De FilmBlog

Musicals zijn terug in opmars, zeker nu we om de oren worden geslagen met het programma 'The Voice' overal ter wereld. Voor de teenagers is er de tv-serie "Glee" (2009-), en nu is er een equivalent voor de volwassenen, "Smash" (2012) een gloednieuwe creatie van Theresa Rebeck.

De pilot van de serie was onlangs op het kleine scherm, en het resultaat is indrukwekkend. De serie draait rond een groep mensen die een Broadway musical opzetten, gebaseerd op het leven van Marilyn Monroe. Maar alvorens zij deze uitdaging kunnen realiseren, moeten ze het hoofd bieden aan hun persoonlijke leven, hun relaties en de conflicten tussen de dansers. Het is dus op de eerste plaats een drama-serie die wordt gedragen door de originele muziek van Marc Shaiman (Hairspray). Het idee van de serie kwam van niemand minder dan Steven Spielberg.

De pilot werd geregisseerd door Michael Mayer (A Home at the End of the World, Flicka) en heeft een slordige 7,5 miljoen dollar gekost, en dat merk je meteen aan de production value. En ook al ben ik zelf geen grote fan van musicals, word je meteen in de serie gezogen door het acteerwerk, de dialogen, de verhaallijnen en ook door de muziek. Alles draait rond datgene wat zich achter de schermen afspeelt en het is een fascinerende wereld. Ik hoop dan ook dat ze deze kwaliteit kunnen aanhouden. Het zou misschien wel eens de eerste geslaagde musical tv-serie zijn die in mijn Top 25 TV-series zal belanden.

Bij de acteurs zien we ondermeer Debra Messing (Along Came Polly, The Wedding Date), Jack Davenport (Pirates of the Caribbean), Katharine McPhee (Shark Night), Megan Hilty, Raza Jaffrey en Anjelica Huston. Nog maar eens een serie om naar uit te kijken.

Mochten jullie het gemist hebben op de Golden Globes, pop-diva Madonna is terug, en tegen beter weten in heeft ze een nieuwe film gemaakt na haar wat tegenvallende Filth and Wisdom (2008). De nieuwe film heet W.E. (2011) en deze wordt zowaar nog slechter bevonden dan de vorige film. Nu ben ik het daarmee niet eens. De muziek van de film is van Abel Korzeniowski, en dat is op zich al een meerwaarde.

Korte inhoud: 1936, Engeland. De Amerikaanse Wallis Simpson (Andrea Riseborough) verovert het hart van koning Edward VIII (James D’Arcy). Echter, Edward krijgt van de kerk en de Minister President te horen dat hij niet met Wallis kan trouwen en tegelijkertijd koning blijven. Hij besluit af te treden voor de vrouw die hij lief heeft. Eenmaal getrouwd zijn ze bekend als de hertog en hertogin van Windsor en velen beschouwen hen als meest romantische koppel van de eeuw. Parallel aan dit verhaal loopt de romance van Wally Winthrop (Abbie Cornish) in het New York van 1998. Wanneer ze in een ongelukkig huwelijk met een succesvolle psychiater belandt, raakt ze geobsedeerd door het verhaal van koning Edward VIII. Als Sotheby's diverse persoonlijke eigendommen van de Windsors veilt, probeert ze de romance tussen Wallis en Edward te begrijpen middels de voorwerpen die het echtpaar toebehoorden. Beveiliger Evgeni (Oscar Isaac), die ze daarbij ontmoet, laat haar echter inzien dat liefde niet altijd zo romantisch is als het lijkt.

In de film, die mede werd geschreven door regisseur Alek Keshishian, was er zelfs een rolletje weggelegd voor haar 15-jarige dochter Lourdes, wat haar eerste rolletje in een film zou worden, maar mama heeft haar acteerprestatie uit de film geknipt. "Dankjewel, liefste mama. " Vraag is nu, speelde ze niet zo goed, werkte de scène niet of heeft de regisseuse haar niet voldoende kunnen coachen, we zullen het nooit weten. Lourdes speelde in een scène de jonge Wallis Simpson.

Wat scheelt er aan W.E., buiten die onnozele 'Google onvriendelijke titel'? Wel het publiek vond het een lauwe film die nauwelijks enige dramatische verdienste heeft, en veel weg heeft van een uitgerekte reclamespot voor vintage kledij die een beetje knullig is geregisseerd en gefilmd. Hadden we iets anders verwacht van de ex-queen of pop? Wel ja, ik wel. Madonna zou toch al wat geleerd moeten hebben van haar fouten en zij heeft datgene wat vele andere beginnende filmmakers niet hebben: geld en connecties. Maar misschien mist ze gewoon talent, zowel voor als achter de camera. Veel journalisten blijken ook een hekel te hebben aan de acteursregie, wat niet meteen flatterend is om te horen als regisseur. Maar distributeur Harvey Weinstein staat als één man achter de film en de regisseuse.

Maar ik ga zeker de film gaan zien, al was het maar om te genieten van de muziek. En als het moet sluit ik wel hier en daar even de ogen. W.E. draait bij ons in de bioscoop vanaf 28 maart 2012.

Je houdt het niet voor mogelijk maar verschillende leden van Monty Python slaan de handen weer bijeen voor een nieuwe film. Dat heeft Terry Jones, één van de leden van de legendarische Britse groep komieken, bekend gemaakt. De film krijgt de titel Absolutely Anything (2012) en wordt naar verluidt een soort science-fiction film die geregisseerd zal worden door Jones (en misschien ook door Terry Gilliam, gezien hij ondertussen de meeste ervaring heeft achter de camera). In ieder geval zullen de mede-Pythons John Cleese, Michael Palin en Terry Gilliam de hoofdrollen voor hun rekening nemen. Het wordt geen 'echte' Monty Python-film, maar heeft "wel dat gevoel", aldus Jones.

De film, over een man die na contact met aliens werkelijk alles kan, wordt een mix van live-action en animaties van Gilliam. Ook de Amerikaanse komiek en acteur Robin Williams verleent zijn komisch talent aan het vermaarde gezelschap. De producenten hopen ook nog Eric Idle te kunnen strikken. Graham Chapman stierf spijtig genoeg zo’n 23 jaar geleden op 48-jarige leeftijd aan de gevolgen van complicaties bij een hartaanval.

Michael Palin en Terry Jones ontmoetten elkaar op Oxford terwijl John Cleese, Graham Chapman en Eric Idle elkaar leerden kennen op Cambridge. Ook al hebben we in jaren niet veel meer van hen gehoord, de groep staat bekend om het succesvol doorbreken van de toen conventionele komedieregels. De regels van komedie in 1969 kwamen op de Pythons over als zoutloze banaliteit. Zij waren van plan verscheidene regels overboord te gooien, zoals de verplichting om bij elke sketch een ‘pointe’ te hebben. De Pythons vonden dat men vaak een prachtige sketch zag maar dat die soms geforceerd werd om naar een clou toe te werken.

De verschillende sketches werden dikwijls aan elkaar gekoppeld via de associatieve animaties van Terry Gilliam. Een andere techniek was de verschillende sketches door elkaar te laten lopen. Ze brachten absurditeit in hun shows door bijvoorbeeld de aftiteling halfweg al te laten lopen, en door te spreken in de camera. Dikwijls speelden ze zelf de vrouwenrollen, wat voor een extra komisch effect zorgde. In de speelfilm Monty Python's Life of Brian (1979) speelden ze zelfs vrouwen die op hun beurt weer voor man speelden in een sketch over een steniging waar volgens de wet geen vrouwen bij mogen zijn. Maar de meest bekende film van de groep is zonder twijfel Monty Python and the Holy Grail (1974).

Het is gebeurd. Zonet hebben ze in Los Angeles bekendgemaakt dat Rundskop (2011) van Michael R. Roskam is genomineerd voor de Oscar van beste Buitenlandse film. Dat is voor een Belgische film ondertussen al 11 jaar geleden.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Bullhead neemt het in de laatste ronde naar de Oscar op tegen de Israëlische prent Footnote (2011) (trailer), de Poolse film In Darkness (2011) (trailer), de Canadese inzending Monsieur Lazhar (2011) (trailer) en A Seperation (2011) (trailer) uit Iran. Een haalbare kaart als je het mij vraagt, ook al is A Separation de favoriet.

Terwijl Meryl Streep haar zeventiende Oscarnominatie in de wacht sleepte voor The Iron Lady (2011) (en hiermee alle records breekt), viel Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011) vreemd genoeg uit de boot in de categorie van Beste Actrice. Bij de mannen moeten Michael Fassbender met Shame (2011) en Ryan Gosling met The Ides of March (2011) een nominatie aan zich voorbij laten gaan, ondanks dat ze allebei in de running waren voor een Golden Globe. Ook Angelina Jolie werd niet genomineerd voor beste regie met haar film In the Land of Blood and Honey (2011), terwijl ze wel een Golden Globe nominatie kreeg.

Maar de film waar alles om draait is Hugo (2011) van Martin Scorsese is met elf nominaties de grote slokop. Opvallend is dat Leonardo DiCaprio niet genomineerd is voor zijn vertolking van J. Edgar Hoover in J. Edgar (2011). Voorts valt op hoe de leden van de Academy gecharmeerd zijn door de Franse stomme film The Artist (2011), die ook op de Golden Globes volop in de prijzen viel. Maar verwacht wordt dat ook hier George Clooney met de oscar zal lopen voor The Descendants (2011). Op 26 februari weten we of de film ook de hoofdvogel afschiet. Hopelijk halen we hem eens dit jaar binnen, en doen we beter dan die andere Belgische voorgangers die net naast grepen (Daens, Farinelli, Iedereen Beroemd)

Hier vinden jullie de volledige lijst met de genomineerden.

***Related Posts***
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Vorige week had ik het nog over de opkomende The Woman in Black (2012), een hedendaagse Hammer productie, en nu komt het Britse bedrijf met het nieuws dat het van plan is om haar archief te restaureren. De studio, bekend van cultklassiekers als The Curse of Frankenstein (1957), Dracula (1958), The Mummy (1959) en The Creeping Flesh (1973), brengt in samenwerking met onder meer productiemaatschappijen Warner Bros, Studio Canal en Pinewood ruim dertig titels in HD uit, laat de studio weten.

Het zijn echter niet allemaal kaskrakers. Vorig jaar brachten ze bijvoorbeeld The Resident (2011) en Wake Wood (2011) uit, twee films die zwaar flopten aan de box-office. Maar niemand kan ontkennen dat die oude films heel wat charmes hebben. De eerste titel die een digitale facelift zal krijgen is Dracula: Prince of Darkness (1966), met Christopher Lee in de titelrol. De film zou aangevuld worden met verloren gewaand beeldmateriaal die ergens in Japan is opgedoken, van een buitengewoon bloederige sterfscène van Dracula en een destijds te erotisch bevonden liefdesscène. Deze versie verschijnt in maart op blu-ray en zal hier zonder twijfel besproken worden op De FilmBlog.

Hammer wil ook proberen de andere heruitgaven te larderen met destijds verwijderde scènes. Daarnaast worden bij de meeste titels extra’s toegevoegd zoals onlangs opgenomen interviews met acteurs, verslagen van setbezoeken, 'making of'-materiaal en documentaires. Hopelijk slagen ze er in om nog snel Christopher Lee te strikken voor een audio-commentaar op een aantal van zijn films. De 90-jarige acteur zit momenteel op de set van Peter Jackson voor de LotR-prequel The Hobbit (2012), en zit nog met andere filmplannen. Het zal dus niet eenvoudig worden om deze extraatjes nog te bekomen.

Hammer Film Productions begon in 1934 met de productie van horrorfilms en verkreeg al gauw een cultstatus. Het bedrijf stopte in de jaren ‘80 met het produceren van films, maar in 2008 werd het archief onderdeel van Exclusive Media Group, bekend van de horrorfilm Let Me In (2010).

Eén van mijn favoriete Hammer producties van vóór 1980 vind ik zelf The Devil Rides Out (1968) van Terence Fisher, met Christopher Lee en Charles Gray in de hoofdrollen. Het is tevens een prent met één van de betere vertolkingen van Lee. Deze vakkundige en fantasierijke horrorprent is, met zijn unieke locaties en zijn knap scenario van Richard Matheson, een echte uitschieter. Het was tevens één van de eerste films die op doordachte manier een ernstige poging ondernam om de wereld van de magie te benaderen. Hopelijk maken ze hiervan ook snel een blu-ray exemplaar.

De filmmarkt is zich aan het verleggen. Terwijl nog zo'n 15 jaar geleden de VS-markt nog steeds de belangrijkste markt was, begint de niet-Amerikaanse markt steeds meer terrein te winnen. Vroeger had je een 50/50% verdeling van de box-office cijfers tussen de VS en de rest van de wereld, terwijl je tegenwoordig eerder een 30/70 % verdeling krijgt. En een markt die een uitstekend jaar achter de rug heeft is Rusland, die zomaar eventjes de miljard dollar grens heeft overschreden. Volgens Variety hebben ze in vergelijking met 2010 wel iets minder tickets verkocht, maar de duurdere 3D-films hebben alles kunnen compenseren.

En ook al blijven het hoofdzakelijk Hollywood films die de box-office op gang brengen, zullen distributeurs steeds meer oog hebben voor de wensen van een niet-Amerikaans publiek. Komt dat ten goede aan de kwaliteit van de films? Nope! Het internationaal publiek is in geen geval kritischer dan het Amerikaanse publiek.

De Russische speelfilms vertegenwoordigen 14,7% van de totale box-office, terwijl de meest succesvolle films de volgende zijn: Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides (2011) met 63 miljoen dollar, Puss in Boots (2011) met 50 miljoen dollar en Transformers: Dark of the Moon (2011) met 45 miljoen dollar. De enige Russische film in de top 10 is Vysotsky: Thank God I'm Alive! (2011) die afklopte met een slordige 27 miljoen dollar.

Maar ook al zorgt de 3D cinema in Rusland voor de boost in inkomsten, zien we toch dan er in de States al een terugval bezig is. Zoals ik hier al eerder zei op deze filmblog heeft de 3D-techniek geen toegevoegde waarde en komt het de kijkervaring slechts ten goede bij specifieke films (animatie en horrorfilms). Het is De Standaard die uitpakt met een artikel over de 3D kater van 2011. De 3D-hype loopt op zijn laatste benen. Tegenwoordig is het zo dat 3D-versies het vaak minder goed dan hun 2D-broer. En wie wordt OPNIEUW de dupe in dat verhaal? Zoals gewoonlijk, de bioscoop-distributeur. Zij hebben opnieuw heel wat investeringen moeten maken, en zullen binnenkort hun 3D-politiek mogen herzien. Panasonic-topman Andrew Denham zei het al in Wired: "Hollywood heeft 3D beschadigd door na Avatar zoveel slechte 3D-films uit te brengen. We hebben ons publiek al meermaals ontgoocheld en er is een wantrouwen gegroeid." Met andere woorden: 3D-drollen als Clash of the Titans (2010) hebben bezoekers zo ontgoocheld, dat ze nu wel twee keer nadenken voor ze extra geld uitgeven voor een 3D-film.

Gelukkig hebben de bioscoop-uitbaters bij ons hun gezond verstand gebruikt en een nuchtere analyse gemaakt van de 3d-cinema. Myriam Dassonville van Kinepolis zei het volgende: "We hebben 3D nooit als de nieuwe kleurenfilms beschouwd. We hebben er nooit wonderen van verwacht. We geloven erin, we hebben er ook in geïnvesteerd, maar nooit blind." Maar ook tv-kanalen staan nog niet te springen om de overgang te maken naar 3D-tv, voor de simpele redenen dat 3D-televisies in de huiskamer eerder een zeldzaam fenomeen is. Van de 500'000 blu-rays die in ons land werden verkocht vorig jaar zijn slechts 6% 3D films. De meeste gezinnen hebben zelfs nog geen blu-ray player, laat staan dat ze 3D-ready zijn.

***Related Post***
04/10/2011: Het einde van de 3D brilletjes in zicht

Regisseur Tim Burton heeft vorig jaar geen films uitgebracht, maar zal er twee uitbrengen in 2012, met name de animatiefilm Frankenweenie (2012) over Victor die zijn hondje terug tot leven brengt met alle gevolgen van dien. Maar ook Dark Shadows (2012). Deze vrij aparte vampierenfilm zou bij ons op 9 mei 2012 in de bioscoop moeten draaien.

Korte inhoud: We bevinden ons in het jaar 1752, Joshua en Naomi Collins zeilen met hun jonge zoon Barnabas van Liverpool, Engeland naar Amerika om er een nieuw leven te beginnen. Maar zelfs de enorme oceaan is niet groot genoeg om de mysterieuze vloek die op hen rust te ontsnappen. Na twee decennia heeft Barnabas (Johnny Depp) de wereld aan zijn voeten, of op zijn minst de stad Collinsport in Maine. De baas van Collinwood Manor is rijk, machtig en een onverbeterlijke playboy ... totdat hij de foute maakt door het hart te breken van Angelique Bouchard (Eva Green). Een heks, in elke zin van het woord, die Barnabas verdoemt tot een lot erger dan de dood. Zeer maakt van hem een vampier, om hem vervolgens levend te begraven. Twee eeuwen later wordt Barnabas per ongeluk bevrijd uit zijn graf en komt in de zeer veranderde wereld van 1972. Hij keert terug naar Collinwood Manor om te constateren dat zijn landgoed is verkommerd tot een ruïne. Met de disfunctionele overblijfselen van de Collins familie verging het niet veel beter ...

De film is gebaseerd op de cult tv-serie Dark Shadows (1966-1971). Naast Eva en Johnny zien we ook nog vertolkingen vanMichelle Pfeiffer, Jonny Lee Miller, Chloë Grace Moretz, Helena Bonham Carter, Jackie Earle Haley en Bella Heathcote. De eerste afbeeldingen van de film zien er geweldig uit en kijk nu al uit naar de trailer.

Burton heeft trouwens plannen om een live-action bewerking te maken van Pinocchio (2013) voor Warner Brothers. Hij heeft zijn oog laten vallen op Robert Downey Jr. voor de rol van Geppetto, in het klassieke verhaal van Carlo Collodi. Net als bij Burton's uitvoering van Alice In Wonderland (2010) lijkt ook deze film een vervolg te worden op het origineel, waarbij Geppetto op zoek gaat naar de vermiste trekpop. Het scenario voor Pinocchio is geschreven door Bryan Fuller, die we ook kennen van zijn scripts voor onder meer Dead Like Me, Pushing Daisies en Heroes. Vreemd genoeg is ook regisseur Guillermo Del Toro is momenteel bezig met de voorbereidingen van een stop-motion versie van het Pinocchio (2014)-verhaal.

Je moet al met stevig materiaal uitpakken wil je enigszins nog een originele horrorprent maken rond exorcisme. Het is allemaal begonnen met The Exorcist (1973) van William Friedkin, en sindsdien duiken er geregeld gelijkaardige projecten op; zoals Exorcist: The Beginning (2004), The Exorcism of Emily Rose (2005), Constantine (2005), [Rec]² (2009) en onlangs nog The Rite (2011). En nu is er The Devil Inside (2012) van William Brent Bell.

Korte inhoud: Op 30 oktober, 1989, heeft Maria Rossi (Suzan Crowley) een drievoudige moord gepleegd tijdens een duivelsuitdrijving die op haard werd uitgevoerd. De katholieke kerk raakte betrokken, en ze is sindsdien opgesloten in een katholiek psychiatrisch ziekenhuis in Rome. In 2009, twintig jaar later, probeert haar dochter Isabella (Fernanda Andrade) en een filmploeg om een priesters/wetenschappers (Simon Quarterman and Evan Helmuth) te vinden die Maria kan helpen. Isabella begint zich tevens af te vragen of deze duivelse trek niet in de familie loopt, omdat ze zelf vreest op een dag bezeten te worden door de duivel. De toestand van Maria is in ieder geval uniek in de geschiedenis van het christendom. Een reeks van ongeautoriseerde duiveluitdrijvingen volgen, waarin alles vreselijk mis gaat. Het enige bewijsstuk zijn de beelden die de filmploeg heeft kunnen maken.

Het is dus nog maar eens een found footage film (een film gebaseerd op gefilmd materiaal die men ergens vindt -> cf. Blair Witch, Cloverfield,...), maar de trailer jaagt ons toch wel de stuipen op het lijf. Maar dat is de trailer. Als we de eerste reviews mogen geloven zou dit de grote kanshebber zijn voor worst movie of 2012, en het jaar is nog maar net begonnen. De film haalt met moeite 8% op RT en de commentaren zijn niet mals. De grootste kritiek is dat de film nauwelijks een verhaal heeft. De film duurt ook maar 87 minuten (waarvan 7 minuten end-credits) en dat ligt toch wel een stuk onder de gemiddelde duurtijd van een film. Het tweede punt van kritiek is de afschuwelijk slechte regie alsof het gemaakt werd door een amateur-cineast, maar dat had Paramount al kunnen weten na het zien van Stay Alive (2006). En uiteindelijk is het grootste verwijt dat de film gewoon ‘dom’ is. In de trailer lezen we dat de Katholieke Kerk afstand heeft genomen van deze prent; zo te zien is de boodschap dat we dat beter allemaal doen.

Paramount had blijkbaar al een tijdje in de mot dat hun film de ballen waard was, gezien ze uitzonderlijk de film niet hebben laten zien aan de journalisten, en zoiets wekt altijd wel wat wrevel op. Ze dachten toch voldoende mensen te kunnen misleiden met een agressieve media-campagne, en het werkt, want er wordt over de The Devil Inside gepraat. En er hiervoor altijd wel een publiek te vinden (cf. fans van The Human Centipede 1 & 2, Saw 2-3-4-5-6-7,…) wiens smaakpapillen geheel zijn versleten door jarenlange blootstelling aan troep. En het enige schrikwekkende aan dit project, is dat ze er wel eens een sequel van kunnen maken. Het productiebudget (1 miljoen dollar) is zo laag dat deze film sowieso winst zal maken. Valt nog af te wachten of hij even succesvol zal worden als Paranormal Activity (2007) (budget: 15'000 dollar - box-office: 193 miljoen wereldwijd). De film komt bij ons uit op 1 februari 2012, jullie zijn bij deze gewaarschuwd.

Mocht ik niet beter weten dan zou ik zeggen dat het erotisch drama Shame (2011) van de hand was van Adrian Lyne (Unfaithful, Lolita, Indecent Proposal), maar het is wel degelijk een film van de talentvolle zwarte Brit Steve McQueen, die ons eerder het grauwe Hunger (2008) bezorgde.

Korte inhoud: Brandon (Michael Fassbender) is een dertiger die in New York woont en moeite heeft om zijn seksleven onder controle te houden. Hij is verslaafd aan pornografie en hierdoor heeft hij moeite om echte relaties met vrouwen aan te knopen. Slechts één vrouw kan echt dicht bij hem komen: zijn eigenzinnige, jongere zus Sissy Carey Mulligan). Brandon mag dan wel in het openbaar de schijn ophouden een normaal leven te leiden, Sissy weet wel beter. Wanneer ze bij hem in zijn appartement komt wonen, loopt Brandons leven uit de hand. Broer en zus brengen immers het slechtste in elkaar naar boven.

De NC-17 rating laat vermoeden dat de seks niet al teveel verbloemd of verholen zal worden. En dit is dan weer in de lijn van de realistische filmstijl van de regisseur. Hij nam voor deze prent ook dezelfde hoofdacteur als van bij zijn debuutfilm Hunger, met name Michael Fassbender. Het scenario scheef hij met de hulp van Abi Morgan, de scenariste die ook het script schreef van The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd met Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Wanneer je de korte inhoud leest denk je meteen aan incest, maar dat is allesbehalve duidelijk. Het lijkt er meer op dat we op pad gaan met de hoofdfiguur, en met hem diverse seksuele escapades meemaken, alsook schaamtevolle scènes waarin hij op een gegeven moment gedwongen wordt tot een fellatie na een uit de hand gelopen café-ruzie. Het is dus geen erotische film à la Paul Verhoeven, maar wel een soort dissectie van een uit de hand gelopen obsessie.

Ondertussen heeft de film al heel wat prijzen gewonnen op verschillende filmfestivals, gaande van het filmfestival van Venetië tot het filmfestival van Seville, met prijzen voor de acteur en de regisseur. Maar ook de critici zijn vol lof over de film met een positieve rating van 80% op Rotten Tomatoes. Het ziet er niet uit dat het platvloerse soft porno prent zal worden, maar wel een diepgaande studie van het onvermogen van een man om betekenisvolle relatie met een vrouw te vormen. Een provocerend en intelligent portret van verslaving en de schade die het veroorzaakt. De film komt op 11 januari 2012 bij ons in de zalen. Een film om naar uit te kijken.

Ik had in de zomer van 2010 al eens laten vallen dat regisseur Guillermo del Toro benaderd werd voor een Snow White project, genaamd Mirror Mirror (2012) met Julia Roberts als de boze heks en Lily Collins als sneeuwwitje. Ondertussen is bekend dat del Toro de film niet zal maken, maar wel de fantasierijke Tarsem Singh, en hij bezig zou zijn met een andere verfilming van een sprookje, met name Beauty and the Beast (2013) waarin we de Harry Potter babe Emma Watson zouden aantreffen.

Mirror Mirror van Relativity Media zou een vrij accurate adaptatie worden van het verhaal van de gebroeders Grimm, met een prins (Armie Hammer), een koning (Sean Bean) en zeven dwergen. De eerste keuze voor sneeuwwitje had eigenlijk moeten gaan naar Saoirse Ronan, die volgens wat ik kan uitmaken uit hun mijn bescheiden mening ook een betere actrice was, werd uiteindelijk niet gekozen omwille van haar te jonge leeftijd en te kleine gestalte in vergelijking met de rol van de prins, gespeeld door Armie Hammer, een acteur die eerder nog weigerde zijn borsthaar af te scheren voor een shot met de boze heks waarbij het shot dan aar werd weggelaten. Ik hoop dat de makers hier de juiste keuzes hebben gemaakt.

Maar ik denk dat de producers van Mirror Mirror zich nog meer zorgen zullen maken omwille van een geduchte concurrent. Inderdaad, er zal diezelfde periode een tweede sneeuwwitje-film op de markt komen en dan nog wel een productie onder de hoede van Universal. Snow White and the Huntsman (2012) brengt een eigenzinnige versie van het verhaal van sneeuwwitje, met het tiener-idool Kristen Stewart als Snow White, Charlize Theron als de boze heks en Chris Hemsworth als prins/The Huntsman. Veder zien we ook nog de naam van Ian McShane opduiken in de rol van Caesar, één van de zeven dwergen die nota bene allemaal namen hebben van Romeinse keizers: Caesar, Tiberius (Nick Frost), Constantine (Bob Hoskins), Claudius (Toby Jones), Hadrian (Eddie Marsan), Nero (Johnny Harris) en Trajan (Ray Winstone). De regie van de film is in handen van Rupert Sanders, een regisseur zonder langspeelfilm-ervaring maar wel een befaamd pub-regisseur.

Laten we hopen dat de laatste filmproductie zijn lessen heeft getrokken van het afschuwelijke Red Riding Hood (2011). Een adaptatie van een oud sprookje spreekt me meer aan dan een getrouwe weergave ervan, maar dat wil niet zeggen dat je het moet verminken tot een teenage soap-opera. En met de casting van Twilight actrice Kristen Stewart heb ik hier wel wat schrik van.

Maar de strijd tussen de twee films is begonnen. Ik weet niks van de regisseur van Snow White and the Huntsman af, dus kan ik ook niet inschatten wat hij ervan zal bakken. Maar de adaptatie-formule lijkt me wel interessanter. Daarnaast heb ik een voorkeur voor Charlize Theron als boze heks, boven die van Julia Roberts. Zelfs Kristen Stewart vind ik een betere cast voor sneeuwwitje dan Lily Collins. Anderzijds hebben heel wat acteurs bedankt voor een rol in Snow White and the Huntsman; gaande van Hugh Jackman, Johnny Depp, Tom Hardy tot Viggo Mortensen. Ik ga afwachten op de eerste trailers om me verder uit te spreken welke van de twee het onderspit zal moeten delven.

Update 11/11/2011: En hieronder hebben we dan de trailer van Snow White and the Huntsman en de beelden zien er sterk uit. Mijn enige bedenking is waarom ze de muziek van Daft Punk (Tron: Legacy) en Hans Zimmer (Inception) hebben willen namaken. Ik ben er vrij zeker van dat geen van beide muziekmakers hebben gewerkt op deze prent (anders zou er toch al een vermelding staan op Imdb). Maar goed, het is een trailer en het zou niet de eerste keer zijn dat muziek van een andere film wordt gebruikt om de beelden op te krikken, ook al doet het wat afbreuk aan de creatie. Anderzijds ben ik onder de indruk van het visuele aspect. Er steekt zelfs een soort Lord of the Rings vibe in de trailer, zeker met de stem van Charlize Theron die doet denken aan die van Galadriel. Charlize ziet er tevens bangelijk uit. Vergelijk dat maar eens met de lullige outfit van Julia Roberts! Ik kijk hier al naar uit.

***Related Post***
21/02/2011: Mila Kunis wordt heks in Oz: The Geat and Powerful
12/02/2011: Famke Janssen als boze heks in Hansel and Gretel
11/02/2011: Julia Roberts in de rol van de boze heks in Mirror Mirror
14/06/2010: Regisseur del Toro benaderd voor sneeuwwitje film