De FilmBlog - Page 2

  • Is J.J. de juiste keuze voor de regie van Star Wars Episode IX?

    Pin it!

    Ow boy, ... gisteren hadden we het nog over het ontslag van Colin Trevorrow , en een paar uur later heeft Kathleen Kennedy bekend gemaakt dat J.J. Abrams Star Wars: Episode IX (2019) zal regisseren. En meteen is ook de release van mei naar december 2019 overgeplaats - in dezelfde periode als Wonder Woman 2 (2019) (wees maar zeker dat Warner Bros zijn release zal wijzigen - mark my words). En daar vreesde ik nu eenmaal voor. Heeft Kathleen Kennedy nu zo een moeilijke relatie met regisseurs dan ze enkel wil en kan samenwerken met een handvol mensen of vaste waarden?

    kathleen_kennedy_jj_abrams.jpg
    © 2015 Lucasfilm

    Kijk, Abrams is een talentvol regisseur. En hij heeft de Star Wars franchise en de Star Trek franchise een stevige boost gegeven. Toch is J.J. Abrams een belabberd verhalenverteller. Nadat ik Star Wars: The Force Awakens (2015) voor een tweede keer zag werd me dat meer en meer duidelijk. Ik had er uiteindelijk van genoten, ook al was het voornamelijk omwille van de uitstekende casting en de nostalgie van de oude Star Wars films, maar het verhaal op zich wrong aan alle kanten. En dat is iets typisch voor Abrams. Kijk naar Star Trek Into Darkness (2013) met al zijn plot holes of het relatie-drama Mission: Impossible 3 (2006) of de strontvervelende tweede helft van Super 8 (2011).

    De eerste reactie van Adam Driver die hoorde dat Rian Johnson Star Wars: The Last Jedi (2017) zou regisseren, was er één van opluchting. Hij zij toen dat hij misschien eindelijk eens iets weer te weten zou komen over zijn karakter Kylo Ren. En dat zegt al genoeg. Meer nog, Abrams is aan de nieuwe franchise begonnen zonder een outline van hoe de nieuwe trilogie er zou uitzien. Regisseur Johnson was toen ook verbaasd dat er geen structuur was voor de komende films, en hij kreeg zowaar 'carte blanche' om te doen wat hij wou. Dus de man die eigenlijk geen flauw idee had van hoe hij de film zou beginnen zal deze nu ook afsluiten. Color me disappointed.

    Zijn er nu werkelijk geen andere regisseurs als Ron Howard en Abrams? Is het zo erg gesteld met Lucas Films? En wat was er verkeerd met 'Wonder Woman' Patty Jenkins? Waarom Rian Johnson ook niet laten verder werken voor episode 9? Naar verluidt heeft hij risico's genomen en de karakters beter uitgewerkt. Of laat hem op z'n minst het scenario schrijven voor de laatste film, maar toch niet J.J. Abrams! Abrams is het soort van schrijver die een goed idee heeft, maar het nooit echt voldoende uitwerkt. Van wat ik had begrepen had Johnson even wat rust nodig na The Last Jedi, wel misschien had Kathleen hem deze tijd moeten gunnen. Van wat ik heb gehoord is Johnson DE ENIGE regisseur met wie ze (nog) niet in aanvaring mee kwam. Ik begrijp de keuze van een financieel oogpunt (The Force Awakens één van de meest succesvolle films ooit met meer dan 2 miljard dollar omzet), maar misschien wil ik wel een film zien die qua verhaal niet 'safe' is. Wat denken jullie van deze regisseurswissel? Wie hadden jullie liever gezien in de regisseursstoel?

    ***Related Posts***
    12/09/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Colin Trevorrow
    23/06/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Phil Lord en Christopher Miller
    13/12/2016: Kathleen Kennedy ontslaat Rogue One regisseur Gareth Edwards

  • Kathleen Kennedy ontslaat Star Wars: Episode IX regisseur Colin Trevorrow

    Pin it!

    Oh ja, Kathleen Kennedy, producer en hoofd van Lucasfilm, heeft opnieuw een regisseur de laan ingestuurd. En niet iemand van de minste, maar wel degelijk Colin Trevorrow, de man die met zijn Jurassic World (2015) bijna 1,7 miljard dollar ophaalde tijdens zijn bioscooprelease. Het is meteen duidelijk: geen enkele regisseur is onvervangbaar.

    De reden waarom Colin werd ontslaan van Star Wars: Episode IX (2019) is niet helemaal duidelijk. Uiteraard waren er wellicht creatieve meningsverschillen, maar ik kan me niet inbeelden dat deze niet overbrugbaar waren met een goed gesprek. Waarom moet een creatief meningsverschil altijd leiden naar het ontslag van een regisseur? En laat me meteen duidelijk zijn, ik ben geen fan van Colin en was één van de weinige die Jurassic World zelfs geen goede film vond (lees mijn review). Kwatongen beweren dat het wel eens zou te maken hebben met zijn arthouse miskleun The Book of Henry (2017) met Naomi Watts in de hoofdrol, alsook Jaeden Lieberher. Deze prent haalde amper 4 miljoen op aan de box-office en werd door pers en publiek de grond ingeboord. De film werd omschreven als Fake & Boring! Zoiets komt keihard aan.

    colin_trevorrow_jurassic_world.jpg
    Colin Trevorrow in Jurassic World ©2015 Universal Pictures - photo by Chuck Zlotnick

    Insiders lijken dan weer te zeggen dat het voornamelijk te danken was aan het moeilijke karakter van Colin, die na het mega-succes van zijn Jurassic Park waarschijnlijk begon te zweven. Zelfs tijdens de productie van Jurassic zou hij meer energie hebben gestoken in het duidelijk maken van zijn opinie, dan in de creatieve collaboratie met de mensen die hem omringden (wat ik zelf goed kan geloven gezien de zwakke narratieve kwaliteit van deze prent). Maar gezien de man was ingehuurd door Steven Spielberg, leek niemand te durven hem te ontslaan. Hier lagen de kaarten enigszins anders. Tijdens de Henry shoot zou zijn ego monsterachtige proporties hebben aangenomen (wat meteen ook de kwaliteit van deze film verklaart). In een interview in Esquire in 2015 zei hij het volgende: "Directors require a level of confidence that can border on the delusional. You have to push it right up to the edge of arrogance, but never cross the line."

    Toch kan ik er niet omheen om ook eens de vinger te wijzen naar Kathleen Kennedy, die op een paar jaar tijd al 4 regisseurs de laan heeft ingestuurd. Phil Lord en Christopher Miller werden ontslaan van het Han Solo treinongeluk nadat ze eerder regisseur Josh Trank zijn C4 had overhandigd. "If everyone you meet is an asshole, maybe the asshole is you." Het zou dus ook wel eens kunnen zijn dat Kennedy niet zo’n goed oog heeft voor het casten van regisseurs, want blijkbaar pikt ze er altijd de verkeerde uit. Trevorrow kwam een paar jaar geleden tevens in het oog van een storm nadat hij zomaar de regie van een blockbuster film kreeg na het maken van een B-science fiction film Safety Not Guaranteed (2012), daar waar een vrouw een jarenlange carrière moest hebben. Wie weet heeft Kennedy ook deze discussie niet vergeten en krijgen we misschien wel Patty Jenkins als nieuwe regisseur voor Episode IX, nu duidelijk werd dat Rian Johnson (The Last Jedi) ook geen interesse had om een tweede Star Wars film te regisseren.

    ***Related Posts***
    13/09/2017: Is J.J. Abrams wel de juiste keuze voor Star Wars episode IX?
    23/06/2017: Kathleen Kennedy ontslaat Phil Lord en Christopher Miller
    13/12/2016: Kathleen Kennedy ontslaat Rogue One regisseur Gareth Edwards

  • It verbreekt records aan de box-office

    Pin it!

    Wie had ooit kunnen denken dat de R-rated It (2017) zo’n gigantisch succes had kunnen worden aan de box-office. Warner Bros had al een klein vermoeden nadat hun trailer massaal werd bekeken en gedeeld. Na hun openingsweekend staat de film op 117,2 miljoen dollar, en dat met een productiebudget van 35 miljoen dollar. Wie weet had deze prent zelfs nog meer kunnen opbrengen mocht er geen idioot review-embargo zijn geweest. Maar Warner Bros was nerveus nadat ze heel was negatieve buzz kregen bij de aanloop van de Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) film, en dat moeten ze blijkbaar nog verteren.

    De film is nog geen week in de zalen en is nu al de tweede meest succesvolle Stephen King verfilming en laat The Dark Tower (2017) met zijn 107 miljoen na 5 weken in de bioscoop ver achter zich. Het is in ieder geval een kwestie van een paar dagen alvorens deze prent de recette van The Green Mile (1999) zal overstijgen en zo de meest sucvcesvolle Stephen King verfilming zal worden van de in totaal 42 adaptaties.

    it_2017_box-office.jpg

    Meer nog, door het stormweer in Florida en de sluiting van zowat alle complexen in de staat, heeft de film net niet Deadpool (2016) kunnen onttronen als beste openingsweekend voor een R-rated film. Wereldwijd heeft de film ondertussen een recette van 180 miljoen opgehaald, en het ziet er naar uit dat het een grote contender zal worden voor de Top 10 Beste R-rated films ooit. Wat ook opviel is dat 65% van het publiek ouder was dan 25 en evenredig verdeeld tussen mannen en vrouwen. Het ziet er dus allesbehalve goed uit voor die andere R-rated film Mother! (2016) die komend weekend in de bioscoop komt wereldwijd en veel potentiële klanten zal verliezen aan Pennywise.

    Een naam die we dit weekend niet meer zullen vergeten is deze van scenarist Gary Dauberman die ondertussen twee films heeftstaan in de Box-Office Top 10! Naast It heeft hij ook het script geschreven van Annabelle: Creation (2017). Met zijn 15 miljoen dollar haalde deze Warner Bros prent 280 miljoen dollar op na 4 weken.

    En wees maar zeker dat Warner Bros met het volgende weekend in zicht deze komende dagen van zich zal laten horen, met castingsnieuws voor het tweede deel. En Jessica Chastain lijkt zowat de enige naam te zijn die heel waarschijnlijk gecast zal worden als de oudere versie van Beverly Marsh die gespeeld was door Sophia Lillis. Het leek wel of regisseur Andy Muschietti zijn actrice Jessica in gedachten had toen hij Sophia had gecast. Jessica had tevens de hoofdrol in Muschietti’s vorige film Mama (2013). Toch had Warner Bros eerder laten weten dat ze het productiebudget niet nodeloos zouden gaan optrekken voor de sequel en dus was een Hollywood-casting geen optie … maar met deze box-office cijfers zou dit uiteraard wel herzien kunnen worden.

    jason_bateman_ozark_netflix.jpgjessica_chastain_interstellar.jpgjames_corden_cbs.jpgbill_hader_superbad.jpg
    Jason Bateman (© Netflix) - Jessica Chastain (© Warner Bros) - James Corden (© CBS) - Bill Hader (© Columbia Pictures)

    Warner Bros heeft in ieder geval bewezen dat ze een box-office succes kunnen hebben zonder bekende koppen, maar indien de eerste film 400 miljoen zou opbrengen kan je je afvragen of een paar bekende koppen deze franchise niet kan optillen naar +600 miljoen. Aan welke namen denk ik? Wel, voor de rol van Bill Denbrough lijkt Jason Bateman de beste keuze, zeker na de buzz rond de serie "Ozark". Voor de rol van Beverly Marsh lijkt Jessica Chastain de uitverkorene, maar ik zou de kansen van Golden Globe winnares Sarah Paulson niet onderschatten (voor Warner Bros zou ze ook wat goedkoper zijn). Voor de rol van de iets dikkere jongetje Ben Hanscom lijkt het niet zo eenvoudig want het personage zou in het boek vermagerd zijn en dus een iets dikkere acteur casten zou geen noodzaak zijn. Anderzijds is het meteen karakteristiek die zou wegvallen. James Corden lijkt toch de beste keuze keuze voor de rol (en ook hij zal niet te duur zijn voor Warner).

    ray_fisher_justice_league.jpgben_whishaw_london_spy.jpgcasey_affleck_a_ghost_story.jpgbill_skarsgard_it.jpg
    Ray Fisher (© Warner Bros) - Ben Whishaw (© BBC) - Casey Affleck (© A24) - Bill Skarsgård (© Warner Bros)

    Voor de rol van Mike Hanlon denk ik aan Ray Fisher wiens prijs momenteel laag ligt en met de opkomende Justice League film misschien ook nog eens bijzonder populair kan worden. De grappige Richie Tozier zou vertolkt kunnen worden door SNL-acteur Bill Hader, de slimme Eddie Kaspbrak zou dan weer goed vertolkt kunnen worden door de nieuwe Q uit de Bond-films Ben Whishaw en de rol van de joodse Stanley Uris zou gespeeld kunnen worden door Casey Affleck. Hij lijkt geknipt voor de rol. Last but not least, Pennywise moet vertolkt worden door niemand anders dan Bill Skarsgård. Binnenkort zullen we het wel weten wie uiteindelijk gekozen zal worden en hoever ik van de uiteindelijke keuze zat.

  • Een terugkeer naar de praktische visuele effecten in Alien: Covenant

    Pin it!

    Met de release van Alien: Covenant (2017), 38 jaar verwijderd van de originele Alien (1979), heeft regisseur Ridley Scott de wereld van de visuele effecten toch heel wat zien evolueren. En toch zien we dat in de laatste 5 jaar de 'practical effects' (zonder gebruik van computers) steeds meer terrein terugwinnen op de Computer Generated Imagery of cgi die toch heel wat heeft overgenomen. CGI had zijn voordelen, denk maar aan zowat alle comic adaptaties - maar soms ook zijn nadelen wanneer de acteurs - én bijgevolg ook de kijkers - verloren lopen in de visuele effecten of de visuele effecten dermate slecht en fake waren dat je meteen uit het verhaal viel. Denk maar aan het vreselijke filmflop Gods of Egypt (2016).

    Covenant is een gezonde mix van beide ook al gebruikte Ridley vooral praktische effecten. En dat geldt niet alleen voor de aliens, maar ook voor de decors. Ridley koos er voor om te draaien in echte landschappen in Nieuw-Zeeland, en gebruikte gigantische groene/blauwe schermen (green/blue screen) op bepaalde achtergronden in post-productie te gaan bewerken. Ridley is verzot op grote sets, maar je moet er als set designer wel altijd rekening mee houden dat je werkt met een bepaald budget die niet overschreden kan worden. Ridley werkt gelukkig met gedetailleerde storyboards die precies verbeelden wat hij in zijn cameralens wil zien. De reden waarom hij grootser wil gaan is om alles iets meer episch en meer waarheidsgetrouw te maken. Hij gebruikt heel wat cgi (zoals de achtergrond in de proloog of de stofdeeltjes die in het oor of de neus van nietsvermoedende ruimtereizigers binnenwaaien), maar probeert deze toch altijd tot een minimum te beperken.

    alien_covenant_2017_pic008.jpgalien_covenant_2017_pic009.jpgalien_covenant_2017_pic010.jpg
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Vroeger stonden we er minder bij stil dat bepaalde visuele effecten er niet zo "echt" uitzagen als nu. We waren dit aspect van de cinema ook nog niet zo gewend. In de jaren 30 was het fascinerend om King Kong te zien klimmen op de Empire State building, of in de jaren 70 Superman te zien wegvliegen. Deze iets houterige effecten van toen kan je vandaag de dag niet meer reproduceren, anders kan je je verwachten aan bakken kritiek op sociale media. Want iedereen is blijkbaar een kenner geworden. Ik kan er met een nostalgische bril op en mijn i-pad met mijn Happy Plugs oordopjes, nog wel van genieten tijdens mijn treinrit naar het werk, maar ik ben ook wel onder de indruk van het realisme van de nieuwe King Kong in Kong: Skull Island (2017). Het blijft echter een vaststaand feit: hoe dunner de grens tussen realiteit en film is, hoe overtuigender alles overkomt.

    De taak van een special effects supervisor op een filmset is ook een stuk belangrijker geworden. Hij moet ervoor zorgen dat de regisseur zoveel mogelijk - voor zover het budget het kan betalen - met praktische effecten kan worden en invullen waar er computer elementen moeten bijkomen. Let wel, computer-elementen kosten ook geld. Soms werken verschillende post-productie huizen tezamen voor de realisatie van één film. Het ene huis werkt dan aan de alien, terwijl de andere bezig is met matte painting van de decors. De practical effects kunnen gaan van het gebruik van prothesen make-up tot ingewikkelde animatronics of levensechte poppen al dan niet met animatronics. Met de komst van 3D-printing is het werk van bijvoorbeeld de Creature FX Supervisor ook een stuk eenvoudiger. Vroeger waren miniatuur-effecten enorm in trek, denk maar aan de originele versie van Clash of the Titans (1981) en in de jaren 80 en 90 waren dan weer de pyrotechnics (explosies meestal met vuur) felbegeerd in actiefilms. Tegenwoordig zijn ze er nog altijd ook al heeft cgi ze wat uitvergroot. Soms duiken ze nog wel eens op zonder visuele effecten, denk maar aan de laatste James Bond film Spectre (2015) waar het complex van Ernst Blofeld de lucht inging. Het kreeg zelfs de Guinness World Record voor de grootste explosie stunt ooit, gebruik maken van 33 kilo explosieven en 8,418 liters kerosine (wat vergelijkbaar is met bijna 70 ton TNT)

     Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture Alien Covenant animated picture
    © 2017 Twentieth Century Fox Film Corporation. All rights reserved.

    Een ander 'practical effect' waar Ridley verzot of is zijn weersomstandigheden in de vorm van regen of mist of gewoon in de vorm van rook. Daar waar J.J. Abrams in elk frame een lensflare wil, ga je in heel wat films van Ridley regen of rook/mist zien opduiken. En soms heeft dit ook zijn nadelen, want indien je bijvoorbeeld regen hebt in een bepaald actie-shot - dan kan je het beeld niet zomaar gaan versnellen om de actie iets heftiger te maken, want dat zou je zien dat plots de regen sneller gaat vallen (idem voor rook-ontwikkeling). Soms kom je er ook wel mee weg. Regisseur James Cameron had op de set van Aliens (1986) een 'camera effect' (ook een practical effect) willen gebruiken op één van zijn facehuggers. In een scène waarin Ripley op de grond ligt in een afgesloten lab zien we dat de sprinklers in werking zijn getreden. Plots zien we de alien die zich een weg baant naar haar, en plots naar haar gezicht springt. De sprong van de facehugger werd echter achterstevoren gemonteerd in de film en weggetrokken van de camera-lens in plaats dat het beest naar de camera toesprong. Maar met de regen uit de sprinklers was dat geen evidente zaak want voor dit shot zou het water van beneden naar boven vallen. Toch hield Cameron het beeld stijf dat niemand dat zou zien, en hij had gelijk.

    In Covenant heb je een waaier van zowat alle 'practical effects' die je maar kunt bedenken, gemend met cgi en het resultaat is verbluffend. Ik blijf toch gemengde gevoelens overhouden aan de film. Het verhaal miste ritme en de karakters waren niet altijd even boeiend als deze van bij de eerste film. En zoals bij heel wat prequels, wanneer je iets teveel uitleg begint te geven over iconische figuren en monsters, verlies je wat van de mysterie. Toch ga ik nog geregeld rondlopen met mijn Weyland Yutani t-shirt en mijn zelfontworpen telefoonhoesje met het cocon van de Facehugger. En ook al hebben de Alien prequels heel wat narratieve problemen, dank zij de visuele kracht en de fascinerende wereld die wordt gecreëerd, zullen ze nog lange tijd blijven nazinderen.

  • Mother! (2017) *** recensie

    Pin it!

    Ik ben een enorme fan van het werk van Darren Aronofsky. Het is één van de meest tallentvolle filmmakers in Hollywood, ook al zijn het vaak films waar je niet meteen opgewekt van wordt. Het lijkt wel de bedoeling van de man om ons te brengen aan de rand van de afgrond om ons vervolgens een duwtje in de rug te geven op het einde. Van ontspanning kan je niet meteen spreken, maar het is en blijft fascinerende cinema.

    mother_2017_poster02.jpg

    Met zijn debuutfilm Pi (1998) kregen we een soort Lynchiaanse thriller in de claustrofobische wereld van het hoofdpersonage. Met Requiem for a Dream (2000) daalden we af in de hel van de verslaving. In The Wrestler (2008) zagen we een masochistische en existentiële exploratie van een man op de rand van de zelfdestructie en in Black Swan (2010) zien we een gedreven vrouw die zichzelf wegcijfert in de obsessie van haar kunst. Uiteraard waren het niet allemaal meesterwerkjes, zoals het teleurstellende Noah (2014) of het melo-drama The Fountain (2006). En ik had goede hoop dat Mother! (2017) een geniale prent zou zijn, zeker na de vele positieve reacties in de States. Spijtig genoeg was het voor mij toch wel iets van een teleurstelling, zeker met de hoge verwachtingen en de Rosemary's Baby referenties.

    Korte inhoud: 'Mother' volgt een stel (Jennifer Lawrence en Javier Bardem) dat een rustig bestaan leidt. Als er op een dag onuitgenodigde gasten hun huis binnenkomen, wordt dat bestaan ernstig verstoord. Het gevolg is dat de relatie van het stel danig op de proef wordt gesteld.

    Het probleem met Aronofsky is dat hij soms blijft vaststeken op een idee en eigenlijk niet meteen de noodzaak ziet om dat idee beter uit te werken. Daar waar Nolan graag speelt met een a-chronologische structuur om het publiek op het puntje van zijn stoel te houden, zien we dat Aronofsky meer kiest voor de crescendo-methode. Een karakter is kwaad, meer kwaad, nog kwader, wordt woest, hysterie en ontploft uiteindelijk (vandaar waarschijnlijk de reden van het uitroepteken in de titel). Dat is zowat de dramatische curve van de personages. In principe verandert er niet zo gek veel met hun intenties en gevoelens, het is gewoon de temperatuur die stijgt. En op zich hoeft dit niet slecht te zijn indien de karakters ons dermate kunnen boeien, en dat is nu net het probleem van Mother!. Ik weet NIKS over Mother. De originele titel was Day 6 - wel dàt is voor mij al een heel stuk logischer.

    De film begint met de close-up van het gezicht van een vrouw. Ze staat in brand en haar vel begint van haar gezicht weg te smelten en haar ogen staan op springen. Daarna bevinden we ons in een slaapkamer waarin Mother (Lawrence) ontwaakt. Op dit ogenblik weten we niet of ze dit heeft gedroomd, of dat het een gebeurtenis is uit het verleden of de toekomst. Mother gaat naar beneden en zoekt naar Hem (Bardem). Blijkbaar was hij gaan wandelen voor wat frisse lucht om zo zijn creatieve schrijversgeest aan te scherpen. Later komen we te weten dat hij alles heeft verloren in een brand, en dat Mother er alles heeft voor gedaan om zijn huis opnieuw op te knappen zoals het was en voor hem te zorgen. Het enige wat is overgebleven is een kristal, die hij bewaart in zijn bureau, en die voor Hem van immense emotionele waarde is.

    Ondertussen zit de 16mm camera (een formaat waar de regisseur verzot op is) constant in close-up mode op Mother zodat we niets missen van haar acteerwerk in elk korrelig detail, ook al zien we uiteindelijk niet zo heel veel variatie in haar vertolking. Soms raakt ze emotioneel wanneer ze een kloppend hart voelt in de muren, of vindt ze een geheime doorgang in de kelder die ze niet verder inspecteert. Het enige acteerwerk van belang komt van de nevenpersonages, en dan denk ik aan het koppel, Man (Ed Harris) en Vrouw (Michelle Pfeiffer) die iets meer reliëf brengen. Het acteerwerk voor de rest komt niet altijd even overtuigend over, maar misschien heeft dit ook voor een groot stuk te maken met de magere en repetitieve dialogen of het feit dat je al snel het gevoel krijgt naar een toneelstuk te kijken die verre van de realiteit staat. In de film wordt de moeder ook niet gezien als "een moeder", maar eerder als een "bron van inspiratie", een volgzaam wezen die naar de pijpen van haar man danst.

    mother_2017_pic01.jpgmother_2017_pic02.jpgmother_2017_pic03.jpg
    © 2017 Sony Pictures Releasing Belgium

    Ik kan deze review niet verder vertellen zonder *** spoilers*** dus jullie kunnen misschien hier stoppen met lezen. Halverwege het verhaal begint alles steeds meer hectisch te worden met een uit de hand gelopen familiedrama met een broedermoord (Brian Gleeson en Domhnall Gleeson) die lichtelijk geïnspireerd lijkt op het Cain en Abel verhaal uit het Genesis bijbelboek, om nadien de schrijver te zien ontpoppen als een soort Messias die het rouwende gezin opvangt. Op dit moment verliest je als kijker een beetje de band met het verhaal, want je voelt aan dat deze film uiteindelijk niet draait rond de ‘moeder’ dan wel rond de schrijver, of nog de artiest, of nog … de filmmaker Aronofsky, die zijn kunst maakt onbaatzuchtig, meedogenloos en los van de bekommernissen van zijn omgeving of zelfs zijn zwangere vrouw. Wanneer de rust een beetje terugkeert is deze van korte duur want blijkbaar heeft zijn werk de wereld beroerd en het volk stroomt toe als dieren naar de Ark van Noah. En dan komen we uiteindelijk terecht in de apocalyptische climax waarin het huis een soort universum is van menselijke lusten, agressie en offers. Toegeven, enkel deze scène is zijn ticketprijs al waard. *** end spoilers ***.

    Mother! is geen slechte film, ook al blijf ik achter met leegte. Daar waar je met een film als Black Swan een dieper inzicht krijgt in de offers die een danseres moet maken om uit te blinken in haar kunst, heb je hier een film die uiteindelijk een soort zelfverheerlijking en tezelfdertijd zelfkritiek is van een kunstenaar, volgepakt met religieuze symboliek, om alles meer gewicht te geven. Een theoretische en bij momenten steriele benadering van iets wat een boeiend drama had kunnen zijn met ‘echte’ personages. Een film bestemd voor de film recensenten, voor zij die "iets nieuws" willen zien en getrouwde koppels wiens relatie in een sleur zit. Eigenlijk moet je deze film zien als een gitzwarte komedies met een overdosis aan religieuze en cinematografische referenties. Het is compleet geschift, en misschien zal deze prent met de tijd wel blijven nazinderen. Mother! komt volgende week 13 september 2017 uit in de bioscoop.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 9 september 2017

     

    *** Mother! trailer ***

  • It (2017) **** recensie

    Pin it!

    Geloof het of niet maar er was een review-embargo voor het eerste deel van de Stephen King verfilming It (2017). Normaal wordt zoiets gebruikt voor films die waarschijnlijk door de pers onderuit zal worden gehaald, of nog om spoilers te vermijden. In dit geval was het embargo compleet nutteloos en misschien zelfs contraproductief voor een geslaagde box-office, want bijzonder weinig filmsites hebben over de film gepraat ook al loopt de film vanaf gisteren in de bioscoop.

    it_2017_poster02.jpg

    Korte inhoud: 'It' volgt een groep kinderen, beter bekend als de 'Losers club', in het kleine stadje Derry, Maine. Op een dag wordt het stadje geterroriseerd door het bloeddorstigste monster It dat het elke 27 jaar op de kinderen voorzien heeft. Dit monster, dat de vorm van een clown genaamd Pennywise (Bill Skarsgård) aanneemt, komt lijnrecht tegenover het groepje kinderen te staan dat er alles aan zal moeten doen om hem te verdrijven.

    De originele It (1990) (net 27 jaar geleden - zal wel geen toeval zijn) was eigenlijk een wat vervelende en weinig inspirerende tv-adaptatie, maar deze nieuwe adaptatie is echt een horrorfilm die verdomd goed in mekaar steekt. Meer nog, het één van de betere horrorfilms van de laatste 5 jaar, en dat heeft voor een groot stuk te maken met de feilloze regie van het nieuwe horror-icoon Andy Muschietti die eerder al indruk maakte met de horrorprent Mama (2013). Hij weet als geen ander een perfecte balans te brengen tussen het coming-of-age drama en de onversneden Stephen King gruwel, en respecteert volledig de ziel van de auteur van het boek. Er zijn al heel wat Stephen King verfilmen geweest die niet om aan te zien zijn (The Mangler, Graveyard Shift, Silver Bullet, Cat's Eye, Needful Things, Dreamcatcher,...), maar deze film mag gerust in het rijtje komen van de geslaagde adaptaties (The Shining, Carrie, The Dead Zone, The Shawshank Redemption, Misery).

    En zoals zo vaak zijn de vertolkingen van de acteurs datgene wat een kijker in het verhaal kan meesleuren. En hier was het geen evidente zaak, want het eerste gedeelte draait rond pubers. En in deze film heeft elk kind, net zoals in The Goonies (1985) of die andere Stephen King film Stand by Me (1986), een eigen persoonlijkheid en karaktertrek. En wat opviel is dat scenarist Gary Dauberman deze film ook in de jaren 80 heeft gezet en dus niet in de jaren 50 zoals in het boek, een juiste beslissing wat mij betreft.

    Elk van de acteurs laat geen enkele steek vallen, te beginnen bij de hoofdacteur Jaeden Lieberher in de rol van Bill, die fysiek en psychologisch nog steeds het zware verlies draagt van zijn jongere broertje Georgie (Jackson Robert Scott). Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het feit dat zijn personage stottert. Toch ontpopt hij zich al vrij snel tot de leider van de "Losers Club". Daarnaast hebben we de slimme en over-voorzichtige Eddie Kaspbrak, gespeeld door Jack Dylan Grazer. Hij is stukken minder heldhaftig als Bill en biedt een perfect tegengewicht. Richie Tozier gespeeld door Finn Wolfhard is de grappigste van de bende en hij zorgt voor heel wat comic relief, en deze komt nooit gedwongen over.

    it_2017_pic03.jpgit_2017_pic02.jpgit_2017_pic01.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het iets dikkere jongetje die al een tijd lang bezig is met het onderzoek naar de mysterieuze verdwijning van kinderen in hun stadje is Ben Hanscom, gespeeld door Jeremy Ray Taylor. En dan zijn er nog het zwarte jongetje Mike Hanlon (Chosen Jacobs) en het joodse jongetje Stanley Uris (Wyatt Oleff). Het enige meisje van de bende werd briljant vertolkt door Sophia Lillis. Bill heeft meteen een oogje op haar en hun flirt lijkt bijzonder veel op de flirt in The Goonies tussen Sean Astin en Kerri Green.

    Zelfs de villains in deze film zijn zo goed gecast. Kwajongen Henry Bowers gespeeld door Nicholas Hamilton leek bij momenten als de jongere bully versie van Kiefer Sutherland. En uiteraard is er de vertolking van Bill Skarsgård als de killer clown die enige tijd zal blijven nazinderen. Ik hoop in ieder geval dat hij zal terugkomen en dat ze geen oudere versie van hem nemen voor de volwassen-cast. Pennywise had eerst vertolkt moeten worden door Will Poulter (Revenant, Maze Runner) onder de regie van Cary Fukunaga (True Detective s1), maar hij clashte met de studio over "creatieve meningsverschillen" en werd vervolgens vervangen. Uiteindelijk bracht deze switch enkel maar positieve zaken, want Bill Skarsgård was geknipt voor de rol met zijn 1m91 van lengte en zijn oogbollen die net iets uit elkaar staan. Het was tevens geen gemakkelijke taak om in de voetsporen te treden van de vorige Pennywise gespeeld door Tim Curry.

    it_2017_pic05.jpgit_2017_pic04.jpgit_2017_pic06.jpg
    © 2017 20th Century Fox, All rights reserved.

    Het is een R-rated film, en kinderen worden in deze film zwaar mishandeld of vermoord. En toch is het nooit echt gory. Daar ligt het verschil tussen een regisseur als Andy Muschietti, die in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Eli Roth, kiest voor subtiliteit en vaak is deze terreur des te doeltreffender. Er zijn dan ook een paar horror-scènes die in het boek stonden verwijderd uit de filmversie (zoals het kind wiens rug breekt en in het toilet wordt getrokken). Toch is deze adaptatie meer schrikwekkender dan de vorige. Het is wat mij betreft nu al uitkijken naar deel 2.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 7 september 2017

     

    *** It trailer ***