Review

  • Incarnate (2016) *½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    'From the producers of Insidious and The Purge' staat er te lezen op het doosje van Incarnate (2016). Ok, Insidious en The Purge waren bij de meest originele horrorfilms van de laatste jaren, maar sinds wanneer is het de naam van de producent die het product moet verkopen? Hadden de marketingjongens echt niks anders om Incarnate aan de man te brengen? Echt niet dus, want Incarnate blijkt een behoorlijk flauwe poging om een nieuwe draai te geven aan het gegeven van bezeten kinderen.

    incarnate_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: In New York leeft Cameron (David Mazouz) samen met zijn Nederlandse moeder Lindsey (Carice van Houten) die gescheiden is van zijn aan alcoholverslaafde vader Dan (Matt Nable). Op een nacht hoort Cameron in de keuken een raar geluid. Wanneer hij gaat kijken wordt hij aangevallen door een dakloze inbreker. Cameron doodt de man maar niet nadat een vreemde entiteit zich in hem nestelt.

    Lindsey schakelt een duivelsuitdrijver van het Vaticaan in, Camilla (Catalina Sandino Moreno), maar ook zij kan de jongen niet bevrijden. Ten einde raad roept Camilla de hulp in van Dr. Ember (Aaron Eckhart), die bekendstaat om zijn omstreden werkwijze. Ember heeft de gave om in de geest van bezeten mensen te kruipen en hen terug te brengen. Deze procedure is echter niet zonder risico’s voor zowel het slachtoffer als Ember zelf en dus laat Ember zich bijstaan door zijn twee assistenten Oliver (Keir O’Donnell) en Riley (Emily Jackson).

    Tijdens eens van de ‘bezoeken’ in het hoofd van Cameron ontdekt Ember dat de jongen bezeten wordt door de demon Maggie die eerder verantwoordelijk was voor de dood van Embers vrouw en kind. Het wordt dus persoonlijk voor Ember, maar tegelijkertijd wordt Maggie ook de zwaarste tegenstander die hij ooit getroffen heeft en zij wil zich niet zonder slag of stoot overgeven.

    Jep, weer eens bezeten kinderen. Van veel originaliteit kan je de makers van Incarnate niet beschuldigen. De film lijkt een redelijk flauw afkooksel van The Exorcist meets Inception. Het scenario van Ronnie Christensen biedt weinig nieuws en verrassends en dit ligt volledig in lijn met zijn vorige films, zoals Passengers, Locked In of Dark Tide. Het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes van de gangbare conventies in het genre en getuigt van weinig originaliteit en inspiratie.

    Ook de regie van Brad Peyton blijft vrij braaf en weinig opvallend, en ook dat vormt geen grote stijlbreuk met zijn vorige film San Andreas. Peyton heeft niet altijd een goed oog voor storytelling waardoor het verhaal soms niet logisch lijkt. Zo blijft de politie vreemd genoeg helemaal op de achtergrond hoewel er nochtans doden vallen.

    incarnate_2016_pic01.jpgincarnate_2016_pic02.jpgincarnate_2016_pic03.jpg
    © 2016 Dutch Filmworks

    En als zelfs de acteurs hun automatische piloot aanzetten bij zo’n inspiratieloos gebeuren, dan wordt het helemaal moeilijk om deze film boven de middelmaat te tillen. Aaron Eckhart en Carice Van Houten zijn nochtans acteurs die wel iets in hun mars hebben, maar veel moeite lijken ze niet te doen en het meest opvallende is Van Houtens Nederlandse accent. In een van de bijrollen zien we Catalina Sandino Moreno die in een ver verleden uitblonk in Maria Full of Grace, maar nu via een hoop televisieseries verzeild lijkt geraakt in b-films.

    Een absolute ramp is deze Incarnate echter ook niet, maar als je weet dat de opnames reeds in 2013 plaatsvonden en deze film waarschijnlijk tot treurens toe gehermonteerd werd, biedt hij veel te weinig. Inmiddels ligt de Blu-ray in de winkelrekken. Daarop geen extra’s, maar dat is in dit geval misschien niet eens zo’n slechte zaak.

    rating

    Beoordeling: 1,5 / 5
    Recensie door op 23 april 2017

     

    *** Incarnate trailer ***

  • Why Him? (2016) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Why Him? (2016) ... eigenlijk had deze film "Why was this film ever made?" moeten heten, want tot op vandaag heb ik geen idee hoe John Hamburg zijn script heeft kunnen verfilmen.

    why_him_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Tijdens de vakantie bezoekt de overbezorgde, maar liefhebbende vader Ned Fleming (Bryan Cranston) en vrouw Barb (Megan Mullally), hun dochter Stephanie (Zoey Deutch) in Stanford. Daar ontmoet hij zijn grootste nachtmerrie, namelijk de lompe, maar goedhartige dot com miljonair Laird Mayhew (James Franco). Ned is ervan overtuigd dat de grofgebekte Laird absoluut geen match is voor zijn dochter. De eenzijdige rivaliteit en stress neemt toe wanneer Ned erachter komt dat Laird haar ten huwelijk wil vragen.

    De regisseur is wel geen nobele onbekende. De man heeft zijn pluimen verdiend met het script van Meet the Parents en heeft ook de degelijke Ben Stiller komedie Along Came Polly (2004) geregisseerd. Deze film heeft trouwens heel veel weg van Meet the Parents, in die zin dat het nu 'the parents' zijn die de toekomstige schoonzoon komen ontmoeten en dat zij "de normale mensen" zijn. Maar in principe hebben we hier te maken met een gelijkaardige formule. Spijtig genoeg, James Franco is Ben Stiller en Bryan Cranston is Robert De Niro niet en de humor is niet altijd van de partij.

    James Franco is geen slecht acteur en ik vond hem schitterend in de komedie The Interview (2014), maar hier biedt het script net te weinig materiaal om compleet van de grond te komen. Het weerwerk tussen de kalme Bryan Cranston en de over-the-top spelende Franco had voldoende munitie moeten bieden voor een spervuur aan grappen, maar ik heb in die 111 minuten hoogstens drie keer moeten lachen en ik kan me niet meer herinneren waarom. Bryan Cranston en de jonge Griffin Gluck hadden nog de beste lijnen, en waren betrokken bij de grappigste momenten. James Franco moet tevens eens gaan beseffen dat hij niet elke komische rol kan spelen als zijn personage in Pineapple Express (2008). Het personage mocht excentriek zijn, daarom was het niet nodig om hem ook dom en vulgair te maken. Hij blinkt uit in grof taalgebruik en onvolwassenheid.

    why_him_2016_pic01.jpgwhy_him_2016_pic02.jpgwhy_him_2016_pic03.jpg
    why_him_2016_pic04.jpgwhy_him_2016_pic05.jpgwhy_him_2016_pic06.jpg
    © 2016 Twentieth Century Fox Home Entertainment, LLC

    De premisse is op zich interessant voor een komedie. Bryan Cranston is altijd geweldig en Griffin Gluck was de ontdekking van deze prent. Why Him? heeft dus zeker zijn momenten, maar elke keer als je denkt dat ze goed bezig zijn, verschijnt Franco om alles naar beneden te halen. Het grootste probleem is echter het script die met zijn seks en pipi-kaka humor eigenlijk zijn lat wel heel laag had gelegd. En veel van het verhaal is vulsel om te komen tot een deftige duurtijd.

    Er zit ook een vette knipoog in naar Pink Panther waarin Franco op bepaalde momenten wordt aangevallen door zijn hulpje, die uiteraard verwijst naar Inspecteur Jacques Clouseau en zijn hulpje Cato. Vreemd genoeg heeft deze computer-nerd en zijn hulp Gustav (Keegan-Michael Key) nog nooit gehoord van Pink Panther. En om het geheel nog wat op te fleuren werden ook de bandleden van KISS opgevoerd (Gene Simmons en Paul Stanley) in een optreden waar je plaatsvervangende schaamte voor krijgt.

    why_him_2016_pic04.jpgwhy_him_2016_pic05.jpgwhy_him_2016_pic06.jpg
    © 2016 Twentieth Century Fox Home Entertainment, LLC

    De Blu-ray van Why Him? komt uit op 10 mei 2017 en bevat bijna een uur aan extra's waaronder hilarische bloopers, verwijderde scènes en audiocommentaar van regisseur en schrijver John Hamburg, schrijver Ian Helfer en editor William Kerr. Hieronder vinden jullie de trailer met zowat alle beste momenten van de film.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 20 april 2017

     

    *** Why Him? trailer ***

  • The Void (2016) *** recensie

    Pin it!

    Het BIFFF is sterk van start gegaan met een paar kleppers, maar we zien de eindmeet in zicht en de teleurstellingen stapelen zich op. Het zijn geen slechte films, maar ik verveel me soms rot bij bepaalde filmproducties (zoals gisteren met The White King en The Limehouse Golem). Ik had echter veel verwacht van de horrorprent The Void (2016) van Jeremy Gillespie en Steven Kostanski, wat iets van een terugkeer moest zijn naar de 70-80'ties exploitation tv-horrorfilm. En na de vele teleurstellingen was deze toch weer net iets leuker om te zien.

    Korte inhoud: Politieagent Daniel Carter (Aaron Poole) komt op een verlaten weg in een woestijn een mysterieus persoon tegen. Het blijkt te gaan om een jongeman die nat is van het bloed. Daarnaast loopt hij mank. Daniel brengt hem naar een afgelegen ziekenhuis in de omgeving. Na een tijdje doet Daniel de ontdekking dat de patiënten en het personeel van het ziekenhuis langzaam transformeren in iets onmenselijks. Daniel neemt de taak op zich enkele andere overlevenden veilig het ziekenhuis uit te gidsen en de nachtmerrie te beëindigen voordat het te laat is, maar buiten wacht een misschien nog grotere dreiging.

    the_void_2016_poster01.jpgthe_void_2016_poster06.jpgthe_void_2016_poster02.jpgthe_void_2016_poster03.jpg

    In deze film zijn het niet zozeer de serial killers of de monsters die ons de stuipen op het lijf jagen, wel de beeltenis van een occulte triangel, en ik heb het niet over het muziekinstrument ook al bespeelt het ons gemoed met brio. De triangel staat op de Ku Klux Klan gewaden van de 'invaders' en op de deur die leidt naar de hell. En de marketing-campagne heeft zich volledig uitgeleefd in het ontwerpen van geniale filmposters met deze fameuze driehoek. Het moet gezegd worden, de posters (van Gary Pullin, Graham Humphreys, Phantom City Creative, Gravillis Inc. en Akiko Stehrenberger) zijn geweldig! Spijtig genoeg was ik minder onder de indruk van de film. Maar laten we mild zijn in ons oordeel wat deze 90 minuten durende horrorprent werd gemaakt met het strikte minimum aan middelen, integraal samen gesprokkeld via crowdfunding! Het zal dus geen evidente klus worden om distributeurs te vinden voor bioscoop-releases.

    In The Void zien we een bont gezelschap, gaande van een junkie, twee misantropische burgerwachten, een een stagiaire, een verpleegster, een flik, een grijze dierenarts, een zwanger meisje, haar grootvader en een gestoorde oude dokter, die zich verschansen in een hospitaal. De vraag die iedereen zich stelt is wie de avond zal overleven. Maar we blijven niet alleen in het hospitaal, maar nemen ook een hallucinatoire trip in de ruimte. Het ziet er bij momenten zo hemeltergend fake uit, maar net dit is de grootste charme van deze Void. Het zet met succes in op onze nostalgie, een beetje zoals It Follows (2014) dat eerder deed, maar deze prent is iets meer gory en heeft vreemd genoeg iets meer stijl in zijn aanpak en berust minder op horror-clichés.

    the_void_2016_poster05.jpgthe_void_2016_poster04.jpgthe_void_2016_poster07.jpgthe_void_2016_poster08.jpg

    Eigenlijk is The Void het soort film waarvan je eigenlijk niet zo heel veel over moet lezen, maar gewoon gaan beleven. Het is niet dat er grote Shyamalan-plottwisten zijn, gezien het verhaal op zich niet zo heel veel voorstelt en volledig aansluit bij het principe van zijn titel (The Void ~ de leegte), maar het is werkelijk het soort film dat je moet meemaken. En ofwel zal je er verzot op zijn (~ voornamelijk mensen die ouder zijn dan 35) ofwel vind je het maar niets (~ teenagers). De grootste inspiratiebron van deze filmmakers is de cult-regisseur John Carpenter en zijn invloed is voelbaar. Het concept van de film doet tevens wat denken aan Assault on Precinct 13 (1976) en The Thing (1982), maar dan met een vleugje H.P. Lovecraft. Kostanski is ook een veteraan in het departement van de visuele effecten, en het is eraan te zien.

    Kortom, er is voldoende spanning en dreiging in The Void, die horror-fans wel zal kunnen bekoren en dan in het bijzonder de filmgeeks. Het verhaal mocht een beetje meer uitgewerkt zijn wat mij betreft. De grote vraag van 'het waarom van alles' wordt hier niet beantwoord, en gezien de zichtbare kwaliteiten had dit toch wel een plus geweest. Gelukkig is het acteerwerk dan weer van een degelijk niveau. Al bij al heb ik er nog wel van genoten, ook al zal het mij allemaal niet lang bijblijven.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 14 april 2017

     

    *** The Void trailer ***

  • The Fate of the Furious (2017) *** recensie

    Pin it!

    En hier is dan uiteindelijk de review van The Fate of the Furious (2017), de 8ste Fast & Furious prent die zoals verwacht opnieuw de box-office zal domineren. Deze keer zonder Paul Walker, maar wel met de rest van de crew. De film zou wel gemaakt worden in respect met de wensen van de overleden acteur.

    the_fate_of_the_furious_2018_poster.jpg

    De reden van deze late review is te wijten aan het feit dat er een embargo was tot net voor de première van de film. En na het zien van de film had ik meteen ook begrepen waarom er een embargo was. De film valt toch wat tegen en deze prent moet gigantisch veel geld opbrengen om nog maar break-even te zijn. Deze grens zal deze prent wel ruimschoots overschrijden, maar de filmmakers wilden het zekere voor het onzekere nemen.

    Korte inhoud: Nu Dom (Vin Diesel) en Letty (Michelle Rodriguez) op huwelijksreis zijn, Brian (Paul Walker) en Mia (Jordana Brewster) met vervroegd pensioen zijn gegaan en de rest van de crew vrijgesproken is, lijken de leden van het team normale levens te leiden. Maar als een mysterieuze vrouw (Charlize Theron) Dom verleidt om terug te keren naar het misdaadleven en hij degenen om zich heen bedriegt, wordt de hechte vriendschap van de groep op de proef gesteld. Van de kust van Cuba, langs de straten van New York City, en de ijsvlaktes van de Arctische Barentszee, moet onze elite-eenheid wederom plankgas de wereld rond om een anarchist te belemmeren in het ontketenen van wereldwijde chaos... En om de man die hen tot een familie maakte thuis te brengen.

    De film is geregisseerd door F. Gary Gray (A Man Apart, The Italian Job, Law Abiding Citizen, Straight Outta Compton) die toch al wat ervaring heeft opgebouwd en zeker wel een interessante kandidaat was voor deze franchise. Ook al is dit eigenlijk een Vin Diesel film en wijkt deze niet zo zot af van de vorige edities. De vervanger voor Paul Walker leek de zoon van Clint te worden maar niet dus. Scott Eastwood speelde een man in een pak die de crew al snel op de zenuwen begon te werken. Naast de bovenvermelde acteurs krijgen we ook een terugkeer van de moordmachine Deckard Shaw (Jason Statham) die *** spoiler*** voor deze aflevering aan de kant staat van Hobbs (Dwayne Johnson) en zijn handlangers *** end spoiler ***. We krijgen ook een terugkeer van Mr. Nobody (Kurt Russell) en Elena (Elsa Pataky). Zelfs Helen Mirren en Game of Thrones acteurs Nathalie Emmanuel en Kristofer Hivju zijn van de partij.

    Ik was ook benieuwd of we iets van de animositeit zullen zien tussen Vin Diesel en Dwayne Johnson, nadat deze twee heren op de set toch een opstootje hadden. Naar verluidt zou Diesel een aantal scènes geschrapt hebben met Dwayne Johnson en dat vond deze laatste niet zo leuk. Hij schreef dan maar een uitbundige Instagram tekst die niemand is ontgaan:

    "This is my final week of shooting #FastAndFurious8. There's no other franchise that gets my blood boiling more than this one. An incredible hard working crew. Universal has been great partners as well. My female co-stars are always amazing and I love 'em. My male co-stars however are a different story. Some conduct themselves as stand up men and true professionals, while others don't. The ones that don't are too chicken shit to do anything about it anyway. Candy asses. When you watch this movie next April and it seems like I'm not acting in some of these scenes and my blood is legit boiling - you're right. Bottom line is it'll play great for the movie and fits this Hobbs character that's embedded in my DNA extremely well. The producer in me is happy about this part. Final week on Fast 8 and I'll finish strong. ;/ #IcemanCometh #F8 #ZeroToleranceForCandyAsses"

    the_fate_of_the_furious_2018_pic01.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic03.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic02.jpg
    the_fate_of_the_furious_2018_pic04.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic05.jpgthe_fate_of_the_furious_2018_pic06.jpg
    © Universal Pictures International

    En blijkbaar zouden de twee spierbundels elkaar hebben ontmoet een week voor het einde van de shoot voor een babbel. Naar verluidt werden de plooien niet gladgestreken, maar Diesel zei recent nog dat daar niks van aan was en dat hij nog steeds Dwayne beschouwd als een goede vriend. Hij voegde er nog aan toe dat slechte publiciteit ook publiciteit is. En dat moeten we hem toch gunnen, hij weet een film te verkopen als geen ander.

    Qua pluspunten hebben we een film met Charlize Theron als vrouwelijke villain en zij is geknipt voor dergelijke rollen (ook al ligt er geen beetje diepgang in haar vertolking). Daarnaast zijn er ook een paar leuke actie-sequenties in de straten van Cuba en op een Russische ijsvlakte met een duikpoot. De beste scène speelt zich af in New York waarbij hackers auto's van op afstand gaan bedienen om een gouvernementele escorte klem te rijden.

    De negatieve punten is dat er slijt begint te komen op de franchise en draait alles iets te nadrukkelijk op platvloers volksvertier dat geld in het laatje moet brengen. Het verhaal is al zo doorzichtig als iets en de plot is eigenlijk te krankzinnig om na te vertellen. De villains zijn zelfs zo vernuftig in hun werkmethodes dat je je eigenlijk afvraagt wat het masterplan is. Ze kunnen alles bekomen wat ze willen, waarom moeten ze dan al die moeite doen *** spoiler *** om een nucleaire duikboot te stelen. *** end spoiler *** De franchise leek in het begin nog iets te zijn voor carfreaks, maar met deze laatste editie lijkt het steeds meer op een franchise voor teenagers die zich niet afvragen of een Lamborghini wel het meest geschikte voertuig is op een ijslandschap of nog dat het voertuig voldoende tractie zou hebben. En ik heb het dan nog niet over de scene waarin Vin Diesel met een wagen rijdt waarvan de motor in brand staat. Er zit ook een actie-scène in met een baby die meer zou passen in een komedie dan in een Fast & Furious film. En mijn laatste puntje van kritiek ... ik mis de bro-mance uit de vorige films en er blijkt geen vervanger voor Paul Walker. En toch zitter er nog een paar Furious films aan te komen, hopelijk beter dan deze versie.

    De film duurt 136 minuten lang , wat toch wel heel lang is voor een actiefilm. Er mocht heus wel een half uur vanaf. Het is uiteindelijk geen slechte film in die zin dat deze nooit echt verveelt, maar de kwaliteit zit met deze editie in reverse.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 13 april 2017

     

    *** The Fate of the Furious trailer ***

  • Jack Reacher: Never Go Back (2016) **½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    We hebben het hier nog niet gehad over Jack Reacher: Never Go Back (2016), die volgende week uitkomt op DVD en Blu-ray. De eerste Jack Reacher (2012) werd geregisseerd door Christopher McQuarrie, maar de sequel was nu in handen van Edward Zwick met wie Tom Cruise al heeft samengewerkt op The Last Samurai (2003). Spijtig genoeg is de magie een beetje weg, en er was al niet veel magie in de eerste film.

    jack_reacher_never_go_back_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Jack Reacher (Tom Cruise) vertrekt naar zijn vroegere militaire basis in Virginia, waar hij heeft afgesproken met Major Susan Turner (Cobie Smulders). De ontmoeting wordt uitgesteld wanneer blijkt dat Turner is gearresteerd. Er is wel een andere officier die Reacher beschuldigt van een misdaad waarvan hij zich niets kan herinneren. Reacher moet vervolgens op zoek naar Turner zodat hij zijn naam kan zuiveren voordat het leger, de FBI en een aantal criminelen hem weten te achterhalen.

    De film is gebaseerd op het 18de boek van Lee Child's Jack Reacher series. De eerste film was gebaseerd op het 9de boek, dus zou men kunnen afleiden dat het geen rechtstreekse sequel is. Zelf was ik niet helemaal in de wolken van de eerste film, zeker wanneer je al Tom Cruise hebt in een beetje van een gelijkaardige rol als Ethan Hunt in de veel betere Mission: Impossible films. Ook al is Jack Reacher eigenlijk een leuker personage dan Ethan Hunt; hij is gemener en zelfs meer bad-ass. Spijtig genoeg vertaalt datgene wat werkt in het boek niet zo goed op film, ondanks het hoge gehalte aan actie. De scenarist van Jack Reacher 2 is Richard Wenk, die onlangs nog het script van The Equalizer (2014) schreef, maar dit leek mij een in-between-script. Zijn manier om het hoofdpersonage meer "hart" te geven door de introductie van een tiener dochter, werkte in ieder geval voor geen meter.

    Eén van de grote verschillen met Mission: Impossible is dat we hier geen ingewikkelde stunts hebben of exotische buitenlandse locaties, slimme gadgets en vermommingen. In plaats daarvan brengen we het merendeel van de film door in grimmige motelkamers, afbrokkelende magazijnen, en op een volkomen onrealistische vliegtuigset. Ook de gehele scène met een vlucht van DC naar New Orleans is zo belachelijk.

    jack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic01.jpgjack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic02.jpgjack_reacher_never_go_back_blu-ray_pic03.jpg
    © 2016 Paramount Pictures and Skydance Productions

    Tom Cruise zelf komt altijd met veel bagage, maar als hij in een goede film zit merk je wel dat die kerel acteertalent heeft en begrijp je waarom hij een blockbuster ster is. Meestal is hij op zijn best wanneer hij is een combinatie zit van heroïsche momenten gepaard gaande met het occasionele gestuntel. Denk maar aan de onderwater-scene in Mission Impossible 5: Rogue Nation (2015), dit is vintage-Cruise. Hij is verwikkeld in een levensgevaarlijke missie in een watertank en dat gaat het nog mis omdat hij door gestuntel zijn kaart verliest en zelfs niet meer weet welke de juiste kaart is. Er zijn bijna geen vintage Cruise scènes in deze Jack Reacher 2. Hij is hier behoorlijk stoïcijns en had evengoed vervangen kunnen worden door een Terminator.

    Promotiegewijs kende deze prent wel een valse start nadat ze hun ziel hadden verkocht aan het entertainment magazine Entertainment Tonight, die de trailer in twee stukken hadden geknipt om zo even plaats te maken voor wat nodeloos commentaar op de beelden. Omwille van deze reden hebben we ook nagelaten de trailer te publiceren. De nieuwe trailer zag er in ieder geval veel beter uit. Jack Reacher: Never Go Back komt op 22 april 2017 uit op DVD, Blu-ray en 4k Ultra HD. Alsook een box met de twee films. Op de Blu-ray staat geen audio-commentaar maar er zijn wel heel wat making-of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 11 april 2017

    ***Related Post***
    08/05/2013: Jack Reacher filmbespreking

     

    *** Jack Reacher: Never Go Back trailer ***

  • The Eyes of My Mother (2016) ***½ recensie

    Pin it!

    Hoeveel diepgang kan je steken in een film van 76 minuten lang? Deze vraag vroeg ik mezelf af bij aanvang van The Eyes of My Mother (2016), een creepy zwart wit horror prent die je toch even met een ongemakkelijk gevoel de zaal uitstuurt.

    the_eyes_of_my_mother_2016_poster.jpg

    Korte inhoud: Francisca (Olivia Bond) woont met haar ouders op een afgelegen boerderij. Wanneer de vader een namiddag afwezig is, worden moeder en dochter bezocht door een vreemde waardoor hun idyllisch leven helemaal verstoord wordt. Francisca geraakt diep getraumatiseerd, maar die namiddag doet tevens curiositeiten in haar ontwaken, en als jonge vrouw (Kika Magalhães) bekijk ze de wereld op een compleet andere manier.

    Het is de debuutfilm van Nicolas Pesce die hier toch wel een schrikwekkend portret maakt van een getraumatiseerd meisje die geen weg weet met het verlies van haar ouders. Het deed me wat denken aan Excision (2012) ook al is deze prent net dat tikkeltje meer geraffineerd in zijn benadering.

    Het is tevens een fascinerende psychologische benadering van een meisje die is afgezonderd van de buitenwereld en haar ouders op vrij jonge leeftijd verliest. Haar sociaal contact is uiterst beperkt tot bijna onbestaand en wanneer haar moeder vermoord wordt door een gek en haar vader de moordenaar opsluit in zijn schuur, weet de kleine Francisca niets beters om voor de man te zorgen alsof het een diertje was. Het beeldje van de maagd Marie duikt soms ook op in de achtergrond wat ook zou kunnen wijzen op een religieuze context. In het begin van de film vertelt de moeder het verhaal van de Heilige Franciscus van Assisi en hoe hij in de wildernis leefde en stigmata verkreeg. Maar voegt ze er aan toe, hij stierf aan de gevolgen van een oogziekte, wat ook de oorzaak was van zijn psychose. Haar conclusie luidt dan ook: "Eenzaamheid kan gekke dingen doen met de geest." Wanneer haar dochtertje, die de naam overigens draagt van de heilige, haar prikt aan de doornkroon van het beeld van Franciscus in de tuin, dan weet je genoeg.

    De enige leerschool die Francisca heeft gekregen is de dissectie van dieren en meer bepaald het verwijderen van ogen. En dit is een horrorfilm dus hoef ik er geen tekening bij te maken van wat er komen zal. Gezien de zwart-wit fotografie zien we geen bloed, maar net zoals Psycho (1960), heb je geen bloed nodig om gruwel in beeld te brengen. Komt daar nog bij dat alles heel esthetisch in beeld is gebracht. Het enige onlogische aan deze prent is dat het meisje over een wel heel verbazingwekkende fysieke kracht moet beschikken om zo met lichamen te zeulen. Daarnaast duurt de film ook veel te kort om echt het personage van Francisca te doorgronden of nog maar te weten waarom ze bepaalde acties doet. Is het een verwerkingsproces na een trauma of scheelt er echt iets met haar ... of beide. The Eyes of My Mother was te zien op het BIFFF en hopelijk binnenkort bij ons uitgebracht op Blu-ray.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 9 april 2017

     

    *** The Eyes of My Mother trailer ***