De FilmBlog

Als we Lisa Marie Presley mogen geloven komt er binnenkort een film over het leven van haar vader Elvis Presley. Er is ondertussen al een geslaagde film met Johnny Cash in Walk the Line (2005), Jerry Lee Lewis in Great Balls of Fire! (1989) en Ritchie Valens in La Bamba (1987). Enkel een filmversie van het leven van Roy Orbison ontbreekt nog.

Er zijn uiteraard al wat pogingen geweest maar nooit een film die indruk heeft kunnen maken. En dat is ook de mening van Lisa Marie, die nog liet optekenen: "Er is nog nooit iets fatsoenlijks over hem gemaakt." De 44-jarige Presley is dus bezig met diverse gesprekken te voeren met filmstudio's. "Het gaat zeker gebeuren." Voor haar project heeft ze een film als Walk the Line voor ogen, waarin het leven van countryzanger Johnny Cash centraal staat. Over het leven van Presley, de rock-legende met opvallend indringende stem en zijn charismatische verschijning op het podium, zijn echter niet zoveel belangrijke films gemaakt waar de figuur centraal stond. Maar hij wordt wel geregeld geciteerd.

Acteur Cary Elwes werkt momenteel aan zijn debuutfilm Elvis & Nixon (2012), over de ontmoeting tussen Elvis (Eric Bana) en president Richard Nixon (Danny Huston), een project die 15 jaar geleden al eens als tv-film werd gemaakt, Elvis meets Nixon (1997).

Lisa Marie Presley, die nauwelijks interviews geeft, is geheel uit haar comfortzone gegaan en op Graceland een tentoonstelling geopend over de popicoon gezien door haar ogen. Presley leefde tot ze 5 jaar oud was op het landgoed van haar vader, tot haar moeder Priscilla Presley bij hem wegging. "Hij was altijd volledig uitgedost", herinnert Presley zich. "Je zag hem nooit in zijn pyjama naar beneden komen." De dochter van de King of Rock-'n-Roll werkt uiteraard ook aan haar derde studioalbum, dat in mei uit moet uitkomen, dus alle aandacht kan ze goed gebruiken.

Maar ja, ik ben ook wel te vinden voor een echte biografische film, die zowel de mooie als de minder mooie kantjes laat zien, en bijgevolg denk ik niet dat Lisa Marie al teveel invloed moet hebben in de finale versie van het script. Maar de getuigenis van Priscilla zal uiteraard van groot belang zijn, gezien zij zo’n 14 jaar met Elvis samen was.

We naderen het einde van het jaar, dus hoe kan het ook anders dat we nog een paar Oscar-waardige producten over ons heen krijgen. Te beginnen met The Iron Lady (2011) van Phyllida Lloyd (Mamma Mia!), met een wel heel opmerkelijke vertolking van Meryl Streep in de rol van Margaret Thatcher.

Korte inhoud: The Iron Lady vertelt over het verhaal achter Margaret Thatcher (Meryl Streep), die zich door de obstakels van geslacht en klasse wist heen te slaan om zo gehoord te worden als vrouw in een door mannen gedomineerde politieke wereld. Het verhaal gaat over macht en de prijs die daarvoor moet worden betaald. Tevens biedt het een portret van van een bijzondere en complexe dame.

Thatcher regeerde elf jaar, en trad aan in een periode wanneer Groot-Brittannië er slecht voor stond, met een sterk verouderde industrie en de voortdurende arbeidsconflicten die noodzakelijke vernieuwingen in de weg stonden. Er was een hollende inflatie, en het nationale zelfvertrouwen was tot een minimum gedaald. Maar de conservatieve dame zette orde op zaken, en werd beste maatjes met het Amerika van Reagan.

En je zou denken dat de entourage van de 86-jarige dame tevreden zou zijn met de eer van de verfilming, maar niets is dus minder waar. Ze hadden er zlfs geen enkel goed woord over te vertellen. Een anonieme bekende van de Iron Lady noemt de biopic in de Britse conservatieve krant The Mail on Sunday ronduit 'beledigend'. "Ik ben hier niet gekomen om een film te bekijken over een oma die doordraait", wordt er nog aan toegevoegd. De vrienden van Thatcher zagen de film bij een voorvertoning voor een testpubliek en zeggen haar niet te herkennen in de film. De conservatieve oud-premier zou worden omschreven als een egoïstische ice-queen die haar carrière verkiest boven haar man, gespeeld door Jim Broadbent.

Thatcher zelf heeft sinds 2002 een aantal beroertes gehad, en is niet meer in staat om in publiek te spreken. En nog volgens haar entourage zou de film haar fysieke toestand tot in het belachelijke hebben gedreven. Zo zou ze vaak hallucineren dat haar in 2003 overleden echtgenoot nog leeft. Hij zou voorbij paraderen in excentrieke outfits en haar bekritiseren om haar 'ongeneeslijke egoïsme'. Ook zou ze gek worden door nachtmerries over haar rol in de Falklandoorlog en de uit de hand gelopen mijnwerkersstakingen in 1984.

En gezien Thatcher zichzelf niet kan verdedigen maakt het er allemaal niet beter op. Volgens Thatchers vrienden had Denis juist veel respect voor zijn echtgenote en was hij trots op haar politieke prestaties. "Het idee dat Denis ooit gemeen tegen haar zou zijn geweest is gestoord en niet waar. Ze waren erg hecht", zegt het conservatieve parlementslid Conor Burns. "Iedere film waarin Margaret Thatcher niet te zien is als een van de titanen van de Britse politiek in de twintigste eeuw is per definitie een parodie."

Regisseur Phyllida Lloyd (pic) repliceerde dat het wel degelijk gaat over een fictie, gebaseerd op het leven van Tatcher, en dat dus niet alle details getoetst moeten worden aan de realiteit. Maar toch liet Pathé, de Frans-Britse producent van de film, weten dat het toch een 'eerlijk en accuraat' verhaal is. In de cast zien we ook nog Iain Glen, Richard E. Grant, Teresa Mahoney en Teresa Mahoney. De film komt bij ons uit op 15 februari 2012.

Kijk, als ik mocht kiezen tussen een biopic van de 4 jarige lijdensweg van Amanda Knox of de biopic van het parcours van pop-idool Lady Gaga, dan kies ik zonder de twijfelen voor het eerste verhaal. Buiten fans van Lady Gaga zie ik niet meteen in dat er interesse zou kunnen zijn in een prent over het leven van deze excentrieke dame. En toch is er een biopic in de maak over haar.

Het is de Amerikaanse tv-zender Lifetime die alles in het werk zet om een film over het leven van Lady Gaga uit te werken. Volgens het magazine Billboard gaat Fame Monster: The Lady Gaga Story over de tienerjaren van de nu 25-jarige zangeres tot haar opkomst als wereldberoemde popster. De film wordt gebaseerd op het boek Poker Face: The Rise and Rise of Lady Gaga van Maureen Callahan uit 2010.

Het scenario wordt geschreven door Norman Snider, een scenarst die meer dan 2 decennia geleden het script schreef voor David Cronenberg's Dead Ringers (1988), maar sindsdien niet meteen kaskrakers heeft geschreven. En ik heb zo een flauw vermoeden dat de kaskraker nog niet voor meteen zal zijn.

Het verhaal volgt het leven van Stefani Germanotta, die ooit begon als rocker en later werd getransformeerd tot de megaster Lady Gaga. De zangeres brak in 2008 door met haar album The Fame en is sindsdien regelmatig in het nieuws vanwege haar muziek en haar opvallende outfits. Lady Gaga zou zelf niet bij de film betrokken zijn, wat toch wel wat vreemd is. De casting begint binnenkort. Lifetime laat nog weten niet primair geïnteresseerd te zijn in een goede zangeres. De hoofdrolspeelster moet vooral fysiek lijken op Lady Gaga.

Maar ook al is Gaga niet betrokken bij de film, heeft ze toch een compleet andere opinie over wie haar zou moeten vertolken. In een interview liet ze het volgende optekenen: "I would have Marisa Tomei play me," zei de popdiva over de 46 jaar oude actrice. "All my friends call me Marisa when I get angry because my New York accent just flies out of my body."

Is er ooit een biopic gemaakt over het leven van Madonna? Ik denk het niet. Er was wel de documentaire In Bed With Madonna, en een poging van regisseuse Floria Sigismondi om nota bene met Lady Gaga in de hoofdrol een Madonna-biopic te maken (Madonna: From a Virgin to a Phenomena), maar dit lijkt op de lange baan geschoven. En hier heb je een 25-jarige zangeres die maar pas in 2009 is doorgebroken met haar single Poker Face, en nu al is er sprake van een verfilming van haar leven. Welk leven? Ze mag dan nog wel een stijl-icoon zijn die veel platen verkoopt, maar ik zou denken dat het leven van Madonna misschien wel een beter onderwerp zou zijn voor een biopic, niet?

***Related Post***
15/03/2010: Lady Gaga met Beyonce in Telephone

Steven Spielberg heeft besloten zijn presidentsfilms Lincoln (2012) over de komende verkiezingen van op 17 december 2012 te hevelen. De regisseur, die al jaren de Democratische partij steunt, wil met zijn verhaal over de tweede verkiezingsstrijd van de negentiende-eeuwse Republikeinse president de komende verkiezingen niet beïnvloeden, zei hij onlangs in de Amerikaanse krant.

Korte inhoud: Lincoln gaat over de strijd van Abraham Lincoln tegen de zuidelijke staten van Amerika die zich verzetten tegen de afschaffing van de slavernij. Zijn verkiezing tot president leidde in 1861 tot het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog, die vier jaar duurde. Lincoln werd in 1865 vermoord.

Er ligt al wat stof op het project, gezien er al sprake om de film te produceren in 2005, toen nog met Liam Neeson in de rol van Lincoln, maar ondertussen is het Daniel Day-Lewis geworden, die zijn presidentsrol zal vertolken naast Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones, David Strathairn en Sally Field. Het scenario werd geschreven door Tony Kushner (Munich).

Maar ondertussen krijgen we een andere biopic op ons bord, met name J. Edgar (2011) van regisseur Clint Eastwood. Niet over een president maar wel over de FBI directeur J. Edgar Hoover. Hoover geldt als omstreden, aan de ene kant bouwde hij de FBI uit tot een grote professionele organisatie, aan de andere kant had hij een grote persoonlijke macht opgebouwd waaraan zelfs de Amerikaanse presidenten niet zomaar voorbij konden gaan. De presidenten Truman, Eisenhower, Kennedy en Nixon hebben allen serieus overwogen Hoover te ontslaan, (Nixon zelfs twee keer), maar steeds bleek Hoovers positie om allerlei redenen te sterk. Na zijn dood werd daarom de maximumtermijn voor de functie van directeur van het FBI gesteld op tien jaar.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van de voormalige directeur van de FBI, J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio). De focus wordt gelegd op de schandalen in zijn carrière en zijn controversiële privéleven. Helen Gandy (Naomi Watts), de vrouw die 54 jaar lang zijn secretaresse was, had een aanzienlijke invloed op de directeur en was, naar het schijnt, op de hoogte van zijn geheimen. En geheimen had hij zeker. Zo had Hoover onder andere jarenlang een geheime relatie met zijn mannelijke assistent Clyde Tolson (Armie Hammer).

De biografische film wordt uitgebracht door Warner Bros. Pictures en is gebaseerd op een scenario van Dustin Lance Black (Milk, What's Wrong with Virginia). In de film zien we ook nog een rol voor Josh Lucas en Judi Dench. J. Edgar komt bij ons uit op 11 januari 2012.

***Related Post***
07/04/2005: Lincoln verfilming voor Steven Spielberg

Een wiedergutmachung-film dus..., want ja, zo ziet het er toch naar uit. Mel Gibson wil met Warner Bros een film maken over de Joodse held Judah Maccabee, en dit nadat Gibson een paar jaar gelden op de vingers werd getikt voor zijn antisemitische tirade in beschonken toestand en zelfs nadien aan de schandpaal genageld naar het voorbeeld van zijn Passion of Christ (2004)

De naam van Judah Maccabee was mij compleet onbekend, maar het is dan ook geen figuur die we doorgaans op de schoolbanken tijdens de geschiedenislessen te zien krijgen. Judah is een Joodse priester die in 167 voor Christus een revolte op gang bracht tegen het hellenistische Seleucidenrijk (tegenwoordig Syrië). Hij wordt beschouwd als één van de grootste krijgers uit de Joodse geschiedenis naast Joshua, Gideon en David. Het Joodse feest Hanukkah herdenkt tevens de restauratie van het Joodse geloof in de Joodse tempel na verdrijving van heidense invloeden in 165 voor Christus.

En uiteraard was het kot te klein voor de Joodse aanhang die meteen zijn ontsteltenis liet blijken over de jammerlijk keuze van Warner Bros om dit verhaal te laten vertellen door iemand die geen respect heeft voor de Joodse cultuur. In een statement liet Abraham H. Foxman van het Anti-Defamation League het volgende optekenen:

Not only has Mel Gibson shown outward antagonism toward Jews and Judaism in his public statements and actions, but his previous attempt to bring biblical history to life on the screen was marred by anti-Semitism. Rather than listen to respected religious leaders, both Christian and Jewish, who voiced concerns then about the insensitive elements of his depiction of the last hours and crucifixion of Jesus, Gibson showed contempt for those voices and refused to make changes that might have helped turn his passion of hate into a passion of love.

While we do not argue with Mel Gibson’s right to make this film, we still strongly believe that Warner Bros. should reconsider Gibson’s involvement in this project.

Zoals ik al eerder scheef op deze filmblog vind ik de hetze rond het Gibson-incident compleet overroepen. Uit ervaring weet ik dat In vino veritas niet altijd klopt. De meeste mensen die ik ken die dronken zijn zeggen meestal dingen om anderen uit hun tent te lokken. Dus waarom de man veroordelen op basis van een zatte uitschuiver. Geef de man een kans. Hij heeft anders al genoeg last met zijn Russische golddigger die hij aan de haak sloeg en die hem nu van zijn fortuin aan het pluimen is.

Ik ben zelf agnost van geloofsovertuiging, en ik lig dus zelf niet echt wakker van een nieuwe bijbelfilm, maar anderzijds heb ik al altijd iets meer willen weten over dat Hanukkah. Jon Stewart van The Daily Show praat hier vaak over. Zou leuk zijn mocht hij Jon Stewart eens kunnen uitnodigen om over de film te praten. Gibson heeft tevens al wat ervaring met historische films (Apocalypto, Braveheart, The Passion). Je kunt altijd wel discussiëren over de toon en accuraatheid van de film, maar dat kan je over bijna elke historische film zeggen. Film is nu eenmaal geen geschiedschrijving.

Regisseur Marc Forster (Monster's Ball, The Kite Runner) werkt aan zijn come-back na de wat teleurstellende Quantum of Solace (2008). Een de kaarten liggen goed gezien hij een wel heel boeiende actie-biopic kan maken genaamd Machine Gun Preacher (2011), over een Hells Angel biker genaamd Sam Childers (pic) die zich in de oorlogszone van Sudan ontfermt over de kinderen.

Korte inhoud: De film vertelt het verhaal van Sam Childers (Gerard Butler), een voormalige drugdealer en bendelid van de Hell's Angels die zich bekeerd heeft tot God. Hij richtte een weeshuis op in Soedan in de jaren '90. Nadien vormde hij een militie om te voorkomen dat de kinderen zouden eindigen als kindsoldaten of seksslaven van de Lord’s Resistance Army (LRA) die al meer dan 30'000 kinderen ontvoerden.

En wie beter om een stoere biker te spelen dan Gerard Butler? De man is dit jaar tevens ook te zien in Coriolanus (2011) waar hij ook een taaie soldaat speelt. Maar gezien deze film gebaseerd is op waar gebeurde feiten, lijkt dit project net iets interessanter. Het gegeven van een biker die het opneemt tegen de LRA heeft ook iets Rambo-achtig en verwacht dus maar heel wat heftige vuurgevechten. Een film vol drama en actie, voor ieder wat wils. Opmerkelijk is dat Gerard Butler ook staat ingeschreven als executive producer. Zo'n uitvoerend producer is niet zomaar iemand die de financiën overziet maar ook wat te zeggen heeft over het draai-proces. Wie weet zal hij Forster wel uitleggen hoe hij een actie-scène in beeld moet brengen.

In de vrouwelijke rol zien we de knappe en talentvolle Michelle Monaghan, enbij de acteurs zien we ook Michael Shannon. Een mooie cast en voor Gerard Butler zeker een beter project dan die goedkope romantische komedies (The Bounty Hunter, The Ugly Truth). Laten we nu enkel maar hopen dat Forster doet waar hij goed in is, en dat is de focus leggen op het drama gedeelte - in plaats van actie. Vraag blijft nu of scenarist Jason Keller de ware gebeurtenissen alle eer heeft aangedaan, of hij eerder heeft gekozen om het leven van Childers wat op te smukken. We zullen het binnenkort wel te weten komen.

De opnames van de film werden opgenomen in Detroit en Zuid-Afrika. Machine Gun Preacher zou in december van dit jaar in de bioscoop moeten draaien. Een prent om naar uit te kijken.

Het ziet er naar uit dat Tom Hardy, de acteur uit Warrior (2011) en Inception (2010), binnenkort in de huid zal kruipen van Al Capone in Cicero (2012) van regisseur David Yates, die we kennen van Harry Potter and the Deathly Hallows part 1 (2010) en part 2 (2011).

Tom Hardy vertolkt momenteel dat andere zwaargewicht, Bane, in de opkomende The Dark Knight Rises (2012). Maar nu zou hij dus zijn Tommygun mogen opnemen met een vette cigaar in zijn mond voor de vertolking van één van de meest beruchte gangsters uit de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw. En het mocht wel eens tijd worden, want de enige langspeelfilm van belang waar Al Capone aan bod kwam was The Untouchables (1987) van Brian De Palma. En gezien Robert De Niro zo'n sterke vertolking had neergezet, stond niemand echt te springen om een nieuwe Al Capone film te maken, los van een aantal tv-series en B-films. Maar ondertussen zijn we bijna een kwart-eeuw verder en ben ik enthousiast over het nieuws dat er een echte Capone film op stapel staat.

Tijdens de drooglegging in de jaren 20, als middel van de regering om het alcoholisme uit de Verenigde Staten te bannen, beheerste Al Capone in Chicago het leeuwendeel van de misdadige activiteiten. Hij was actief in het organiseren van prostitutie, het uitbaten van casino’s en uiteraard ook de illegale handel in alcohol, en hiervoor werd geregeld bloed vergoten door zijn manschappen. Hoewel de politie van zijn misdaden op de hoogte was, kon Capone lange tijd ongestraft zijn activiteiten voortzetten, deel omdat heel wat politiemensen werden omgekocht of gewoon schrik hadden van de mogelijke gevolgen. Uiteindelijk werd hij in de boeien geslagen en veroordeeld op beschuldiging van belastingontduiking en mocht hij zijn straf uitzitten in Alcatraz. In 1939 werd hij vervroegd vrijgelaten vanwege zijn slechte gezondheid. Al Capone stierf 8 jaar later ten gevolge van een beroerte.

Daar waar we in The Untouchables eerder het parcours van Eliot Ness volgden, gaan we in deze biopic de focus leggen op Al Capone, zijn groei naar macht en zijn uiteindelijk ondergang. Tom Hardy zal in ieder geval serieus wat mogen bijkomen voor de rol, maar dat komt wel in orde gezien hij al wat kilo’s zal mogen bijkomen voor de rol van Bane. Maar het dikke ronde gezicht van Al Capone zal de man wel nooit hebben, en dat hoeft voor mij eigenlijk ook niet. Het is in ieder geval een talentvol acteur met een goede fysiek, die tevens al wat ervaring heeft als gangster (cf. Bronson). En het scheelde niet veel want ook Nicolas Cage was in de running voor de rol, bij wat een prequel had moeten zijn op The Untouchables, waar dit feestje ging dus niet door. Thank God!

***Related Post***
16/05/2007: Nicolas Cage in Untouchable prequel?

Wanneer je de naam van Bill Murray hoort, ga je meteen beginnen denken aan komische films, maar de Groundhog Day-acteur heeft ook al bewezen dat dramatische rollen hem niet vreemd zijn. Denk maar aan Lost in Translation (2004) of recent nog Passion Play (2010). En terwijl elke fan zit te wachten op Ghostbusters 3 (2012), maakt Murray zich klaar voor een nieuwe dramatische vertolking, met misschien wel een Oscar-geurtje.

De rol die hij krijgt aangeboden is deze van President Franklin Delano Roosevelt, en dit voor de opkomende Hyde Park on the Hudson (2011) van Roger Michell (Notting Hill, Changing Lanes, Morning Glory). De film is een adaptatie van Richard Nelson op een radio-stuk. Ik heb het moeten opzoeken maar Roosevelt werd geboren in Hyde Park in New York, maar de titel komt van een ontmoeting tussen de koning en koningin van Engeland en Roosevelt aan de Hudson rivier aan de vooravond van de 2de wereldoorlog.

De democraat Roosevelt of beter bekend als FDR was de 32e president van de Verenigde Staten. Tijdens de presidentsverkiezingen van 1932 en te midden van een slechte economie versloeg hij de zittende president Herbert Hoover. Zijn presidentschap duurde van 1933 tot 1945. Roosevelt maakte als president intensief gebruik van de media om de publieke opinie voor zich te winnen en zijn beleid toe te lichten. Zijn informele off the record-stijl van persconferenties en zijn populaire fireside chats (praatjes bij de haard), op de radio voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, zijn daar voorbeelden van. Met de New Deal initieerde hij een programma tegen de sociale en economische gevolgen van de Grote Depressie. Hij is tevens de enige Amerikaanse president die vier keer gekozen is, een record dat niet meer verbeterd kan worden omdat sedert Amendment XXII uit 1947 de president maar éénmaal herkozen kan worden. Op 12 april 1945 overleed Roosevelt aan een beroerte op 63-jarige leeftijd.

Met het enorme succes van The King’s Speech (2010), die de beste film van het jaar werd volgens de academy, zou je denken dat er nog meer verfilmingen zullen losweken van koningen en presidenten. Zo wachten we nog steeds op de Abraham Lincoln film die Steven Spielberg zou maken. Martin Scorsese is zelfs bezig met een film over die andere Roosevelt, The Rise of Theodore Roosevelt, een film die in 2013 zou moeten uitkomen.

Het is allemaal misschien wat vroeg, maar net zoals George Bush Jr. en W. (2008), zal binnenkort ook Nicolas Sarkozy (pic) zijn biopic hebben, en in tegenstelling tot de biopics La Môme (2007) van Edith Piaf of Serge Gainsbourg met Gainsbourg (2010), is het de bedoeling een kritisch portret te brengen van de machtspelletjes binnen het Franse establishment in een media-geil klimaat. Een politieke thriller à la Oliver Stone, volledig geproduceerd door het Franse Gaumont en Mandarin Cinema die al heel wat succesvolle Franse komediefilms heeft gemaakt.

Het filmproject zal La Conquête (2011) heten en geregisseerd worden door de zo goed als onbekende Xavier Durringer. Het scenario is dan weer van de hand van Patrick Rotman die ook al wat ervaring heeft met het onderwerp gezien hij documentaires over Chirac (2006) en Francois Mitterand heeft geschreven en geregisseerd.

De rol van de president zal vertolkt worden door de niet zo aantrekkelijke maar toch talentvolle Denis Podalydès (pic). Bij de credits zie ik geen Carla Bruni vertolking, dus ga ik van de veronderstelling uit dat de film zal gaan over de politieke beginjaren van Sarko rond zijn overwinning van de verkiezingen, met ondermeer zijn aanvaring met Dominique de Villepin en Jacques Chirac. Misschien ook zijn relatieproblemen met Cécilia Sarkozy. Ik lees in de pers-briefing dat het verhaal zou beginnen vanaf de 6de mei 2007, met de overwinning van de verkiezingen, maar dat we via flash-back’s in de tijd zullen teruggaan, te beginnen in 2002 wanneer Chirac hem zei dat hij hem nooit zou aanduiden als eerste minister.

Ik heb al heel wat Britse en Amerikaanse films gezien die de regering op de korrel namen, met verhalen van corruptie of bedrog, maar zelden heb ik Franse films gezien die de eigen regering op de rooster legt. En eigenlijk valt er heel wat over te zeggen. Sarkozy heeft ook zijn donkere en manipulatieve kantjes. Ook Fransen zijn gepassioneerd door politiek, maar zij kregen de voorbije jaren enkel maar komedie en politiefilms voorgeschoteld in plaats van politieke thrillers. Benieuwd of deze film veel bezoekers naar de zalen zal trekken. In ieder geval minder dan Bienvenue chez les Ch'tis (2008), maar misschien wel meer dan het dure Les aventures extraordinaires d'Adèle Blanc-Sec (2010) van Luc Besson.

De reden waarom er zo weinig realistische portretten worden gemaakt van Franse regeringsleiders van de laatste jaren is omdat Frankrijk er een strenge privacy-reglementering op nahoudt. De film die we te zien zullen krijgen zal dus niet fel afwijken van datgene wat algemeen al in de pers werd uitgesmeerd. Verwacht dus niet al teveel fictie om het gegeven wat op te peppen. Maar liefhebbers van The West Wing (1999) en The Queen (2006) zullen hier wel plezier aan beleven.

Cleopatra is hot, zover is duidelijk. Een kleine twee jaar geleden kwam Steven Soderbergh nog naar buiten met het idee om een Cleopatra-musical te maken, genaamd Cleo (2011), met Catherine Zeta-Jones als de Egyptische koningin en Ray Winston als Julius Caesar. Maar net zoals met de Marilyn Monroe biopic, zijn er gelijkaardige filmprojecten die op hetzelfde moment de kop opsteken.

Producent Scott Rudin (No Country For Old Men) had in 2006 de rechten gekocht van een recente biografie over Cleopatra van Stacy Schiff en wil snel een film van de grond krijgen. De mensen bij The Wrap schreven het volgende:

Oscar winner Angelina Jolie is attached to star in the Cleopatra (2011) movie that Oscar-winning producer Scott Rudin has been developing since 2006, according to USA Today. At a lunch this week in Manhattan to promote Pulitzer Prize-winning biographer Stacy Schiff's new book, "Cleopatra: A Life," Little, Brown publisher Michael Pietsch said Rudin envisions Jolie starring as the Queen of the Nile.

Rudin's office then confirmed that the project "is being developed for and with Jolie," who Schiff describes as having "the perfect look" to play the character.

Met Angelina Jolie als Cleopatra zou je kunnen verwachten dat de meest evidente keuze voor Cleopatra’s lover, Brad Pitt zou zijn als de Romeinse generaal Marcus Antonius. Maar gezien het er misschien een beetje te dik op ligt zal de toekomstige regisseur misschien wel zoeken naar een alternatief, kwestie om de voorspelbaarheid niet in de hand te werken. Ik moet bekennen, ik heb Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor in flarden en stukken gezien op tv, een beetje tussen de soep en de patatten.

Ik lag er nooit echt wakker van, tot ik de serie "Rome" zag. Ik denk dus echt wel dat er meer te doen is met het personage dan louter romantisch geleuter. Ik kijk er zelfs meer naar uit dan die Soderbergh musical. Ik val niet alleen in slaap bij musicals, maar ik denk tevens dat Zeta-Jones niet de beste actrice is voor de rol. Het zou me trouwens verbazen mocht dit project ooit het daglicht zien. De hit-and-miss reputatie van Soderbergh zal ook het vertrouwen in het project niet vergroten. Aan de vooravond van de productie van Moneyball (2011) werd Soderbergh trouwens ontslaan als regisseur omdat de studio vond dat het script niet goed genoeg was, en vervangen door een regisseur met zo goed als geen relevante ervaring. Pittig detail, de producer van Moneyball is eveneens Scott Rudin.

***Related Post***
26/10/2008: Catherine Zeta-Jones als Cleopatra