De FilmBlog

Vandaag wordt de nieuwe trailer voor Dishonored, de first-person action game die in ontwikkeling is bij Arkane Studios, vrijgegeven. In Dishonored kruip je in de huid van een huurmoordenaar met bovennatuurlijke eigenschappen, die gedreven wordt door wraak. Eens was je de betrouwbare bodyguard van de vorstin, maar nadat men de moord op haar in jouw schoenen geschoven heeft, word je een beruchte huurmoordenaar, enkel te herkennen aan je angstaanjagend masker.

Dishonored speelt zich af in een tijd van onzekerheid, wanneer de stad te lijden heeft onder de plaag en een repressieve regering gewapend met vreemde hoogtechnologische snufjes de touwtjes stevig in handen heeft. Je kunt op een creatieve manier je doelwitten uitschakelen door het flexible combat systeem waarbij je verschillende bovennatuurlijke vaardigheden, wapens en ongewone gadgets tot je beschikking combineert. Benader je vijanden vanuit de schaduw, of val ze zonder mededogen aan met getrokken wapens. De uitkomst van elke missie hangt af van de keuzes die jij maakt.

Dishonored staat gepland voor release op Xbox 360, PlayStation 3, en PC in 2012. Een exacte datum heb ik op dit ogenblik niet.

Met Mass Effect en vooral Mass Effect 2 heeft Bioware zichzelf de lat heel hoog gelegd voor hun sluitstuk in deze epische sci-fi trilogie. De verwachtingen voor Mass Effect 3 waren dan ook torenhoog. In eerste instantie ben ik iemand die in hart en nieren van film hou, en de cinematografie in een game is het allereerste dat mij aantrekt. Mass Effect 2 was op dat vlak een zeldzaam pareltje.

En wat een verbluffende start van een verhaal. Jouw schip ('The Normandy') werd aan flarden geschoten en je stierf in een laatste heroïsche daad! En dan dacht ik even: "Heh?!? WTF? Oh...flash forward misschien. Crap, ik sterf dus..." Maar net erachter kreeg je de reconstructie sequentie: Je dode lichaam wordt gereconstrueerd door een geheimzinnige tycoon, 'the Illusive Man' (wiens stem werd vertolkt door niemand minder dan Martin Sheen), die er het BNP van een tros sterrenstelsels voor over heeft om jouw terug tot leven te wekken. Het deed me een beetje aan Steve Austin denken, 'the six million dollar man'. Rebuilt, better, stronger, faster,...

De personages die je tegenkomt in ME2 zijn heel sterk ontwikkeld en hun verhalen raken je dan ook . The zelfmoord-missie op het einde van ME2 was de kers op de taart, een zeer mooi opgebouwde en spannende actie-sequentie, waar al je keuzes die je tijdens het spel gemaakt had tot hun ontplooiing kwamen. Dus ik verwacht niks anders en misschien zelfs nog beter van ME3! De live action trailer pakte al groots uit. Dit zou het sluitstuk moeten zijn van deze ruimte-trilogie, maar net zoals bij alle sluitstukken in de filmgeschiedenis, blijven er altijd nieuwe delen opduiken (cf. Star Wars, Final Destination, Saw, A Nightmare on Elm Street,...)

Desondanks de apocalyptische taferelen waren de eerste momenten in het spel voor mij dan ook een beetje "underwhelming". Geen mooi opgebouwde intro...de Reapers (de synthetische aliens die het universum om de zoveel eeuwen om zeep schieten) zijn al aangekomen op de aarde! Je moet namelijk weten dat er downloadable content (DLC) en een hoop cross-media bestaat (comics o.a.) die ook de verhaallijnen in het Mass Effect universum vooruit helpen. Zo is er een serieuze kloof die je als gamer van ME2 naar ME3 niet ingevuld krijgt als je deze DLC en cross-media niet volgt. Niet dat deze nodig zijn voor de plotontwikkeling van ME3, maar er zijn een aantal dingen die je toch even doen fronsen. Sheppard is plots geen kapitein meer, je krijgt een nieuw personage te zien dat niet echt een introductie krijgt, je weet eigenlijk niet echt wat er allemaal met je crew en jezelf is gebeurd na de destructie van de Collector base.

Anyhow, dat was toen, nu zijn de Reapers er en hier is je schip terug, go kick some ass! Ik moest toch even slikken bij de graphics. Mijn import van mijn ME2 karakter naar ME3 wil grafisch eigenlijk niet goed lukken. Dit is niet dezelfde kop die ik had, maar goed, dan modeleer ik maar een nieuwe kop, niet zo erg. Mijn nieuwe female Shep ziet er knap uit, hoewel ik moet wennen aan de lelijke bekken die in sommige scènes toch wel doen schrikken. Ik heb alvast niet de indruk dat hier grafisch vooruitgang is gemaakt. Later in het spel stoorden de graphs mij veel minder, misschien ook omdat er dan meer aliens in beeld komen en die zien er altijd goed uit. Alleen blijft die indruk wat hangen, dat de afwerking van de intro wat overhaast in elkaar is gestoken.

Het verhaal blijft echter spannend. Niet enkel de reapers zijn mijn tegenstander, maar nu ook Cerberus en ‘the Illusive Man’, die zijn eigen plannen heeft voor de Reapers. Speltechnisch is alles in orde, dit is nog steeds het oude, met een paar nieuwe perks zoals heavy melee attacks en in één tijd over obstakels springen. Naast de oude power level ups zijn de skill trees nieuw en bieden je wat meer flexibiliteit. Ook de stemcast ontgoochelt niet, met ondermeer bekende stemmen van Martin Sheen, Lance Henriksen, Tricia Helfer en Keith David.

Het doel van het spel is om alle rassen in het galactisch bestel achter je te scharen om zo een piepkleine kans te bekomen om de Reapers te verslaan. Je hebt hiervoor een monitor in de war-room op de Normandy die je Effective Military Strength bijhoudt, en of je deze al dan niet boven een zeker percentage krijgt zal zich weerspiegelen in één van de mogelijke eindes. Je kan die doen stijgen door missies op te lossen, allianties aan te gaan, ontdekkingen doen via exploratie én door de multiplayer te spelen (er bestaat zelfs Ipad en Iphone app “Mass Effect Infiltrator” die hierop inwerkt).

De exploratie van planeten is ook iets anders. Je moet nu geen volledige planeten meer gaan scannen zoals in ME2, maar je doet dit nu op de map van het sterrenstelsel, via radarpulsen uit je schip. Dit is echter niet zonder risico, want de Reapers kunnen deze radarpulsen ook opvangen, en kunnen het systeem dat je aan het exploreren bent binnenvallen om jacht op je te maken.

Er is al wat fankritiek gekomen op de eindes die in ME3 mogelijk zijn omdat ongeacht alle complexe keuzes die de speltrilogie toelaat, je toch uiteindelijk op dezelfde plaats uitkomt. Bioware liet echter al weten om in toekomstige DLC zijn fans tegemoet te komen.

Een mooie kers op de taart van ME3 is zijn multiplayer platform. Ik ben persoonlijk geen grote fan van shooter multiplayers, maar deze vond ik wel de moeite waard. Het is geen fragfestijn tussen spelers, maar wel een coöperatie van maximum 4 spelers tegen steeds zwaarder wordende vijandige waves (een beetje zoals de Zombie multiplayer in Call of Duty). In de elfde wave moet je team het overleven tot hun extractie op het slagveld. Je hebt ook een drietal niveaus waarin je die coöp kan aangaan (bronze-silver-gold). Het toffe is dat je hier niet als Sheppard, maar als een ander karakter kan spelen, dus ook alien rassen. Met een Krogan je vijanden een headbutt rammen kan hier dus en biedt je net iets anders dan het main game. Zeer leuke additie!

Al bij al vond ik de opbouw van ME2 sterker, net zoals de beste Star Wars film ook Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980) is en niet Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983). Het zal voornamelijk liggen in het feit dat zowel ME2 als The Empire Strikes Back beginnen met een fantastische premisse, een heel duister plot ontwikkelen en eindigen met een climax. De afsluiter in een trilogie heeft de ondankbare taak om het gewicht van een hele trilogie te balanceren in zijn slot, en ondanks de Ewok-teddybeertjes in Return of the Jedi en de terug samenkomende eindes in ME3, denk ik dat beiden toch degelijk werk hebben geleverd. Speltechnisch is ME3 de betere. De Mass Effect trilogie blijft een sterke aanrader voor iedereen met een liefde voor sci-fi. Dit is een unieke ervaring in een uniek universum.

Het laatste Star Wars online multiplayer game, The Old Republic, ligt in de winkel, dus laat de stormloop maar beginnen. Tenminste als je nog steeds een grote fan bent van het Star Wars universum, want je moet er wel iets voor over hebben, met name geld. Net zoals World of Warcraft moet je een abonnement hebben om als Jedi of Sith rond te dolen in het universum.

Er zijn al heel wat games op de markt gekomen (Rogue Squadron, Empire At War, Knights of The Old Republic) maar dit zou dus het ultieme Star Wars game moeten zijn. In 2000 introduceerde Microsoft al samen met LucasArts en Sony het Massively Multiplayer Online Role Playing Game Star Wars Galaxies, maar het sloeg niet aan en werd snel afgevoerd. De makers hebben geleerd uit hun fouten en zouden hier iets moeten maken die misschien niet zal kunnen wedijveren met WoW, maar toch rendabel genoeg zijn om alles draaiend te houden. En gezien er al lange tijd over de komst van dit game is gepraat, zijn de verwachtingen torenhoog, en dus loert de teleurstelling om de hoek.

De tijdslijn van SWTOR is zo’n 3000 jaar vóór de komst van Darth Vader. Het is een tijd van intergalactische oorlog tussen de 'Republic', verdedigt door de Jedi Order en de 'Empire', onder leiding van de Sith. Veel is er niet anders aan de universe in vergelijking met de latere films. Alleen zijn er meer Sith, veel meer Sith. Vecht voor de overwinning van jouw zijde! Dit is jouw avontuur doorheen het Star Wars universum!

Als we alleen op de high-res filmpjes mochten afgaan die Bioware ons voorlegde, dan zou dit een Star Wars spektakel zijn die de vorige media doet verbleken. Mocht je die nog niet gezien hebben, dan zijn die alvast een aanrader. Dit is wat we van Star Wars verwachten! Maar helaas, pindakaas, daar blijft het dan ook bij: verwachtingen...

Zoals ik al eerder heb aangehaald is SWTOR een MMORPG, zoals de bekendste onder alle World of Warcraft(WoW), en bij deze ga je dan ook de vergelijking niet uit de weg. De basiselementen zijn dezelfde, je kiest je zijde, je kiest een ras en een klasse, je boetseert jouw karakter en plakt er een naam op. Je eerste stappen in de wereld verlopen tutorial gewijs. Je wordt ingewijd in het ‘combat’-systeem waarin je vertrouwd wordt met verschillende skills die je in het game zal kunnen gebruiken. Na je eerste skirmishes heb je genoeg “experience” en kan je gaan “levelen” zoals dat heet (een niveau stijgen in je klasse en beroep). Zo wordt je personage per level steeds sterker, kan het met verminderd risico meer van de wereld gaan exploreren, steeds moeilijkere gevechten aan, en natuurlijk steeds mooiere en betere uitrusting vinden, en dit alles met of zonder medespelers, naargelang je eigen keuze.

Het universum is opgebouwd uit zones. Elke zone is een voorstelling van een planeet of een plaats in het Star Wars universum die ons bekend voorkomt en waarbinnen je een reeks quests kan oplossen, en voornamelijk je klasse-quest wil vooruit helpen. Zo’n zone is een sandbox, waar je allerhande zaken kan gaan doen: combat, questing, een beroepuitoefenen (dingen bouwen die je kan gebruiken in de wereld, of verkopen aan andere spelers), exploring,...

De zones in SWTOR missen echter een beetje ziel. Daar waar een WoW mij in bepaalde zones kon betoveren met een minimalistisch muziekje en fantastisch geanimeerde landschappen, heb ik in SWTOR dat effect niet. Het panorama is niet slecht, zeker niet, maar het mist...“leven”. Animatie van de wereld is enorm belangrijk, en je let er eigenlijk nooit op tenzij die afwezig is. Toch wel opmerkelijk voor een Star Wars franchise, als je het mij vraagt. Misschien de volgende keer eens bij George zelf aankloppen. George: "Listen, I think we can fit another womprat in that dead corner of the screen there!" Ook de personages zelf die je in de avonturen tegenkomt blijken allemaal last te hebben van identieke animaties. Bummer!

De spelwereld in SWTOR voelt ook wat ingesloten. Er zijn geen vloeiende transities tussen de quest-plaatsen en de rest van de zone, maar wel laad-schermen die je volledig uit de sfeer halen. Veel van de content staat ook los van de rest van de wereld en is enkel toegankelijk voor je party of jezelf.

Grafisch lijkt er wat slijt te zitten op het spel. Hoe goed de high-res filmpjes ook zijn, ingame is een ander verhaal. Misschien een kwestie van smaak, ongetwijfeld, maar de artwork lijkt me compleet fout. Het landschap lijkt te willen gaan voor realisme, maar de personages zijn cartoonesk...Of je gaat voor het ene, of voor het andere. WoW koos cartoonesk over de gehele lijn en dat was een schot in de roos. Men had hier misschien beter gekozen voor de Star Wars Animated look over de hele lijn, zoals in The Clone Wars.

De User Interface ziet er 'ok' uit, maar heeft al bakken kritiek te verwerken gekregen omdat die customiseerbaar (aanpasbaar) moet zijn, wat nog niet het geval is. De voice-acting is dan weer geweldig. Dit was de feature waarmee dit spel gepromoot werd en er is dus geen ontkomen aan. Tot de kleinste missie, waar je iets moet verzamelen of bezoeken, krijg je een compleet verteld relaas te horen. Misschien zelfs tot vervelens toe, maar dat zal dan misschien ook iets met mijn speelfrequentie te maken hebben :)

Spelgewijs kan SWTOR tippen aan een vanilla WoW, hoewel het niets innoveert. Al wat je al jaren in WoW deed kan je nu ook in dit game komen doen. Dit is een goede WoW clone,...en dat zet de betekenis van de “Clone Wars” plots in een ander licht ;P

Overall is dit een goed spel. Het is geen WoW-killer maar SWTOR heeft potentieel en als het erin slaagt om enkele jaren te overleven, dan wordt dit een contender op de markt. Als je nieuw bent in het MMORPG genre, dan is dit ook een goede plaats om te starten. Ik denk niet dat we nog moeten wachten op aardverschuivingen in het MMORPG landschap. Iedere nieuwe MMORPG die er nu nog bijkomt is er eentje die zich met dezelfde spelerbase moet voeden, tenzij misschien je het genre heruitvindt en dat was voor SWTOR niet de bedoeling.

***Related Post***
16/11/2011: Star Wars: The Old Republic is voor binnenkort
05/06/2009: Star Wars: The Old Republic cinematic trailer

OK, ook al lijkt het allemaal wel compleet van de pot gerukt, dit is gewoon een game die ik wil hebben. Lollipop Chainsaw is het nieuwste game van de Grasshopper Manufacture (bekend van ondermeer Rise of the Nightmares), in samenwerking met Warner Bros. Een Japans game met een cheerleader die het opneemt tegen zombies. Pittig detail, haar vriendje was bijna in een zombie veranderd, maar die heeft ze kunnen redden door zijn hoofd te decapiteren. Het you tube filmpje is gewoon te gek en het spel lijkt trouwens ook nog te doen.

Korte inhoud: Lollipop Chainsaw volgt het verhaal van zombie jager en cheerleader Juliet Starling (Tara Strong) die, samen met leden van haar familie en haar vriend Nick, een onthoofd hoofd, de strijd aanbindt tegen hordes zombies in San Romero High School, waar ze vroeger een cheerleader was. De vijandige zombies worden geleid door "een groep van zombie rock and roll heersers". De zombie-uitbraak is veroorzaakt door een oud-klasgenoot van Julia, een kwaadaardige goth tovenares genaamd Swan.

Mensen die verzot zijn op third person hack & slash games zullen hier een vette kluif aan hebben. Zoals de naam al doet vermoeden is het hoofdwapen van Juliet een kettingzaag. Maar bovenal moet dit gewoon een hilarisch game worden. Regisseur James Gunn (Slither, Super, Dawn of the Dead, Tromeo and Juliet) zou meegeholpen hebben in de ontwikkeling van de Amerikaanse versie van het game, en wie weet maken ze hier nog ooit een film van. Ik hoop het althans. Het game is bestemd voor Xbox 360 en Play Station 3 (PS3).

Update 16/03/2012: Het actiegame Lollipop Chainsaw zou wel eens sneller op het witte doek kunnen belanden als gedacht. Daarvoor moet de game, die in juni op de markt komt, wel goed verkopen. Dat heeft scriptschrijver James Gunn gezegd tegen gametijdschrift Edge. "Wanneer mensen het spel niet kennen, is het lastig een film te maken", liet Gunn weten tegenover het tijdschrift. Het spel bewandelt volgens de scriptschrijver dezelfde weg als het komedie Zombieland. Gunn denkt dat een mix van humor en zombies alleen werkt met gamers, omdat zij daar open voor staan, in tegenstelling tot bioscoopbezoekers. *** Lollipop Chainsaw trailer ***

***Related Post***
12/04/2008: Hack/Slash nieuwe comic adaptatie

Het zal sommigen al zijn opgevallen, dat we met De FilmBlog de laatste tijd heel wat games hebben verslonden. Dat heeft deels te maken met de kwaliteit ervan, en/of het filmische karakter. Games hechten ook steeds meer aandacht aan hun verhaal en cinematics. Een paar maand geleden was er zelfs een game die werd gelanceerd op een filmfestival. Dus ja, ze hebben zeker een plaats op deze filmblog.

Normaal gezien krijgen enkel de films een rating, maar dit game zou van mij zeker een ****½ verdienen. Na vier tergend lange jaren wachten is het eindelijk zover: Bethesda Game Studios laat zijn nieuwste virtuele schepping op de wereld los: The Elder Scrolls: Skyrim (VG 2011). Het vorige deel in de saga van The Elder Scrolls: Oblivion was meer dan een schot in de roos. Het was bijna een meesterwerk en een revolutie in het verzadigd geachte Roll Playing Game segment.

Het leek dan ook onwaarschijnlijk dat Bethesda dit succesverhaal nog eens kon overdoen. Maar ook na The Elder Scrolls IV: Oblivion (VG 2006) lukte het hen om ons te bekoren met de apocalyptische 3rd person RPG Fallout 3 (VG 2008). Echter leek het erop dat de passie van de makers toch wat zoek was gegaan omdat er - nog meer dan bij vorige games van deze studio – een plaag van bugs het spel teisterden. Dergelijke onvolmaaktheden wijzen steeds op commerciële belangen. Zonder mods en patches was de game niet speelbaar, vooral niet op de PS3. Ook de spelwereld was iets te klein en te eenzijdig ten opzichte van het aantal speluren. Dit falen kwam echter pas boven water als je de game al minstens 20 uur gespeeld had.

Pas nadat de Game of the Year edition werd uitgegeven begin 2009 kon men spreken van een topper (de bugs en irritante glitches werden weggepoetst). Het is echter bijna onvergefelijk dat dergelijke ongepolijste games de markt halen.

Wonder o wonder: Skyrim lost alle hoge verwachtingen in en krijgt amper te kampen met bovenstaande perikelen. Men slaagt erin om The Elder Scrolls IV: Oblivion te overtreffen en de bugs van het begin af te weren uit de wederom immense, nee, gigantische spelwereld. Het klopt dat er nog hier en daar wat kleine schoonheidsfoutjes het scherm vervuilen, maar het is een zeer grote verbetering ten opzichte van voorgangers. Skyrim kan ei zo na The Elder Scrolls III: Morrowind (VG 2002) evenaren (het beste game van Bethesda) door de meest epische muziekscore ooit in een game te verweven, en een spelwereld te bieden die bloedmooi oogt (het noorderlicht! De sneeuwvlakten! De mammoeten! De reuzen!...) en levensecht aanvoelt. De landschappen zijn enorm veelzijdig. De fictieve wereld is de mooiste ooit in een game. Je zou bijna denken dat God zich gemoeid heeft met deze schepping. Er werd enorm veel tijd gestoken in kleine details: veranderende seizoenen, vallende bladeren, fladderende vlinders, prachtige sneeuwstormen, uitgestreken sterrenhemels, veranderende wolkenformaties en vooral: de prachtige watereffecten. Oogverblindend mooi…

De AI van sommige NPC’s is nog steeds niet optimaal (soms wat houterig tijdens gevechten, doch ook hier een duidelijke verbetering merkbaar), maar dat wordt meer dan goedgemaakt door al de andere facetten in het game.

Korte inhoud: Skyrim speelt zich 200 jaar af na de ontwikkelingen in Oblivion. Er heerst een burgeroorlog na de moord op de koning. Je personage wordt ongewild in de oorlog betrokken: onterecht wordt je ter dood veroordeeld voor verraad van het koninkrijk, maar ontsnapt aan de dood nadat een draak plots terreur komt zaaien tijdens de executie. Je kan vluchten en begint te onderzoeken waarom er opeens draken (die enkel in legendes zouden bestaan) in Skyrim neerstrijken. Al snel ontdek je dat je ‘Dragonborn’ bent: het bloed van de mythische draken stroomt door je aderen en je kan de krachten van deze mastodonten absorberen. Je wordt door hogere krachten gestuwd naar je onvermijdelijke lot: de drakengod Alduin elimineren om zo de rust weder te laten keren…

Het game biedt zoals zijn voorgangers meer dan 100 (!) speluren en een onbeperkte vrijheid in een gigantische fantasiewereld. Een epische main quest houdt je meer dan 20 uur zoet. De sidequests en het ontdekken van de landschappen, steden, kerkers, gilden en bandietenkampen kan makkelijk 80 uur duren. The Elder Scrolls houdt woord en blijft de meest non lineaire spelervaring in het hedendaagse gamelandschap. Het stemmenwerk van 2 grote personages wordt verzorgd door topacteurs Max Von Sydow en Christopher Plummer, die met passie hun steentje bijdrage aan Skyrim.

De kroon op dit werk voor de hardcore fans is het dual-wielden. Je kan nu tegelijkertijd met 2 wapens of spells te keer gaan. Dit systeem houdt je inventief (noodgedwongen experimenteren met wapens en het casten van spells tegen een waaier van vijanden) en zorgt voor meer variëteit tijdens duellen. Voor de eerste maal in de Elder Scrolls reeks kan je ook perks kiezen (het systeem van Skill optimalisatie overgenomen uit Fallout). Je kan ook ‘shouts’ verdienen na het doden van draken (Je slorpt hun krachten op). Ook zullen bevriende NPC’s je veel sneller vergezellen tijdens quests wat het dragelijker maakt als je een leger bovennatuurlijke vijanden klein moet krijgen.

De dungeons zien er ook opvallend beter uit dan in Oblivion. Werkelijk elke kerker ziet er anders uit, en er is geen detail over het hoofd gezien. Kleine stofdeeltjes, druppend water, schaduweffecten van kampvuren en fakkels, stalactieten, lichtinvallen… alles is levensecht en nooit eenzijdig. Skyrim mist misschien dat tikkeltje 'ziel' en vernieuwing dat Morrowind 10 jaar geleden bracht daar de open wereld kleiner is en de keuzemogelijkheden (tijdens gesprekken) bij quests beperkter, toch is ook dit een absolute topgame. De bovenstaande nieuwigheden zorgen voor een game dat soortgenoten op alle vlakken overstijgt. Er bestaat bijna geen discussie dat dit de beste game van het jaar is en één van de beste RPG’s aller tijden.

Afsluitend: Dit is één van de beste RPG games ooit gemaakt. Na het spelen van Skyrim wordt het pijnlijk duidelijk hoe zielloos en overgewaardeerd recente games als Rage (VG 2011) en Call Of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011) wel zijn. Ze vervallen in het niets als ze het moeten opnemen tegen een game dat met ziel, passie en respect voor de speler wordt gemaakt. Gewoon in huis halen dit juweeltje en het escapisme van een andere wereld in al zijn glorie ervaren.

En de fans van Need for Speed race games zullen blij zijn te vernemen dat Electronic Arts de nieuwe Need for Speed: The Run (VG 2011) hebben uitgebracht, een waardige opvolger van het niet onaardige Need for Speed: Hot Pursuit (VG 2010), ook al vertoont het game heel wat zwaktes. Gamers bevinden zich hier weer aan de verkeerde kant van de wet en moeten vechten voor hun leven in een bloedstollende race van San Francisco naar New York.

Bij het opstarten van het game begon het al slecht wat blijkbaar kon het game de on-line server niet vinden, en moest je dus uitloggen alvorens je het spel effectief kon spelen op PS3. Maar het zou kunnen dat dit een probleem te wijten is aan de nieuwe veiligheids-maatregelen die Sony heeft genomen en dus niet aan het game zelf. Maar eenmaal alles geladen werd, brengt het game je meteen in een korte fictie waar meteen het hoofdpersonage wordt voorgesteld die dringend uit de schulden moet geraken. En hiervoor moet hij doen waar hij goed in is, u raadt het: racen.

Het spijtige aan het game is dat het niet van de makers is van Criterion, die het vorige Need for Speed hebben ingeblikt, maar het deze keer de beurt was aan het Canadese Black Box, die zichtbaar niet dezelfde vaardigheden delen. Anderzijds ziet het game er wel heel aantrekkelijke uit, met sfeervolle nacht-sequenties, glimmende sportwagens en smaakvolle vormgeving. De korte fictie filmpjes zijn al zo overtuigend als de de game-module zelf.

Het grootste verschil met de andere games is dat je nu uit de wagen kunt stappen, maar spijtig genoeg kan je wel niet vrij rondlopen. Af en toe moet je zelfs te voet van de politie ontsnappen, maar ook hier kan je niet vrij rondlopen, maar ben je beperkt tot het indrukken van welbepaalde knoppen. Een behoorlijk irritante bezigheid als je het ons vraagt. Je kan je wagen ook niet gaan aanpassen met betere banden of een andere kleur, want ook wat teleurstellend is. The Run is onderverdeeld in negen stukken, die elk nog eens is opgesplitst in kleinere hoofdstukjes. Er is een systeem uitgewerkt met resets, wanneer je met je voertuig van de baan vliegt. Op zich wel leuk, was het niet dat je soms terug op de baan wordt gekatapulteerd met een andere wagen met een compleet verkeerde snelheid. De race is dan in vele gevallen wel verloren, en je vraagt je af of je niet gewoon beter vanaf het begin kon herbeginnen.

Qua decor kunnen we niet klagen. We duiken van de nacht-sequenties naar sfeervolle dag-opnames, van stedelijk gebied naar het bergwegen en platteland. Het kiezen van de juiste auto voor het passende wegdek is dus van cruciaal belang. Er bestaat wel een optie om tijdens de race van wagen te veranderen in een benzinestation, maar weet dat je dan naar alle waarschijnlijkheid de race hebt verloren. Niet meteen een stimulans dus om eens andere auto-modellen uit te testen.

Wanneer je erin slaagt om on-line te spelen, kan je genieten van een beter uitgewerkt autolog systeem, die al in het vorige game aanwezig was. Het houdt in dat je je statistieken kan bijhouden en vergelijken met die van de vrienden. Je kunt bijgevolg tegen een vriend racen die niet on-line is. Zo kan je ook je rijtechniek wat gaan verbeteren.

Kortom, Need for Speed The Run heeft zowel goede punten als een aantal zwaktes, maar het is al bij al nog geen slecht game. Toch hadden de makers toch wel iets meer moeite kunnen steken in een verhaal dat je niet in een mum van tijd kan uitspelen. Gelukkig is er nog een on-line platform, tenminste als je erin slaagt om het on-line te spelen, en je geen boodschap krijgt in de stijl van: “verbinding maken met autolog servers” die het game compleet blokkeert.

We hebben er lang op moeten wachten maar binnenkort is het nieuwe game Star Wars: The Old Republic (2011) in de handel. De mensen van De FilmBlog werden al een aantal weken geleden uitgenodigd om het Massively Multiplayer Online Role Playing Game on-line uit te testen, en geloof ons, het is bangelijk.

Mensen die al fan waren van Star Wars: The Force Unleashed (VG 2008) of Star Wars: Knights of the Old Republic (VG 2003) zullen hier meer plezier aan beleven dan alle Star Wars fans die geconfronteerd werden met de prequels.

Star Wars: The Old Republic vindt plaatst nadat het Treaty of Coruscant werd ondertekend en er een nieuwe verdeling van de galaxy is ontstaan. Het spel introduceert de terugkeer van het Sith Empire - dat terugkeerde na hun nederlaag tijdens de Great Hyperspace War om wraak te nemen op de Galactic Republic en haar Jedi Order - dat nu de helft van galaxy beheerst na hun overwinning op de Great Galactic War.

Wat ons vooral is opgevallen is dat het verhaal, die uiteraard werd beïnvloed door George Lucas, bijzonder goed is uitgewerkt en ontdaan van alle Jar Jar Binks frivoliteiten waarvan we hier nog niet bekomen zijn. Maar ook qua actie moet het game niet onderdoen voor Call of Duty: Modern Warfare 3 (VG 2011). De light-saber gevechten zijn zowel visueel als auditief één van de grote pluspunten. Het enige minpuntje is dat de camera-controle bij de personages misschien iets vlotter had kunnen zijn. Een uitstekende cameravoering is vooral handig wanneer je wordt aangevallen door tientallen vijanden. Bij momenten is het dus wat verwarrend. Misschien hadden de developpers misschien nog wat meer tijd moeten vrijmaken om dit aan te pakken.

Anderzijds is de force-power een ander groot pluspunt. Je moet – net zoals elke goede Jedi/Sith – wel wat oefenen om die krachten op een efficiënte manier te kunnen gebruiken in een gevecht. Op het eerste zicht zou je eerder kiezen om de light saber te gebruiken in plaats van jouw speciale krachten, maar goed getrainde vechters zullen ‘the way of the force’ wel op het juiste moment kunnen gebruiken.

Het game is ontwikkeld door BioWare en LucasArts. De officiële release date is 20 december 2011 in Noord-Amerika, en in Europa 22 december 2011.

***Related Post***
05/06/2009: Star Wars: The Old Republic trailer

Wie het eerste Crysis game heeft gespeeld zal zich misschien dit herinneren. Je karakter, Nomad, dropte toen met een aantal nano-suited collega's, waaronder Prophet, in de Noord-Koreaanse jungle om er een stelletje wetenschappers te redden. "Stop me? You and what army?", dacht je bij elk soldaatje dat je door het landschap knikkerde alsof het lappen popjes waren. En toen gromde iets in het oerwoud, ... zoiets als King Kong. Eerst merkte je enkel het efficiënte neerleggen van een aantal hectare bomen in de verte en toen ging er ééntje van je nano-buddies aan. "What the fuck?", juist ja.

Voor je het goed besefte had je close combat encounters of the third kind. Wat volgde waren adembenemende beelden (zoals het alien ship), enorme sandbox gevechten en op het einde schreeuwde je naar meer.

En meer is er nu. Crysis 2 van Electronic Arts speelt zich af in 2024, een New York in puin en onder invasie door een alien ras, de Ceph, een niet zo verre verwant van de Cylons naar mijn mening, al dan niet verantwoordelijk voor een niet nader gespecificeerd virus dat de bevolking heeft lam gelegd. De staat van beleg is afgekondigd waarbij het leger, en een private security firma Crynet, de straten onder controle proberen te houden, maar hun eigen doelstellingen lopen echter niet altijd in dezelfde richting.

Je speelt "Alcatraz", een marine die na een dropping met crash-attributen wordt gered door Prophet. Prophet geeft je, omdat hij stervende is, zijn eigen (de enige overgebleven?) nano-suit en "redt" zo uiteindelijk je leven. De nano-suit wordt de lens waardoor je de wereld bekijkt en alles wordt je vanaf dan grafisch aangeboden in tactisch zinvolle overlays. Het pak biedt je een aantal modes aan.

Armor mode: voor extra impactbescherming van zowel kogels als metershoge val-landingen. Stealth mode: je wordt onzichtbaar voor je tegenstanders. Dit laat je toe om in echte Predator stijl je tegenstanders één voor één onderuit te halen (het geluid dat je suit maakt bij het in- en uitcloaken doet verdomd hard aan Predator denken), chaos is hier je bondgenoot. Recht voor iemand zijn raap gaan staan zal je natuurlijk wel doen opmerken, en de Ceph hebben ook nog een soort EMP attack die ze kunnen gebruiken om je uit stealth te halen. Strength mode: Beter geïntegreerd dan in het eerste Crysis game, dit is nu geen mode meer op zich maar uitbreidingen die je aan bepaalde aanvallen kan meegeven door gewoon iets langer op de knoppen te drukken. Je kan een gewone melee-aanval doen of je houdt de knop iets langer ingedrukt en dan wordt die melee een mokerslag of stamp waarmee je auto's een paar meter verderop kunt parkeren.

Idem voor sprongen, knop iets langer inhouden en je springt een stuk hoger. Sprinten is trouwens altijd uitgebreid en dat doe je dus steeds op topspeed. Als deze goodies kosten natuurlijk energie, en je moet die dus af en toe een paar seconden uitzetten om je energiereserves terug te laten opladen.

Al je wapens zijn zoals in het eerste game aanpasbaar met silencers, verschillende scopes, enz... De gevechten spelen zich ook opnieuw in sandboxes af maar die zijn niet meer van dezelfde grootorde. Of dit nu beter of slechter is laat ik even in het midden. Wat je suit je wel meegeeft deze keer is tactische opties, die je kan raadplegen door middel van een visor. Je krijgt in dat view de ammo cashes te zien, alle interessante spots om mee te interageren, alsook tactische opties zoals een stealth approach of een flankering optie. Dit laat je toe om te kiezen hoe je de tegenstanders wilt aanpakken of ontwijken.

Het begin van het spel is heel kalmpjes aan en eerder een wenningscurve voor nieuwe spelers. De echte predators onder ons moeten een paar uur doorbijten om tot de echte actie te komen, en die komt er ook. Op vlak van het verhaal is alles iets minder sterk dan het eerste game. Je weet eigenlijk niet wie Alcatraz is en je komt het ook nooit te weten. Je hebt op die manier geen enkele binding met je hoofdpersonage. En wat het verhaal op zich betreft, vond ik de originele ook een stuk sterker. De aliens zijn er nu al van de eerste minuut, er is geen echte suspense of intrige meer.

Deze keer ga je zelfs niet meer in een ruimteschip tot mijn grote spijt (dat was een hoogtepunt uit de eerste vond ik), maar blijf je op de oppervlakte. De interactie met alien architectuur gebeurt via weinig sprekende cut-scenes in wat rooie magma en hier had ik toch wat meer verwacht. Ook het uitblijven van echte epische boss fights (wat we ondertussen al als vanzelfsprekend vinden in actiegames) is een kleine demper op de feestvreugde. De interactie met de omgeving is ook een beetje teleurstellend, je kan van alles wel oppikken en gooien, maar je kan geen enkele interactie hebben met de bevolking van New York, die je toch op heel regelmatige wijze tegenkomt. Niemand praat tegen je, en ze reageren of bewegen niet als je ze een stamp verkoopt of een kogel in hun knieschijf plant, niet dat je dat zou willen doen...*kuch*

Je kan nu en dan nog wel eens op een bug lopen (aliens die op een gegeven moment vastlopen of in cirkeltjes draaien), maar die zijn zo zeldzaam dat ze je nooit storen. Visueel is dit een pareltje. De geluidseffecten zijn super en de score is opzwepend. Op dat gebied is het game af. Dit is niet het epische vervolgverhaal die ik verwachte, daarvoor mist het drama en karakterontwikkeling, maar het maakt veel goed op andere gebieden. Crysis 2 zal mijn favoriete First Person Shooter niet onttronen, maar ik zal toch met hoop uitkijken naar een Crysis 3.

Dat videogames zelden uitgroeien tot indrukwekkende speelfilms is al langer dan vandaag bekend, maar de verhalen en de visuele effecten in de games groeien steeds meer uit tot cinematografische hoogstandjes. Hun status is nog niet uitgegroeid tot 'kunstvorm' maar ze zijn op de goede weg. Het game L.A. Noire van Rockstar Games, de makers van ondermeer de Grand Theft Auto spelletjes, is geselecteerd voor de officiële filmselectie op het Tribeca Film Festival.

Dit is bij mijn weten toch de eerste keer dat een videogame wordt genomineerd voor een prestigieus filmfestival. Ik ben benieuwd wat Roger Ebert hiervan zal denken, want hij heeft een jaar geleden een essay geschreven dat games nooit tot kunstvorm kunnen uitgroeien. Ikzelf heb het game nog niet gespeeld en kan er niet over oordelen, maar ik speel af en toe wel een game. Ik ben me er dus ook van bewust dat bepaalde 'cinematics' op vlak van fotografie, scenario en mise-en-scene niet moeten onderdoen voor het filmmedium.

Na de Scarface/Miami Vice wereld in Vice City, het zwarte L.A. gangster-milieu in San Andreas, de New Yorkse Russische mafia in Grand Theft IV, duiken we nu in de detective-wereld uit 1947 in de City of Angels. Wat we kunnen verwachten zijn ondermeer een hoge dosis aan geweld, veel intrige, sensuele femme fatales, verrassende plotwendingen en uiteraard heel wat speurwerk in een periode waar CSI nog niet bestond.

Het scenario voor het game werd halvelings gebaseerd op de beruchte Black Dahlia moord, waarover Brian De Palma al een paar jaar geleden een film maakte, The Black Dahlia (2006). In het spel start je als een jonge detective en moet je opgroeien tot een volwaardige speurneus die misschien wel de moord zal kunnen oplossen. We zullen nog moeten wachten tot mei 2011 alvorens we het game in de rekken zullen aantreffen. Hieronder kunnen jullie al genieten van de trailer.

***Related Post***
22/04/2011: The Black Dahlia review

Het is een klassieke promotie-spin off om van een populaire film ook een game op de markt te brengen. Wie heeft er die Die Hard games gespeeld in een ver verleden of nog het knappe GoldenEye James Bond spel? Er is trouwens al een nieuw 007 exemplaar in de rekken, met name Blood Stone, waar je een Daniel Craig met efficiënte combos zijn tegenstanders ziet uitschakelen.

En ook de nieuwe Harry Potter film Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) heeft zijn game-versie op de markt, Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 - The Videogame. En gezien de uitstraling van hun cinema-equivalent, verwacht je dan ook dat Electronic Arts het grote geschut heeft ingezet.

De film heeft het trouwens ook over een andere boeg gegooid. En dat was misschien wel aan te raden met een Harry Potter die iets te oud begint te worden om nog hocus-pocus spelletjes te spellen. De nieuwe prent is een regelrechte gitzwarte achtervolggingsprent. De actie-sequenties zijn wel tot een minimum beperkt maar zijn visueel wel de moeite. Het mag duidelijk zijn dat deze prent tot de betere Harry Potter films behoort. Maar spijtig genoeg kan dat niet gezegd worden van het nieuwe game.

Ik heb trouwens medelijden met de crew die dit spel ineen heeft gestoken. Het moet ongelooflijk frustrerend zijn om werk te moeten afleveren waarvan je weet dat het niet goed is. En daarmee is de kous eigenlijk al af. Ik heb dit game een uurtje gespeeld en vond de ervaring erg teleurstellend. Dit is opnieuw, zoals wel vaker met gameconversies van films, een game die gemaakt is met minimale inspanning en hoopt te renderen op de franchise.

Daarentegen blijven de films best wel knap gemaakt en zonder twijfel zal ik het laatste deel ook gaan zien in de bioscoop. Het is een fascinerende fantasiewereld en die hoopte ik hier dan ook terug te vinden, maar na een uur was ik het zoeken toch wat beu. Het game steekt hectisch in mekaar en laat gissen naar de motivatie van de personages. Het maakt bokkensprongen van de ene 3rd person shooter scene naar de andere, zonder de dingen aan mekaar te willen knopen. En noch de actie, noch de personages slagen erin om hier wat "magie" te maken. De sfeer komt er dan uiteindelijk niet in en heel gauw zat ik me af te vragen waarom ik hier mijn tijd mee aan het verprutsen was. Petrificus Totalus indeed...

Dit spel zal misschien de allerjongsten kinderen kunnen bekoren met weinig game-ervaring, en toegegeven, toen ik zelf acht jaar oud was dan had ik dit graag gespeeld. Maar dat was het tijdperk van Space Invaders, Pacman en Galaga...we zijn al wat opgeschoven ondertussen. Niettemin, als ouder zou ik dit toch niet onder de kerstboom leggen. Koop liever de filmbox of zoiets.

Enige positieve noot vond ik de muziek van James Hannigan, die zich wel heeft geïnspireerd op de filmscore van Alexandre Desplat, maar het weze een magere troost. Wel, dit heeft al genoeg van mijn en jullie tijd verprutst. Dit game verdient maar één woord meer...Expelliarmus!

De computergame Harry Potter and the Deathly Hallows - Part 1 is nu verkrijgbaar op de Xbox 360, met een aanvullende KINECT-modus waarmee spelers door gebaren te maken magie kunnen gebruiken. De game is ook verkrijgbaar voor PlayStation 3, Wii, Nintendo DS, Windows PC en mobiele apparaten.

***Related Posts***
28/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 2 trailer
15/04/2011: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 review
13/03/2010: Harry Potter and the Order of the Phoenix review
07/10/2010: Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 trailer
16/07/2009: Harry Potter and the Half-Blood Prince review
11/10/2008: Twilight vervangt Harry Potter
18/08/2008: Aasgieren bij Warner Bros laten Harry Potter fans wachten
13/03/2008: Harry Potter and the Half Blood Prince teaser
08/05/2007: Harry Potter and the Order of the Phoenix (2007)
26/10/2006: Harry Potter is een Star Wars rip-off !
18/02/2006: Gary Oldman in Harry Potter and the Order of the Phoenix
16/09/2005: Eerste beelden Harry Potter and the Goblet of Fire
09/05/2005: Harry Potter and the Goblet of Fire in de maak
27/09/2004: Trilogies aan de kassa