De FilmBlog

OK, ook al lijkt het allemaal wel compleet van de pot gerukt, dit is gewoon een game die ik wil hebben. Lollipop Chainsaw is het nieuwste game van de Grasshopper Manufacture (bekend van ondermeer Rise of the Nightmares), in samenwerking met Warner Bros. Een Japans game met een cheerleader die het opneemt tegen zombies. Pittig detail, haar vriendje was bijna in een zombie veranderd, maar die heeft ze kunnen redden door zijn hoofd te decapiteren. Het you tube filmpje is gewoon te gek en het spel lijkt trouwens ook nog te doen.

Korte inhoud: Lollipop Chainsaw volgt het verhaal van zombie jager en cheerleader Juliet Starling (Tara Strong) die, samen met leden van haar familie en haar vriend Nick, een onthoofd hoofd, de strijd aanbindt tegen hordes zombies in San Romero High School, waar ze vroeger een cheerleader was. De vijandige zombies worden geleid door "een groep van zombie rock and roll heersers". De zombie-uitbraak is veroorzaakt door een oud-klasgenoot van Julia, een kwaadaardige goth tovenares genaamd Swan.

Mensen die verzot zijn op third person hack & slash games zullen hier een vette kluif aan hebben. Zoals de naam al doet vermoeden is het hoofdwapen van Juliet een kettingzaag. Maar bovenal moet dit gewoon een hilarisch game worden. Regisseur James Gunn (Slither, Super, Dawn of the Dead, Tromeo and Juliet) zou meegeholpen hebben in de ontwikkeling van de Amerikaanse versie van het game, en wie weet maken ze hier nog ooit een film van. Ik hoop het althans. Het game is bestemd voor Xbox 360 en Play Station 3 (PS3).

*** Lollipop Chainsaw trailer ***

***Related Post***
12/04/2008: Hack/Slash nieuwe comic adaptatie

Het zal sommigen al zijn opgevallen, dat we met De FilmBlog de laatste tijd heel wat games hebben verslonden. Dat heeft deels te maken met de kwaliteit ervan, en/of het filmische karakter. Games hechten ook steeds meer aandacht aan hun verhaal en cinematics. Een paar maand geleden was er zelfs een game die werd gelanceerd op een filmfestival. Dus ja, ze hebben zeker een plaats op deze filmblog.

Normaal gezien krijgen enkel de films een rating, maar dit game zou van mij zeker een ****½ verdienen. Na vier tergend lange jaren wachten is het eindelijk zover: Bethesda Game Studios laat zijn nieuwste virtuele schepping op de wereld los: The Elder Scrolls: Skyrim (VG 2011). Het vorige deel in de saga van The Elder Scrolls: Oblivion was meer dan een schot in de roos. Het was bijna een meesterwerk en een revolutie in het verzadigd geachte Roll Playing Game segment.

Het leek dan ook onwaarschijnlijk dat Bethesda dit succesverhaal nog eens kon overdoen. Maar ook na The Elder Scrolls IV: Oblivion (VG 2006) lukte het hen om ons te bekoren met de apocalyptische 3rd person RPG Fallout 3 (VG 2008). Echter leek het erop dat de passie van de makers toch wat zoek was gegaan omdat er - nog meer dan bij vorige games van deze studio – een plaag van bugs het spel teisterden. Dergelijke onvolmaaktheden wijzen steeds op commerciële belangen. Zonder mods en patches was de game niet speelbaar, vooral niet op de PS3. Ook de spelwereld was iets te klein en te eenzijdig ten opzichte van het aantal speluren. Dit falen kwam echter pas boven water als je de game al minstens 20 uur gespeeld had.

Pas nadat de Game of the Year edition werd uitgegeven begin 2009 kon men spreken van een topper (de bugs en irritante glitches werden weggepoetst). Het is echter bijna onvergefelijk dat dergelijke ongepolijste games de markt halen.

Wonder o wonder: Skyrim lost alle hoge verwachtingen in en krijgt amper te kampen met bovenstaande perikelen. Men slaagt erin om The Elder Scrolls IV: Oblivion te overtreffen en de bugs van het begin af te weren uit de wederom immense, nee, gigantische spelwereld. Het klopt dat er nog hier en daar wat kleine schoonheidsfoutjes het scherm vervuilen, maar het is een zeer grote verbetering ten opzichte van voorgangers. Skyrim kan ei zo na The Elder Scrolls III: Morrowind (VG 2002) evenaren (het beste game van Bethesda) door de meest epische muziekscore ooit in een game te verweven, en een spelwereld te bieden die bloedmooi oogt (het noorderlicht! De sneeuwvlakten! De mammoeten! De reuzen!...) en levensecht aanvoelt. De landschappen zijn enorm veelzijdig. De fictieve wereld is de mooiste ooit in een game. Je zou bijna denken dat God zich gemoeid heeft met deze schepping. Er werd enorm veel tijd gestoken in kleine details: veranderende seizoenen, vallende bladeren, fladderende vlinders, prachtige sneeuwstormen, uitgestreken sterrenhemels, veranderende wolkenformaties en vooral: de prachtige watereffecten. Oogverblindend mooi…

De AI van sommige NPC’s is nog steeds niet optimaal (soms wat houterig tijdens gevechten, doch ook hier een duidelijke verbetering merkbaar), maar dat wordt meer dan goedgemaakt door al de andere facetten in het game.

Korte inhoud: Skyrim speelt zich 200 jaar af na de ontwikkelingen in Oblivion. Er heerst een burgeroorlog na de moord op de koning. Je personage wordt ongewild in de oorlog betrokken: onterecht wordt je ter dood veroordeeld voor verraad van het koninkrijk, maar ontsnapt aan de dood nadat een draak plots terreur komt zaaien tijdens de executie. Je kan vluchten en begint te onderzoeken waarom er opeens draken (die enkel in legendes zouden bestaan) in Skyrim neerstrijken. Al snel ontdek je dat je ‘Dragonborn’ bent: het bloed van de mythische draken stroomt door je aderen en je kan de krachten van deze mastodonten absorberen. Je wordt door hogere krachten gestuwd naar je onvermijdelijke lot: de drakengod Alduin elimineren om zo de rust weder te laten keren…

Het game biedt zoals zijn voorgangers meer dan 100 (!) speluren en een onbeperkte vrijheid in een gigantische fantasiewereld. Een epische main quest houdt je meer dan 20 uur zoet. De sidequests en het ontdekken van de landschappen, steden, kerkers, gilden en bandietenkampen kan makkelijk 80 uur duren. The Elder Scrolls houdt woord en blijft de meest non lineaire spelervaring in het hedendaagse gamelandschap. Het stemmenwerk van 2 grote personages wordt verzorgd door topacteurs Max Von Sydow en Christopher Plummer, die met passie hun steentje bijdrage aan Skyrim.

De kroon op dit werk voor de hardcore fans is het dual-wielden. Je kan nu tegelijkertijd met 2 wapens of spells te keer gaan. Dit systeem houdt je inventief (noodgedwongen experimenteren met wapens en het casten van spells tegen een waaier van vijanden) en zorgt voor meer variëteit tijdens duellen. Voor de eerste maal in de Elder Scrolls reeks kan je ook perks kiezen (het systeem van Skill optimalisatie overgenomen uit Fallout). Je kan ook ‘shouts’ verdienen na het doden van draken (Je slorpt hun krachten op). Ook zullen bevriende NPC’s je veel sneller vergezellen tijdens quests wat het dragelijker maakt als je een leger bovennatuurlijke vijanden klein moet krijgen.

De dungeons zien er ook opvallend beter uit dan in Oblivion. Werkelijk elke kerker ziet er anders uit, en er is geen detail over het hoofd gezien. Kleine stofdeeltjes, druppend water, schaduweffecten van kampvuren en fakkels, stalactieten, lichtinvallen… alles is levensecht en nooit eenzijdig. Skyrim mist misschien dat tikkeltje 'ziel' en vernieuwing dat Morrowind 10 jaar geleden bracht daar de open wereld kleiner is en de keuzemogelijkheden (tijdens gesprekken) bij quests beperkter, toch is ook dit een absolute topgame. De bovenstaande nieuwigheden zorgen voor een game dat soortgenoten op alle vlakken overstijgt. Er bestaat bijna geen discussie dat dit de beste game van het jaar is en één van de beste RPG’s aller tijden.

Afsluitend: Dit is één van de beste RPG games ooit gemaakt. Na het spelen van Skyrim wordt het pijnlijk duidelijk hoe zielloos en overgewaardeerd recente games als Rage (VG 2011) en Call Of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011) wel zijn. Ze vervallen in het niets als ze het moeten opnemen tegen een game dat met ziel, passie en respect voor de speler wordt gemaakt. Gewoon in huis halen dit juweeltje en het escapisme van een andere wereld in al zijn glorie ervaren.

En de fans van Need for Speed race games zullen blij zijn te vernemen dat Electronic Arts de nieuwe Need for Speed: The Run (VG 2011) hebben uitgebracht, een waardige opvolger van het niet onaardige Need for Speed: Hot Pursuit (VG 2010), ook al vertoont het game heel wat zwaktes. Gamers bevinden zich hier weer aan de verkeerde kant van de wet en moeten vechten voor hun leven in een bloedstollende race van San Francisco naar New York.

Bij het opstarten van het game begon het al slecht wat blijkbaar kon het game de on-line server niet vinden, en moest je dus uitloggen alvorens je het spel effectief kon spelen op PS3. Maar het zou kunnen dat dit een probleem te wijten is aan de nieuwe veiligheids-maatregelen die Sony heeft genomen en dus niet aan het game zelf. Maar eenmaal alles geladen werd, brengt het game je meteen in een korte fictie waar meteen het hoofdpersonage wordt voorgesteld die dringend uit de schulden moet geraken. En hiervoor moet hij doen waar hij goed in is, u raadt het: racen.

Het spijtige aan het game is dat het niet van de makers is van Criterion, die het vorige Need for Speed hebben ingeblikt, maar het deze keer de beurt was aan het Canadese Black Box, die zichtbaar niet dezelfde vaardigheden delen. Anderzijds ziet het game er wel heel aantrekkelijke uit, met sfeervolle nacht-sequenties, glimmende sportwagens en smaakvolle vormgeving. De korte fictie filmpjes zijn al zo overtuigend als de de game-module zelf.

Het grootste verschil met de andere games is dat je nu uit de wagen kunt stappen, maar spijtig genoeg kan je wel niet vrij rondlopen. Af en toe moet je zelfs te voet van de politie ontsnappen, maar ook hier kan je niet vrij rondlopen, maar ben je beperkt tot het indrukken van welbepaalde knoppen. Een behoorlijk irritante bezigheid als je het ons vraagt. Je kan je wagen ook niet gaan aanpassen met betere banden of een andere kleur, want ook wat teleurstellend is. The Run is onderverdeeld in negen stukken, die elk nog eens is opgesplitst in kleinere hoofdstukjes. Er is een systeem uitgewerkt met resets, wanneer je met je voertuig van de baan vliegt. Op zich wel leuk, was het niet dat je soms terug op de baan wordt gekatapulteerd met een andere wagen met een compleet verkeerde snelheid. De race is dan in vele gevallen wel verloren, en je vraagt je af of je niet gewoon beter vanaf het begin kon herbeginnen.

Qua decor kunnen we niet klagen. We duiken van de nacht-sequenties naar sfeervolle dag-opnames, van stedelijk gebied naar het bergwegen en platteland. Het kiezen van de juiste auto voor het passende wegdek is dus van cruciaal belang. Er bestaat wel een optie om tijdens de race van wagen te veranderen in een benzinestation, maar weet dat je dan naar alle waarschijnlijkheid de race hebt verloren. Niet meteen een stimulans dus om eens andere auto-modellen uit te testen.

Wanneer je erin slaagt om on-line te spelen, kan je genieten van een beter uitgewerkt autolog systeem, die al in het vorige game aanwezig was. Het houdt in dat je je statistieken kan bijhouden en vergelijken met die van de vrienden. Je kunt bijgevolg tegen een vriend racen die niet on-line is. Zo kan je ook je rijtechniek wat gaan verbeteren.

Kortom, Need for Speed The Run heeft zowel goede punten als een aantal zwaktes, maar het is al bij al nog geen slecht game. Toch hadden de makers toch wel iets meer moeite kunnen steken in een verhaal dat je niet in een mum van tijd kan uitspelen. Gelukkig is er nog een on-line platform, tenminste als je erin slaagt om het on-line te spelen, en je geen boodschap krijgt in de stijl van: “verbinding maken met autolog servers” die het game compleet blokkeert.

We hebben er lang op moeten wachten maar binnenkort is het nieuwe game Star Wars: The Old Republic (2011) in de handel. De mensen van De FilmBlog werden al een aantal weken geleden uitgenodigd om het Massively Multiplayer Online Role Playing Game on-line uit te testen, en geloof ons, het is bangelijk.

Mensen die al fan waren van Star Wars: The Force Unleashed (VG 2008) of Star Wars: Knights of the Old Republic (VG 2003) zullen hier meer plezier aan beleven dan alle Star Wars fans die geconfronteerd werden met de prequels.

Star Wars: The Old Republic vindt plaatst nadat het Treaty of Coruscant werd ondertekend en er een nieuwe verdeling van de galaxy is ontstaan. Het spel introduceert de terugkeer van het Sith Empire - dat terugkeerde na hun nederlaag tijdens de Great Hyperspace War om wraak te nemen op de Galactic Republic en haar Jedi Order - dat nu de helft van galaxy beheerst na hun overwinning op de Great Galactic War.

Wat ons vooral is opgevallen is dat het verhaal, die uiteraard werd beïnvloed door George Lucas, bijzonder goed is uitgewerkt en ontdaan van alle Jar Jar Binks frivoliteiten waarvan we hier nog niet bekomen zijn. Maar ook qua actie moet het game niet onderdoen voor Call of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011). De light-saber gevechten zijn zowel visueel als auditief één van de grote pluspunten. Het enige minpuntje is dat de camera-controle bij de personages misschien iets vlotter had kunnen zijn. Een uitstekende cameravoering is vooral handig wanneer je wordt aangevallen door tientallen vijanden. Bij momenten is het dus wat verwarrend. Misschien hadden de developpers misschien nog wat meer tijd moeten vrijmaken om dit aan te pakken.

Anderzijds is de force-power een ander groot pluspunt. Je moet – net zoals elke goede Jedi/Sith – wel wat oefenen om die krachten op een efficiënte manier te kunnen gebruiken in een gevecht. Op het eerste zicht zou je eerder kiezen om de light saber te gebruiken in plaats van jouw speciale krachten, maar goed getrainde vechters zullen ‘the way of the force’ wel op het juiste moment kunnen gebruiken.

Het game is ontwikkeld door BioWare en LucasArts. De officiële release date is 20 december 2011 in Noord-Amerika, en in Europa 22 december 2011.

***Related Post***
05/06/2009: Star Wars: The Old Republic trailer

Wie het eerste Crysis game heeft gespeeld zal zich misschien dit herinneren. Je karakter, Nomad, dropte toen met een aantal nano-suited collega's, waaronder Prophet, in de Noord-Koreaanse jungle om er een stelletje wetenschappers te redden. "Stop me? You and what army?", dacht je bij elk soldaatje dat je door het landschap knikkerde alsof het lappen popjes waren. En toen gromde iets in het oerwoud, ... zoiets als King Kong. Eerst merkte je enkel het efficiënte neerleggen van een aantal hectare bomen in de verte en toen ging er ééntje van je nano-buddies aan. "What the fuck?", juist ja.

Voor je het goed besefte had je close combat encounters of the third kind. Wat volgde waren adembenemende beelden (zoals het alien ship), enorme sandbox gevechten en op het einde schreeuwde je naar meer.

En meer is er nu. Crysis 2 van Electronic Arts speelt zich af in 2024, een New York in puin en onder invasie door een alien ras, de Ceph, een niet zo verre verwant van de Cylons naar mijn mening, al dan niet verantwoordelijk voor een niet nader gespecificeerd virus dat de bevolking heeft lam gelegd. De staat van beleg is afgekondigd waarbij het leger, en een private security firma Crynet, de straten onder controle proberen te houden, maar hun eigen doelstellingen lopen echter niet altijd in dezelfde richting.

Je speelt "Alcatraz", een marine die na een dropping met crash-attributen wordt gered door Prophet. Prophet geeft je, omdat hij stervende is, zijn eigen (de enige overgebleven?) nano-suit en "redt" zo uiteindelijk je leven. De nano-suit wordt de lens waardoor je de wereld bekijkt en alles wordt je vanaf dan grafisch aangeboden in tactisch zinvolle overlays. Het pak biedt je een aantal modes aan.

Armor mode: voor extra impactbescherming van zowel kogels als metershoge val-landingen. Stealth mode: je wordt onzichtbaar voor je tegenstanders. Dit laat je toe om in echte Predator stijl je tegenstanders één voor één onderuit te halen (het geluid dat je suit maakt bij het in- en uitcloaken doet verdomd hard aan Predator denken), chaos is hier je bondgenoot. Recht voor iemand zijn raap gaan staan zal je natuurlijk wel doen opmerken, en de Ceph hebben ook nog een soort EMP attack die ze kunnen gebruiken om je uit stealth te halen. Strength mode: Beter geïntegreerd dan in het eerste Crysis game, dit is nu geen mode meer op zich maar uitbreidingen die je aan bepaalde aanvallen kan meegeven door gewoon iets langer op de knoppen te drukken. Je kan een gewone melee-aanval doen of je houdt de knop iets langer ingedrukt en dan wordt die melee een mokerslag of stamp waarmee je auto's een paar meter verderop kunt parkeren.

Idem voor sprongen, knop iets langer inhouden en je springt een stuk hoger. Sprinten is trouwens altijd uitgebreid en dat doe je dus steeds op topspeed. Als deze goodies kosten natuurlijk energie, en je moet die dus af en toe een paar seconden uitzetten om je energiereserves terug te laten opladen.

Al je wapens zijn zoals in het eerste game aanpasbaar met silencers, verschillende scopes, enz... De gevechten spelen zich ook opnieuw in sandboxes af maar die zijn niet meer van dezelfde grootorde. Of dit nu beter of slechter is laat ik even in het midden. Wat je suit je wel meegeeft deze keer is tactische opties, die je kan raadplegen door middel van een visor. Je krijgt in dat view de ammo cashes te zien, alle interessante spots om mee te interageren, alsook tactische opties zoals een stealth approach of een flankering optie. Dit laat je toe om te kiezen hoe je de tegenstanders wilt aanpakken of ontwijken.

Het begin van het spel is heel kalmpjes aan en eerder een wenningscurve voor nieuwe spelers. De echte predators onder ons moeten een paar uur doorbijten om tot de echte actie te komen, en die komt er ook. Op vlak van het verhaal is alles iets minder sterk dan het eerste game. Je weet eigenlijk niet wie Alcatraz is en je komt het ook nooit te weten. Je hebt op die manier geen enkele binding met je hoofdpersonage. En wat het verhaal op zich betreft, vond ik de originele ook een stuk sterker. De aliens zijn er nu al van de eerste minuut, er is geen echte suspense of intrige meer.

Deze keer ga je zelfs niet meer in een ruimteschip tot mijn grote spijt (dat was een hoogtepunt uit de eerste vond ik), maar blijf je op de oppervlakte. De interactie met alien architectuur gebeurt via weinig sprekende cut-scenes in wat rooie magma en hier had ik toch wat meer verwacht. Ook het uitblijven van echte epische boss fights (wat we ondertussen al als vanzelfsprekend vinden in actiegames) is een kleine demper op de feestvreugde. De interactie met de omgeving is ook een beetje teleurstellend, je kan van alles wel oppikken en gooien, maar je kan geen enkele interactie hebben met de bevolking van New York, die je toch op heel regelmatige wijze tegenkomt. Niemand praat tegen je, en ze reageren of bewegen niet als je ze een stamp verkoopt of een kogel in hun knieschijf plant, niet dat je dat zou willen doen...*kuch*

Je kan nu en dan nog wel eens op een bug lopen (aliens die op een gegeven moment vastlopen of in cirkeltjes draaien), maar die zijn zo zeldzaam dat ze je nooit storen. Visueel is dit een pareltje. De geluidseffecten zijn super en de score is opzwepend. Op dat gebied is het game af. Dit is niet het epische vervolgverhaal die ik verwachte, daarvoor mist het drama en karakterontwikkeling, maar het maakt veel goed op andere gebieden. Crysis 2 zal mijn favoriete First Person Shooter niet onttronen, maar ik zal toch met hoop uitkijken naar een Crysis 3.

Dat videogames zelden uitgroeien tot indrukwekkende speelfilms is al langer dan vandaag bekend, maar de verhalen en de visuele effecten in de games groeien steeds meer uit tot cinematografische hoogstandjes. Hun status is nog niet uitgegroeid tot 'kunstvorm' maar ze zijn op de goede weg. Het game L.A. Noire van Rockstar Games, de makers van ondermeer de Grand Theft Auto spelletjes, is geselecteerd voor de officiële filmselectie op het Tribeca Film Festival.

Dit is bij mijn weten toch de eerste keer dat een videogame wordt genomineerd voor een prestigieus filmfestival. Ik ben benieuwd wat Roger Ebert hiervan zal denken, want hij heeft een jaar geleden een essay geschreven dat games nooit tot kunstvorm kunnen uitgroeien. Ikzelf heb het game nog niet gespeeld en kan er niet over oordelen, maar ik speel af en toe wel een game. Ik ben me er dus ook van bewust dat bepaalde 'cinematics' op vlak van fotografie, scenario en mise-en-scene niet moeten onderdoen voor het filmmedium.

Na de Scarface/Miami Vice wereld in Vice City, het zwarte L.A. gangster-milieu in San Andreas, de New Yorkse Russische mafia in Grand Theft IV, duiken we nu in de detective-wereld uit 1947 in de City of Angels. Wat we kunnen verwachten zijn ondermeer een hoge dosis aan geweld, veel intrige, sensuele femme fatales, verrassende plotwendingen en uiteraard heel wat speurwerk in een periode waar CSI nog niet bestond.

Het scenario voor het game werd halvelings gebaseerd op de beruchte Black Dahlia moord, waarover Brian De Palma al een paar jaar geleden een film maakte, The Black Dahlia (2006). In het spel start je als een jonge detective en moet je opgroeien tot een volwaardige speurneus die misschien wel de moord zal kunnen oplossen. We zullen nog moeten wachten tot mei 2011 alvorens we het game in de rekken zullen aantreffen. Hieronder kunnen jullie al genieten van de trailer.

***Related Post***
22/04/2011: The Black Dahlia review

Het is een klassieke promotie-spin off om van een populaire film ook een game op de markt te brengen. Wie heeft er die Die Hard games gespeeld in een ver verleden of nog het knappe GoldenEye James Bond spel? Er is trouwens al een nieuw 007 exemplaar in de rekken, met name Blood Stone, waar je een Daniel Craig met efficiënte combos zijn tegenstanders ziet uitschakelen.

En ook de nieuwe Harry Potter film Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) heeft zijn game-versie op de markt, Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame. En gezien de uitstraling van hun cinema-equivalent, verwacht je dan ook dat Electronic Arts het grote geschut heeft ingezet.

De film heeft het trouwens ook over een andere boeg gegooid. En dat was misschien wel aan te raden met een Harry Potter die iets te oud begint te worden om nog hocus-pocus spelletjes te spellen. De nieuwe prent is een regelrechte gitzwarte achtervolggingsprent. De actie-sequenties zijn wel tot een minimum beperkt maar zijn visueel wel de moeite. Het mag duidelijk zijn dat deze prent tot de betere Harry Potter films behoort. Maar spijtig genoeg kan dat niet gezegd worden van het nieuwe game.

Ik heb trouwens medelijden met de crew die dit spel ineen heeft gestoken. Het moet ongelooflijk frustrerend zijn om werk te moeten afleveren waarvan je weet dat het niet goed is. En daarmee is de kous eigenlijk al af. Ik heb dit game een uurtje gespeeld en vond de ervaring erg teleurstellend. Dit is opnieuw, zoals wel vaker met gameconversies van films, een game die gemaakt is met minimale inspanning en hoopt te renderen op de franchise.

Daarentegen blijven de films best wel knap gemaakt en zonder twijfel zal ik het laatste deel ook gaan zien in de bioscoop. Het is een fascinerende fantasiewereld en die hoopte ik hier dan ook terug te vinden, maar na een uur was ik het zoeken toch wat beu. Het game steekt hectisch in mekaar en laat gissen naar de motivatie van de personages. Het maakt bokkensprongen van de ene 3rd person shooter scene naar de andere, zonder de dingen aan mekaar te willen knopen. En noch de actie, noch de personages slagen erin om hier wat "magie" te maken. De sfeer komt er dan uiteindelijk niet in en heel gauw zat ik me af te vragen waarom ik hier mijn tijd mee aan het verprutsen was. Petrificus Totalus indeed...

Dit spel zal misschien de allerjongsten kinderen kunnen bekoren met weinig game-ervaring, en toegegeven, toen ik zelf acht jaar oud was dan had ik dit graag gespeeld. Maar dat was het tijdperk van Space Invaders, Pacman en Galaga...we zijn al wat opgeschoven ondertussen. Niettemin, als ouder zou ik dit toch niet onder de kerstboom leggen. Koop liever de filmbox of zoiets.

Enige positieve noot vond ik de muziek van James Hannigan, die zich wel heeft geïnspireerd op de filmscore van Alexandre Desplat, maar het weze een magere troost. Wel, dit heeft al genoeg van mijn en jullie tijd verprutst. Dit game verdient maar één woord meer...Expelliarmus!

De computergame Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1 is nu verkrijgbaar op de Xbox 360, met een aanvullende KINECT-modus waarmee spelers door gebaren te maken magie kunnen gebruiken. De game is ook verkrijgbaar voor PlayStation 3, Wii, Nintendo DS, Windows PC en mobiele apparaten.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa

Laten we nog maar eens een filmisch game in de aandacht brengen, Medal of Honor van Electronic Arts. De eerste versie van Medal of Honor, geschreven door Steven Spielberg, zal me altijd bijblijven als het game die me indertijd op heel intensieve wijze het D-Day debarquement in Normandië liet herbeleven.

Het rakelingse mortiervuur, de eerste soldaten die sterven na de voltreffer in de sloep naast je. Dan de aankomst op het strand en het mitrailleurvuur dat binnenregent in de nog maar pas geopende sloep. De voorste soldaten worden doorzeefd, je moet over de kant, het water in en onder, kogelstriemen klieven door het kolkende sop, dan toch het strand op, zoekend naar de weinige beschutting die de "shingles" bieden. Het gefluit van de kogels die je om de oren vliegen. Dit is waanzin, hier geldt geen training of skill, dit is puur geluk. Zo intensief als Saving Private Ryan (1998) dit in beeld bracht, zo kon je dit nu ook interactief beleven. Weliswaar veilig achter je computer, maar het gaf je een idee van hoe je dit eigenlijk niet in levende lijve wou meemaken.

Als gamer is dit dan ook een beetje waar ik naar op zoek ga in games, vooral de filmische games. Een ervaring die je misschien liever niet in the flesh meemaakt, maar die je toch intrigeren. In een zombie infested town met de shotgun, baseball-bat of grasmachine je tot beenhouwer omscholen, Easy Rider in een spaceshuttle, of Taliban perforator in dit Medal of Honor 2010. Het jagersinstinct op virtuele manier achterna ben ik best wel fan van first person shooters. Als ze mij dan nog op een filmische wijze doorheen de dramatiek van hun verhaal kunnen leiden ben ik helemaal verkocht. Het portret van hedendaagse oorlogsvoering in Afghanistan is hier vrij accuraat (al moet je daar natuurlijk de game-elementen uitfilteren, zoals het feit dat je op je eentje tijdens de campaign een paar honderd tegenstanders neerlegt, enz...).

Medal of Honor speelt zich af in een moderne oorlog en is geïnspireerd op waargebeurde missies in Afghanistan. Je speelt twee personages gedurende de campaign, een Seal en een Marine, telkens gediscpatched met drie cpu-gestuurde teammates. Over een tijdspanne van een aantal dagen word je ondergedompeld in het leven van deze Tier-1 soldaten en voer je verschillende missies uit. Dezelfde soort missies als in gelijkaardige games komen hier ook in terug: snipermissies, stealthmissies, helicoptermissie, maar je moet wel in het visier houden dat dit een shooter is, dus je bestuurd de helicopter niet zelf, maar enkel de turret.

De campaign is wel vrij kort en ervaren gamers zullen die al gauw in een uur of 6 uit hebben. Je hebt wel replay value met "Tier 1" missies, dit is basically hetzelfde als de campaign maar getimed en met extra spel-elementen, waar je je kan meten op de leaderboards tegenover de community.

Het verhaal achter de campaign is wel iets te dunnetjes om dit echt als een interactieve film te bestempelen. Je beleeft een avontuur als soldaat, maar er is geen extra plot of intrige. De grote momenten (zoals de vroegere D-Day debarquement) blijven dan ook uit. En dit wou ik eigenlijk wel terugvinden in deze shooter. Games als de eerste Modern Warfare (die vond ik meer down to earth en filmisch iets beter dan MW2 die iets te veel James Bond fantasietjes heeft) hebben hier al een grote stap gezet en dienen dan ook als benchmark voor de rest.

Niettegenstaande, wat MoH 2010 doet als game, doet het goed. Al zal je hier niks vinden dat al niet is voorgedaan, dit is een stevig game. Voor de mensen met een iets krapper budget die uitkijken om dat ene game van het jaar te kopen, zou ik misschien nog even wachten om te zien wat Call of Duty: Black Ops te bieden heeft (komt uit op 09/11, en neen dat is niet nine-eleven, maar wel negen november). Maar als je fan bent van first person shooters is dit zeker geen miskoop.

Medal of Honor is in Europa verkrijgbaar vanaf 14 oktober voor het Xbox 360 videogame and entertainment systeem, het PlayStation 3 computer entertainment systeem en de PC. Medal of Honor heeft als Pegi rating 18+.

Hoe zou het ondertussen zijn met het acteer-debuut van Rihanna in Battleship (2012) van Peter Berg (The Kingdom, Hancock). Wel, hier zijn al een paar afbeeldingen van het pop-idool in militair uniform (pic 01, pic 02 en pic 03). Het ontstaan van dit project moet gevonden worden in het gelijknamige boardgame, maar wees gerust, de film zal iets ingewikkelder zijn dan: "B 3 –HIT ... Je hebt mijn slagschip gezonken".

De film zou zich toespitsen op een kleine vloot van 5 schepen (er zijn ook 5 soorten vaartuigen in het spel) die om één of andere reden worden verspreid op zee en het moeten opnemen tegen een vloot van alien-schepen die bezig zijn met de bouw van een “brug” voor een mogelijke invasie. De aliens worden 'The Regents' genoemd en zijn hier niet om de mensen uit te roeien, maar wel om grondstoffen uit de aarde te putten voor de overleving van hun planeet. Uiteraard verdragen ze geen pottenkijkers en hebben wij opnieuw een reden om onze oorlogsschepen nog eens te gebruiken.

De bedoeling is een soort actie-avonturenfilm in de stijl van Pirates of the Caribbean met iets minder middelen en waar de piraten zijn vervangen door matrozen. The Regents zullen niet bepaald zo superieur zijn zoals ze vaak worden afgeschilderd in dergelijke films. De strijd tussen mensen en aliens zal dus op min of meer gelijke voet geschieden. De klemtoon komt te liggen op de strategie van het oorlogvoeren, en minder op ingewikkelde karakterschetsen of op een intelligent plot. In dit opzicht zal het misschien meer te vergelijken zijn met The Transformers. Op een geven moment zal er wel iemand schreeuwen van: "Je hebt mijn slagschip gezonken", kwestie van de contractuele verplichtingen na te komen.

Hoe het mogelijk is dat is zo'n onzin geld wordt gepompt is voor mij een mysterie. Een film wordt tegenwoordig niet meer gemaakt zonder dat er een grote naam aan verbonden is. In dit geval een pop-idool, die niet beter weet en uiteindelijk haar kans om op het witte doek te paraderen niet zal laten schieten. Ik hoop enkel dat ze haar imago niet teveel door het slijk zal halen, als indertijd met Jessica Simpson, en dat ze haar acteer-ambities voorgoed zal kunnen opbergen. Ik vind Rihanna één van de betere muzieksterren, maar de kans is groot dat ze na dit avontuurtje haar acteer-ambities zal kunnen opbergen. Maar misschien krijgt ze wel wat begeleiding van Liam Neeson die ook al heeft getekend om op te duiken in de film.

Rihanna, net zoals de meeste pop-idolen, droomt al een tijdje om haar debuut te maken in de filmwereld. En dat werd bijna mogelijk met The Bodyguard remake, waar Rihanna zou beschermd worden door de hunk Channing Tatum. Maar deze prent zal nog niet voor meteen zijn. Spijtig, want ik denk dat dit misschien een betere prent had opgeleverd dan deze Battleship toestand. Met alle respect voor Peter Berg, die toch een degelijke regisseur bleek te zijn, denk ik dat hij met deze film ook zijn eigen reputatie op het spel zal zetten. Dit ruikt naar een goedkope manier om alle fans van Rihanna naar de cinema te lokken, nu ze nog populair is. Een paar jaar geleden was er een echte rage met pop-idolen in langspeelfilms. Ondertussen was de hype gaan liggen nadat zo goed als elk filmproject flopte als geen ander. Nu lijken ze het er nog maar een keertje op te wagen…tegen beter weten in.

*** Rihanna High Quality picture gallery ***

***Related Post***
17/03/2009; Rihanna in The Bodyguard remake?

Er is al een tijdje bekend dat Sam Raimi de zware klus op hem heeft genomen om het wereldbekende en meest populaire game van het laatste decennia, World of Warcraft (2013) van Blizzard Entertainment, te gaan verfilmen. Ondertussen is de releasedatum ook al met twee jaar verschoven, maar in tegenstelling tot het Hobbit-avontuur lijkt hier toch meer schot in de zaak te zitten. Op IGN stond het volgende interview met Sam Raimi over dit ambitieuze filmproject:

"I love the visual world that the guys over at Blizzard have created. It's incredibly, engrossingly terrifying and exciting. And I like the use of scale, the giant monsters they have, I love the different landscapes your character can move through. I like the first person interaction you have with other players online. There's so many aspects about the game I really enjoy, like the battles, like performing spells and learning new spells and getting to the next level like everyone else."

Over het script van Robert Rodat zei Raimi het volgende: "we're still working on the story right now. "There's no real angle on it, we're just trying to create realistic characters that can live in the World of Warcraft as though you were in the game itself, in one or two or three of those environments, and see the interaction with those great mythical, iconic characters."

Het is in ieder geval duidelijk dat Raimi niet wakker ligt van de vloek over game-adaptaties. Hij zal, net als met de introductie van Spider-Man, het filmgenre moeten heruitvinden. Het productiebudget zou momenteel bengelen rond de 100 miljoen dollar, maar ik verwacht dat dit cijfer nog zal stijgen. De referentie zal uiteraard Lord of the Rings zijn met startkapitaal van 93 miljoen dollar. De wereld van WoW is trouwens voor een groot stuk "geïnspireerd" (gekopieerd) van het kaartenspel Warhammer die op zijn beurt de mosterd ging halen bij Tolkien en Michael Moorcock. Ik ben in ieder geval benieuwd of de film ook de interesse zal kunne opwekken van mensen die WoW niet spelen, laat staan niet nog nooit van gehoord hebben (…in dit laatste geval mensen die op Mars leven of zo).

***Related Posts***
22/07/2009: Sam Raimi regisseert World of Warcraft
20/06/2006: Steven Spielberg interesse in World of Warcraft?
10/05/2006: World of Warcraft verfilmd