De FilmBlog

Als er goede natuurdocumentaires op Blu-ray verschijnen, willen we deze toch ook even in de aandacht brengen. De BBC serie Planet Earth (2006 - 2010) en Frozen Planet (2011-2012) heeft al heel wat knappe beelden bij elkaar gesprokkeld en ze zijn zowat toonaangevend in hun domein.

Het is niet voor niets dat ze ook de duurste reportages maken, want er is een publiek voor. En een gezicht en stem van een David Attenborough blijft een referentie. En nu is er een nieuwe reeks, Africa (2013 - ), van de award-winnende BBC Natural History Unit en de Discovery Channel.

Ik was zelf echt onder de indruk van de documentaire Earth (2007), dus keek ik wel uit naar de nieuwe reeks. En in de nieuwe reeks werd Attenborough bijgestaan door Forest Whitaker, en nemen ze een kijkje op de Kalahari woestijn, de Savannah, het Congo gebied, Zuid Afrika en de Sahara. De documentaire leert ons in vijf afleveringen het wonderbaarlijke continent en haar minstens zo verrassende dierlijke bewoners kennen.

Van de verstilde schoonheid van de Atlastoppen naar Kaap de Goede Hoop en van het broeiende oerwoud van Congo naar de beukende golven van de Atlantische Oceaan: een tocht door ongerept regenwoud, nooit eerder gefilmde bergketens en zelfs een besneeuwde woestijn. Vanuit de dynamische spanning tussen de wildernis en haar bewoners ontvouwt zich de dramatische schoonheid en kracht van dit majestueuze continent: prehistorisch ogende schoenbek-ooievaars strijden om de macht, dartele hagedissen verschalken letterlijk over de rug van leeuwen een maaltje en giraffen ontpoppen zich als meedogenloze vechters. Iedere aflevering belooft intieme oog in oog ontmoetingen met bijzondere dieren en betreedt nog onontdekte gebieden.

Als jullie fan zijn van natuurdocumentaires kan ik deze box zeker aanraden, en zeker in volle HD kwaliteit, met een bijzonder knappe fotografie. Met Africa duik je 420 minuten lang in een wereld die ons klaarblijkelijk nog onbekend is. Het zijn documentaires die niet alleen een streling zijn voor het oog, maar ook op educatief vlak veel te bieden hebben. De Blu-ray is ligt deze maand in de winkelrekken.

***Related Posts***
04/02/2011: Planet Earth nieuwe ontdekkingen
02/10/2010: Oceans op blu-ray
06/01/2009: Earth in High Def

Er zijn weinig documentaires die zo verontrusten als deze Leviathan (2012) van Lucien Castaing-Taylor en Verena Paravel, en nochtans gaat het niet over één of andere serial killer of een kwaadaardige virus. De docu gaat over de commerciële visvangst in de Noord-Atlantische Oceaan.

Maar de makers hebben er een sonore gruwelfilm van gemaakt met de camera die regelmatig tussen de dode, bebloede vissenlijkjes dobbert en waarbij de klank regelmatig onderdompelt in het zwarte water. Het heeft iets industrieels, kil, duister en bedreigend. Een guur oord waar de klank van kettingen en water overheersen. Het is een abstract audio-visueel pareltje die ik nog maar zelden heb gezien. In het begin weet je niet precies waar je zit, maar geleidelijk aan kom je te weten dat je op een commerciële vissersboot zit en je op weg bent voor een lugubere helletocht in datgene wat de keerzijde is van massa-consumptie.

De film is geheel opgenomen met Go-Pro cameraatjes, die vaak worden gebruikt voor extreme sport-video’s. De lens op deze opnametoestelletjes zijn groothoek-objectieven en bijgevolg wordt het beeld vervormd, samen met de groezelige klank en de minimale beeldresolutie vormt dit een wel heel akelig filmpje. De cameraatjes kosten zo’n 300 euro en gezien de geringe kost kan je er meerdere kopen en zowat over aan vastbinden. Je kan zelf een video-retour krijgen op jouw i-phone. De makers hebben dus ook alles zelf gefilmd en nadien gemonteerd. Het budget moet dus wel minuscuul geweest zijn, maar het resultaat is bijzonder indrukwekkend.

Indien jullie al misselijk werden na het zien van het shaky-camerawerk in The Bourne Supremacy (2004), gaan jullie van deze film kotsen. Hier hebben we een handheld-camera in een kajuit op een woelige zee, terwijl vissen met uitpuilende ogen in stukken worden gesneden en het bloed en de ingewanden op de camera spatten. Het wordt beschouwd als een documentaire, ook al leren we er niet meteen iets uit of wordt er ook maar iets gezegd. En toch vertelt het beeld behoorlijk veel over onze planeet, de grauwe natuur en de groezelige praktijken van de mens.

Het is een zintuiglijk meesterwerkje die jullie eigenlijk moeten aanschouwen in een bioscoop, om zo compleet ondergedompeld te worden in de onderbuik van de viscultuur. Let wel, deze film heeft geen boodschap, dus ga niet naar deze documentaire om iets bij te leren, maar laat u meeslepen door de klanken en de bijzonder hallucinante beelden.

Er zijn twee documentaires die ondertussen al heel wat prijzen hebben veroverd. De ene documentaire handelt over een jongere die van de aardbol verdween om pas 3 jaar later weer op te duiken als een vreemde snuiter, de andere handelt over de gefaalde rechtszaak van 3 jongeren die voor jaren achter de tralies belandden op beschuldiging van moord op drie tieners. The Imposter (2012) van Bart Layton maakt met zijn titel al meteen duidelijk dat we te maken hebben met een oplichter. En niet één van de minste, want we hebben te maken met Frédéric Bourdin een serial imposter die al behoorlijk wat valse identiteiten op zijn naam heeft.

Korte inhoud: We zijn 1994. Een 13-jarige jongen verdwijnt uit zijn ouderlijke woonst in San Antonio, Texas. Drie en een half jaar later wordt hij gevonden in Spanje; hij is behoorlijk gedesoriënteerd en beeft van de angst. Hij doet zijn schokkende verhaal van ontvoering en martelingen. Zijn familie haalt hem met grote blijdschap weer naar huis. Maar er lijken dingen eenvoudigweg niet te kloppen. Hij heeft dan wel dezelfde tatoeages, maar toch ziet hij er echt anders uit en spreekt hij met een ander accent. Zijn familie ziet dit echter niet. Pas wanneer een detective hem op de rooster legt, neemt het verhaal een vreemde wending...

Het verhaal is al zo sensationeel als een fictieverhaal. En deze documentaire ziet er ook niet gewoon uit. Je zit er waarschijnlijk van begin tot einde met de mond open, tijdens de vele wendingen en moreel afschuwelijke feiten. Maar ook de interview-stijl van Layton, waarbij de geïnterviewden direct in de lens kijken, springt in het oog. Maar wat uiteraard nog meer indruk maakt is Frédéric Bourdin, de 23-jarige Frans-Algerijnse kerel die een quasi perfecte imitatie geeft van de verloren zoon dat zelfs de moeder volledig gelooft in zijn terugkeer. De film won ondertussen al de British Independent Film Award voor Beste documentaire en de Grand Jury Price op het filmfestival van Miami, en het zou me niet verbazen dat hij ook nog in de prijzen zal vallen tijdens de Academy Awards.

De andere documentaire die al van zich liet horen is West of Memphis (2012) van Amy Berg in een productie van Wingnut Films, het productiehuis van Peter Jackson en Fran Walsh. De docu brengt het verhaal van de West Memphis Three, drie jongeren die waarschijnlijk valselijk beschuldigd werden van moord op drie tieners en 18 jaar en 87 dagen achter de tralies bleven.

Korte inhoud: "West of Memphis" vertelt het tot nu toe onbekende verhaal achter een buitengewone en wanhopige strijd om de waarheid aan het licht te brengen. In 1993 worden Christopher Byers, Steven Branch en Michael Moore, drie jongetjes van acht jaar oud, vermoord in het kleine stadje West Memphis in Arkansas. Drie jongens worden ten onrechte veroordeeld voor de moorden en voor 18 jaar opgesloten in de gevangenis.

Het drama werd al eerder in beeld gebracht door de HBO docu Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996) en de twee vervolgfilms. Maar ondertussen werden de mannen in 2010 op vrije voeten gezet en bijgevolg is deze docu wel iets relevanter dan de andere. Komt daar nog bij dat er heel wat bekendheden in de film opduiken, met name de lead-zanger van Pearl Jam Eddie Vedder. Toch valt het af te wachten of de documentaire-maker niet al teveel onder invloed was van Peter Jackson, die ondertussen toch wel iets van een zwaargewicht is geworden en misschien niet meteen de ideale producer voor een documentaire. De film staat in ieder geval niet in de shortlist voor de Oscars.

De meesten onder jullie zullen ondertussen wel de documentaire Lost in La Mancha hebben gezien met een Terry Gilliam die de pedalen verloor op de set van Don Quichotte, nadat hij te kampen kreeg met een hele zooi setbacks (storm op de set, decor problemen, hoofdacteur met rugklachten,…).

Er is nog zo'n documentaire die het rampscenario van elke regisseur in beeld zet. De docu heet Fucking Kassovitz (2010) en vertelt het verhaal van regisseur Mathieu Kassovitz die zich vergaloppeerde met de dure science-fiction thriller Babylon A.D. (2008) met Vin Diesel. Het productiebudget van de film bedroeg 60 miljoen dollar, en ging nog eens 10 miljoen dollar over het budget. De problemen op de set werden met de dag groter met op een gegeven moment de regisseur die werd vervangen en Vin Diesel die het verhaal ging herschrijven. De film deed het allesbehalve goed in de States, met slechts een 22 miljoen dollar aan de box-office en behoorlijk wat slechte kritieken. Zelfs Kassovitz distantieerde zich van het project.

Het mag duidelijk zijn dat deze film ook een einde bracht aan de Hollywood-ambities van de regisseur. Het afgeleverde filmproject is nauwelijks het bekijken waard, maar gelukkig werd een 'making-off' crew toegelaten op de set. Het levert boeiend docu-materiaal op. En hieronder hebben jullie de gehele docu op YouTube. Enjoy!

***Realted Posts***
28/08/2008: Mathieu Kassovitz spuwt zijn gal over Babylon A.D. uit
22/08/2008: Babylon A.D. filmbespreking

Ik heb een zwak voor sport-documentaires en toen Universal met deze Klitschko (2011) voor de dag kwam, wou ik deze meteen ontdekken. De grote massa kent misschien wel boksters als Muhammad Ali en Mike Tyson, maar weinigen weten dat er vandaag 2 broers in bezit zijn van alle grote heavy weight boksgordels, International Boxing Organization (IBO), de World Boxing Organization (WBO). de World Boxing Association (WBA), World Boxing Council (WBC) en de International Boxing Federation (IBF). Daar waar de Williams zussen een tijd lang het vrouwentennis hebben beheerst, zwaaien de Klitschko broers Vitali (pic) en Wladimir (pic) de plak in de bokswereld bij de zwaargewichten (+ 90,7 kilo).

De wereldkampioenen zijn de 41-jarige Oekraïense bokser Vitali Klitschko (WBC) en zijn 5 jaar jongere broer Wladimir Klitschko (IBF, IBO, WBA, WBO). Diegene die de naam van Klitschko hebben gehoord denken vaak dat het om een tweelingbroer gaat en de meeste kunnen de twee niet van elkaar onderscheiden. Maar na het zien van deze docu zal u deze fout nooit meer maken.

De film is een intiem portret van twee uitzonderlijke atleten die, bovenal broers zijn en daarna wereldkampioenen. Wanneer de ene vecht staat de andere te coachen en wanneer de ene een gevecht verloor (wat zelden voorkwam) dan ging de broer de klus klaren een paar maanden later. We vertrekken vanaf hun rigide socialistische jeugdjaren in Oekraïne, via hun eerste stappen in de bokswereld tot hun wereldwijde opgang als sportlegendes. Het is een verhaal van successen en tegenslagen, van dieptepunten en triomfantelijke comebacks en van onderlinge conflicten. De film werd geregisseerd door Emmy-genomineerde regisseur Sebastian Dehnhardt.

Het is en Duitse documentaire en gezien de Klitschko's trainden in Duitsland en ook wel een uit de voeten kunnen in het Duits, zijn hun interviews ook in het Duits opgenomen. De docu duurt 113 minuten en heeft ook heel wat extra bonus-materiaal en deleted scenes. De film ligt vanaf 25 juli 2012 in de rekken.

Wat er niet op staat, is de kamp van een maand geleden tussen Wladimir en Tony Thompson, op muziek van Triggerfinger, maar voor zij die deze kamp willen zien is hier de link. En wat er volgens mij nooit zal opstaan in een toekomstige vervolg-docu over deze twee top-athleten is een kamp tussen de twee broers. Niet alleen omwille van het onderlinge respect, maar vooral omwille van de broederliefde. Je zou het niet zeggen maar deze gespierde reuzen die er uitzien als afgetrainde militairen, hebben een groot hart op de juiste plaats.

*** Klitschko trailer ***

De documentaire Senna (2010) van Asif Kapadia werd op het 38e Filmfestival Gent beloond met de Port of Ghent Publieksprijs. De documentaire kreeg van het festivalpubliek de hoogste waardering (4,77 op 5). De Canvas Publieksprijs, uit een selectie van vijf films met het Canvas-label, gaat naar We Need To Talk About Kevin (2011) van Lynne Ramsay. De winnende film wordt aangekocht door de aankoopdienst van de VRT voor uitzending. Met 133.000 bezoekers blijkt de 38ste editie van het festival nog succesvoller dan vorig jaar.

De briljante documentaire Senna vertelt het verhaal van Ayrton Senna, de legendarische F1-piloot die in 1994 om het leven kwam tijdens de Grand Prix van San Marino. De Braziliaanse racepiloot groeide uit tot een mythe. De film overloopt Senna's carrière, waarbij alle fysieke en geestelijke overwinningen op en naast de racetrack aan bod komen. Ayrton Senna stond bekend als een zeer religieus man wiens rotsvast geloof hem vaak aanzette tot roekeloos rijgedrag, wat hem weliswaar heel wat wereldtitels opleverde. Tussen 1984 en 1994 werd snelheidsduivel Senna drie maal wereldkampioen. Dit gebeurde tijdens wedstrijden waarin ook zijn vroegere teamgenoot en latere rivaal Alain Prost een belangrijke rol speelde.

De documentaire gaat o.a. dieper in op de bijzondere relatie tussen F1-legendes Senna en Prost. Senna is een documentaire die ook niet-sportliefhebbers zal weten te boeien. Meer dan een steriel overzicht van de carrière van een sportman, leest de film als een ontroerend en bij momenten episch verhaal over een man die gebeten was door snelheid en naar eigen zeggen werd “gestuurd door een hogere macht”. Voor de fans brengt Universal de film op 3 november ook op DVD!

Senna haalde het nipt van de documentaire Sing Your Song (2011) die een score van 4,74 haalde en The Help (2011) van Tate Taylor die 4,70 op 5 haalde. In totaal brachten 13.643 festivalbezoekers hun stem uit via het afscheurstrookje op hun ticket.

Naast de Port of Ghent Publieksprijs maakt het festival ook de Canvas Publieksprijs bekend. Jaarlijks maakt Canvas haar keuze uit het festivalprogramma. Dit jaar kregen de films Beyond (2010), The Invader (2011), Poulet Aux Prunes (2011), She Monkeys (2011) en We Need To Talk About Kevin het Canvas-label mee. Van de geselecteerde films kende het festivalpubliek We Need To Talk About Kevin van Lynne Ramsay de hoogste quotering toe. De winnende film wordt aangekocht door de aankoopdienst van de VRT voor uitzending.

*** Senna - you tube trailer ***

En hier is nog een documentaire, van een iets betere kwaliteit dan de vorige. Zoals de titel al laat vermoeden gaat Chasing Madoff (2011) over de 10 jaar durende poging van rechercheurs om het plan van Amerikaans zakenman, beursgoeroe en belegger Bernard 'Bernie' Madoff (pic) te ontmaskeren. Madoff had heel wat aanzien bij heel wat prominente figuren, deels te danken aan het feit dat hij een aantal jaren de topman was van de Nasdaq, waar hij de functie van voorzitter bekleedde.

Nadat Bernie zijn klanten met een Ponzifraude voor zo'n 65 miljard dollar te hebben opgelicht via de vermogensbeheerpoot van zijn onderneming, werd hij uiteindelijk op 11 december 2008 gearresteerd door de FBI wegens fraude. Het was de grootste individuele investeringsfraude ooit. Madoff zocht zijn heil in een soort piramidespel, waarbij oude "investeerders" hun rendement krijgen uitgekeerd uit de inleg van nieuwe "investeerders". Dit gaat goed zolang het nieuw aangetrokken kapitaal de uitkeringen te boven gaat. Daarnaast bouwde Bernie ook een noodzakelijke vertrouwensband op met zijn rijke beleggers. Madoff maakte bepaald veel slachtoffers in de Joodse gemeenschap. Zo is bekend geworden dat prominente Joodse Amerikanen zoals Steven Spielberg, Elie Wiesel en de eigenaar van de New York Mets gedupeerd werden. Voor deze fraude heeft Madoff een celstraf gekregen van 150 jaar.

Er was uiteindelijk veel kritiek tegen de Amerikaanse toezichthouder van de verschillende effectenbeurzen, Securities and Exchange Commission, ook wel afgekort als SEC. De SEC zou verschillende "geloofwaardige en specifieke" waarschuwingen in de wind hebben geslagen. Maar het verhaal is uiteraard iets complexer dan dat en deze documentaire gaat daar dieper op in.

De film werd geschreven en geregisseerd door Jeff Prosserman en is gebaseerd op het boek van Harry Markopolos (No One Would Listen), de analist die de overheid jarenlang wou waarschuwen van de Madoff fraude. Het is niet de eerste documentaire over Madoff, maar deze lijkt wel de meest gestileerde en dramatische. Deze docu traceert niet alleen de strijd van een enkeling tegen het systeem, maar wil ons ook waarschuwen. De film eindigt alsvolgt: "Dedicated to those who will fall in the next financial crisis."

Maar het zou me niet verbazen dat er ooit een fictiefilm van gemaakt zal worden met misschien een Dustin Hoffman in de hoofdrol. De toekomst zal het uitwijzen. Maar ondertussen zou er een HBO serie komen met Robert De Niro in de rol van Madoff, en gebaseerd op de bestseller van Diane Henriques, The Wizard Of Lies: Bernie Madoff And The Death Of Trust. Als jullie ondertussen al wat meer willen weten over deze schurk, kunnen jullie op deze link de Frontline reportage The Madoff Affair vinden.

Politieke propaganda is van alle tijden. Je zou denken dat het een hoogtepunt kende tijdens de tweede wereldoorlog, maar vandaag zie je nog steeds dezelfde truukjes van de foor. En in plaats van affiche-campagnes, krijg je nu en dan politieke documentaires voorgeschoteld. We kenden al de politieke documentaires van de democraat Michael Moore, zoals Fahrenheit 9/11 (2004). Maar nu is er een ultra-conservatief rechts exemplaar van onze hockey-mom uit Alaska, Sarah Palin, met haar documentaire The Undefeated (2011).

De documentaire traceert het leven van Palin voor haar politieke carrière, tijdens haar gouverneurschap van Alaska en als running-mate van John McCain. Maar in tegenstelling tot de films van Michael Moore deed de docu het bijzonder slecht tijdens zijn bioscoop-release, en dit ondanks de enorme media-campagne in de States voor de film – met name op de pro-republikeinse Fox zender. Na 10 dagen heeft de film nog maar een schamele 100’000 dollar opgebracht, wat 1/10 is van het productiebudget van de film, en verwachtingen zijn dat de film ook niet hoger zal klimmen. Omgerekend in bioscoop-tickets zijn dat er 13’000. Je zou denken dat de dame meer volk op de been kan brengen. Om een vergelijking te maken, Fahrenheit 9/11 had na 10 dagen al 45 miljoen dollar in de VS en nog eens 45 miljoen in het buitenland. Deze Michael Moore film eindigde uiteindelijk op 222 miljoen dollar tijdens zijn bioscoop-release.

Maar hoe ga je nu als spin-doctor van de Republikeinse presidents-kandidate te werk om het imago van Sarah Palin zo min mogelijk te schaden? Wel die mannen kwamen met de volgende berichten naar buiten die stond te lezen bij de collega’s van box-office mojo:

"Over the weekend, The Undefeated charged into six-digit territory, posting a smaller drop than Harry Potter and a higher per-theater average than Larry Crowne (2011) and Mr. Popper's Penguins (2011)! Not only that, it beat its weekend estimate, and it's already nearing the Top 50 of political documentaries!"

Wanneer een leek dit stukje leest zal hij meteen denken dat de film een goede beurt maakt aan de box-office, maar niets is dus minder waar. Met de per theater average kan je alles in jouw voordeel trekken. Gezien de film in minder zalen vertoond werd dan Larry Crowne, die uiteindelijk ook een enorme flop was, kan je met de gemiddelde per bioscoop uitpakken en alles laten uitschijnen aksof jouw film succesvol is. Maar zo’n stelling heeft evenveel merites als beweren dat ik heel goed kan schaken omdat ik 2 matchen op 3 heb gewonnen van mijn kat. En dat de film bijna in de Top 50 zit van politieke documentaires is ook zo'n dooddoener. De politieke documentaires zijn eigenlijk een soort sub-genre met een beperkt aantal vertegenwoordigers, waarvan de eerste 20 eigenlijk het bekijken waard zijn. Dat de film nog niet in de Top 50 zit wil anders ook genoeg zeggen.

***Related Posts***
15/03/2011: Julianne Moore vertolkt Sarah Palin in Game Change
14/11/2008: Michael Moore verdiept zich in de financiële crisis
16/05/2008: Fahrenheit 9/11 krijgt een vervolg
01/11/2007: Michael Moore vs. Wolf Blitzer
08/07/2007: Larry King verkiest Paris Hilton boven Michael Moore
23/05/2007: Michael Moore onderzoekt de Amerikaanse ziekteverzekering

Voor de fans van natuurdocumentaires heeft BBC er weer een nieuwe op de markt. Na het succes van de tv-serie Planet Earth en de bioscoopfilm Earth (2007) komt is er nu een soort spin-off film Planet Earth: nieuwe ontdekkingen.

In deze extra documentaire wordt nieuw beeldmateriaal gecombineerd met persoonlijke verhalen van de makers van Planet Earth. De kijker krijgt een compleet en fascinerend beeld over de totstandkoming van de meest gewaardeerde natuurserie ooit. Planet Earth is een veelgeprezen documentairereeks van de BBC. Meer dan vijf jaar filmen, met ruim veertig high definition-camera’s, op tweehonderd locaties resulteerde in het ultieme portret van onze aarde. De unieke natuurbeelden werden in een monumentale documentaireserie van 11 afleveringen gegoten.

De makers van Planet Earth nodigen je nu uit om de wereld achter al dat natuurschoon te ontdekken; boeiende verhalen die net zo knap en avontuurlijk zijn als de serie en film zelf. In Planet Earth: nieuwe ontdekkingen zijn de allermooiste en meest indrukwekkende momenten van Planet Earth bij elkaar gebracht. Voor de liefhebbers een nieuw hoofdstuk in de prachtige saga!

Op de eerste schijf onthullen de makers van de serie hun verhalen achter de meest memorabele scènes uit Planet Earth. Aan de hand van herinneringen en anekdotes komen we er achter welke vaardigheden en technieken gebruikt werden om de prachtige shots te maken. Vaak ging dit gepaard met veel pijn en moeite en een ongelooflijke dosis toeval en geluk. Op de tweede schijf staan 11 mini-documentaires die ieder dieper ingaan op een ander element van het productieproces; Van de manier waarop haaien werden gelokaliseerd tot de moeilijkheden van het filmen in het hart van de jungle: iedere uitdaging heeft zijn eigen fenomenale verhaal.

***Related Posts***
02/10/10: Oceans op blu-ray
06/01/09: Earth in High Def

Er is niets beters om de nieuwe HD-flatscreen uit te testen met een blu-ray natuurdocumentaire. Een tijdje geleden heb ik nog op deze blog Earth (2007) besproken, hier is dan die andere natuurdocumentaire, Oceans (2009). De film is niet geregisseerd door dezelfde makers maar de twee documentaires zijn wel van dezelfde producer, met name Don Han.

Oceans is een magistrale onderwaterdocumentaire van de Franse acteur-regisseur Jacques Perrin, die vanaf 14 september in combopack (DVD en Blu-ray) in de winkel ligt. De regisseur is niet aan zijn proefstuk toe. Zijn Winged Migration (2001), een documentaire over het reispatroon van trekvogels, werd genomineerd voor een Oscar. Ook Microcosmos (1996), het Jurassic Park van de insecten, werd bekroond op filmfestivals wereldwijd.

Korte inhoud: Bijna drie kwart van de aarde bestaat uit water. Oceans laat zien welke mysteries onder de oppervlakte schuilgaan. Met nooit eerder vertoonde beelden, gemaakt met behulp van de nieuwste technieken, biedt Oceans een indrukwekkende kijk op de wereldzeeën…

Oceans is een adembenemende documentaire die je laat meegenieten van de meest wonderlijke creaturen ter wereld. In de Engelstalige versie neemt Pierce Brosnan de voice-over voor zijn rekening. Naast de documentaire die zo'n 104 minuten lang duurt is er ook nog een making off.

***Related Posts***
04/02/11: Planet Earth: nieuwe ontdekkingen
06/01/09: Earth in High Def