De FilmBlog

Joe Carnahan heeft met The Grey (2012) een thriller/horror gemaakt, een film buiten zijn comfort zone. In een genre waar je haast moeilijk met nog iets nieuws uit de hoek kan komen, is The Grey de zoveelste in zijn soort maar laat het bij momenten briljant acteerwerk zien.

Korte inhoud: Ottway (Liam Neeson) is een scherpschutter in dienst van een multinational gevestigd in Alaska. Zijn job bestaat er uit de arbeiders van olieraffinaderij veilig hun job laten uitoefenen door op de uitkijk te staan en alles neer te schieten wat hun veiligheid in gevaar brengt. Wanneer een vliegtuig onderweg naar huis neerstort, neemt hij de zware taak op zich om de overlevenden te leiden naar de bewoonde wereld. Op hun zoektocht naar beschaving worden ze geconfronteerd met wolven, afgronden en zichzelf.

Liam’s personage Ottway is een betwetende en zelfverklaarde leider die tracht het licht in zijn leven terug te vinden na het verlies van zijn vrouw (Anne Openshaw). Een verlies dat ook haast zijn leven kostte. Wanneer het te gevaarlijk wordt rondom het vliegtuigwrak begint hij met zes andere op een trip op zoek naar een uitweg in de toendra van Alaska. Eén voor één worden ze neergehaald door de bare kou en de genadeloze bossen van Alaska.

Het gehuil, gebrul en gegrom van de wolven kunnen bij moment beklijvend en angstaanjagend zijn, al komen de wolven bij momenten onrealistisch over. Toch weet Carnahan steeds een manier te vinden om de spanning er in te houden. Het was boeiend om te zien hoe Carnahan langzaam aan de verhouding tussen mens en dier opbouwt naar een moment waarop een mens zich overgeeft aan wat hem al van in het begin overmeesterde maar er niet aan toegaf.

Tot ze op een avond een wolf toch een te pakken krijgen en als trotse jagers de wolf boven het vuur hangen. Hun eerste avondmaal in dagen. Diaz, de macho onder hen gaat iets te hard op in de euforie en vindt er niet beter op om de kop van wolf af te snijden en terug te gooien naar de kudde wolven. De stommiteit kost hem haast zijn leven. "This is fucked city, population five and dwingling," dixit Diaz (Frank Grillo).

Het is moeilijk te bepalen of deze film nu eerder een horror is of dat Carnahan gewoon van veel bloed en sadisme houdt. De manier waarop de overlevenden van de crash aan hun einde komen, wordt zeer gedetailleerd in beeld gebracht, te samen met de emotionele sfeer die er hangt, wringt het meer dan het past. Over het algemeen is de film te voorspellend en wordt er bij moment zwak geacteerd.

Naast de voorspelbare plot, zijn er bij momenten filosofische dialogen over de ziel van het leven, karma en het lot. Op een aangename manier weet Carnahan de karakters geloofwaardig met diepgang in beeld te brengen. Vooral de vertolking van het enfant terrible Diaz door Frank Grillo (Warrior, Minority Report) is bij moment van een hoog niveau. Desondanks heeft The Grey een laag verrassingsgehalte en is voor het overgrote deel een film van dertien in een dozijn.

***Related Post***
22/10/2011: Liam op wolvenjacht in The Grey

Screenwriter James Ellroy (L.A. Confidential, Street Kings) en regisseur Oren Moverman (The Messenger, I'm Not There) hebben met Rampart (2011) een ijzersterke karakterprent neergezet die zich vertaalt in een emotionele rollercoaster doorheen het leven van een corrupte politieagent vertolkt door Woody Harrelson.

Korte inhoud: Los Angeles, 1999. Het RAMPART schandaal bereikt stilaan zijn hoogtepunt en de reputatie van de LAPD verzwakt met de minuut. Elke vorm van negatieve publiciteit kan het missen als kiespijn. Wanneer Dave Brown (Woody Harrelson), een agent van de oude stempel wiens contactenlijst tot diep in het criminele circuit van Los Angeles gaat, een onschuldige chauffeur kreupel slaat, kan de LAPD van begin af aan starten met haar reputatieherstel

De aparte sfeer die als een dreigende wolk boven deze film hangt, is voor een groot deel te danken aan de onorthodoxe regie van Moverman. Je hebt de constante indruk dat de protagonist Dave bekeken wordt, een schokkende getuige-camera of een onscherp camerashot, bij momenten kon ik echt genieten van de cinematografie. Mocht ik ooit de kans krijgen om achter de camera te staan, zou Moverman een grote bron van inspiratie zijn.

Rampart is meer een karakterfilm waarbij de plot een ondergeschikte rol speelt, mede door het sterke verhaal krijgen de karakters meer kracht en achtergrond. Zonder het straffe scenario was een vertolking als die van Harrelson niet mogelijk geweest. De film begint op een parking van een snackbar, Dave en zijn collega hebben hun lunchbreak, praten over elk Latino in Los Angeles met een strafblad alsof het dieren zijn. En als ze zich gaan vervelen, spelen ze met de voeten van Daves vrouwelijke stagiaire. Vanaf de openingscene is de toon gezet, dit is een film met ballen en diepgang.

Woody Harrelson speelt een politieagent die al lang niet meer weet waar de grenzen van het morele politiewerk zich bevinden. Hij heeft door zijn 24 jaar dienst zijn eigen regels en manier van werken ontwikkeld en die is verre van zachtaardig. Ze noemen hem Date Rape Dave, een bijnaam die hij kreeg in zijn beginjaren omdat hij een serieverkrachter vermoord zou hebben. Maar deze zaak werd door Dave zelf in de doofpot gestopt.

Op een doodnormale dag wordt hij aangereden, Dave gaat de schuldige chauffeur achterna en als een bezetene slaat hij de man bond en blauw. Karma is geschied, een cameraploeg legde alles vast. Voor Dave en de LAPD is dit de zoveelste deuk in de reputatie van het politekorps. Vanaf hier gaat het bergaf met Brown en belandt Dave ook nog eens midden in een hold-up. Wederom komt de media hier achter. Het wordt Dave allemaal te veel als hij ook nog eens uit zijn eigen huis wordt gezet.

Ondanks de dramatiek in deze prent overvalt het ongeluk van de hoofdrolspeler je niet. Of dat eerder een positief of een negatief punt is, dat mag u zelf invullen. Ik vind het een zeer opmerkelijk gegeven dat Moverman er in slaagt om een echt drama te maken, maar de kijker toch op een afstand weet te houden. Een afstand die je dan gebruikt om je eigen mening te vormen en het verhaal vanuit een andere hoek te bekijken. Rampart is een bevestiging van het talent van zowel Woody Harrelson, Oren Moverman en James Ellroy. Het is een film die een zeer gewichtige situatie in beeld brengt vanuit het standpunt van iemand die al lang de weg kwijt is in zijn eigen miserabel leventje. Dit cynisch drama is een must see voor de fans van Woody Harrelson, maar nog meer voor de fans van een degelijke, sterk geregisseerde karakterfilm.

***Related Post***
05/11/2011: Woody Harrelson is corrupte flik in Rampart

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Op de blu-ray staat een Maximum Movie Mode audio-commentaar gehost door hoofdacteur Robert Downey Jr., naast een pak documentaires en making-off's. Er staan zoveel extraatjes op de blu-ray dat je het ontreken van de audio-commentaar van de regisseur niet zo erg is. Indrukwekkend isook de storyboard en de manier hoe deze vertaald werd naar het witte doek. De blu-ray van Sherlock Holmes: A Game of Shadows ligt vanaf 23 mei 2012 in de winkel.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

Kritiek spuien op een komedie is poepsimpel, de verborgen verdiensten ervan inzien is een andere zaak. De natuurlijke reflex is om niet al te diep te graven. Bij het zien van de titel, The Change-Up (2011), weet je meteen dat het zal gaan over twee individuen die van leven zullen switchen. Een formule concept die we al honderden keren hebben gezien (Freaky Friday, The Hot Chick, It's a Boy Girl Thing …).

In het begin gruwelen ze van het idee, maar gaandeweg beginnen ze naar elkaar toe te groeien. Ze beginnen elkander te waarderen en beseffen dat het gras 'niet altijd' groener is aan de overkant. Voor scenaristen Jon Lucas en Scott Moore was het belangrijk om naast de evidente humor ook nog een verhaal te hebben met een duidelijke en treffende boodschap.

Korte inhoud: Mitch (Ryan Reynolds) en Dave (Jason Bateman) groeiden samen op en waren de beste vrienden. Maar als de jaren voorbij gaan groeiden ze langzaam uit elkaar. Terwijl Dave een overwerkte advocaat is, getrouwd met Jamie (Leslie Mann) en vader van drie kinderen, is Mitch single gebleven en regelmatig het gezelschap zoekt van knappe vrouwen, zoals Sabrina (Olivia Wilde) en Tatiana (Mircea Monroe). In Mitch zijn ogen heeft Dave het allemaal: een knappe vrouw, kinderen die hem lief hebben en een goede baan bij een prestigieus advocatenkantoor. Dave droomt echter van het stressloze leven van Mitch zonder verplichtingen. Na een avondje stappen staat de wereld van beide echter op hun kop wanneer ze wakker worden in elkaars lichaam.

En gezien de minachting voor dit sub-genre, moet je echt wel lef hebben om je carrière op het spel te zetten met een dergelijke prent, dus respect voor de regisseur van het succesvolle Wedding Crashers (2005) en Fred Claus (2007), David Dobkin. En de uitdaging bestond erin de premisse van de body-switch nieuw leven in te blazen, in het licht van een aantal komedie toppers (The Hangover) die het niveau wat naar boven hebben getild. En daar is hij behoorlijk goed in geslaagd.

Ik geef toe, de plot is wat aan de luie kant en de verhaallijn die gevolg wordt wijkt niet zo heel veel af van wat we gewend zijn te zien, maar aan de positieve kant zijn de grappen nogal aan de schunnige kant, of toch zeker in de eerste helft van de film. Nadien komt de humor maar moeilijk los, en met een verhaal waar niemand wakker van ligt, is zoiets wel pijnlijk. Maar als een verstand-op-nul komedie mag deze er wel zijn.

De twee hoofdacteurs leveren een behoorlijk appetijtelijke prestatie, ook al ben ik zelf geen grote fan van Ryan Reynolds. En van appetijtelijkheden gesproken, moet ik toch ook de mooie dames vernoemen, Olivia Wilde en Mircea Monroe. Ook al is The Change-Up een formule film die al zo voorspelbaar is als een aflevering van Blokken, zit er toch een scherp kantje aan. Maar verwacht niet dat je ooit van je stoel rolt van het lachen.

Oorlogsfilms, het zijn klassiekers. Al die films over de tweede wereldoorlog de voorbije decennia, de Vietnam-oorlog, dit alles nog eens overgedaan in iets minder magnifieke wijze wat betreft Irak en Afghanistan. Het blijft een onuitputtelijke bron van steeds nieuwe plots en herkauwde plots in andere settings. Toch blijft het boeien. Omwille van de thema's. Broederschap. Dood. Verdriet. Impasse. Tweestrijd. Wraak. Liefde. Noodlot. Het raakt ons in onze ziel. Hoe graag we ons ook uitleven op spelconsoles waarbij we de vijand een oplawaai van jewelste geven, als je je even verplaatst in de ziel van de gewone soldaat op een missie die hij niet begrijpt, die zijn vrienden ziet sterven om redenen die hij niet begrijpt maar wel beseft dat zijn oversten weer de meest idiote beslissing genomen hebben, dat weten we toch dat we daar, hoe romantisch heldhaftigheid ons soms in de oren klinkt, niet willen zijn en nooit niet willen zijn.

De laatste jaren hebben prachtige miniseries zoals Band of Brothers, Generation Kill en The Pacific, deze thema's van kameraadschap in een zinloze hel prachtig verfilmd. The Frontline (2011) (Go-ji-jeon) van Hun Jang is niet anders. Wat deze blu-ray wel heel interessant maakt is het feit dat het een Koreaanse film is over de Koreaanse oorlog. Een oorlog tussen twee volkeren die enkel van kleren verschillen. Nog minder verschil dus dan tussen Vlamingen en Walen. Hoe dan ook, waar de oorlog zich ook afspeelt. Het is altijd hetzelfde. Doden of gedood worden en alles doen om te overleven.

Korte inhoud: We schrijven Seoel 1953, de laatste weken van de oorlog. Kang Eun-Pyo is een luitenant bij de staf van het Zuid-Koreaans leger. Die staff heeft alle moeite om de wapenstilstand te onderhandelen. Bovendien ligt een cruciale heuvel midden op de vermoedelijke demarcatielijn. Die heuvel verandert praktisch om de dag van eigenaar tegen de woekerprijs van tientallen zinloze levens. Wanneer Kang Eun-Pyo zich laat betrappen op een paar pollitiek incorrecte uitspraken wordt hij algauw van de staf weggehaald en belast met een onderzoek naar vreemde praktijken aan het Oost-Front. De Alligator-compagny die belast is met het belegeren van de heuvel, zou geïnfiltreerd zijn door een mol. Kang Eun-pyo krijgt de opdracht een nieuwe kapitein naar de compagny te vergezellen en de zaak uit te zoeken.

Tot zijn grote verrassing duikt daar zijn verloren en doodgewaande vriend Kim Soo-hyeok op. De kapitein laat zich algauw kennen als iemand die zonder kennis van zaken op zijn strepen staat. Eyng-pyo trekt algauw op met zijn makker Soo-hyeok en diens peleton: een bont allegaartje dat duidelijk trauma’s en geheimen uit het verleden met zich meedraagt waar Eung-pyo zich in vastbijt.

De oorlogsgruwel wordt opeens realiteit voor de man die zich altijd achter de linies bevond en meer en meer krijgt Eung-pyo een beter beeld van hoe de omstandigheden aan het front zijn. Hij leert begrijpen wat broederschap betekent, opoffering, gewetenloosheid, incompetentie en de het instinct van zelfbescherming die de soldaten darop gekweekt hebben. Zijn makker Soo-Pyo en kapitein Shin Il-Young blijken algauw de meest geraffineerde leiders van de compagnie. Eung-pyo ziet zich gevangen in wat hij beschouwt als moord, verraad, insubordinatie en wat de makkers zien als "overleven en zorgen dat je niet het slachtoffer wordt van incompetente officieren".

De film doet erg denken aan Platoon (1986) en Hamburger Hill. Zonder hem op hetzelfde voetstuk te plaatsen, mag gezegd worden dat de settings enorm accuraat is, zonder de overdreven tragiek dik te smeren. Er zijn wrede scènes die je bij de keel grijpen. Het noodlot en de dodelijke wanhoop houdt je in een wurggreep. er is geen ontsnappen aan. Binnen die context worden ook de persoonlijke verhalen van de karakters uitgelegd, getekend en verhaalt zonder nodeloze uitweidingen of al te betuttelend en uitleggerig. Bovendien wordt de Noord-Koreaanse vijand als een tegenhanger van de Alligator-compagny afgebeeld wat de zinloosheid, absurditeit van de oorlog nog meer in de verf zet. Deze film heeft echter alles behalve een moraliserende toon, maar vertelt op spannende wijze de tragiek van frontsoldaten die zich als pionnen in een machtsspel waar ze geen vat op hebben, trachten te handhaven in de grijze zone tussen militaire discipline en overlevingsdrang. Een pareltje!

Dit is nu eens een geslaagde Amerikaanse remake. The Girl with the Dragon Tattoo (2011) van David Fincher (zie hier de poster) is wat mij betreft zelfs een betere film dan het origineel van Niels Arden Oplev.

Korte inhoud: Op 29 september 1966 is de 16 jaar oude Harriet Vanger (Moa Garpendal) spoorloos verdwenen. Nu, 40 jaar later, krijgt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) een ongewone opdracht: hij wordt via een advocaat (Steven Berkoff) in contact gebracht met grootindustrieel Henrik Vanger (Christopher Plummer) die hem vraagt de geschiedenis van zijn familie te schrijven. Wat hij eigenlijk wil is de waarheid achterhalen over Harriet. Mikael vindt dat hij wel even uit zijn sleur bij het tijdschrift kan komen en samen met computerdeskundige Lisbeth Salander (Rooney Mara) begint hij aan de opdracht. Ze graven dieper en dieper in het verleden van de familie en komen steeds donkerder geheimen tegen.

Het is een vrij trouwe adaptatie van het ijzersterke boek van Stieg Larsson, en is zoals we van Fincher gewoon zijn visueel heel strak gestileerd en inhoudelijk heel brutaal. Maar de kracht zit hem niet alleen in de koude en grijze fotografie van Jeff Cronenweth (geheel gefilmd op Red), het script van Steven Zaillian, de perfecte score van Trent Reznor en Atticus Ross, maar op de eerste plaats de sterke vertolking van de acteurs, en in het bijzonder deze van Rooney Mara. Het is een karakter-gedreven verhaal en de acteurs spelen de pannen van het dak. Maar naast de hoofdcast zien we ook knappe vertolkingen van Stellan Skarsgård, Robin Wright, Geraldine James, Joely Richardson en Goran Visnjic. Niet meteen voor de hand liggende namen, zelfs actrices die nu niet meteen een grote carrière hebben gemaakt op het witte doek, maar ze hebben hun hart en ziel in de rol gelegd.

David Fincher voelt zich in ieder geval kiplekker met het aangereikte materiaal: neo-noir, seriemoordenaar, gothic toestanden, design interieurs, intrige, mysterie, seks, dood, perverse toestanden, buitengewone locaties, nacht-scènes, pokkeweer, en noem maar op. En desondanks de grauwe natuur van de film, ziet Zweden er heel elegant en rustgevend uit. Maar het is een rust die ons ook wel onwennig maakt. Achter het mooie plaatje schuilt een wereld van verderf en terreur. En toch is het niet zijn beste film uit zijn gehele oeuvre, maar dat heeft dan weer te maken met het respect die hij had voor het bronmateriaal. Het is een keuze die je als regisseur moet maken, en deze is zeker wel een verdienstelijke.

Het is al bij de begin-generiek dat je compleet in de film wordt gezogen. Het heeft veel weg van een aparte tv-spot, maar het was één van de meest indrukwekkende sequenties van de laatste 5 jaar. De zwarte olie beloofde ons ook een duistere prent, en dat was zeker niet verkeerd. En de troef van deze prent is dat je het niet gaat beschouwen als remake, dan wel als een andere adaptatie van eenzelfde boek. Eén van de meest ijzingwekkende momenten is ondermeer de scene waar Lisbeth Salander ten prooi valt aan de sadistische en perverse Bjurman – fantastisch gespeeld door de Nederlander Yorick van Wageningen. Ook al zullen de meeste mensen (die het boek hebben gelezen of de vorige film gezien) wel weten wat hen te wachten staat, de brutaliteit van de montage en de keuze van de shots zorgen opnieuw voor een hevige dreun in de onderbuik en een krop in de keel. Ook al was de vorige actrice (Noomi Rapace) die de rol van Lisbeth had vertolkt, buitengewoon sterk, is de plaatsvervanger al even knap.

En ik steek niet weg dat ik nu al verlang naar de twee opvolgers (The Girl Who Played With Fire, The Girl Who Kicked the Hornet’s Nest) die Fincher back-to-back zal filmen, en zo zal hij ook een trilogie op zijn naam hebben, net zoals Spielberg, Coppola, Jackson, Raimi,… De twee sequels zijn ook verhalen die nauw verbonden zijn met elkaar, en bijgevolg is er niets verkeerd aan om de film na elkaar te filmen. Trouwens is het voor de opkomende sterren als de regisseur geen must om 4 jaar lang vast te zitten in Zweden.

De shooting zou eind 2012 van start gaan. Laten we hopen dat scenarist Steven Zaillian een betere versie kan klaarstomen voor de twee sequels, dan datgene wat verfilmd werd in de originele films. Niet dat het slechte verhalen zijn, maar het stak toch wel een beetje af in vergelijking met het ijzersterke eerste deel. The Lord of the Rings werd ook back-to-back gefilmd, en het leverde behoorlijke knappe films op, maar The Matrix en Pirates of the Caribbean waren wel grote teleurstellingen – maar die laatste twee trilogieën zijn dan ook niet gebaseerd op een literair werk. Ik heb er dus alle vertrouwen in.

Tot onze enorme spijt kunnen we hier geen uitvoering bespreking brengen van de blu-ray gezien we de dvd in onze bus aantroffen. Op de dvd vinden jullie echter wel de audio-commentaar van David Fincher, die zoals we gewend zijn, de beste audio-commentaar is die je op een film kunt aantreffen (met voldoende insights over karakter, set dressing, belichting en leuke weetjes). Maar ook al hebben we deze niet gezien, raden we jullie toch de blu-ray aan gezien hier massa's veel extraatjes zijn; zoals een blik op de generiek via verschillende standpunten alsook een pak reportages.

***Related Posts***
02/06/2011: The Girl with the Dragon Tattoo trailer
29/07/2010: David Fincher werkt aan Millennium remake

Asiamania. Het woord zegt genoeg. Het heeft niets met mijn roots te maken, maar ik heb toch een ferme voorliefde voor Aziatische films. Of het nu over the top splatterhorrorfilms zijn, poëtische sprookjes a la 3-Iron (2004) of sociale drama's a la 4:30 (2005) en Nowbody Knows (2004), mij om het even. Wanneer het gaat over de zogenaamde payback-films, krijg ik er maar niet genoeg van.

The Man from Nowhere (2010) is bovendien Koreaans en treedt in de voetsporen van de excellente en keiharde films Oldboy (2003) en A Bittersweet Life (2005). Volgens de commentaar overstijgt regisseur Jeong-Beom Lee deze films, zelf ben ik ook enorm te spreken over deze film met een protagonist die mij bij wijze van spreken op het lijf geschreven is. In Korea is Bin Won een superster, maar zelf is dit de eerste film waarin ik hem aan het werk zag.

Korte Inhoud: Tae-Sik Cha (Bin Won) is een asociale eenzaat die zich afgezonderd heeft van de wereld. Enkel het dochtertje So-Mi van zijn buurvrouw probeert tevergeefs wat contact met hem te maken. Zijn buurvrouw zelf is een gemarginaliseerde vrouw die in de problemen komt met een drugskartel. Het drugskartel breekt binnen bij Tae-Sik om te zoeken wat zijn buurvrouw heeft verborgen. Tae-Sik wil met niets of niemand iets te maken hebben en weigert alle medewerking. Tot blijkt dat zowel zijn buurvrouw als haar dochtertje door de drugsdealers ontvoerd zijn. Dat kan Tae-Sik niet laten gebeuren en voor hij het weet is hij een pion in een gevaarlijk spel. Tae-Sik zou Tae-Sik niet zijn, als zijn rode ridder-moraal hierdoor niet wordt aangesproken waardoor hij er alles aandoet om zijn buren terug te vinden en te bevrijden. Niet alleen de meest meedogenloze maffiosi krijgt hij daarmee op zijn nek, ook de politie lust hem rauw.

The Man from Nowhere, is voor iedereen een raadsel. Niemand lijkt te weten waar hij vandaan komt. De Maffia onderschat hem duidelijk en beseft niet welke luis in de pels het hen toch zo moeilijk maakt. De politie weet ook niet wat deze vreemdeling opeens bij deze kartels komt doen. Langzaamaan leren we het verhaal achter de man van nergens kennen, maar de kern van de zaak is zijn zoektocht, zijn doel en zijn onverwerkt verleden.

De film neemt een trage start zoals we van Koreaanse films gewend zijn, de puzzel wordt ingewikkelder maar naarmate het verhaal vordert en er steeds meer stukjes bloot komen te liggen, wordt de kijker dieper meegesleept. De actie is lekker koelbloedig en ook heel bloederig. Tae-Sik is een stille killer. Onverstoorbaar en met dodelijk bliksemsnelle acties. Schitterend gedaan. De verhaallijnen van de relatie tussen Tae-Sik en So-Mi, de link met zijn verleden, de plot van de detective en de gruwelijke daden van de maffia zijn knap verweven.

Een topper die ik de fans van het genre kan aanraden. Zoals nog gebeurt met Aziatische kaskrakers is er een Amerikaanse remake al vrees ik dat die een hoog platvloers Seagal-gehalte zal hebben.

Game of Thrones is één van de betere HBO tv-series van de laatste 10 jaar, en met enig enthousiasme kunnen we aankondigen dat de blu-ray van het eerste seizoen in de rekken ligt. Dit fantasy drama werd geschreven door David Benioff en D.B. Weiss en speelt zich af in een soort herkenbaar middeleeuws Lord of the Rings wereldje, waar de bovennatuurlijke elementen tot een minimum werden herleid. En de reden waarom de serie zo gesmaakt wordt, is juist het bijzonder appetijtelijke scenario met een gezonde afwisseling tussen actie, drama en romantiek. En laten we eerlijk zijn, het is dankzij het succes van LotR dat deze serie mogelijk werd. Het is tot op heden de duurste 10-delige fantasy serie ooit gemaakt. Elke aflevering heeft een duurtijd van 60 minuten.

Korte inhoud: Het verhaal van Game of Thrones speelt zich af in een mythische wereld, vooral in de Zeven Koninkrijken op het westelijke continent Westeros. Maar ook in het uiterste noorden van Westeros en op het oostelijke continent Essos. De Zeven Koninkrijken vormden ooit zeven aparte staten maar werden verenigd door de Targaryens. Zij regeerden 200 jaar over de Zeven Koninkrijken totdat Aerys II Targaryen "de gekke koning" door een verbond van Baratheons, Starks, Arryns, Tullings en Lannisters werd afgezet en gedood. Robert Baratheon (Mark Addy) werd de nieuwe koning. De Zeven Koninkrijken worden van het verre noorden gescheiden door de grote ijsmuur. De muur wordt bemand door de Nachtwacht, die het rijk beschermen tegen de gevaren van achter de muur.

En elke goede serie heeft een sterke cast. De meest opvallende rollen in het eerste seizoen worden vertolkt door Lena Headey, Emilia Clarke, Jason Momoa, Peter Dinklage Sean Bean en Roxanne McKee. Het verhaal van de serie werd gebaseerd op het boek A Song of Ice and Fire van George R. R. Martin, en de verfilming heeft het boek zo goed als op de letter gevolgd. Ja, het is duister en grauw, maar het is wel een serie waar het verhaal en de personages op de voorgrond treden, in tegenstelling tot de sfeerbeelden en de speciale effecten. Zelfs voor mensen die niet van fantasy houden, kan ik deze serie enkel maar aanraden.

Misschien het enige puntje van kritiek is dat alles wel de tijd nodig heeft om te rijpen. En dat is uiteindelijk wel logisch gezien we hier te maken hebben met een clash tussen verschillende families, en dat elke familie ook uitvoering aan bod komt. Voor diegene die het boek niet hebben gelezen zullen er dan wel even het kopje moeten bijhouden.

Anderzijds is het wel niet de typische familie-serie, gezien er nogal wat seks en geweld in voorkomt en de humor beperkt wordt tot cynische en sarcastische opmerkingen. Maar vooral de slimme en scherpe verbale interventies van de dwerg, gespeeld door de een getalenteerde Peter Dinklage, doorprikken nu en dan de statigheid van de traditionele middeleeuwse replieken. Wat uiteraard ook in het oog springt is de set decoratie, met name de troonzaal, of de kerker met uitzicht op de kliffen, alsook de oorlogskampen, zijn uitstekend. En wat hier bij aansluit is de fotografie van de Noord-Ierse en Schotse landschappen, die op een efficiënte manier afwisselt tussen grootse beelden en intieme scènes. Het is tevens niet de eerste keer dat een HBO-serie zo'n realistisch portret weet te maken vol intrige, seks en geweld, denk maar aan Rome en The Sopranos.

En gezien het succes van de serie is ondertussen al het tweede seizoen in kannen en kruiken en zit het derde seizoen er aan te komen. Maar dat lag uiteindelijk al een beetje in het verschiet met het open einde van het eerste seizoen. De serie heeft een sterke fundering gelegd voor een episch verhaal die zeker niet moet onderdoen voor de LotR trilogie.

***Related Post***
09/02/2006: Top 25 Beste TV-series