De FilmBlog

De Oscar Nominaties zijn binnen en we kunnen weer vloeken en juichen (proficiat bij deze aan Tom Van Avermaet en Ellen De Waele voor hun nominatie voor Beste Kortfilm voor Dood van een Schaduw!) over de keuzes die werden gemaakt. En zoals elk jaar staan er weer veel films is die we nog niet hebben gezien (Lincoln, The Master, Silver Linings Playbook, The Impossible, Zero Dark Thirty). Normaal waren de SAG awards een goede aanwijzing voor de mogelijke kandidaten, maar hier denkt The Academy er toch anders over. En opnieuw zijn er heel wat pijnlijke films en acteurs die compleet over het hoofd werden gezien. Een kort overzicht.

1. Leonardo DiCaprio (Django Unchained)
Laten we beginnen met de grootste uitglijder, met name het uitblijven van een nominatie voor Leonardo DiCaprio voor Django Unchained (2012). DiCaprio is één van de meest veelzijdige acteurs van de jonge generatie die ons elk jaar opnieuw verrast met uitstekende vertolkingen (Inception, Shutter Island, Revolutionary Road, Body of Lies, The Departed, The Aviator, J. Edgar, Catch Me If You Can). Het is stuitend dat hij tot op vandaag nog nooit een Osacar heeft gewonnen. Wat moet die kerel nog bewijzen? Met zijn laatste vertolking in Django speelt hij tot het bloed letterlijk uit zijn hand stort wanneer hij keihard op de tafel slaat en de scherven van een glas zijn vuist doorboren. Maar in plaats van de scène te beëindigen incorporeert hij het in zijn spel, zoals Martin Sheen hem dat voordeed in Apocalypse Now (1979). En met alle respect voor Christoph Waltz die wel een nominatie kreeg voor Django als Beste Acteur in een Bijrol, maar hij speelde eigenlijk een beetje dezelfde rol als die van in Inglourious Basterds (2009).

2. Ben Affleck (Argo)
Wacht, Ben Affleck heeft geen oscarnominatie voor Beste Regisseur voor Argo (2012). WTF?! Michael Haneke zal deze Oscar met beide vingers in de neus winnen, maar Ben Affleck verdiende hier op z’n minst een nominatie. Argo is de perfecte film, en het ontbreken van zijn naam als beste regisseur is een vergissing.

3. Kathryn Bigelow (Zero Dark Thirty)
En hij staat niet alleen. Ook Kathryn Bigelow grijpt naast de nominatie voor Beste Regisseur voor haar Zero Dark Thirty (2012).

4. The Master
Normaal gezien zet The Academy 10 films in de kijker voor Beste film, deze keer slechts 9. Ik vraag me af of het een beetje onder druk was van Scientology dat The Master (2012) van Paul Thomas Anderson op het laatste moment uit de lijst werd geschrapt. De film wint overal prijzen, en alle drie hoofdacteurs hebben een nominatie gekregen (Beste Acteur, Beste Acteur in een Bijrol en Beste Actrice). Hier zit een reukje aan.

5. The Dark Knight Rises
Ik weet dat de film niet perfect is en dat de meningen nogal verschillen, maar The Dark Knight Rises (2012) verdiende een plaats in de lijst van Beste Film, net zoals The Lord of the Rings: The Return of the King (2003) die heeft gekregen voor zijn uitstekende trilogie. De Nolan Batmans zullen verdwijnen in de Batcave zonder ook maar één nominatie voor Beste Film. How fuck-up is that!

6. Cabin in the Woods
Maar ik ben ervan bewust dat er nog steeds een soort stigma rust op comic-book films, alsook op horrorfilms. Neem nu Cabin in the Woods (2012). Deze film had voor mij gerust een nominatie mogen krijgen voor Beste Originele Scenario. Origineler kan een horrorfilm niet zijn.

7. Jean-Louis Trintignant (Amour)
Ik heb Amour (2012) onlangs gezien en vind het eigenaardig dat acteur Jean-Louis Trintignant over het hoofd werd gezien voor de Oscar van Beste Acteur. Toen ik de film zag dacht ik dat hij een grote kanshebber was om de Oscar voor Beste Acteur te winnen, nu blijkt dat hij zelfs geen nominatie heeft. Vreemde toestand.

8. Berberian Sound Studio
Deze wist ik zelf niet maar een vriend van mij wees me erop. De film Berberian Sound Studio (2012) is een film waar klankmontage een personage op zich vormt. Toch opmerkelijk dat deze film zelfs geen nominatie kreeg voor Beste Klankmontage. Ik heb de film zelf nog niet gezien, maar dit moet toch wel een dikke streep door de rekening zijn van regisseur Peter Strickland die met zijn film toch wel de British Independent Film Award won voor Beste Regisseur.

9. Holy Motors
Hoe je Holy Motors (2012) kan vergeten in de lijst van Beste Buitenlandse Films is mij een groot raadsel. Maar deze fout berust niet op de schouders van The Academy, maar wel degelijk op die van Frankrijk, die besloot om de komedie Intouchables (2011) in te zenden in plaats van het geslaagde poëtische Holy Motors. Je kunt hierover discussiëren maar Holy Motors zat zelfs in mijn Top 10 lijst voor Top 10 Beste Films van 2012.

10. The Imposter
En laat ik het lijstje afsluiten bij de Beste Documentaires, met name het ontbreken van de onthutsende docu The Imposter (2012). De manier hoe alles verteld werd is nog meer aangrijpend dan een gewone fictie thriller. Vele filmkenners hadden deze film als een kandidaat winnaar gezien van de Oscars, maar daarvoor moest hij wel eerst een nominatie kregen.

We zijn bijna aan het einde van 2012 en gezien wij op De FilmBlog goede tradities in ere houden is hier dan uiteindelijk het eindejaarslijstje van de Beste en Slechtste Films van 2012. Net zoals ieder jaar komen er in de maand december heel wat Oscar-waardige films uit die bij ons pas in januari of later in de bioscopen draaien. Ik denk bijvoorbeeld aan een Lincoln (2012), Les Misérables (2012), Cloud Atlas (2012) en ga zomaar verder. Ik moet ook nog Killing Them Softly (2012) en End of Watch (2012) zien, dus deze heb ik ook niet kunnen opnemen in de lijst. Maar gelukkig was er toch een ruim aanbod aan interessante films voor een top 10 samen te stellen.

Net zoals elk jaar zijn er een aantal films die het vernoemen waard zijn, maar net uit de boot vielen. Neem nu Jagten (2012) van Thomas Vinterberg. Vinterberg heeft de gave om ons mee te slepen in een vertrouwde wereld waar we geconfronteerd worden met ongemakkelijke en beschamende situaties. Zijn film is een psychologisch drama waarin het hoofdpersonage (al dan niet valselijk) beschuldigd wordt van pedofilie. Het is niet zozeer het verhaal dan wel de vertolking van Mads Mikkelsen die pakkend is. Wanneer hij in beeld komt knettert er elektriciteit in de atmosfeer. Met een dergelijk controversieel thema kon je gemakkelijk verdwalen in een kluwen van ongenuanceerde clichés, maar Vinterberg schildert een emotioneel portret die van humor overslaat in steenkoude agressie en koelbloedige horror. Dit was ook zeker een film die een tijdlang blijft nazinderen.

Twee andere films die ik nog zou willen vermelden zijn Prometheus (2012). Dit science-fiction epos van Ridley Scott is zowel fascinerend als frustrerend. Je kan de film niet zomaar afschrijven, maar scenarist Damon Lindelof heeft er toch zo’n zooitje van gemaakt dat ik deze onmogelijk in mijn Top 10 kon zetten. Een andere film die mij is bijgebleven is Amerikaanse independent prent Compliance (2012), een schokkend waar gebeurd verhaal over een uit de hand gelopen telefoongrap. Het is een pakkend verhaal waar je enerzijds woedend van wordt en anderzijds wijst op het volgzame en weinig kritische gedrag van veel mensen. En met het drama in Engeland rond de zelfmoord van de verpleegster van Kate Middleton, is alles ook nog eens brandend actueel. Maar hieronder staan de films die de Top 10 lijst wel hebben gehaald.

10. Looper (2012) Rian Johnson

Sommigen vinden het een puinhoop van een film, voor andere is het een superoriginele en verkwikkende prent met een vleugje van Inception en Source Code, en ik behoor tot die tweede categorie. Looper (2012) is een een character driver sci-fi thriller met een schitterende vertolking van Joseph Gordon-Levitt en en pareltje van een script dat gonst van de geniale vondsten en intrigerende plotwendingen. Intelligent, inventief, visueel knap en bij momenten schrikwekkend, wat wil je meer? Ja, er zijn in de film een aantal zaken waar ik ook nog met vragen zit, maar al bij al heb ik hier enorm van genoten en zal ik die film zeker nog een aantal keertjes bekijken. Puik werk van regisseur/scenarist Rian Johnson, wiens carrière we bij deze op de voet zullen volgen.

9. Skyfall (2012) Sam Mendes

Ook al zijn de eerste 20 minuten niet meteen om over naar huis te schrijven, wat nadien komt is van het beste wat de James Bond sage te bieden heeft. Skyfall (2012) vond ik zelf net iets minder sterk dan Casino Royale (2006), maar na het belabberde Quantum of Boredom (2008) is dit weer een schot in de roos voor de Britse geheim agent. Je kunt het niet ontkennen dat regisseur Sam Mendes een volwassen film wou maken met een James Bond die met zichzelf in de knoop ligt. Zelfs de villain is niet meer de megalomane rijke slechterik die het einde van de wereld wil. De vertolking van Javier Bardem is al even tragisch als dat het complex is. Skyfall is bij deze echt een karakterfilm. En toch blijft het een Bond-film met alle nodige ingrediënten en een vette knipoog naar de Sean Connery periode. Ja, zelfs de oude Austin Martin werd van stal gehaald.

8. Holy Motors (2012) Leos Carax

Een film die op je netvlies blijft plakken is Holy Motors (2012). Ik had geen voorkennis toen ik de film in de bioscoop zag en kwam aangenaam verrast uit de zaal. Het is een soort post-apocalyptische prent met een voorsmaakje voor sardonische zwarte humor en excessen in onze hedendaagse materialistische maatschappij. De film is zowel geschift in zijn inhoud als in zijn visuele bevlogenheid, maar tezelfdertijd een buitengewoon leuke kijkervaring. Holy Motors is geen experimentele cinema die enkel bestaat bij de gratie van het experiment, maar wel een verhaal die gedreven wordt door zijn menselijkheid. Het is in ieder geval een trip die in elke top 10 van 2012 thuis hoort wil deze lijst van enig belang zijn.

7. Amour (2012) Michael Haneke

Ik haat films die op voorhand bejubeld worden door de zogenaamde kritische pers, en dat je een beetje moreel verplicht bent om er naar toe te gaan. Ik heb Amour (2012) dus vrij laat gezien. Maar je kunt er niet omheen, Michael Haneke heeft opnieuw een ijzersterke film gemaakt. Amour is een aangrijpend portret van een koppel 80'tigers waarvan de vrouw getroffen worden door een aanval en plots het geheugen verliest. Ze wil niet opgenomen worden in het hospitaal en bijgevolg wordt hun huis een soort gevangenis of een soort mausoleum. Het acteursspel van beiden is van die aard dat je compleet opgezogen wordt door het drama en ingesloten door de claustrofobische regie van Haneke. We worden geconfronteerd met de kille dood, maar ook met menselijke warmte. Neen, je wordt er niet plezierig van, maar dit is wat mij betreft veruit de beste Haneke film tot nu toe en moest dan ook in deze lijst prijken.

6. The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) Peter Jackson

Ik ben fan van Lord of the Rings, en deze The Hobbit: An Unexpected Journey (2012) is alweer een glorieus epos. Het begin van de film, met zijn slapstick humor en zijn trage opbouw is misschien nog wat onwennig, maar nadien komt het verhaal op gang en zit je op het puntje van je stoel en de drie uur vliegen gewoon voorbij. Het eerste deel van The Hobbit is gewoon adembenemend, grappig en betoverend, en ik kan haast wachten op de twee vervolgfilms. Dit is geen Star Wars trilogie waar de actie dominant is. Dit is een J.R.R. Tolkien/Peter Jackson trilogie waar het verhaal en de personages op de voorgrond komen. Voor de rest is de 48 beelden projectie net iets als de 3D-technologie, het is een gimmick die niet kan opwegen tegen een sterk verhaal, maar ja, het is een andere kijkervaring. Neen, deze is voor mij niet de beste film van het jaar, maar wel zonder enige twijfel één van de 10.

5. The Avengers (2012) Joss Whedon

Het mag een klein mirakel heten dat scenarist/regisseur Joss Whedon - een erkend en bejubeld televisie icoon en de drijvende kracht achter cultreeksen als Firefly en Buffy: The Vampire Slayer - is geslaagd in zijn missie. Hij laat met The Avengers (2012) het ensemble van superhelden schitteren als nooit tevoren en brengt ons de allerbeste Marvel film ooit. Niet alleen dit, Whedon laat Ang Lee en Louis Leterrier ook nog eens zien hoe je Hulk op een overtuigende manier naar het witte doek kan brengen. Whedon verkiest zoals verwacht een makkelijk verteerbaar plot met voorspelbare keerpunten, maar kruid ditalles met subtiele inside jokes, grappige dialogen, en licht dramatische wendingen. Het is dan wel een clichématig geheel, toch is het Whedon's verdienste om toch enige originaliteit en frisheid voor de dag te leggen. Hij heeft gelukkig niet gekozen om de ernstige/donkere toer op te gaan à la Nolan met de Batman franchise, maar wel ten volle een correcte weerspiegeling te geven van de pulpy Marvel comics: ernst is ver zoek en overbodig. Het is comic entertainment om van te smullen.

4. Argo (2012) Ben Affleck

Ik heb in mijn filmcollectie heel wat films uit de jaren ’70 en ook al is deze Argo (2012) een hedendaagse prent, vertoont deze toch heel wat gelijkenissen met die vorige periode waar ik zo van hield. Het bewijst nog maar eens het talent van Affleck, die er voor gekozen heeft om in zijn film mee te spelen en ook nog eens zijn energie te steken in de regie. En het heeft zijn vruchten afgeworpen. Deze briljante thriller gebaseerd op waar gebeurde feiten is veruit zijn meest volmaakte film. Het heeft niet die waauw-factor van de recente comic-adaptaties, maar het is zo knap omwille van zijn narratieve kwaliteit. Kan een film feilloos zijn, deze Argo is daar in ieder geval niet ver naast.

3. The Dark Knight Rises (2012) Christopher Nolan

De visuele en inhoudelijke rijkdom die we hier in The Dark Knight Rises (2012) voorgeschoteld krijgen is om van te rillen. Als iemand me 7 jaar geleden zou vertellen dat een filmstudio bereid zou zijn om 585 miljoen dollar te investeren in een 7u35 minuten lange Imax blockbuster-trilogie die enkel bestemd is voor een volwassen en veeleisend filmpubliek - met plotgedreven actie en complexe, arglistige karakters, en waar de tedere romantiek is ingeruild voor een duistere en verontrustende thematiek – dan zou ik eens goed hebben gelachen. Het credo was 'hoge kwaliteit primeert boven beeldmanipulatie' en het was tevens een ode aan de filmpellicule in een digitaal tijdperk. En in dat licht hebben we hier een sterk verhaal van de geboorte, de val en de heropstanding van Batman. De derde film van een trilogie is meestal diegene dat het meest ontgoochelt, maar deze Dark Knight Rises is de perfecte afsluiter voor de perfecte trilogie. Ja, Bane is minder goed dan Heath Ledger, meer nog, The Dark Knight (2008) was een betere film, ja Marion Cotillard heeft een belachelijke sterfscène neergezet en ja, Nolan wou iets teveel zaken vertellen in veel te korte tijd. Maar desondanks al deze minpunten overstijgt deze prent de gemiddelde film, zowel op inhoudelijk als op visueel vlak.

2. Django Unchained (2012) Quentin Tarantino

Sommige regisseurs vallen in herhaling, andere willen hun films volproppen van visuele effecten en vreemde camerabewegingen. Quentin Tarantino blijft zijn eenvoudige zelf en is tezelfdertijd meer vernieuwend dan om het even welke filmmaker. Drie jaar na de knettergekke oorlogsfilm Inglourious Basterds, pakt hij uit met de geniale spaghetti western Django Unchained (2012). Het is gewaagde, originele, gesofistikeerde en stijlvol western die bovenden buitengewoon ontspannend en schokkend is. Django Unchained is onversneden Tarantino, en behoort tot zijn beste films. Het is het werk van een regisseur die aan de top van zijn carrière staat en die zonder schroom een zware stoot verkoopt in de onderbuik van het puriteinse Amerika, zonder neerbuigend, belerend of pretentieus over te komen. Het is bloederige spaghetti western met een infuus van blaxploitation gemaakt door iemand die opstaat en gaat slapen met klassiekers uit de filmgeschiedenis.

1. Moonrise Kingdom (2012) Wes Anderson

En tussenin al dat comicbook geweld (I eat comics for breakfast) komt Wes Anderson op de proppen met zijn eigenzinnige, hartverwarmende en verfrissende Moonrise Kingdom (2012), wat voor mij zonder twijfel de beste prent was van 2012. Als je in staat bent om op dezelfde golflengte van Anderson te komen, dan opent dit een poort naar een verrassend en wonderbaarlijk universum vol avontuur, humor en popmuziek voor zowel jong als oud. Fans van Anderson-eske cinema en 60’ties nostalgie zullen hier dolle prent aan beleven. Ik was er in ieder geval van in de wolken. De hoofdrollen mogen dan wel vertolkt worden door kleine kinderen, hun belevenissen zijn bigger than life. Zalige vertolkingen, bijzonder knappe regie en een uitstekend en fabelachtige script van Anderson en Roman Coppola (The Darjeeling Limited), inderdaad, de zoon van Francis Ford Coppola.

10. Silent Hill: Revelation (2012) Michael J. Bassett

Het regende crapy horror films in 2012. Het was niet meer om bij te houden. Neem nu de sequel Silent Hill: Revelation (2012). Wat was me dat! In het beste geval is het een showreel van één of ander visueel effectenhuis, in alle andere gevallen is dit iets om schaamrode wangen van te krijgen. Voor iemand die zelfs al het spel heeft gespeeld, heb je geen flauw idee wat de makers ons eigenlijk willen vertellen. Ik kreeg zelfs tinnitus verschijnselen van al die oorverdovende geluidseffecten. Wisten ze dan niet dat dit een 'SILENT' Hill film was?! Geluk eindigt deze draak van een film niet met een open einde die een mogelijke nieuwe sequel zou kunnen inhouden. Laten we dit begraven en doen alsof het nooit heeft bestaan.

9. Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) Mark Neveldine & Brian Taylor

Een Top 10 worst movie lijstje zonder een Nicolas Cage film, zou een schande zijn. Dus hier is Ghost Rider: Spirit of Vengeance (2011) (tevens ook de enige Cage film die er te zien was in 2012). De sequel kwam bij ons in de bioscoop in februari van 2012. De eerste prent was zware teleurstelling, maar deze vervolgfilm had zowaar een plot en doet dus net iets beter. Maar maak je geen illusies, ook deze sequel is een stinker. Het regisseursduo die verantwoordelijk is voor de Crank-vehikels en het oerslechte Gamer (2009) maken hun reputatie van B-regisseurs alle eer aan. Na de zoveelste flop denk ik dat ze best solliciteren voor een andere dagjob. Voor een keertje kan ik Nic Cage moeilijk met de vinger wijzen. Zelfs met goed acteerwerk kan je niets aanvangen met het aangereikte materiaal en de bijkomende dwalende regisseurs-aanwijzingen.

8. Resident Evil: Retribution (2012) Paul W.S. Anderson

De ene Anderson is de andere niet, en deze Paul W.S. zou nog geen goeie film kunnen maken mocht hij een scenario krijgen van Steven Zaillian en bijgestaan worden door Christopher Nolan in een productie van Jerry Bruckheimer. Resident Evil: Retribution (2012) kon evengoed op 1 staan in deze lijst, maar mijn verwachtingen waren al zo laag dat ik niet meteen geschokt was door de kwaliteit. Met deze film zijn er maar liefst 5 Resident Evil vehikels en alle vijf zijn ze het bekijken nauwelijks waard. In deze prent heb je zelfs de indruk dat niemand nog de moeite deed om hier iets deugdelijk van te maken. Hier is geen verhaal, enkel een montage van een hoop flitserige actie-shots overladen met tonnen digitale effecten. En wat me keer op keer verbijsterd, is dat dergelijke troep goed verkoopt, want de film brengt zo’n slordige 220 miljoen in het laatje. Begrijpen wie begrijpen kan.

7. Dark Shadows (2012) Tim Burton

Het resultaat is een vervelde en onsamenhangende adaptatie, die nog maar weinig met de oorspronkelijke serie van doen heeft. Tim maakt om de zoveel jaar een bangelijke prent, maar tussendoor stelt hij zich tevreden met commercieel afgelikte, en half-grappige troep, en deze Dark Shadows (2012) mag je gerust tot deze orde degraderen. En zo zijn er nog onbegrijpelijke plotwendingen en schreeuwende tekortkomingen. De creativiteit in deze prent staat in ieder geval op een laag pitje en de humor is nooit echt uitgesproken. De toon wisselt, net zoveel als de motivaties en drijfveren van de personages. Een uitstekend begin, maar halverwege stuikt de film in mekaar en als kijker krijg je er noch kop of staart van.

6. Battleship (2012) Peter Berg

Ik had deze vrij vertaalde adaptatie van het boardgame een kans gegeven, omwille van regisseur Peter Berg. In het verleden heeft hij wel eens een behoorlijke prent afgeleverd. Maar wat hij hier met Battleship (2012) heeft afgeleverd stinkt een uur in de wind. Zelden heb ik zo’n knappe visuele effecten verknoeid gezien door zo’n belabberd script, lachwekkende dialogen (op een gegeven moment zegt iemand zelfs in de film "Who talks like that?" - My thoughts exactly!), troosteloos acteerwerk en een ridicuul einde. Maar de onzin begint pas echt op kruissnelheid te komen wanneer de aliens eindelijk op aarde landen, nadat we hen met ons visitekaartje hebben gestuurd met een supersonisch radiosignaal die blijkbaar sneller is dan het licht. Het heeft hen slechts een paar dagen/maanden gekost om tot bij ons te komen, dus spreken we van zeer geavanceerde wezens. Maar het humanoïd wezen lijkt al zo dom als een achterdeur. De scenaristen van dienst hebben ook niet veel zin om scènes uit te leggen, laat staan om iets op papier te zetten waarmee ze zichzelf ’s avonds nog in de spiegel kunnen bekijken.

5. Playing for Keeps (2012) Gabriele Muccino

Er waren heel wat zwakke komedies en romcoms dit jaar, zoals One for the Money (2012), The Babymakers (2012), The Watch (2012) of de laatste Eddie Murphy film A Thousand Words (2012). Maar de prent waar je echt medelijden kreeg voor de cast was toch Playing for Keeps (2012). Gerard Butler heeft hier duidelijk gemaakt aan alle filmstudio’s dat niemand interesse heeft om hem op het witte doek te zien. Playing for Keeps had een productiebudget van 35 miljoen dollar en uitgebracht in maar liefst 2840 filmzalen, maar zo goed als niemand kwam opdagen. En wanneer je deze halve romcom uiteindelijk te zien krijgt weet je waarom.

4. The Paperboy (2012) Lee Daniels

Deze film werd genomineerd op het festival van Cannes, en kreeg een nominatie voor beste actrice van de Golden Globes, en ondanks het knappe acteerwerk van Nicole Kidman is The Paperboy (2012) niets meer dan smaakloze pulp. En het grootste struikelblok van deze prent was regisseur Lee Daniels, die iets teveel bezig was met een stijloefening in plaats van een verhaal te vertellen die ons als kijker kon boeien. Deze Oscar-genomineerde regisseur verdient voor deze prent dan ook de Razzie van Worst Director. Waarom staat deze zo hoog in de top 10? Voor de simpele reden dat dit echt wel een knappe film had kunnen worden, maar de man achter de camera verknalde het, big time!

3. Mirror Mirror (2012) Tarsem Singh

Er waren twee sneeuwwitje-films, een vrij geslaagde adaptatie genaamd Snow White and the Huntsman (2012) en het beschamende schouwspel Mirror Mirror (2012). Als kinderfilm denk ik wel dat hij de allerjongsten zal kunnen bekoren, maar voor het overgrote merendeel van het publiek is dit pure tijdverspilling. De regisseur had blijkbaar iets teveel naar Shrek gekeken, maar had blijkbaar de grappen niet begrepen. Er was een tijd wanneer ik gek was van de geflipte decors en kostuums van Tarsem Singh, maar dit is ondertussen al heel lang geleden.

2. The Devil Inside (2012) William Brent Bell

The Devil Inside (2012) is nog maar eens een found footage film, maar deze keer zonder iets wat men kan omschrijven als 'een verhaal'. Paranormal Activity 4 (2012) en The Apparition (2012) lijken wel meesterwerkjes tegenover dit flauw excuus voor een horrorfilm. Hier ga ik zelfs niet al teveel woorden aan vuil maken.

1. The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012) Bill Condon

Maar het absolute dieptepunt moet ik toeschrijven aan The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2 (2012). En voor de miljoenen mensen die hebben afgezien in de bioscoop terwijl de vriendin kost wat kost Robert Pattinson wou zien blinken als de vampier Edward Cullen is er eindelijk het verlossende nieuws: het is GEDAAN! Dit laatste script is niet veel beter dan de vorige edities. De personages blijven zielloze wezens met onbegrijpelijke motivaties, die door de acteurs als kartonnen borden worden neergezet met als doel de emoties te bespelen van jonge teenage meisjes. De dialogen zijn ofwel om van te huilen of van te schaterlachen. Het verhaal komt heel traag op gang, en net wanneer je denkt dat alles beter zal worden, stuikt alles weer in mekaar in een onbegrijpelijk kluwen van zinloze conflict-situaties. En met dank aan de slechte visuele effecten is ook de grote finale één grote klucht. Maar vreemd genoeg ben je nadien toch tevreden, opgelucht dat het eindelijk gedaan is met die verwerpelijke films gebaseerd op die miserabele boeken. Good riddance!

***Related Posts***
17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

Laten we snel even een stand van zaken opmaken van vorig jaar. Hier is onze Top 10 Box-Office Flops uit 2011. Ook al waren er heel wat blockbusterfilms die een sterke beurt hebben gemaakt aan de kassa (Fast Five, de laatste Harry Potter, de laatste Pirates of the Caribbean, de Twilight film Breaking Dawn, de laatste Mission Impossible …) heeft Hollywood vorig jaar toch wat de naweeën van de economische crisis gevoeld. Er zijn iets meer films gemaakt dan in 2010, maar er scoorden niet meer films boven de grens van 100 miljoen dollar in de States alleen. De flops in de lijst werden berekend op basis van hun wereldwijde box-offcice resultaat en hun productiekost. We kunnen nooit echt achterhalen welke kosten al dan niet berekend (poductiekosten, distributiekosten, verzendkosten, …), maar over het algemeen is deze lijst toch betrouwbaar.

Het filmjaar 2011 had veel financiële teleurstellingen. Zo deden films als Sucker Punch (2011), Green Lantern (2011), New Year's Eve (2011) en Cowboys & Aliens (2011) een slechte beurt aan de kassa. Iets wat ik al had kunnen voorspellen gezien deze films snel in mijn Top 10 Worst Movies of 2011 stonden. Ook de remakes deden het niet goed. Zowel de remake Straw Dogs (2011) als de remake/prequel The Thing (2011) doken in het rood. En dichter bij ons viel op dat na de Frans/Belgische +20 miljoen dollar productie Largo Winch (2008), nu ook zijn sequel Largo Winch II (2011) met Sharon Stone niet kon overtuigen en ver onder de verwachtingen bleef. Maar hier zijn de 10 grootste financiële rampen:

10. The Rum Diary (2011) Bruce Robinson
Production cost: $45 million - Worldwide Gross: $23,94 million (FilmDistrict)

De spits wordt afgebeten door The Rum Diary , een film die nooit het daglicht had moeten zien was het niet door de aanwezigheid van publiekslieveling Johnny Depp. Regisseur brengt hier een veel minder flamboyante en geflipte prent als Terry Gilliam dat deed met zijn Fear and Loathing in Las Vegas, dat andere verfilmde boek van Hunter S. Thompson. Ook deze film flopte aan de box-office. Sommige boeken zijn gewoon niet bestemd voor het witte doek. Maar dat betekent niet dat ze slechte films zijn. Toch was The Rum Diary een beetje van een teleurstelling. Nu weet ik niet of Johnny Depp kost wat kost die film wou maken vanwege het boek van Thompson of omwille van de mooie ogen van Amber Heard...?

9. Drive Angry (2011) Patrick Lussier
Production cost: $50million - Worldwide Gross: $28,93 million (Summit Entertainment)

Acteur Nicolas Cage is een trouwe klant bij dergelijke lijstjes en ook in 2011 heeft hij zich laten kennen. Drive Angry is zo slecht dat het eigenlijk nog wel een leuke film is om naar te kijken. Je moet deze wel beschouwen als een soort exploitation vehikel. De reden van de flop moet dan eerder gevonden worden in het te hoge productie budget. Regisseur Patrick Lussier (My Bloody Valentine, Dracula 2000) zou eigenlijk ook niet weten hoe hij een ernstige prent moet maken. Dit was tevens ook de tweede flop voor actrice Amber Heard in hetzelfde jaar. En wanneer ik haar toekomstige projecten bekijk, denk ik dat er nog veel meer zitten aan te komen. Tijd voor een nieuwe manager ... of een andere carrière.

8. Your Highness (2011) David Gordon Green
Production cost: $50 million - Worldwide Gross: $24,86 million (Universal Pictures)

Los van het blote kontje van Natalie Portman kan je van Your Highness niet veel goeds vertellen. De makers leken er in ieder geval meer plezier aan te hebben dan het publiek, die met enige verveling de zoveelste penis-grap moest aanhoren. De enige manier om hier plezier aan te beleven is om veel weed te roken, een beetje zoals de voltallige cast in deze halfbakken komedie.

7. Trespass (2011) Joel Schumacher
Production cost: $35 million - Worldwide Gross: $6,45 million (Millennium Entertainment)

En hier is dan de tweede Nic Cage flop van het jaar, Trespass. Daar waar Cage met veel overtuiging speelt weet Nicole Kidman dat deze film zal stinken als geen ander en loopt er dan ook bij als stille getuige. Het begin van de film valt nog wel mee, maar nadien stuikt alles in mekaar. Het script van Karl Gajdusek is een ware puinhoop, maar ook de regie van Schumacher maakt duidelijk dat zijn beste jaren al lang voorbij zijn. En als de filmstudio dat nu nog niet heeft ingezien, dan is deze pijnlijke verliespost hun verdiende loon.

6. Machine Gun Preacher (2011) Marc Forster
Production cost: $30 million - Worldwide Gross: $1,10 million (Relativity)

Je zou denken dat je met het waargebeurde onderwerp van Machine Gun Preacher een sterk drama kan maken, maar niets bleek minder waar te zijn. En de schuld ligt niet zozeer bij de wat slome vertolking van Gerard Butler. Regisseur Marc Forster ligt aan de basis van deze flop. De man zou zelfs nog geen James Bond film boeiend maken…oo, wacht eens even,…HIJ HEEFT een James Bond film geregisseerd: die Quantum of Boredom crap!

5. There Be Dragons (2011) + You and I (2011) Roland Joffé
Production cost: $36 million - Worldwide Gross: $4,17 million (Samuel Goldwyn)

Production cost: $20 million - Worldwide Gross: $0 million (geen distributie)

Het is uitzonderlijk dat één regisseur erin slaagt 2 flops uit te brengen in hetzelfde jaar, maar Roland Joffé laat zien hoe het moet. Zowel zijn There Be Dragons als zijn t.A.T.u. cheese fest You and I (2011) hebben een gigantisch gat geslaan in de rekeningen van de geldschieters. Zo werd meer dan 50 miljoen dollar verspilt aan een slaapverwekkende prent over de Spaanse burgeroorlog en dan nog een biopic over een one-hit wonder popduo met een lesbisch-gedreven marketing machine. Die laatste film vond trouwens geen verdeler en verdween deze biopic in het straight-to-dvd circuit. Roland Joffé had ooit indruk gemaakt in de jaren '80 met The Mission en The Killing Fields, maar de laatste jaren brengt hij films uit in de stijl van Captivity (2007). Misschien is de tijd aangebroken om met zijn collega Joel Schumacher op pensioen te gaan, alvorens ze hun reputatie nog meer besmeuren.

4. London Boulevard (2011) William Monahan
Production cost: $37 million - Worldwide Gross: $4,64 million (IFC)

Voor een debuutfilm is London Boulevard eigenlijk geen slechte prestatie, maar een goede film is het ook niet. De gevierde scenarist William Monahan had met zijn scenario's al voldoende Oscars gewonnen, dat hij nu eens zelf achter de camera wou staan, en dan nog wel met Colin Farrell en Keira Knightley. Maar hoe kritisch ga je als regisseur zijn voor jouw eigen scenario? In dit geval niet kritisch genoeg, want de prent stond bol van nutteloze en overladen dialoogscènes. Het project had veel charisma en potentieel, maar het kwam nooit echt van de grond. Zo zie je dat een sterrencast geen garantie is op een geslaagde box-office. Don’t quit your dayjob, Monahan!

3. The Big Year (2011) David Frankel
Production cost: $41 million - Worldwide Gross: $7,45 million (Fox)

The Big Year is onschuldig zondags-vertier die gewoon teveel heeft gekost voor wat het waard was. De komische talenten Owen Wilson, Jack Black en Steve Martin worden gegijzeld door een zwak script en een wat slordige regie. Het is het soort wegwerp komedies waarvan er 12 in een dozijn zitten, en waar stilaan slijt begint op te komen. Toch verrassend dat ook het publiek weg bleef van deze smaakloze Big Fail.

2. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel
Production cost: $90 million - Worldwide Gross: $48,80 million (Lionsgate)

Je mag dan nog wel een fan zijn van acteur Jason Momoa, maar deze Conan the Barbarian videoclip is een luidruchtige, potsierlijke vertoning met een verlammend effect bij de toeschouwers. Bij het zien van deze remake besef je hoe knap het origineel van John Milius wel is. Visueel ziet alles er wel indrukwekkend uit, maar wat heb je er aan als je niet kunt meeleven met de personages of de gebeurtenissen. Een mooie beeldjesmaker is nog geen filmmaker.

1. Mars Needs Moms (2011) Simon Wells
Production cost: $150 million - Worldwide Gross: $38,99 million (Buena Vista/Walt Disney)

De grootste flop van het jaar was de motion-capture animatiefilm met de jammerlijke titel Mars Needs Moms. Ze hebben een eenvoudig verhaaltje ingewikkeld gemaakt, opgesmukt met wat halfbakken psychedelische rotzooi en laten vertolken door acteurs met tracking points op hun lichaam, om die dan om te zetten in emotieloze kartonnen borden. Uiteindelijk werd alles in een 3D-kleedje gegoten en losgelaten op het publiek. Tadaaa! Resultaat was dat kinderen er niet van hielden en de ouders nog minder. En gezien de film maar 88 minuten lang duurt heb ik de indruk dat er heel wat scènes zijn gesneuveld die blijkbaar nog slechter waren. De regisseur Simon Wells is in de running om de live-action film The Diplomat (2011) te regisseren, maar deze film die dit jaar had moeten uitkomen zal er toch nog niet zo snel zijn. Hoe zou dat komen??

***Related Posts***
16/08/2012: Top Flop 2011
16/08/2011: Top Flop 2010
08/08/2011: Top Flop 2009
21/04/2009: Top Flop 2008
07/04/2009: Top Flop 2007
27/12/2006: Top Flop 2006

Het is al een tijdje geleden dat we hier nog eens een top 10 lijst hebben gepubliceerd, dus pakken we vandaag uit met een wel heel bijzonder thema, met name auteurs die niet tevreden zijn met hun filmadaptatie. Gezien we moeilijk hun graad van woede kunnen opmeten, hebben we de films gerangschikt op basis van de bekendheid van het conflict. Er zullen echter nog meer voorbeelden op te noemen zijn dan deze 10, maar jullie kunnen zeker de lijst aanvullen in de commentaren.

1. Watchmen (Alan Moore)
Laten we meteen met deur in huis vallen en een auteur nemen die walgt van filmadaptaties van zijn werk. De Engelse auteur Alan Moore heeft er het vliegend schijt van dat DC Comics de rechten bezit van zijn grafic novel Watchmen. En dat ze nu van plan zijn om een aantal prequels te maken op Watchmen (2009) beurt hem nog minder op (zie interview part 1 en part 2). Moore ziet de grote studio's als een bende gangsters die uit zijn op geldgewin in plaats van het nauwkeurig overbrengen van de creaties van de schrijvers. Anderzijds, de grootste kritiek op Alan is dat hij zelfs nooit één adaptatie heeft gezien van zijn eigen werk. En dat is hij ook niet van plan. Maar hoe kan je er dan over oordelen...?

2. The Shining (Stephen King)
Stanley Kubrick mag dan nog wel één van de meest gevierde filmmakers zijn, Stephen King is niet opgezet met zijn versie van The Shining (2009). King had enorm veel respect voor Kubrick en had dan ook hoge verwachtingen, maar was uiteindelijk diep teleurgesteld in het eindresultaat. De grootste kritiek die hij had was dat Kubrick het kwaad niet heeft gevat die uitging van het Overlook Hotel. Volgens King heeft hij 'dit kwaad' meer gestuurd vanuit de karakters. Het bovennatuurlijke gegeven die in zijn boek een belangrijke plaats innam, werd als een bijkomstigheid behandeld. Hij had ook een probleem met de vertolking van Jack Nicholson die al trekjes van krankzinnigheid vertoonde in het begin van de film en dat daartoe nog geen aanleiding was. Hij verleende dan ook zijn volle medewerking aan een nieuwe en voor hem betere adaptatie van The Shining (1997). Maar pers en publiek liet er geen twijfel over bestaan dat de versie van Kubrick véél betere film was dan de remake/mini-serie.

3. American Psycho (Bret Easton Ellis)
Bret Easton Ellis heeft ook moeite met heel wat filmadaptaties van zijn boeken, met misschien uitzondering van The Rules of Attraction (2002) van Roger Avary. Over The Informers (2008) zei hij onlangs dat de film niet werkte omwille van een hele resem zaken, maar hij denkt niet dat ook maar één van die redenen zijn schuld is. Maar zijn grootste teleurstelling kwam met American Psycho (2000) van Mary Harron. Hij vond dat deze verfilming nooit had mogen gebeuren omdat het niet gemaakt was voor een audiovisuele aanpak. Het spel tussen wat zijn karakter Patrick Bateman zich had inbeeld en wat echt gebeurde werkt veel beter wanneer je alles tot de verbeelding van de lezer laat. In de film zie je meteen alles en wordt er weinig aan de verbeelding overgelaten. Maar als de geruchten kloppen zou de auteur achter Noble Jones staan die van plan was een sequel te maken op American Psycho, die niets te maken heeft met het treinongeluk wat American Psycho II: All American Girl (2002) was. Niet zeker dat Christian Bale terug zou keren, maar er zijn anders wel andere kandidaten, zoals deze Miles Fisher.

4. A Clockwork Orange (Anthony Burgess)
Een andere Kubrick-film die niet in goede aarde viel was A Clockwork Orange (1971). Auteur Anthony Burgess was na het zien van de film zelfs van mening dat hij nooit het verhaal had moeten schrijven gezien het de deur open zet voor verkeerde interpretaties, en enkel maar geweld en seks glorieert.

5. Sahara (Clive Cussler)
Niet alleen werd Sahara (2005) van Breck Eisner een gigantische flop, auteur Clive Cussler is hier allerminst tevreden mee. Clive ging zelfs een proces aan met Paramount pictures en kloeg hen aan voor 38 miljoen dollar omdat zij hem geen complete scriptcontrole hadden gegeven zoals afgesproken. Clive verloor het proces en mocht de kosten ophoesten van de rechtspraak die bijna 14 miljoen dollar bedroeg. In 2010 werd het echter op een akkoordje gegooid, maar Cussler zou zich nu wel gedeisd houden en niet meteen naar de rechter stappen. Ook zijn vorige film, Raise the Titanic (1980), was een gigantische flop. Het mag duidelijk zijn dat Cussler's boeken niet meteen filmmateriaal is.

6. One Flew Over the Cuckoo's Nest (Ken Kesey)
Ook al won One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975) van Milos Forman zowat alle grote Oscars (Beste Film, Beste Regie, Beste Acteur, Beste Actrice, Beste Scenario), toch was auteur Ken Kesey niet opgezet met de adaptatie. Hij was in eerste instantie bereid om te helpen met de productie, maar verliet na 2 weken de set. Zijn grootste ergernis is dat ze het standpunt van Chief Bromden (pic) niet hadden weerhouden. Kesey weigerde de film te zien. Achteraf heeft zijn vrouw uiteindelijk toegegeven dat hij blij was dat de film werd gemaakt.

7. Charlie and the Chocolate Factory (Roald Dahl)
Normaal had Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971) een sequel moeten krijgen (Charlie and the Great Glass Elevator) maar dat ging over het lijk zijn van de ondertussen overleden Roald Dahl die helemaal niet te spreken was over de filmversie. Hij vond de adaptatie klungelig. De vertolking van Willy Wonka door Gene Wilder vond hij tevens veel te pretentieus en te opvliegend. Hij zei tevens dat regisseur Mel Stuart het talent miste een geslaagde film te maken en te weinig flair had om hier een goede adaptatie van te maken. Toch benieuwd wat hij zou denken over de Tim Burton versie. Ikzelf lust zowel het origineel als de remake niet.

8. Forrest Gump (Winston Groom)
De Oscarprent Forrest Gump (1994) heeft ook een ontevreden auteur. Winston Groom is misnoegd omdat de makers belangrijke plotwendingen uit de film hebben gelaten en de dialogen teveel hadden opgekuist. Tot overmaat van ramp werd het contract die de studio had met Groom, 3% op de nettowinst, niet ingehuldigd, omdat zogezegd de film geen winst heeft gemaakt (ook al had de film een productiebudget van 55 miljoen dollar en bracht hij 677 miljoen dollar op). Groom was hier duidelijk het slachtoffer van Hollywood accounting, waarbij de kosten van de verdelers en filmuitbaters worden uitvergroot en allerhande extra kosten worden "uitgevonden" (intrest kosten op geleende bedragen, verplaatsingskosten, ...) om zo de netto winstmarge laag te houden. Groom was van plan om een sequel te schrijven, maar hier kon Paramount Pictures naar fluiten. En terwijl de film bedolven werd onder de oscars, werd tijdens de Oscarspeeches nimmer de naam van de auteur vernoemd.

9. Queen of the Damned (Anne Rice)
Je zou denken dat Anne Rice tevreden zou zijn met de casting van Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), maar niets is minder waar. Rice vond dat Tom Cruise verkeerd gecast was en kon zich nog maar moeilijk voorstellen wat het zou geven. Maar toen ze de film zag veranderde ze immers haar geweer van schouder en feliciteerde ze Tom met zijn buitengewone vertolking. Anderzijds bleef ze teleurgesteld in Queen of the Damned (2000) van Michael Rymer, die ze omschreef als een verminking van haar werk. Op Facebook ging ze zelfs zo ver om iedereen aan te raden weg te blijven van deze miskleun. Toch een beetje vreem dat je haar niet hoort piepen over Exit to Eden (1994), wat misschien wel één van de domste films van het jaar was, en dat lag niet alleen aan de filmmakers.

10. Mary Poppins (P. L. Travers)
Voor P. L. Travers was Disney’s Mary Poppins (1964) een ware kwelling. Ze was woedend omdat ze het recht had om het script te finaliseren, maar niemand hield blijkbaar rekening met haar bemerkingen. Travels had een hekel aan de geanimeerde sequenties en vind het idioot dat Mary Poppins minder streng werd gemaakt. Na een aantal vervelende meetings keurde ze uiteindelijk het script goed, meer uit wanhoop dan uit geloof dat het ooit iets zou worden. Tijdens de première zat de 65-jarige dame voornamelijk te huilen, en zwoer dat Disney met hun pollen van haar andere werk zou blijven.

En hier hebben we nog een editie van onze filmposter clichés. Na de tussen de benen posters en de rug aan rug posters, zijn hier de kijk in mijn oog posters, een cliché die vooral gebruikt wordt bij thrillers.

***Related Posts***
18/05/2012: Poster clichés #3: Look into my Eye
13/02/2012: Poster clichés #2: Back to Back
09/02/2012: Poster clichés #1: Through Her Legs

Ik ben verzot op comic book adaptaties. Het is een filmgenre dat met Superman (1978) in het leven werd geroepen. Toch kwamen de geslaagde films niet meteen uit de lucht vallen, gezien vele comics in die tijd simpelweg te moeilijk of te kostelijk waren om te realiseren. Een tweede mijlpaal was Batman (1989) van Tim Burton met een schitterende Michael Keaton als Bruce Wayne en een indrukwekkende Jack Nicholson als The Joker. Vergeleken met de Nolan – Batmanfilms was het misschien allemaal wel iets te campy en onvolwassen, maar het was een adaptatie die geen tijd verloor met een origin-story en meteen met actie kon uitpakken.

Maar het is met de ingang van de 21e eeuw en de vele vorderingen in CGI (computer generated imagery) dat vele comics een filmadaptatie kregen (X-Men, Spider-Man, Elektra, Daredevil, Sin City, 300, Wanted). Het leverde niet altijd een geslaagde film op, maar het was nu en dan cinema om van te smullen als een puber in een snoepwinkel. Het genre groeide uit als één van de meest succesvolle genres ooit, met gigantische box-office resultaten. Er werden al een paar comic-adaptaties genomineerd voor een Oscar, zoals Road to Perdition (2002), maar superhero comics worden nog altijd wat door de Oscars ge-snubbed. Benieuwd of de nieuwe Spider-Man en Batman film in 2013 hierin verandering kunnen brengen.

En van superhero comics gesproken vroeg ik me af welke karakters eigenlijk nog geen filmadaptatie hebben gekregen. En ik heb 10 superhero comics uitgekozen waarvan ik denk dat ze een geslaagde film kunnen opleveren. Dus hopelijk maken ze er in de nabije toekomst werk van. Er zullen uiteraard nog wel comic helden zijn die ik over het hoofd heb gezien; laat het weten in de comments.

10. Wonder Woman (DC Comics)
Er is al langer sprake van een mogelijke Wonder Woman film, maar tot op heden hebben we nog geen officiële casting gezien, laat staan een trailer. En toch denk ik dat er mits een aantal aanpassingen aan het kostuum (dat blauw onderbroekje met sterretjes is toch wat te frivool), een degelijke film mogelijk is. Niemand had ooit kunnen denken dat Captain America: The First Avenger (2011) een geslaagde film zou opleveren, maar het viel uiteindelijk dik mee. De film zal echter vallen of staan met zijn casting, en het wordt dus goed uitkijken wie het nodige charisma kan hebben voor de rol. Met iemand als Erica Durance (pic01, pic02, pic03) of Jaimie Alexander (pic01, pic02, pic03, pic04, pic05, pic06, pic07) ) zou ik wel tevreden zijn.

9. Savage Dragon (Image Comics)
De gelijkenissen met Hulk zijn niet ver weg. Savage Dragon deelt zowel de kracht als de kleur, maar hij heeft ook de gave om te genezen, heeft vliezen en lijdt ook wat aan geheugenverlies. Zijn uiterlijke kenmerken en krachten zijn dus voor hem een mysterie. Hij trad in dienst bij bij de flikken om mee te helpen om de criminele superfreaks te bestrijden. Er zijn heel wat interessante verhalen beschikbaar over het personage van Dragon - ontstaansgeschiedenis, zijn deelname aan de Chicago PD, … - die ik wel eens op het witte scherm wil zien.

8. Deathstroke (DC Comics)
De huurdoder Slade Wilson aka. Deathstroke moet ook nog zijn debuut maken op het grote scherm. Hij is eigenlijk een soort villain, maar wordt ook wel opgevoerd als anti-hero. Deathstroke is het product van geheime militaire proeven die tot doel hadden metahuman supersoldiers te maken, wat hem tot gespierde moordmachine maakte. Hij werd uit het leger gezet nadat hij orders had genegeerd en zijn vriend had gered die op zelfmoordmissie was gestuurd door een bevelhebbende officier met wrok. Zijn aartsrivaal is The Jackal, die zijn jongste zoon ontvoerde om de naam te weten van de klant die hem had ingehuurd voor een executie. Maar dat was tegenin de ere code van Slade en hij ging ten aanval. Helaas werd de keel van Joseph doorgesneden door één van de criminelen voordat Slade kon ingrijpen, met als gevolg dat zijn zoon zijn stembanden verloor en niet meer kon spreken. Ontroerend en hard.

7. Black Panther (Marvel Comics)
Deze Black Panther moet de eerste zwarte superheld zijn in het mainstream circuit en het wordt tijd dat deze adaptatie niet langer meer op zich laat wachten. Misschien moet dit maar eens de eerste comic-adaptatie worden voor regisseur Spike Lee. Black Panther is een ceremoniële titel die werd gegeven aan het opperhoofd van de Panther Stam uit de fictieve Afrikaanse natie Wakanda. T'Challa kreeg de Black Panther titel na verschillende kampioenen van andere Wakandaanse stammen te hebben verslagen. Hij studeerde in het buitenland aan de Universiteit van Oxford en later in New York. T’Challa is een goed getraind acrobaat, en ervaren in de Afrikaanse vechtsporten. Hij is een ervaren jager, spoorzoeker en wetenschapper. Het project werd al in de jaren ’90 gelanceerd met een mogelijke Wesley Snipes in de hoofdrol, maar het bleef bij plannen en de film zag nooit het daglicht. Dat Snipes ook meer succes begon te krijgen als Blade, zal ook niet geholpen hebben.

6. Dr. Strange (Marvel Comics)
Een film die ze al langer hebben willen maken is Dr. Strange maar tot op heden is hiervan nog niet veel in huis gekomen. Dr Strange is een voormalig neurochirurg, die de mogelijkheid verliest om te werken met zijn handen als gevolg van een auto-ongeluk. In een poging om een remedie te vinden, leert hij uiteindelijk de kunst van het mystieke en wordt ook geconfronteerd met zijn toekomstige aartsvijand Baron Mordo.

5. The Flash (DC Comics)
The Flash is misschien wel één van de moeilijkste karakters om op een geloofwaardige manier te vertalen naar het witte doek. Zeker na de ongelukkige versie in de tv-serie "The Flash". Maar wanneer je naar de comic roots gaat, en uitkomt bij de strips van Barry Allen, dan kom je tot de vaststelling dat dit personage zeker niet moet onderdoen voor die andere DC karakters Wonder Woman of zelfs Superman. Ik ben er zelfs zeker van dat dit een beter adaptatie kan opleveren dan Green Lantern (2011).

4. Green Arrow & Black Canary (DC Comics)
En van groen gesproken, waarom geven ze Green Arrow geen kans om zijn langspeelfilm debuut te maken. Ze hebben wel Elektra (2004) de kans gegeven. Het karakter is niet alleen aantrekkelijk, maar ook de kunstjes met zijn pijl en boog zijn zijn wel cool. Hij was oorspronkelijk een miljardair en voormalig burgemeester, maar hij werd financieel droog gelegd en werd een kruisvaarder voor de armen en rechtelozen – een soort stedelijke Robin Hood. Het zou tevens leuk zijn om ook Black Canary, de love-interest van het personage, op te nemen in de verfilming. Ze ontwikkelde de gave om een ultrasonisch geluid te produceren met haar stem, de "Canary Cry" (I am not kidding!). Met dit geluid kan ze voorwerpen doen barsten en haar tegenstanders uitschakelen. Ze kan zelfs frequenties bereiken buiten het normale hoorbare spectrum. Dit is iets wat ik gewoon wil zien!

3. Namor (Marvel Comics)
De meest bekende onderwater superheld is Aquaman, en dat omwille van de evidente naam, maar Namor is wel het Marvel personage die mijn voorkeur draagt. De origine van Namor McKenzie loopt wel gelijk met dat van Aquaman, maar in alle andere opzichten is hij wel superieur aan het DC Comics personage. Dit personage bezit niet alleen fysieke kracht, maar beschikt tevens over een aantal superkrachten, zoals kunnen vliegen. Door de jaren heen is hij afwisselend afgeschilderd als een goedhartige, maar opvliegende superheld, of een vijandige anti-held op zoek naar wraak voor vermeende misstanden die oppervlakte-bewoners hebben begaan tegen zijn koninkrijk. Een onderwater-held, dat zien we niet alle dagen in de bioscoop!

2. Aphrodite IX (Image Comics)
Den boom in met Lara Croft, geef mij liever Aphrodite IX. In 2009 waren er plannen voor een filmadaptatie, maar hiervan is er dus weinig in huis gekomen. Aphrodite IX is een cyborg moordenaar wiens geheugen wordt gewist na elke missie die ze krijgt. (inderdaad, de serie Dollhouse heeft bij deze comic haar inspiratie gehaald) De cyborg ontwikkelt uiteindelijk zelfbewustzijn en realiseert dat ze geen assassin meer wil zijn. Met het verlangen om mens te worden, wil ze te weten komen wie ze is en waar ze vandaan komt. Klinkt als een soort Jason Bourne meets Blade Runner. I am in!

1. Lobo (DC Comics)
Er waren plannen voor een filmversie van Lobo door Guy Ritchie, maar met het succes van Sherlock Holmes (2009) moest de regisseur zijn agenda herzien. En dat was misschien maar goed ook, want hij had eerst plannen om er een PG13 versie van te maken, en dat ligt niet meteen in de lijn van de comics. Lobo is de ultieme anti-hero, een huurdoder op een space-bike. Lobo is de laatste Czarnian, nadat hij zijn ras heeft vermoord voor de lol. Nu besteedt hij zijn tijd 'kicking ass and asking questions later'. Een acteur die geknipt is voor de rol: Jason Momoa. Let the mayhem begin !

En we gaan op ons elan verder met een nieuwe reeks filmposters clichés. Naast de tussen de benen posters is de rug aan rug pose ook een terugkerende formule. In de meeste gevallen voor romcom films of buddy movies. In het geval van een actiefilm houdt iemand meestal ook een wapen vast.

***Related Posts***
18/05/2012: Poster clichés #3: Look into my Eye
13/02/2012: Poster clichés #2: Back to Back
09/02/2012: Poster clichés #1: Through Her Legs

In een vorige post had ik het nog over de kleurcodes in filmposters, nu zou ik het willen hebben over de compositie, want hierover kan je ook een boom opzetten. Net zoals er terugkerende poses zijn bij modellen die op de cover van één of ander mannenblad staan, zijn er ook bepaalde poses en composities die alsmaar terugkeren in filmposters. Zo komen zelfs zo vaak voor dat we er zelfs niet meer bij stil staan. Creativiteit is met andere woorden vaak zoek, maar anderzijds is het ook wel logisch dat filmposters een beetje in herhaling vallen. Er komen immers een slordige 8000 film uit per jaar.

En om dit bericht niet te zwaar te maken zal ik deze opsplitsen in verschillende delen. Laten we misschien beginnen met het meest flagrante, met name de doorheen de benen poster. De meest recente exemplaren zijn Crazy, Stupid Love (2011) en deze van The Sitter (2011). En beide films zetten een lange traditie verder van openstaande vrouwenbenen waardoor we als kijker doorheen kijken. Er is zelfs een mannelijk exemplaar met 3:10 to Yuma (2007) en Freak Dance (2011). Er zijn vast nog wel voorbeelden, we lezen het graag in de commentaren.

***Related Posts***
18/05/2012: Poster clichés #3: Look into my Eye
13/02/2012: Poster clichés #2: Back to Back
09/02/2012: Poster clichés #1: Through Her Legs 21/05/2011: Lachen met filmposters
03/04/2011: Collectie pictogram posters
08/01/2008: Welke filmposter hangt in jouw kamer?
23/08/2007: Kleurcodes in filmposters

Het is bijna voorbij, maar ik heb van 2011 genoten, ook al waren er niet meteen véél hoogvliegers. Toch een filmjaar met heel wat verrassingen, en naar goede oude traditie komen de beste films op het einde van de rit. Vorig jaar waren er zo 3 films die aan mijn lijstje ontbraken, maar op dit ogenblik had ik ze dus nog niet gezien. En dit jaar is het niet anders. Nope, ik heb niet ALLE films uit 2011 gezien, maar toch wel een behoorlijk aantal, en voldoende veel om een top 10 lijstje met De Beste en Zwakste Films van 2011 samen te stellen.

Films die net uit mijn top 10 van beste films vielen zijn Carnage (2011) van Roman Polanski, Rise of the Planet of the Apes (2011) van Rupert Wyatt, La Piel Que Habito (2011) van Pedro Almodovar, Rundskop (2011) van Michael R. Roskam en The Help (2011) van Tate Taylor. Onderaan de ladder heb ik getwijfeld om The Hangover part II (2011) een plaats te geven in de 'Hall of Shame', maar er waren andere kandidaten die zelfs nog zwakker deden. Ook I Am Number Four (2011) heeft net de dans ontsnapt, ook al stonk deze prent van mijlenver, en Jack and Jill (2011) vond ik zelfs de vermelding in een top-lijstje niet waard. Maar uiteraard zullen er nog wel films zijn die ik uit het oog heb verloren, maar dat zal ik wel lezen in de commentaren.

10. Fast Five (2011) Justin Lin

Ik had niet veel verwacht van nog een nieuwe Fast & Furious film. Wie wel trouwens? Maar dan kwamen ze met deze testosteron-rollercoaster, die volledig immuun is tegen alle wetten der fysica en zichzelf tevreden stelt met snelle car-races, mooie vrouwen en spierbundels. Het is misschien niet de beste film van het jaar, laat staan dat het verhaal de moeite is om na te vertellen, maar wat was dat voor een plezierrit. Fast Five is meteen ook de beste F&F film uit de reeks, en zo zie je dat de zoveelste sequel van een film niet noodzakelijk als verwerpelijk moet beschouwd worden.

9. Hugo (2011) Martin Scorsese

Hugo was een aangename verrassing en dan nog wel voor het eerste 3D project van Scorsese. In ieder geval mocht deze knappe familiefilm niet ontbreken aan deze lijst. Het is 3D-cinema zoals ik het graag zie, en reikt met kop en schouders boven frivoliteiten als Avatar (2009). Hugo is de film die je kan aanraden aan iemand die wil kennis maken met de techniek, en hopelijk zullen ze er nu mee ophouden. Ook Ben Kingsley komt terug op de voorgrond met een geweldige prestatie, maar de show wordt hier toch wel gestolen door de regisseur.

8. The Artist (2011) Michel Hazanavicius

Film-experimenten leveren ook zelden geslaagde films op, maar The Artist is hier wel een uitzondering op. Het is een feilloze recreatie van een stille film met een geweldige Jean Dujardin en Bérénice Bejo in de hoofdrol. Zonder enige twijfel de meest originele prent van 2011 die zeker wel een impact zal hebben op de komende Oscar-uitreiking in 2012. Ultiem vermaak uit de jaren stillekes.

7. Tinker Tailor Soldier Spy (2011) Tomas Alfredson

Ik had noch het boek gelezen of de tv-serie gezien, en werd dus voor de eerste keer blootgesteld aan de geneugten van een echte misdaad intrige met een ingenieus labyrint-plot. Het verhaal van Tinker Tailor Soldier Spy (2011) speelt zich af in het Londen van de jaren 70, in een verscholen draaikolk van spanningen tussen het kapitalistische Westen en de communistische Sovjet-Unie. Complotten worden gevormd, informatie doorgespeeld en gestolen, mensen worden verraden en nu en dan vallen er zelfs slachtoffers. En in een spionage-thriller van 127 minuten waar de dialogen, en niet de actie, de plot uitbouwen zijn talentvolle acteurs van cruciaal belang. En dit is hier zeker het geval. De acteurs weten dat ze de film niet mogen verzuipen in ellenlange expositie, maar verwennen de toeschouwer met geraffineerde vertolkingen. Je krijgt zelfs kippenvel wanneer Gary Oldman op een gegeven moment een monoloog opvoert.

6. Warrior (2011) Gavin O'Connor

Ik heb het normaal niet zo voor vecht-films, maar deze Warrior heeft me al evenveel kunnen bekoren als The Fighter, en dat allemaal door het scenario die zich niet tevreden stelt met karikaturen, en acteurs die de ziel uit hun lijf spelen. De plotpunten zijn herkenbaar en je weet snel naar waar deze prent naar toe wil, en toch blijf je op het puntje van je stoel. Ik kan me op dit moment geen betere MMA film voor de geest halen.

5. Midnight in Paris (2011) Woody Allen

Dit jaar zijn er geen Pixar films in mijn Top 10, maar wel een romcom. Midnight in Paris was één van de meest verfrissende komedies van 2011. Net zoals Polanski of Scorsese, is ook Woody Allen nog helemaal niet uitverteld. Maar ook Owen Wilson laat hier één van zijn meest interessante vertolkingen zien. De kracht van Midnight in Paris is de manier hoe het de spot kan drijven met de teleurstellingen van de mens, met zijn ongebreidelde verlangen naar betere tijden. Hartverwarmende en buitengewoon verrassende prent.

4. Mission: Impossible – Ghost Protocol (2011) Brad Bird

De perfecte actieprent van 2011 is Mission: Impossible – Ghost Protocol, van de Pixar-regisseur Brad Bird, tevens zijn eerste live-action film. De film heeft misschien iets minder charisma als de opkomende nieuwe Dark Knight film, maar het brengt al evenveel vuurwerk, stunts en heroïsme om van te rillen. Het verhaal is nog steeds 'impossible', maar net zoals Fast Five hebben de makers de franchise tot de essentie kunnen herleiden en deze tot de perfectie gebracht. Ook Tom Cruise bewijst nog maar eens dat hij nog steeds een geniaal acteur blijkt te zijn, die zijn personage nog steeds voldoende kan stofferen om er een intrigerend figuur van te maken. Zelfs al duurt deze film meer dan twee uur, de adrenaline blijft pompen in onze aderen vanaf de begincredits tot lang na de eindcredits.

3. Moneyball (2011) Bennett Miller

Ook al had ik er meer van verwacht heeft Moneyball me kunnen bekoren met een uitstekende Brad Pitt in de hoofdrol, waarvoor hij waarschijnlijk zal beloond worden op de komende Oscar-uitreiking (Tenzij George Clooney de eer wegkaapt, gezien hij zowat de chouchou blijft van The Academy). En ook al ben je geen fan van baseball, mensen die fan zijn van een goed verhaal zullen hier met volle teugen van genieten. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, werd alles verrijkt met sterke vertolkingen en een slim verhaal van de hand van Steven Zaillian en Aaron Sorkin (The Social Network). Een sportfilm die in tegenstelling tot zijn soortgenoten, niet de prestatie, dan wel de strategie op het voorplan plaatst. Iets wat alles een stuk interessanter maakt. Sterke plot + relevante inhoud + fijne dialogen en karakters + knappe vertolkingen en strakke regie + hoge ontspanningswaarde + film die blijft hangen = mijn nummer één.

2. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) David Fincher

Wie had ooit kunnen denken dat een Hollywood remake van een geslaagde, twee jaar oude, Zweedse prent, mij zo kon omver blazen. The Girl with the Dragon Tattoo is op vele vlakken een betere film dan het origineel. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet Fincher’s beste film, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal en hij er geen persoonlijke film wou van maken. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke. Maar misschien nog belangrijker dan de regisseur, zijn de acteurs die stuk voor stuk krachtige vertolkingen neerzetten. Een brutale en hard prent, die een tijdlang zal blijven nazinderen.

1. Drive (2011) Nicolas Winding Refn

Ook al heeft de schrijver James Sallis voor zijn Drive wel heel veel inspiratie gezocht bij Thief (1981) van Michael Mann, blijft het een schitterende prent, en dit dankzij de ingetogen en efficiënte filmstijl van regisseur Nicolas Winding Refn, en de ontroerende vertolkingen van Carey Mulligan en de nieuwe James Dean, Ryan Gosling. De intelligente actiefilms zijn schaars, en Drive slaagt er wonderwel in op de adrenaline-opstootjes te doseren met levenskwesties over het lot en boetedoening. Arthouse of mainstream thriller? Deze prent kan je gewoon niet in een hokje duwen. In ieder geval is dit voor mij dé beste en meest verrassende film van het jaar.

10. Green Lantern (2011) Martin Campbell

Het grootste struikelblok bij Green Lantern was misschien wel het bronmateriaal. Het basisconcept van de strip is eigenlijk wel wat LAME: Elke Green Lantern beschikt over een zogenaamde Power Ring, waarmee ze met hun verbeeldingskracht wapens, voorwerpen of structuren kunnen materialiseren. Deze ringen zijn gemaakt met zeer geavanceerde buitenaardse technologie. Een ring moet dan ook om de 24 uur worden bijgeladen (wtf?!) met behulp van een lantaarnvormig apparaat (whaaa??). Misschien hadden de makers toch iets dieper moeten graven in de verschillende Green Lantern comics, en er het beste uit gedestilleerd. Want wat nu voor ligt overtuigde mij niet. Ook al valt er op de vertolking van Reynolds niets op aan te merken, hebben we als toeschouwer geen voeling met hem.

9. Sucker Punch (2011) Zack Snyder

Visueel verbluffend en de trailer was veelbelovend, maar wat voor een zooitje was Sucker Punch. En begrijp me niet verkeerd, aan de film heeft heel wat talent gewerkt, maar net daarom verdient hij ook zijn plaats in deze list of shame. Dit rot scenario was een flauw excuus om een lange videoclip te draaien met een verzameling van fetish-scènes. Ook Kill Bill heeft zich laten gaan in een visuele manga-stijl; maar die film had tenminste nog een verhaal, en personages die de moeite waren om te volgen. En wat nog erger is, met al de aanwezige erotische spanning in deze prent is dit één van de saaiste films van 2011. Onvergefelijk!

8. The Tree of Life (2011) Terrence Malick

En de film die zelfs nog meer talent heeft achter de camera en nog dieper zinkt is The Tree of Life. Door sommigen geprezen als een geniale film, door nuchtere mensen beschouwd als een klucht. Als fan van Terrence Malick vond ik dit misschien één van mijn grootste teleurstellingen van 2011. Het had er alle schijn van dat de regisseur, net zoals bij Sucker Punch, een film wou maken waar hij zin in had zonder stil te staan bij zijn publiek...laat staan zijn eigen acteurs die nauwelijks wisten wat ze op de set deden (cf. reactie van Sean Penn). Het lijkt bij momenten wel op een studentenfilm die zichzelf heeft vast gereden tijdens een spirituele trip. Maakt mij niet veel uit dat de film de Gouden Palm op Cannes heeft gewonnen. Hun vorige winner, Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010), was nu ook niet meteen de beste film van 2010. Dit hebben gezegd verdient de cameraman een Oscar voor beste fotografie.

7. Cowboys & Aliens (2011) Jon Favreau

Cowboys & Aliens is gewoon niet goed. Het verhaal – die door maar liefst 8 scenaristen (!) werd neergepend hangt met haken en ogen aan elkaar, staat bol van de clichés (cf. Ford die een mes geeft aan een jongen en die dit mes dan gebruikt om een alien mee te "prikken", de scène waarin een barman voor schut wordt gezet door een foute cowboy met triggerfinger,...) en is ronduit bespottelijk (cf. de aliens zoeken naar goud - maar nemen nog even de tijd om mensen te kidnappen, … whatever). De acteurs (Ford, Wilde, Craig) zijn compleet verkeerd gecast en lopen er ook in rond als kartonnen borden, zonder echt te weten van welk hout pijlen te maken. En de enige pijlen in deze science-fiction western komen van een bende Indianen - Cowboys and aliens AND Indians dus - die halverwege het verhaal op vrij nutteloze wijze hun intrede maken. In de film zegt Craig op een gegeven moment "They came here for the Gold", waarop Ford antwoordt "Gold? That’s ridiculous. What are they gonna do with it? Spend it? " Een sentiment die waarschijnlijk gedeeld wordt door de gemiddelde bioscoopbezoeker.

6.World Invasion: Battle Los Angeles (2011) Jonathan Liebesman

Spijtig voor de uren die het speciale effecten team heeft gesleten aan World Invasion: Battle Los Angeles, maar het is een kandidaat voor de Razzie Awards van volgend jaar. De film is één groot cliché: over de efficiënte Amerikaanse oorlogsmachine, de militaire helden die alles in het werk stellen om de bevolking te beschermen en de moordlustige aliens die alles met de grond gelijk willen maken en de wereld koloniseren. Koloniseren? Wat? Blijkbaar zijn ze uit op onze water reserves. Hoe weten we dat? Wel, CNN staat in voor de invulling van het verhaal, en het toedekken van de hiaten. En CNN was voor mij de 'enige echte held' in het verhaal, want zij slagen erin om desondanks de verschroeide en platgebombardeerde aardbol toch nog een mooie uitzending te maken met journalisten ter plaatse en statistieken over het waterpeil die blijkbaar zou gedaald zijn.

5. Conan the Barbarian (2011) Marcus Nispel

Indien jullie gek zijn van goedkope 3D effecten, halfgare dialogen, levenloze karakters en hersenloos stoot- en hakwerk, is deze Conan the Barbarian voor u bestemd. Nispel vangt niets nieuws aan met het gegeven en lijkt weinig interesse te hebben om zijn acteurs beter te coachen. Alle vertolkingen in de film zijn beschamend zwak en is de chemistry vrijwel onbestaand tussen Jason Momoa en Rachel Nichols. En dat zijn van die zaken, zelfs in een barbarenfilm, die een film om zeep kunnen helpen. Maar deze versie laat ons onberoerd. We voelen weinig voor Conan en de moord op de ouders heeft zo goed als geen impact. Kon ook niet anders als je weet dat ze achter de camera meer geïnteresseerd waren in de visuele effecten en de 3D-shots. Maar het probleem van de film ligt hem uiteindelijk niet in de 3D, dan wel is het zwak script en de ongeïnspireerde regie.

4. PotC: On Strangers Tides (2011) Rob Marshall

De meest irrelevante en zinloze sequelfilm van het jaar is Pirates of the Caribbean: On Strangers Tides . Het is ook compleet onduidelijk wat de relatie uiteindelijk is tussen Johnny Depp en Penélope Cruz. Soms hebben ze een haat-relatie, soms blijken ze elkaar niet te kunnen missen, soms wantrouwen ze elkaar, soms is er gewoon liefde, soms lijken ze elkaar nauwelijks te kennen. Zou dit geen gevolg zijn van het versnipperde script, die door een 4tal scenaristen met lijm en plakband aan mekaar is geplakt? Maar regisseur Rob Marshall kan je uiteindelijk niets verwijten. Hij heeft gedaan wat iedere filmkenner al maanden van tevoren had kunnen voorspellen: slapstick humor brengen met idiote choreografieën en cartoony actie-sequenties - geheel in de lijn van zijn vorige films. Deze PotC 4 kan enkel gesmaakt worden door kijkers die niet veeleisend zijn; zoals pubers.

3. The Smurfs (2011) Raja Gosnell

Het was meteen duidelijk dat The Smurfs (2011) niet aan mij besteed was. Ik had immers de puberjaren met succes volbracht en de makers van deze prent hadden niet meteen de interesse om een film te maken voor +16 jarigen. Maar dat zal Hollywood een zorg wezen, want zij mikken immers op deze impulsieve Teletubbie-consumenten. Toch is het een vrij smaakloze prent met enkel Hank Azaria die nu en dan een glimlach kan opwekken. Een recyclage van Alvin and the Chipmunks (2007), zonder enige toegevoegde waarde. Het pathetische is dat er nu ook nog een sequel in de maak is.

2. Season of the Witch (2011) Dominic Sena

Jullie dachten toch niet dat Nicolas Cage kon ontsnappen aan de lijst? Zijn meest opmerkelijke bijdrage is toch wel Season of the Witch. Er zitten (los van Ron Perlman en Christopher Lee) meer overtuigende vertolkingen in De Leeuw van Vlaanderen (1985) dan in deze gehele film. Maar ook al is het acteerwerk vaak om van te schaterlachen, die cgi in deze prent was gewoon ronduit lachwekkend. Mocht je niet beter weten zou je denken dat je naar een Uwe Boll film aan het kijken bent. Season of the Witch kwam uit in het prille begin van 2011, maar toen wist ik al dat deze film stand zou houden in mijn Top 10.

1. New Year's Eve (2011) Garry Marshall

En ik dacht dat Jan Verheyen de ultieme rotzooi feelgood-romcom-emsemble-film had gemaakt met zijn Zot van A. (2010), maar New Year’s Eve van Garry Marshall stinkt nog een stukje erger en spant hiermee de kroon van meest verderfelijke schijtfilm van 2011. Welk kieken bij New Line vond het een goed idee om een scenario van Katherine Fugate te gaan verfilmen? Was haar Valentine’s Day (2010) al niet voldoende qua afgang?! Straks bederft ze ook nog eens Halloween voor ons!

***Related Posts***
17/12/2012: Top 10 Best & Worst Movies of 2012
29/12/2011: Top 10 Best & Worst Movies of 2011
30/08/2011: Top 10 Worst Movies of 2010
29/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010 (Karen)
23/12/2010: Top 10 Best Movies of 2010
06/01/2010: Top 10 Best & Worst Movies of 2009
26/12/2008: Top 10 Best & Worst Movies of 2008
22/12/2007: Top 10 Best & Worst Movies of 2007
16/12/2006: Top 10 Best & Worst Movies of 2006
23/12/2005: Top 10 Best & Worst Movies of 2005

We hebben hier al een lijstje met de Top 25 Beste TV-Series, wat er hier nog ontbrak was een Top 10 van de beste Sitcoms. En er zijn er heel wat de keuze was best wel moeilijk. Uiteraard hebben we niet alle sitcoms gezien die lopen, maar toch wel een aanzienlijk aantal.

Voor alle duidelijkheid, een Sitcom is een komische serie dat gesitueerd wordt rond een vaste groep personages in een tamelijk alledaagse omgeving. Het woord sitcom is tevens een verkorting van het woord 'situational comedy'. Door het toeval en de vreemde eigenschappen en karaktertrekken van de personages ontstaan daarin komische situaties. In tegenstelling tot tv-series kan hoef je niet bepaald voorkennis te hebben van de vorige aflevering om het verhaal te kunnen volgen. Sitcoms draaien meestal rond een bepaald thema of een bepaalde ontmoeting tussen de personages, en het gebeurtenis eindigt ook na elke aflevering.

10. Black Adder van Rowan Atkinson

Laat ik meteen beginnen met een goede ouwe historische sitcom. Het succes van The Black Adder heeft uiteraard alles te danken aan de vlijmscherpe dialogen van de sluwe en cynische Rowan Atkinson. Hij was de ultieme anti-held en naast hem staat Baldrick, de ultieme underdog. Black Adder heeft 4 seizoenen , en ze zijn alle vier al even grappig als tijdloos.

9. South Park van Matt Stone & Trey Parker

Een geslaagde sitcom moet het vooral hebben van zijn dialogen, en bij South Park zijn die lekker vadsig. Maar uiteraard is het sarcasme die van het scherm druipt niet zonder enige verwijzing naar de Amerikaanse maatschappij, zijn waarden en normen, alsook op zijn prominente figuren. En ondanks de simpele animatiestijl is deze animatie sitcom zowel voor jong en oud.

8. 30 Rock van Tina Fey

Met 30 Rock is het lachen geblazen van begin tot eind, en actrice Tina Fey (pic) - de bedenker en producer van de serie - weet ons op de meest unieke manier in verroering te brengen. De serie is gebaseerd op Fey's eigen ervaringen als hoofd van de scenarioschrijvers van de NBC sketchshow Saturday Night Live. Dit sitcom zit ondertussen al aan haar 6de seizoen.

7. How I Met Your Mother van Carter Bays & Craig Thomas

How I Met Your Mother is zowat het antwoord op het populaire Friends. De serie draait om Ted die in het jaar 2030 zijn zoon en dochter vertelt over gebeurtenissen die uiteindelijk leidden tot zijn ontmoeting met hun moeder. Zijn relaas begint in het jaar 2005. Hij is een 27-jarige architect die samenwoont met zijn twee beste vrienden van de Wesleyan University, rechtenstudent Marshall Eriksen (Jason Segel) en kleuterjuf Lily Aldrin (Alyson Hannigan). Samen met Barney Stinson (Neil Patrick Harris), een onverbeterlijke rokkenjager, en de knappe Robin Scherbatsky (Cobie Smulders) vormen ze een 5 koppig stel (één minder dan bij Friends).

6. The Big Bang Theory van Johnny Galecki & Jim Parsons

De sitcom The Big Bang Theory (pic) heeft een duidelijk doelpubliek van jongeren die verzot zijn om comic books en science-fiction films. De show gaat over vier vrienden: Leonard Hofstadter (Johnny Galecki), Sheldon Cooper (Jim Parsons), Howard Wolowitz (Simon Helberg) en Rajesh Koothrappali (Kunal Nayyar), die allemaal werken voor Caltech. Leonard, Sheldon en Rajesh zijn gepromoveerd en hebben een PhD in een natuurwetenschappelijke richting, Howard is een ingenieur met een masterdiploma. Het zijn alle vier echte geeks: bollebozen met een voorliefde voor wiskunde en fysica, en hebben allemaal een hoog IQ. De overbuurvrouw Penny (Kaley Cuoco) zorgt dan weer voor de onverwachte wendingen.

5. Friends van David Crane & Marta Kauffman

Wie sitcom zegt, moet toch minstens ook Friends vernoemen. De 66 minuten durende laatste aflevering werd door Entertainment Tonight genoemd als het grootste tv-moment van het jaar 2004 en het was het op één na best bekeken programma. Tevens het enige programma met meer kijkers was de Super Bowl. En dat zegt al genoeg.

4. Arrested Development van Mitchell Hurwitz

Arrested Development gaat over de excentrieke familie Bluth. Michael Bluth (Jason Bateman) tracht samen met zijn zoon, broers en zus het familiebedrijf van de ondergang te redden, nadat zijn vader wegens fraude in de gevangenis komt. Ook werd Arrested Development nooit zo populair als vele andere sitcoms, heeft het toch een stevige fanbase. Dit is zeker te danken aan het uitstekende script en acteurs.

3. Fawlty Towers van John Cleese & > Connie Booth

Ik zat op een boot richting Lofoten in Noorwegen en wat was er te zien op de tv-schermen in de cafeteria? Inderdaad, Fawlty Towers. Het is duidelijk dat de afleveringen in vele landen nog regelmatig herhaald worden. Het hotel heet Fawlty Towers, naar de eigenaar Basil Fawlty (gespeeld door John Cleese) en zijn echtgenote Sybil (Prunella Scales). Verdere vaste figuren in de serie zijn het kamermeisje Polly Sherman (Connie Booth), het Spaanse manusje-van-alles Manuel (Andrew Sachs) en de kok Terry (Brian Hall).

2. The Office van Ricky Gervais

De Amerikaanse versie van The Office moet niet onderdoen voor de Britse originele versie. Meer nog, acteur Steve Carell steelt de show en de serie lijkt gewoon op zijn lichaam geschreven. De serie speelt zich af in het kantoor van de fictieve firma Dunder-Mifflin Paper Company in Scranton. De baas Michael Scott (Steve Carell) denkt dat hij de beste baas is die je maar kan wensen. Hij probeert grappig en vriendelijk te zijn naar zijn personeel en ziet ze als zijn familie. Hij krijgt van het hoofdkantoor te horen dat hij moet gaan inkrimpen, heeft het hier echter heel moeilijk mee en probeert dit uit te stellen. Zijn assistent Dwight (Rainn Wilson) denkt dat hij alles te zeggen heeft binnen "The Office" en hoopt op promotie, die hij niet krijgt. Verder zijn er romances, fraude en gebeuren er de nodige ongevallen. Lachen geblazen van begin tot eind.

1. The Simpsons van Matt Groening

Maar de nummer 1 sitcom is en blijft The Simpsons. De animatieserie is een satire op de (Amerikaanse) samenleving, waaronder vooral het gezin. De serie draait geheel om de familie Simpson bestaande uit Homer, Marge, Bart, Lisa en Maggie. De show bestaat inmiddels uit 22 seizoenen met meer dan 400 afleveringen. Daarmee is het een van de langstlopende televisiereeksen ter wereld. De humor werkt op verschillende niveaus en is dus wel bestemd voor jong en oud.