep in de problemen zit. Hij wil wanhopig zijn handelsimperium aan een grote bank verkopen voordat zijn frauduleuze zaakjes en tekort van 400 miljoen dollar aan het licht komen. Maar ook in zijn privéleven worden de zaken ingewikkeld na een onverwacht en bloedig verkeersongeluk met zijn Franse maîtresse Julie (Laetitia Casta). Miller is gedwongen om hulp te zoeken in de meest onwaarschijnlijke hoek en dit zonder dat zijn vrouw Ellen (Susan Sarandon) onraad ruikt. Maar de NYPD detective Michael Bryer (Tim Roth) zit hem op de hielen.

Ik geef toe, ook al ben ik geen enorme fan van zijn acteerwerk, geeft Richard Gere hier toch het beste van zichzelf. En het is dan ook meer een acteursfilm dan een prent over de frauduleuze keerzijde van de beurshandel. Daarvoor was er al Wall Street (1987) en onlangs nog Margin Call (2012), naast een pak documentaires waaronder Chasing Madoff (2011).

In deze prent kruipen we in het hoofd van een manager die zowel zijn werkcollega’s als familieleden misleidt en bedriegt, terwijl de dollar-symbooltjes in zijn oogbollen blijven fonkelen. Het is ook een rol die op het lijf van Gere geschreven is en veel aanwijzingen zal de regisseur niet moeten gegeven hebben aan de acteur. In ieder geval blijft het me verbazen dat die man nog geen Oscar-nominatie (!) op zak heeft, zeker ook na zijn briljante vertolkingen in Internal Affairs of zelfs Unfaithful. De regisseur wou eerst met Al Pacino werken, maar heeft hier wel een betere keuze gemaakt met Gere. Pacino mag dan wel een beter acteur zijn, Gere blijft de charmeur en playboy zelfs op zijn leeftijd, en dit was voor dit verhaal echt wel nodig.

Ik denk met wat sleutelwerk aan het scenario zou dit gemakkelijk omgetoverd kunnen worden tot een volwaardige tv-serie. Het had misschien zelfs een beter product geweest. Men zou veel dieper kunnen graven in Millers psyche en zijn relatie met zijn dochter Brooke (Brit Marling) en zijn vrouw. Niet dat er nu al genoeg tv-series zijn in omloop en dat je ze onmogelijk nog allemaal kan volgen.

Wat me ook is opgevallen, naast de knappe cinematografie van Yorick Le Saux, is de geslaagde muziekscore van Cliff Martinez (Drive, Traffic). Wat me minder is bevallen is de vertolking van Laetitia Casta, die hier toch wel wat tekortschiet. Qua Franse actrices hadden ze toch een betere keuze kunnen maken. Aan acteertalent is er in Frankrijk geen gebrek. De regisseur wou eerst met Eva Green werker, maar zij kon zich niet vrijmaken omwille van Dark Shadows (2012).

Kortom, Arbitrage brengt geen wereldschokkend verhaal, maar is wel een broeierige thriller met een uitstekende vertolking van Gere. Stijlvol in beeld gezet met een aantal verrassende wendingen. Het eindigt wat abrupt maar het is al bij al een geslaagde debuutfilm. Arbitrage is verkrijgbaar op Blu-ray vanaf 28 mei 2013.

Ook al is dit een Britse misdaadfilm, voelt The Sweeney (2012) aan alsof de makers 'Hollywood' willen nabootsen. Toch wel iets van een teleurstelling, als je het mij vraagt. De Britse cinema - en al zeker de misdaad films met vertegenwoordigers als Guy Ritchie – moeten immers niet onderdoen voor hun Amerikaanse collega’s. Ja, ze zijn mischien geproduceerd met met minder budget en middelen, maar het realisme en de sterke karakterrollen zijn op vele vlakken superieur. En net deze twee zaken ontbreken hier.

Korte inhoud: Regan (Ray Winstone) is Londens hardste agent en hoofd van 'The Sweeney', een elite-eenheid in misdaadbestrijding onder leiding van Frank Haskins (Damian Lewis). Wanneer Regans aartsvijand, een topcrimineel genaamd Allen (Paul Anderson), de binnenstad van Londen verandert in een slagveld, en de eenheid er ingeluisd wordt voor corruptie, worden Regan en zijn jonge partner Carter (Ben Drew) op non-actief gezet. The Sweeney zijn nu agenten zonder badge, en zijn uit op wraak. In zijn team zit ook zijn lief Nancy (Hayley Atwell) die getrouwd is met Ivan Lewis (Steven Mackintosh) van Internal Affairs. Een man die eigenlijk het elite corps wil ontbinden.

De serie is gebaseerd op de Britse 70ties reeks "The Sweeney" (1975-1978) en 'The Sweeney', verwijzend naar het elite corps 'Flying Squad', is een ver gezocht ruimwoordje op de naam 'Sweeney Todd'. De film werd geregisseerd door Nick Love. Niet de eerste de beste porno-regisseur, maar wel iemand met ervaring in dat genre. Spijtig genoeg heeft hij met zijn vorige 5 films nog niet veel indruk kunnen maken op de internationale markt. The Sweeney is misschien een poging om een mainstream film te maken. De film had al in 2010 in de zalen moeten draaien, met Ewan McGregor en Daniel Craig. Later kwamen ook Orlando Bloom en Tom Hardy in the picture, maar de sponsor Fox Searchlight liet de productie vallen en het project werd voor een tijd opzij geschoven. De film werd uiteindelijk in 2012 gemaakt voor nog geen 2 miljoen dollar, wat zelfs 1 miljoen dollar onder het productie budget van 3 miljoen dollar was. Zoiets kom je nog maar zelden tegen.

De car chases in de film zien er geweldig uit. Iets wat dan weer te danken is aan de crew van Top Gear - Jeremy Clarkson, Richard Hammond en James May - die hun expertise ten dienste van de productie gaven. En bovenop de snelle wagens die crashen, gratuite seks-scènes en het geweld die omni-present is in deze prent, krijgen we ook nog eens alle clichés van het genre voorgeschoteld. De enige momenten waarin The Sweeney zich onttrekt aan de ordinaire pulp, is wanneer ze alle remmen loslaten en resoluut gaan voor knappe shoot-outs op het Trafalgar Square en de National Gallery.

De ambitie was om een Britse tegenhanger te brengen van Michael Mann's Heat (1995) en Miami Vice (2006), maar spijtig genoeg komt het nog niet aan de hielen van The Boondock Saints (1999). Deze film was tenminste een stuk minder cliché en heeft zelfs een cult status bereikt, iets wat van The Sweeney naar alle waarschijnlijkheid nooit gezegd zal worden. The Sweeey komt op 5 juni 2013 uit op Blu-ray.

Er is een nieuwe geflipte exploitation martial-arts prent op de markt. The Man with the Iron Fists (2011) is het regiedebuut van het hip hop fenomeen RZA. En opmerkelijk is dat we hierin heel wat bekende koppen aantreffen. Nochtans was het niet meteen voor het geld te doen, zo blijkt. Deze productie heeft hooguit 15 miljoen dollar gekost, en gezien de speciale effecten denk ik niet dat er heel veel is overgebleven voor de cast.

Korte inhoud: Het verhaal draait rond een zwarte smid (RZA), die wapens smeed voor de bewoners van een afgelegen dorpje in feodaal China in de 19de eeuw. Wanneer een transport met goud in de buurt van het dorpje wordt ontdekt, wil iedereen vechten om ook maar wat van deze buit mee te pikken, zo ook de Europese Jackknife (Russell Crowe). Het is aan de 'Lion Clan' om deze buit van de keizer te beschermen. Dit met alle gewelddadige gevolgen vandien.

De film heeft iets weg van Kill Bill waar RZA ook muziek heeft voor verschaft. De man is in ieder geval bezeten door het genre. Hij is tevens oprichter van de East-Coast hiphopformatie Wu-Tang Clan. The Man with the Iron Fists is een uitbundige mengeling van actie-genres met een jaren 70 en begin jaren 80 ondertoontje.

De film werd geschreven door Eli Roth (Hostel I & II). Ik hoef er dus niet bij te vertellen dat er geen rem zal staan op de hoeveelheid bloed die we op het scherm zullen aantreffen. Roth heeft tot in de kleinste details de film uitgeschreven, tot zelfs de designs van alle wapens.

In de film zien we ook Sucker Punch actrice Jamie Chung, martial-art-legende Chia Hui Liu, een terugkeer van Lucy Liu en Pam Grier, naast nieuwkomers als Zhu Zhu, Grace Huang en Celina Jade. Er is ook een rol weggelegd voor Daniel Wu die reeds een pak martial art films op zijn naam heeft staan, maar bij ons nog onbekend is.

Het grote wapen-arsenaal wordt ingezet en het bloed spat alle kanten uit, maar de film komt met moeite van de grond. Het is allemaal wat amateuristisch in elkaar gestoken, maar het is net deze naïviteit die deze prent zo leuk maakt. Ook al ontbreekt er heel wat, zullen de fans van de slaughterhouse en cross-cultural exploitation films hier veel plezier aan beleven. Maar het is verre van een Tarantino film, die jeugdobsessies en intense passies tot iets heel persoonlijk heeft weten te maken. RZA is net iets teveel bezig met effecten en vecht-choreografieën.

De Blu-ray ligt in de winkelrekken vanaf 29 mei 2013 en had effectief ook een bioscoop release gekregen, ook al dachten velen dat het een direct-to-dvd film zou worden. Ik heb er de eerste 30 minuten toch goed van genoten maar nadien werd is misselijk van het overdadig gebruik van cgi. Tevens ben ik niet zeker dat RZA de film had moeten regisseren én erin ook nog eens acteren. Je kunt je moeilijk investeren voor de volle 100% in de regie én het acteerwerk, tenzij je Woody Allen, Clint Eastwood of Ben Affleck heet. Ook de promotiecampagne vond ik wat troosteloos. Met een naam als Russell Crowe hebben ze nog net hun 15 miljoen dollar productiebudget teruggewonnen, maar niet veel meer. De film bleef immers stranden op een recette van 19,7 miljoen. Als het op exploitation aankomt heb ik zelf liever films als The Machine Girl (2008) of Tokyo Gore Police (2008).

Het beste aan Playing For Keeps (2012) vond ik de vertolking van Jessica Biel. Over de rest valt niet enorm veel goeds te zeggen. Het lijkt er wel op dat acteur Gerard Butler echt wel moeite heeft om filmscripts te beoordelen. De flops zijn ondertussen niet meer bij te houden.

Korte inhoud: Het verhaal begint met de thuiskomst van George (Gerard Butler), een gestopte professionele voetballer wiens gloriedagen reeds lang voorbij zijn. Hij heeft genoeg van zijn leven als playboy en is bankroet na een reeks mislukte investeringen. Hij keert terug naar Virginia om de draad op te pikken met zijn vervreemde ex-vrouw (Jessica Biel) en zijn verwaarloosde zoon. Om het goed te maken wil George het voetbalteam van zijn zoon coachen. Maar kan hij zijn ogen op het doel houden wanneer de tribunes volgepakt zitten met sexy voetbalvrouwen en wanhopige huisvrouwen?

De film werd geregisseerd door Gabriele Muccino, die eerder een goede beurt maakte met twee Will Smith films, The Pursuit of Happyness (2006) en nadien Seven Pounds (2008). Maar met deze prent slaat hij de bal toch behoorlijk mis. En het is niet voor niets dat Playing For Keeps ook werd opgenomen in het eindejaarslijstje van 2012, spijtig genoeg niet in de lijst van de Beste Films.

Hoe de producers bij scenarist Robbie Fox zijn terecht gekomen is mij één groot mysterie. De man heeft nog niets geschreven wat nog maar te bekijken valt. Komt daar nog bij dat hij in 18 jaar geen films meer had geschreven! En hier ligt volgens mij de kern van het probleem met Playing For Keeps. Want aan de regisseur zou het in principe niet liggen, en al zeker niet aan de acteurs. Naast de twee hoofdacteurs zien we ook nog Dennis Quaid, Judy Greer, Uma Thurman en Catherine Zeta-Jones. Niet meteen een cast van nitwits die hier hun debuut maken.

Het is een typische romcom die je best op een luie zondagnamiddag bekijkt. Maar verwacht er vooral niet al teveel van. De humor is maar half om te lachen, de karakters hebben maar weinig diepgang en het formalistisch niemendalletje van een verhaal rammelt aan alle kanten. De Blu-ray ligt al vanaf 6 mei 2013 in de winkelrekken, dus al je het zelf wilt uitzoeken hoe verkeerd deze film is…go crazy!

De filmgeschiedenis heeft ons geleerd dat een acteur die achter de camera kruipt vaak een betere filmregisseur is dan wanneer een scenarist in de regisseursstoel plaatsneemt. De 45-jarige Christopher McQuarrie, bekend van het briljante script van The Usual Suspects (1995), leek de uitzondering aan de regel te worden, maar zijn laatste film is toch maar teleurstellend. Zijn eerste was The Way of the Gun (2000) en na 12 jaar kwam hij recentelijk met Jack Reacher (2012) op de proppen.

Korte inhoud: Wanneer een sluipschutter met zes schoten vijf mensen om het leven brengt, wijst al het bewijsmateriaal in de richting van de man in hechtenis. Wanneer de verdachte ondervraagd wordt, zegt hij maar één ding: "Zoek Jack Reacher!". Op die manier begint een buitengewone zoektocht naar de waarheid, waarbij Jack Reacher (Tom Cruise) tegenover een onverwachte vijand komt te staan die een talent voor geweld heeft en een geheim moet bewaren.

Jack Reacher is de protagonist van een reeks boeken van de Britse auteur Lee Child. Het is geen slechte film, maar toch zal het geen nieuwe Jason Bourne-saga worden. Daarvoor zijn de personages hier toch wat te licht uitgevallen. Ook al is het opnieuw een Tom Cruise vehikel, aan zijn vertolking ligt het niet. Het personage is gewoon niet interessant genoeg. Reacher heeft gewoon veel te weinig charisma en flair, en al zijn acties zijn ook niet bijster intelligent en komen heel verkeerd over. Ik heb de boeken niet gelezen dus weet niet precies in hoeverre McQuarrie heeft afgeweken van het bronmateriaal. Komt daar nog bij dat er heel wat dwaze dialogen in de film steken en de actie-scènes van het ene cliché in het andere vallen. Er doen geruchten de ronde dat hij in aanmerking zou komen voor de regie van Mission: Impossible 5 (2015), onder impuls van Tom Cruise, voor wie hij ook al het script van Valkyrie (2008) heeft geschreven. We mogen hopen dat de producers hier nog eens flink over nadenken, want overtuigend was deze Jack Reacher allerminst.

Naast de rol van Reacher hebben we eigenlijk heel weinig nevenpersonage die onze interesse kan opwekken. Rosamund Pike is een talentvolle actrice maar in deze film komt ze nauwelijks aan bod. Er was een zweem van romantiek, maar het bleef uiteindelijk bij een professionele relatie tussen haar en Jack. Ook de villain gespeeld door Werner Herzog voelt misplaatst, en we hebben nauwelijks voeling met zijn frustraties en motieven. Daarnaast is er een leuk onderonsje tussen Cruise en Robert Duvall. Het was geleden van Days of Thunder (1990) dat die twee nog samen in een film te zien waren. Maar Duvall zijn personage komt ook wat uit de lucht gevallen. En uiteindelijk is er nog Alexia Fast die een niet onaardig bijrolletje neerzet.

Niet enkel het hoofdpersonage, maar ook de film mist stijl. Bij momenten hebben we te doen met een soort Drive (2011), maar de film doet toch vooral denken aan Alex Cross (2012), die ook al een mislukte adaptatie was. Met een weinig overtuigende regie, bij momenten lachwekkende actie-scènes (met name die slapstick badkamer-scène) en een zwak script heb je ook meteen het gevoel dat de film met zijn 130 minuten véél te lang duurt. En ondanks zijn lange duurtijd voelt het verhaal heel onsamenhangend en onvolledig. De trailer beloofde een spannende actieprent met ballen, maar het resultaat is toch behoorlijk teleurstellend. De toon van de film gaat ook alle kanten uit. Enerzijds krijgen we zwarte en dramatisch scènes voorgeschoteld (een scherpschutter die een jong meisje neerknalt, een man die gedwongen wordt zijn vingers af te bijten,…), om nadien in slapstick en flauwe humor te vervallen. Een Leathal Weapon (1987) slaagt er wel in om met verschillende emoties te jongleren, maar daarvoor heb je wel sterke personages nodig en een regisseur die die de touwtjes strak in handen houdt.

Kortom, Jack Reacher is een B-film met een budget en een uitwerking van een blockbusterprent. Zonder een Tom Cruise betwijfel ik of hiervoor een bioscoop-release zou zijn. Het zou me dan ook verbazen dat er een Jack Reacher 2 zit aan te komen. Dit hebben gezegd, Tom Cruise blijft ondanks zijn leeftijd nog steeds een top-actie acteur. Het verbaast mij niets dat hij nog steeds één van de meest bankable acteurs in Hollywood is. Laten we hopen dat hij niet veel van die Jack Reacher of Knight and Day (2010) films gaat maken in de toekomst, of zijn populariteit zou wel eens een serieuze deuk kunnen krijgen. Jack Reacher komt op 22 mei 2013 uit op Blu-ray, mét de audio-commentaar van Cruise en McQuarrie over de gehele prent. Luisteren naar hun intenties vond ik boeiender om te horen dan het zien van de film zelf.

De Amasia-reeks is op vele vlakken positief. Niet alleen wordt zo een breed gamma aan Aziatische films aan een wereldwijd publiek bekendgemaakt. Het biedt een kijk op de verschillende genres die de Aziatische cinema te bieden heeft. Al moet gezegd worden dat deze films zich toch concentreren op historische krijgerfilms of postmoderne film-noir-adaptaties, die wonderwel stukken kwaliteitsvoller zijn dan de Amerikaanse popcornfilms in het genre.

Zo ook de Zuid-Koreaanse A Company Man (2012) van Sang-yoon Lim. Het recept is ouwe koek. Eén tegen allen. Payback. Dit met het nodige schitterend in beeld gebrachte geweld, bliksemsnelle martial arts en meedogenloze cool. Terecht verwijst de hoes van deze Blu-ray naar A Bittersweet Life (2005). Jaren geleden was dit mijn eerste echte Aziatische actiefilm en wat voor één. Het dreigt met elke nieuwe film een herkauwing te worden van hetzelfde. Maar A Company Man slaagt er in de nodige diepgang te creëren en een verhaallijn uit te zetten die het karakter van het hoofdpersonage meer uitdiept dan het personage zelf wil onthullen.

Korte inhoud:Ji Hyeong-do (Ji-seob So) is een beroepsmoordenaar. Hij werkt voor een bedrijf dat uiterlijk een gewoon bedrijf lijkt, maar achter de schermen een moordsyndicaat. Hij voert iedere klus uit met een extreem dodelijke precisie en met dezelfde extreme onverschilligheid tegenover zijn doelwitten. Elke dag trekt hij routineus een nieuw hemd aan en vertrekt voor een nieuwe werkdag. Vragen stellen komt niet bij hem op. Tot hij opeens toch ergens iets menselijks voelt. Door omstandigheden maakt hij kennis met Yuk Mi-yeon (Mi-yeon Lee). Een vrouw uit het arbeidersmilieu. Zij tracht zich te beredderen met twee tienerkinderen. Haar levensstijl is zo verschillend dan de zijne dat hij begint na te denken over wat hij doet. Wanneer hij verliefd wordt op Yuk, en de 'company' dat te weten komt, blijkt ontslag nemen uit het bedrijf moeilijker dan verwacht en moet hij alles uit de kast halen om zichzelf en zijn geliefde te redden.

De opbouw van de film is knap in mekaar gezet met de nodige afwisseling tussen actie en 'romantiek'. De momenten waarop de regisseur de tijd neemt om de relatie tussen Yuk en Ji te vertellen zouden saai kunnen zijn en overbodig, maar ze zijn het niet. De vele dagdagelijkse scènes, bijna nietszeggende dialogen, het in beeld brengen van bijna banale dingen, het leven zoals het is: iets wat Ji niet kent. Iets wat de film sterkt tussen alle actie in. Want je merkt de gesloten onbeholpenheid van Ji tegenover de openheid van Yuk. Ji wordt bovendien verscheurd door de keuze tussen zijn loyauteit aan het bedrijf en zijn nieuwe liefde. Maar hij aarzelt ook niet om de consequenties van zijn keuze op zich te nemen indien nodig.

De killer die mens wordt maar als puntje bij paaltje komt gewoon de meest efficiënte moordmachine blijft die hij altijd is geweest. Waar A Man From Nowhere (2012) misschien iets teveel bleef steken in de payback-premisse, biedt A Company Man zeker meerwaarde. Knap staaltje film in de typische Zuid-Koreaanse traditie.

The Day (2011) van Douglas Aarniokoski is een typische survival-of-the-fittest actiefilm. Prooi vs jagers en natuurlijk overleeft de prooi, maar niet zonder slag of stoot en niet zonder interne strubbelingen binnen eigen rangen. Deze sobere gefilmde actiethriller is met andere woorden een dertien in een dozijn prent en vooral voor de liefhebbers van het genre bedoeld. Verwacht geen typisch Amerikaanse shootouts, oorverdovende knallen en machogedrag. Nee als ik zeg dat deze film sober is, bedoel ik dit positief. Maar laat ik eerst nog een beetje de context schetsen.

Korte Inhoud: De openingsscène voert ons naar een verlaten dorp. De witbalans van de film is erg koud en erg overgesatureerd. Een man en een vrouw rijden voorzichtig door de straat en nemen poolshoogte bij een verlaten huis. De man gaat binnen en zijn vrouw lijft achter. Opeens hoort hij zijn vrouw alarm slaan. Wij zien nog net hoe iets of iemand zijn vrouw uit de wagen sleurt. Zelf vindt de man geen spoor meer van zijn vrouw en is hij de wanhoop nabij.

De film slaat daarna over naar bijna zwart-wit. Sterk contrast, bijna 100% gedesatureerd beeld. Het moet de rauwe post-apocalyptische wereld benadrukken waarin 5 overlevenden ronddolen op zoek naar bescherming en constant op de vlucht. Adam (Shawn Ashmore) is de leider, Rick (Dominic Monaghan) blijkt de man uit de openingsscene te zijn, Henson (Cory Hardict) is de zwakke schakel in het gezelschap omdat hij een zware ziekte heeft opgelopen en Shannon (Shannyn Sossamon) is een dame die zich veilig voelt bij de drie heren. En dan is er nog Mary (Ashley Bell). Een buitenbeetje die zich pas bij het gezelschap heeft gevoegd, maar blijkbaar heel goed met wapens overweg kan.

De sterke kant van de film is dat de omzwervingen en de vermoeidheid en bijna uitzichtloosheid van de groep vrij accuraat in beeld wordt gebracht. Het zijn mensen en als ze eindelijk een verlaten boerderij ontdekken, kunnen ze even tot rust komen. Helaas tijdens die momenten waarop je je zenuwen even kunt ontspannen duiken de spoken van het verleden op. Helaas voor de 5 komt er aan de korte rust al rap een einde wanneer mysterieuze aanvallen beginnen.

Nog een origineel element van de film, waar je in films als 30 Days of Night (2007) en andere post-apocalyptische films duidelijk weet voor wie of wat de hoofdpersonages op de vlucht zijn (meestal monsters en zombies) kom je hier pas heel laat te weten wie of wat de geheimzinnige en doodsgevaarlijke vijanden zijn.

En dan begint de belegering van de boerderij. Zoals gezegd. Opeens blijkt het gevaar niet alleen van buitenaf te komen. Verder moet ik niet uitweiden voer de film. Het is een fight-or-die-film zonder de blasé en bombast die we gewoon zijn, en zonder one-liner-spuwende machohelden. Nee, we hebben hier te maken met mensen van vlees en bloed met hun angsten, onzekerheden en twijfels aan elkaar die maken dat ze de zaken soms niet meer helder zien. En af en toe moest ik toch even schrikken.

In mei 2002 heeft Sony Pictures Entertainment het animatiehuis Sony Pictures Animation opgericht, zeker nadat de studio begon in te zien dat er heel veel geld verdiend kon worden met animatiefilms. Ze hebben echter op 10 jaar tijd slechts 7 films geproduceerd, waaronder ook de wat flauwe live-action film The Smurfs (2011). Nu pakken ze uit met Hotel Transylvania (2011) van Genndy Tartakovsky.

Korte inhoud: Welkom in Hotel Transylvania, Dracula's (Adam Sandler) luxueuze 'vijf-stakenresort', waar monsters en hun families zich kunnen uitleven, bevrijd van de bemoeienissen van de menselijke wereld. Maar hier is een weinig bekend feit over Dracula: hij is niet alleen prins van de duisternis, hij is ook vader. Overbeschermend voor zijn tienerdochter Mavis (Selena Gomez), fabriceert Dracula uitgebreide gevaren om haar avontuurlijke instelling te ontmoedigen. Als een haven voor Mavis opent hij Hotel Transylvania, waar zijn dochter en een aantal wereldberoemde monsters - Frankenstein en zijn bruid, de Mummie, de onzichtbare man, een familie weerwolven, en nog anderen - het rustig aan kunnen doen in veiligheid en rust. Voor Drac is het cateren voor deze legendarische monsters geen probleem, maar zijn wereld stort in elkaar als een gewone jongen, Jonathan (Adam Samberg), per ongeluk dit hotel ontdekt en verliefd wordt op Marvis...

De film was duidelijk bedoeld voor de allerkleinsten, en als volwassene heb je hier veel minder aan dan van een doorsnee Pixar, Aardman of Disney animatiefilm. Het scenario werd geschreven door Todd Durham, Dan Hageman en Kevin Hageman, en dan nog eens in een scenario gegoten door Peter Baynham en Robert Smigel. Je zou denken dat al deze mensen wel met een sterk script voor de dag zouden komen, maar ik zat toch wel wat op mijn honger. Het uitgangspunt, een vampier die een hotel uitbaat voor monsters, is origineel, maar voor de rest moet de film het hebben van zijn 3D-effecten. Ik heb de 2D-blu-ray gezien en kan echter niet oordelen of het effectief een meerwaarde was. In 2D zag het er allemaal wel wat LAME uit. Maar je blijft toch verder kijken en de kwaliteit overstijgt toch de gemiddelde animatiefilm.

Hotel Transylvania deed me wat denken aan Despicable Me (2010), met het wat bizarre en stoute hoofdpersonage. Ik had echt de indruk dat de makers zich hier echt op hebben gebaseerd, zelfs qua tekenstijl. Maar er zit véél minder humor in, of beter, de humor in de film komt niet altijd even goed aan. Ik ben ook geen grote fan van Adam Sandler en ze hadden hiervoor toch veel betere acteurs kunnen nemen. Sandler is goed wanneer hij “slecht” is, maar is gewoon niet geloofwaardig wanneer hij een emotionele en ontroerende scene moet spelen. Ook de regie van de film laat te wensen over, maar dit is niet allemaal de fout van Genndy Tartakovsky. Hij is maar een schakel in een lange rij van regisseurs en schrijvers die bij dit project betrokken waren. Misschien iets teveel volk, want dit had een wel erg leuke film kunnen worden.

Wat betreft de dochter die zich wil onttrekken aan het ouderlijke gezag komt veel beter aan bod in bijvoorbeeld Tangled (2010) of Brave (2012). Hier hebben ze tevens heel veel thema’s die ze konden uitspitten, zoals de boodschap dat onwetendheid het meest schrikwekkende van al is, maar kiezen resoluut voor de voor de hand liggende slapstick en de rollercoaster effecten. Anderzijds heb je hier wel een animatiefilm die de allerkleinsten iets kan bijbrengen over de multiculturele samenleving en tevens een introductie geven over onze klassieke gotische monsters, naast gremlins, heksen, cyclopen, zelfs De klokkenluider van de Notre-Damme (die eigenlijk een mens was en geen monster, wat uiteraard wel wat wringt in het concept).

Op de Blu-ray vinden jullie de audio-commentaar van de regisseur over de gehele film, alsook deleted gestoryboarde scenes. Er zit ook een animatie kortfilm bij van Tartakovsky. Ondertussen is er ook al sprake van de sequel Hotel Transylvania 2 (2015), die echter geregisseerd zal worden door iemand anders. Misschien geen slechte zaak.

Daar is 'm dan, de langverwachte prequel van Lord of the Rings: The Hobbit: An Unexpected Journey (2012). We hebben het al eerder meegemaakt in filmland dat men na een succesvolle reeks eens een film maakt over hoe het eigenlijk allemaal begon. Een voordeel van deze trilogie is dat het al decennia geleden eens was verteld in het boekje van Tolkien.

Het moet denk ik al ruim 16 jaar geleden zijn dat ik dat boek gelezen heb. Dat was in de tijd toen ik ontdekte dat al mijn blackmetalplaten geïnspireerd waren op de verhalen van Tolkien en Lovecraft en andere fantasy-schrijvers uit lang vervlogen tijden. Waar ik toen misschien een beetje ontgoocheld was over de kinderlijke toon, fel in strijd met het stoere imago van black metal, de prachtige gecreëerde werelden van Orks, trollen, aardmannen, draken elfen, magiërs en veldslagen allerhande, maakten het allemaal wel goed. Des te leuker toen dat alles eens magistraal verbeeld werd door Peter Jackson in the Lord of the Rings-trilogie met beelden en schepsels die misschien zelfs je fantasie ver overtroffen.

En dat we het eigenlijk allemaal al gezien hebben, dat bewijst deze prequel. De fans van het genre kunnen zich er weer in uitleven en ook ik vond het weer entertainment van de bovenste plank. De monsters zijn namelijk erg monsterlijk. De details zijn honderd procent uitgewerkt. De landschappen, de veldslagen, de sfeer, de animaties, het zit allemaal erg goed. Ik heb op dat vlak echt geen klachten. Dat velen zich vooraf afvroegen hoe in se een kinderboek kon worden verhaald in een trilogie van films die elk uit ruim 2 uur zouden bestaan moet dan ook eerder als retorisch worden beschouwd. Jackson neemt de tijd om de dingen te vertellen met een ferme aanloop en het kinderlijke steekt vrijwel altijd de kop op tussen de spannende momenten door.

Korte inhoud: Bilbo Balings (Martin Freeman) is een simpele hobbit die een rustig leventje leidt in de Gouw in Midden-aarde. Zijn gemakkelijke bestaan komt echter abrupt ten einde wanneer op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) op zijn deur klopt en een groep dwergen meebrengt. Zij weten Bilbo te overtuigen om een tocht te ondernemen waarbij hij oog in oog zal komen te staan met de draak Smaug (Benedict Cumberbatch), die lang geleden een schat heeft gestolen van de Dwergen. De enorme gevaren die een dergelijke toch met zich meebrengt, zijn de onervaren Bilbo echter onbekend.

Het bonte gezelschap trekt erop uit en komt algauw in de problemen. Nu men denkt dat de tijd van Smaug is gekomen zijn er nog creaturen die azen op de bergen goud van de dwergen. Een oude vijand van de troonopvolger van de dwergkoning blijkt nog te leven. Azog (Manu Bennett), de bleke Ork, je reinste monsterlijke agressieve brok stinkend verminkt grommend kwaadaardig bleek stuk Ork rijdend op een al even afgrijselijke witte Warg. Schitterend gevonden en gedaan. En dan wordt het een opeenvolging van wilde achtervolgingen en dito deus ex machinas. Het is toch altijd een beetje hetzelfde. Ze ontsnappen ternauwernood aan de Orks of ze zitten al tussen de aardmannen en trollen om dan weer die hardnekkige Orks te stuiten. Zo kan je natuurlijk ruim 2 uur vullen.

Zoals gezegd er zitten een paar kinderlijke scenes in die niet echt gaan vervelen en je eigenlijk best doorslikt. De komst van de dwergen bij Bilbo thuis heeft iets van Asterix en Obelix en de Galliërs. De drie reuze aardmannen zijn ook nogal cartoonesk en Indiana Jones and the Temple of Doom is niet veraf bij in de tunnels van de aardmannen met een zwabberige koning en zijn lodderige ogen die veel weggeeft van Jabba The Hut en zijn pieterige wratterige griffier in een katrol lijkt om een mongoloïde Master Joda. Ja er zitten echt grappige details in. De scene bij de Elfen zorgt voor een adempauze net als de scene waar Bilbo kennis maakt met Gollem. Lang uitgetrokken en blijkbaar wilden de animatoren zich eens goed uitleven en tonen wat ze konden, maar kenners wisten te vertellen dat die scene integraal in het boek zit. O ja, waar ik dacht dat de bostovenaar zijn kop beschimmeld was, wees mijn gezellin er doodnuchter op dat het vogelpoep was, gelet op het vogelnestje onder zijn hoed. Makes sense. Kortom: the Hobbit: you know what's on the menu!

Deze donderdag (18/04 dus) ligt de Blu-yay van The Hobbit in de winkelrekken, en voor de liefhebbers is er een versie met de film in 3D op twee schijven (naast de gewone Blu-ray én een digitale kopie). Qua bonussen zullende fans heel wat informatie opsteken over de productie, gezien Peter Jackson op gebioed van VideoBlogs echt wel een geek is. Het is tevens ook de eerste keer dat ik een Blu-ray cover mocht zien in hologram. Hieronder staat de trailer en hier is de poster van de film.

*** Related Posts***
21/11/2012: The Hobbit te kampen met erfgenamen en dierenactivisten
20/09/2012: Gollum lijkt iets meer cartoony
27/12/2011: The Hobbit: An Unexpected Journey trailer #1
28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit
04/11/2010: De financiering van The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar
14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit
28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement
29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2
24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren
14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !
24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?
31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings
21/12/2004: The Lord of the Ring prequel