Docu

  • Rocco Siffredi zet zichzelf te kijk in documentaire

    Pin it!

    Porno-acteur Rocco Siffredi is een ster in de x-industrie net zoals Lionel Messi dat is in de voetbalwereld, het zijn beide levende legendes. De moeder van Rocco wilde dat hij een priester zou worden, maar hij werd uiteindelijk porno-acteur met haar zegen. En binnenkort komt er een documentaire uit over deze legende, genaamd Rocco (2016) in regie van Thierry Demaizière en Alban Teurlai.

    rocco,Rocco Siffredi,Alban Teurlai,Thierry Demaizière

    Korte inhoud: Rocco heeft een aparte weg afgelegd en in deze documentaire geeft hij zich letterlijk en figuurlijk bloot. Rocco duikt in het diepste van zijn seksverslaving en laat zien dat hij zowat alle menselijke fantasieën reeds in zijn leven heeft gezocht. Met 5000 bedpartners en 1500 x-films heeft de man al wat laten zien. Het lijkt op een soort introspectieve documentaire. De tijd is misschien ook aangebroken voor de 52 jarige acteur om afscheid te nemen van het milieu. En om de laatste fase van zijn carrière in te zetten, koos Rocco blijkbaar voor deze documentaire. Een waslijst van klarakters - familie, vrienden, partners en pornosterren - vergezellen hem naar deze spectaculaire uitgang.

    We zien hem tijdens familie bijeenkomsten in Boedapest, op de set van pornografische film in Los Angeles, in de Italiaanse straten van Ortona of in de Amerikaanse villa's in Porn Valley. Ondertussen ontvouwt zich het verhaal van een man di achtervolgd is door de lust en tussenin de regels krijgen we eens een clandestiene blik achter de schermen van de porno-industrie, de schandalen en de obsceniteiten.

    In de documentaire zien we ook hoe de pornowereld steeds meer uit de schuilkelders wil komen en op de voorgrond treden, naast traditionele cinema. En ook al zijn er nog maar weinig echt geslaagde x-films, de verhaallijnen én de fotografie van de films worden met de jaren beter. Er is uiteraard ook het fenomeen dat verschillende studio's echt wel grof geld investeren in hun producties, en tegenwoordig komen de meeste "spoof films" nu wel uit deze x-rated tak van de filmindustrie.

    De filmnaam van Siffredi is naar verluidt geïnspireerd op een figuur uit de film Borsalino uit 1970, "Roch Siffredi". Deze figuur werd gespeeld door Alain Delon. Siffredi staat ook bekend als 'De Italiaanse hengst', vanwege de afmetingen van zijn penis (22 centimeter). Veel van zijn films werden gecensureerd in de States vanwege het toch wel vergaande BDSM scènes waarin Rocco domineert of gedomineerd wordt. Rocco staat zelfs aan de wieg van de hardcore x-films. Siffredi is getrouwd met Rosa Caracciolo, die hij in 1993 heeft ontmoet, en 2 jaar later mee acteerde in Shame of Jane. Samen hebben ze twee zoons: Lorenzo en Leonardo. Op dit ogenblik is nog niet bekend wanneer deze documentaire een release krijgt bij ons.

     

    *** Rocco trailer ***

    Categories: Docu 1 comment
  • Netflix pakt uit met Amanda Knox documentaire

    Pin it!

    Dit is nu eens een documentaire die ik wil zien! Amanda Knox (2016) is een figuur die me al een tijdje had geïnspireerd. Ofwel was het meedogenloze koele psychopate, ofwel een dom wicht die zichzelf zodanig in nesten heeft gewerkt dat mensen haar als verdachte zagen, ofwel een doodgewoon meisje met 'bad luck'. In ieder geval is het een gebeurtenis die niemand onberoerd zal laten.

    Amanda Knox,Amanda Knox,Rod Blackhurst,Brian McGinn,Matthew Hamachek

    Korte inhoud: Amanda Knox werd tweemaal veroordeeld voor moord op haar roommate Meredith Kercher, maar uiteindelijk vrijgesproken. Rod Blackhurst en Brian McGinn onderzoeken de beruchte zaak die de krantenkoppen wereldwijd haalde. Is zij een koudbloedige psychopaat die op brute wijze haar kamergenoot vermoordde of een naïeve buitenlandse student die terecht kwam in een eindeloze nachtmerrie?

    De film werd geregisseerd door Rod Blackhurst en Brian McGinn, twee filmmakers die uit de kortfilm wereld komen. Ze weten dus wel hoe je een verhaal moet vertellen in weinig woorden. Hopelijk hebben ze niet gekozen voor het effect en de mooie shots maar raken ze inhoudelijk ook de juiste snaren. Het script werd geschreven door McGinn en Matthew Hamachek, die ook al wat ervaring heeft met documentaires.

    Maar het meest belangrijke van een documentaire is niet de regisseur (met misschien als uitzondering Michael Moore) maar wel de inhoud, en hier hebben ze toch wel een vette kluif van intrige waar we tot op de dag van vandaag niet met zekerheid kunnen zeggen of Amanda al dan niet schuldig is. Het enige spijtige is dat de film gemaakt werd door 3 Amerikanen en deze misschien wel iets teveel de zijde van Amanda hebben gekozen. Ik geloof wel in de onschuld van Amanda, ook al zijn er heel wat zaken die voor mij absoluut nog niet opgehelderd zijn. Dat de Italianen er een soepje van hebben gemaakt is ontegensprekelijk, maar toch blijven een aantal zaken onbeantwoord. En waarom komt Rudy Guede niet aan het woord in deze documentaire. Is het een evenwichtige en doordringende docu of de zoveelste PR stunt gefinancierd door de vader van Amanda?

    De film wordt uitgebracht op Netflix op het einde van de maand. DE film is wel al vertoond geweest op het Toronto filmfestival en de eerste geruchten zijn wat gemend. Enerzijds worden de gebeurtenissen op een boeiende manier verteld maar zou er niks niets te rapen zijn. Het zou hoofdzakelijk een soort herkauwings-proces zijn van feiten die door iedereen al bekiend zijn. Geen nieuwe onthullingen dus die ons misschien een compleet andere kijk geeft op de gebeurtenissen. De film lijkt ook iets teveel de aandacht te leggen op de media in plaats van de details van het onderzoek. Als dit waar blijkt te zijn zal ik in ieder geval zwaar ontgoocheld zijn. Want ik wacht al een tijdje op een Amanda Knox docu - of zelfs een film.

     

    *** Amanda Knox trailer ***

  • Amy (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Janis Joplin. Jimi Hendrix. Jim Morrison. Brian Jones. Kurt Cobain. En sinds 2011 helaas ook Amy Winehouse. Allemaal extreem getalenteerde zangers en muzikanten die op 27-jarige leeftijd in verdachte omstandigheden stierven. In de documentaire Amy (2015) toont Asif Kapadia hoe 'queen of soul' Amy Winehouse vanaf 14-jarige leeftijd naar het absolute sterrendom opklom, maar nog sneller, harder en zwaarder terug naar beneden donderde. Amy is een beklijvende documentaire die ook zal gesmaakt worden door niet-fans.

    amy_2015_blu-ray.jpg

    Het leven van Amy Winehouse (°1983) eindigde bijzonder tragisch toen ze op 23 juli 2011 in haar huis in het Britse Camden dood werd aangetroffen door haar bodyguard. De officiële doodsoorzaak luidde enkele weken later alcoholvergiftiging. Hoewel de zangeres al jaren in de media kwam door haar drank- en drugsgebruik kwam haar dood toch nog als een schok. Als kijker hoop je nog op een happy end maar helaas, net als haar leven eindigt ook Amy met heel slecht nieuws.

    Asif Kapadia – die ook de goed ontvangen docu Senna over de verongelukte Braziliaanse Formule 1-piloot Ayrton Senna maakte – gebruikt in Amy allemaal archiefmateriaal van de zangeres. Er is geen voice over, Winehouses leven wordt verteld door haarzelf en nabestaanden die Kapadia na haar dood heeft geïnterviewd. Inventief is hoe Kapadia haar songteksten gebruikt om bepaalde gebeurtenissen in haar leven te illustreren. Na haar debuutalbum ‘Frank’ wou Winehouses omgeving haar naar de ontwenningskliniek sturen ‘but daddy thinks i’m fine. So I said no no no…" verschijnt er op het scherm...

    De documentaire opent met beelden van een veertienjarige Amy Winehouse die samen met enkele vrienden Happy Birthday zingt. Van zodra Winehouse haar keel openzet, weten de anderen dat het tijd is om te zwijgen. Het stemgeluid van de jonge Amy is dan al uniek en indrukwekkend. De beelden zijn illustrerend voor Winehouses verdere leven want ondanks de onbezorgdheid die er lijkt uit af te stralen, leren we later dat Winehouse al sinds haar dertiende aan de antidepressiva zit en ook lijdt aan de eetstoornis boulimie.

    De scheiding van haar ouders kwam voor Winehouse als een schok en hing als een donkere schaduw boven haar jeugd. Het zal ook niet bevorderlijk geweest zijn voor haar latere verslavingen. Haar familie gaf voor deze documentaire toestemming aan Kapadia die daardoor ook toegang kreeg tot de familiale foto- en beeldarchieven. Vader Mitch Winehouse keerde even later echter op zijn stappen terug omdat hij vreesde te negatief te worden voorgesteld. Kapadia zou volgens vader Winehouse de laatste jaren van zijn dochters leven ook te negatief hebben voorgesteld en te zeer de nadruk gelegd hebben op negatieve dingen.

    actif kapadia,amy winehouse,blake fielder-civil,tony bennett,mark ronson,pete dohertyamy_2015_docu_pic02.jpg

    Het moet wel gezegd dat er in de laatste jaren van Winehouses leven ook weinig positieve dingen gebeurden. Het succes van haar doorbraakalbum ‘Back to Black’ in 2006 katapulteerde de toen 23-jarige Winehouse naar de hoogste regionen van de muziekcharts. Iedereen was wild van de blanke zangeres met zwarte stem, maar helaas waren de paparazzi ook wild van Winehouses controversiële levensstijl gevuld met drank en drugs en haar destructieve huwelijk met Blake Fielder-Civil. Winehouse kon geen voet buiten de deur zetten of ze werd getrakteerd op een salvo van flitsende fotografen. Het zijn beelden die aankomen bij de kijker. Zo’n leven wens je niemand toe.

    Een scène waar vader Winehouse zeker niet gelukkig van zal geworden zijn, maar wel tekenend is voor de moeilijke vader-dochterrelatie is een scène waarin Winehouse na het succes van ‘Back to Black’ wegvlucht naar Saint Lucia om even te bekomen van alle commotie en tot rust te komen. Daar lijkt ze ook haar drank- en drugsgebruik een beetje onder controle te krijgen totdat haar vader plots op het eiland verschijnt met in zijn kielzog een cameraploeg voor zijn eigen realityshow.

    Het zijn harde beelden waarin je een jonge talentvolle vrouw voor je ogen ziet aftakelen tot een uitgemergelde junkie. Maar laten we vooral niet vergeten wat een geweldige zangeres Amy Winehouse was. Amper twee studio-albums heeft ze gemaakt maar deze hebben toch hun stempel gedrukt op de recente muziekgeschiedenis. In 2008 kreeg ze als eerste Britse 5 Grammy’s. Ze was toen niet aanwezig op de uitreiking maar we zien haar live in Groot-Brittannië de ceremonie meemaken.

    De verbazing op haar gezicht als haar naam uit de enveloppes blijft komen, is niet gespeeld en laat vooral zien dat Amy Winehouse een klein meisje is gebleven dat wil doen wat ze graag doet: zingen. Of zoals ze stijf van de stress staat als ze een duet mag zingen met een van haar grote idolen, Tony Bennett. “Life teaches you how to live, if you live long enough", zegt dezelfde Bennett even later. Slik.

    En ja, Kapadia gaat ook niet voorbij aan de negatieve publiciteit. Hij toont ook beelden van een van haar laatste optredens in Hongarije waar ze stomdronken op het podium staat en wordt uitgejouwd door het publiek. Maar je hebt nergens het gevoel dat Kapadia sensatie opzoekt of respectloos is tegenover Amy Winehouse. Ze leefde hoe ze zong: rauw, puur, destructief en veel te volwassen voor haar leeftijd. Een ruwe diamant, maar ook een ongeleid projectiel.

    Kapadia laat zien dat Amy Winehouses leven een kroniek van een aangekondigde dood is. Des te tragischer omdat niemand op tijd kon ingrijpen om dit supertalent te redden. Amy is een eerlijke documentaire die diep inhakt bij de kijker. Een van de betere films van 2015.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 27 december 2015

     

    *** Amy trailer ***

  • Miller's Justice League Mortal posters

    Pin it!

    Het scheelde niet veel of we hadden een Justice League film in regie van George Miller, de regisseur achter de voltreffer Mad Max: Fury Road (2015). Een ambitieus project waarvoor een voltallige cast werd aangesteld, sets werden gebouwd en iedereen klaar stond om de film in productie te brengen, maar toen liep het fout.

    De documentaire Miller's Justice League Mortal (2016) van Ryan Unicomb doet het verhaal nu uit de doeken en heeft deze week uitgepakt met een aantal uitzinnige filmposters, alsof dit daadwerkelijk een Justice League film zou worden, en de verwarring bij de fans kon niet groter. Een geniale marketing-campagne!

    millers_justice_league_mortal_poster01.jpgmillers_justice_league_mortal_poster02.jpgmillers_justice_league_mortal_poster03.jpg

    Het filmproject had alles om een goeie film te worden en de casting leek op het eerste gezicht bijzonder interessant. G.I. Joe: Retaliation (2013) acteur D.J. Cotrona zou gecast worden als Superman, Armie Hammer (The Lone Ranger, The Social Network) zou de rol krijgen van Batman, Megan Gale zou gecast worden al Wonder Woman, The O.C. acteur Adam Brody had Flash kunnen vertolken, Common als Green Lantern, Mad Max villain Hugh Keays-Byrne zou gecast worden als Martian Manhunter, Heroes acteur Santiago Cabrera zou de rol krijgen van Aquaman, Warm Bodies actrice Teresa Palmer zou de rol spelen van Talia Al-Ghul, Zoe Kazan als Iris Allen en uiteindelijk Jay Baruchel als Maxwell Lord.

    Maar in 2007 kwam het project in financiële problemen, en tot overmaat van ramp kreeg de productie ook nog eens te kampen met een scenaristen staking, die. De fatale doodsteek kwam er in 2008 met het mega-succes van The Dark Knight (2008), en er was geen vraag meer naar een ensemble-film. Het script van Justice League: Mortal werd geschreven door Michele Mulroney en Kieran Mulroney was gebaseerd op een aantal Justice League comics, met name deze van Tower of Babel.

    En met het succes van de Man of Steel (2013) film heeft Zack Snyder nu aan zijn tanden gezet in de opkomende The Justice League Part One (2017). Het ziet er dus niet naar uit dat het George Miller project ooit het daglicht zal zien. Op dit ogenblik is er spijtig genoeg nog geen trailer beschikbaar van de Miller's Justice League Mortal docu, maar van zodra die er is zetten we deze online! Op 1 januari 2016 komt de film uit in Australië.

  • Fed Up (2014) *** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Fed Up (2014) is een documentaire uit 2014 die de overdadige consumptie van suiker onder de loep neemt. Er wordt toegespitst op de Verenigde Staten, maar ook in onze contreien dringt stilaan door dat suiker een grotere boosdoener is in de obesitasplaag dan weinig bewegen en ongezond eten. Op het doosje staat trots dat Fed Up een even grote impact kende dan An Inconvenient Truth (2006), maar dat lijkt een beetje te hoog gegrepen, buiten de V.S. brak de docu weinig potten, hoewel ze vast en zeker tot nadenken stemt.

    fedup_2014_blu-ray.jpg

    Focus in deze 90 minuten durende docu ligt niet op het credo ‘wie te dik is, moet meer bewegen en minder eten’, maar vooral op suiker. Want suiker is slecht, zeer slecht. Sinds de jaren ’80 is de inname van (bewerkte) suiker fors gestegen. Eind jaren ’70 verscheen in de V.S. het McGovern-rapport waarin stond dat we te veel vet eten. Daarop begon de voedingsindustrie massaal vetarme en lightproducten op de markt te brengen. Minder vet werd gecompenseerd door meer suiker om de smaak te bewaren, en de gevolgen van jarenlang zo veel suiker eten wordt na dertig jaar duidelijk met een obesitasplaag.

    Ondertussen zijn meer en meer mensen overtuigd van de schadelijke gevolgen van suiker, maar de voedingsindustrie blijft zich met man en macht verzetten tegen alle rapporten die suiker willen bannen. Zo werd een publicatie van de WHO tegengehouden en aangepast door de voedingsindustrie. De WHO adviseerde een dagelijkse maximale dosis van 10% suiker, maar de voedingsindustrie kon dit onder druk laten aanpassen tot 25%. Meer zelfs, de dagelijkse aanbevolen hoeveelheid suiker staat nooit op de verpakking vermeld.

    De documentaire laat zien hoe de voedingsindustrie dezelfde tactiek gebruik als de tabaksindustrie decennia geleden. Ze ontkennen ten alle prijze dat hun product schadelijk is voor de gezondheid, maar ondertussen rammen ze hun verslavende goedjes er op steeds jongere leeftijd in door middel van alomtegenwoordige reclameboodschappen. Schokkend is om te horen dat suiker even verslavend is als cocaïne en heroïne.

    Het is in de V.S. al zo ver gekomen dat 60% van de scholen worden gesponsord door Coca Cola en Pepsi en de kinderen tijdens hun lunchbreak kunnen kiezen tussen frieten, een cheeseburger of een stuk pizza. Niet iedereen ziet de gevaren. Zo stelt een congreslid zelfs dat een stuk pizza een groente is… Dat het voorlopig in Europa nog niet zo’n vaart loopt, kunnen we alleen maar toejuichen, maar de situatie in Amerika laat wel zien dat de volgende generatie aan suiker verslaafde junkies zal worden.

    In de documentaire komen verschillende wetenschappers, professoren, chairmannen, voorzitters en andere belangrijke personen aan het woord. Ook ex-president Bill Clinton geeft toe dat hij tijdens zijn bewindsjaren het probleem heeft onderschat. We zien ook beelden van presidentsvrouw Michelle Obama die met haar 'Let’s move' campagne wil sensibiliseren. Grote afwezige is de voedingsindustrie die, zo leren we op het einde van Fed Up, alle medewerking weigerde.

    fedup_2014_blu-ray_pic02.jpgfedup_2014_blu-ray_pic03.jpg

    Een documentaire over zo’n onderwerp kan niet anders dan de kijker rond de oren slaan met heel veel cijfers en die krijgen we dan ook veelvuldig op ons bord. Het meest beklijvend zijn echter de verhalen van zwaarlijvige tieners die worstelen met hun gewicht, er alles aan proberen te doen om weer mager (lees: normaal) te zijn. Zij komen met betraande ogen aan het woord en ook hun ouders zien het niet meer zitten. Hoe ver is het gekomen als een 15-jarige puber van 200 kg geen andere oplossing ziet dan een gastric bypass?

    Fed Up is een Amerikaanse documentaire, gefilmd the American way, verwacht je dus aan veel sentiment, tieners met waterige ogen en radeloze ouders. Maar daaronder ligt wel een keiharde boodschap: we consumeren veel te veel suiker. Nu al is een derde van de Amerikaanse bevolking obees, als er niet snel wordt ingegrepen loopt dit op tot 95% over enkele tientallen jaren. Ondertussen swingen de ziektekosten de pan uit. De generatie kinderen die nu opgroeit, zal de eerste generatie ooit zijn die niet ouder zal worden dan hun ouders.

    Fed Up werd op het Sundance festival genomineerd voor de juryprijs. Hoewel de docu vooral focust op de Amerikaanse situatie, biedt ze heel wat interessante inzichten die ook ons tot nadenken kunnen stemmen. Absoluut het bekijken waard. Remain in Light heeft de DVD inmiddels al uitgebracht met Nederlandse ondertitels.

    rating

    Beoordeling: 3 / 5
    Recensie door op 6 juli 2015

     

    *** Fed Up trailer ***

  • Kurt Cobain: Montage of Heck (2015) **** Blu-ray recensie

    Pin it!

    Ik ben als teenager opgegroeid met de muziek van Nirvana en was dus ook wel benieuwd naar de nieuwe docu Kurt Cobain: Montage of Heck (2015) van Brett Morgen, en het lijkt bij momenten iets van een horrordocu waarin de makers delven in de dagboeken en home video's van een getormenteerde, overgevoelige en fragiele ziel. Maar los van alles krijgen we ook een beeld van een geniale muzikant en talentvolle moderne poëet die een volledige generatie jongeren inspireerde.

    cobain_montage_of_heck_2015_blu-ray_brett_morgen.jpg

    Korte inhoud: De regisseur van de documentaire, Brett Morgan, is voor de film de archieven van Kurt ingedoken. Daar ontdekte hij tweehonderd uur aan nog nooit eerder openbaar gemaakte audio en muziek, zelfgemaakte video's en vierduizend pagina's aan geschreven tekst van de muzikant. Dit alles wordt gebruikt om een portret te maken van Kurt, die zich niet vaak in de media vertoonde.

    Het resultaat is toch wel een indrukwekkend portret en vooral door het feit dat maker ervoor koos om 145 minuten durende film (!) niet op te vullen met talking heads, maar ook de beelden van zijn home video's te laten spreken voor zich, naast zijn muziek en uiteraard zijn dagboeken, die op een visueel interessante manier werden in beeld gezet. De regisseur is ook opgegroeid met zijn muziek, maar was niet noodzakelijk een grote fan. Hij kwam tevens niet op het idee om de film te maken, maar werd aangesproken door Courtney Love die zijn vorige werk had gezien en op een heleboel archiefmateriaal zat van Kurt. De dochter van de rocker, Frances Bean Cobain - die dezelfde luchtblauwe ogen heeft als haar vader - was tevens betrokken bij het maken van deze film en was trots op het uiteindelijk resultaat. Het was dus ook geen idiote docu met speculaties over de dood van Cobain - de film eindigt tevens even abrupt als zijn dood - maar ging graven in de ziel van deze geniale artiest.

    Het enige vreemde aan deze docu is dat we de stem van de drummer Dave Grohl nauwelijks horen. Volgens de regisseur zou hij het iets te druk hebben gehad met het filmen van de 8-delige HBO serie Sonic Highways (2014) over de 20e verjaardag van de Foo Fighters. Maar je voelt dat de regisseur deze beslissing eigenlijk bewust heeft genomen. Dave is trouwens later bij de groep gekomen (na Bleach, 3 jaar na het ontstaan van de groep) en het voelde alsof de filmmaker meer intiem wou gaan en Dave net iets teveel plaats zou innemen. Daarnaast was Kurt Cobain eigenlijk gekant tegen de 'celebrity-cultuur' en dat zou een valse noot worden. De ironie van ditalles is nu dat de afwezigheid van The Foo Fighters frontman noodgedwongen meer plaats zal innemen, dan mocht hij even in de film zijn verschijnen. De regisseur heeft uiteindelijk wél een interview met de zanger opgenomen, maar uiteindelijk niet in de finale cut gestoken, alsook niet op de extraatjes op de Blu-ray.

    Gitarist Krist Novoselic komt anders wel voldoende aan spreektijd, naast zijn vrouw Courtney Love. En ondanks de meer dan 2 uur durende film krijgen we ook geen andere muziekgroepen aan het woord die een grote bewondering hadden voor Nirvana, zoals R.E.M., Patti Smith, Red Hot Chili Peppers of zelfs Neil Young. Maar anderzijds kan je er ook geen 3 uur durende docu van maken, en ik zou zelfs niet goed hebben geweten welke beelden uit de film te verwijderen om plaats te maken.

    Wat wij hier ontdekken zijn fantastische 8mm beelden van zijn prille jeugd van de zanger, die eigenlijk een beetje de mythe breken dat Kurt een ideale opvoeding heeft gehad tot de scheiding van zijn ouders (...iets wat hij zelf had gezegd). In het begin zien we dat hij in het centrum staat van alle aandacht, maar na twee jaar is zijn zus geboren en zien we hem wegdeemsteren op de beelden, en springt hij af en toe nog eens foor de lens met zijn armen uitgestrekt. Maar dan zijn er geen beelden meer wanneer hij teenager was en dit gebrek werd opgevangen door aan 2D animatiefilm over de jonge Kurt die zich een plaats probeerde te maken in een maatschappij die hem niet meteen lag. We zien er zijn eerste seksuele ervaring met een ander meisje die al even ontspoord is als hemzelf en waarmee hij beter toenadering kon vinden. Maar het meisje was mentaal gehandicapt en hiermee werd hij dan ook gepest op school.

    Ik weet niet of deze films mensen zal kwaad maken of verheugen, maar ik had de indruk dat dit hét verhaal was van Kurt Cobain en niet het verhaal van de regisseur met de beelden van Kurt Cobain. En dit is op zich toch een belangrijke nuance. Als regisseur zou je een idee kunnen hebben over een artiest en dit idee trachten te vertalen met beeldmateriaal die je kan vinden over deze artiest, en geloof me, zo zijn er honderden bullshit docu's. Deze docu vertelt het verhaal van het leven van Cobain en stootte op beelden van 'spot, schande en vernedering' en dit werden uiteindelijk de thema's van deze docu. En voor mensen die de muziek kennen van Nirvana zullen beseffen dat dit ook duidelijk in zijn teksten stond. Hij was op zoek naar een identiteit die hij thuis niet kon vinden, iets wat nog steeds vandaag een heel herkenbare emotie is bij jongeren.

    Cobain was de stem van zijn generatie, nochtans leek hij altijd op de achtergrond te verschijnen. Eerst leek Krist wel de frontman en nadien leek Courtney te staan in zijn licht. Maar wat deze archiefbeelden hebben blootgelegd is de reden waarom Kurt zo populair was bij de jongeren. Hij was de anti-pool van de pop-idolen. Hij wou geen pop-idool zijn, en een groot deel van de opgroeiende jeugd kon zich herkennen in hem. Een kritiek die je wel zal horen is dat Courtney Love een hand in de film had, daar geloof ik persoonlijk weinig van. Het is Kurt zijn film en ook al heeft Courtney een belangrijke plaats in de film (ze was trouwens zijn vrouw en moeder van zijn kind), hier komt ze allesbehalve flatterend in beeld. Meer nog, het lijkt wel een gewoon koppel te zijn waar geen dominantie te bespeuren is van de ene over de andere. We krijgen een beeld van Courtney door de ogen van Kurt in plaats van door de ogen van de media, en dat was op zich iets heel verfrissend en ontnuchterend.

    En ja, ook de verhalen van de heroïne-moeder en de crack-babies steken opnieuw de kop op, maar deze worden op een bijzonder respectvolle manier benaderd. Wat ik in ieder geval niet wist was dat Kurt hier meer moeite mee had dan Courtney en dat hij zich zorgen maakte - iets wat ook duidelijk werd in zijn art-work. En iets waar Kurt Cobain ook moeite mee had was de media. Een media die steeds meer de waarheid op zijn kop ging zetten en ging infiltreren in hun relatie tot in de slaapkamer. Het contrast met de donkere poëzie van de dagboeken van de zanger contrasteren met de spectaculaire quotes uit de kranten. De Blu-ray en DVD is beschikbaar vanaf 4 juni 2015. En binnenkort is er tevens ook nog een nieuwe documentaire genaamd Soaked in Bleach (2015), die het accent zal leggen op de speculaties rond de dood van Cobain.

    rating

    Beoordeling: 4 / 5
    Recensie door op 4 juni 2015

     

    *** Kurt Cobain: Montage of Heck trailer ***