26/04/2015

Miss Julie (2014) *** DVD recensie

Miss Julie (2014) van de Noorse cineaste Liv Ullmann is niet wat je denkt. De cover doet denken aan een typisch kostuumdrama dat zich afspeelt in de hogere klasse zo ergens in de 19e eeuw. Dat is het zeker niet.

miss_julie_2014_poster.jpg

LIv Ullman ken ik ook niet, deze regisseuse is warempel een bejaarde dame (geboren in 1938) die nog actrice was in de films van Ingmar Bergman (Persona, The Passion of Anna, Face to Face). Toen ik te weten kwam dat deze film met drie protagonisten gebaseerd is op een toneelstuk van August Strindberg, begreep ik de film al een stuk beter. Want deze prent doet heel erg denken aan een toneel stuk, maar is het niet.

Korte inhoud: Colin Farrell speelt John een stalknecht/lakei/butler op het kasteel van een baron wiens dochter Miss Julie (Jessica Chastain) de plak zwaait. Samen met Kathleen de keukenmeid (Samantha Morton) ondergaan ze de grillen van Miss Julie, die tot ergernis van Kathleen een ongezonde interesse toont in John. het is een spel van aantrekken, afstoten, meesteres en knecht, idolatrie, idealisatie, verlangen, onderdrukte emoties. Deze cocktail barst explosief.

Wanneer je een toneelstuk verfilmt en de setting niet meer is dan drie acteurs in bijna constant dezelfde setting (de keuken), waar de aandacht van de camera en de kijker voortdurend op de acteurs is gevestigd en je geen andere beelden kan gebruiken om emoties te tonen of te verbeelden, dan heb je nood aan ijzersterke karakteracteurs. Hierin overtuigd Miss Julie niet helemaal. Colin Farrell is zeker geen slechte acteur, Jessica Chastain speelt de femme fatale redelijk. De wisselwerking en de magie tussen deze twee hoofdacteurs is niet altijd even doeltreffend.

De uiting van frustratie, idolatrie, ontgoocheling, woede en aantrekking zijn zo uitgesproken dat het een beetje geforceerd overkomt op de kijker bij momenten. In een toneelstuk op de planken denk ik dat zoiets beter functioneert. Zowel John als Miss Julie voelen een onuitgesproken zwaar verlangen naar mekaar. Door het klassenverschil en de onbereikbaarheid gaan ze elkaar idealiseren. Maar de maskers vallen geleidelijk aan af en het onvermijdelijk gebeurt met alle gevolgen van dien.

miss_julie_2014_pic01.jpgmiss_julie_2014_pic02.jpgmiss_julie_2014_pic03.jpg

De klok kan niet meer terug gedraaid worden en de heel nacht door proberen beiden een uitweg te vinden waarin de rollen elkaar afwisselen, knecht wordt meester, meesteres wordt onderdanig. Gevoelens slaan van het ene uiterste om in het andere uiterste. Niet eenvoudig om dat te acteren. De regie is als een stuk in verschillende acts. Je stelt je zo voor dat even het gordijn toegaat en een nieuw hoofdstuk begint. Soms is dat ook nodig. In de film kan dit niet en krijg je als kijker geen pauze. dat is ook een beetje een minpunt in de film. Uiteindelijk vind ik de film niet helemaal geloofwaardig en ben ik eigenlijk wel benieuwd om dit op de planken te zien opvoeren. Miss Julie is reeds beschikbaar op DVD.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 26 april 2015

 

*** Miss Julie trailer ***

21/04/2015

Avengers: Age of Ultron (2015) ***½ recensie

Ik ben van mening dat een review geen rechtstreekse impact heeft op het box-office succes. Slechte Michael Bay vehikels worden keer op keer met de grond gelijk gemaakt, en toch blijven het gigantische kaskrakers. Daarentegen wordt een film als A Most Violant Year (2014) op handen gedragen door de pers en niemand is deze prent gaan zien. Recensenten hebben wel een invloed op langere termijn en zijn films die critici goed vinden een langer leven beschoren. Daarom geloof ik niet in embargo's, en al zeker niet voor big budget films met mega-sterren. Embargo's wijzen meestal op twijfels bij de filmmakers of de filmstudio. Onze review van Avengers: Age of Ultron (2015) hebben we moeten inhouden tot vandaag (23u!) - ook al hebben vele andere sites deze regel aan hun laars gelapt. En ik kan ze eigenlijk geen ongelijk geven.

avengers_age_of_ultron_2015_poster02.jpg

Korte inhoud: The Avengers, een buitengewoon team van superhelden bestaande uit Iron Man (Robert Downey Jr.), The Hulk (Mark Ruffalo), Black Widow (Scarlett Johansson), Thor (Chris Hemsworth), Hawkeye (Jeremy Renner) en Captain America (Chris Evans) komen opnieuw samen om de strijd aan te binden tegen Ultron (James Spader), een intelligente robot. Ultron is een creatie van Tony Stark, die deze zelfbewuste robot samen met een legioen drones ontworpen heeft om het werk van de Avengers te vergemakkelijken. Wanneer Ultron echter begrijpt dat de mens de grootste bedreiging voor vrede en geluk vormt lopen de zaken uit de hand. Hij wordt ook bijgestaan door twee supermensen, Scarlet Witch (Elizabeth Olsen) en Quicksilver (Aaron Taylor-Johnson) die nog een rekening te vereffenen hebben met Stark.

Ik was zelf een grote fan van The Avengers (2012), en keek ik wel uit naar deze sequel, maar wat ik een beetje vreesde is uiteindelijk uitgekomen. De nieuwigheid is ervan af, en in grote lijnen krijgen we hetzelfde van wat we al gezien hebben. De plot wordt echter bedolven onder de visuele effecten en losse verhaallijnen waar niemand echt een boodschap aan heeft. Dit is natuurlijk het probleem met een franchise met een tiental hoofdpersonages die elk de nodige screentime nodig hebben en de expositie moet afgewisseld worden met denderende actie. Komt daar nog bij dat bepaalde acteurs meer screentime gingen opeisen, zoals een Jeremy Renner die zijn personage van Hawkeye liever wat meer uitgewerkt zag, anders zou hij misschien hebben bedankt voor de rol. Hawkeye is nu wel een strontsaai personage en zijn huiselijk leventje met zijn kinderen en zijn vrouw Laura (Linda Cardellini) interesseerde me dan ook geen bal. Er zat wel een leuk intermezzo in met Captain America en Tony Stark die aan het houthakken waren, maar los van deze scène mocht alles wat mij betreft geschrapt worden.

Op het einde van Captain America: The Winter Soldier (2014) hadden we de val gezien van de S.H.I.E.L.D. organisatie en met het post-credit filmpje was er meteen een aanknopingspunt voor deze Age of Ultron. Hierin zagen we hoe de kern van de Chitauri Scepter van Loki werd geanalyseerd. We werden ook heel even voorgesteld aan de Maximoffs tweelingen Pietro (Quicksilver) en Wanda (Scarlet Witch), die als enige de blootstelling van de kern hadden overleefd. Age of Ultron zet meteen de toon met een dynamieke actiesequentie in een besneeuwd bos waar de Avengers een invasie inzetten tegen het fort van HYDRA-wetenschapper Baron Wolfgang von Strucker (Thomas Kretschmann). Eenmaal de scepter in het bezit is van de Avengers wil Stark met de hulp van Banner de kern gebruiken om een super-computer te maken naar het model van Jarvis (Paul Bettany), maar deze kruising loopt niet zoals verwacht en voor ze het weten, wekken ze een monster op wiens doel de complete destructie is van de mensheid op aarde.

avengers_age_of_ultron_2015_pic01.jpgavengers_age_of_ultron_2015_pic02.jpgavengers_age_of_ultron_2015_pic03.jpg
avengers_age_of_ultron_2015_pic04.jpgavengers_age_of_ultron_2015_pic05.jpgavengers_age_of_ultron_2015_pic06.jpg

En dit is zowat het verhaal in een notendop, samengesteld uit verschillende comic-verhalen en opgevuld met achtervolgingen en destructieve clashes. Net zoals bij de ultieme confrontatie tussen Zod en Superman in Man of Steel (2013) sneuvelen er hier ook heel wat gebouwen, maar het menselijk leed komt nooit in beeld. We zien wel mensen schuilen en uiteindelijk gered worden door de Avengers, maar we moeten van de veronderstelling uitgaan dat niemand is gesneuveld onder de betonblokken of de verscheurde aardkorst. Elk leven is van belang, of dat is tenminste wat de film ons wil verkopen. En ja het ziet er allemaal behoorlijk indrukwekkend uit. We hebben uiteraard ook te maken met een prent van Joss Whedon, die zijn film weet op te bouwen met geniale actie-sequenties en alles weet te doorprikken met leutige one-liners. Zo is er een geslaagde running joke rond de figuur van Captain America die moeite heeft met grof taalgebruik van zijn collega's en nog wat comic-fun rond de zware hamer van Thor die niemand kan optillen. Whedon kent zijn comics, maar vooral ook zijn doelpubliek en deze lijken dezelfde humor te delen als de leden uit "The Big Bang Theory".

Mijn favoriete scènes waren vreemd genoeg deze met de tweelingen. Een beetje logisch gezien het ook nieuwe karakters waren. Quicksilver had ik al eens aan het werk gezien - weliswaar met een andere acteur - in X-Men: Days of Future Past (2014), maar het personage blijft goed. Spijtig genoeg moesten deze twee nieuwe figuren ook heel veel screentime afstaan en kwamen ze nauwelijks echt goed op de voorgrond. Het was zelfs nog erger gesteld met War Machine (Don Cheadle) en Falcon (Anthony Mackie) die nog geen minuut op het scherm te zien waren. Er zat ook een beetje romance in deze sequel, tussen Banner en Natasha, die halverwege wat werd vergeten om nadien op het einde even terug te komen. Het was allemaal echter too small to care about.

avengers_age_of_ultron_2015_poster_robert_downey_jr.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_mark_ruffalo.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_scarlett_johansson.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_chris_hemsworth.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_jeremy_renner.jpg
avengers_age_of_ultron_2015_poster_chris_evans.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_elizabeth_olsen.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_aaron_taylor_johnson.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_james_spader.jpgavengers_age_of_ultron_2015_poster_paul_bettany.jpg

Daarentegen vond ik de "onoverwinnelijke Ultron" eigenlijk minder dreigend dan verwacht. Hij wordt dan ook snel afgemaakt - en de film had maar een halfuur geduurd mocht Ultron zich niet kunnen voortplanten in andere machines. Ook zijn logica om de mensheid uit te roeien is compleet van de pot gerukt en onbegrijpelijk voor een naar verluidt super-slimme computer. Maar net zoals bij elke villain moet je tijd spenderen om deze motivaties op te bouwen, en deze tijd is er niet. Ultron wordt ook bestreden met 'geweld' in plaats van het gevecht op een meer creatieve manier aan te gaan. Maar creativiteit werd in deze sequel ingeruild met nog meer visueel vertier.

Mijn grootste probleem met deze sequel is dat de inspiratie op een laag pitje zat en het beetje intrige in het verhaal nauwelijks werd uitgewerkt. Er zit geen enkel kippenvel-moment in de film of een scène waarin je emotioneel geraakt wordt met een ontroerende camerabeweging of zelfs nog maar een emotionele vertolking of gebeurtenis. Nada, noppes, niente. Zelfs de 3D was absoluut geen toegevoegde waarde (mocht dit ooit al een meerwaarde zijn geweest). Het ritme is ook compleet verhakkeld en het einde voelt zelfs behoorlijk chaotisch aan. Met zijn veel te lange duurtijd van 141 minuten heb je constant de indruk dat de makers de verkeerde accenten hebben gelegd. Tony Stark die eigenlijk een spilfiguur had moeten zijn (met een salaris van 50 miljoen dollar) heeft nauwelijks confrontaties. Hij ondergaat zelfs geen enkel innerlijk conflict; zelfs niet na zijn creatie van zijn Frankenstein-baby 'Ultron', die (vermoedelijk) duizenden mensenlevens heeft gekost. En als we Stark moeten geloven was het net zijn intentie om om mensenlevens te beschermen dat hij Ultron heeft gecreëerd, maar hij is verdomme de 'evil mastermind' van al de miserie in deze prent. Maar wie heeft er schuldgevoelens? Fucking Hulk!

Ja, het zag er allemaal wel indrukwekkend uit - zeker de scene waarin een stad van de grond wordt getild of die boksmatch tussen Hulk en een uit de kluiten gewassen gepantserde Iron Man. Maar wat had je verwacht van een film met een productiebudget van 250 miljoen dollar? De muziekscore van Danny Elfman en Brian Tyler mocht er ook zijn en de acteurs speelden voortreffelijk hun rol. Joss Whedon hield zoals verwacht als regisseur alles heel strak bij elkaar. Maar ik heb hier toch iets minder van genoten dan de vorige film, maar het blijft wel een degelijke comic adaptatie die zijn publiek wel zal vinden. Op 22 april 2015 is deze prent bij ons in de bioscoop. En ja, het is een Marvel film dus is er ook een korte scène na de generiek. Blijf dus even zitten.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 21 april 2015

***Related Posts***
03/01/2015: 2015 wordt het jaar van Avengers: Age of Ultron
21/05/2012: The Avengers review

 

*** Avengers: Age of Ultron trailer #2 ***

19/04/2015

The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014) **** Blu-ray recensie

Met The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014) heeft regisseur Peter Jackson en punt gezet achter zijn twee Middle Earth trilogies. Een majestueuze prestatie die niemand hem snel zal overdoen. En ook al is The Hobbit trilogie het kleine broertje van The Lord of the Rings trilogie, komen deze 3 prequels met kop en schouders boven die Star Wars prequels die George Lucas op ons had gedumpt.

the_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_poster13.jpg

Korte inhoud: Bilbo Baggins (Martin Freeman), Thorin Oakenshield (Richard Armitage) en de groep dwergen hebben hun koninkrijk heroverd van Smaug (Benedict Cumberbatch), maar onbedoeld ook een vuurspuwende terreur losgelaten op de wereld. Door wraak gedreven zorgt Smaug voor tal van slachtoffers onder de inwoners van Lake-town. Thorin is bezeten door zijn heroverde rijkdom en zet zijn vriendschap met Bilbo aan de kant. Maar er is een grotere dreiging op komst. Gandalf (Ian McKellen) ziet namelijk dat de gevaarlijke vijand Sauron enorme legers met Orks naar de Lonely Mountain stuurt. Wanneer duisternis nadert, staan Elven, Dwergen en mensen voor de ultieme en noodlottige keuze: zich verenigen of hun koninkrijk ten onder zien gaan. Bilbo vecht ondertussen voor zijn leven en dat van zijn vrienden tijdens de epische oorlog van de vijf legers, terwijl de toekomst van Middle-Earth aan een zijden draadje hangt.

Het sluitstuk is een apotheose van destructie en oorlog in plaats van half-grappige slapstick en gezang van dwergen, een beetje wat de hardcore fans hadden gevraagd. Spijtig genoeg is dat ook zo goed als alles wat we gedurende 144 minuten te zien krijgen. Geen echte intrige, geen tastbare romance (zelfs de romance tussen Tauriel en Kili verdwijnt op de achtergrond), maar wel heel wat legers die het met elkaar uitvechten. Er zit zelfs weinig humor in de film, met uitzondering van wat leuke zwarte humor van het animatie-departement die slachtoffers van de veldslag soms op een heel penibele manier om leven brengt. Enkel al voor de animatie zou je de film een tweede keer moeten bekijken, want dat is wat mij betreft meer dan een Oscar waard. En van humor gesproken, ik hem ook even een binnenpretje gehad met het rijdier van Thranduil (Lee Pace) met zijn belachelijk groot gewei - iets wat behoorlijk onhandig is om mee rond te reizen, laat staan om zich tussen de soldaten te wringen op een slagveld. Een ander leuk moment was de 92-jaar oude Christopher Lee in Shaoli-kung-fu-mode. Ook de korte interventies van de valse Alfrid (Ryan Gage) zijn om van te smullen. Ik heb er in ieder geval met volle teugen van genoten.

Ik heb een eeuwigheid geleden het boek gelezen, maar wat ik me nog voor de geest kan halen was dat het een soort anti-oorlogs jeugdboek was die blinde hebzucht op de korrel nam. Maar beschreven zoals het was, is uiteraard niet dramatisch genoeg (vandaar waarschijnlijk dat het zolang heeft geduurd alvorens het boek werd verfilmd). En dus heeft Jackson een loopje genomen met de intenties van J.R.R. Tolkien. Het is geen geschiedschrijving en Jackson heeft hiermee geen historische feiten met de voeten betreden. Ik had hiermee dus geen problemen, en ik betwijfel of de trilogie beter zou zijn mocht het beter aansluiten bij het boek. The Hobbit is een hedendaagse actie epic fantasy avonturenfilm bestemd voor een breed publiek. Het is misschien geen meesterlijke trilogie, maar het boek was ook niet meteen in de top 20 van de beste fantasy boeken. Het enige wat deze prequels beter had kunnen maken was dat het verteld werd in twee films in plaats van drie. Tussen de belangrijke plotwendingen en confrontaties zit er net iets teveel irrelevant vulsel die het ritme uit het verhaal haalt. Iets wat overigens ook gezegd kan worden van The Hunger Games: Mockingjay - Part 1 (2014).

En wat betreft de effectieve oorlogs-scènes - los van de verbluffende cgi - voelde alles bij momenten heel verwarrend aan. Je krijgt regelmatig een overzicht van de posities van het dwergen-leger, het Elfen-leger en het Goblin-leger onder leiding van Azog, en dan komen er nog heel wat invasies van reuze trollen en vleermuizen en arenden. Het wordt bij momenten een echt soepje met leger-divisies die van links naar rechts switchen of zelfs plots verdwijnen om dan op een totaal andere plaats terug te komen. Het leek een heruitgave van The Lord of the Rings: The Return of the King (2003), maar daar wist je nog hoe alles in elkaar stak. Hier geef je het gewoon op en lepel je datgene in wat ze je voorschotelen, hoe onwaarschijnlijk alles wel lijkt. Onze helden treffen we dan ook aan op de meest uiteenliggende plaatsen en meestal nog zonder veel kleerscheuren of schrammen. Neem nu Baggins die op geen enkel moment naar zijn adem moet happen, ook al loopt hij van de ene hoek naar de ander - die kilometers uit mekaar liggen - inclusief het klimwerk. Wat me ook was opgevallen was dat het goblin-leger er wel gevaarlijk uitzag, maar ze vallen als vliegen. Een dwerg kan ze zelfs verzetten met een simpel kopstootje.

the_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic01_ian_mckellen.jpgthe_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic02_lee_pace.jpgthe_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic03_evangeline_lilly.jpg
the_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic04_luke_evans_orlando_bloom.jpgthe_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic05_luke_evans.jpgthe_hobbit_the_battle_of_the_five_armies_2014_pic06_martin_freeman.jpg

Anderzijds zitten er een paar pareltjes van choreografieën tussen, net zoals de geniale tonnen-scène uit The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013) of de scène in de Goblin grot uit The Hobbit: An Unexpected Journey (2012). Hier wordt de show geregeld gestolen door Tauriel (Evangeline Lilly) die echt wel dodelijk is met haar twee messen en Legolas (Orlando Bloom) die zich altijd een weg baant uit de meest hachelijke situaties op bijzonder inventieve wijze. Maar ook de rol van Bard, gespeeld door Luke Evans, komt hier echt tot leven. Maar de beste scène uit de film is de clash tussen Azog en Thorin Oakenshield die eindigt op een bevroren meer. Het is in ieder geval een scene die blijft nazinderen.

Kortom, het is een knap einde die perfect aansluit met The Lord of the Rings trilogie met een terugkeer van Ian Holm. Dit had nota bene de film moeten zijn van The Hobbit Bilbo, maar hij is nog maar een figurant in dit derde deel en wordt de show gestolen door een 10tal andere personages. Het moet één van de grootste uitdagingen geweest zijn voor de regisseur om dit derde deel van The Hobbit tot een geslaagde slotstuk om te bouwen. De oorlog tussen de verschillende legers was slechts een voetnoot van nog geen 100 pagina's in het boek en hier hebben we toch een geslaagde avonturenprent van meer dan 2 uur, met dank aan de vertolking van een talentvolle cast, verbluffende visuele effecten en set design, maar ook een sterke muziekscore van Howard Shore mag je niet vergeten en de inventiviteit van een regisseur die zich de laatste 14 jaar heeft ondergedompeld in de wereld van Tolkien. Het is geen Lord of the Rings maar wel een trilogie met heel veel verbluffende momenten. En wat betreft de mankementjes aan de 3D en de 48 frames-per-seconde, deze zijn allemaal gladgestreken en de gedetailleerde acties zien er voortreffelijk uit. Los van alle kanttekeningen is The Battle of the Five Armies de beste van de drie prequels.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is vanaf 22 april 2015 beschikbaar op Blu-ray, 3D Blu-ray, DVD en Video on Demand. De film is vanaf dan ook beschikbaar als Digital Download. De verschillende edities bevatten heel wat bonusmateriaal, waaronder: Recruiting the Five Armies, Completing Middle-Earth, The Last Goodbye: Behind the Scenes, The Last Goodbye Music Video en New Zealand: Home of Middle-earth, Part 3. Bovendien ligt ook The Hobbit Trilogy, die de 3 fantastische films in een box bundelt, vanaf die dag in de winkelrekken!

rating

Beoordeling: 4 / 5
Recensie door op 19 april 2015

***Related Posts***
16/11/2014: Harvey Weinstein verliest rechtszaak tegen Warner rond The Hobbit
08/10/2014: The Hobbit: The Battle of Five Armies karakter posters
16/04/2014: The Hobbit: The Desolation of Smaug review
24/11/2013: Ian McKellen krijgt het op de heupen van green key
07/10/2013: Eerste The Hobbit: The Desolation of Smaug trailer
15/04/2013: The Hobbit: An Unexpected Journey review
17/12/2012: Top 10 Beste Films van 2012
21/11/2012: The Hobbit te kampen met erfgenamen en dierenactivisten
20/09/2012: Verrassende nieuwe The Hobbit: An Unexpected Journey trailer
27/12/2011: Een eerste blik op The Hobbit: An Unexpected Journey
28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit
17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar

 

*** The Hobbit: The Battle of the Five Armies trailer #2 ***

17/04/2015

Rob Roy (1995) *** Blu-ray recensie

Vanavond kunnen de ladies zich nog eens vergapen aan Schotse mannen in rokken, want Rob Roy (1995) maakt zijn terugkeer op VTM om 23u45. Wanneer je deze film bekijkt zou je denken dat Liam Neeson eigenlijk nog steeds dezelfde actieheld is als deze van de recente Taken films. We zouden haast vergeten dat de man ook nog Oskar Schindler, de Duitse industrieel die honderden joden van de gaskamer redde, heeft vertolkt in Schindler's List (1993) of nog een Ierse vrijheidsstrijder in Michael Collins (1996).

rob_roy_1995_blu-ray.jpg

Korte inhoud: In de Schotse Hooglanden, rond het jaar 1700, probeert Rob Roy (Liam Neeson) om zijn kleine dorpje een betere toekomst te bieden. Hij leent geld van de gewetenloze edelman James Graham, Duke of Montrose (John Hurt) om zo vee te kunnen kopen, waarmee hij kan fokken. Zo wil hij een aandeel in de veemarkt verkrijgen. Wanneer het geld van hem gestolen wordt is hij gedwongen om een soort Robin Hood-bestaan te gaan leven, om zo zijn familie te redden. Wanneer zijn vrouw Mary (Jessica Lange) verkracht wordt door de rechterhand van de Duke, Archibald Cunningham (Tim Roth), slaan de stoppen van deze boomlange Ier toch even door.

Rob Roy is net zoals Schindler en Collins een historische, romantische, diepmenselijke held, die in staat is buitengewone zaken te doen. Deze held heeft veel gemeen met die andere Schot, William Wallace uit Braveheart (1995), maar het verschil is dat deze prent het iets minder moet hebben van beenamputaties en overdreven pathos. Wat ze beiden gemeen hebben is dat het mannen zijn met waarden, in plaats van sterke spieren. Ze willen hiervoor ook sterven, en dat maakt van hen geduchte tegenstanders. Het feit dat het ook gaat om historische personages (al dan niet wat geromantiseerd) maakt alles net iets boeiender. Ook de knappe muziek van Carter Burwell is een pluspunt, een minpunt is dan weer de vele anachronismen (fouten in de kostuums, foute muziekinstrumenten, neonlampen die in beeld komen, ...).

Het is in essentie een soort western met kilts en sabels; een confrontatie tot de dood tussen mannen in weidse landschappen. En met deze heroïsche kruising van een versleten swashbuckler-film en een romantische saga, heeft regisseur Michael Caton-Jones teruggekeerd naar zijn Schotse roots, en met succes wat de film maakte een behoorlijke beurt aan de box-office en zeker ook op de home cinema markt. Zijn filmstijl is wel schatplichtig aan die klassieke avonturenfilms uit de jaren 20 tot 50 met de Robin Hood's en The Three Musketeers films, maar het script van Alan Sharp heeft er wel een moderne in your face twist aan gegeven met de introductie van een echt wel boosaardige en verwijfde villain en de brute kracht van een man wiens eer en dat van zijn vrouw op het spel staat. De eindconfrontatie tussen Cunningham en Roy is meteen ook een clash tussen de cinema van vroeger en deze van nu. Het is tevens één van de beste zwaardgevechten-scènes die ooit verfilmd werd.

Rob Roy animated pictureRob Roy animated picture

Een regisseur kan ofwel een talentvolle (commerciële) beeldjesmaker zijn zoals een David Fincher, Christopher Nolan of James Cameron, een regisseur die iets te vertellen heeft zoals een Michael Haneke of zelfs een Oliver Stone of regisseurs met een eigen filmstijl zoals een David Lynch of Quentin Tarantino. In sommige gevallen blinken ze uit in acteursregie, maar het is een rariteit dat één man al die kwaliteiten bezit. Caton-Jones behoort tot de eerste groep, een commerciële beeldjesmaker. Spijtig genoeg blinkt de regisseur niet uit in zijn beeldvoering en zijn de mise-en-scenes niet altijd even overtuigend. Caton-Jones is tevens een waardeloos acteurs-regisseurs en zelfs met al die sterren in zijn film voelt deze prent behoorlijk stijf aan en zijn de vertolkingen allesbehalve spontaan. Maar een met een Tim Roth, Jessica Lange, John Hurt, Brian Cox en Liam Neeson in de hoofdrollen redt je het wel als regisseur. En op het einde van de rit is het een vrij ontspannend avontuur.

rating

Beoordeling: 3 / 5
Recensie door op 17 april 2015

 

*** Rob Roy trailer ***

15/04/2015

Black Coal (2014) *** Blu-ray recensie

Chinese cinema, we denken dan meestal aan erg trage cinema uit een wereld die we niet kennen ergens tijdloos in het verleden. Toen de films van Zhang Yimou bijvoorbeeld in het westen bekend raakten, wisten we meteen wat te verwachten als we een Chinese film gingen zien. Maar ook de Chinese cinema is geëvolueerd.

black_coal_2014_blu-ray.jpg

De eerste Chinese films in de trant van de Japanse en Zuid-Koreaanse moet ik nog zien, maar Black Coal (2014) van Yi'nan Diao (Chinese titel: Bai Ri Yan Huo) komt al een stap dichter bij de hedendaagse Westerse cinema. Het is een trage moedeloze film vol treurige personages rond een femme fatale.

Korte Inhoud: 1999, Noord-China. Een politieagent en zijn partner onderzoeken een moord. Verschillende stukken van een lijk werden gevonden in verschillende koolmijnen. Tijdens dit onderzoek loopt het grondig fout en de ene man eindigt in de sloot en de ander zijn carrière wordt er alvast ook niet beter van. Beide mannen blijven onafhankelijk van mekaar speuren want al gauw hebben ze door dat de weduwe van het eerste slachtoffer de sleutel tot de oplossing kan zijn. Zhang (Fan Liao) ontdekt dat alle slachtoffers een connectie hebben met een jonge vrouw die in een wasserij werkt. Zhang doet zich voor als een klant om haar te observeren en wordt gaandeweg verliefd op haar. Op een koude winterdag doet hij echter een afschuwelijke ontdekking. Zijn leven is in gevaar en hij realiseert zich dat het niet eenvoudig is om schuld en onschuld te scheiden.

Het is echte film noir. Traag, mysterieus, duister. En de personages lijken gedoemd. De ene ex-agent ontwikkelt een obsessie voor de weduwe en aan de andere kant helpt hij zijn ex-collega's op zoek naar de moordenaar van de nieuwe slachtoffers. Heel erg spannend is het niet. De sfeer kadert in van die stille trage droeve Scandinavische films. Vrolijk wordt je er ook niet van. Die sfeerschepping is dan ook het pluspunt van de film. Stillevens. Soms iet wat rare scenes.

black_coal_2014_blu-ray_pic01.jpgblack_coal_2014_blu-ray_pic02.jpgblack_coal_2014_blu-ray_pic03.jpg

Het kon niet altijd mijn aandacht vasthouden, maar de liefhebbers van Aziatische cinema die eens geen 'Boerenpsalm zoveel" willen zien, zullen dit zeker wel eigenaardig genoeg vinden om tijd in te steken. De Blu-ray (met FR ondertitels) en DVD (met NL ondertitels) van Black Coal werd op 7 april 2014 uitgebracht. De film won de Gouden Beer voor Beste Film en Zilveren Beer voor Beste acteur op het filmfestival van Berlijn.

*** Black Coal trailer ***

Gepost door © jeroen in Review | Pin it! |  Facebook | Commentaren (5)
Tags: black coal, yinan diao, fan liao, zhang yimou

14/04/2015

Starry Eyes (2014) ***½ Blu-ray recensie

Vandaag op 20u kunnen jullie ontdekken tot welke uitersten een actrice wil gaan voor een filmrol. Starry Eyes (2014) is de tweede langspeelfilm van het regisseurs-duo Kevin Kolsch en Dennis Widmyer. Het is tevens een Amerikaans-Belgische horrorfilm, met Giles Daoust als uitvoerend producent.

starry_eyes_2014_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Sarah Walker (Alex Essoe), een vastberaden en wanhopige actrice, zou er alles voor over hebben om een rol te krijgen in een grote film genaamd 'The Silver Scream'. Ze neemt deel aan een auditie en de casting directeur (Maria Olsen) en haar assistent (Marc Senter) lijken meer interesse te hebben in andere zaken dan haar acteertalent. Ze valt hierdoor ten prooi aan een satanische sekte die al sinds de Gouden Eeuw actief is in Hollywood. Ze hebben de macht om van haar een ster te maken, maar daar staat wel een verschrikkelijke prijs tegenover.

Ook dit was een low budget prent die wel zijn verdiensten heeft. Starry Eyes heeft die 70's kwaliteit uit de vroege Roman Polanski films, en de regisseur hebben blijkbaar ook hun inspiratie gehaald in de films van David Lynch. Er zit zelfs een beetje David Cronenberg in in een scene waarin Sarah een lichamelijke verandering ondergaat. Ook het gebruikt van de synthesizer score brengt een nostalgisch karakter.

Het was voor mij in ieder geval nog eens een tijd geleden dat ik een satanische film heb gezien. Spijtig genoeg is het geen tweede Rosemary's Baby (1968) geworden. Daarvoor is het verhaaltje van de actrice die een slechte beslissing neemt om met de producer seks te hebben en nadien gestraft wordt, wel een beetje simpel. Maar het levert wel een gitzwarte en onrustsmakende prent op.

Actrice Alex Essoe gaat van een onzeker meisje die zichzelf kwelt met het uittrekken van haar lange haren, tot een femme fatale op hoge hakken en een geflipt monster. We leven met haar volledig mee en staan aan haar kant wanneer jaloerse commentaren haar proberen te kwetsen. Alex zet met deze vertolking echt wel haar stempel en we zullen van deze dame nog wel horen. Alles begint heel langzaam, maar de laatste 30 minuten zijn een gore-fest van jewelste. En gezien alles heel sfeervol in beeld werd gezet blijft deze splatter film toch wel wat nazinderen. Starry Eyes is misschien wel één van die weinige horrorprenten die ik echt wel kon smaken op het BIFFF.

starry_eyes_2014_blu-ray_pic04.jpgstarry_eyes_2014_blu-ray_pic03.jpg
starry_eyes_2014_blu-ray_pic01.jpgstarry_eyes_2014_blu-ray_pic02.jpg

Het verhaal blijft intrigerend door zijn langzame opbouw. We weten dat er iets niet juist was bij de casting, maar blijven gissen naar het verdere verloop. De makers hebben er ook voor gezorgd dat er een goede balans is tussen horror en datgene wat zich afspeelt aan de onderkant van de ladder in Hollywood. Actrices doen er honderden casting en gezien hun ambitie doen ze vaak ook zaken die misschien beter het daglicht niet zien. Maar het beste aan Starry Eyes is dat het toelaat de hoofdactrice beter te kennen, niet alleen via haar vrienden (Amanda Fuller, Noah Segan, Fabianne Therese, Shane Coffey) maar ook via haar werk, met een geweldige vertolking van Pat Healy die haar baas speelt. En dan net zoals een Suspiria (1977) slaat de horror toe en is het allesbehalve smakelijk - maar dan in goede zin.

Jullie kunnen Starry Eyes op het witte doek zijn op het BIFFF, dinsdag 14 april om 20u in Cine 3. Nadien zal de film binnenkort wel beschikbaar zijn op Blu-ray.

rating

Beoordeling: 3,5 / 5
Recensie door op 14 april 2015

 

*** Starry Eyes trailer ***

13/04/2015

These Final Hours (2013) **½ op het BIFFF 2015

Gisteren kregen we een nieuwe pre-apocalyptische prent voorgeschoteld van Australische makelij, genaamd These Final Hours (2013) van Zak Hilditch. Een film die op hetzelfde moment is uitgekomen als The Last of Us (game 2013) met ook al een volwassen man die zich ontfermt over een onschuldig meisje in een brutale overlevingsstrijd in een desolaat landschap.

these_final_hours_2013_blu-ray.jpg

Korte inhoud: Een komeet heeft de aarde getroffen. Met nog slechts een paar uur voor het einde van de wereld gaat de zelfingenomen James (Nathan Phillips), die een scheve schaats aan het rijden is met Zoe (Jessica De Gouw), naar het feest der feesten waar zijn vriendin Vicky (Kathryn Beck) zit. Onderweg naar het feest redt hij het leven van het 12-jarige meisje Rose (Angourie Rice) die wanhopig op zoek is naar haar vermiste vader. Deze simpele handeling zet James op een pad naar verlossing.

Voor een low budget film is dit verre van een slechte prent. Het soms amateuristische acteerwerk en de wat getelefoneerde scènes moet je er wel bijnemen, maar Australische is de plaats bij uitstek voor een dergelijke prent. De plot is uiteraard van de pot gerukt, alsof iedereen in deze film spontaan veranderen in psychopaten of pedoseksuelen. Mensen vinden het zelfs een goed idee vinden om deel te nemen aan een partijtje Russische roulette. Het is krankzinnigheid troef in deze prent en vreemd genoeg is de enige normale mensen het hoofdpersonage en het kleine meisje. Ze zijn de laatsten met nog een greintje moreel besef. Het deed me een beetje denken aan The Purge (2013) waar iedereen ook plots gek werd. Toegegeven, wanneer het einde der tijden voor de deur staat zou een mens al eens gekke dingen doen, maar dit leek me er wel wat over.

Qua apocalyptische films uit Australië hadden we recent nog een betere film met The Rover (2014), die een stuk meer ingetogen was dat deze prent. Maar wat al deze films gemeen hebben is dat in een wereld zonder regels, iedereen zich loslaat in onmenselijk geweld. Wat deze prent alsnog probeert uit te werken is een soort loutering van een man die op het laatste moment zijn leven wil verbeteren, de band terug aanknopen met zijn moeder en ondertussen ook nog een meisje wil helpen haar vader terug te vinden.

Het vreemde aan deze film is dat heel wat mensen 'zelfmoord' lijken te kiezen in plaats van het einde der tijden af te wachten, al dan niet onder invloed van drugs of alcohol. Zo treft James overal lijken aan van familieleden. Je zou denken dat zoiets wel mogelijk zou kunnen zijn, maar het komt zo veel voor dat het heel onwaarschijnlijk aanvoelt en zelfs narratief behoorlijk steriel blijkt te zijn. James komt op een gegeven moment tot het besef dat zijn echte liefde Zoe is en niet de gestoorde Vicky met haar blauwe bikini en six-pack, die er niet voor terugdeinst om andere geflipte vrouwen (Sarah Snook), af te schieten.

these_final_hours_2013_blu-ray_pic01.jpgthese_final_hours_2013_blu-ray_pic02.jpgthese_final_hours_2013_blu-ray_pic03.jpg

Origineel is het allemaal niet. Zo hadden we tevens al Last Night (1998) (waarin we zelfs David Cronenberg zien opduiken in een klein rolletje) met een gelijkaardige premisse. Maar de regisseur weet toch nog het beste uit zijn acteurs te halen en de fotografie van Bonnie Elliott is helemaal niet onaardig. Op het einde heb je wel zoiets van; het moraal van het verhaal is dus 'don't do drugs, don't drink and die with the one you love on the beach.'... meh. These Final Hours werd al eens vertoond op het filmfestival van Gent en zal binnenkort zijn entree wel maken op Blu-ray.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 13 april 2015

 

*** These Final Hours trailer ***

Everly (2014) **½ recensie

Het moet gezegd worden, Salma Hayek (pics) mag binnenkort op Tram 5 zitten, ze ziet er nog steeds overheerlijk sexy uit. En ook al hadden de makers van Everly (2014) eerst de blondine Kate Hudson op het oog - waarschijnlijk in een poging om de succes-formule van 'veteranen in actie' uit te testen bij het vrouwelijk geslacht - zullen ze waarschijnlijk ook wel tevreden zijn geweest met de geladen aanwezigheid van dat explosief Mexicaans bommetje. Deze actie-horror werd dit weekend vertoond op het BIFFF.

everly_2014_blu-ray_salma_hayek.jpg

Korte inhoud: Wanneer haar voormalige vriend Taiko (Hiroyuki Watanabe), een gevaarlijke maffiabaas van de Yakuza, er achter komt dat Everly (Salma Hayek) een informant is voor de FBI die zijn organisatie willen oprollen, is hij van plan haar uit te schakelen. Everly werd 4 jaar geleden ontvoerd en gedwongen in de prostitutie. Ze heeft zich verschanst in haar appartement terwijl haar ex-vriend een golf aan moordenaars op haar af stuurt. Ondertussen probeert ze ook nog haar moeder Edith (Laura Cepeda) en dochter Maisey (Aisha Ayamah) te redden.

Het flutverhaaltje van Joe Lynch en Yale Hannon werd in beeld gezet door Joe, die zijn carrière begonnen is de straight-to-video-horror-sequel Wrong Turn 2: Dead End (2007) en onlangs nog de belachelijk slechte komedie Knights of Badassdom (2013) heeft gemaakt. Mag het duidelijk zijn dat deze Everly zijn beste en meest gestileerde film is tot nu toe, spijtig genoeg is deze prent ook niet veel waard. Ook al zaten er wel een paar leuke momenten in, zeker naar het einde toe waar het zaakje wat gory begint te worden en het wel wat op de lachspieren begint te werken.

Maar gelukkig is er Salma, die in een ver verleden nog indruk maakte als vampieren koningin Santanico Pandemonium. In deze film wordt ze al van bij de eerste minuut in haar lingerie gezet en ogenblikken later eventjes op hoge hakken. Maar wanneer hoertjes in jarretels en handguns opduiken die haar overhoop willen schieten, beslist ze dan toch sneakers aan te doen. Everly wordt ook beschoten, maar dit is het soort films waar je de zaken niet al te ernstig moet nemen. Met een beetje plakband rond de middel en een strak t-shirtje, is het of er niets gebeurd is. Dit is echter wel geen Rodriguez film (Desperado, Machete), daarvoor heeft de regie veel minder flair. Deze wannabe-Kill Bill film deed me eerder denken aan The Punisher (2004), maar dan met een regisseur die zijn hoofdpersonage wel heel wat belachelijke dingen laat doen in een bijzonder vrouwonvriendelijke torture porn film - vergelijk dat maar met de vrouwenverheerlijking in de Tarantino films. Maar in alle eerlijkheid worden de mannen in deze prent ook wel afgeschilderd als een bende agressieve psychopaten of racistische Aziaten met een kort lontje en een lang samurai-zwaard.

everly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic02.jpgeverly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic01.jpgeverly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic03.jpg
everly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic05.jpgeverly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic04.jpgeverly_2014_blu-ray_salma_hayek_pic06.jpg

Everly is in essentie een domme geweldfilm die letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf heeft. In het genre zie ik liever een John Wick (2014) film waar je op z'n minst nog een verhaaltje hebt en personages die de moeite zijn om te volgen. Hier is het bij momenten zo over-the-top dat het kolderiek wordt. Onder het mom girlpower opnieuw naar het witte doek te brengen is dit een gemiste kans. Maar ja, Salma Hayek ziet er nog steeds strak uit op haar 48ste ... Wacht in ieder geval niet op de bioscoop-release, gezien de film binnenkort beschikbaar is op Blu-ray.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 13 april 2015

***Related Post***
26/01/2015: Salma Hayek gaat de exploitation toer op in Everly

 

*** Everly trailer ***

11/04/2015

What Lies Beneath (2000) **½ Blu-ray recensie

Vanavond is nog eens een thriller op televisie met twee Hollywood iconen. Het verhaal van What Lies Beneath (2000) werd bedacht door documentariste Sarah Kernochan die het verhaal schreef gebaseerd op persoonlijke ervaringen met paranormale fenomenen.

what_lies_beneath_2000_blu-ray.jpg

Het project werd doorgespeeld aan Steven Spielberg die er scenarist Clark Gregg had opgezet voor een DreamWorks productie. Maar op het einde van de rit besloot Spielberg het project door te geven aan collega regisseur Robert Zemeckis.

Korte inhoud: De briljante wetenschapper Norman Spencer (Harrison Ford) maakt zich zorgen over zijn echtgenote Claire (Michelle Pfeiffer). Sinds hun enige dochter Caitlin (Katharine Towne) op kamers is gegaan, hoort Claire stemmen en ziet ze voortdurend een gezicht van een jonge vrouw gereflecteerd in het water. Claire vermoedt dat de bizarre verschijnselen alles te maken hebben met de nieuwe buren. Ze verdenkt Warren Feur (James Remar) er zelfs van zijn echtgenote Mary (Miranda Otto) te hebben vermoord. Haar geest zou nu in Claires huis ronddwalen. Voor Norman gaat dit te ver en hij stuurt zijn echtgenote naar een therapeut. Die raadt Claire aan om in contact te treden met de geest...

Zemeckis heeft er in ieder geval voor gezorgd dat het mysterie er lang genoeg in blijft. Hij heeft er tevens voor gezorgd dat het geen spektakel film is, maar wel degelijk een acteursfilm. Tot zover het positieve van deze prent. De film had een soort Fatal Attraction meets Poltergeist kunnen worden, maar het werd een saaie en hemeltergend trage thriller met een slaapverwekkende vertolking van Ford die er blijkbaar ook niet veel zin in had. Er steekt NUL originaliteit in de manier hoe alles is verfilmd en de motivaties van de kwelgeest zijn op zijn minst lachwekkend te noemen. De regisseur serveert de onzin met een uitgestreken gezicht en plundert schaamteloos uit het verzameld werk van vadertje Hitchcock (Vertigo, Psycho, Rebecca, Suspicion om maar een paar films te noemen waaruit werd geplunderd). Ik had de indruk dat hij deze film heeft gemaakt als tussendoortje, wachtend tot Tom Hanks voldoende mager was om zijn Cast Away (2000) verder af te maken.

Je zou denken dat het opmerkelijk is dat twee Hollywoodsterren meespelen in zo'n onnozel en versleten spookhuis drama vol opgeblazen B-filmclichés, maar het is de studio van Steven Spielberg en niemand wil Spielberg afwijzen. Misschien hadden ze beter verzonnen dat ze bezet waren op een andere film. Naar het einde toe zit er wat spanning in de film, ook al vond ik de badkuip-scène in Diabolique (1955) of zelfs die in A Nightmare on Elm Street (1984) net iets schrikwekkender.

what_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic01.jpgwhat_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic02.jpgwhat_lies_beneath_2000-harrison_ford_michelle_pfeiffer_pic03.jpg

Michelle Pfeiffer is wel de enige echte reden om alsnog naar deze film te kijken. Ze zit dan ook in bijna elke scène van de film. De fragiliteit waarmee ze haar rol vertolkt roept meteen sympathie op, en zonder haar vertolking hadden we al sneller afgehaakt. Pfeiffer houdt haar koele zelve ondanks de kunstmatigheid van de film. Op z'n minst heeft ze er een mooie showreel aan overgehouden. What Lies Beneath is technisch een goed gemaakte film, maar 'nothing lies beneath'.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 11 april 2015

09/04/2015

Zombie Fight Club (2014) **½ recensie

Gisteren kwam de eerste grote zombie film aan de beurt op het BIFFF 2015, de Taiwanese Zombie Fight Club (2014) van Joe Chien, en het was één grote n'importe quoi, naar de goede oude traditie van Taiwanese cinema. De film wordt verkocht als een Fight Club (1999) meets The Raid (2011). Maar laat me duidelijk zijn, deze prent komt nog niet tot aan de knieën van deze twee films.

zombie_fight_club_2014_poster.jpg

Korte inhoud: Het is het einde van de eeuw. Er gebeurt iets merkwaardigs in een gebouw in een uithoek van de stad: alle mensen in het gebouw veranderen in zombies. Dit brengt totale chaos teweeg, waaronder een warmhartige scheikundeleraar die de zombieleider wordt en transformeert in een wreed persoon en gewelddadige activisten die een moordspel organiseren tussen zombies en gevangenen. Jenny (Jessica Cambensy) die haar vriendje (Kwok Cheung Tsang) ten onder zag gaan aan het zombie-virus, probeert de aanslag te overleven. En terwijl dit allemaal gaande is hebben we ook nog een SWAT team die op zoek is naar drugsgeld, terwijl Andy (Andy On) hier toch wel wat bedenken bij heeft. De toekomst van de wereld is vol onzekerheid.

Zelfs voor het zombie-genre is het een flagrante aanslag op de goede smaak. Maar je moet de regisseur toch de verdienste geven dat hij deze troep heeft kunnen verkopen aan geldschieters, want deze prent moet niet goedkoop zijn geweest. En uiteindelijk verveelt Zombie Fight Club voor geen seconde, eenmaal je vrede hebt genomen met het niveau en zijn krankzinnige plot. En dat is misschien ook wel voor een stuk te danken aan die sexy casting van beeldschone meisjes en gespierde bonken. Ik denk dan aan de twee hoofdpersonages Jessica Cambensy (pic1, 2, pic3, pic4, pic5) en Andy On, maar zo loopt er nog heel wat schoon volk rond, zoals Abby Fung (pic1, pic2, pic3) en Terence Yin (pic01). En zo hebben we een appartementsgebouw die waarschijnlijk afgebroken moest worden, volgepakt met Aziatische popsterren met een regisseur die iets teveel naar George A. Romero heeft zitten staren zonder iets wezenlijks bij te brengen tot het genre.

Ik zou deze film niet willen aanraden aan iemand die nuchter is. Zoiets bekijk je best in een licht beschonken toestanden en dan kan je met volle teugen genieten van seksscènes waar het meisje plots in een zombie begint te veranderen, of een scène waar zombies worden verpletterd in een gang door een soort mechanische Power Loader uit Aliens (1986) of een gladiatoren arena met een SS-achtige Nero omringt door SM meesteressen in lederen lingerie en high heel boots genietend van een soort 'Zombie Battle Royale'. Had misschien een betere titel geweest voor deze prent, want van een club is hier eigenlijk geen sprake. Het is allemaal zo slecht, dat je er op een zeker moment van zal genieten.

zombie_fight_club_2014_joe_chien_pic01.jpgzombie_fight_club_2014_joe_chien_pic05.jpgzombie_fight_club_2014_joe_chien_pic02.jpg
zombie_fight_club_2014_joe_chien_pic06.jpgzombie_fight_club_2014_joe_chien_pic03.jpgzombie_fight_club_2014_joe_chien_pic08.jpg

De regisseur heeft in ieder geval de smaak te pakken van dit genre, want zijn vorige film Zombie 108 (2012) is eigenlijk krak dezelfde film - met uitzondering van de sm-pakjes. Dus als je van deze film hebt genoten zal je ook hierop verzot zijn. Ik heb mijn twijfels dat deze film een reguliere bioscooprelease zal krijgen bij ons, maar kijk binnenkort maar uit naar de Blu-ray markt.

rating

Beoordeling: 2,5 / 5
Recensie door op 9 april 2015

 

*** Zombie Fight Club ***

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende