De FilmBlog

J. Edgar (2011) **½ op blu-ray

2012-05-20T22:17:57+02:00

Hij was decennialang een van de machtigste en meest invloedrijke mensen ter wereld, maar in deze biopic van Clint Eastwood kom je slechts bij vlagen te weten wie J. Edgar Hoover nu precies was. Eastwood lijkt bij momenten niet te weten wat hij met het complexe karakter van Hoover moet aanvangen waardoor J. Edgar vooral een beschrijvende film zonder al te veel controverse is geworden. Nochtans was Hoover een erg omstreden figuur die de FBI uitbouwde tot een machtige organisatie, maar tegelijkertijd ook niet vies was van enige chantage en omkoping. Oliver Stone zou likkenbaarden met zo’n onderwerp, maar in handen van Eastwood blijft het dus allemaal redelijk braaf.

Korte inhoud: J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio) werd in 1924 benoemd tot directeur van het Bureau of Investigation, de voorloper van het FBI, een functie die hij tot zijn dood in 1972 zou blijven bekleden. Gebrand op macht en aanzien neemt Hoover de touwtjes van het bureau stevig in handen. Hij duld geen tegenspraak, ook niet van zijn eigen medewerkers en kent zijn eigen methodes en werkwijzen. In de nadagen van zijn leven vertelt Hoover zijn leven en carrière aan een journalist die zijn verhaal in een biografie zal gieten.

Een van de sterkste scènes uit J. Edgar is wanneer Hoover eindelijk genoeg moed lijkt te hebben verzameld om aan zijn overbezorgde en dominante moeder Annie (Judi Dench) te bekennen dat hij meer voelt voor zijn rechterhand Clyde Tolson (Armie Hammer) dan pure vriendschap. Net dan begint zijn moeder over een jongen die zelfmoord pleegde nadat hij uit de kast gekomen was en besluit ze met de woorden: ‘I’d rather have a dead son than a daffodil’.

Woorden die bij Hoover aankomen als een mokerslag en hij slikt zijn woorden weer in waarna er niet meer over zijn vermeende homoseksualiteit werd gepraat. Het is een scène die het ambivalente in de persoon van Hoover uitstekend weergeeft: op professioneel gebied had hij de touwtjes stevig in handen en hield hij uitgebreide dossiers bij van zijn omgeving en tegenstanders om hen bij tijd en stond te chanteren, maar anderzijds worstelde hij in zijn eigen privéleven met zichzelf, en durfde hij niet ingaan tegen zijn eigen moeder. Dit aspect van zijn persoon hield hij grotendeels uit de schijnwerpers.

Onder acht verschillende presidenten jarenlang een van de machtigste mensen ter wereld zijn, en dan ook nog eens een interessant verborgen persoonlijk leven hebben, het is natuurlijk veel materiaal om in een film van 137 minuten te stoppen. Het grootste manco aan J. Edgar is dan ook dat er veel te veel bruikbaar materiaal voorhanden is waardoor er belangrijke dingen amper aan bod komen en de rest redelijk beschrijvend blijft.

Zo was Hoover geen grote fan van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, maar kom je niet te weten waarom dit zo is, net als wat hij persoonlijk tegen Martin Luther King heeft. Hoover blijkt ook een meestermanipulator te zijn geweest die zijn eigen inbreng in enkele spectaculaire zaken (zoals de ontvoering van de baby van Charles Lindbergh en de arrestatie van John Dillinger) groter afdeed dan het geval was. Zo blijkt Hoover aan het einde van de film niet de meest betrouwbare verteller te zijn geweest.

Genoeg interessante verhalen voor een boeiende film, maar Eastwood wil te veel vertellen op te korte tijd. De regisseur speelt op veilig en wil niet te veel standpunten innemen, waardoor J. Edgar vooral een aaneenschakeling is van het Hoovers ene professionele succes na het andere, afgewisseld met zijn moeizaam privéleven.

Het scenario van Dustin Lance Black wisselt beide kanten van Hoover slim af, en toont vooral een diep eenzame man die zich halsstarrig vastklampt aan de macht. Black had natuurlijk al ervaring met het schrijven van politieke biopics, hij heeft namelijk al een Oscar op zijn schoorsteenmantel staan voor het script van Milk. Toch weet Black hier minder te overtuigen dan met het scenario van Milk, daarvoor is J. Edgar te fragmentarisch opgebouwd waardoor het geheel al snel rommelig gaat aanvoelen en de aandacht van de kijker niet altijd wordt vastgehouden.

J. Edgar biedt wel een uitstekend portret van de verschillende generaties en tijden waarin de film zich afspeelt. Er wordt regelmatig teruggesprongen naar de jaren ’20 en ’30 wanneer Hoover zijn carrière begint uit te bouwen, terwijl hij zijn verhaal vertelt in de jaren ’60. De mensen van het decor decor en de kostuums hebben in ieder geval uitstekend werk verricht. Visueel is J. Edgar een behoorlijk donkere film die het geheel een somber toontje geeft.

Leonardo DiCaprio is uitstekend op dreef als het titelpersonage maar soms lijkt de film een langgerekte promotiecampagne om DiCaprio aan een Oscar te helpen. De acteur spreekt met een zwaar accent en zit het grootste deel verstopt onder een dikke lage make-up om van hem een geloofwaardige zeventiger te maken. IJdele moeite overigens want DiCaprio werd niet eens genomineerd voor een Oscar.

Ook Armie Hammer en Naomi Watts zijn in vele scènes haast onherkenbaar weggewerkt onder veel te veel make-up wat het allemaal ook niet echt geloofwaardig maakt en de overdaad aan oude mensenmake-up leidt de aandacht af. Hammer is echter overtuigend als Hoovers partner Tolson en ook Judi Dench springt eruit als Hoovers moeder. Watts daarentegen krijgt niet echt veel scènes om een blijvende indruk na te laten.

J. Edgar is een biopic geworden die je een beetje achterlaat met een onvoldaan gevoel. Je krijgt enerzijds wel inzichten in de complexe man die Hoover was, maar anderzijds is de man J. Edgar Hoover ook te complex om in het korte bestek van een film helemaal te ontraadselen. Het jammere is vooral dat Eastwood ook niet echt veel moeite lijkt te doen om deze J. Edgar Hoover te doorgronden. Toch een gemiste kans.

Op de blu-ray vind je één extra, namelijk de documentaire J. Edgar: The most powerful man in the world waarin de cast en crew kort ingaan op het leven en de carrière van Hoover.

*** J. Edgar trailer ***

Antwoorden en winnaars van de Mission Impossible Quiz

2012-05-21T22:37:14+02:00

De formule om op snelheid te werken heeft zijn vruchten afgeworpen bij de Mission Impossible quiz, want er werd massaal deelgenomen. Maar in tegenstelling tot de andere wedstrijden waren er bij deze editie ook meer foutieve antwoorden. Het is dus ook een grote afwisseling voor ons om eens winnaars met een dvd te beladen, die niet alle antwoorden correct hadden. Snel antwoorden was dus de sleutel. Hieronder vinden jullie de antwoorden op de stills:

1. Top Gun
2. Drive
3. Red State
4. Inglourious Basterds
5. L’Amour c’est mieux à deux
6. The Abandoned
7. Transsiberian
8. A Perfect Murder
9. Starship Troopers
10. Tinker Tailer Soldier Spy
11. Margin Call
12. The Conversation
13. The Blind Side
14. Sherlock Holmes
15. The Iron Lady
16. Step Brothers
17. Spread
18. The Descendants
19. Your Highness
20. A Better Life

Maar de held van deze quiz is M. Van Acker die de snelste was met de meest correcte antwoorden. De Mission Impossible quadrilogy-box komt uw richting. De twee winnaars die een Ghost Protocol DVD winnen zijn D. Gifford en P. Depaepe, de twee winnaars die een Ghost Protocol Blu-ray krijgen zijn K. Cornelissen en S. Decraene. Proficiat aan de winnaars en blijf De FilmBlog volgen voor nog meer wedstrijdjes.

Skyfall poster & teaser trailer !

2012-05-21T22:00:57+02:00

De nieuwe Skyfall (2012) poster is zopas online gezet en het exemplaar is niet meteen een uitschieter qua originaliteit. We krijgen de klassieke gunbarrel te zien, met een ietwat gekrompen Daniel Craig in het midden. Anderzijds siert het de makers dat ze er geen flamboyante overkill poster van hebben gemaakt. Ze hebben het simpel en elegant gehouden en misschien is dat ook een verwijzing naar de toon waarin Sam Mendes de film zal maken. Nu nog wachten op die eerste trailer en de titelsong (Goldfrapp? Adelle ? Radiohead?). Vanaf 26 oktober 2012 verschijnt Skyfall bij ons in de bioscoop.

Update 21/05/2012: De teaser trailer laat zien dat de nieuwe Bond action-packed zal zijn, en alles perfect gekadreerd (met dank aan DoP Roger Deakins). Het is niet de beste teaser trailer die ik dit jaar heb gezien, maar dat wil niets zeggen over de kwaliteit van de nieuwe 007 prent. "Agent Provocateur" Daniel Craig ziet er weer heftig uit. Alles heeft ook een beetje zo'n Dark Knight sfeertje, maar dat was nu eenmaal de film van het decennium (ook al vond The Academy Slumdog Millionaire een betere film...what do they know?!). En waar is Bardem? Of is hij die in het mysterieuze Keyser Söze shot (0:57)?? Ik denk in ieder geval niet dat de film zo slecht zal zijn als Quantum of Solace (2008).

*** Skyfall teaser trailer ***

Haywire (2011) **½ op blu-ray

2012-05-21T11:34:38+02:00

Wat gebeurt er als je de The Bourne Identity (2002) en Nikita (1990) bij elkaar gooit en overhandigt aan een talentvol regisseur? Zowat het beste scenario om de verwachtingen van kijkers zo op te drijven dat ze nog moeilijk in te lossen zijn, en ze uiteindelijk van een kale reis terugkomen. En dat is Haywire (2011) van Steven Soderbergh in een notendop.

Korte inhoud: Mallory Kane (Gina Carano) is een ex-marine soldaat die werkt voor een private organisatie die topsoldaten levert aan bedrijven of overheden om missies uit te voeren om oftewel mensen te laten verdwijnen of te redden. Tijdens een reddingsmissie in Barcelona wordt Mallory verklikt en komt ze terecht in een circuit vol verraad en samenzwering. Mallory is er dan ook op gebrand om zich te wreken.

De MMA specialiste Gina Carano speelt haar eerste grote rol, na haar figurantenrol in Blood and Bone (2009), en doet dit met vele ups en downs. Op sommige momenten oogt ze onzeker en is het alsof ze liefst haar mond wil houden. Maar deze mediterraanse diva is uit het Penelope Cruz versus Angelina Jolie hout gesneden en weet dan ook alle aandacht naar haar toe te trekken in de vele close-ups.

De regisseur van de Ocean’s trilogie Steven Soderbergh heeft met Haywire een thriller gemaakt die in geen enkel opzicht, behalve op het technische vlak, ten volle kan overtuigen. Het verhaal bevat te veel clichés en is bij momenten te voorspelbaar, maar door origineel om te springen met de omgeving weet Soderbergh de film boeiend te houden. Naast de onervaren Gina Carano staan er een resem aan klassenbakken te pronken op de affiche. Met name Antonio Banderas, Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor en Channing Tatum, maken de cast compleet, en zorgen ervoor dat je verwachtingen wederom de hoogte in schieten.

Maar ook zij weten een zwak verhaal niet naar een behoorlijk niveau te tillen. Het scenario van Lem Dobbs is een mix van zowat elke succesvolle thriller van de afgelopen tien jaar. De slotscène doet aan de Ocean’s trilogie denken en de scènes in de straten van Dublin haalt herinneringen op aan de Bourne serie. Het lijkt tevens alsof Soderbergh heimwee had naar de tijd van The Limey (1999), en deze "don't mess with the wrong person" premisse wou herleven. Ik kan hem hier nog wel ergens volgen.

Haywire was een project met heel wat potentieel, maar er is tijdens de creatie heel wat misgelopen. En dat was voornamelijk te wijten aan het manke script, nauwelijks voldoende voor 90 minuten film, die zelfs een talentvolle regisseur zoals Soderbergh nog moeilijk kan omtoveren in een topprent. De bedoelingen om te werken met iemand uit het MMA-circuit met weinig acteer-ervaring was een risico, waar de regisseur grotendeels mee weg is gekomen, maar op het einde van de rit blijf je toch een beetje op je honger zitten. Maar het leuke aan Soderbergh is dat hij blijft experimenteren, en nu en dan heb je te maken met een voltreffer. Spijtig genoeg behoort Haywire hier niet toe.

*** Haywire trailer ***

***Related Post***
21/01/2012: MMA vechter Gina Carano in Haywire

Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) ***½ op blu-ray

2012-05-15T22:38:13+02:00

Elke belangrijke film heeft een grote romance. Het ontbreken van zo’n intieme band tussen twee individuen, of zelfs tussen een individu en een dier [cf. War Horse (2011)], maakt soms dat we het gevoel hebben iets in het verhaal te missen.

En dat was mijn sentiment na het zien van Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011). Nochtans zit er wel degelijk een zweem van romantiek in de film, maar dan tussen twee mannen; met name Sherlock Holmes en John Watson. Een soort homo-erotische bromance. Dit wordt meteen duidelijk met scènes waarin Holmes in vrouwenkleren met de borst bloot op de grond legt en tegen zijn compaan zegt: "Lie with me", of nog de scène waar hij de vrouw van Watson (lees: rivale) letterlijk van de trein duwt. Maar deze intieme band blijft platonisch en heeft net te weinig vleugels heeft om van de grond te komen. Dit is, voor mij althans, het grootste minpuntje aan een anders briljante sequel die, zoals de nieuwe trend voorschrijft, het origineel overstijgt.

Korte inhoud: Een jaar na de avonturen uit het eerste deel zal privédetective Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) wederom zijn krachten moeten bundelen met zijn loyale assistent, huisgenoot en vriend Dr. John Watson (Jude Law). Ze moeten het opnemen tegen de mysterieuze Professor Moriarty (Jared Harris), een crimineel meesterbrein dat van plan is om voor de ondergang van Groot Brittanië te zorgen. Holmes en Watson worden bijgestaan door Mycroft Holmes (Stephen Fry), de oudere, maar niet minder briljante broer van Sherlock, die voor de Britse regering werkt. Daarnaast krijgen ze vrouwelijke hulp uit een onverwachte hoek, alleen is dit niet van hun oude bekende Irene Adler...

Guy Ritchie heeft het perfecte duo bij elkaar gebracht. De chemie tussen Downey en Law doet ons verlangen naar nog meer avonturen. De Snatch-regisseur is altijd al goed geweest in het portretteren van 'mannen', maar spijtig genoeg heeft hij weinig verstand van vrouwen of weet hij in ieder geval niet hoe hij ze moet benaderen in zijn films. In Sherlock Holmes: A Game of Shadows werd Rachel McAdams beknot tot veredelde figurantenrol, en vervangen door Noomi Rapace, die nooit echt haar stempel kon zetten op het verhaal. En dit ligt niet aan haar. Rapace is een talentvolle actrice, maar wanneer jouw personage te weinig invulling krijgt, kan je haar niet verwijten dat haar karakter niet uit de verf komt.

Daar waar de opzet in Sherlock Holmes (2009) niet geheel duidelijk was, en Ritchie met zijn acteurs nog op zoek waren naar een toon en stijl, heb je hier de indruk dat iedereen perfect weet waarmee ze bezig zijn. Alles klopt: de muziek (Hans Zimmer), de kostuums, de sets, de belichting, zelfs de humor en de visuele effecten. Dit is misschien niet de Sherlock Holmes die Arthur Conan Doyle in gedachten had, maar Ritchie heeft er wel een product van de 21e eeuw van gemaakt die door miljoenen mensen bekeken zal worden die nog nooit van Professor Moriarty hebben gehoord. En Guy Ritchie heeft een patent op de audiovisuele effecten die hij tentoonspreidt, net zoals een Brian De Palma of een Martin Scorsese hun eigen vertelstijl hebben. En niemand kan ontkennen dat de vertelstijl van Ritchie een hoge entertainment-gehalte bezit.

De generaties die zijn opgegroeid met de boeken van Arthur Conan Doyle (en niet met de cinema-versie), zullen natuurlijk heel wat kritiek hebben op de film, zeker omdat Sherlock op een bepaald moment met vrouwenkleren en make-up rondloopt. Veel critici pikken het niet dat deze legende als travestiet wordt afgeschilderd, ook al is dit maar een kleine scène en maakt het deel uit van zijn personage die zich verkleed in tal van figuren om zo iedereen de misleiden. Tevens heb ik wat opzoekingswerk verricht en blijkbaar zou Doyle ook in één van zijn verhalen een Sherlock hebben verkleed in vrouwenkleren. Zelfs in een filmversie uit 1932 loopt onze detective er op een gegeven moment rond in vrouwenkleren. Dus ik weet niet waar het probleem zit.

De enige kritiek die je zou kunnen voeren, is dat er iets meer deductie en iets minder actie mocht zijn. Er zit ook wel deductie in de film, maar de scenaristen (Michele Mulroney, Kieran Mulroney) maken er zich wel soms te gemakkelijk van af. Op een gegeven moment zien we Sherlock voor een muur staan in een kelder. Hij kijkt rond en ziet een aantal sporen die hem tot te conclusie leiden dat dit een geheime doorgang is, dat via een klikhendel open gaat. De deducties zijn visueel wel indrukwekkend met flashbacks in vari-speed en close-up montage, maar inhoudelijk slaat het nergens op en is het onmogelijk om deze deductie te maken gebaseerd op de elementen die voorhanden zijn. Maar deze franchise komt er mee weg, dankzij de lichtvoetige toon. Het is dankzij de humor dat we niet alles op de letter gaan bekritiseren. En zo komt de film weg met heel wat zaken. De helft van de deducties die Sherlock maakt, zou hij in het echte leven NOOIT kunnen maken. Vergelijk het met Ocean's Eleven (2001) waarin de dieven zo slim zijn dat ze alles kunnen incalculeren om zo de perfectie inbraak te organiseren. Realistisch en plausibel is het allemaal niet, maar niemand valt erover. Integendeel, we beleven er plezier aan.

Met zijn 129 minuten is de film nooit vervelend. Je reist net zoals in een James Bond film van de ene locatie naar de andere, van het ene hoogtepunt in het andere. De twee scènes die mij het meest zijn bijgebleven was de scène waar ze moeten vluchten in het bos waar de bomen aan flarden wordt geschoten in slow-motion door kanonschoten, maar anderzijds ook de confrontatie tussen Moriarty en Holmes. Twee aartsvijanden die met heel veel respect voor mekaar een partijtje schaken en de situatie voorspellen die zich aan het ontrollen is in een andere ruimte. Op een geven moment staan ze recht en blijven ze de situatie inschatten terwijl ze nog steeds bezig zijn met hun schaakspel. En wat dit zo uniek maakt is dat ‘schaken’ een belangrijk gegeven is in de film.

Kortom, ik hoop echt dat er nog een derde deel van de franchise komt. Het is omwille van de humor en de lichte toon dat het misschien niet dezelfde waardering krijgt als The Dark Knight, maar het hoeft er zeker niet voor onder te doen. En mocht Guy Ritchie iets minder op safety willen spelen en de scenaristen niet alleen aandacht hebben voor set-up's, pay-off's en actie, dan maakt dit derde deel kans om in heel wat eindejaarslijstjes te belanden als één van de beste films van het jaar. Er is niet veel voor nodig, want alle ingrediënten zijn aanwezig.

Op de blu-ray staat een Maximum Movie Mode audio-commentaar gehost door hoofdacteur Robert Downey Jr., naast een pak documentaires en making-off's. Er staan zoveel extraatjes op de blu-ray dat je het ontreken van de audio-commentaar van de regisseur niet zo erg is. Indrukwekkend isook de storyboard en de manier hoe deze vertaald werd naar het witte doek. De blu-ray van Sherlock Holmes: A Game of Shadows ligt vanaf 23 mei 2012 in de winkel.

***Related Posts***
30/06/2010: Sherlock Holmes review
28/01/2010: Guy Ritchie wil meerdere Sherlock Holmes films
19/05/2009: Sherlock Holmes volgens Guy Ritchie
01/04/2009: Eerste Sherlock Holmes poster

Filmposter clichés deel 3: Look into my Eye

2012-05-18T09:26:59+02:00

En hier hebben we nog een editie van onze filmposter clichés. Na de tussen de benen posters en de rug aan rug posters, zijn hier de kijk in mijn oog posters, een cliché die vooral gebruikt wordt bij thrillers.

Part 3: Look into my Eye

***Related Posts***
18/05/2012: Poster clichés #3: Look into my Eye
13/02/2012: Poster clichés #2: Back to Back
09/02/2012: Poster clichés #1: Through Her Legs

Killer Joe lijkt veelbelovende thriller te worden

2012-05-17T09:46:53+02:00

Regisseur William Friedkin (The French Connection, The Exorcist, Rules of Engagement, The Hunted, Bug) blijft nog steeds films maken, en maar goed ook, want geregeld maakt hij indruk met knappe thrillers. De low-budget film Killer Joe (2011) (10 miljoen dollar) is hier nog een voorbeeldje van, naar een scenario van Pulitzer Prize winnaar Tracy Letts (Bug) .

Korte inhoud: Wanneer de moeder van de 22-jarige drugsdealer Chris (Emile Hirsch) hem zijn voorraad drugs ontneemt moet hij snel met $6000 voor de dag komen of het met de dood bekopen. Wanhopig als hij is gaat hij naar het woonwagenkamp waar zijn vader Ansel (Thomas Haden Church) woont om een plan voor te leggen. De moeder van Chris, die door iedereen gehaat wordt, heeft een levensverzekering die zijn schuldenlast kan oplossen en ze allemaal rijk kan maken. Het enige probleem is dat zijn moeder nog steeds springlevend is. De slechtgemanierde huurmoordenaar "Killer" Joe Cooper (Matthew McConaughey) moet de klus zien te klaren, tenminste als ze hem vooraf betalen. Wanneer ze dit niet kunnen wil Joe weer opstappen. Maar dan valt zijn oog op Chris' onschuldige jonge zusje Dottie (Juno Temple). Joe doet Chris een aanbod waarbij hij Dottie als seksueel onderpand zal houden totdat hij het geld verzameld heeft en zijn honorarium wordt betaald. Met tegenzin besluit Chris zijn schuld boven het welzijn van zijn zus te stellen en stemt in met het aanbod.

En zoals we van de regisseur gewend zijn, is de film niet bestemd voor de allerjongsten, dat getuigt in ieder geval de NC-17 rating. Daarnaast loopt ook de distributie wat stroef. Killer Joe is op het filmfestival van Venetië vertoond geweest op 8 september 2011 en het zal precies één jaar duren alvorens de thriller in onze zalen belandt. Achteraf zullen we weer zitten klagen dat de film illegaal gedownload wordt. Hallo? Toch raad ik jullie allen aan nog even te wachten en Killer Joe te ontdekken op de plaats waar deze thuishoort, met name de bioscoop.

Matthew McConaughey is een acteur die zijn fysiek vaak gebruikt als troef, maar op acteervlak bleef is hij geen Robert De Niro. Toch heb ik de indruk dat deze rol wel eens zijn meest uitdagende is uit zijn gehele carrière. En ik ben er zeker van dat de man over voldoende acteertalent bezit om deze film te dragen. Laten we hopen voor hem dat hij in de toekomst ver weg blijft van romcoms en zijn shirt aan houdt.

*** Killer Joe trailer ***