De FilmBlog - Page 8

  • Top 10 Beste en Slechtste Films van 2017

    Pin it!

    Er zijn gewoon te veel goede film in 2017 dat we ze onmogelijk allemaal in één lijst van 10 konden stoppen. We hebben dan maar de voorkeur gegeven aan de film die de grootste impact op ons heeft gehad. Wat betreft de Vlaamse producties is het dan toch niet zo een jaar geweest waar we achterover zijn gevallen.

    Op vlak van de recettes was 2017 toch een tegenvaller voor de filmstudio’s, met een pak teleurstellende box-office cijfers van films waarvan heel wat meer was verwacht. Ik denk dan aan King Arthur: Legend of the Sword (2017), Mother! (2017), The Dark Tower (2017) en War for the Planet of the Apes (2017). Ondanks het feit dat de ticketprijs in de States ongeveer 30 cent duurder was tegenover vorig jaar, is er een verlies van bijna 3%. Ook wereldwijd was er een terugval van zowat 1 miljard dollar, en dat was allemaal te danken aan de teleurstellende zomerblockbusters, met een 14,7% verlies ten opzichte van 2016. Los van de cijfers, had 2017 op kwalitatief vlak bijzonder veel te bieden en hier is onze Top 10.

    The Best Movies of 2017

    10. Ma Vie de Courgette (2017) Claude Barras

    Sinds Pixar is overgenomen door Disney heb ik zowat gemerkt dat heel wat producties een beetje draaien op automatische piloot. Dat is iets wat je niet kan zeggen van deze Zwitsers-Franse animatiefilm Ma Vie de Courgette (My Life as a Zucchini), een bijzonder knappe, hartverwarmende en tevens donkere stop-motion animatiefilm over een jongetje van 10 die in een weeshuis geplaatst wordt na het overlijden van zijn moeder. Het is een sociaal drama à la gebroeders Dardenne, maar heeft wel iets opbeurend. Een pareltje die verwondering, hoop en vreugde weet te vinden in een wereld die gemeen en hard is.

    10_ma_vie_de_courgette_best_movie.jpg

    9. Get Out (2017) Jordan Peele

    Oh ja, Get Out is overroepen en is niet het meesterwerk die er sommigen van willen maken. En toch kan ik er niet omheen deze prent een plaats te geven in onze Top 10 omwille van zijn vermogen om het grappige te mengen met het angstaanjagende, zonder dat de film plat op zijn gat valt. Het is een horror-rollercoaster, en één met een dun laagje maatschappij kritiek. Het is tevens een verdomd goed gemaakte film, die voor een habbekrats is gemaakt (4,5 miljoen) en zowat 254 miljoen opbracht, met ijzersterke vertolkingen en een knap script.

    9_get_out_best_movie.jpg

    8. It (2017) Andy Muschietti

    En als je van een box-office succes spreekt dan kan je niet omheen It te vermelden. Deze Stephen King adaptatie is zowat de meest succesvolle horrorfilm ooit geworden. Een film valt op staat met je acteurs (iets wat Luc Besson nog moet leren maar ik kom hier later op terug), en dat is zeker het geval met deze prent. Stuk voor stuk briljante vertolkingen van een cast bestaande uit tieners, en als kers op de taart een angstaanjagende Bill Skarsgård als de gruwelijke clown. De film vergroot de gruwel in het klassieke verhaal van Stephen King zonder de ziel van het boek te verliezen. Het is tevens één van de weinige adaptaties die Stephen King goed vond.

    8_it_best_movie.jpg

    7. A Ghost Story (2017) David Lowery

    A Ghost Story is het soort film die me dagenlang heeft bezig gehouden, en niet zozeer omwille van zijn visueel vertier maar wel omwille van de betekenis van de film en de trip die de regisseur via deze film met ons maakt. Het is misschien niet voor iedereen, vooral niet diegenen die op zoek zijn naar snelle opwinding, maar het is wat ons betreft een wonderbaarlijk en poëtisch relaas over het leven na de dood en het menselijke verlangen met een filosofische grondlaag. Mochten jullie ook al eens gehoord hebben van de term ontologie of het werk van Jacques Derrida zal deze prent nog een extra dimensie geven. In tegenstelling tot een film als Mother! hebben we hier niet alleen maar een theoretische benadering, maar het is fantasierijk en onverwacht emotioneel in zijn weergave van de vergankelijkheid van het leven.

    7_a_ghost_story_best_movie.jpg

    6. Lady Bird (2017) Greta Gerwig

    Dat 2017 in het teken staat van de vrijgevochten vrouw die haar plaats in de maatschappij bevestigt en zich losrukt van de mannelijke dominantie kan niemand ontkennen, en een film als Lady Bird zet dat fenomeen enkel maar in de verf. De film is teven geschreven en geregisseerd door een vrouw, die wat ons betreft toch wel wat erkenning mag krijgen op de komende award ceremonies. Lady Bird is een opwindende en goed gemaakte coming-of-age-drama, met zowel emotioneel pakkende als grappige momenten, sterke dialogen en bijzonder knappe vertolkingen, zonder te vervallen in banale sentimentaliteit.

    6_lady_bird_best_movie.jpg

    5. Baby Driver (2017) Edgar Wright

    Ik heb een licht vermoeden dat Baby Driver een beetje aan de kant geschoven zal worden de komende maanden omwille van de aanwezigheid van Kevin Spacey, maar niet alleen is dit één van de beste musical/muziekfilms van de laatste jaren (sorry voor La La Land) maar ook Spacey zet hier wederom een fantastische rol neer. Deze prent is volgepropt met ongelofelijke achtervolgingen op een pulserende soundtrack met een vlijmscherpe montage en een uitzinnig knappe choreografie. Komt daar nog bij dat deze prent niet alleen bijzonder grappig is, buitengewoon leuke karakters heeft, maar tevens een hart op de juiste plaats. Dit is een popcorn film met een soort art house vibe.

    5_baby_driver_best_movie.jpg

    4. Wonder Woman (2017) Patty Jenkins

    Ik zei toch dat 2017 in het teken staat van de vrouw, en ook deze Wonder Woman is hiervan de bevestiging. Atomic Blonde had tevens ook in deze lijst kunnen staan, ook al is deze comic adaptatie toch net iets meer indrukwekkend, vooral omdat NIEMAND hier echt iets van had verwacht. Deze comic was net iets te bespottelijk om te vertalen naar een live action film en het personage net iets teveel van een sekssymbool. Toch maakte Jenkins hier één van de beste superhero films, om niet te zeggen dé beste met een vrouwelijke hoofdrol. Gal Gadot brengt een perfecte mix van moed in het slagveld en ongecompliceerde barmhartigheid, en belichaamt een heldin die we als kijker al lang op hebben zitten wachten.

    4_wonder_woman_best_movie.jpg

    3. Dunkirk (2017) Christopher Nolan

    De grote kanshebber om Beste Film van het jaar te worden bij de Oscars is toch wel deze Dunkirk, en voor een stuk terecht. Nolan is één van de beste regisseurs in Hollywood en hij weet perfect waar hij zijn camera moet zetten om ons onder te dompelen in deze WO2 film. En zelden waren films over een aftocht zo heroïsch als deze. De enige kritiek die er was kwam van muggenzifters die vonden dat de ene soldaat het verkeerde hoedje droeg, of dat er te weinig soldaten van Arabisch/Afrikaanse origine te bespeuren vielen. Toch werd de film op handen gedragen door pers en publiek, en bracht 526 miljoen op wereldwijd, de grootste recette voor een WO2 film ooit.

    3_dunkirk_best_movie.jpg

    2. Blade Runner 2049 (2017) Denis Villeneuve

    Een film die niet door iedereen is gesmaakt is deze Blade Runner 2049, die een toch wel een teleurstellende bioscoop-release had. De film brengt niet alleen datgene wat je verwacht van een Blade Runner sequel, maar graaft ook meer in de psyche van androids en laat ons onderduiken in een fascinerende wereld van levensechte holograms, desolatie en hypnotiserende plekken en goddelijke tempels. Het is een aanlokkelijke mix van artistieke en blockbuster gevoeligheden die de tand des tijds zullen weerstaan, net zoals zijn baanbrekende voorganger.

    2_blade_runner_2049_best_movie.jpg

    1. Logan (2017) James Mangold

    Maar de grootste verrassing van het jaar was toch wel deze Logan, misschien wel de eerste comic adaptatie die voelde als een echt volwassen western-drama. Het soort film waar de fans op zaten te wachten. Het acteerwerk, en dan in het bijzondere van Hugh Jackman - tevens ook van de kleine Laura gespeeld door Dafne Keen - was van die aard dat we zin hadden om elk van die personages te willen volgen. Spijtig genoeg komt er een einde voor heel wat karakters en de emotionele impact kan zelfs voor een traan zorgen. Zo intens in deze prent. Logan is een film die thema's als leven en dood, de zin van het leven, de relatie tussen zoon/dochter en vader, afwisselt met gewelddadige actie-sequenties die ons naar adem doen snakken.

    1_logan_best_movie.jpg

    The Worst Movies of 2017

    10. Alien: Covenant (2017) Ridley Scott

    Zoveel talent voor en achter de camera, zo veel middelen die voorhanden waren om deze franchise tot een goed einde te brengen, en op het einde van de rit hebben we een ‘meh’ gevoel bij Alien: Covenant. Prometheus was al een moeilijk te verkopen project, maar het had op z’n minst de potentie om uit te groeien tot iets beloftevol. Deze sequel is het bekijken nauwelijks waard. Wat ben je met mooie fotografie en diepgaande ideeën over creatie, als de karakters en het verhaal je nauwelijks kunnen boeien. Dit is een dure onderneming geweest om een backstory te creëren voor een classic sci-fi horrorfilm … die eigenlijk geen backstory nodig had. A waste of time, energy, money and talent. Ondertussen zit Ridley al op tram 8, misschien had hij maar beter zijn tijd gestoken in andere filmprojecten.

    10_alien_covenant_worst_movie.jpg

    9. The Dark Tower (2017) Nikolaj Arcel

    De film It van Stephen King zit in onze Top 10 Beste films, deze Stephen King verfilming waar zowat iedereen heel wat meer van had verwacht, zit in de Worst Movies lijst. Het is een ware pijnhoop. Niks werkt, het voelt hoogdravend aan met buitengewoon ongelooflijke karakters. De regisseur is nu bezig met het schrijven van een miniserie. Eigenlijk hadden ze daarmee moeten beginnen, maar na deze film vermoed ik dat er weinig fans staan te springen om dit te zien. Idris Elba was ooit een interessante acteur, maar hij stapelt de ene flop na de andere op. Zelfs de actie avonturenfilm The Mountain Between Us (2017) met niemand minder dan Kate Winslet, is nauwelijks het bekijken waard.

    9_the_dark_tower_worst_movie.jpg

    8. Rings (2017) F. Javier Gutiérrez

    Elk jaar krijgen we een karrenvracht aan afschuwelijk slechte horrorfilms te zien, en dit jaar was het niet anders (Leatherface, The Crucifixion, Dark Signal, Amityville: The Awakening, …). De film die er toch een beetje uitstak qua stink-gehalte, was deze Rings, de zoveelste uitmelk-poging van Ringu (1998). Het is een incoherent samenraapsel van al datgene wat al in de vorige films ad nauseum werd geëxploiteerd. Het doet ook een poging de franchise te rebooten voor de nieuwe generatie, maar slaagt daar wonderwel nooit in. Als je dan nog werkt met een actrice die niet kan acteren, dan is uw carrière in Hollywood bij deze afgeschreven.

    8_rings_worst_movie.jpg

    7. Flatliners (2017) Niels Arden Oplev

    De originele film had zijn zwaktes, maar deze Flatliners slaagt erin om al datgene wat goed was in de originele film, om zeep te helpen. De film is nog saaier dan een aflevering van "Stalker". En nochtans is het concept nog steeds bijzonder interessant voor een hedendaagse thriller/horror, maar dan is er wel wat werk nodig om alles coherent en logisch te maken. Ik had de indruk dat zelfs de makers niet in de film geloofden. Kiefer Sutherland werd in eerste instantie gebruikt om een link te maken met de originele film, maar de plannen voor een sequel werden naar de prullenmand verwezen en zijn naam gewijzigd, omdat ze dachten dat 1.) niemand het origineel kende of 2.) het origineel niet goed vonden. Dat is een mooie basis voor een remake van een film die niemand kent en niemand wil zien, niet?

    7_flatliners_worst_movie.jpg

    6. Valerian and the City of a Thousand Planets (2017) Luc Besson

    Dat Valerian and the City of a Thousand Planets een flop werd hadden we op De Filmblog al een tijdje zien aankomen. Toch hadden we nooit gedacht dat de film ook nog eens zo slecht zou zijn. Visueel ziet het er indrukwekkend uit. Had dit een spotje geweest van 1 minuut voor een parfum, dan kreeg het van mij een spontane staande ovatie. Twee uur en 17 minuten was echter wel wat lang om naar twee houten planken te kijken, met name Dane DeHaan en Cara Delevingne. Zoals ik eerder zei met 'It', valt of staat een film met zijn acteurs en in dit geval was het een crash. Dane DeHaan was dit jaar tevens te zien Tulip Fever, een andere miserabele slechte film. Ik hoop dat studio’s eindelijk eens wijzer zullen worden in het kiezen van hun hoofdrolspelers.

    6_valerian_worst_movie.jpg

    5. The Mummy (2017) Christopher McQuarrie

    Hoe iemand een dergelijke franchise om zeep kan helpen met zoveel talent voor de camera en een onbeperkt productiebudget, blijft voor mij een mysterie. Toch is Christopher McQuarrie er in geslaagd om van The Mummy een zooitje te maken waarbij zelf de hoofdacteur op een zeker ogenblik niet meer wist welke toon hij moest aanhouden. Het resultaat is een behoorlijk oninteressant, zinloze en emotieloze promofilm voor een toekomstige monster franchise…die er echter niet snel komen.

    5_the_mummy_worst_movie.jpg

    4. Fifty Shades Darker (2017) James Foley

    De eerste film was al niet bijster goed, Fifty Shades Darker is dat nog minder. In Fifty Shades of Grey (2015) had je nog een gevoel dat Sam Taylor-Johnson nog een poging ondernam om er iets goed van te maken, maar dat was niet naar de zin van E.L. James, en er ontstonden conflicten tijdens de productie. In de sequel heeft Foley zijn cheque ontvangen voor de regie, maar volledige creatieve controle gegeven aan E.L. James, en het resultaat is eraan te zien: tenenkrullende dialogen, ordinaire glossy scènes, popsongs die de plot uitleggen, een onwaarschijnlijke helikopter crash met uiteraard soft erotische intermezzo’s.

    4_fifty_shades_darker_worst_movie.jpg

    3. Wolves at the Door (2017) John R. Leonetti

    De beste zaken uit deze Wolves at the Door waren gestolen uit het veel betere The Conjuring (2013), een film waar Leonetti het camerawerk voor heeft gedaan. Voor de rest is het ordinaire exploitation van een waar gebeurd drama, die het nodig vond bepaalde scènes op te smukken omdat de moord op zich nog niet dramatisch genoeg was. En denken dat Tarantino's versie van Charles Manson er binnenkort zit aan te komen, ik zit hier echt niet op te wachten.

    3_wolves_at_the_door_worst_movie.jpg

    2. Transformers: The Last Knight (2017) Michael Bay

    Tegenwoordig kan je geen Top 10 Worst Movies meer maken zonder een Michael Bay film. Hij trekt zich echter niet al teveel aan van de kritiek, gezien zijn films toch behoorlijk veel geld opbrengen. Indien de mensen voorgekauwde pulp willen verpakt met mooie fotografie en cgi, dan zullen ze dat krijgen. Toch draaide het anders uit want Transformers: The Last Knight kreeg tijdens rijn bioscooprun een flinke knauw in de recette. Zou de Aziatische markt er ondertussen ook achter zijn gekomen dat deze films eigenlijk geen ballen waard zijn?

    2_transformers_the_last_knight_worst_movie.jpg

    1. Justice League (2017) Joss Whedon

    Maar de hoofdvogel werd deze keer afgeschoten door Justice League, de puinhoop van Whedon en Zack Snyder die The Avengers van hun voetstuk had moeten wegblazen, maar zowaar nog slechter was dan Batman v Superman: Dawn of Justice. Ook al was deze DCU-film een goed half uur korter dan BvS - wat meteen ook de enige verdienstelijke kwaliteit was - is deze Justice League om van te huilen. Los van de slechte cgi, de zwakke en inspiratieloze villain, de bovenlip van Henry Cavill, de miserabele vertolkingen van Mamoa en Affleck, de honderd flauwe grappen van The Flash, het verschil in dramatische tonaliteit, de shots van de kont van Gal Gadot, … is de plot van deze prent eigenlijk de moeite niet om na te vertellen.

    1_justice_league_worst_movie.jpg

  • Dunkirk (2017) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    En tussen al het aanstormend comic book geweld dit jaar hadden we ook nog een oorlogsdrama, in regie van Christopher Nolan, één van de meest boeiende regisseurs uit Hollywood van de 21e eeuw. De film heet Dunkirk (2017) en gaat dus over de evacuatie van de geallieerde troepen uit Frankrijk in de zomer van 1940, nadat Nazi-troepen met een Blitzkrieg zowat 400'000 Engelse, Belgische en Franse soldaten hadden omcirkeld. Vier jaar later zou de terugstoot zijn in Normandië, maar daar gaat deze film niet over. De film wordt nu al getipt voor Beste Film bij de Oscars en de Golden Globes.

    dunkirk_2017_poster.jpg

    Het nieuwe oorlogsdrama gaat over Operatie Dynamo, volgens Wikipedia een actie tijdens de Tweede Wereldoorlog aangaande de evacuatie van geallieerden uit Groot-Brittannië, Canada, België en Frankrijk op het strand te Duinkerke. Operatie Dynamo vond plaats tussen 26 mei en 4 juni 1940, het beginstadium van Wereldoorlog Twee. En wij Belgen spelen hierin een cruciale rol, gezien Koning Leopold III op 27 mei besloot om te capituleren nadat de toestand behoorlijk uitzichtloos was en de Belgische Koning was niet van plan verdere Belgische levens op te offeren ten bate van de bondgenoten, en al zeker niet als een snelle capitulatie een middel was om tot een betere politieke verstandhouding te komen met de Duitse overheerser. Ondanks de uiteindelijke capitulatie op 31 mei trokken tienduizenden soldaten, vechtend of vluchtend, richting Duinkerken.

    Alle oorlogs- en vrachtschepen en boten die konden varen — particuliere plezierjachten inbegrepen — werden gemobiliseerd om de manschappen vanuit de haven, vanaf de (geïmproviseerde) pieren en zelfs van het strand te evacueren. De schepen bleven heen en weer varen, ondanks heftige bombardementen en een ruige zee, wat de schippers, vaak vrijwilligers, niet afschrikte. Overigens deed ook de Franse marine mee met tientallen oorlogsbodems, vrachtschepen en vissersboten. Zelfs een aantal Nederlandse en Belgische kotters was erbij betrokken.

    Nolan heeft ervoor gekozen om 3 plotlijnen uit te werken; The Mole (verwijzend naar de pier), The Sea en The Air. Hoofdstukken die uiteindelijk naar het einde toe zullen samenkomen. Het eerste verhaal draait rond Mr. Dawson (Mark Rylance), een Britse vader die met zijn twee zonen Peter (Tom Glynn-Carney) en George (Barry Keoghan), in zijn plezierboot richting Duinkerke trekt. Het is een woelige reis met heel wat zware offers. Op hun reis pikken ze ook een soldaat (Cillian Murphy) op die eigenlijk niet wil terugkeren naar deze hel. Een ander verhaallijn, misschien wel het hoofdverhaal, draait om de jonge soldaat Tommy (Fionn Whitehead) die eigenlijk een beetje het gezicht is van wat de jonge soldaten in die periode hebben doorgemaakt. We volgen hem in de straten van Duinkerke, waar hij nog maar net weet te ontkomen van een gewisse dood. Op het strand ontmoet hij Gibson (Aneurin Barnard) met wie hij samen de overtocht probeert te maken. Iets wat uiteraard geen eenvoudige taak is. Tijdens hun tocht ontmoeten ze ook Alex (Harry Styles). Een derde verhaallijn speelt zich af in de lucht, met spitfighter piloten Collins (Jack Lowden) en Farrier (Tom Hardy), die een onmogelijke beschermingsoperatie moeten uitvoeren terwijl hun kerosinetank leeg loopt.

    Net zoals in The Thin Red Line (1998) heeft Nolan ervoor gekozen om zijn focus te leggen op de geallieerden en de Duitsers bijna nooit in beeld te brengen. Als ze al in beeld komen, dan zijn ze onscherp. Maar we voelen wel hun aanwezigheid, we horen het gescheur van hun bommenwerpers en de zoevende kogels. De film heeft ook bijzonder weinig dialogen en zitten we dicht op de huid van de personages. We voelen hun angsten en hun wanhoop en zijn getuige van hun overlevingsstrijd of hun heldendaad. Het is een deel van de oorlogsgeschiedenis die nog niet veel filmadaptaties heeft gekend, om de eenvoudige reden dat het om een 'vlucht' ging. Vreemd genoeg voelt het verhaal ook aan als een soort overwinning tegenover de wanhoop, met behoorlijk veel epische en huiveringwekkende momenten.

    De muziek - of eerder de sounddesign - van Hans Zimmer speelt ook een belangrijke rol en is zo goed als constant aanwezig. Het is een soort experimentele score die echt op ons gemoed gaat werken. De fotografie werd verzorgt door de Zwitser Hoyte Van Hoytema, die ook al Interstellar (2014) had gefilmd. Een fotografie die naadloos springt van van 4/3 tot widescreen formaat, met als bedoeling om ons als kijker in deze hel mee te sleuren. We gaan van wijde shots in de lucht naar claustrofobische scènes in overstromende boten waar het licht uitvalt en soldaten gevangen zitten.

    dunkirk_2017_pic01.jpgdunkirk_2017_pic02.jpgdunkirk_2017_pic03.jpg
    dunkirk_2017_kenneth_branagh_pic04.jpgdunkirk_2017_fionn_whitehead_pic05.jpgdunkirk_2017_pic06.jpg
    © 2017 Warner Bros. Entertainment

    Warner Bros heeft regisseur Christopher Nolan een carte blanche gegeven. Hij kreeg voor deze film 20 miljoen dollar én 20% op de totale winst. Daarbovenop mocht hij nog steeds draaien op filmpellicule (een combinatie van 15/70mm IMAX film en Super Panavision 65mm film) daar waar de meeste producties shooten op goedkopere digitale camera's. Hij had ook 6000 extra's in gepaste outfit waarmee hij kon werken. Hij wou ook draaien met echte oorlogsschepen ipv cgi-versies. Het is dus een dure productie, en dat voor een film waarin Amerikanen er eigenlijk niet aan te pas kwamen. Dit is tevens Nolan's eerste film die gebaseerd is op waar gebeurde feiten.

    Het is niet zomaar een oorlogsfilm, het is een belangrijk portret geworden van menselijke waardigheid tijdens een militair falen. De soldaten zitten als het ware vastgekluisterd op het strand met hun thuisland in zicht, en in de onmogelijkheid het te bereiken. Opmerkelijk aan het verhaal is dat het thuisland naar hen toekomt. Op elk moment loert een gewisse dood en de overlevingsstrijd is meedogenloos en hierin verliezen we soms wat het betekent 'mens' te zijn. Deze film had misschien niet gemaakt kunnen worden zonder Saving Private Ryan ook al kan deze prent op hetzelfde niveau staat qua cinematografische waarde. Er zit een zekere a-synchroniteit in het verhaal - het handelsmerkt van Nolan - maar dit voelt niet aan als een gimmick.

    Deze week is Dunkirk verschenen op DVD en Blu-ray met een karrenvracht aan bonusmateriaal; met een blik op Dunkerque, een analyse van de framing, hoe het strand werd herschapen, een blik hoe de lucht-aanvallen werden gefilmd, een making of van het geweld op zee, maar spijtig genoeg geen audio-commentaar van de regisseur over de gehele film.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 24 december 2017

    *** Dunkirk trailer ***

  • Troy: Fall of a City tv-serie met een zwarte Achilles

    Pin it!

    Een tijd geleden was er ooit eens een gerucht dat Idris Elba in de running zou zijn om Pierce Brosnan op te volgen als James Bond. En toen had ik zoiets van “waarom niet, die kerel is een geweldige acteur en qua uitstraling beantwoordt hij perfect aan de vereisten van het personage. Tegenwoordig zijn we in een tijdperk beland waar niet zozeer zou gekozen worden voor Idris omdat hij een goed acteur is, dan wel omdat hij aan de kar van de diversiteit kan trekken.

    De filmindustrie is min of meer altijd wel voor een stuk gepolitiseerd geweest. Toch merk je dat er de laatste jaren een duidelijk politieke agenda is om tegemoet te komen aan de 'social justice warriors' en aan het linkse gedachtegoed van gelijkheid en diversiteit. Op zich werd deze boodschap van tolerantie al in geuren en kleuren vertaald in de animatiewereld, maar tegenwoordig zie je steeds meer live-action projecten opduiken met een duidelijke politieke agenda. Of dit goed of slecht is laat ik nog open voor discussie, maar het voorbeeld van Ocean's 8 (2018) waar de kaart werd getrokken van het feminisme, zorgt er voor dat met de film een zekere vorm van militantisme de kop opsteekt. Vrouwen die geen fluit afweten van de film (over Ocean’s 8 is er nog niet zoveel bekend) roepen op tot een boycot van Matt Damon die een kleine gastrol speelt, omdat hij in een reeks interviews een beetje tegen de #MeToo stroom is ingegaan.

    troy_fall_of_a_city_2017_pic01.jpgtroy_brad_pitt.jpg
    David Gyasi in Troy: Fall of a City © BBC - Brad Pitt in Troy © 2004 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

    Ondertussen heeft Amazon zijn schouders gezet onder de film Black America, die letterlijk een all-black Amerika laat zien, en AMC is ook op de kar gesprongen met de ontwikkeling van een Black Lives Matter tv-serie gebaseerd op het boek They Can’t Kill Us All. Het omschrijft zich als een diepgaand gerapporteerd boek dat de zoektocht naar rechtvaardigheid in de dood van Michael Brown, Tamir Rice en Freddie Gray tot leven brengt en een ongeëvenaard inzicht biedt in de realiteit van politiegeweld in Amerika als een intiem, ontroerend portret van degenen die eraan werken. Of deze serie de geesten zal verruimen of het geweld tegen ordediensten zal laten toenemen, valt nog te bezien.

    Nu is er een project van Netflix en BBC die hun politiek correcte agenda zullen exploiteren in de Griekse mythologie, waarin de Griekse held Achilles gespeeld moet worden door een zwarte acteur. De opnames van het eerste seizoen van "Troy: Fall of a City" (2017-) zouden al in een ver gevorderd stadia zitten met David Gyasi als de Griekse held. De makers winden er ook geen doekjes om en noemen de serie: "een kans om hun kijkers opnieuw te onderwijzen over hoe de oude Griekse wereld er echt uitzag." Eigenlijk hadden ze moeten zeggen, een Griekse wereld die volledig beantwoordt aan de diversiteit standaard van 2018. Is dit slecht? Wel, ik vond de vorige Troy (2004) met Brad Pitt iets om te mijden en misschien zullen we na deze show dergelijke toestanden niet meer te zien krijgen, dus het kan niet allemaal verkeerd zijn.

    Misschien moet er wel eens een nieuwe diversiteits-wind waaien, en hebben we een inhaal-beweging te maken na een lange periode van white washing in Hollywood. Of misschien waren sommige van die keuzes van vroeger al even fout als de politieke keuzes die men vandaag maakt. Ik heb mijn tv-series en films liever niet vermomd als propaganda-tool, en geef nog altijd de voorkeur aan ‘de beste acteur voor de rol’ in plaats van diegene die de juiste huidskleur en origine heeft. Er zijn tegenwoordig heel wat talentvolle zwarte acteurs naast de Denzels en de Samuel L. Jacksons, en ja, Black Panther (2018) staat al een tijdje op mijn 'to see-lijstje'. Maar deze nieuwe trend om alles in een diversiteitskleedje te willen steken begin ik toch wat belachelijk te vinden. Wat denken jullie?

    Categories: Clash 3 comments
  • Matt Damon in het oog van de storm voor zijn mansplaining

    Pin it!

    Er komt binnenkort een vrouwelijke versie van Ocean’s Eleven met name Ocean's 8 (2018) in regie van Gary Ross (The Hunger Games, Free State of Jones, Pleasantville), een beetje in hetzelfde vaarwater als de vrouwelijke Ghostbusters (2016) film, maar hopelijk dan iets beter.

    oceans_8_2018_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Ocean's Eight' volgt het leven van Danny Ocean's criminele zuster Debbie Ocean (Sandra Bullock). Samen met de hulp van haar vrouwelijke rechterhand Lou (Cate Blanchett) probeert ze een team te rekruteren. Ze hebben het doel een diamant te stelen tijdens het jaarlijkse Met Gala om een kwaadaardige galeriehouder en ex-vriend van Debbie (Damian Lewis) erbij te lappen.

    De film steekt dus vol met vrouwen, zoals Olivia Munn, Dakota Fanning, Anne Hathaway , Sarah Paulson, Katie Holmes, Helena Bonham Carter, Rihanna, Adriana Lima, Awkwafina , Mindy Kaling, Kylie Jenner en Hailey Baldwin . En de mannen zijn in de minderheid. Naast Damian Lewis is er ook nog Richard Armitage en James Corden.

    Een acteur die de brug maakt tussen de twee films is Matt Damon, opnieuw in de rol van Linus Caldwell. En ook al zijn de opnames achter de rug krijgt hij nu de volle laag van een paar duizenden feministen en #MeToo sympathisanten die uitgerekend deze acteur uit de film willen. Ruim 18.000 mensen wereldwijd hebben ondertussen een petitie ondertekend om de gastrol Damon uit de film te laten schrappen. En de beschuldigingen swingen de pan uit alsof hij Weinstein zou hebben geholpen om seksueel misbruik verbergen, iets wat de acteur zelf ontkent. Zijn quote dat hij best samen wil werken met mensen die zijn beschuldigd van seksueel misbruik, is ook in het verkeerde keelgat geschoten. Hij zou de gevallen 'case-by-case' bekijken, en dat zint die vrouwen niet.

    Eerder kreeg Matt nog de volle laag nadat hij had gezegd dat de ene #metoo-zaak de andere niet is en ze niet allemaal op een hoop moeten worden gegooid. "Er is een verschil tussen iemand een tik op de kont geven en verkrachting of kindermishandeling, toch? Al deze gedragingen moeten zonder twijfel worden aangepakt en gestopt, maar ze moeten niet gelijkgesteld worden, toch?" Een misschien wel redelijke respons maar de uitlatingen van Matt werden al snel als #damonsplaining gedoopt. Die term verwijst naar het fenomeen mansplaining, waarbij mannen op een neerbuigende manier dingen aan vrouwen uitleggen die ze vaak al lang weten.

    Elke nuance in het debat is verdwenen, en het doet me wat denken aan het debacle die in de States gaade is rond de ‘vrije meningsuiting’ en de 'alt-right' beweging. De minste kritiek van "rechts" op het migratiebeleid, op het recht van spreken op universiteiten, op de nieuwe beeldenstorm, op het beleid van Trump, op de opgelegde diversiteitsnormen in boeken en films, … wordt zonder meer omschreven als racistisch en niet "politiek correct", en dus heb je geen recht op spreken en uw mening is van geen tel. En dan krijg je polarisatie, waarin mensen die verweten worden om racistisch te zijn, nog meer van leer trekken, en omgekeerd mensen die opkomen voor gelijke rechten eigenlijk al even racistische voorstellen willen doordrukken als een 'white-people-free-day' of nog mensen krijgt als Eminem die zich schamen om blank te zijn. Is er een probleem met ongewenst gedrag tegenover vrouwen? Ja! Meer nog, er is een probleem van ongewenst gedrag tegenover vrouwen, mannen en kinderen. Door echter alles op de spits te drijven heb ik het gevoel dat het doel wordt voorbijgeschoten en marginaliseert men toch één van de belangrijkste bewegingen van de jongste jaren. En dat geldt niet alleen voor de vrouwen die de petitie hebben getekend maar tevens voor Matt Damon die misschien geen olie op het vuur moet gieten.

    De vraag is nu, hoe zal Warner Bros hierop reageren. Matt Damon is Kevin Spacey niet en heeft zich niet schuldig gemaakt aan seksueel ongepast gedrag. Anderzijds heeft hij nu heel wat vrouwen (klaarblijkelijk) op de tenen getrapt. Zijn aandeel in Ocean's 8 is minimaal. Hem verwijderen uit de film zou eigenlijk veel gemakkelijk zijn dan Kevin Spacey te verwijderen uit House of Cards en All the Money in the World (2017). Zelfs de regisseur is een lichtgewicht en hij zal zich niet kunnen verzetten tegen deze ingreep. Persoonlijk denk ik dat het de verkeerde beslissing zou zijn (los van het mogelijk financieel verlies voor een film die hoofdzakelijk bedoeld is voor vrouwen), want als je daarmee begint zet je de deur open voor nog meer boycots - want welke acteur (of actrice) heeft in zijn(/haar) leven eens iets niet verkeerd gedaan of gezegd wat niet "politiek correct" is? We leven in een periode waarin fans mondiger worden en studio's rekening moeten houden met hun verzuchtingen. Maar waar houdt het allemaal op?

  • Indrukwekkende Sicario 2: Soldado trailer

    Pin it!

    Eén van mijn Top 10 Beste Films van 2015, Sicario (2015), krijgt niet één maar drie vervolgfilms. En als de eerste geruchten kloppen zou het eigenlijk een soort stand-alone trilogie worden, die wel verband houdt met de eerste film, maar toch niet direct. Regisseur Denis Villeneuve zal de films niet regisseren, want hij had al zijn energie gestoken in Blade Runner 2049 (2017). Ondertussen is ook de trailer online verschenen van Sicario 2: Soldado (2018).

    Korte inhoud: 'Soldado' speelt zich af na de gebeurtenissen uit 'Sicario' en volgt infiltrant Alejandro Gillick (Benicio Del Toro) en CIA-agent Matt Graver (Josh Brolin). De Mexicaanse drugsoorlog heeft zich verder verspreid waarbij terroristen over de Amerikaans-Mexicaanse grens verplaatst worden. Matt krijgt van hogerop de taak om in te grijpen.

    sicario_2_soldado_2018_pic01.jpgsicario_2_soldado_2018_pic02.jpg
    © 2018 Sony Pictures

    Het is Stefano Sollima (Suburra) die de eerste film in goede banen heeft geleid. En na het zien van de trailer kan je er niet omheen om de gelijkenissen in beeld- en klankvoering te zien. Of dezelfde regisseur effectief de twee andere films zal maken blijft nog te bezien. Meer nog, ik zie nergens een spoor van de 2 andere films uit deze nieuwe trilogie op Imdb. De film had oorspronkelijk door Lionsgate moeten uitgebracht worden, maar een meningsverschil tussen Lionsgate en productiebedrijf Black Label Media bracht de distributierechten naar Sony Pictures, en alle plannen werden waarschijnlijk herbekeken. Emily Blunt kwam niet meer in aanmerking (haar rol was ook niet echt sterk in Sicario en de andere twee acteurs gingen in de spotlight staan) en de eerder aangestelde regisseur Jeremy Saulnier moest het project verlaten (wegens plannings-problemen zoals dat heet). De releasedatum van Soldado werd van 2016 naar 2018 verschoven, en Sony zal nu waarschijnlijk wel de kat uit de boom kijken hoe succesvol deze prent zal zijn. Ik vermoed na het zien van deze trailer, behoorlijk succesvol!

    De twee namen die terugkomen zijn Alejandro (Benicio Del Toro) en Matt Graver (Josh Brolin) en ondanks dat regisseur Villeneuve niet terugkeert wordt het script van Soldado opnieuw geschreven door Taylor Sheridan (Taylor Sheridan). In de andere rollen zien we ondermeer Catherine Keener, Isabela Moner, Jeffrey Donovan, Matthew Modine en Christopher Heyerdahl.

     sicario 2 soldado animated picture sicario 2 soldado animated picture
    © 2018 Sony Pictures

    Maar een ander belangrijk onderdeel van Sicario was de muziek van Jóhann Jóhannsson, en hij heeft de score gemaakt voor de nieuwe Blade Runner film. Daarvoor had hij ook de schitterende score geschreven voor Arrival (2016), een soort nieuwe interpretatie van Close Encounters of the Third Kind (1977), waarbij alien ruimtetuigen crashen op aarde en een onderzoeksteam moet uitvissen of de bezoekers al dan niet in vrede komen. Maar de componist van Soldado is uiteindelijk Hildur Guðnadóttir geworden.

     

    *** Sicario 2: Soldado trailer ***

  • 5 punten van kritiek bij The Last Jedi

    Pin it!

    Tijden veranderen en filmstudio’s houden best rekening met de fans. Tot deze conclusie kwam DC Comics, nadat de achterban de Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) hadden ontspoord, onrust gezaaid met Suicide Squad (2016) en uiteindelijk het financieel plan van Justice League (2016) hebben onderuit gehaald. Deze film werd uiteindelijk een box-office tegenvaller die in de States nog niet de helft heeft opbracht van The Dark Knight (2012) of zelfs Wonder Woman (2017). Ditzelfde fenomeen zien we nu ook gebeuren bij Star Wars.

    star_wars_the_last_jedi_backlash.jpg

    Ik had deze week al een artikel geplaatst over het evidente box-offce succes van Star Wars: The Last Jedi (2017) waarin ik het tevens over de tegenvallende audience rating op RT had die op 53% bleef steken. Heel wat Star Wars fans zijn niet te spreken over de manier hoe Disney aan A-New-Hope -recyclage deed in The Force Awakens en nu zijn ze al evenmin tevreden met deze film. En indien Disney niet hetzelfde lot wil ondergaan als DC met een dalende box-office recette, dan zouden ze beter rekening houden met de volgende 5 pijnpunten voor hun komende film. Want vergis u niet, de fans zullen in de toekomst steeds meer inspraak hebben op wat uiteindelijk in de bioscoop komt, tot spijt van wie het benijdt. Indien jullie de film nog niet hebben gezien, zouden jullie best hier stoppen met lezen want hieronder staan heel wat ***spoilers***.

     

    5 punten van kritiek bij The Last Jedi

     

    1. Vragen bleven onbeantwoord

    Regisseur Rian Johnson was duidelijk; hij had The Last Jedi geschreven vertrekkende vanuit een wit blad. En dat was er aan te zien, want de film voelde aan als een soort stand alone prent. In principe zou dit eigenlijk geen probleem geweest zijn, was het niet dat de Star Wars fans wel elk personage op de voet willen volgen. Neem nu Kylo Ren. In Star Wars: The Force Awakens (2015) zagen we hem omringt door zijn 'knights of Ren', en elke fan wou uiteraard meer te weten komen over de origines van zijn villain. Wel, Johnson besliste om hier gewoon geen rekening mee te houden en die knights gewoon te laten vallen. Heeft de film een verplichting om te beantwoorden op de vragen van de fans? Wel ja, indien je de vragen aanreikt. Een serie als Lost roept heel wat vragen op en fans willen een antwoord op die vragen. Je kan als maker je er niet gewoon snel van afmaken met 2 lijnen dialoog. The Force Awakens riep heel wat vragen op en de fans waren vaak teleurgesteld op de manier hoe deze issues werden afgehandeld.

    2. Teleurstellende afwikkelingen

    En halfbakken antwoorden geven op iets waar de fans lang op zaten te wachten was een andere pijnpunt. Denk maar aan de identiteit van de ouders van Rey (Daisy Ridley). Dit werd door Kylo (Adam Driver) eigenlijk heel vlakaf gezegd: "uw ouders waren dronkenlappen die jouw hadden doorverkocht voor geld". Rey antwoordde met een bevestiging en dat was het. Punt. Geen mysterie, geen intrige, geen Skywalkers of Kenobi’s, gewoon nobodies … next! En ook hier denk ik niet dat de fans iets tegen het feit hebben dat Rey’s ouders gewone mensen waren, maar het ligt hem vaak in de MANIER WAAROP je dingen verteld, zeker op issues waar fans al 2 jaar over speculeren. Hetzelfde kan gezegd worden over Snoke die hier op een vrij lullige manier stierf, zonder we eigenlijk meer te weten zijn gekomen over wie dat personage uiteindelijk was.

    3. Social Justice backlash

    Heel wat jongeren zijn al een tijdje spuugzat van al die 'social justice warriors' (SJW) die alles in de maatschappij willen bijstellen en manipuleren tot het beantwoordt aan de criteria van diversiteit en gender gelijkheid. En Hollywood is daar zeker de laatste jaren heel gevoelig aan. De vraag is niet meer "welke acteur is de beste voor de rol" dan wel, "heeft die acteur wel het juiste geslacht of huidskleur voor die rol". En soms is deze politiek zo in your face dat het eigenlijk belachelijk overkomt (zie pic). Het maakt blijkbaar niet uit dat Rose en Finn veruit de meest saaie karakters zijn...

    4. Canto Bight sidestory

    Ik ken niemand die iets goeds te vertellen had over deze sequentie. Het verhaal werd even 'on hold' gezet voor een trip naar een andere planeet, met een halfbakken verhaal over misbruikte dieren en gokkende wapenhandelaars. De scènes waren ook stuk voor stuk bespottelijk met BB8 die geld begon te schieten naar aanvallers (iets wat perfect in de prequels had kunnen zitten) of die kitscherige scene met Master Codebreaker (Justin Theroux). Maar ook de dialogen zijn om van te huilen. Op een gegeven moment verwijdert Rose een zadel van één van die rendieren en zegt dan iets in de aard van "Op z'n minst is deze trip nuttig geweest". No! Jullie missie was geen 'social justice' agenda, maar wel om een codebreaker te vinden! En wie zegt dat 5 minuten nadat jullie de planeet hebben verlaten die dieren niet opnieuw opgepakt zullen worden? Stel je voor dat ze deze sequentie naar de prullenmand hadden verwezen en vervangen door een echte expositie van DJ (Benicio Del Toro) die misschien Lando Calrissian (Billy Dee Williams) tegen het lijf liep en beslissen om zich te mengen met de First Order.

    5. De hit-and-miss humor

    Ik kan hier 20 artikels schrijven over de kritiek die je kunt lezen over de teleurstellende humor (zoals de Poe sequentie in het begin of Skywalker die melk dronk uit een uier van een vies beest), maar de scene waar de meesten moeite mee hadden was de lightsaber die achterover werd gesmeten. Fans begrijpen dat hij niks meer wilde te maken hebben met de Jedi, maar om de lightsaber die hij al in jaren niet meer had gezien en zo’n impact heeft gehad voor hem, zijn familie en vrienden, zomaar achterover te zwieren voelde net iets uit de toon. En dit is misschien het essentiële punt waarom filmrecensenten en Star Wars fans helemaal niet op dezelfde golflengte zitten: de ene ziet een goed gemaakte en bij momenten grappige Rian Johnson film, de andere heeft net iets meer geïnvesteerd in het verhaal en de karakters. Had hij de lightsaber langzaam laten vallen, dan hadden we hetzelfde bereikt maar dit had een totaal andere invulling geweest. De scène had minder grappig geweest maar misschien was de joke op dit ogenblik wel niet gepast. En deze nuances zijn nu eenmaal cruciaal als je de fans wil aanspreken. Of je de vliegscène van Leia in space ook als verkeerde humor kan beschouwen laat ik even in het midden, ook al heb ik zelf hier grondig mee moeten lachen. Trouwens, sinds wanneer kan je vliegen met The Force. Waarom heeft de almachtige Emperor Palpatine daar niet aan gedacht toen hij door Darth Vader in een schacht werd gesmeten in Return of the Jedi?