Review

  • Het 6de seizoen van American Horror Story: Roanoke

    Pin it!

    Je kan Brad Falchuk en Ryan Murphy, de bedenkers van de populaire serie "American Horror Story: Roanoke" (2011), alvast geen gebrek aan fantasie verwijten. Elk seizoen beginnen ze met een schone lei en creëren ze een totaal andere huiveringwekkende setting waarin ze hun cast in loslaten. In het zesde seizoen draait alles rond de (echt bestane) Roanoke-kolonie en een afgelegen huis in een bos. Heel sterke scènes worden afgewisseld met zwakkere elementen waardoor het zesde seizoen erg wisselvallig is.

    review,televisie,serie,american horror story,roanoke,brad falchuk,ryan murphy,sarah paulson,kathy bates,evan peters,denis ohare,lily rabe,wes bentley,angela bassett,frances conroy,cheyenne jackson,cuba gooding jr,adina porter,lady gaga

    Korte inhoud: Matt en Shelby Miller zijn een schijnbaar perfect koppel. Hun vrienden zijn jaloers omdat hun relatie zo goed werkt en de twee zijn dolgelukkig met elkaar. Tot ze op een avondje uit in hun woonplaats Los Angeles worden aangevallen op straat. Matt belandt een tijdje in het ziekenhuis en Shelby heeft vooral mentale problemen om het voorval te plaatsen.

    Wanneer Matt een werkaanbieding krijgt, besluit het koppel dan ook de stad te verlaten. Tijdens hun zoektocht naar de perfecte woning botsen ze in North-Carolina op een oud vrijstaand huis te midden van een bos. Ze worden meteen verliefd op het huis en met al hun spaarcenten kunnen ze het net kopen. Bij de openbare verkoop ontmoeten ze de Polks, een moeder met drie zonen die ook hun zinnen hebben gezet op het huis.

    De eigenaardige Polks kunnen echter niet over het bod van de Millers en druipen af. Maar Matt en Shelby zullen al snel ondervinden dat het huis vele geheimen heeft en dat de Polks hier meer over weten. Wanneer de bloedmaan aan de hemel verschijnt, beginnen de geesten van de oude Roanoke-kolonie rond het huis te spoken en zij willen maar een ding: bloed.

    Speciaal aan "American Horror Story" is dat elk seizoen op zichzelf staat. Het is dus perfect mogelijk om de inmiddels zeven seizoenen (in de V.S. zitten ze al aan seizoen zeven: ‘Cult’) in niet-chronologische volgorde te bekijken. Het is dus ook geen ramp als je eens een seizoen overslaat. De makers recycleren wel hun cast, maar deze spelen in een nieuw seizoen andere personages. Dat maakt een van de sterke punten van de reeks. De acteurs krijgen elk seizoen een nieuwe rol en kunnen zich telkens weer vastbijten in een nieuw karakter. Dat houdt de serie verfrissend en origineel.

    De serie kan ook rekenen op een topcast. Sarah Paulson, Kathy Bates, Lily Rabe, Denis O’Hare, Wes Bentley, Evan Peters, Angela Bassett, Frances Conroy en Cheyenne Jackson keren allemaal terug naar de franchise. Cuba Gooding Jr. en Adina Porter duiken dan weer voor de eerste keer op in de serie. En ook Lady Gaga duikt na haar hoofdrol in het vijfde seizoen weer even op.

    In dit zesde seizoen hebben Falchuk en Murphy gekozen om te experimenteren met de vertel- en verhaalstructuur en wordt het verhaal van "Roanoke" verteld als de realityserie ‘My Roanoke Nightmare’. De eerste helft van het seizoen zien we hoe het interraciale koppel Matt (Gooding Jr.) en Shelby Miller (Sarah Paulsen) hun intrek nemen in het oude huis. Tussendoor krijgen we interviews met de ‘echte’ Matt (André Holland) en Shelby (Lily Rabe) die de gebeurtenissen vertellen en becommentariëren.

    Leuk om zien is hoe de acteurs de intructies hebben gekregen om in de interviews zo slecht mogelijk te acteren zodat er duidelijk verwezen wordt naar die slechte ‘re-enactement’ programma’s waarin gewone stervelingen hun ongewone daden komen vertellen. De gesprekken verlopen haast op een amateuristische wijze en staan daarmee in contrast met de opnames in het huis die tussen de interviews worden gemonteerd.

    american_horror_story_roanoke_blu-ray_pic01.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic02.jpgamerican_horror_story_roanoke_blu-ray_pic03.jpg
    © 20th Century Fox Home Entertainment

    Nadeel van deze keuze voor een seizoen dat opgevat is als realityserie is dat er heel veel wordt gewerkt met bodycams, filmbeelden gemaakt door telefoons, schokkende beelden van lopende acteurs in het huis en in het omringende bos en heel veel wazige beelden. Wie een hekel heeft aan The Blair Witch Project kan dit zesde seizoen van "American Horror Story" beter links laten liggen, want Roanoke zijn eigenlijk 10 afleveringen van The Blair Witch Project na elkaar. Zelfs de makers beseffen dit goed en de poppetjes die de geesten in Roanoke in de bomen hangen, lijken wel erg veel op die van de Blair Witch.

    Na een sterke start begint het niveau van het zesde seizoen na een paar afleveringen een beetje in elkaar te zakken en begint het realityconcept te vermoeien. Dat lijken de makers ook te beseffen want halverwege geven ze een draai aan de serie en wordt de realityserie overboord gekieperd (ik ga hier niet te veel over uitweiden om niet te veel te verklappen, maar verwacht alvast niet dat het geschok met de camera gedaan is).

    Hoewel deze twist nieuwe perspectieven biedt en de acteurs weer in een nieuwe context zet, werkt dit voor mij toch niet helemaal. Soms is het gewoon zo over the top dat het niet meer boeit en de makers trekken te veel de kaart van de ‘torture porn’. Toch blijft "American Horror Story" een van de meest frisse en originele series die er vandaag op de televisie te zien zijn en het grote voordeel van deze serie is dat het volgende seizoen gewoon met een schone lei begint.

    De dvd van het zesde seizoen van "American Horror Story" ligt inmiddels in de winkels. De tien afleveringen van gemiddeld 35 minuten staan op drie schijfjes. Op de laatste dvd vind je ook enkele teasers van het zesde seizoen en een panelgesprek van een half uur met de bedenkers en cast op het Paleyfest van 2017.

    rating

    Beoordeling: 2,5 / 5
    Recensie door op 20 november 2017

     

    *** American Horror Story: Roanoke trailer ***

  • A Bad Moms Christmas (2017) ** recensie

    Pin it!

    Ik moet bekennen, ik was geen al te grote fan van Bad Moms (2016), gemaakt door de scenaristen van The Hangover films, Jon Lucas en Scott Moore. Maar deze R-rated komedie kon bijna zijn productiebudget van 20 miljoen dollar vertienvoudigen. Logisch gevolg is dat er nu A Bad Moms Christmas (2017) is, geschreven en geregisseerd door hetzelfde duo.

    bad_moms_christmas_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: 'A Bad Moms Christmas' volgt de drie ondergewaardeerde en overbelaste vrouwen – Amy Mitchell (Mila Kunis), Carla (Kathryn Hahn) en Kiki (Kristen Bell) - die zich opmaken voor de Super Bowl onder de moeders: Kerstmis. Alsof het creëren van de perfecte feestdag nog niet genoeg is, moeten ze ook nog hun eigen moeders tevreden zien te houden. Aan het einde van de rit krijgt het creëren van een speciale feestdag een geheel nieuwe betekenis.

    De originaliteit van deze films komt nog niet aan de knieën van een aflevering van een Vlaamse soapserie. Het plot bestaat erin die gekke vrouwen in beeld te zetten tijdens het vieren van kerst met hun moeders. We krijgen dus drie keer hetzelfde te zien. Amy's moeder, Ruth (Christine Baranski), is een verwaande perfectionist die nooit tevreden is, en Kiki's moeder, Sandy (Cheryl Hines), is zo geobsedeerd door haar dochter dat een straatverbod misschien wel een optie wordt. En dan is er nog Isis (Susan Sarandon), die uit de passagiersstoel van een 18-wheeler springt voor het huis van Carla en onmiddellijk een joint opsteekt. Ze heeft in drie jaar tijd niets van haar laten horen - de laatste keer was toen ze in geldnood zat - maar nu is ze terug.

    De opstootjes tussen deze moeders en dochters is niet zo origineel en tevens ook niet zo grappig als het had kunnen zijn. Ik heb misschien welgeteld 2 keer moeten glimlachen en dat was toch wat magertjes voor een komedie. Ik had tevens het gevoel dat ze net dezelfde scènes wilden herdoen in deze sequel als in de eerste film. Ook al is deze film toch een stuk minder scherp. De enige echt leuke scene is deze met Carla, een professionele bikini waxer, die de meest tedere delen van een mannelijke stripper (Justin Hartley) moet behandelen - en uiteindelijk verliefd word. Wat hieruit volgt steekt wel goed in mekaar.

    bad_moms_christmas_2017_pic01.jpgbad_moms_christmas_2017_pic02.jpgbad_moms_christmas_2017_pic03.jpg
    © 2017 The Searchers

    Voor de rest is de relatie tussen Amy en Jessie (Jay Hernandez) nog steeds even saai en gebeuren er verder geen wereldschokkende dingen. Toch ben ik er zeker van dat deze film zijn publiek zal vinden, en met publiek bedoel ik de jonge moeders die wel eens worden vergeten door Hollywood en hier eigenlijk een film op maat krijgen voorgeschoteld. A Bad Moms Christmas kunnen jullie vanaf 29 november 2017 bij ons zien in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 17 november 2017

     

    *** A Bad Moms Christmas trailer ***

  • Justice League (2017) ** recensie

    Pin it!

    Ik ga altijd wat mijn wenkbrauwen fronsen wanneer we een review-embargo opgelegd krijgen tot enkele dagen voor de bioscooprelease. Dit was het geval voor deze Justice League (2017), de 300 miljoen dollar film van Zack Snyder. En na het zien was me meteen duidelijk waarom die embargo er is gekomen. Niet zozeer omwille van de spoilers - het verhaal is daarvoor te mager - het resultaat is echter één gigantische puinhoop.

    justice_league_2017_poster08.jpg

    In verdediging van Snyder, de man heeft de productie verlaten na de zelfmoord van zijn dochter en werd vervangen door Joss Whedon, ook al zou al heel wat gedraaid zijn geweest en heeft Joss op de voet de aanwijzingen van Zack gevolg. Er zitten geweldige scènes in – en dan vooral de scènes met Wonder Woman (Gal Gadot), alsook het opstootje tussen Superman (Henry Cavill) tegenover Batman (Ben Affleck), Aquaman (Jason Momoa), Wonder Woman, The Flash (Ezra Miller) en Cyborg (Ray Fisher). Voor de rest weet je niet precies wat de bedoeling moet zijn en kan het contrast van deze DC ensemble film met Marvel nauwelijks groter zijn.

    Korte inhoud: Geholpen door zijn hernieuwde geloof in de mensheid en geïnspireerd door de onzelfzuchtige Superman, werft Bruce Wayne (Ben Affleck) zijn nieuwe kompaan Diana Prince (Gal Gadot) om een nog grotere vijand onder ogen te komen. Batman en Wonder Woman werken snel samen om meer rekruten te krijgen voor deze strijd. Maar ondanks deze helden - Batman, Wonder Woman, Aquaman, Cyborg en The Flash- is het misschien al te laat om de aarde te redden van een grootse aanval.

    Laat ik een poging ondernemen om toch iets positiefs te zeggen van deze prent. Wel, Wonder Woman is niet alleen een streling voor het oog, haar personage speelt gewoon al de rest van de kaart. Zelfs kleine scènes waarin Aquaman per ongeluk op haar zweep zit en dan plots het diepste van zijn ziel onthult zijn, zijn scènes waar je spontaan van moet glimlachen en het doet ons de onzin van die andere scènes een beetje vergeten. De film begint met een kleine introductie van alle helden, maar echt memorabele momenten zijn het niet echt. In plaats van meteen met de villain te beginnen krijgen we vervelende en spuuglelijke scènes tussen Lois Lane (Amy Adams) en Martha Kent (Diane Lane) in een klein bureautje van 4 op 4.

    De villain waar alles om draait is Steppenwolf (Ciarán Hinds) die bij momenten oppermachtig lijkt, maar dan eigenlijk geen kans maakt tegen Superman. *** spoiler *** Het is zo erg dat ze een scène hebben geschreven waarin Superman als een redder in nood binnen komt vliegen en Steppenwolf een dreun geeft en hem onschadelijk maakt. Dan bedenkt hij zich even en hoort dat mensen in nood zijn (the squirrel effect) en vliegt hij hen te hulp, wat er voor zorgt dat de andere teamleden weer alles in hetr werk moeten zetten om Steppenwolf af te houden *** end spoiler *** Superman is superkrachtig en je vraagt je soms af waarom de rest van de Justice League eigenlijk gewoon niet vraagt aan Superman om de klus te klaren. Superman is niet alleen supersterk, maar ook nog eens superslim en supersnel. In vergelijking heb je ook zo een supersterk karakter bij de Avengers, met name The Hulk, ook al heeft dit karakter zijn beperkingen. Zelfs Wonder Woman staat haar mannetje binnen de groep, maar je merkt dat zij net iets teveel wordt ingezet als eye Candy in plaats van een figuur die weegt op het verhaal. De film schrikt er dan ook niet voor terug om haar figuur met haar lange benen, mooie boezem en strak kontje in beeld te brengen, zelfs in close-up. Ja, de Zack Snyder stempel is bij deze gezet. Ook voor de vrouwen is er voldoende lichamelijk naakt met Jason Momoa en Henry Cavill die nodeloos hun biceps moeten laten zien.

    Het verhaal kwam van Chris Terrio, de scenarist van Batman v Superman: Dawn of Justice, en dat verklaar uiteindelijk heel veel. De villain probeert 3 Hellraiser-achtige blokjes te bemachtigen die verdeeld liggen bij de Amazones, verborgen in de stad Atlantis en begraven door de mensen. Wanneer hij deze drie legoblokjes bij elkaar kan brengen dat kan hij stoute dingen doen met de aarde. Ik heb geen idee wie dergelijke onzin eigenlijk bedenkt, maar daar heeft DC en Warner Bros dus 300 miljoen voor betaald. Of deze prent 600 miljoen dollar zal kunnen ophalen om nog maar break-even te zijn valt nog te bezien.

    justice_league_2017_poster03.jpgjustice_league_2017_poster04.jpgjustice_league_2017_poster05.jpgjustice_league_2017_poster06.jpgjustice_league_2017_poster07.jpg

    De toon van de film gaat van drama – we krijgen een scène te zien waarin een vrouw met hoofddoek die een winkel heeft, wordt aangevallen door een skinhead, het cliché kon nauwelijks groter - naar flauwe grappen van ondermeer Ezra Miller. Ik denk dat Ezra misschien 2 goede grappen had, van de 15 pogingen. Er is ook een moment van verwarring wanneer we J.K. Simmons zien opduiken als Commissioner Gordon, een rol die hem toch niet meteen ligt. Wat betreft Aquaman, wel, haal hem uit de film en je zal niets gemist hebben. Cyborg daarentegen was op zich wel interessant. Die kerel kan wel goed acteren ook al is de helft van zijn gezicht gerobotiseerd.

    Ik moet wel toegeven, ik heb me niet verveeld en heb ik voornamelijk zitten lachen met de film (behalve bij momenten waarin het de bedoeling was om te lachen). Superman heeft iets meer screentijd en ik had wel zin om meer van hem te zien. De Justice League wereld lijkt wel anders te zijn dan de Marvel films, wat op zich beloftevol is voor de toekomst. Het grootste probleem met de film is dat alles tot in het belachelijke wordt getrokken. Aquaman begint sterk maar eindigt als een soort Ghost Rider from hell die zijn 5 tand naar de vijanden werpt en deze dan telkenmale uit hun lichaam moet trekken. Het deed me wat denken aan dat waardeloze karakter Hawkeye in The Avengers. Maar het verschil tussen die twee is dat het Marvel personage geen pijlen uit lichamen moet trekken. Het verhaal is wel zo simpel dat je nauwelijks plotgaten kan vinden, … er is zo goed als geen plot.

    Toch zal DC eens grondig moeten nadenken hoe ze hun actie-scenes in beeld moeten zetten, met betrekking tot de specifieke krachten van de superhelden. Justice Leagie kan je moeilijk beter noemen dan Batman vs Superman of nog Suicide Squad (2016), maar deze karakters lijken me niet geschikt om samen te werken – of toch niet op deze manier. Justice League is vandaag op 15 november 2017 in de bioscoop. Blijf vooral zitten bij de end-credits want er zijn 2 end-credit scenes. Hoewel, ... de eerste is nog wel leuk, de tweede is een scène met de Jar Jar Binks van DC, ik zeg niets meer.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 15 november 2017

     

    *** Justice League trailer ***

  • Spider-Man: Homecoming (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Een film valt of staat met je acteurs. En daar waar ze op de set van Han Solo (2018) moeten beroep doen op een acteurscoach, omdat het acteerwerk van Alden Ehrenreich te wensen overlaat, moet ik bekennen dat Marvel en Sony echt wel op rozen zit met de Brit Tom Holland, want hij zit perfect in zijn rol in Spider-Man: Homecoming (2017).

    spiderman_homecoming_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: De film speelt zich af na Captain America: Civil War (2016). Peter Parker (Tom Holland) keert terug naar zijn normale leven in Queens nadat hij zijn eerste superheldengevecht erop heeft zitten. Terwijl hij met de metro naar school gaat, heeft hij moeite met weer zijn dagelijkse leven op te pakken. Daarnaast krijgt hij te maken met een nieuwe aartsvijand; 'the Vulture' (Michael Keaton) en probeert hij het meisje van zijn dromen, Liz (Laura Harrier), voor zich te winnen zonder zijn identiteit van superheld te onthullen.

    Het eerste wat mij is opgevallen is dat deze nieuwe Spider-Man film in dezelfde lijn ligt als de Iron Man films of Ant-Man (2015), in die zin dat ze behoorlijk bewust blijven van het comic gehalte van de superhelden. Er wordt vaak de draak gestoken met de kostuums en de superhelden-cultus, zonder daarbij de actie te ontkrachten of de geloofwaardigheid aan te tasten. Dus enerzijds nemen de makers de personages wel ernstig, en is het niet allemaal om te lachen, maar er steken toch wel heel veel knipoogjes in. De Avengers hebben hun stempel gezet op de samenleving en iedereen lijkt er wel over te spreken, tot zelfs de criminelen die met maskers van The Hulk en Thor een bankfiliaal willen overvallen. En het werkt, en dat is iets waar Marvel in uitblinkt.

    Er steekt dus behoorlijk wat zelf relativerende comic-book humor in deze prent, en misschien wel de perfecte mix tussen een superhero film en een tienerkomedie. Niet alleen de onderonsjes tussen Peter Parker en Tony Stark (Robert Downey Jr.), maar ook de uitwisselingen met zijn vriend Ned (Jacob Batalon) zijn echt wel grappig. Dit is een Spider-Man film en in tegenstelling met de Batman-franchise mikt deze adaptatie toch wel op een jonger publiek, ook al zal de iets oudere generatie hier ook wel plezier aan beleven. Homecoming is echt een leuke prent, ook al komen niet altijd alle grappen aan. Iets wat je nu eenmaal hebt wanneer je met 8 mensen (Jonathan Goldstein, John Francis Daley, Christopher Ford, Chris McKenna, Erik Sommers en regisseur Jon Watts) aan één script werkt. In vergelijking met een film als Deadpool (2016) is de humor hier wel degelijk 'kinderen toegelaten'.

    Een andere zaak wat me is opgevallen is de 'diversiteit' in Spider-man: Comecoming. Het woord lijkt niet alleen aan de orde te zijn in de literatuur maar ook steeds meer in films. Of dit een goede of slechte zaak is, laat ik in het midden, er zijn in ieder geval voldoende argumenten voor een debat omtrent de kwestie. Peter Parker heeft een Zuid-Amerikaanse vriend, is verliefd op het Afro-Amerikaanse meisje Liz (Laura Harrier), de klasbully Flash (Tony Revolori) is van Italiaanse origine en heel wat zwarte acteurs zien we opduiken als bendelenden (Donald Glover en Bokeem Woodbine), als leraar (Hannibal Buress) of klasgenoten, en ik denk dan aan Abe Abraham Attah of de hilarische Michelle (Zendaya). Zelfs de principal van de school, gespeeld door Kenneth Choi, is van Aziatische origine. Ik had er persoonlijk geen problemen mee, want elk van hen zat perfect in zijn rol. De film is ook wel wat 'politiek correct'. In het begin zien we Michael Keaton die naar een tekening aan het kijken is van The Avengers en zich de bedenking maakt dat jongeren vroeger bezig waren met cowboys an indianen. Zijn collega merkt op dat de term nu is veranderd in 'native American' in plaats van indiaan.

    spiderman_homecoming_2017_tom_holland.jpgspiderman_homecoming_2017_tom_holland_laura_harrier.jpgspiderman_homecoming_2017_robert_downey_jr_jon_favreau_tom_holland.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic01.jpgspiderman_homecoming_2017_pic02.jpgspiderman_homecoming_2017_pic03.jpg
    spiderman_homecoming_2017_pic04.jpgspiderman_homecoming_2017_pic05.jpgspiderman_homecoming_2017_pic06.jpg
    © 2017 Columbia Pictures Industries, Inc. and LSC Film Corporation. All Rights Reserved

    Het is gelukkig geen origin story. Spider-Man heeft zich al bewezen in een vorig avontuur, ook al zijn alle klassieke Spidy recepten wel aanwezig, met name zijn relatie met zijn tante May Parker (Marisa Tomei) die geen weet heeft van zijn geheime identiteit en waarvoor hij letterlijk op de plafond moet kruipen om dat verborgen te houden. Ook het gehele high school-gebeuren is opnieuw een belangrijk gegeven. Wat nieuw is, is de relatie met de Avengers. Gelukkig wordt deze Spiderman wel niet naar de achtergrond gedrukt door Iron Man. Ook zijn zijn Spidy-suit heeft een Tony Stark upgrade gekregen, met bijzonder veel gadgets. Het lijkt bijna een soort Iron Man kostuum waar de Jarvis stem is vervangen door een vrouwelijk equivalent, genaamd Karen (Jennifer Connelly). Het pak heeft ook heel wat gadgets en detectiesystemen, maar het meest bijzondere zijn uiteraard de web-shooters, waar Tony Stark zomaar eventjes honderden variaties heeft ingebouwd tot spider-bombs en stun-webs. Ditalles wordt ook op een slimme en efficiënte manier ontplooid zonder het ritme van de film aan te tasten.

    De bijrollen in comic adaptaties zijn meestal heel bijzonder. Zo hebben we James Gordon en Alfred Pennyworth in de Batman films of Lois Lane in Superman. Hier had ik de indruk dat iedereen eigenlijk een bijrol had en elkeen aan de zijlijn van The Avengers opereerden. Een figuur waar ik altijd plezier mee heb is Happy Hogan, wederom briljant vertolkt door Jon Favreau. Daarnaast zien we ook heel even Pepper Potts (Gwyneth Paltrow) opduiken en blijven we hopen dat haar rol ooit eens iets meer gravitas zal ontwikkelen. En bij de villain kan je gewoon niets verkeerd doen met Michael Keaton. Hij is wat mij betreft één van de beste villains van alle Spider-Man films. En damn zijn Vulture suit is gewoon bad-ass.

    Zijn er minpuntjes naast de humor die niet altijd even grappig is? Wel, de visuele effecten in deze prent zijn geweldig, ook al had ik bij bepaalde shots iets teveel het gevoel naar een cgi-Spiderman te kijken. Er zijn ook geen echt memorabele scènes zoals we dat bijvoorbeeld wel hadden met de trein-scène in Spider-Man 2 (2004), of de achtervolgingsscène van The Joker en Batman in The Dark Knight (2004). Er wordt wel een veerboot gesplit, maar ik had nooit echt een wow-momentje. Ik miste in deze scène de reacties van de mensen op het schip. Homecoming eindigt niet met een cliché, ook al had ik een iets beter einde verwacht. De regisseur Jon Watts heeft een mooie prestatie afgeleverd, ook al hebben we zijn stempel op geen enkel moment echt gevoeld. Deze Homecoming is het resultaat van een team, meer dan de verwezenlijking van een regisseur met een uitgewerkte visie of stijl, zoals dat wel het geval was bij Christopher Nolan of zelfs een Sam Raimi. Al bij al heb ik er echt van genoten en weet zeker dat Spider-Man: Homecoming 2 zelfs nog beter kan zijn.

    Klein detail, de film is pas 2 maand later uitkomen in China (de tweede grootste filmmarkt van de wereld) wat de ietwat teleurstelde box-office kan verklaren! Het ziet er dus naar uit dat de liefde tussen China en het Japanse Sony nog steeds onder het vriespunt zit. Herinneren jullie zich nog Sony's Ghostbusters (2016) die geen bioscooprelease kreeg in China omdat de Chinezen zogezegd geen films met spoken zouden lusten? Iets wat toch wel vreemd is als je weet dat Chinezen massaal naar Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (2017) zijn gaan zien. Hopelijk kan de liefde zich toch snel herstellen tussen die twee landen, want dit is te zot voor woorden..

    Spider-Man: Homecoming komt volgende week woensdag uit op DVD en Blu-ray met meer dan 60 minuten aan extraatjes, gaande van verwijderde scenes, bloopers en making of filmpjes. Echter geen audio-commentaar van de regisseur te bespeuren.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 11 november 2017

     

    *** Spider-Man: Homecoming trailer ***

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ondanks dat de teleurstellende box-office cijfers is en blijft dit een schitterende prequel trilogie op Planet of the Apes. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En ondertussen is de Blu-ray uit van War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem.

    War for the Planet of the Apes is ondertussen uit op DVD en Blu-ray mét het interessante audio-commentaar van Matt Reeves, alsook deleted scenes, een blik op de visuele effecten van Weta Digital en een pak making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 8 november 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Denial (2016) *** DVD recensie

    Pin it!

    De Holocaust is een thema dat al vele filmmakers heeft geïnspireerd en waar al ontelbare films over zijn gemaakt. In Denial (2016) wordt aandacht besteed aan het waargebeurde verhaal van auteur Deborah Lipstadt die het in de rechtszaal moet opnemen tegen negationist David Irving. Het levert een boeiende film op met sterke scènes, die enkele interessante morele kwesties oproept.

    denial_2016_dvd.jpg

    Korte inhoud: Deborah Lipstadt (Rachel Weisz) is een Amerikaanse auteur en historica die in 1996 samen met haar uitgeverij Penguin Books wordt aangeklaagd wegens laster en eerroof. Het is de Brit David Irving (Timothy Spall) die de rechtszaak aanspant omdat Lipstadt hem in haar boek ‘Denying the Holocaust’ een ontkenner van de Holocaust noemt en zijn kwaliteiten als historicus in twijfel trekt. Irving reageert met een rechtszaak omdat haar woorden volgens hem schadelijk zouden zijn voor zijn carrière.

    De rechtszaak zal in Groot-Brittannië plaatsvinden en dus verhuist Lipstadt tijdelijk naar Londen waar ze zich laat bijstaan door een leger advocaten onder leiding van Anthony Julius (Andrew Scott) en pleiter Richard Rampton (Tom Wilkinson). Door het Britse rechtssysteem ligt de bewijslast bij Lipstadt (in tegenstelling tot in de V.S. waar je onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen) en dus zullen haar advocaten moeten bewijzen dat Irving de feiten in zijn boek verdraaid heeft en dat er dus geen sprake is van laster.

    Ondanks het zware onderwerp is het opvallend hoe de filmmakers gekozen hebben om relatief weinig emotie in de film te stoppen. Geen onnodige emotioneel zware monologen in de rechtbank die de kijker een geweten proberen te schoppen, maar pure feiten. Zelfs het bezoek van de advocaten aan het concentratiekamp van Ausschwitz wordt met de juiste sereniteit en eerbied gefilmd.

    Hoewel de Holocaust een belangrijk thema in de film vormt, is dit in de eerste plaats geen film over de Tweede Wereldoorlog maar een rechtbankdrama. Denial speelt zich dan ook grotendeels af in de rechtbank en in advocatenkantoren. Scenarist David Hare (The Hours en The Reader) legt de focus op de dialoog en de kracht van woorden.

    Uiteindelijk zijn het ook Lipstadts woorden die geleid hebben tot de spraakmakende rechtszaak. Veel van de dialoog komt rechtstreeks uit de transcripties van de rechtbank. De film is immers gebaseerd op waargebeurde feiten. De echte Deborah Lipstadt kwam in 2000 tegenover de echte David Irving te staan. De uitspraak van het proces, dat gretig werd opgepikt door de media, volgde later dat jaar.

    Regisseur Mick Jackson verscheen in 1992 plots op de Hollywoodradar met The Bodyguard waarin Kevin Costner Whitney Houston beveiligde. Even plots als ze kwam, leek de carrière van Jackson weer ten einde na een laatste stuiptrekkening met Volcano en verdween de regisseur terug naar de televisie. Na een resem televisiefilms en afleveringen van series is Denial de zesde film van Jackson.

    denial_2016_dvd_pic01.jpgdenial_2016_dvd_pic02.jpgdenial_2016_dvd_pic03.jpg
    © 2016 Entertainment One Benelux

    Rachel Weisz speelt met overgave haar rol van joodse historica die in haar colleges haar studenten waarschuwt voor negationisme en een hekel heeft aan diegenen die de Holocaust minimaliseren of ontkennen. Je voelt met haar mee wanneer ze in een vreemd land, met een eigenaardig rechtssysteem wordt afgeraden door haar advocaten om zelf niet te getuigen in de rechtszaal omdat dat enkel koren op de molen voor Irving is. Te veel emotionele betrokkenheid kan immers de zaak schaden.

    Uitstekend weerwerk komt er van Timothy Spall die geknipt is als David Irving. De casting van Spall, niet meteen moeders mooiste, zou je kunnen afdoen als gemakkelijk en Spalls karakterkop zou de kijker meteen in de richting van de slechterik kunnen leiden. Maar Spall speelt zijn rol ook echt goed en weet met zijn vertolking de afkeer van de figuur van Irving op te bouwen. Tom Wilkinson is dan weer zo’n acteur die in elke film goed is. Op de casting en vertolkingen van Denial valt dan ook weinig aan te merken.

    Interessant is hoe Denial morele kwesties oproept. Is het eigenlijk wel strafbaar iets te ontkennen als je zelf werkelijk gelooft dat het niet gebeurd is? Het is een dunne lijn tussen negationisme en de vrijheid van meningsuiting. Is het bovendien niet erg vreemd dat Lipstadt moet aantonen dat de Holocaust wel degelijk heeft plaatsgevonden om het proces te winnen?

    Jackson en Hare hebben van Denial een gebalanceerde, evenwichtige film gemaakt die kan terugvallen op uitstekende vertolkingen. Het is een film over een belangrijk moment uit de geschiedenis en zulke films moeten blijven gemaakt worden opdat we dit triestige dieptepunt uit de geschiedenis nooit ofte nimmer vergeten. De dvd van Denial is inmiddels verkrijgbaar, de enige extra is een korte making of.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 november 2017

     

    *** Denial trailer ***