De FilmBlog - Page 5

  • Kong: Skull Island en Beauty and the Beast zetten fors in op marketing

    Pin it!

    Twee films zetten massaal in op hun marketing. Enerzijds is er Kong: Skull Island (2017) van Jordan Vogt-Roberts. Het productiebudget van de film zou liggen op 190 miljoen dollar. Reken daar nog een dikke 150 miljoen bij aan promotiekosten en je weet dat deze prent 340 miljoen moet opbrengen voor een break-even. En dat is een pak geld voor een regisseur die pas aan zijn tweede bioscoopfilm toe is.

    kong_skull_island_2017_poster01.jpg kong_skull_island_2017_poster02.jpg kong_skull_island_2017_poster03.jpg kong_skull_island_2017_poster04.jpg kong_skull_island_2017_poster06.jpg kong_skull_island_2017_poster05.jpg
    kong_skull_island_2017_banner03.jpgkong_skull_island_2017_banner02.jpgkong_skull_island_2017_banner01.jpg

    De verwachtingen zijn in ieder geval hoog gespannen en Warner Bros wil er zich van verzekeren dat iedereen op de hoogte is van zijn release met tal van affiches gemaakt door verschillende grafische huizen. De film komt bij ons uit op 8 maart 2017.

    Anderzijds is er Beauty and the Beast (2017) van Bill Condon, een regisseur met een pak meer ervaring maar ook wel met een hit-and-miss reputatie. Disney heeft ook heel wat middelen vrij gemaakt voor deze prent, ook al kan ik nergens het productiebudget achterhalen. Maar gezien hun vorige sprookjes-adaptaties vermoed ik dat het budget tussen de 100 en 150 miljoen ligt. Neem daar nog 100 miljoen bij van de marketingkost en ook deze film zal tot 250 miljoen moeten opbrengen voor een break-even.

    beauty_and_the_beast_poster06.jpg beauty_and_the_beast_poster04.jpg beauty_and_the_beast_poster03.jpg beauty_and_the_beast_poster02.jpg beauty_and_the_beast_poster01.jpg beauty_and_the_beast_poster05.jpg
    beauty_and_the_beast_banner01.jpg

    De poster-campagne heeft iets weg van een Lord of the Rings film, maar heeft ook wel iets sprookjesachtig. BLT Communications is zowat één van de grote design bedrijven in Hollywood en zij hebben al heel wat namen op hun resumé staan van Pirates of the Caribbean tot Avengers en Transformer films. Beauty and the Beast komt bij ons uit op 22 maart 2017.

  • Zij kijgen een Oscar tijdens de 89e Academy Awards

    Pin it!

    Deze nacht is het zover en worden de belangrijkste awards uit de filmindustrie uitgedeeld, los van het feit dat er elk jaar wel heel wat ontevredenheid is over de uiteindelijke winnaars. Dit jaar lijken de resultaten van de 89e Academy Awards toch op voorhand beslecht. La La Land (2016) lijkt de beste kaarten in hand te hebben. Maar laten we zoals elk jaar even een kleine voorspelling wagen wie de Oscars zal winnen, en zien hoe voorspelbaar alles elk jaar wel is. Voor diegene die de show willen volgen en Telenet thuis hebben, kan dat bekeken worden op Kanaal 11, of voor de Play More klanten via Prime Star, of via Yelotv.be of de Yelo Play-app. Voor de andere zullen we hier van zodra ze opduiken wat streaming-kanalen online zetten, ook al is het elk jaar wel wat zoeken.

    best_picture_2017_moonlight.jpg
    La La Land © Summit Entertainment

    Laten we beginnen met de hoofdvogel, Best Picture. Met alle respect voor Arrival (2016), hij zal geen substantieel tegengewicht kunnen bieden voor de Oscar-knuffel La La Land en ik verwacht ook niet dat Moonlight (2016) voor een verrassing zal kunnen zorgen, ook al zijn er in het verleden nog verrassingen geweest (cf. Crash). De musical van Damien Chazelle is ook gemaakt met beperkte middelen (30 miljoen dollar) en een kleine 350 miljoen opgebracht. Moonlight heeft amper 20 miljoen opgebracht. Arrival heeft 47 miljoen dollar gekost en een kleine 200 miljoen opgebracht, wat in ieder geval een puik resultaat is voor een science fiction drama. De andere kandiaten, Manchester by the Sea (2016), Lion (2016), Hidden Figures (2016), Hell or High Water (2016), Hacksaw Ridge (2016) en Fences (2016) zijn wat mij betreft niet opgewassen tegen de 3 andere favorieten.

    best_actor_manchester_by_the_sea_casey_affleck.jpgbest_actress_la_la_land_emma_stone.jpg
    Manchester by the Sea © Roadside Attractions   -   La La Land © Summit Entertainment

    Bij de Beste Acteur in een Hoofdrol lijkt het ons een uitgemaakte zaak dat Casey Affleck zal winnen voor zijn Manchester by the Sea. De acteur won de Golden Globe en Bafta en nog een karrenvracht aan andere awards uit diverse filmfestivals voor zijn vertolking. Sorry voor Ryan Gosling en dubbele-Oscar-winnaar Denzel Washington, maar ik verwacht dat het net niet zal worden voor hen. Andrew Garfield en Viggo Mortensen lijken lichtgewichten bij deze uitreiking.

    Ook de award voor Beste Actrice in een Hoofdrol gaat volgens ons naar Emma Stone voor La La Land, ook al hebben we veel sympathie voor Isabelle Huppert. Bij de Acteurs in een Bijrol lijkt het ook al een uitgemaakte zaak te zijn dat Viola Davis zal haar eerste Oscar winnen voor Fences, nadat ze al 2 Oscar-nominaties had voor The Help en Doubt (2008) en Mahershala Ali zal winnen voor Moonlight.

    fences_best_supporting_actress_viola_davis.jpgmoonlight_best_supporting_actor_mahershala_ali.jpg
    Fences © Paramount Pictures   -   Moonlight © Plan B Entertainment

    Voor Beste Regisseur heeft Damien Chazelle met zijn La La Land de beste kaarten in handen. Spijtig voor Denis Villeneuve en Mel Gibson. Voor cinematografie lijkt Linus Sandgren voor La La Land ook te gaan winnen. Voor Beste Animatiefilm zal Zootopia (2016) waarschijnlijk het beeldje winnen, ook al mag van mij in deze categorie zeker ook wel een outsider winnen. Voor Beste Adapted Script heeft Moonlight een streepje voor, en Beste Originele Script zal waarschijnlijk wel gaan naar Manchester by the Sea. Dit zijn zowat de belangrijkste beeldjes. Voor de rest kan je de volledige lijst terugvinden op IMDB. Enjoy the Oscars!

    Update 27/02/2017:Voor zover zijn de bovenstaande voorspellingen uitgekomen! Daarnaast is de Oscar voor Beste Costumes ging naar naar Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016), de Oscar voor Beste Make-Up dan weer naar Suicide Squad (2016). De Oscar voor Best Sound ging verdiend naar Arrival en Best Mixing naar Hacksaw Ridge (2016). Beste Buitenlandse Film ging naar The Salesman (2016), zonder de aanwezigheid van Asghar Farhadi. De eerste Oscar voor La La Land is deze van Best Production Design.

    De Oscar voor Best Special Effects ging dan weer verdiend naar The Jungle Book (2016). Beste Montage gaat dan weer naar Hacksaw Ridge, een film die hiermee zijn tweede Oscar opstrijkt. De Oscar voor Best Original Score ging naar Justin Hurwitz voor La La Land.

    De grootste verrassing van de nacht (en tevens de enige categorie die we verkeerd hadden) is de Oscar voor Beste Film, die niet naar La La Land ging maar wel naar Moonlight. Maar om één of andere reden hebben ze aan Warren Beatty de verkeerde enveloppe gegeven (pic), met name deze van 'Best Actrice'. Bijgevolg las Faye Dunaway de naam van La La Land ipv. de uiteindelijke winnaar Moonlight. Emma Stone liet een paar minuten geleden nog weten dat zij haar kaart met 'Best Actrice' in haar hand had en ze niet weet waarom er twee kaarten zouden zijn. Een probleempje tijdens het drukwerk? Wie had ooit kunnen denken dat The Academy zou afzakken op het niveau van een mislukte Steve Harvey missverkiezing. OMG !!

  • A Cure for Wellness (2016) ** recensie

    Pin it!

    Een paar dagen gelden had ik het nog over de trailer van A Cure for Wellness (2016), eergisteren heb ik dan uiteindelijk de film gaan zien in een lege bioscoopzaal in de White Cinema in het Docks complex. Het leek wel een privé-voorstelling en de afgelikte witte ruimtes waren tevens een perfecte setting voor deze fotografisch afgelikte film. Dit had een David Fincher film kunnen zijn, met dit verschil dat Fincher wel een betere scenarist had aangesteld.

    a_cure_for_wellness_2016_poster02.jpg

    Korte inhoud: Lockhart (Dane DeHaan) is een jonge man die voor zijn bedrijf afreist naar de Zwitserse Alpen om zijn CEO Pembroke (Harry Groener) terug te halen uit een hydrotherapeutisch instituut. Daar aangekomen blijkt dat zijn baas verdwenen is en ontmoet hij de mysterieuze Hannah (Mia Goth). Gedwongen tot een langer verblijf na een auto-ongeval, wordt hij opgevangen door dokter Volmer (Jason Isaacs) die hem een speciale therapie voorstelt, maar al snel komt hij erachter dat deze therapie niet zo idyllisch is alsof wordt voorgeschoteld.

    Alles zag er veelbelovend uit en het was onmogelijk om niet onder de indruk te zijn van de trailers. Regisseur Gore Verbinski weet hoe jij een visueel indrukwekkend spektakel moet maken en met zijn Pirates of the Caribbean films is hij ook wel vertrouwd met het concept van 'water'. En het gebruik van water is zowat de rode draad doorheen deze film. Reeds bij aanvang van het verhaal waarbij een werknemer van een groot bedrijf een hartaanval krijgt en een water-reservoir omver slaat, tot de Spa in Zwitserland die zich bezig houdt met hydrotherapeutische sessies. Water is dus omnipresent in deze prent.

    Wat deze film ook zo indrukwekkend maakt is de production design van Eva Stewart. Een dame die al 4 keer werd genomineerd voor een Oscar en volgend jaar met deze film misschien wel een kans zal maken om opnieuw genomineerd te zijn. De film werd niet opgenomen in Zwitserland, maar wel in Duistland, en meer precies in Brandenburg waar ze het oude ziekenhuis van Beelitz-Heilstättenhebben hebben opgeknapt (een plek waar de Russen na de oorlog heel wat politieke dissidenten hebben omgebracht), alsook gedraaid in het Hohenzollern kasteel. Veel van de shots, met de laaghangende zon tussen de bomen, of die termen met zijn mooie tegeltjes, zijn om in te kaderen.

    En tot halverwege de film had ik echt wel het gevoel naar iets speciaals te zien met cult-allures. Maar nadien verloor de scenarist - net zoals zijn hoofdpersonage - de pedalen en zakte het gehele kaartenhuisje in mekaar. Je zou denken dat hij op bladzijde 80 van zijn script werd vervangen door een B-horror scenarist die het niet zo nauw nam met de logica van het verhaal. Ik kan hierover niet al teveel vertellen zonder te spoilen, maar om een voorbeeld te geven; de film heeft zowat 5 eindes. Elk van hen al even teleurstellend als de andere. De scenarist wou ook net iets teveel gaan vertellen en verloor zijn publiek in een verhaal die oeverloos lang begon te worden (146 minuten!). Na de film had ik maar liefst 3 plotwendingen in mijn hoofd die deze prent véél beter hadden gemaakt en ik begreep maar niet waarom ze noodgedwongen het ene cliché na het andere wilden "uitproberen".

    a_cure_for_wellness_2016_pic01.jpga_cure_for_wellness_2016_pic02.jpga_cure_for_wellness_2016_pic03.jpg
    © 20th Century Fox

    Desondanks het flauwe script en de bizarre en onlogische plotwendingen moet ik de film toch aanraden omwille van een aantal knappe scènes. Zo wordt ons hoofdpersonage ondergedompeld in een +/-7 meter hoge tank vol met water, voor een sensory-deprivation kuur. Een scène die niet zonder gevaar is om op te nemen want de hoofdacteur moest daadwerkelijk in zo'n watervat kruipen. Terwijl Lockhart in een soort droomfase lijkt te komen gebeuren er verschillende zaken. De opzichters bezigen zich in een soort pervers seksueel spelletje, terwijl Lockhart werd omring door palingen (die volledig in cgi werden gemaakt). Onderwater-scenes draaien kost tijd en dus veel geld, en enkel voor deze scene werd maar liefst 10 dagen gefilmd. Er zit ook een scène in de film waarin Lockhart een tube in zijn mond krijgt geduwd waarin kleine palingen in zijn strot worden gegoten. En uiteindelijk is er de tand-scène waarin Lockhart een boor krijgt tegen zijn snijtand. Samen met de efficiënte geluidseffecten (gebruik makend van fase neutralisering bij opname) is het één van de meest creepy scènes uit de film.

    A Cure for Wellness heeft een gigantische plotwending, maar de meeste onder ons zullen alles wel zien aankomen van ver. Het begint met een intrigerende gothische horror vibe, maar eindigt in melodrama en clichés waarvan de logica ver zoek is. Het einde van de film is zowat het domste wat jullie ooit hebben aanschouwd, en dat sinds Neil LaBute's versie van The Wicker Man (2006). De film duur ook nog eens 50 minuten te lang en de scènes worden niet alleen langdradig maar vallen ook pijnlijk in herhaling. Anderzijds is het met zijn bescheiden budget van 40 miljoen dollar (voor een Hollywood prent) een pareltje om naar te kijken, met een smaakvolle mix tussen mooie fotografie en verfijnde cgi. A Cure for Wellness loopt ondertussen bij ons in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 25 februari 2017

    ***Related Post***
    19/02/2017: Indrukwekkende A Cure for Wellness trailers

     

    *** A Cure for Wellness trailer ***

  • De Link Tax en andere absurde EU copyright regels klaar om gestemd te worden

    Pin it!

    Het is niet onze gewoonte om via De FilmBlog aan politiek te doen, maar binnenkort wordt er in het Europees Parlement een wet gestemd die misschien wel het einde kan inluiden van heel wat onafhankelijke internetsites, en mogelijks ook heel wat filmblogs. Het is een wet die misschien met goede bedoelingen werd opgesteld maar compleet de link mist met wat er on-line leeft. Het Europees Parlement behandelt de ontwerp-wet voor het ogenblik en mikt op een stemming ergens deze zomer. Nadien moet er ook nog onderhandeld worden tussen het EP en de lidstaten.

    copyright_sign.jpg

    De Commissie heeft zitten werken op een 'Copyright in the Digital Single Market Directive' (lees hier de tekst), een nobele bedoeling om auteurs een grotere bescherming te geven. En daar is op zich niets verkeerd mee. Maar het zijn vaak regels die meer schade zullen toebrengen aan de vrije nieuwsverspreiding, dan dat het "de auteurs" op lange termijn ten goede zal komen. Het zal tevens desastreuze economische gevolgen met zich meebrengen, en dit terwijl Europa snakt naar een heropleving van de economie. Lees er alles over op SaveTheLink.org.

    In de States bestaat er een Fair Use wet, die het mogelijk maakt om werken - waarop beperkt auteursrecht geclaimd wordt - toch onder bepaalde voorwaarden te mogen gebruiken. Voor bloggers, en met name filmbloggers, is dit wel een manier om te kunnen functioneren. Wij hebben geen budgetten om een image-databank samen te stellen of nog om reporters naar de States te sturen om foto's te maken van acteurs en actrices. Anderzijds is het vaak onmogelijk om de auteur van een foto te achterhalen, en mochten we deze al weten te vinden, moeten we alsnog zijn contactgegevens opsporen en hopen dat hij op een redelijke termijn ons van antwoord kan dienen of we al dan niet zijn foto mogen gebruiken. Het huidige Citaatrecht is een grijze zone waar advocaten met minder goede bedoelingen momenteel munt uit slaan. Een 'Fair Use' wetgeving zou het voortbestaan van heel wat onafhankelijke sites in stand kunnen houden en dus zijn we voorstander voor een dergelijke wetgeving op Europees vlak.

    copyright,wetgeving

    Maar Europa gaat zelfs nog meer de andere richting in, met absurde nieuwe regels zoals een soort LINK TAX, waarbij het linken naar een andere site met een snippet van wat tekst al reden kan zijn voor een auteursrechten schending, los van de aard van het artikel. Nog meer absurd en zelfs op het randje van de inperking van de vrije meningsuiting, is artikel 13 die internet providers zal aanzetten op trackers te gebruiken om zo materiaal te gaan blokkeren waarop een auteursclaim aan verbonden is. Dit staat opnieuw los van de context waarin de text/afbeelding/video werd gebruikt. Het gevolg is dat bijvoorbeeld meer Nederlandse sites zullen verdwijnen en corporate sites meer macht zullen krijgen. En wat betreft filmbloggers ... wel, de Amerikaanse versies zullen Europa wel veroveren. En gewone gebruikers die niet beschikken over een internetsite zullen vroeg of laat ook geviseerd kunnen worden, met claims voor het gebruik van fotomateriaal op hun Facebook bijvoorbeeld. Ja, er is nood aan een Fair Use wetgeving, in plaats van nog meer beperkingen op de vrije meningsuiting en vrije berichtgeving op internet.

    Deel dit bericht met zoveel mogelijk mensen (u heeft hiervoor van ons de toelating ;) ... ) want weinig mensen zijn vaak op de hoogte van wat er zich allemaal afspeelt op Europees niveau, ook al kan de impact dramatisch zijn.

    Categories: Clash, News 3 comments
  • Heat (1995) ****½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    20th Century Fox heeft een nieuwe 2-disc Blu-ray uitgebracht met de Director's Definitive Edition van Heat (1995), een bijna 3 uur durend epos dat werd gedraaid in 103 dagen. Gezien ik op de filmschool daarover ooit eens een lang essay over heb geschreven, had ik plots een onweerstaanbare drang om dit meesterwerkje nog maar eens in de aandacht te brengen op deze blog. Heat is één van mijn All Time Top 10 favoriete films ... ja, nog steeds.

    heat_1995_blu-ray_new.jpg

    Heat is oorspronkelijk een remake van L.A. Takedown (1989), een tv-film van Michael Mann, over een geslepen schurk die achtervolgd wordt door een ervaren en even geslepen detective. Mann kreeg met de filmversie van 1995 meer middelen (60 miljoen dollar) en een explosieve cast om zijn moderne cop 'n' thief verhaaltje te vertellen.

    Michael Mann heeft met deze film het westerngenre omgeploegd tot een amalgaam van genres waar de dramatiek van elk een hoogtepunt kent. Beschouw het als een moderne misdaadfilm met neo-noir trekjes en beïnvloed door John Boorman’s Point Blank (1967). Het is trouwens de ambitie van Mann om het genre te overstijgen. Heat is een film die niet vervalt in extreme speciale effecten of ultra-gigantische explosies, maar klassiek blijft in zijn verfilming en soms - vreemd genoeg - speelt met ingetogenheid in explosieve momenten. Hij komt ook verrassend sterk uit de hoek komt in op het eerste gezicht gekende relatiedrama's.

    De verschillende relaties die geportretteerd worden in Heat staan niet los van elkaar maar bespelen elkaar en creëren de context van de film. Ze plaatsen de actiescènes op het tweede plan - een terugkerend gegeven in zijn films - en schetsen het klimaat. Heat is een samenkomen van twee werelden die misschien op het eerste gezicht fel van elkaar verschillen, maar in de loop van het verhaal bijeenkomen. De oppositie van De Niro en Pacino, die zich elk laten inspireren door hun omgeving en die veruiterlijkt wordt door geometrisch contrasterende maar complementaire figuren en decors, staat centraal in de film. De twee personages voelen de aanwezigheid van hun rivaal en hun wegen kruisen elkander op bijzondere momenten.

    De film legt van in het begin de dramatische teneur van de film vast, vergezeld met de beklemmende muziekscore, en in tegenstelling dat de dramatische lijn van de film wordt verzwakt door de vele nevenplots, oscilleert het steeds naar een hoger niveau van exaltatie. Alles staat in teken van het lot van beide mannen, waarbij Neil McCauley (Robert De Niro) zijn verloofde Eady (Amy Brenneman) en Vincent Hanna (Al Pacino) vervreemd van zijn vrouw Justine (Diane Venora) en zijn stiefdochter Lauren (Natalie Portman). Maar vooraleer beide mannen hun ultieme confrontatie tegemoet treden, moeten ze eerst wandelen door hel van verscheurende beslissingen en emotioneel zware momenten. Hanna moet afrekenen met de zelfmoord van zijn stiefdochter en McCauley krijgt te doen met serialkiller Waingro, sterven 3 van zijn vrienden: Michael Cheritto (Tom Sizemore), Trejo (Danny Trejo), Donald Breedan (Dennis Haysbert) en verliest contact met Chris Shiherlis (Val Kilmer).

    Heat animated pictureHeat animated pictureHeat animated pictureHeat animated picture
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Michael Mann wist die eindescène perfect te monteren om ons alsnog op het verkeerde been te zetten door het falen van Hanna te duiden en de confrontatie met de zelfmoord te installeren. De Niro was 'home-free' en reed door de 'tunnel der verlichting' (scène te danken aan het uitgekiende vakmanschap van Dante Spinotti, de Chef Op van Mann), maar Neil onderging het lot van zijn extreme gedrevenheid en perfectionnisme. Zelfs zijn doctrine kon hem deze keer niet helpen. Zoals een bekende spreuk zegt: "Het is altijd een keer teveel."

    De film is een cirkel die twee extremen met elkaar vergelijkt en met elkaar laat confronteren. Een existentialistisch portret over iemand die jaagt op iets en iemand die probeert te vluchten, bijzonder in beeld gebracht door de film te openen met een trein die toekomt in het station (ontmoetingen met het personage) en het landen van een vliegtuig (resolutie). Beide zijn oorden van vertrek en aankomst en aldus heel toepasselijk in het verhaal.

    heat_1995_pic12.jpgheat_1995_pic14.jpgheat_1995_pic13.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Heat, een ander woord voor ‘de flikken op de hielen hebben’, contrasteert met de koude blauwe kleur die verwijst naar de L.A. PD die steeds dichter komt. Maar Michael Mann verzeilt niet in de Vrebos Bal Masqué debiliteit door Hanna een blauw pakje te geven en Neil een zwart pakje. Dat zou niet alleen de film sterk ridiculiseren maar eveneens de aandacht voor de dramatiek van de personages weghalen. De film is van in het begin tot het einde een oase van blauwe en zwarte tinten; zonder dat de kleuren teveel aandacht naar hen toe trekken. Ze blijven wijselijk op de achtergrond (een blauw doek, blauwe vlaggetjes, blauwe lichtjes, een zwarte donkere nacht, een zwart kleed, een postmodern zwartgetint huis, een uitzicht op de zee met een donker blauwe hemel, …)

    De kleur plakt niet op de personages, maar sluipt in de ruimte bij dramatische momenten. Het voorbeeld bij uitstek is het moment dat Neil thuiskomt en door het venster staart, nadat Waingro hem is ontglipt. Men weet wat hij voelt en denkt, zonder ook maar één woord. Een ander voorbeeld is de zwartgalligheid waarmee Hanna dagelijks te doen heeft. Het bloederige die hij alle dagen geserveerd krijgt en waar hij verslaafd aan wordt. Of zoals hij zegt tegen zijn vrouw: ik heb het nodig om scherp te blijven. Dit wordt perfect weergegeven door de zwarte tinten waarin hij leeft. Een goed regisseur weet gebruik te maken van al die elementen die op het gevoel spelen van de toeschouwer, maar slechts weinigen kennen de juiste doseringen.

    heat_1995_pic04.jpgheat_1995_pic02.jpgheat_1995_pic03.jpg
    heat_1995_pic06.jpgheat_1995_pic07.jpgheat_1995_pic05.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Natuurlijk kan je moeilijk over Heat praten, zonder de acteurs te vermelden want zij nemen het leeuwendeel van het charisma van de film voor hun rekening. Na 22 jaar van hun valse ontmoeting in The Godfather (1974), ontmoeten ze elkander uiteindelijk face-to-face; zonder enige twijfel een anthologisch moment. Het leek of Godfather Marlon Brando zijn erfenis schonk aan Pacino en De Niro.

    Deze twee titanen, die wat men ook moge schrijven van hen, heel bescheiden blijven en niet zomaar op de voorkant van magazines willen prijken. Beide hebben ook een aura van mysterie rondom hen die menig fouillerend interview doorstaat. De Niro mompelt vaak een paar lettergrepen, terwijl Pacino zal doen of hij de vraag niet begrijpt om u te forceren uw vraag in andere richting te sturen en desgevolge niet op uw vraag te antwoorden. Van Looy zal daar wel kunnen van getuigen. Maar op de set zijn ze 'echt'.

    heat_1995_pic08.jpgheat_1995_pic09.jpgheat_1995_pic10.jpgheat_1995_pic11.jpg
    © Warner Bros. & 20th Century Fox

    Een belangrijk gegeven is dat de twee acteur van verschillende motivaties vertrekken. Terwijl De Niro een echt filmbeest is, heeft Pacino eigenlijk meer verbintenissen met theater. Dit zorgt in ervoor dat hun vertolkingen des te meer contrasteren met elkaar. Terwijl de ene zijn tegenspelers op zich laat afkomen, zal de andere zijn tegenspelers omhelzen tot in de meest extreme metaforen. Elk heeft zijn stijl van spelen; Pacino is exuberant, theatraal (in positieve zin), in vuur en vlam, vrijgevig en direct herkenbaar aan zijn ruwe en vlammende stem. Pacino geeft een extra reliëf aan zijn personages die hij vertolkt. Terwijl De Niro meer ingetogen is, pragmatisch, georganiseerd en een spel speelt met zijn ogen. Zijn sterkte ligt in zijn ingetogenheid bij extreme emoties, alsof hij ze laat kolken binnenin. Het lijkt of hij alles ogenschijnlijk onder controle heeft. Vaak weet je niet of hij goedgeluimd zal zijn of hij je hoofd in twee zal slaan. Beide kunnen heel charmant zijn maar plots heel agressief tekeer gaan. Mann heeft het scenario niet geschreven met Al en Bob in het hoofd maar het was een evidente keuze. Als je tot hier bent geraakt met lezen, felicitaties, je bent doorheen een samenvatting van mijn proloog. ;)

    De nieuwe Blu-ray van Heat komt vandaag uit op 23 februari 2017 met als extraatjes de audio-commentaar van de regisseur Michael Mann, een gesprek met de filmcrew, een heuse making-of, een gesprek met De Niro en Pacino, extra beeldmateriaal, verwijderde scènes en bioscooptrailers.

    rating

    Beoordeling: 4,5 / 5
    Recensie door op 23 februari 2017

     

    *** Heat trailer ***

  • Don't Breathe (2016) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik heb hier lang op gewacht maar hij is er, dit is zonder twijfel dé beste horror film van de laatste 2 jaar. De premisse van Don't Breathe (2016) is uiteraard geniaal maar de uitwerking is bangelijk. De film werd geregisseerd door de Uruguayaanse Fede Alvarez, die ook al de Evil Dead (2013) remake had gemaakt. De film is teven geproduceerd door Sam Raimi, en als zijn naam ergens verbonden is aan een horror-project, weet je dat het iets speciaals moet zijn.

    dont_breathe_2016_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Money (Daniel Zovatto) hoort over een blinde veteraan (Stephen Lang) die alleen woont en weleens een grote som geld zou kunnen bezitten. Alex (Dylan Minnette) is niet blij met de klus maar Rocky (Jane Levy) staat te popelen om snel geld te verdienen. Als ze vervolgens bij het enige bewoonde huis van het blok staan en de rottweiler van de eigenaar hebben weten te kalmeren, slagen ze erin om binnen te komen. Al snel wordt duidelijk dat de eigenaar dan wel blind mag zijn maar verre van hulpeloos is.

    Tot mijn grote opluchting is het niet de zoveelste 'found footage' film. Het is een goed gemaakte horror, met een bijzonder aanstekelijke cast. Het is vooral de eenvoudige premisse die deze film zo aantrekkelijk maakt. Het verhaal lijkt op het eerste gezicht te gaan over drie inbrekers die misschien iets te ver gaan door een blinde te overvallen. Maar dan draaien de rollen plots om en wordt het slachtoffer eigenlijk de "moordmachine". We hebben al in het verleden een oude blinde gehad die bijzonder goed kon vechten, zoals in Blind Fury (1989), maar dit is de eerste keer bij mijn weten in een mainstream horrorfilm.

    Het is het soort horror waar het publiek in de bioscoopzaal zijn ademhaling bij momenten zal inhouden. De spanning is in ieder geval te snijden. Toch denk ik niet dat deze prent een debat zal oproepen over het recht van een huiseigenaar om inbrekers te vermoorden, ook al krijgt het verhaal halverwege een duister kantje. In de States was zo'n zaak rond de figuur van Byron David Smith. De zaak draaide rond een oude man die in zijn kelder zat te wachten tot twee tieners aan het inbreken waren en op gruwelijke wijze vermoord werden. De rechter had de man ook een levenslange celstraf gegeven omwille van het feit dat hij alles net iets teveel had voorbereid met zelfs camera-opnames en een plastiek op de vloer. Maar het is uiteindelijk wel een mooie les aan jonge potentiële boefjes: "Het kan verkeerd aflopen!"

    dont_breathe_2016_pic01.jpgdont_breathe_2016_pic02.jpgdont_breathe_2016_pic03.jpg
    dont_breathe_2016_pic04.jpgdont_breathe_2016_pic05.jpgdont_breathe_2016_pic06.jpg
    © Screen Gems & Sony Pictures Releasing

    Een tijd geleden had je een beetje een gelijkaardige prent met The Collector (2009). Hier kregen we ook een geflipte moordenaar voorgeschoteld in een huis waarbij de slachtoffers er alles aan deden om te kunnen ontsnappen. Hier zijn er minder booby traps, en de horror komt hoofdzakelijk van de figuur van Stephen Lang die hier een voortreffelijk getormenteerde killer neerzet en waar we nog van zullen horen. Als deze film een succes blijkt te zijn zal hier nog een vervolg van komen. Maar niet alleen dit, de fotografie van Pedro Luque is indrukwekkend, met geslaagde visuele effecten waarbij de camera doorheen kamers zweeft en onder bedden travelt om dan uiteindelijk een nieuw personage te volgen. Ook het script heeft voldoende twisten om ons aan het lijntje te houden en uiteraard de hoofdactrice Jane Levy, speelt hier de pannen van het dak.

    Maar wat deze film ook een 4 op 5 sterren film maakt is dat het ook wel iets te vertellen heeft over onze maatschappij. Ik probeer niet teveel te spoilen in deze review, maar er zijn verschillende "slachtoffers" van de maatschappij die hier aan bod komen. Niet alleen de alleenstaande moeder die in een onmogelijke situatie haar dochtertje moet groot brengen, maar ook de oorlogsveteraan wiens dochter werd doodgereden door een rijkeluis die er met een geldboete van af is gekomen. Het zijn stuk voor stuk producten van hun omgeving en niet zomaar kartonnen screamqueens en pretty teenagers vs een cliché serial killer. Het zijn personages waarvan je de intenties - hoe fucked-up die ook moge zijn - wel een beetje volgt (zonder ze uiteraard goed te keuren). Maar laten we er nu ook niet meteen een maatschappij kritische thriller/horror van maken, maar het is een goede poging tot iets meer diepgang.

    De trailer spoilt wel weer iets teveel, maar gelukkig verklapt het wel niet alles. Don't Breathe is ondertussen beschikbaar op DVD en Blu-ray met audio-commentaar van de filmmakers, 8 verwijderde scènes met audio-commentaar van de regisseur, een ontmoeting met de cast en nog vier making of filmpjes. Mis deze film niet!

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 22 februari 2017

     

    *** Don't Breathe trailer ***