De FilmBlog

Ik denk dat zowat ieder weldenkend mens het met me eens zal zijn dat Iron Man 2 (2010) een gemiste kans was op een geslaagde sequel, zeker in het licht van het "ijzer"sterke The Avengers (2012). Zelfs regisseur Jon Favreau stak niet weg dat hij had gefaald, maar was de eerste die de vinger wees naar Marvel die de verkeerde beslissingen had opgelegd. And little did he know dat het falen van de Iron Man sequel, hem de job van The Avengers heeft gekost.

De collega’s van Cinemablend schreven het volgende: "Marvel wasn’t willing to pay that kind of money again when it came time for The Avengers, and so even though Favs wanted to direct their superhero team-up movie, they didn’t want him. Instead Marvel has made it a point to seek out cheaper talent to direct all of their subsequent movies."

En dit moet een pijnlijke zaak geweest zijn voor Favreau die (1) met eigen ogen kon ervaren wat voor een succes de Avengers adaptatie uiteindelijk was (2) hij eigenlijk zo goed als de job was beloofd door Marvel en (3) had ingestemd om in Iron Man 2 heel veel verwijzingen te maken naar de komende Avengers film (S.H.I.E.L.D. verhaallijn) dat de kwaliteit van het hoofdverhaal werd aangetast. De relatie tussen Favreau en Marvel was dus allesbehalve een bloeiende relatie. En wanneer Iron Man 3 (2013) er dan zat aan te komen werd een andere (lees: goedkopere…?) regisseur ingeschakeld, met name Shane Black. Favreau zelf zou toch te zien zijn als acteur, … of veredelde figurantenrol (het is maar hoe je het bekijkt).

Favreau en Robert Downey Jr. kunnen het best met elkaar vinden en vinden beiden dat Marvel alle verantwoordelijkheid moet dragen voor het falen van de sequel, maar Downey kan Iron Man 3 niet weigeren, gezien hij voor de derde film onder contract staat. Maar insiders denken toch dat hij na deze 3de film er de brui zal aan geven en we hem niet meer zullen terugzien als Tony Stark.

Jon Favreau zelf heeft nadien ook nog eens een slechte beurt gemaakt met Cowboys & Aliens (2011) die nauwelijks uit de kosten is geraakt en die de grond werd ingeboord door pers en publiek. Ondertussen is de man gedegradeerd om een paar tv-film te maken. Voor de rest blijft zijn agenda nog steeds open.

Er is geen betere manier om een film te promoten dan met een affiche die gecensureerd wordt, zoals onlangs nog de posters van Les Infidèles. En dit keer kwam de tv-serie "The Client List" in het vizier van een puriteinse minderheid. De serie is gebaseerd op een flauwe tv-film The Client List (2010), met Jennifer Love Hewitt in de hoofdrol.

Op de affiche kijken de borsten van Jennifer Love Hewitt iets teveel op die van Lesley-Ann Poppe in de nieuwe Playboy editie, en bijgevolg kwam er meteen heel wat tegenwind. Daarom werden deze week twee verschillende reclameaffiches de wereld ingestuurd: eentje met diepe inkijk en een iets meer katholiek exemplaar.

Gelukkig voor de mannelijke bewoners van Los Angeles zal de uitdagende affiche wel verschijnen in het straatbeeld. Het Amerikaanse blad 'Entertainment Weekly' oordeelde echter dat die foto net iets te veel prijsgeeft van haar ruime E-cup en verkoos het toegedekte alternatief. En dat terwijl Jennifer recent zelf nog toegaf dat die troeven haar al heel wat vooruit gebracht hebben in het leven.

Korte inhoud: Een voormalig model wordt gedwongen om een baantje aan te nemen bij een massagesalon wanneer haar familie uit huis dreigt gezet te worden nadat haar echtgenoot gewond is geraakt en hierdoor niet meer kan werken. Helaas voor haar komt ze er al snel achter dat haar cliënten meer verwachten dan alleen een massage.

Dat de serie niet veel om het lijf zal hebben is duidelijk. Iets wat tevens bevestigd werd met een interview waar de actrice het volgende zei: "Ik weet nu hoe ik die dingen (lingerie) beter moet dragen, hoe ik sneller in een bh kan duiken enzovoort. Een pittige dame uit Texas spelen ligt me ook wel, want ik ben zo opgegroeid. Zo sexy en provocerend uit de hoek komen was wel nieuw voor mij, maar ik vond dat best spannend. Ik heb er dan ook ontzettend van genoten."

De Ghost Whisperer actrice vond het zelfs enigszins bevrijdend om uit te pakken met haar vrouwelijkheid. "Ik vind me er de geschikte leeftijd voor hebben, met mijn 33 jaar. Als ik jonger zou geweest zijn, zou het vooral pikant overgekomen zijn. Maar nu ben ik al best rijp: als je dan zo'n rol mag spelen, ontdek je je eigen kracht en seksualiteit."

Hoe je een serie kan distilleren uit een zwakke film is mij een raadsel, maar één ding is zeker: seks verkoopt. En ik denk dat dit zowat het enige argument is waarom deze serie gemaakt werd. Vreemd genoeg zat er zo goed als geen naakt in de film, dus ben ik benieuwd of ze deze keer iets meer skin zullen laten zien…?

***Related Post***
29/08/2005: Jennifer Love Hewitt in Ghost Whisperer

Sommige films vallen ongelegen, en dat kan zeker gezegd worden van Neighborhood Watch (2012) van regisseur Akiva Schaffer (Hot Rod). Vorige maand werd de 17-jarige Trayvon Martin door de 28-jarige buurtwacht George Zimmerman doodgeschoten in de stad Sanford. De zaak doet in de VS veel stof opwaaien, omdat Zimmerman blijkbaar niet wordt vervolgd.

Meer nog, hij is nog steeds in het bezit van zijn wapen waarmee hij een ongewapende jongen neerknalde voor nog onbekende reden. Hij zegt dat de ongewapende Martin zich verdacht gedroeg en dat hij schoot uit zelfverdediging. Wat hij verstond onder "verdacht gedrag" was het dragen van een hoody. Ik heb er ook zo één. Nog een geluk dat de buurtwachters hier (1) ongewapend zijn en (2) meer verstand hebben.

Maar dit incident heeft er in ieder geval voor gezorgd dat Twentieth Century Fox de promotie voor deze komedie heeft stilgelegd in de Verenigde Staten. De filmstudio vindt het materiaal over de melige film over buurtwachten te gevoelig na het dodelijke incident in Florida. In de komedie spelen Ben Stiller en Vince Vaughn vaders die zich verenigen in een buurtwacht. Uiteindelijk moeten ze tegen buitenaardse wezens vechten.

Korte inhoud: Een groep vrienden komen op het idee een burgerwacht te vormen in hun woonwijk om meer tijd met elkaar door te brengen en even aan het familieleven te kunnen ontsnappen. Echter, wanneer de groep een complot ontdekt dat de hele wereld bedreigt, zullen ze tot actie moeten overgaan.

Twentieth Century Fox benadrukt echter dat Neighborhood Watch geen enkel verband houdt met de tragische gebeurtenissen in Florida, en dat de studio zeer behoedzaam met de moordzaak omgaat. De film komt wel gewoon uit: aan de andere kant van de oceaan in juli en op 15 augustus 2012 in België.

Het script van de film is van de hand van Seth Rogen (Superbad), Evan Goldberg (Superbad) en Jared Stern (Mr. Popper's Penguins), en naast de hoofdacteurs zien we ook nog een rol voor Jonah Hill en Billy Crudup. Met al dat aanwezig talent denk ik dat dit hoe dan ook een leuke komedie kan worden. De trailer is in ieder geval geslaagd.

Ook al is Tot Altijd (2012) een betere film in vergelijking met Ben X (2007), wijst alles erop dat regisseur Nic Balthazar niet meteen potten heeft gebroken met zijn nieuwste film aan de Vlaamse box-office. De biopic van Mario Verstraete werd zoals gewoonlijk niet vertoond in het Waalse landsgedeelte, maar verdween ook nog eens supersnel van de affiche van Kinepolis Brussel. Er werden wel een aantal berichten eind januari de wereld ingestuurd dat de film de kaap van de 100'000 bezoekers bereikt heeft, iets wat met veel superlatieven werd ingekleed door weinig kritische internet magazines. Maar nadien werd het stil en kon je de krekels horen.

Hoe dan ook houdt Nic het been stijf en wil hij liever niet dat zijn drama een Nederlandse remake krijgt. De 47-jarige Vlaamse regisseur vindt het idioot dat Vlaamse films Nederlandse remakes krijgen. "We zijn elkaars film aan het remaken in dezelfde taal. Dat is toch van de beren besnuffeld", zegt de regisseur in een interview op RTL Boulevard. Het is tevens een pijnpunt die wij op deze filmblog al meermaals hebben aangekaart. Vlaamse films worden niet alleen links gelaten door het Waalse gedeelte van het land (en vice versa), maar ook nog eens door onze Noorderburen die dezelfde taal spreken (en spijtig genoeg ook vice versa).

"Het is ongelofelijk dat wij tussen Nederland en Vlaanderen onze films amper uitwisselen," vindt de Gentenaar die jarenlang voor de Vlaamse TV-zender Canvas het programma Filmfan presenteerde. "Het is alsof de Amerikanen de Engelse films zouden namaken en vice versa. Dat doen zij toch ook niet? En zij spreken ook licht anders." De Vlaamse film Loft (2008), die zomaar eventjes 1'186'000 bezoekers naar de bioscoop trok, heeft een Nederlandse versie en ook de komedies Hasta La Vista (2011) en het tegenvallende Smoorverliefd (2010) krijgen een remake. Andersom wordt bijvoorbeeld de onlangs verschenen Nederlandse film Black Out (2012) opnieuw gemaakt in Vlaanderen.

Balthazar vindt dat Nederlanders en Vlamingen elkaars films meer moeten bekijken. "Een film als Rundskop (2010) is voor een Oscar genomineerd, maar heeft in Nederland één rundskop of twee gevonden als publiek." Maar anderzijds geldt het volgens de Vlaming ook. "Komt Een Vrouw bij de Dokter (2009) heeft in Nederland meer dan een miljoen bezoekers getrokken en bij ons niemand."

Volgens Balthazar zijn Nederland en Vlaanderen elkaar op verschillende culturele vlakken uit het oog verloren. "Hoe meer we met internet en digitale televisie de wereld bij ons krijgen, hoe meer we ons eigenlijk toespitsen op een klein gebiedje." Iets waar de regisseur gek van wordt. "Zot genoeg verliezen we dan zelfs nog onze dichtste buren."

In zijn nieuwe film Tot Altijd heeft hij samengewerkt met de Nederlandse muzikant Henny Vrienten en een aantal scènes opgenomen in Nederland. En houd je vast, de pent is voor de Nederlandse markt ondertiteld. "Voor ons is het heel vreemd dat onze films in Nederland ondertiteld worden, omdat we dezelfde taal spreken." Tot Altijd draait vanaf donderdag in de Nederlandse bioscopen, dus hopelijk kan hij nog een paar honderdduizenden bezoekers overtuigen om alsnog de film te gaan zien in ’t Vlaams.

Als er moet bespaard worden, dan zijn vele parlementsleden er als de kippen bij om het budget van Cultuur te beknotten. Maar dat België nu terug op de wereldkaart is gezet dankzij de Oscar-nominatie van Rundskop (2010), daar staat men te weinig bij stil. De film van Michaël R. Roskam kreeg een subsidie van het Vlaams Audioviseel Fonds van 500'000 euro (gemiddelde speelfilm krijgt maximum 650'000 euro), die al ruim werd terugverdiend door zijn bioscoopbezoeken en dat is nog maar het begin. De naam van Roskam gaat over de tongen in Hollywood, net als de acteerprestatie van Matthias Schoenarts. Buitenlandse investeerders zullen meer vertrouwen hebben op hun middelen in te zetten in Belgische producties, en dat komt iedereen uit de sector ten goede.

En films zetten niet alleen het thuisland op de wereldkaart, ze zorgen ook voor ontspanning, en creëren nog eens veel werkgelegenheid. Dat je met subsidies zorgvuldig moet opschieten, is een evidentie die geldt bij alle departementen. Maar wanneer je cultuur ziet als een reservepost waar je gemakkelijk van kan knabbelen, dan ben je verkeerd bezig. Zonder toekomstvisie en een duidelijk omschreven kader die voldoende zuurstof kan bieden aan de diverse producties, zal de filmindustrie in mekaar stuiken

En dan worden de postjes uitgedeeld en merk je dat er een dame op Cultuur wordt gezet die niet verkozen werd en NUL kennis heeft van de culturele sector. Wanneer ze wordt ondervraagd over haar culturele bagage besef je dat ze al evenveel van cultuur heeft gegeten als een boerenpaard van moraalfilosofie. Ik betwijfel niet dat ze veel capaciteiten heeft, maar vandaag was het er toch weer over. Tijdens het radioprogramma De Ochtend kreeg ze uiteraard de vraag wat ze vond van de Oscarnominatie (iets waar ze ons nu al 2 maanden mee om de oren slaan). En toen werd meteen weer duidelijk dat de minister eigenlijk geen bal afweet van de Vlaamse cinema. Zonder verpinken verhaspelde ze de naam van onze hoofdrolspeler in Matthias 'Schoenmakers' (luister hier naar het audiofragment). Fouten maken is menselijk, maar teveel fouten maken wijst bij sommigen toch iets teveel op onkunde.

En de reacties bleven ook niet uit. Radiomaker Peter Van de Veire (MNM) twitterde het volgende: "Matthias Schoenmakers is een voorbeeld voor de Belgische cinema... Ik zou niet graag minister van Cultuur zijn ... #fail" Walter Pauli van weekblad Knack deed er zelfs nog een schepje bovenop. "natuurlijk overkomt het 'net weer haar'. Niet geschikt voor cultuur. Of het ministerschap als summum van de politieke benoeming. De Morgen-collega Bart Eeckhout voegde daaraan toe: "Mededeling van de vl min van cultuur: Schoenmaekers blijf bij uw leest #deochtend #manmanman" Waarop Pauli reageerde: @barteeckhout "Het is het huilen voorbij. Als er iéts was waarvoor ze gvd wist dat ze zou gebeld worden, toch wel een reactie op de oscars?" Eeckhout weer: @walterpauli "ik voel zelf ook enig mededogen. T is niet leuk meer om met haar te lachen."

Actrice Angelina Jolie zal haar regiedebuut met In the Land of Blood and Honey (2011) niet snel vergeten. Vooreerst kreeg ze het aan de stok met een iemand die beweerde dat ze met haar scenario plagiaat had gepleegd. Blijkbaar had de Kroatische journalist James Braddock (niet te verwarren met die Amerikaanse boks-legende uit de jaren 30) drie keer met Edin Sarkic in contact geweest, die ook banden had met de productie van Angelina’s film.

Angelina reageerde aanvankelijk luchtig over de gehele zaak, door het af te doen als iets is wat bij elke productie wel eens de kop opsteekt. Braddock beweert echter bij te hebben gedragen aan de plot en de ontwikkeling van de personages. Ook stelt de journalist dat Jolie het idee van geliefden die door oorlog worden gescheiden heeft gestolen van zijn boek A Soul Shattering. Jolie repliceerde met: "Er zijn veel boeken en documentaires waar ik mijn inspiratie vandaan heb gehaald". Ze voegt er echter aan toe dat ze het boek van Braddock uit 2007 echter nooit heeft gelezen.

Korte inhoud: In the Land of Blood and Honey speelt zich af tijdens de Bosnische Oorlog en centreert zich rond een stel dat aan de vooravond van de oorlog voor elkaar valt. Hun relatie lijkt echter niet bestand tegen de gruwelen van de oplaaiende gevechten tussen de verschillende bevolkingsgroepen.

Maar dat was niet de enige kronkel. Tijdens de productie kreeg ze een totale emotionele inzinking. Dit zal zeker deels te wijten zijn aan de druk die met de functie meekomt, maar tevens ook door de harde inhoud. Ze heeft de film zelf geschreven maar blijkbaar waren de emoties moeilijk onder controle te krijgen op de set. En eenmaal de klus klaar was, kreeg Jolie kreeg nog bakken kritiek van Bosnische oorlogsslachtoffers van Women Victim of War. Zij waren boos omdat de film gaat over een Bosnische vrouw die verliefd wordt op een Servische soldaat die in de oorlog haar beul was. Jolie was gekwetst door de kritiek. Ze voelde zich er zelfs een beetje ziek door.

Jolie en een aantal acteurs werden zelfs met het leven bedreigd. De oorlogsfilm over het conflict in voormalig Joegoslavië werd maandag in Sarajevo aan vijfduizend toeschouwers vertoond, waarna de bedreigingen via post en internet binnenkwamen. Bij een van de acteurs werden de autoruiten stukgeslagen. Bij een ander werd de e-mail gehackt, waarna berichten aan vrienden en kennissen werden verstuurd waarin stond dat de persoon een ongeluk had gehad. Jolie had de hele multi-etnische cast de optie gegeven de regio te verlaten, hoewel geen van de castleden werkelijk vertrok. Ook de geplande première in Belgrado werd afgeblazen, ook al beweerde de producent dat het niet meteen met de incidenten te maken was, maar gewoon omdat niemand er interesse in zou hebben (…dat is eigenlijk ook niet meteen een compliment voor de film, maar soit).

Maar nu de film al een tijdje in de bioscoop is kreeg de regisseuse ook de eerste impressies van het publiek, en deze zijn niet bemoedigend. In Servië heeft de film slechts een handvol bezoekers opgeleverd, ook al gaat de film over Serviërs. Maar wat wil je als de film Serviërs als beulen afschrijft. Bij de opening kwamen slechts 5 bezoekers opdagen, een absoluut diepte record. Maar daar houdt het dus niet op. De film lijkt zowat overal bestempeld te worden als een slechte en behoorlijk naïeve film, en dan vooral door mensen die geen zin hebben om een kleur te bekennen maar die gewoon op zoek zijn naar een goed verhaal. Velen hadden de indruk dat Jolie de controle heeft verloren over haar film en dat de plot kant noch wal raakt.

Ook de karakterontwikkeling en de acteursregie blijkt te wensen over, en de "love story" leek ook compleet van de pot gerukt en totaal ongeloofwaardig in beeld gebracht. Het enige wat opviel was de mooie fotografie, iets wat in deze context (met de gruwelijke zaken die in de film gebeuren) en met deze zwakke ontwikkeling, net als minpunt kan aangeduid worden. Mensen hadden blijkbaar geen probleem dat de film het Bosnische standpunt had ingenomen in het verhaal, dan wel meer bezig was met stijl en vormgeving (de kleuren van de jas van de actrice, de belichting, het camerawerk) in plaats van haar film te onderbouwen met authenticiteit en diepgang. Jolie leek het publiek te kunnen ontroeren met verkrachtingsscènes, maar los van deze gruwel slaat het narratieve gedeelte nergens op..

In de casting zien we ondermeer Rade Serbedzija, Zana Marjanovic, Goran Kostic en Nikola Djuricko, die allen Engels praten met een vreselijk accent (tjah, het is tegenwoordig de mode), in plaats van in hun landstaal (go figure). Ik sta meteen niet meer te springen om de film te zien, maar zal deze hoe dan ook een kans geven op 29 februari wanneer deze prent onze cinemazalen aandoet. Hieronder de trailer.

We hebben dit hier al jaren gezegd op deze filmblog: de filmindustrie zal niet aanzienlijk minder bioscoopbezoekers over de vloer krijgen ten gevolge van de illegale downloads. En deze stelling werd nu ook nog eens bevestigd door een academisch onderzoek van Universiteit van Minnesota. Enkel wanneer er veel maanden tussen de verschillende releasedatums zijn, zou er een kleine invloed kunnen zijn.

Het is bekend dat de Amerikaanse film- en muziekindustrie al jarenlang geconfronteerd wordt door dalende inkomsten. Al sinds het nieuwe millennium krijgen illegale downloads daarvan de schuld. Daarom worden de laatste tijd wetsvoorstellen ingediend zoals SOPA, PIPA en ACTA, die piraterij zouden moeten terugdringen. Maar het lijkt er steeds meer op dat de overheid meer greep wil krijgen op het internet en vrije meningsuiting toch enigszins wil controleren. Maar welk maatschappelijk nut wordt gediend door ouders torenhoge boetes aan te smeren omdat hun puber op internet een filmpje zat te downloaden?

Meer nog, zelfs bedrijfsleider beginnen zich af te vragen of we het probleem niet andersom moeten aanpakken. Zo vertelde de CEO van Angry Birds aan de muziekindustrie dat piraterij niet noodzakelijk slechts is. Komt daar nog bij dat de kostprijs die Hollywood betaalt aan MPAA, veel hoger geschat wordt dan het verlies die de studio zou lijden mocht 90% van de BitTorrent downloads allemaal illegale video’s zijn.

Een nieuw academisch onderzoek toont echter aan dat illegale downloads geen invloed hebben op de inkomsten van een film. Volgens het onderzoek, genaamd 'Reel Piracy: The Effect of Online Film Piracy on International Box Office Sales', kan de filmindustrie het probleem zelf oplossen. De inkomstverliezen worden namelijk veroorzaakt door een grote periode tussen de lancering in de Verenigde Staten en de international lancering.

In de Verenigde Staten zelf is er zelfs geen enkel invloed van piraterij op de inkomsten. "Uit ons onderzoek blijkt dat de mensen die een film downloaden, sowieso niet naar de bioscoop zouden zijn gegaan", aldus onderzoekers van de universiteit van Minnesota. Internationaal gezien kan gerekend worden op 7 procent minder inkomsten door illegale downloads. Dat percentage is echter lager wanneer de internationale lancering samenvalt met de Amerikaanse lancering, en verhoogt samen met een langere tussenperiode.

Het is niet omdat de Franse acteur kans maakt om een Oscar te winnen op de opkomende Oscar uitreiking voor The Artist (2011), dat de 39-jarige Jean Dujardin met alles weg komt in Frankrijk. Zo is er een storm ontstaan na de zogenaamd seksistische fimposters van zijn nieuwste film Les Infidèles (2012), een serie van kortverhalen die draaien rond het thema van het ontrouw zijn.

"Te vrouwonvriendelijk", luidt het verdict. Daarom moeten alle posters vanaf morgen uit het straatbeeld verdwijnen. "Wij vinden dat deze campagne tegen de regels ingaat. Ook al gaat het beeld hier over het onderwerp van de film, een komedie over overspel", legt een woordvoerder van de Franse reclamewaakhond uit aan Le Parisien. "We hebben uit voorzorg contact opgenomen met JC Decaux, die de posters zal weghalen."

Het is bij mijn weten nog niet veel gebeurd dat een filmposter omwille van zijn "seksistisch karakter" uit de reclamepanelen moet gehaald worden. De hypocrisie is vaak dat filmposters met extreem geweld, à la Saw (2004) en konsoorten, nooit zoveel ophef veroorzaken. In Frankrijk wordt er in ieder geval nu druk gespeculeerd over de mogelijks negatieve invloed op de Oscarkansen van Dujardin: de Fransen vermoeden dat hij door dit nieuwe 'schandaal' wel eens naast het felbegeerde beeldje zou kunnen grijpen. Ik betwijfel dat The Academy hierdoor zijn mening zal herzien, ook al zijn Amerikanen nog preutser dan Fransen. Het is trouwens niet de beslissing van de acteur, maar wel van de producenten en distributeurs om uit te pakken met "gewaagde posters".

De film werd geregisseerd door zowel regisseurs als acteurs, met name Jean Dujardin zelf, Emmanuelle Bercot, Fred Cavayé, Alexandre Courtes, Michel Hazanavicius, Eric Lartigau en Gilles Lellouche. In de cast zien we ook nog Guillaume Canet, Alexandra Lamy, Mathilda May, Géraldine Nakache, Isabelle Nanty en Sandrine Kiberlain.

In ieder geval kan ik me geen betere reclame bedenken voor een film, dan een mooie controverse net voor de release van de film. Het is beter dat de mensen van je film praten dan er zelfs niet van op de hoogte zijn. Ditalles met een geslaagde en grappige trailer: Opzet geslaagd! Ik vraag mij tevens af of de posters bij ons ook uit het straatbeeld zullen verdwijnen. Wat vinden jullie ervan?

Net zoals ieder jaar kunnen we opnieuw klagen over de keuzes van The Academy, maar in tegenstelling tot de voorbijgaande jaren denk ik dat ze dit jaar de bal serieus hebben mis geslagen. Los van Rundskop (2011) die een verdiende nominatie kreeg, zijn het voornamelijk "veilige keuzes" die genomineerd werden. Ook al zijn dergelijke award-shows al even subjectief en representatief voor kwaliteit als pakweg het Eurosongfestival, je wil als filmliefhebber toch een aantal zaken recht zetten.

Het meest teleurstellende is dat je nog steeds kan voorspellen welke films genomineerd zullen worden. Alles is zo voorspelbaar geworden dat studio's hun drama-films nu uitbrengen in de periode vlak voor de Oscar-nominaties. De berichten over hoe je een Oscarfilm kan ruiken van mijlenver zijn ondertussen niet meer te tellen, maar nochtans blijven ze hun zelfde koers varen, en dit al jarenlang. Waarom iets wijzigen als je weet dat de show nog steeds wordt aanzien als de ultieme award-show. Maar niets belet ons, om onze kritiek nog maar eens in de verf te zetten.

Laat ik misschien beginnen met de lijst van Beste Films. Een film als Extremely Loud & Incredibly Close (2011) is puur Oscar-materiaal, ook al is de film niet beter dan pakweg Drive (2011) die aan de lijst van Beste Films ontbreekt. En neem het niet enkel van mij aan. Deze Stephen Daldry film wordt door de critici omschreven als: "Extremely Loud and Ridiculous". De film haalt amper 46% op 123 reviews op Rotten Tomatoes en dit terwijl Drive een slordige 93% haalt op 219 reviews. Hoe in hemelsnaam kunnen de meningen van The Academy en het publiek zover uit elkaar liggen?! Ook een films als Shame (2011) of Tinker Tailor Soldier Spy (2011) zijn véél beter bevonden door het publiek dan het vrij standaard drama Extremely Loud & Incredibly Close.

Het probleem met films als Drive of Shame is dat ze niet in het plaatje passen van de Oscars. Een regisseur en producer als Steven Spielberg kent ondertussen de spelregels. Hij is jarenlang genegeerd geweest, maar sinds hij zijn eerste Holocaust film maakte is de man een eregast geworden en weet Spielberg hoe hij binnen de lijntjes van The Academy kan kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar War Horse (2011), die al op handen werd gedragen bij de eerste trailer. Ook The Help (2011) is een veilige keuze. Het zijn allemaal films die in de spotlight komen te staan, zonder dat ze het eigenlijk nodig hebben, laat staan echt 'verdienen'.

Maar daarmee wil ik niet zeggen dat War Horse of The Help slechte films zijn? Je kunt de regisseurs van de respectievelijke films niets verwijten. Zij kunnen er niets aan doen dat een aantal pipo's met pen en papier besloten hebben om hun films als het beste van het jaar te nomineren. Vorig jaar was er ondermeer heel wat kritiek aan het adres van Tom Hooper, toen hij met zijn The King's Speech (2010) de Oscar won voor Beste Film en Beste Regie, terwijl David Fincher met zijn The Social Network (2010) een veel betere film had afgeleverd. En dit jaar had ik liever een pak andere films willen zien bij de Beste Films.

En het is niet alleen de Beste Film categorie die wat tegenvalt. Waar zit de nominatie voor Beste Actrice voor Charlize Theron met Young Adult (2011), Tilda Swinton met We Need To Talk About Kevin (2011), Kirsten Dunst met Melancholia (2011), Kristen Wiig met Bridesmaids (2011) en Elizabeth Olsen met Martha Marcy May Marlene (2011)? Maar vooral, waar zit de nominatie voor Michael Fassbender met Shame (2011) en bovenal Ryan Gosling met The Ides of March (2011) of nog Drive (2011)?

Toch ben ik tevreden dat Gary Oldman voor Tinker Tailor Soldier Spy (2011) en Rooney Mara voor The Girl With the Dragon Tattoo (2011) een nominatie op zak hebben voor hun prestatie. In het begin van het jaar dacht ik dat Brad Pitt op zijn sokken de Oscar zou winnen voor beste acteur, gezien hij in twee Oscar-waardige films speelde, maar The Tree of Life (2011) is uiteindelijk zwaar tegengevallen en Moneyball (2011) is nu ook niet meteen zijn beste vertolking.

Anderzijds hoop ik niet dat films als Hugo (2011) (11 nominaties) of The Artist (2011) (10 nominaties) alle prijzen zullen oprakelen. Het zijn twee sterke kandidaten, maar het zijn voor mij niet dé films van het jaar. Eigenlijk kan je dat over geen enkele film zeggen, en dus zou een betere spreiding van de prijzen misschien een goede zaak zijn. En mocht er al een film zijn die alles wint, dan had ik er niets op tegen mocht dit naar Drive gaan, maar spijtig genoeg werd deze film uitgerangeerd. Smaken verschillen en hierover kan nog lang gediscussieerd worden. Kiezen is verliezen en fouten zijn menselijk, dat heeft de Oscar Awardshow toch duidelijk gemaakt in het verleden (cf. Goodfellas, Alfred Hitchcock, L.A. Confidential,…). Op 26 februari 2012 is de uitreiking.

***Related Posts***
24/01/2012: Rundskop gaat naar de Oscars
16/01/2012: De 69e Golden Globes winnaars
01/10/2011: Beste Buitenlandse Films van 2011
01/03/2011: Rundskop filmbespreking

Het ziet er naar uit dat er wat problemen zijn met de productie van de tweedelige live-action Akira (2013) manga-adaptatie. De studio had het vertrouwen geschonken aan de nog jonge Jaume Collet-Serra, die indruk heeft gemaakt met zijn horrorprent Orphan (2009) en zijn actie-thriller Unknown (2011). Maar blijkbaar is alles compleet fout gelopen en heeft Warner Bros de productie stop gezet.

Korte inhoud: Kaneda is de leider van een Motorbende in Neo-Tokio (wordt waarschijnlijk Neo-Manhattan). Tetsuo is één van de bendeleden en is altijd de benjamin geweest, die onder bescherming van Kaneda staat. Als Tetsuo wordt gearresteerd, wordt hij als proefkonijn gebruikt voor een militair experiment, waardoor hij ongelooflijke krachten krijgt. Tetsuo kan zijn krachten niet in bedwang houden en slaat volledig door. Kaneda is de enige die hem nog kan tegenhouden.

Volgens The Hollywood Reporter ligt het probleem bij het budget van de film. Warner maakt zich zorgen over de lopende zaken en vreest dat alles zal ontsporen. Maar er zouden ook nog problemen zijn met de casting en het script. Bijgevolg heeft Warner besloten om de filmproductie stil te leggen voor onbepaalde tijd. Het is op dit ogenblik nog niet zeker wanneer alles terug op de rails kan gezet worden, laat staan of ze de film nog zullen afwerken.

Het is trouwens een filmproject die geplaagd wordt door problemen. Regisseur Albert Hughes heeft trouwens dit project de rug toegekeerd nadat er heel wat acteurswissels waren. Eerst werd er gedacht aan Andrew Garfield en Garrett Hedlund voor de twee hoofdrollen, nadien aan Robert Pattinson, Justin Timberlake, Joaquin Phoenix en Chris Pine, en uiteindelijk kwam dan de naam van Keanu Reeves, maar hij had er zelf geen interesse in. En bijgevolg heeft de studio opnieuw hun oorspronkelijke cast (lees: minder bankable) genomen. En hoe zwakker de cast, hoe lager het budget. En daar wringt dus het schoentje. Dit project heeft 100 miljoen nodig, maar met een B-cast zal deze film het moeilijk hebben om met een dergelijk budget nog winst te maken. En komt daar nog bij dat Andrew Garfield blijkbaar niet meer van de partij is. Het budget was inmiddels gezakt van 90 naar 60 miljoen…een beetje aan de magere kant als je het mij vraagt.

Ondertussen werd er wanhopig gezocht naar bekende namen, maar buiten de Japanner van dienst Ken Watanabe en de mysterieuze Helena Bonham Carter zijn ze niet ver gekomen. Misschien moet producer Leonardo DiCaprio maar een rol opnemen. Wordt vervolgd ...

***Related Posts***
26/03/2011: Akira verfilming niet in Neo-Tokyo maar Neo-Manhattan
10/11/2007: Akira verfilming in de maak