Clash

  • Waarom Joaquin Phoenix standalone Joker-film een slecht idee is

    Pin it!

    Het krankzinnige nieuws van deze week kwam van Warner Bros die blijkbaar een nieuwe Joker-acteur willen casten voor een stand alone film. Het was The Hollywood Reporter die met het nieuws kwam dat Joaquin Phoenix in aanmerking kwam voor een Joker film, dit terwijl ze eigenlijk al Jared Leto hadden als The Joker en die met zijn 46-jarige leeftijd hooguit 3 jaar ouder is dan Phoenix.

    Wat is de logica? Ik vermoed wel dat bepaalde producers bij Warner de mening zijn toegedaan dat Jared eigenlijk niet meteen volk naar de bioscoop trekt (cf. Blade Runner 49, Suicide Squad,…), misschien zelfs box-office poison is, ook al zijn deze beweringen wel een beetje op flessen getrokken. Jared maakt ingewikkelde filmkeuzes (Dallas Buyers Club, Mr. Nobody, ...) en kiest niet meteen voor al te evidente blockbuster-rollen. Komt daar nog bij dat de Jared Leto/Margot Robbie-tandem eigenlijk het enige was wat de fans goed vonden aan Suicide Squad (2016). Hem nu "vervangen" – ook l is het een stand alone Joker film - is een blaam voor de Leto en een ondermijning van zijn rol als de Joker. Hoe kan je verwachten dat fans zich investeren in dit karakter indien het om de haverklap veranderd van vertolker.

    jared_leto_suicide_squad.jpg
    Foto van Clay Enos © 2015 Warner Bros. Entertainment Inc., Ratpac-Dune Entertainment LLC en Ratpac Entertainment, LLC

    Bij Marvel houden ze er een duidelijke andere strategie op na. Het hoofd van Marvel Studios Kevin Feige kiest om trouw te blijven aan zijn acteurs en dus is de herkenbaarheid van deze Marvel karakters ook een stuk sterken, denk maar aan Iron Man (Robert Downey Jr.), Captain America (Chris Evans), Thor (Chris Hemsworth), Black Widow (Scarlett Johansson), … Uiteraard zijn er soms wissels geweest, denk maar aan het karakter van Rhodey gespeeld door Terrence Howard die in Iron Man 2 (2010) werd vervangen door Don Cheadle. Maar daar lag een discussie over de fee van Rhodey aan de bron van de wissel. En dan is er nog Spider-Man, maar dat is vooral een toedoen van Sony en minder van Marvel. En wanneer je de box-office cijfers bekijkt zie je dat Marvel net iets meer consistent is in zijn succes dan DC.

    Joaquin Phoenix is een geweldig acteur, maar zie je hem effectief een terugkerende rol spelen als The Joker in Suicide Squad films? Ik in ieder geval niet. Phoenix wil de hoofdrol spelen of meewerken met auteur-filmmakers aan vernieuwende cinema, en geen tweede viool spelen in een zoveelste comic adaptatie. Anderzijds is Warner Bros ook wel gekend voor zijn geruchtenmolen die ze zelf in werking zetten. Nog niet zo lang geleden werd ook al een ballonnetje opgelaten dat Leonardo DiCaprio kandidaat zou zijn voor The Joker, iets wat later werd doorprikt. Indien Warner een jongere Joker wil moesten ze zelf niet zo heel ver kijken, ik denk dan aan Bill Skarsgård die voor Warner Bros indruk maakte met zijn vertolking in It (2017). Misschien wordt het wel eens tijd voor Walter Hamada, die verantwoordelijk is voor de DC Films, om wakker te worden.

  • Rotten Tomatoes zal de audience rating van Black Panther manipuleren

    Pin it!

    Het magazine IndieWire heeft gisteren uitgepakt met wel een heel bijzonder headline. Blijkbaar zou Rotten Tomatoes van plan zijn om "Hate Speech" te bannen op de pagina van de opkomende Black Panther (2018). Een ingreep die ze eerder al hadden uitgevoerd op Star Wars: The Last Jedi (2017).

    indiewire.jpg

    We leven tegenwoordig in een politiek correcte maatschappij waar alles en iedereen best een blanco strafblad heeft en een open geest voor diversiteit en vrouwenbelangen. Dit fenomeen begon in de literatuur begin jaren 90 met het vermijden van taal of gedrag dat kon worden gezien als uitsluiting, marginalisering of belediging van groepen mensen die als achtergesteld of gediscrimineerd werden beschouwd, met name groepen gedefinieerd door geslacht of ras. Ik heb op zich NIETS tegen een maatregel die discriminatie of seksisme kan voorkomen, integendeel. Dat is zelfs het punt niet. Daar waar de balans begint door te slaan is het moment waar het doel voorbij wordt geschoten en we terecht komen in een wij-tegen-zij politiek. En dit kan leiden tot bedenkelijke situaties, waarin mensen die kritiek hebben op een overdreven betutteling en opgelegde normen ofwel ontslagen worden (cf. Google) of verweten worden voor racisten en hufters. Gelijkheid creëer je niet door de ene groep te laten inleveren en de andere groep wat meer te geven, gelijkheid creëer je door elkander te respecteren. En wanneer dit respect zoek is, houdt de discussie op en installeer je net polarisering.

    In films kreeg je zoiets als opgelegde diversiteit (zoiets dus) die het verhaal nauwelijks ten goede kwam. Een ander fenomeen was een vorm van censuur of uitsluiting van individuen die niet willen meestappen in dit circus van hedendaags cultureel Marxisme of er gewoon een afwijkende mening op nahielden. En dit fenomeen zie je tegenwoordig overal. Herinneren jullie zich die jongen die werd ontslaan door Google omdat hij kritiek had op de opgelegde diversiteitsnormen binnen het bedrijf? Wanneer Google straks zal bepalen welke sites en opinies beantwoorden aan hun maatschappij visie en censureren welke niet, dan zijn we niet ver af van Big Brother situaties die George Orwell beschreef in 1984.

    Dat Rotten Tomatoes het zo nodig vindt om in dit politiek spel te stappen - nadat een obscure Facebook groep van DCEU-fans (die ondertussen is verwijderd) de film wou boycotten - is niet alleen contra productief maar maakt ook duidelijk dat hun site niet meer als iets "objectief" genoemd kan worden. Vanaf het moment ze het voting system "manipuleren" kan men spreken van een opiniesite en bijgevolg verliest het zo goed als alle geloofwaardigheid. In het artikel gaat het enkel over de audience vote, maar indien dit gemanipuleerd kan worden zet je toch ook de deur open voor manipulaties bij de stemmen van de journalisten. Je kunt bijvoorbeeld negatieve reviews aanzien als Hitler quotes of racistisch en niet te laten meetellen in het gemiddelde, en positieve reviews dubbel laten meetellen. Wie kan vandaag met zekerheid zeggen dat dit niet het geval is?

    Rotten Tomatoes is de laatste jaren al heel wat bekritiseerd geweest door zijn vaak afwijkende scores, en nu dat ze er openlijk voor uitkomen dat ze mensen zullen censureren die Black Panther niet lusten hebben ze wat ons betreft in hun eigen voet geschoten en bewijzen ze de film absoluut geen goede dienst. Want net zoals deze van de pot gerukte discussie over die 'monkey' t-shirt van H&M of de zwarte piet discussie, creëer je hiermee eigenlijk net meer polarisering. Waar leg je trouwens de grens tussen "hate speech" en oprechte kritiek op de film en wie zal dat bepalen? Hopelijk zal de film hier niet onder gaan lijden, maar ik vrees er een beetje voor. De film zou een slordige 150 miljoen moeten ophalen tijdens het speciale President’s Day weekend. Bij ons komt de film reeds uit op 14 februari 2018.

  • Over and out voor Woody Allen na aanslepend #MeToo schandaal

    Pin it!

    Het is allemaal begonnen met Harvey Weinstein en nu lijkt de #MeToo train nauwelijks nog te stoppen. Maar ook al zien we dat Kevin Spacey’s vand eze tijd de laan worden ingestuurd, toch blijven heel wat heel wat filmmakers buiten schot. Toch lijkt er nu ook een einde te komen aan de carrière van Woody Allen waarvover al jaren geruchten waren over seksueel misbruik, en dan nog van de meest verderfelijke soort.

    De man is er ondertussen 82, dus in wezen al fin de carrière. Dus wat maakt het uit? Wel, eigenlijk maakt het heel veel uit want het toont hoe hypocriet Hollywood wel kan zijn. Het verhaal doet tevens een beetje denken aan dat van Roman Polanski (84), ook al is het seksueel vergrijp bij Woody Allen - mochten alle beweren kloppen - nog wel een stukje erger. Deze week gaf Dylan Farrow - de dochter van Woody’s ex Mia Farrow - nog eens te kennen dat haar vader onterecht ontzien wordt in het hele #MeToo debacle. Ze beweerde bovendien dat ook heel wat collega acteurs en regisseurs bewust de andere kant opkijken. "Hij liegt en hij is al zo lang aan het liegen", voegde een geëmotioneerde Farrow er aan toe.

    woody_allen_to_rome_with_love.jpg
    Woody Allen in To Rome with Love © 2012 Paradiso Home Entertainment

    In 2014 had Dylan nogmaals het misbruik aangekaart nadat haar adoptievader op de Golden Globes de Cecil B. DeMille Achievement Award in ontvangst mocht nemen op luid applaus van de aanwezige filmsterren, ook al stuurde de regisseur zijn kat en mocht Diane Keaton de award in ontvangst nemen. Iedereen wist ondertussen wel van de beschuldigingen van seksueel misbruik van zijn 7 jaar oude dochter Dylan en zijn toch wel bizarre relatie met de adoptiedochter van Mia Farrow, Soon-Yi Previn. In een open brief naar The New York Times beschreef Dylan expliciet hoe haar vader haar aanrandde toen ze zeven jaar oud was: "Ik werd naar een kleine zolderruimte gebracht in het huis van mijn moeder in Connecticut. Hij liet me op mijn buik op de grond liggen om met de treintjes van mijn broer te spelen. Daarna ging hij achter mij in het deurgat zitten en toen heeft hij mij seksueel misbruikt. Op 7-jarige leeftijd zou ik gezegd hebben dat hij mijn intieme delen heeft aangeraakt, nu als 32-jarige vrouw kan ik zeggen dat hij mijn schaamlippen en mijn vagina met zijn vingers heeft aangeraakt. "

    De zaak werd verschillende keren weggewimpeld en heel wat individuen deden het seksueel misbruik af als roddels die aangewakkerd waren door Mia Farrow zelf (een bewering die ondermeer kwam van de andere adoptiezoon, Moses Farrow). Maar nu lijkt het tij zich te keren met acteurs die openlijk zeggen niets meer met Woody Allen te maken willen hebben. (uiteraard allemaal heel laat nu de regisseur zoals gezegd aan het einde van zijn carrière zit). Gisteren liet Colin Firth, die in 2013 met Allen samenwerkte in Magic in the Moonlight (2014), in The Guardian weten niet meer met Allen te willen werken. Eerder had ook acteur Timothée Chalamet laten weten dat hij zijn loon uit zijn Woody Allen-film zou storten aan Time's Up, de beweging die opkomt voor gelijke rechten en lonen in Hollywood. Ook Mira Sorvino, Ellen Page en Greta Gerwig deden dat al.

    De entourage van Woody Allen doet er intussen alles aan om hem buiten de #MeToo sfeer te houden, al komt hij steeds in nauwere schoentjes. Dylan noemt haar vader in een adem met Weinstein. "Het systeem heeft decennia lang voor Weinstein gewerkt en het werkt nog steeds voor Woody Allen. Wat ik niet begrijp is hoe dit geflipte verhaal over ik die gebrainwasht ben door mijn moeder geloofwaardiger zou zijn, dan Woody Allen die mij heeft aangerand". Kevin Spacey werd voor veel minder de laan ingestuurd na één getuigenis, benieuwd hoe dit verhaal zal lopen.

  • All the Money in the World alleen niet voor actrices

    Pin it!

    Voor regisseur Ridley Scott was het belangrijk om Kevin Spacey uit de film te werken en te vervangen door Charlie Plummer, omdat zijn All the Money in the World (2017) wel eens kan zou maken op een Oscar.

    all_the_money_in_the_world_controversie.jpg
    © 2017 The Searchers

    Maar het zit niet mee voor Ridley want nu blijk dat er een nieuw schandaal de kop opsteekt en ook dit schandaal heeft onrechtstreeks te maken met de #MeToo beweging, met name de ongelijkheid tussen man en vrouw. Naar verluidt verdiende Michelle Williams voor haar reshoots een schamele 1.000 dollar, wat een pak minder is dan haar mannelijke tegenspeler (die een veel kleinere rol had). Mark Wahlberg zou een slordige 1,5 miljoen dollar hebben opgestreken. En deze bom is MOORDEND op de vooravond van de stemming van The Academy voor de opkomende Oscars.

    Misschien hadden ze maar beter de kop van Kevin Spacey behouden want de film een flop is aan de box-office. De film moet 100 miljoen dollar opbrengen om nog maar break-even te zijn. Na twee weken haalt de film slechts 28 miljoen dollar wereldwijd. En wanneer men de resultaten van de Golden Globes bekijkt ziet het er ook award-gewijs niet al te rooskleurig uit voor de film.

    Update 14/01/2018: Mark Wahlberg zal dan toch zijn vergoeding van 1,5 miljoen dollar voor de reshoots doneren aan Time's Up, het fonds dat vrouwen juridisch steunt die het slachtoffer werden van seksuele intimidatie. Blijkbaar voelde hij de wind vanvoren na het uitlekken dat zijn tegenspeelster eigenlijk op een schandalige manier berooid werd. Op Twitter zei de acteur het volgende: "De voorbije dagen is mijn vergoeding voor de nieuwe opnames van 'All the Money in the World' een belangrijk gespreksonderwerp geworden. Ik steun de strijd voor een eerlijke verloning 100 procent en ik doneer bijgevolg de 1,5 miljoen dollar aan het Time's Up-fonds voor juridische steun, in naam van Michelle Williams." Beide acteurs worden vertegenwoordigd door het agentschap William Morris Endeavor (WME), dat ook nog eens 500.000 dollar zal storten in het fonds. Williams zelf was tevreden met de beslissing van Wahlberg en WME en sprak van "een van de meest onvergetelijke" dagen uit haar leven. "Maar dit gaat niet over mij. Mijn mede-actrices stonden aan mijn zijde en kwamen voor me op, mijn activistische vrienden leerden om mijn stem te gebruiken, en de machtigste mannen die de touwtjes in handen hebben, luisterden en handelden". Case closed voor de film? Eigenlijk niet, want het kwaad is al geschied. Het is een ultieme poging de kansen voor een Oscar nog uit de brand te slepen, ook al is die vogel reeds gaan vliegen.

  • Troy: Fall of a City tv-serie met een zwarte Achilles

    Pin it!

    Een tijd geleden was er ooit eens een gerucht dat Idris Elba in de running zou zijn om Pierce Brosnan op te volgen als James Bond. En toen had ik zoiets van “waarom niet, die kerel is een geweldige acteur en qua uitstraling beantwoordt hij perfect aan de vereisten van het personage. Tegenwoordig zijn we in een tijdperk beland waar niet zozeer zou gekozen worden voor Idris omdat hij een goed acteur is, dan wel omdat hij aan de kar van de diversiteit kan trekken.

    De filmindustrie is min of meer altijd wel voor een stuk gepolitiseerd geweest. Toch merk je dat er de laatste jaren een duidelijk politieke agenda is om tegemoet te komen aan de 'social justice warriors' en aan het linkse gedachtegoed van gelijkheid en diversiteit. Op zich werd deze boodschap van tolerantie al in geuren en kleuren vertaald in de animatiewereld, maar tegenwoordig zie je steeds meer live-action projecten opduiken met een duidelijke politieke agenda. Of dit goed of slecht is laat ik nog open voor discussie, maar het voorbeeld van Ocean's 8 (2018) waar de kaart werd getrokken van het feminisme, zorgt er voor dat met de film een zekere vorm van militantisme de kop opsteekt. Vrouwen die geen fluit afweten van de film (over Ocean’s 8 is er nog niet zoveel bekend) roepen op tot een boycot van Matt Damon die een kleine gastrol speelt, omdat hij in een reeks interviews een beetje tegen de #MeToo stroom is ingegaan.

    troy_fall_of_a_city_2017_pic01.jpgtroy_brad_pitt.jpg
    David Gyasi in Troy: Fall of a City © BBC - Brad Pitt in Troy © 2004 Warner Bros. Ent. All Rights Reserved

    Ondertussen heeft Amazon zijn schouders gezet onder de film Black America, die letterlijk een all-black Amerika laat zien, en AMC is ook op de kar gesprongen met de ontwikkeling van een Black Lives Matter tv-serie gebaseerd op het boek They Can’t Kill Us All. Het omschrijft zich als een diepgaand gerapporteerd boek dat de zoektocht naar rechtvaardigheid in de dood van Michael Brown, Tamir Rice en Freddie Gray tot leven brengt en een ongeëvenaard inzicht biedt in de realiteit van politiegeweld in Amerika als een intiem, ontroerend portret van degenen die eraan werken. Of deze serie de geesten zal verruimen of het geweld tegen ordediensten zal laten toenemen, valt nog te bezien.

    Nu is er een project van Netflix en BBC die hun politiek correcte agenda zullen exploiteren in de Griekse mythologie, waarin de Griekse held Achilles gespeeld moet worden door een zwarte acteur. De opnames van het eerste seizoen van "Troy: Fall of a City" (2017-) zouden al in een ver gevorderd stadia zitten met David Gyasi als de Griekse held. De makers winden er ook geen doekjes om en noemen de serie: "een kans om hun kijkers opnieuw te onderwijzen over hoe de oude Griekse wereld er echt uitzag." Eigenlijk hadden ze moeten zeggen, een Griekse wereld die volledig beantwoordt aan de diversiteit standaard van 2018. Is dit slecht? Wel, ik vond de vorige Troy (2004) met Brad Pitt iets om te mijden en misschien zullen we na deze show dergelijke toestanden niet meer te zien krijgen, dus het kan niet allemaal verkeerd zijn.

    Misschien moet er wel eens een nieuwe diversiteits-wind waaien, en hebben we een inhaal-beweging te maken na een lange periode van white washing in Hollywood. Of misschien waren sommige van die keuzes van vroeger al even fout als de politieke keuzes die men vandaag maakt. Ik heb mijn tv-series en films liever niet vermomd als propaganda-tool, en geef nog altijd de voorkeur aan ‘de beste acteur voor de rol’ in plaats van diegene die de juiste huidskleur en origine heeft. Er zijn tegenwoordig heel wat talentvolle zwarte acteurs naast de Denzels en de Samuel L. Jacksons, en ja, Black Panther (2018) staat al een tijdje op mijn 'to see-lijstje'. Maar deze nieuwe trend om alles in een diversiteitskleedje te willen steken begin ik toch wat belachelijk te vinden. Wat denken jullie?

    Categories: Clash 3 comments
  • Matt Damon in het oog van de storm voor zijn mansplaining

    Pin it!

    Er komt binnenkort een vrouwelijke versie van Ocean’s Eleven met name Ocean's 8 (2018) in regie van Gary Ross (The Hunger Games, Free State of Jones, Pleasantville), een beetje in hetzelfde vaarwater als de vrouwelijke Ghostbusters (2016) film, maar hopelijk dan iets beter.

    oceans_8_2018_poster.jpg

    Korte inhoud: 'Ocean's Eight' volgt het leven van Danny Ocean's criminele zuster Debbie Ocean (Sandra Bullock). Samen met de hulp van haar vrouwelijke rechterhand Lou (Cate Blanchett) probeert ze een team te rekruteren. Ze hebben het doel een diamant te stelen tijdens het jaarlijkse Met Gala om een kwaadaardige galeriehouder en ex-vriend van Debbie (Damian Lewis) erbij te lappen.

    De film steekt dus vol met vrouwen, zoals Olivia Munn, Dakota Fanning, Anne Hathaway , Sarah Paulson, Katie Holmes, Helena Bonham Carter, Rihanna, Adriana Lima, Awkwafina , Mindy Kaling, Kylie Jenner en Hailey Baldwin . En de mannen zijn in de minderheid. Naast Damian Lewis is er ook nog Richard Armitage en James Corden.

    Een acteur die de brug maakt tussen de twee films is Matt Damon, opnieuw in de rol van Linus Caldwell. En ook al zijn de opnames achter de rug krijgt hij nu de volle laag van een paar duizenden feministen en #MeToo sympathisanten die uitgerekend deze acteur uit de film willen. Ruim 18.000 mensen wereldwijd hebben ondertussen een petitie ondertekend om de gastrol Damon uit de film te laten schrappen. En de beschuldigingen swingen de pan uit alsof hij Weinstein zou hebben geholpen om seksueel misbruik verbergen, iets wat de acteur zelf ontkent. Zijn quote dat hij best samen wil werken met mensen die zijn beschuldigd van seksueel misbruik, is ook in het verkeerde keelgat geschoten. Hij zou de gevallen 'case-by-case' bekijken, en dat zint die vrouwen niet.

    Eerder kreeg Matt nog de volle laag nadat hij had gezegd dat de ene #metoo-zaak de andere niet is en ze niet allemaal op een hoop moeten worden gegooid. "Er is een verschil tussen iemand een tik op de kont geven en verkrachting of kindermishandeling, toch? Al deze gedragingen moeten zonder twijfel worden aangepakt en gestopt, maar ze moeten niet gelijkgesteld worden, toch?" Een misschien wel redelijke respons maar de uitlatingen van Matt werden al snel als #damonsplaining gedoopt. Die term verwijst naar het fenomeen mansplaining, waarbij mannen op een neerbuigende manier dingen aan vrouwen uitleggen die ze vaak al lang weten.

    Elke nuance in het debat is verdwenen, en het doet me wat denken aan het debacle die in de States gaade is rond de ‘vrije meningsuiting’ en de 'alt-right' beweging. De minste kritiek van "rechts" op het migratiebeleid, op het recht van spreken op universiteiten, op de nieuwe beeldenstorm, op het beleid van Trump, op de opgelegde diversiteitsnormen in boeken en films, … wordt zonder meer omschreven als racistisch en niet "politiek correct", en dus heb je geen recht op spreken en uw mening is van geen tel. En dan krijg je polarisatie, waarin mensen die verweten worden om racistisch te zijn, nog meer van leer trekken, en omgekeerd mensen die opkomen voor gelijke rechten eigenlijk al even racistische voorstellen willen doordrukken als een 'white-people-free-day' of nog mensen krijgt als Eminem die zich schamen om blank te zijn. Is er een probleem met ongewenst gedrag tegenover vrouwen? Ja! Meer nog, er is een probleem van ongewenst gedrag tegenover vrouwen, mannen en kinderen. Door echter alles op de spits te drijven heb ik het gevoel dat het doel wordt voorbijgeschoten en marginaliseert men toch één van de belangrijkste bewegingen van de jongste jaren. En dat geldt niet alleen voor de vrouwen die de petitie hebben getekend maar tevens voor Matt Damon die misschien geen olie op het vuur moet gieten.

    De vraag is nu, hoe zal Warner Bros hierop reageren. Matt Damon is Kevin Spacey niet en heeft zich niet schuldig gemaakt aan seksueel ongepast gedrag. Anderzijds heeft hij nu heel wat vrouwen (klaarblijkelijk) op de tenen getrapt. Zijn aandeel in Ocean's 8 is minimaal. Hem verwijderen uit de film zou eigenlijk veel gemakkelijk zijn dan Kevin Spacey te verwijderen uit House of Cards en All the Money in the World (2017). Zelfs de regisseur is een lichtgewicht en hij zal zich niet kunnen verzetten tegen deze ingreep. Persoonlijk denk ik dat het de verkeerde beslissing zou zijn (los van het mogelijk financieel verlies voor een film die hoofdzakelijk bedoeld is voor vrouwen), want als je daarmee begint zet je de deur open voor nog meer boycots - want welke acteur (of actrice) heeft in zijn(/haar) leven eens iets niet verkeerd gedaan of gezegd wat niet "politiek correct" is? We leven in een periode waarin fans mondiger worden en studio's rekening moeten houden met hun verzuchtingen. Maar waar houdt het allemaal op?