De FilmBlog - Page 2

  • War for the Planet of the Apes (2017) ***½ Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ondanks dat de teleurstellende box-office cijfers is en blijft dit een schitterende prequel trilogie op Planet of the Apes. Regisseur Rupert Wyatt had de toon gezet met Rise of the Planet of the Apes (2011), maar om onverklaarbare reden haakte hij af van de sequel omdat hij vond dat 20th Century Fox iets te vroeg de film wou, ook al lag er een script klaar die goedgekeurd was. Momenteel heeft Wyatt zelfs problemen om interessante filmprojecten te vinden.

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_poster01.jpg

    De gelukzak die het project in zijn schoot geworden kreeg was regisseur Matthew Reeves. De sequel Dawn of the Planet of the Apes (2014) was een box-office succes en werd op handen gedragen door pers en publiek en Reeves kreeg meteen ook de sleutels van de The Batman franchise. Zo zie je maar dat één keuze in je leven wel determinerend kan zijn voor de rest van je carrière.

    En ondertussen is de Blu-ray uit van War for the Planet of the Apes (2017) uit, en het is een uitstekend slot op een knappe filmreeks. Het contrast met Tim Burton’s Planet of the Apes (2001) is kon nauwelijks groter zijn. Deze franchise slaagt er in het gegeven opnieuw relevant te maken voor een hedendaags publiek. Bijgevolg zijn ze dan ook afgestapt van die onnozele time-travel nonsense in Escape from the Planet of the Apes (1971) en hebben ze geopteerd voor genetische manipulatie.

    De karakters en de verhaallijn zijn zo sterk, dat je in de eerste film de beperkingen van de motion capture-apen nog wel door de vingers zag, heb je nu zo goed als perfecte cgi wezens, met wederom een fantastische vertolking van Andy Serkis waarvoor hij dringend eens een Oscar-nominatie mag voor krijgen, want motion capture verschilt eigenlijk niet zo heel veel van een acteur met making-up. De moeilijkste film was Rise, maar Dawn en War zijn rijk aan actie en zijn net iets boeiender, zowel inhoudelijk als visueel.

    Korte inhoud: Ondanks al zijn inspanningen om een oorlog te vermijden, is Caesar alsnog in een onvermijdelijke strijd geraakt met de mensen. Caesar moet tot het uiterste gaan terwijl hij geplaagd wordt door herinneringen aan zijn voormalige vriend en verrader Koba. Kan Caesar zijn volk leiden tijdens deze moeilijke tijden?

    De cgi is geweldig, en dat is voornamelijk te danken aan de wizards van de Weta Digital. In een bepaalde scène zien we dat honderden apen gevangen zijn genomen, en voor geen seconde denk ja aan cgi. Rise was een film die zich afspeelde in een huis en labo. In Dawn ontplooide het verhaal zich in een bos en een verlaten stad. In deze War worden de landschappen breder en krijgen we sneeuw en regen. En op een moment waar het publiek sympathie begint te krijgen voor de apen, en eigenlijk hoop dat de mensheid uitgestorven zal worden, heb je beter goede motion capture. En met deze prent zijn we mijlenver verwijderd van Beowulf (2007).

    war_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic01.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic02.jpgwar_for_the_planet_of_the_apes_2017_pic03.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    De verwachtingen waren hoog voor deze prent, en het resultaat is grotendeels donkere en eigenlijk ook wel wat deprimerend: en voor dit climax gedeelte van deze Apen-saga is het zeker wel een waardige afsluiter, maar misschien had ik toch iets meer van een crescendo verwacht. Het einde is ook een beetje verwarrend met één groep van mensen die aangevallen wordt door een andere groep mensen, en de apen worden dan wat opzij geschoven in een soort The Great Escape (1963) subplot. Ook de dialogen zijn behoorlijk droog. De film heeft ‘WAR’ in de titel, maar ik had de indruk dat er meer oorlog was in Dawn dan in deze prent. Hier heb je voornamelijk momenten van kwetsbare schoonheid en verdriet.

    Er zit ook een beetje humor in de prent, afkomstig van Bad Ape vertolkt door Steve Zahn. Het ruwe element in de film komt dan weer van The Colonel, vertolkt door een overheerlijke Woody Harrelson die zijn inspiratie heeft gevonden in Colonel Kurtz uit Apocalypse Now (1979). Om hem dan ook nog een keertje zijn hoofd te laten scheren en op de muur “APE-POCALYPSE NOW” te schrijven vond ik zelf net iets teveel van het goede. Het mocht allemaal wel iets subtieler. En om eerlijk te zijn, de dreiging komt eigenlijk niet echt van hem.

    War for the Planet of the Apes is ondertussen uit op DVD en Blu-ray mét het interessante audio-commentaar van Matt Reeves, alsook deleted scenes, een blik op de visuele effecten van Weta Digital en een pak making of filmpjes.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 8 november 2017

     

    *** War for the Planet of the Apes trailer ***

  • Jennifer Garner in The Tribes of Palos Verdes

    Pin it!

    Ik kan me de laatste film van Jennifer Garner niet meer voor de geest halen. Ze was ooit een gigantische ster met de serie "Alias", maar na wat zwakke komedies bleef ze een beetje op de achtergrond met wat bijrollen. Nu is ze te zien in The Tribes of Palos Verdes (2017) een independent filmproductie van de broers Brendan en Emmett Malloy. Een film waar ik naar uitkijk.

    the_tribes_of_palos_verdes_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Medina (Maika Monroe) verhuist met haar familie naar het 'paradijs' in Palos Verdes, Californië, waar ze een schijnbaar nieuw en gelukkig leven beginnen. Wanneer het huwelijk tussen Medina’s ouders toch niet lijkt stand te houden, komt haar moeder terecht in een emotionele spiraal en zoekt Medina's tweelingbroer Jim (Cody Fern) zijn heil in drugs. Medina zit helemaal in het midden van dit alles en moet fungeren als de stabiele kracht binnen het gezin van Phil (Justin Kirk) en Sandy (Jennifer Garner). Zij vindt haar toevlucht in het surfen.

    De film is een adaptatie van de coming-to-age roman van Joy Nicholson, een drama dat zich afspeelt binnen de contreien van het surfwereldje. Het lijkt onversneden Young Adult materiaal: met opstandige jongeren, een generatieconflict en een vergiftigd voorstads- milieu. Wat meteen opvalt in de eerste beelden is de knappe fotografie van Giles Dunning, maar toch ook wel de vertolkingen van de hoofdacteurs. De muziek van de geniale componist Gustavo Santaolalla, maakt van ditalles een film die nu bovenaan op mijn ‘to see’ lijstje staat.

    Maika Monroe is de actrice die opviel in de verrassende horrorfilm It Follows (2014), en nu in zowat de ene na de andere interessante prent opduikt. Maar uiteraard is er ook Jennifer Garner die niet zomaar een pretty face blijkt te zijn. Ze had al veel vroeger dan vandaag die weg moeten opgaan. Ze had in ieder geval al de smaak te pakken gekregen in Dallas Buyers Club (2013), ook al was de screentijd beperkt. Wel spijtig dat Adrian Lyne zich uiteindelijk niet heeft geworpen op de verfilming van Back Roads (2017) die hij met haar had willen draaien. Deze film werd nu gemaakt door Alex Pettyfer met actrice Juliette Lewis en Jennifer Morrison.

    Het script van The Tribes of Palos Verdes werd geschreven door Karen Croner. Het lijkt een hedendaags, maar tezelfdertijd, tijdloos drama. Hopelijk krijgt deze prent bij ons ook een distributiekanaal.

     

    *** The Tribes of Palos Verdes trailer ***

  • Netflix zet Kevin Spacey aan de deur

    Pin it!

    Sinds het Weinstein-schandaal is het zowat jachtseizoen begonnen op iedereen die zich in het verleden ooit seksueel heeft misdragen tegenover vrouwen en/of kinderen. Mensen als X-Men regisseur Bryan Singer - die letterlijk met naam werden genoemd in de documentaire An Open Secret (2014) rond pedofilie in Hollywood – houden zich nu wel heel gedeisd.

    De hypocrisie in Hollywood (en bij uitbreiding de rest van de wereld) is van die mate dat iedereen weet heeft van de grootste foefelaars, omdat ze geen bruggen willen opblazen. Vanaf het moment iemand hangt, dan is het kot te klein. Dus voor het moment kan Singer nog zijn rustig ademhalen. Anderzijds is er ook zoiets dat een seksueel delinquent met een naam een grotere schietschijf is dan iemand achter de schermen. Corey Feldman sprak onlangs tegen een NBC host over deze hypocrisie en het feit dat de kranten nieuws wilden over seksueel ongepast gedrag van Michael Jackson (wat hij niet had ervaren) en geen interesse hadden in de namen van kerels die zich wel misdroegen.

    house_of_cards_kevin_spacey.jpg
    © Sony Pictures Home Entertainment. All Rights Reserved.

    En nu is Kevin Spacey, een Hollywood icoon, aan de beurt, met wat geflikflooi dertig jaar gelden met Anthony Rapp. En die deze sneeuwbal is gaan rollen blijken nog meer namen op te duiken van de periode waarin de acteur van 2004 tot 2015 actief was als directeur in de Old Vic Theatre in Londen. Wederom een postie waarin hij een zekere machtsfunctie had tegenover zijn leerlingen – gelijkaardig als deze van Jappe Claes in de Amsterdamse Theaterschool waarin hij onlangs werd ontslagen nadat 3 studentes hem hadden beschuldigd van seksueel misbruik.

    En uiteraard zijn er gevolgen. Zo zou Netflix nu wat verveel zitten met "House of Cards". Eerst waren er berichten dat er geen nieuw seizoen zou komen van House of Cards, maar dit was ‘fake news’. Blijkbaar zou seizoen 6 het laatste seizoen worden en alsnog afgewerkt worden, iets wat al was beslist. Maar de laatste uren zijn er toch heel wat spanningen en wil Netflix zoveel mogelijk hun blazoen oppoetsen en zou de productie op de set nu wel even stil liggen. Netflix wil weten waar ze aan toe zijn. Ze beseffen maar al te goed dat de naam van Kevin Spacey – na het Weinstein schandaal – nu wel in een vreselkijk slecht daglicht staat en dit zou wel een catastrofale gevolgen kunnen hebben wat betreft de ratings. Er zou ook sprake geweest zijn van spin-off series. Vandaag ligt niks meer op tafel. Spacey heeft een slechte jeugd gehad met een vader die er niet voor terugschrok zijn kinderen te misbruiken. Toen hij op Twitter reageerde op de aantijgingen heeft hij zich wel op een heel onhandige manier verdedigd, door enerzijds te zeggen dat hij het niet meer weet en waarschijnlijk dronken was en anderzijds dit moment te gebruiken om uit de kast te komen. Alsof hij nu plots de rollen ging omdraaien en zichzelf in een slachtoffer rol ging duwen.

    Kijkt, ik geloof in een rechtstaat en iemand is pas schuldig wanneer hij door het rechtssysteem beschuldigd wordt. Anderzijds heeft de geschiedenis ons geleerd dat de schuldigen hun straf kunnen ontlopen (denk aan OJ Simpson), en al zeker seks-delinquenten (Bill Cosby, Jimmy Savile, Woody Allen, Roman Polanski, R. Kelly, Marlon Brando,…). Toch moet men voorzichtig zijn alvorens we het fijne van de zaal weten. Op dit ogenblik tasten we in het duister, maar ondertussen krijgt Spacey wel de volle laag.

    Update: Ook Rush Hour regisseur Brett Ratner lijkt niet te ontsnappen aan de publieke lynchpartijen. Actrices Natasha Henstridge (Species) en Olivia Munn (The Newsroom) beschuldigen - samen met vier andere vrouwen - Brett Ratner van seksueel geweld. Dat meldt de Los Angeles Times. Henstridge beschuldigt Ratner ervan dat hij haar dwong tot orale seks toen nog maar een 19-jarig model was in New York. De actrice zegt dat ze hiermee nu naar buiten durft te komen naar aanleiding van de affaire-Weinstein. Munn claimt dan weer dat Ratner zich voor haar ogen masturbeerde in 2005. Ze beschreef de feiten al in een boek, maar zonder namen te noemen.

    natasha_henstridge_eli_stone.jpgbrett_ratner.jpgolivia_munn_the_newsroom.jpg
    Natasha Henstridge © ABC Studios - Brett Ratner © Universal Studios - Olivia Munn © HBO

    En het houdt maar niet op. Acteur Dustin Hoffman zou zich ook hebben vergrepen aan een 17-jarig meisje. De beschuldiging komt van zijn voormalige productieassistent Anna Graham Hunter en werkte op dat moment voor de televisieversie van de film Death of a Salesman. Volgens haar getuigenis zou de acteur maar haar hebben geflirt en vroeg hij haar een voetmassage, greep haar bij haar kont en praatte openlijk over seks met haar en in haar bijzijn.

    Ook scenarist James Toback ging zijn boekje te buiten met actrice Selma Blair en maar liefst 37 andere actrices. Toen James de vrouwen leugenaars noemde en hij alles ontkende, voelde Selma zo'n woede dat ze ook haar boekje open deed. Toback stelde voor om met Selma te praten over een filmproject in zijn hotelkamer, maar Blair weigerde en stond erop af te spreken in het restaurant van het hotel. Op de dag van de afspraak kwam Tobacks manager naar beneden en zei hij dat Toback haar enkel in zijn kamer kon zien. Tegen beter weten in ging ze na enige aarzeling toch naar boven. Eenmaal op de kamer zei de scenarist dat ze aan haar zelfvertrouwen moest werken en vroeg hij haar of ze hem vertrouwde. Nadien vroeg hij aan de actrice om haar kleren uit te trekken en een stuk van het script te lezen. Hij wou zien hoe goed ze in haar vel zat. Uiteindelijk vroeg hij haar of ze met hem in bed wou duiken. Selma weigerde en de scenarist begon zich op bed te masturberen en zei haar dat ze de kamer niet mocht verlaten tot hij was klaar gekomen. En dit met een doodsbedreiging dat als ze hierover iets zou vertellen dat ze in de Hudson rivier zou eindigen met cement aan haar voeten.

    Update 04/11/2017: De kogel is door de kerk. Netflix stopt de samenwerking met Kevin Spacey. Ook de film Gore (2018) van Michael Hoffman, die Spacey in opdracht van Netflix produceerde en waarin hij de rol van Gore Vidal speelde, wordt niet meer uitgebracht door Netflix ook al is de film zo goed als afgewerkt. Wat het zesde seizoen van House of Cards betreft is behoorlijk zuur voor de fans, want de serie was al een tijdje in productie. Nu bekijken ze hoe ze alles alsnog kunnen afwerken zonder Spacey. Netflix zit in een moeilijke positie want zij waren van plan een spin off reeks te maken en indien het merk 'House of Cards' nu besmeurd zou worden door een "pedofiel" of "seksuele predator" dan zou dit wel eens het einde kunnen betekenen van al deze projecten. Toch moeten we voorzichtig zijn, want Spacey is op dit moment nog niet officieel aangeklaagd. En Netflix zijn een stel hypocrieten, want zij gaan te werk met twee maten en twee gewichten. Zo gaat The Ranch serie met (Scientology) acteur Danny Masterson wel nog steeds door, ook al heeft hij maar liefst 4 beschuldigingen lopen voor (gewelddadige) verkrachtingen. Spacey is bij mijn weten nog niet beschuldig voor verkrachting, wel beticht van ongepaste aanrakingen.

  • Denial (2016) *** DVD recensie

    Pin it!

    De Holocaust is een thema dat al vele filmmakers heeft geïnspireerd en waar al ontelbare films over zijn gemaakt. In Denial (2016) wordt aandacht besteed aan het waargebeurde verhaal van auteur Deborah Lipstadt die het in de rechtszaal moet opnemen tegen negationist David Irving. Het levert een boeiende film op met sterke scènes, die enkele interessante morele kwesties oproept.

    denial_2016_dvd.jpg

    Korte inhoud: Deborah Lipstadt (Rachel Weisz) is een Amerikaanse auteur en historica die in 1996 samen met haar uitgeverij Penguin Books wordt aangeklaagd wegens laster en eerroof. Het is de Brit David Irving (Timothy Spall) die de rechtszaak aanspant omdat Lipstadt hem in haar boek ‘Denying the Holocaust’ een ontkenner van de Holocaust noemt en zijn kwaliteiten als historicus in twijfel trekt. Irving reageert met een rechtszaak omdat haar woorden volgens hem schadelijk zouden zijn voor zijn carrière.

    De rechtszaak zal in Groot-Brittannië plaatsvinden en dus verhuist Lipstadt tijdelijk naar Londen waar ze zich laat bijstaan door een leger advocaten onder leiding van Anthony Julius (Andrew Scott) en pleiter Richard Rampton (Tom Wilkinson). Door het Britse rechtssysteem ligt de bewijslast bij Lipstadt (in tegenstelling tot in de V.S. waar je onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen) en dus zullen haar advocaten moeten bewijzen dat Irving de feiten in zijn boek verdraaid heeft en dat er dus geen sprake is van laster.

    Ondanks het zware onderwerp is het opvallend hoe de filmmakers gekozen hebben om relatief weinig emotie in de film te stoppen. Geen onnodige emotioneel zware monologen in de rechtbank die de kijker een geweten proberen te schoppen, maar pure feiten. Zelfs het bezoek van de advocaten aan het concentratiekamp van Ausschwitz wordt met de juiste sereniteit en eerbied gefilmd.

    Hoewel de Holocaust een belangrijk thema in de film vormt, is dit in de eerste plaats geen film over de Tweede Wereldoorlog maar een rechtbankdrama. Denial speelt zich dan ook grotendeels af in de rechtbank en in advocatenkantoren. Scenarist David Hare (The Hours en The Reader) legt de focus op de dialoog en de kracht van woorden.

    Uiteindelijk zijn het ook Lipstadts woorden die geleid hebben tot de spraakmakende rechtszaak. Veel van de dialoog komt rechtstreeks uit de transcripties van de rechtbank. De film is immers gebaseerd op waargebeurde feiten. De echte Deborah Lipstadt kwam in 2000 tegenover de echte David Irving te staan. De uitspraak van het proces, dat gretig werd opgepikt door de media, volgde later dat jaar.

    Regisseur Mick Jackson verscheen in 1992 plots op de Hollywoodradar met The Bodyguard waarin Kevin Costner Whitney Houston beveiligde. Even plots als ze kwam, leek de carrière van Jackson weer ten einde na een laatste stuiptrekkening met Volcano en verdween de regisseur terug naar de televisie. Na een resem televisiefilms en afleveringen van series is Denial de zesde film van Jackson.

    denial_2016_dvd_pic01.jpgdenial_2016_dvd_pic02.jpgdenial_2016_dvd_pic03.jpg
    © 2016 Entertainment One Benelux

    Rachel Weisz speelt met overgave haar rol van joodse historica die in haar colleges haar studenten waarschuwt voor negationisme en een hekel heeft aan diegenen die de Holocaust minimaliseren of ontkennen. Je voelt met haar mee wanneer ze in een vreemd land, met een eigenaardig rechtssysteem wordt afgeraden door haar advocaten om zelf niet te getuigen in de rechtszaal omdat dat enkel koren op de molen voor Irving is. Te veel emotionele betrokkenheid kan immers de zaak schaden.

    Uitstekend weerwerk komt er van Timothy Spall die geknipt is als David Irving. De casting van Spall, niet meteen moeders mooiste, zou je kunnen afdoen als gemakkelijk en Spalls karakterkop zou de kijker meteen in de richting van de slechterik kunnen leiden. Maar Spall speelt zijn rol ook echt goed en weet met zijn vertolking de afkeer van de figuur van Irving op te bouwen. Tom Wilkinson is dan weer zo’n acteur die in elke film goed is. Op de casting en vertolkingen van Denial valt dan ook weinig aan te merken.

    Interessant is hoe Denial morele kwesties oproept. Is het eigenlijk wel strafbaar iets te ontkennen als je zelf werkelijk gelooft dat het niet gebeurd is? Het is een dunne lijn tussen negationisme en de vrijheid van meningsuiting. Is het bovendien niet erg vreemd dat Lipstadt moet aantonen dat de Holocaust wel degelijk heeft plaatsgevonden om het proces te winnen?

    Jackson en Hare hebben van Denial een gebalanceerde, evenwichtige film gemaakt die kan terugvallen op uitstekende vertolkingen. Het is een film over een belangrijk moment uit de geschiedenis en zulke films moeten blijven gemaakt worden opdat we dit triestige dieptepunt uit de geschiedenis nooit ofte nimmer vergeten. De dvd van Denial is inmiddels verkrijgbaar, de enige extra is een korte making of.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 3 november 2017

     

    *** Denial trailer ***

  • Unlocked (2017) ** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Voor een goede conspiracy thriller ben je bij mij aan het juiste adres. Met hoopvolle verwachtingen stak ik dan ook het schijfje van Unlocked (2017) in mijn dvd-speler. Helaas bleek Unlocked al snel een goed voorbeeld van het gegeven dat een cast vol grote namen geen garantie is op een goede film. Na een stevig begin verzandt Unlocked in de tweede helft immers in voorspelbaarheid en warrigheid en moet je finaal concluderen dat er veel betere films zijn in dit genre.

    unlocked_2017_blu-ray.jpg

    Korte inhoud: Alice Racine (Noomi Rapace) werkt als maatschappelijk werkster waarbij ze informatie over potentieel gevaarlijke personen doorgeeft aan MI5. Jaren geleden werkte ze als ondervrager van de CIA in het veld maar omdat ze een aanslag op een Parijse brug niet kon verijdelen, met de dood van een twintigtal burgers tot gevolg, heeft ze zelf een stapje terug gezet om de gebeurtenissen te verwerken.

    Dan wordt een koerier die belangrijke informatie heeft over een terroristische aanslag tijdens een opdracht gevangen genomen. Racine wordt benaderd door MI5 om de informatie uit de man los te peuteren. Net wanneer ze daarin slaagt, ontdekt ze dat ze er zelf is ingeluisd en helemaal niet werkt voor MI5. Ze kan zich ternauwernood uit de benarde situatie redden en duikt onder.

    Omdat ze niet meer weet wie ze kan vertrouwen, valt ze terug op haar mentor Eric Lasch (Michael Douglas), haar Britse baas Emily Knowles (Toni Collette), Bob Hunter van de CIA (John Malkovich) en de kruimelduif Jack Alcott (Orlando Bloom) die haar hielp ontsnappen. Maar stilaan begint het Racine te dagen dat er verraders in haar omgeving zitten die liever niet willen dat ze de zaak oplost.

    De Britse regisseur Michael Apted is een veteraan in het vak. Met 78 films op zijn cv en een debuut in 1963 brengt hij heel wat ervaring mee naar de set. Zijn grootste successen kende Apted in de jaren ’80 en ’90 met films als The Coalminer’s Daughter, Gorillas in the Mist en Nell. Daarna leek het vet van de soep bij Apted want Bondfilm The World is Not Enough en The Chronicles of Narnia doen bij iedereen waarschijnlijk wel een belletje rinkelen, maar kun je bezwaarlijk meesterwerken noemen.

    Helaas is Unlocked ook geen meesterwerk. Daarvoor mist het scenario van debutant Peter O’Brien originaliteit, frisse ideeën en beter uitgewerkte personages. Nu zit je met een cast die enerzijds vooral bekommerd is om hun paycheck (Douglas en Malkovich) en anderzijds te weinig vlees rond hun rol vinden om er iets deftig mee te doen (Bloom en Collette).

    unlocked_john_malkovich.jpgunlocked_noomi_rapace.jpgunlocked_toni_collette.jpg
    © 2017 DFW Home Entertainment

    Daarbovenop heb je nog Noomi Rapace die wel de thoughness uitstraalt die nodig is voor deze rol, maar wat mij betreft niet de geloofwaardigheid. Haar vertolking mist overtuiging en ze heeft moeite om deze film te dragen. Wat jammer is want Rapace heeft al getoond dat ze meer in haar mars heeft dat dit soort rollen en waarschijnlijk had ze gehoopt een vrouwelijke Jason Bourne te kunnen spelen. Maar zoals al aangehaald krijgt Rapace in Unlocked ook niet veel hulp van het scenario en haar tegenspelers.

    Het helpt ook niet dat Apted meer geïnteresseerd is in wat er zich op gsm- of computerschermen afspeelt dan op actiescènes. Met al deze statische scènes breng je natuurlijk geen vaart in je film. Die vaart moet dan komen van plottwists die je al van vrij ver ziet aankomen of de ontmaskering van verraders, die je helaas ook al meteen doorhad. Nee, een originaliteitsprijs zal Unlocked niet winnen.

    Toch kan Unlocked nog wel te genieten zijn op een zaterdagavond, vervelen doet de film nooit echt. Maar helaas is hij even vluchtig als een aflevering van F.C. De Kampioenen. De dvd van Unlocked is inmiddels verkrijgbaar. Op het schijfje vind je een 15 minuten durende making waarin cast en crew vertellen over het verhaal en de personages.

    rating

    Beoordeling: 2 / 5
    Recensie door op 2 november 2017

     

    *** Unlocked trailer ***

  • Flatliners (2017) * recensie

    Pin it!

    Deze Flatliners (2017), de remake van de Deense regisseur Niels Arden Oplev, is voor mij toch wel de grootste teleurstelling van 2017. Ik had er bij de eerste trailer nog goede hoop in dat het iets zou worden, zeker omdat het concept op zich wel interessant is voor een "diepgravende thriller' over het leven na de dood en de boetedoening - al dan niet religieus geïnspireerd. Tevens omdat het origineel wel een makeover kon gebruiken. Gaandeweg had ik het gevoel dat noch de regisseur, noch de scenarist Ben Ripley, het concept van Peter Filardi hadden begrepen.

    flatliners_2017_poster06.jpg

    Korte inhoud: Vijf studenten geneeskunde - Courtney (Ellen Page), Marlo (Nina Dobrev), Ray (Diego Luna), Sophia (Kiersey Clemons) en Jamie (James Norton) - zijn geobsedeerd door het mysterie van wat er na de dood gebeurt. Ze starten dan ook met een gewaagd en gevaarlijk experiment: door hun hart voor een korte periode te stoppen, veroorzaken ze een bijna-doodervaring. Hierdoor krijgen ze inzicht in het leven na de dood. Maar hun experimenten worden steeds gevaarlijker en uiteindelijk worden ze achtervolgd door de zonden uit hun verleden, die opgeroepen worden door de paranormale gevolgen van hun bezoekjes naar "de andere kant".

    Je kunt er niet omheen deze prent te vergelijken met het origineel want zo goed als ALLE sterke ideeën komen uit de eerste film, en de enige afwijkingen zijn meestal vreselijk slechte keuzes. En ik ben heus niet de enige die deze film niet heeft kunnen smaken. De pers was unaniem vernietigend (slechts 5% op Rotten Tomatoes), maar ook het publiek vond het maar niets (37% audience rating) en bleef massaal weg. Flatliners (1990) had zoiets van een 60 miljoen dollar opgeleverd enkel en alleen in de States (met een verrekening van de inflatie zou dat vandaag zoiets van een 130 miljoen dollar zijn). Deze remake deed WERELDWIJD amper 28,3 miljoen dollar! Het productiehuis Cross Creek Pictures had het productiebudget wel enorm laag gezet voor deze prent (een kleine 20 miljoen dollar) en dat is op zich goed nieuws want ook al moet deze film 50 miljoen dollar ophalen om nog maar break-even te zijn, het verlies zal beperkt blijven. Maar kwatongen zullen beweren dat de ambities om er iets goed van te maken wel behoorlijk laag waren. Niels Arden Oplev (maker van de originele The Girl with the Dragon Tattoo - wat stukken beter werd gemaakt door David Fincher) lijkt niet alleen aan waardeloos regisseur te zijn, maar niemand werd ook echt warm van de cast.

    Ik kan deze film echter niet bespreken zonder een paar ***spoilers*** neer te pennen, dus jullie zijn gewaarschuwd. Waar gaat de originele film over. Wel, een groep laatstejaars-studenten geneeskunde waagt zich aan het experiment om zichzelf voor een beperkt aantal minuten hersendood te maken om zo te zien of er effectief leven is na de dood. Nadat ze het "hiernamaals" op een vrij "onwettige" manier hadden betreden, werden ze geconfronteerd met hun verleden in de vorm van hallucinaties tot zelfs levensbedreigende repercussies. Hoe groter de misstap, hoe groter de kwelling. Het personage van William Baldwin werd geplaagd door visioenen van zijn ex-vrouwen die hij had bedrogen en gefilmd, terwijl het personage van Kiefer Sutherland af te rekenen had met een jongetje die hij de dood had ingejaagd. Dit laatste was uiteindelijk ook het hoofdverhaal want er leek niet meteen een verzoening mogelijk voor deze daad, buiten het offeren van het eigen leven.

    In de remake trekt men volledig de kaart van de actie en is elk excuus van een "schuld/fout" voldoende voor achtervolgingen en griezelige visioenen. De rokkenjager van dienst werd hier gespeeld door James Norton, en hij werd met de dood bedreigt door een vrouw met wie hij een kind had en deze had verlaten. Deze vrouw was niet dood maar haar ziel leek zich te hebben omgevormd tot wraakengel. Los van het feit dat de jonge arts waarschijnlijk 18 moet zijn geweest (of jonger) toen hij dat meisje in verwachting had gebracht, had je op geen enkel moment het gevoel dat hij echt een vreselijke man was die de doodstraf verdiende. Zijn verzoening was dan om in de buurt te gaan wonen van die vrouw (alsof zij hierop na al die jaren zat te wachten). Ze had blijkbaar zijn alimentatiegeld ook niet nodig want hij bleek zelfs geen weet te hebben van de geboorte.

    flatliners_2017_pic01.jpgflatliners_2017_pic02.jpgflatliners_2017_pic03.jpg
    flatliners_2017_pic04.jpgflatliners_2017_pic05.jpgflatliners_2017_pic06.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing

    Of nog, het personage van Ellen Page was haar dochter verloren na een auto-ongeval. Wel, om één of andere bizarre redenen wou de ziel van dat dode kind haar vermoorden. Hoe in hemelsnaam trek je een dergelijke kosmische redenering van een soort boetedoening voor iets wat geen schuld draagt? Het moest zelfs niet altijd een "schuld" zijn, maar op z'n minst moest er een logica zijn tussen datgene wat zich in het verleden had afgespeeld en de onvolmaakte daad waarvoor rekenschap moest geleverd worden. In de originele film speelde Julie Roberts een complex personage. Toen zij terugkwam van haar flatline kreeg ze visioenen van haar vader die zelfmoord had gepleegd. Zij heeft zich daarvoor schuldig gevoeld en dit gevoel van schuld had ze nog niet verwerkt. Deze flatline was voor haar in ieder geval een positieve zaak want zij kwam als het ware in contact met haar vader. Dat waren sterke momenten waarin je als kijker meteen ging nadenken over de zin van het leven en het leven na de dood. De originele film was R-rated, deze remake is PG-13 en zo was het meteen duidelijk wat de bedoeling was: popcorn verkopen aan de jeugd.

    Er waren nog 3 andere karakters. Een zwart meisje gespeeld door Kiersey Clemons moest zowat de rol van Kevin Bacon spelen, van diegene die iemand anders jaren geleden zwaar had gepest. Vergelijk de scenes met de originele film en je lijkt wel Se7en te vergelijken met dat Jan Verheyen derivaat Het Tweede Gelaat. Het is narratief en visueel van een compleet ander (lees: zwakker) niveau. Dan was er nog Nina Dobrev die halverwege de film de hoofdrol kreeg aangeboden nadat Ellen Page op onverklaarbare wijze uit de film verdween. En uiteindelijk was er Diego Luna die in tegenstelling tot de affiche geen 'flatline' heeft meegemaakt. ***end spoilers***.

    flatliners_2017_poster01.jpgflatliners_2017_poster02.jpgflatliners_2017_poster03.jpgflatliners_2017_poster04.jpgflatliners_2017_poster05.jpg

    In het begin dacht ik dat het niet echt een remake was van Flatliners maar een soort sequel, met een kleine cameo rol voor Kiefer Sutherland. Spijtig genoeg loopt Kiefer er bij voor spek en bonen met een compleet onbenullige rol en neen, zijn naam is niet Nelson (zoals in de versie van 1990) maar wel Dr. Barry Wolfson, de meest idiote naam voor een dokter die je maar kunt bedenken.

    Los van de karakters, en de onbegrijpelijke plotwendingen zoals deze waarin het hoofdpersonage halverwege de film verdwijnt, is het eigenlijk ook een behoorlijk saaie films met het ene cliché die het andere opvolgt. Als je echter een beetje wil genieten van deze remake moet je volgens mij alcohol nuttigen. Dan ga je je niet zo fel ergeren op kleine details zoals een setup als deze: Vier minuten hersendood brengt hersenschade met zich mee, maar bij de eerste flatline blijft het personage van Ellen Page minstens 10 minuten levenloos! Wanneer ze minuten lang haar lichaam proberen te reanimeren roepen ze de hulp in via sms van een collega, die in een compleet andere afdeling van het ziekenhuis zit, en dan nog een oude service lift moet nemen om zich uiteindelijk een weg te banen door verschillende ondergrondse gangen. Zoiets noem ik scenario-moeheid, en je verwacht gewoon dat de lat bij dergelijke producties toch net iets hoger ligt.

    Flatliners voegt zich ondertussen toe aan het lijstje van de films die door de pers met de grond gelijk werden gemaakt, zoals Rings, Transfomers: The Last Knight, Fifty Shades Darker, The Mummy, en The House. Nu hebben we in het verleden al vele malen een dwaling gezien bij RT, en niet alle films die een slechte quotering krijgen zijn ook daadwerkelijk slecht, ook al verdient deze prent zijn rotte tomaat. Flatliners komt bij ons pas uit op 29 november 2017.

    rating

    Beoordeling: 1 / 5
    Recensie door op 30 oktober 2017

     

    *** Flatliners trailer ***