Docu

  • The Force is een geladen politie-documentaire

    Pin it!

    Een documentaire om naar uit te kijken is deze The Force (2017) van Peter Nicks. De film won de award voor Beste Documentaire op het Sundance Film Festival.

    the_force_2017_poster.jpg

    Korte inhoud: Documentaire over politieagenten in Oakland, een regio die sinds 2002 onder toezicht staat van de regering. Regisseur Nicks volgt hen vanaf 2014 (toen de nieuwe politiechef begon), tot 2016. In die tijd legt hij meerdere zaken vast op camera. Van kleine protestacties tot een groot schandaal waarbij corrupte politieagenten betrokken zijn.

    Er is tevens nog een andere documentaire die min of meer over hetzelfde onderwerp, genaamd Whose Streets? (2017). Deze docu lijkt zich meer toe te spitsen op de geboorte van 'Black Lives Matter'. Op Imdb krijgt de film wel een bijzonder slechte score, maar trek je hiervan niet veel aan, het is een interessante prent. Deze The Force lijkt in ieder geval niet gefilmd in de smartphone guerilla style mode, maar daarom niet minder intens. Het brengt ons diep in de organisatie van het politiecorps, hoofdzakelijk bestaande uit blanke mannen.

    Wat meteen opvalt is dat het geen documentaire is met flikken die hunkeren naar de goede oude tijd waar de "boefjes" in elkaar konden worden geklopt. Het zijn in de meeste gevallen plichtsgetrouwe mannen die het beste willen voor hun gemeenschap. Anderzijds zien we ook dat heel wat van die mannen met hun 12 uren shift zelf niet in staat zijn om alle criminaliteit aan te pakken. Meestal worden de armste buurten dan links gelaten, iets wat bij ons ook wel eens dreigt voor te vallen. In ieder geval is het klimaat wat veranderd met de introductie van de smartphones met camera, iedereen heeft nu een camera en iedereen kan zijn eigen versie van de feiten laten zien - al dan niet met een beetje knip en plakwerk. Ook agenten dragen steeds meer camera's, het nieuwe wapen van de 21ste eeuw.

    In de docu volgen we ook een jonge officier Joe Cairo die op een vaak briljante manier explosieve situaties kan ontmijnen. Het werpt allemaal wel een andere blik op het werk van een politieagent in gespannen buurten. Uiteindelijk wordt het politiedepartement van Oakland getroffen door een seks en prostitutie schandaal en snel zien we de cohesie binnenin het corps ontbinden. Spijtig genoeg breek de docu iets te snel af naar het einde toe, juist op het moment dat het echt interessant begon te worden.

     

    *** The Force trailer ***

    Categories: Docu 1 comment
  • Life, Animated (2016) ***½ DVD recensie

    Pin it!

    Wat doe je wanneer je driejarig kind plots stopt met spreken en zich volledig in zichzelf terugtrekt? Het is de vraag die centraal staat in de documentaire Life, Animated (2016) van Roger Ross Williams. Het kind in kwestie is Owen Suskind, een op het eerste gezicht doodnormale kleuter die samenwoont met zijn ouders Ron en Cornelia en zijn oudere broer Walter. Vader Ron werkt bij The Wall Street Journal waar zijn carrière net in de lift zit en het gezin maakt zich op voor een gelukkige toekomst.

    life_animated_2016_poster.jpg

    Alles lijkt perfect te verlopen tot de driejarige Owen plots ophoudt met praten en motorisch zwaar achteruitgaat. Niemand krijgt nog een zinnig woord uit de jongen, die door allerhande artsen binnenstebuiten wordt gekeerd. De uiteindelijke diagnose luidt autisme. Owen krijgt een overdaad aan omgevingsgeluiden, kan zich totaal niet meer concentreren en sluit zich daarom volledig af. Niets of niemand kan nog tot hem doordringen.

    Behalve één ding. Owen is namelijk gek op de films van Walt Disney en bij stom toeval ontdekt zijn vader dat Owen wel kan communiceren in de vorm van dialogen uit Disneyfilms. Urenlang kijkt Owen naar elke Disneyfilm die er bestaat en het blijkt dat de jongen niet enkel alle dialogen compleet van buiten kent, maar ook situaties in het dagelijks leven kan begrijpen aan de hand van scènes uit Disneyfilms.

    Owens omgeving krijgt nieuwe hoop en hij mag starten in een aangepaste school. We zien als hoogtepunt van deze documentaire dat Owen zijn diploma haalt, tot grote trots van zijn familie. Ondertussen zien we ook hoe Owen begeleid zelfstandig gaat wonen, hoe het verloopt met zijn vriendinnetje Emily en de energie die hij krijgt van zijn zelfgeorganiseerde Disneyclub waar scènes worden besproken en muziek wordt gemaakt.

    Life, animated is een prachtige documentaire die draait om anders zijn en liefde en begrip van je omgeving. Het is ontroerend om te zien hoe de ouders en broer van Owen omgaan met zijn autisme en hem steunen en aanmoedigen in het leven. Maar ook hoe ze hem voorbereiden op het ‘echte’ leven dat wacht wanneer Owen alleen gaat wonen.

    Dit leidt wel eens tot ongemakkelijke situaties. De Disneywereld is immers niet representatief aan de echte wereld en afgewezen liefdes zijn geen onderwerp bij het huis van de muis waar ‘happily ever after’ de regel is. Laat staan seks, en het is Walter die zijn broer een beetje seksuele opvoeding probeert te geven in een ongemakkelijke scène. Op moeilijke momenten zie je Owen dan weer ijsberend rondlopen terwijl hij allerhande Disneyquotes tegen zichzelf zegt (mét de juiste stemmetjes overigens).

    Roger Ross Williams brengt het coming-of-ageverhaal van Owen Suskind op een ingetogen manier. Hij laat zowel Owen als zijn ouders en broer aan het woord, maar ook zijn begeleiders en leraars. Het is een emotionele rollercoaster waarin we aan de hand van homevideo’s de kleine, in zichzelf gekeerde Owen zien opgroeien tot een bijna volwassen man die ondertussen een manier heeft gevonden om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op het echte leven.

    life_animated_2016_pic01.jpglife_animated_2016_pic02.jpglife_animated_2016_pic03.jpg
    © 2017 Remain In Light

    Tussen de interviews en archiefbeelden door zien we een getekende film die dient als illustratie bij de woorden waar er geen beelden van voorhanden zijn. Maar deze tekeningen illustreren ook Owens grote project, ‘The Land of the Lost Sidekicks’, een zelfgeschreven verhaal waarin Owen de beschermer is van alle nevenpersonages uit het Disney-universum. Deze beelden zijn heel knap getekend en brengen Owens verhaal op een sprekende manier tot leven. Het doorbreekt ook het patroon van de videobeelden en interviews.

    Life, Animated werd in 2017 genomineerd voor een Oscar voor beste documentaire. Deze prijs wist de documentaire niet te winnen maar hij werd wel bekroond met de regieprijs op het Sundance Festival in 2016 en kreeg prijzen en nominaties op diverse filmfestivals over de hele wereld. Terecht, want Life, Animated is een met respect gemaakte, authentieke, hoopvolle, ontroerende, visueel krachtige documentaire over een jongetje dat eigenlijk, zoals zijn grote idool Peter Pan, liever niet wou opgroeien.

    rating

    Beoordeling: 3,5 / 5
    Recensie door op 6 juni 2017

     

    *** Life, Animated trailer ***

    Categories: Docu, Review 0 comments
  • Rocco Siffredi zet zichzelf te kijk in documentaire

    Pin it!

    Porno-acteur Rocco Siffredi is een ster in de x-industrie net zoals Lionel Messi dat is in de voetbalwereld, het zijn beide levende legendes. De moeder van Rocco wilde dat hij een priester zou worden, maar hij werd uiteindelijk porno-acteur met haar zegen. En binnenkort komt er een documentaire uit over deze legende, genaamd Rocco (2016) in regie van Thierry Demaizière en Alban Teurlai.

    rocco,Rocco Siffredi,Alban Teurlai,Thierry Demaizière

    Korte inhoud: Rocco heeft een aparte weg afgelegd en in deze documentaire geeft hij zich letterlijk en figuurlijk bloot. Rocco duikt in het diepste van zijn seksverslaving en laat zien dat hij zowat alle menselijke fantasieën reeds in zijn leven heeft gezocht. Met 5000 bedpartners en 1500 x-films heeft de man al wat laten zien. Het lijkt op een soort introspectieve documentaire. De tijd is misschien ook aangebroken voor de 52 jarige acteur om afscheid te nemen van het milieu. En om de laatste fase van zijn carrière in te zetten, koos Rocco blijkbaar voor deze documentaire. Een waslijst van klarakters - familie, vrienden, partners en pornosterren - vergezellen hem naar deze spectaculaire uitgang.

    We zien hem tijdens familie bijeenkomsten in Boedapest, op de set van pornografische film in Los Angeles, in de Italiaanse straten van Ortona of in de Amerikaanse villa's in Porn Valley. Ondertussen ontvouwt zich het verhaal van een man di achtervolgd is door de lust en tussenin de regels krijgen we eens een clandestiene blik achter de schermen van de porno-industrie, de schandalen en de obsceniteiten.

    In de documentaire zien we ook hoe de pornowereld steeds meer uit de schuilkelders wil komen en op de voorgrond treden, naast traditionele cinema. En ook al zijn er nog maar weinig echt geslaagde x-films, de verhaallijnen én de fotografie van de films worden met de jaren beter. Er is uiteraard ook het fenomeen dat verschillende studio's echt wel grof geld investeren in hun producties, en tegenwoordig komen de meeste "spoof films" nu wel uit deze x-rated tak van de filmindustrie.

    De filmnaam van Siffredi is naar verluidt geïnspireerd op een figuur uit de film Borsalino uit 1970, "Roch Siffredi". Deze figuur werd gespeeld door Alain Delon. Siffredi staat ook bekend als 'De Italiaanse hengst', vanwege de afmetingen van zijn penis (22 centimeter). Veel van zijn films werden gecensureerd in de States vanwege het toch wel vergaande BDSM scènes waarin Rocco domineert of gedomineerd wordt. Rocco staat zelfs aan de wieg van de hardcore x-films. Siffredi is getrouwd met Rosa Caracciolo, die hij in 1993 heeft ontmoet, en 2 jaar later mee acteerde in Shame of Jane. Samen hebben ze twee zoons: Lorenzo en Leonardo. Op dit ogenblik is nog niet bekend wanneer deze documentaire een release krijgt bij ons.

     

    *** Rocco trailer ***

    Categories: Docu 1 comment
  • Netflix pakt uit met Amanda Knox documentaire

    Pin it!

    Dit is nu eens een documentaire die ik wil zien! Amanda Knox (2016) is een figuur die me al een tijdje had geïnspireerd. Ofwel was het meedogenloze koele psychopate, ofwel een dom wicht die zichzelf zodanig in nesten heeft gewerkt dat mensen haar als verdachte zagen, ofwel een doodgewoon meisje met 'bad luck'. In ieder geval is het een gebeurtenis die niemand onberoerd zal laten.

    Amanda Knox,Amanda Knox,Rod Blackhurst,Brian McGinn,Matthew Hamachek

    Korte inhoud: Amanda Knox werd tweemaal veroordeeld voor moord op haar roommate Meredith Kercher, maar uiteindelijk vrijgesproken. Rod Blackhurst en Brian McGinn onderzoeken de beruchte zaak die de krantenkoppen wereldwijd haalde. Is zij een koudbloedige psychopaat die op brute wijze haar kamergenoot vermoordde of een naïeve buitenlandse student die terecht kwam in een eindeloze nachtmerrie?

    De film werd geregisseerd door Rod Blackhurst en Brian McGinn, twee filmmakers die uit de kortfilm wereld komen. Ze weten dus wel hoe je een verhaal moet vertellen in weinig woorden. Hopelijk hebben ze niet gekozen voor het effect en de mooie shots maar raken ze inhoudelijk ook de juiste snaren. Het script werd geschreven door McGinn en Matthew Hamachek, die ook al wat ervaring heeft met documentaires.

    Maar het meest belangrijke van een documentaire is niet de regisseur (met misschien als uitzondering Michael Moore) maar wel de inhoud, en hier hebben ze toch wel een vette kluif van intrige waar we tot op de dag van vandaag niet met zekerheid kunnen zeggen of Amanda al dan niet schuldig is. Het enige spijtige is dat de film gemaakt werd door 3 Amerikanen en deze misschien wel iets teveel de zijde van Amanda hebben gekozen. Ik geloof wel in de onschuld van Amanda, ook al zijn er heel wat zaken die voor mij absoluut nog niet opgehelderd zijn. Dat de Italianen er een soepje van hebben gemaakt is ontegensprekelijk, maar toch blijven een aantal zaken onbeantwoord. En waarom komt Rudy Guede niet aan het woord in deze documentaire. Is het een evenwichtige en doordringende docu of de zoveelste PR stunt gefinancierd door de vader van Amanda?

    De film wordt uitgebracht op Netflix op het einde van de maand. DE film is wel al vertoond geweest op het Toronto filmfestival en de eerste geruchten zijn wat gemend. Enerzijds worden de gebeurtenissen op een boeiende manier verteld maar zou er niks niets te rapen zijn. Het zou hoofdzakelijk een soort herkauwings-proces zijn van feiten die door iedereen al bekiend zijn. Geen nieuwe onthullingen dus die ons misschien een compleet andere kijk geeft op de gebeurtenissen. De film lijkt ook iets teveel de aandacht te leggen op de media in plaats van de details van het onderzoek. Als dit waar blijkt te zijn zal ik in ieder geval zwaar ontgoocheld zijn. Want ik wacht al een tijdje op een Amanda Knox docu - of zelfs een film.

     

    *** Amanda Knox trailer ***

  • Amy (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Janis Joplin. Jimi Hendrix. Jim Morrison. Brian Jones. Kurt Cobain. En sinds 2011 helaas ook Amy Winehouse. Allemaal extreem getalenteerde zangers en muzikanten die op 27-jarige leeftijd in verdachte omstandigheden stierven. In de documentaire Amy (2015) toont Asif Kapadia hoe 'queen of soul' Amy Winehouse vanaf 14-jarige leeftijd naar het absolute sterrendom opklom, maar nog sneller, harder en zwaarder terug naar beneden donderde. Amy is een beklijvende documentaire die ook zal gesmaakt worden door niet-fans.

    amy_2015_blu-ray.jpg

    Het leven van Amy Winehouse (°1983) eindigde bijzonder tragisch toen ze op 23 juli 2011 in haar huis in het Britse Camden dood werd aangetroffen door haar bodyguard. De officiële doodsoorzaak luidde enkele weken later alcoholvergiftiging. Hoewel de zangeres al jaren in de media kwam door haar drank- en drugsgebruik kwam haar dood toch nog als een schok. Als kijker hoop je nog op een happy end maar helaas, net als haar leven eindigt ook Amy met heel slecht nieuws.

    Asif Kapadia – die ook de goed ontvangen docu Senna over de verongelukte Braziliaanse Formule 1-piloot Ayrton Senna maakte – gebruikt in Amy allemaal archiefmateriaal van de zangeres. Er is geen voice over, Winehouses leven wordt verteld door haarzelf en nabestaanden die Kapadia na haar dood heeft geïnterviewd. Inventief is hoe Kapadia haar songteksten gebruikt om bepaalde gebeurtenissen in haar leven te illustreren. Na haar debuutalbum ‘Frank’ wou Winehouses omgeving haar naar de ontwenningskliniek sturen ‘but daddy thinks i’m fine. So I said no no no…" verschijnt er op het scherm...

    De documentaire opent met beelden van een veertienjarige Amy Winehouse die samen met enkele vrienden Happy Birthday zingt. Van zodra Winehouse haar keel openzet, weten de anderen dat het tijd is om te zwijgen. Het stemgeluid van de jonge Amy is dan al uniek en indrukwekkend. De beelden zijn illustrerend voor Winehouses verdere leven want ondanks de onbezorgdheid die er lijkt uit af te stralen, leren we later dat Winehouse al sinds haar dertiende aan de antidepressiva zit en ook lijdt aan de eetstoornis boulimie.

    De scheiding van haar ouders kwam voor Winehouse als een schok en hing als een donkere schaduw boven haar jeugd. Het zal ook niet bevorderlijk geweest zijn voor haar latere verslavingen. Haar familie gaf voor deze documentaire toestemming aan Kapadia die daardoor ook toegang kreeg tot de familiale foto- en beeldarchieven. Vader Mitch Winehouse keerde even later echter op zijn stappen terug omdat hij vreesde te negatief te worden voorgesteld. Kapadia zou volgens vader Winehouse de laatste jaren van zijn dochters leven ook te negatief hebben voorgesteld en te zeer de nadruk gelegd hebben op negatieve dingen.

    actif kapadia,amy winehouse,blake fielder-civil,tony bennett,mark ronson,pete dohertyamy_2015_docu_pic02.jpg

    Het moet wel gezegd dat er in de laatste jaren van Winehouses leven ook weinig positieve dingen gebeurden. Het succes van haar doorbraakalbum ‘Back to Black’ in 2006 katapulteerde de toen 23-jarige Winehouse naar de hoogste regionen van de muziekcharts. Iedereen was wild van de blanke zangeres met zwarte stem, maar helaas waren de paparazzi ook wild van Winehouses controversiële levensstijl gevuld met drank en drugs en haar destructieve huwelijk met Blake Fielder-Civil. Winehouse kon geen voet buiten de deur zetten of ze werd getrakteerd op een salvo van flitsende fotografen. Het zijn beelden die aankomen bij de kijker. Zo’n leven wens je niemand toe.

    Een scène waar vader Winehouse zeker niet gelukkig van zal geworden zijn, maar wel tekenend is voor de moeilijke vader-dochterrelatie is een scène waarin Winehouse na het succes van ‘Back to Black’ wegvlucht naar Saint Lucia om even te bekomen van alle commotie en tot rust te komen. Daar lijkt ze ook haar drank- en drugsgebruik een beetje onder controle te krijgen totdat haar vader plots op het eiland verschijnt met in zijn kielzog een cameraploeg voor zijn eigen realityshow.

    Het zijn harde beelden waarin je een jonge talentvolle vrouw voor je ogen ziet aftakelen tot een uitgemergelde junkie. Maar laten we vooral niet vergeten wat een geweldige zangeres Amy Winehouse was. Amper twee studio-albums heeft ze gemaakt maar deze hebben toch hun stempel gedrukt op de recente muziekgeschiedenis. In 2008 kreeg ze als eerste Britse 5 Grammy’s. Ze was toen niet aanwezig op de uitreiking maar we zien haar live in Groot-Brittannië de ceremonie meemaken.

    De verbazing op haar gezicht als haar naam uit de enveloppes blijft komen, is niet gespeeld en laat vooral zien dat Amy Winehouse een klein meisje is gebleven dat wil doen wat ze graag doet: zingen. Of zoals ze stijf van de stress staat als ze een duet mag zingen met een van haar grote idolen, Tony Bennett. “Life teaches you how to live, if you live long enough", zegt dezelfde Bennett even later. Slik.

    En ja, Kapadia gaat ook niet voorbij aan de negatieve publiciteit. Hij toont ook beelden van een van haar laatste optredens in Hongarije waar ze stomdronken op het podium staat en wordt uitgejouwd door het publiek. Maar je hebt nergens het gevoel dat Kapadia sensatie opzoekt of respectloos is tegenover Amy Winehouse. Ze leefde hoe ze zong: rauw, puur, destructief en veel te volwassen voor haar leeftijd. Een ruwe diamant, maar ook een ongeleid projectiel.

    Kapadia laat zien dat Amy Winehouses leven een kroniek van een aangekondigde dood is. Des te tragischer omdat niemand op tijd kon ingrijpen om dit supertalent te redden. Amy is een eerlijke documentaire die diep inhakt bij de kijker. Een van de betere films van 2015.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 december 2015

     

    *** Amy trailer ***

  • Miller's Justice League Mortal posters

    Pin it!

    Het scheelde niet veel of we hadden een Justice League film in regie van George Miller, de regisseur achter de voltreffer Mad Max: Fury Road (2015). Een ambitieus project waarvoor een voltallige cast werd aangesteld, sets werden gebouwd en iedereen klaar stond om de film in productie te brengen, maar toen liep het fout.

    De documentaire Miller's Justice League Mortal (2016) van Ryan Unicomb doet het verhaal nu uit de doeken en heeft deze week uitgepakt met een aantal uitzinnige filmposters, alsof dit daadwerkelijk een Justice League film zou worden, en de verwarring bij de fans kon niet groter. Een geniale marketing-campagne!

    millers_justice_league_mortal_poster01.jpgmillers_justice_league_mortal_poster02.jpgmillers_justice_league_mortal_poster03.jpg

    Het filmproject had alles om een goeie film te worden en de casting leek op het eerste gezicht bijzonder interessant. G.I. Joe: Retaliation (2013) acteur D.J. Cotrona zou gecast worden als Superman, Armie Hammer (The Lone Ranger, The Social Network) zou de rol krijgen van Batman, Megan Gale zou gecast worden al Wonder Woman, The O.C. acteur Adam Brody had Flash kunnen vertolken, Common als Green Lantern, Mad Max villain Hugh Keays-Byrne zou gecast worden als Martian Manhunter, Heroes acteur Santiago Cabrera zou de rol krijgen van Aquaman, Warm Bodies actrice Teresa Palmer zou de rol spelen van Talia Al-Ghul, Zoe Kazan als Iris Allen en uiteindelijk Jay Baruchel als Maxwell Lord.

    Maar in 2007 kwam het project in financiële problemen, en tot overmaat van ramp kreeg de productie ook nog eens te kampen met een scenaristen staking, die. De fatale doodsteek kwam er in 2008 met het mega-succes van The Dark Knight (2008), en er was geen vraag meer naar een ensemble-film. Het script van Justice League: Mortal werd geschreven door Michele Mulroney en Kieran Mulroney was gebaseerd op een aantal Justice League comics, met name deze van Tower of Babel.

    En met het succes van de Man of Steel (2013) film heeft Zack Snyder nu aan zijn tanden gezet in de opkomende The Justice League Part One (2017). Het ziet er dus niet naar uit dat het George Miller project ooit het daglicht zal zien. Op dit ogenblik is er spijtig genoeg nog geen trailer beschikbaar van de Miller's Justice League Mortal docu, maar van zodra die er is zetten we deze online! Op 1 januari 2016 komt de film uit in Australië.